Jak przyspieszyć termin porodu? - Mjakmama.pl\n2013-01-28 13:17 Elżbieta Oszer\nNiewiele dzieci rodzi się dokładnie w wyznaczonym przez ginekologa czasie. Dzieje się tak, ponieważ termin porodu zawsze jest przybliżony i dziecko może się urodzić zarówno dwa tygodnie wcześniej, jak i później - i będzie to poród terminowy. Jednak, jeśli minie 42. tydzień ciąży, mama powinna się skontaktować z lekarzem. Być może konieczne będzie przyspieszenie porodu.\nWyznaczony przez ginekologa termin porodu jest orientacyjny – nie należy się go trzymać sztywno co do dnia. Przeciwnie, warto pamiętać, że tylko 5 proc. ciężarnych rodzi dokładnie w wyznaczonym przez lekarza terminie. Za poród terminowy przyjmuje się przyjście dziecka na świat między 38. a 42. tygodniem ciąży. Ciąże przenoszone, czyli takie, które trwają dłużej niż 42 tygodnie, stanowią zaledwie 3 proc. wszystkich ciąż i są wskazaniem do wywołania porodu. Dzieje się tak, ponieważ w sytuacji gdy ciąża się przedłuża, łożysko zaopatrujące płód w substancje odżywcze staje się coraz mniej wydolne i dziecku grozi niedożywienie i niedotlenienie.\nDlatego gdy upłynie 7 dni po wyznaczonym terminie, przyszła mama powinna się skontaktować z przyszpitalną przychodnią lub izbą przyjęć. Tam wykonane zostaną wszystkie niezbędne badania. Zwykle po ukończeniu 41. tygodnia ciąży mamę zatrzymuje się na oddziale patologii ciąży, gdzie na bieżąco kontroluje się stan dziecka lub podejmuje decyzję o wywołaniu porodu.\nJak przyspieszyć termin porodu czyli wywoływanie porodu w szpitalu\nNajczęstszym sposobem indukcji, czyli wywoływania porodu, jest podanie kroplówki z syntetyczną oksytocyną – hormonem, który wywołuje skurcze macicy. W przypadku gdy macica nie zareaguje na oksytocynę skurczami, do kanału szyjki aplikuje się żel z prostaglandynami, które przyspieszają dojrzewanie szyjki macicy. Czasem, choć rzadko, stosuje się także masaż szyjki macicy. Jeśli te metody nie poskutkują, przebija się pęcherz płodowy. W ostateczności wykonuje się cesarskie cięcie.\nCzy urodzę o czasie? Od czego to zależy?\nJak przyspieszyć termin porodu w domu?\nJeśli minął termin porodu - twój lekarz zaleca cierpliwe oczekiwanie na skurcze w domu, ale ty już jesteś wyjątkowo zmęczona przedłużającą się ciążą i nie możesz się doczekać, kiedy zobaczysz swoje upragnione dziecko, możesz próbować we własnym zakresie nieco „zachęcić maluszka” do pojawienia się na świecie. Jest kilka skutecznych i BEZPIECZNYCH sposobów przyspieszenia porodu:\nSeks to dobry sposób na wywołanie porodu, bo podczas stosunku uwalnia się oksytocyna - hormon wywołujący skurcze macicy, zaś podczas wytrysku do pochwy dostaje się nasienie, które zawiera prostaglandyny powodujące dojrzewanie szyjki macicy;\nStymulacja brodawek (np. podczas stosunku) – również powoduje przyspieszenie wytwarzania się oksytocyny;\nAktywność fizyczna może przyspieszyć akcję porodową – proponujemy spacer, taniec, gimnastykę, jazdę na rowerku stacjonarnym, nordic walking (odradzamy dźwiganie ciężarów, skakanie na skakance czy bieganie);\nPrysznic lub kąpiel w wannie – długa, rozluźniająca i relaksująca kąpiel lub prysznic powodują zmniejszenie stresu i napięcia związanego z lękiem przed porodem;\nNapar z liści malin – wywar z liści malin ma działanie naskurczowe i może pobudzić macicę do porodu, polecamy szklankę naparu z malin dziennie;\nOlej rycynowy – pobudza perystaltykę jelit, jednak do dzisiaj nikt dokładnie nie wie, na jakiej zasadzie prowokuje akcję porodową. Należy wypić jedną łyżkę rano (ponieważ nie jest smaczny, można go zmieszać z sokiem), po godzinie dawkę można powtórzyć.\nAkupresura. Za granicą częstym sposobem na przyspieszenie narodzin dziecka jest stosowanie akupunktury. W Polsce ta terapia nie jest popularna i budzi obawy, zwłaszcza w kontekście ciąży. Specjaliści z Fundacji Rodzić po Ludzku radzą, by zastąpić ją akupresurą. To rytmiczne uciskanie lub masaż kciukiem odpowiednich punktów na ciele, odpowiedzialnych za funkcjonowanie poszczególnych organów (w tym przypadku macicy). Możesz stymulować w ten sposób (a raczej poprosić o to partnera) miejsce położone 7–8 cm nad wewnętrznymi kostkami nóg. Inne newralgiczne dla porodu miejsce to punkt między kciukiem a palcem wskazującym lub wgłębienie z tyłu ramion. Ich masaż, zdaniem znawców akupresury, działa pobudzająco na wydzielanie oksytocyny.\nOczyszczenie jelit. Lewatywa, picie naparów ułatwiających wypróżnienie czy oleju rycynowego (mającego identyczne działanie) to kolejny naturalny sposób indukcji porodu. Oczyszczenie jelit wywołuje skurcze i inicjuje akcję porodową. Sam zabieg lewatywy nie jest niebezpieczny i nadal stosuje się go w szpitalach tuż przed porodem (na życzenie pacjentki). Samodzielnie lepiej jednak stosować go po konsultacji z lekarzem. Zbytnie odwodnienie wywołane biegunką może bowiem być niewskazane, zwłaszcza w obliczu wysiłku, jakim jest urodzenie dziecka.\nDmuchanie balonów. Choć brzmi to może dziwnie, to jednak w Wielkiej Brytanii jest to często stosowany sposób domowego indukowania porodu. Głębokie wdechy i wydechy, napinanie mięśni oraz wzrost ciśnienia w jamie brzusznej – konieczne do nadmuchania balonu – mogą dość szybko zainicjować akcję porodową\nSą też inne sposoby , znane od dawna i polecane na forach, np. zjedzenie ostrej potrawy typu curry, mocna kawa czy lampka czerwonego wina – ale ponieważ ich skuteczność nie do końca jest udowodniona, poza tym nie są zdrowe dla dziecka, radzimy, by przed ich zastosowaniem, skonsultować się z lekarzem.\nTego nie warto próbować!\nOSTRE JEDZENIE. Unikaj go, choć zdaniem wielu mam takie dania przyspieszają poród. Na pewno mogą jednak wywołać rozstrój żołądka i zwiększyć liczbę twoich wizyt w toalecie. I choć działanie curry czy chili wydaje się tu zbliżone do działania lewatywy, to jednak lepiej się nie narażać na dolegliwości żołądkowe tuż przed porodem.\nNADMIERNE ILOŚCI ANANASA. To prawda, że owoc ten zawiera bromelainę – substancję, która stymuluje szyjkę i pobudza macicę do skurczów. Jednak bromelaina znajduje się głównie w łodygach ananasa oraz we włóknistym rdzeniu owocu, który nie jest jadalny. Nie ma jej natomiast ani w soku ananasowym, ani w owocach z puszki.\nJAZDA AUTEM PO WYBOJACH. Niektóre kobiety są zdania, że toskuteczny sposób na przyspieszenie porodu, jednak naszym zdaniem niebezpieczny i dla resorów, i dla przyszłej mamy. Podróż po dziurach i obijanie się po ścianach samochodu to nie to samo, co delikatne skakanie na piłce czy taniec. Zagrożenie dla dziecka znajdującego się w brzuchu mogą też stanowić napinające się podczas takich rajdów pasy bezpieczeństwa.\nKiedy zacząć stosować metody wywoływania porodu?\nNaturalne metody wywoływania porodu mogą być stosowane nie tylko dopiero po terminie. Jeżeli lekarz stwierdzi, że twoje dziecko rozwija się prawidłowo, zacznij przygotowywać się do porodu już w 40. tygodniu ciąży – poprzez zwiększoną aktywność, stymulowanie piersi. Napar z liści malin możesz pić od 35. tygodnia.\nNajbardziej polecane i nieszkodliwe są metody, które tak naprawdę przyspieszają tylko to, co i tak ma nastąpić, czyli pomagają naturze zacząć działać. Niebezpieczne natomiast mogą być szamańskie sztuczki (nawet nie będziemy ich tutaj wymieniać) lub sposoby, które mogą np. przyprawić ciężarną o niestrawność i problemy żołądkowe.\nOksytocyna jest hormonem, który u kobiety ciężarnej odpowiada za skurcze macicy. Jest niezbędna dla prawidłowego przebiegu porodu - bez oksytocyny nie ma czynności skurczowej. W niektórych przypadkach, przy przyspieszyć poród, oksytocyna bywa podawana pacjentce w formie kroplówki. Zapytaliśmy specjalistę w jakich przypadkach lekarz może podać oksytocynę i co jeszcze warto wiedzieć o tym hormonie.


Produkty marki Salewa z kolekcji jesień 2019 od 70zł\nSalewa, jesień 2019\nOd 350.0 do 520.0(8)\nsalewa wildfire cactus\nbuty salewa ms alp trainer gtx\nPrezentujemy Państwu produkty z najnowszej kolecji marki salewa w sklepach internetowych. W naszej bazie znajduje się 28 produktów firmy salewa w cenach od 70zł do 679zł w tym 27 w promocyjnej cenie. Produkty dostępne są w 14 kolorach.\nTrekkingi SALEWA - Wander Hiker Gtx GORE-TEX 63460-7506 Walnut/Nut Cumin\nEsencja komfortu dla Twoich stóp. Kolejny owoc współpracy SALEWA i Michelin, tym razem nowość w linii Hiking. Model, który szybko stanie się dla Ciebie wyznacznikiem najwyższej wygody podczas wyjaz...\n669 zł749.9 zł\nEsencja komfortu dla Twoich stóp. Kolejny owoc współpracy SALEWA i Michelin, tym razem nowość w linii Hiking. Model, który szybko stanie się dla Ciebie wyznacznikiem najwyższej...\n559 zł749.9 zł\nModel Mtn Trainer to najnowsza propozycja butów outdoorowych od marki Salewa. Skórzaną cholewkę wzmocniono elementami z materiału oraz wysokogatunkowego tworzywa. Newralgiczne miejsca zabezpieczono...\n559 zł699.9 zł\nWygodne buty outdoorwe marki Salewa stworzone dla miłośników górskich przygód. Obuwie wyposażono w oddychającą membranę GORE-TEX® Extended Comfort Footwear, która świetnie odprowadza nadmiar ciepła...\n679 zł849.9 zł\nTop z kolekcji Salewa. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. - Technologia DRIRELEASE ® to rozwiązanie przyjazne dla środowiska, które utrzymuje użytkownika w chłodzie, suchości, świeżości i komfo...\nSalewa - Top\nTop z kolekcji Salewa. Model wykonany z gładkiej dzianiny. - Technologia DRIRELEASE ® to rozwiązanie przyjazne dla środowiska, które utrzymuje użytkownika w chłodzie, suchości, świeżości i komforci...\n649.9 zł749.9 zł\nSzorty z kolekcji Salewa. Model wykonany z gładkiego materiału. - Prosty fason. - Zapinane i wsuwane kieszenie. - Regularna talia. - Zapięcie na zamek i zatrzaski. - Gładki materiał. - Szerokość w ...\nCzapka z kolekcji Salewa. Model wykonany z cienkiej, gładkiej dzianiny. - Model z pomponem. Skład: Materiał zasadniczy: 50 % Wełna, 50 % Poliester, ID produktu: 4920-CAM02A Kod producenta: 27358\nSalewa - Plecak Couloir 32 L\nTrekkingowe buty z kolekcji Salewa. Lekki model wykonany z połączenia skóry naturalnej i materiału tekstylnego. - Antybakteryjna, odprowadzająca wilgoć wkładka OrthoLite®. - Vibram to nowoczesna i ...\nKurtka puchowa z kolekcji Salewa. Lekko ocieplony model wykonany z pikowanego materiału. - Pertex® Quantum to lekka, cienka i miękka, a przy tym niezwykle mocna tkanina, stosowana w odzieży termicz...\n429.9 zł999.9 zł\nButy z kolekcji Salewa. Ocieplony model wykonany z połączenia skóry naturalnej i materiału tekstylnego. - Nieocieplony model. - Okrągły, usztywniony nosek. - Usztywniony zapiętek. - Antypoślizgowa,...\n659.9 zł749.9 zł


Zaproś mnie na swoją lekcję: "Kodowanie z Edgarem Allanem Poe!"\n24 czerwca, niestety ostatni już raz w tym roku szkolnym, mieliśmy przyjemność podejmować kolejnego, niezwykłego Gościa, który „odwiedził” nas w ramach ogólnopolskiego projektu edukacyjnego Zaproś mnie na swoją lekcję. Tą wyjątkową osobą była Pani Anna Pająk, łącząca się z nami z północy Polski – z Żuław.\nKodowanie z Edgarem Allanem Poe!\nTym razem, podczas e-lekcji, nie poznawaliśmy języka i kultury regionu zamieszkiwanego przez Panią Annę – to czeka nas, mamy nadzieję, kiedy indziej :) Nasz Gość przygotował inną niespodziankę – kodowanie, tworzenie chmur wyrazowych i programowanie!\nPrzed spotkaniem każdy miał za zadanie przeczytać fragmenty utworu Zagłada domu Usherów autorstwa Edgara Allana Poe. Dlaczego? Powód był bardzo ważny: musieliśmy, za pomocą „czekoladki”, rozszyfrować podane przez Panią Annę hasła, będące odpowiedziami na pytanie dotyczące nastroju grozy i tajemniczości w poznanych fragmentach dzieła tego amerykańskiego pisarza, uważanego za prekursora noweli kryminalnej. Oczywiście, mówiąc o czekoladce, nie mamy na myśli smakołyku powstającego z ziaren kakaowca, ale jeden z szyfrów harcerskich, którego tajniki odkrył przed nami nasz Gość. Musimy przyznać, że bardzo przypadł nam do gustu, a może „do smaku” :) ten sposób kodowania informacji i z pewnością będziemy go wykorzystywać!\nPo „tajemniczych” znakach przyszedł czas na chmury wyrazowe, stworzone za pośrednictwem aplikacji Festisite. Mieliśmy okazję powtórzyć wiadomości dotyczące różnych motywów i gatunków literackich. Najbardziej uniwersalnym utworem okazała się II część Dziadów Adama Mickiewicza :) Dowiedzieliśmy się także, że dzięki Festisite możemy generować rebusy i labirynty, które na pewno przydadzą nam się do konstruowania pokojów zagadek. Już dzisiaj wiemy, że czeka nas wspaniała przygoda!\nTo jednak nie wszystkie atrakcje „serwowane” przez naszego Gościa. Pani Anna nauczyła nas również tworzyć kody QR! Dzięki nim możemy „ukryć” wiele informacji, a specjalna aplikacja pozwoli nam je odczytać. To kolejny „wynalazek”, o którym z pewnością nie zapomnimy. Nawet nie mieliśmy pojęcia, że różne nowinki technologiczne pozwolą uczynić nasze lekcje bardziej atrakcyjnymi!\nOstatnim już elementem naszej wyjątkowej e-lekcji było „spożycie deseru” w postaci nauki programowania z grą Run Marco. Był w tym deserze chyba jakiś bakcyl, ponieważ go złapaliśmy i będziemy „podróżować” dookoła świata z Zośką albo Markiem.\nBardzo żałujemy, że te niezwykłe zajęcia minęły niestety także niezwykle szybko. Chcąc odwdzięczyć się Pani Annie za przyjęcie naszego zaproszenia, zaśpiewaliśmy (już tradycyjnie) piosenkę na góralską nutę:\nDzisiok gościyliśmy Panią Anię,\nKtóro przygotowała nom syfry i kodowaniy!\nChmury wyrazowe tys były,\nSyćkie nos miyło zaskocyły!\nA na desyr z >>Run Marco<< programowaniy,\nZa co na odległość ściskomy Panią Anię!\nA tutaj efekt lekcji z naszym wspaniałym Gościem!\nJak już wspomnieliśmy, była to niestety ostatnia lekcja przeprowadzona z ramach akcji zainicjowanej przez Panią Magdalenę Krajewską i Panią Irminę Żarską. Mamy nadzieję, że ostatnia, ale tylko dlatego, że kończy się rok szkolny. Chcielibyśmy we wrześniu wznowić tę niezwykłą przygodę, którą przeżyliśmy dzięki uczestnictwu w projekcie „Zaproś mnie na swoją lekcję”. Jego Pomysłodawczyniom i wszystkim naszym Gościom jesteśmy bardzo wdzięczni za możliwość przeżywania wspaniałych emocji, zdobycie cennej wiedzy i wielu umiejętności. Wzruszaliśmy się wielokrotnie! Płakaliśmy też ze śmiechu! Najbardziej wartościowe jest chyba to, że uczyniliśmy krok na drodze poznania samych siebie. To była wspaniała karuzela wrażeń, z której nie chcemy w ogóle wysiąść! Dziękujemy, że chcieliście „odwiedzić” Podhale i naszą małą szkołę w Brzegach! Do zaś!


Jak poradzić sobie z zatruciem ciążowym? - Pierwsza pomoc - Polki.pl\nJak poradzić sobie z zatruciem ciążowym?\nZatrucie ciążowe (nazywane też gestozą) stanowi poważne zagrożenie zarówno dla przyszłych matek, jak i płodu. Podstawowymi objawami występującymi przy zatruciu ciążowym są nadciśnienie, białkomocz, opuchlizna i szybki wzrost wagi. Czy gestoza musi być leczona? Co robić, by uniknąć zatrucia ciążowego?\nPaulina Banach / 02.03.2012 10:02\nGestoza, bo tak fachowo nazywane jest zatrucie ciążowe, spowodowana jest niewydolnością nerek przyszłych matek i stanowi poważne zagrożenie dla ich zdrowia. Dotyka 5-10% ciężarnych i częściej występuje u młodych kobiet, które zaszły w ciążę po raz pierwszy, są w ciąży mnogiej lub chorują na cukrzycę.\nPojawia się zazwyczaj w drugiej połowie ciąży (po 20. tygodniu).\nGestoza musi być leczona, bo może prowadzić do tzw. rzucawki, odklejenia łożyska, a także przedwczesnego porodu.\nCo powoduje zatrucie ciążowe?\nPrzyczyny występowania gestozy nie są jeszcze do końca znane, jednak większość lekarzy uważa, że na jej występowanie mogą mieć wpływ:\nzbyt niski poziom tlenku azotu we krwi.\nJakie są objawy zatrucia ciążowego?\nDo najczęściej występujących i najwcześniej pojawiających się objawów zatrucia ciążowego należą:\npodwyższone ciśnienie krwi (powyżej 140/90);\nobrzęki i opuchnięcia;\nCo robić w przypadku wystąpienia objawów zatrucia ciążowego?\nBardzo ważne jest, żeby po zauważeniu kilku z wymienionych powyżej objawów jak najszybciej zgłosić się do specjalisty, ponieważ szybkie wykrycie gestozy pozwala na łatwiejsze wyleczenie i uniknięcie nieprzyjemnych efektów. Chora jak najszybciej powinna znaleźć się w szpitalu pod stałą opieką lekarską.\nZalecane jest ciągłe leżenie – najlepiej na lewym boku. Ponadto stosuje się leczenie farmakologiczne.\nJeżeli ciąża jest zaawansowana, lekarz może podjąć decyzję o wcześniejszym doprowadzeniu do porodu przez cesarskie cięcie.\nZobacz też: Jak pomóc przy zatruciu?\nCo robić, by uniknąć zatrucia ciążowego?\nPrzyszła mama musi szczególnie dbać o swoją dietę, która powinna być bogata w białko. Jadłospis przyszłej mamy powinien również być ubogi w sól, a stanowczo wykluczone powinny być wszystkie pokarmy konserwowane. W diecie ciężarnej powinny znaleźć się przede wszystkim sery i chude mięso, a posiłki najlepiej doprawiać majerankiem.\nWażne są również comiesięczne wizyty u ginekologa, terminowe przeprowadzanie zalecanych przez lekarza badań, kontrolne ważenie się i mierzenie ciśnienia.\nNie należy również zapominać o częstym przebywaniu na świeżym powietrzu oraz racjonalnym wypoczynku.\nZobacz także: Ciąża - kiedy do ginekologa?\nTagi: ciąża, dziecko, pierwsza pomoc, zatrucie pokarmowe, białkomocz\nNagły poród – jak pomóc rodzącej?\nKilka praktycznych rad dla przyszłych mam


Wielki powrót Mr. Biga! | prettyfe.pl\nActress Sarah Jessica Parker and actor Chris Noth sighting in Central Park on March 7, 2008 in New York City. (Photo by Marcel Thomas/FilmMagic)\n„Seks w Wielkim Mieście” to kultowy serial, który nie jedną kobietę nauczył czym jest moda, podejścia do mężczyzn czy życia. Perypetie czterech przyjaciółek z Nowego Jorku śledzono przez wiele lat w wielu miejscach na świecie. Powstały dwie części pełno metrażowych filmów, a niedawno świat obiegła informacja, że platforma HBO Max kręci kontynuacje serialu o tytule „And Just Like That”.\nSwój udział w serialu potwierdziły Sarah Jessica Parker, Cynthia Nixon i Kristin Davis. Niestety w nowej produkcji nie pojawi się Kim Cattrall, która wcielała się w postać Samanthy Jones. Pod znakiem zapytania był także, udział Chrisa Notha, czyli ukochany Carrie Bradshaw Mr. Big. Aktor długo zwlekał z potwierdzeniem swojego angażu. Mówiono nawet, że miłość Carrie i Biga nie przetrwała, a pustkę w sercu Carrie zapełnił Aidan Shaw, grany przez aktora Johna Corbetta, który potwierdził swój udział w serialu.\nW serialu „And Just Like That” zabraknie także, Patricii Field. Szerszej publiczności to nazwisko może nie wiele mówić, ale każda fanka mody wie, że jest to osoba, która była odpowiedzialna za piękne kostiumy bohaterek „Seksu w wielkim mieście”. Kostiumografka jest obecnie zajęta pracą nad inną produkcją. Nie mamy się jednak czego obawiać, jej miejsce zajęła Molly Rogers, która wspólnie z Patricią tworzyła kreacje do oryginalnego serialu.\nMr. Big jednak w obsadzie\nZ chwilą ogłoszenia kontynuacji „Seksu w Wielkim Mieście” pojawiły się plotki o tym, że Chris Noth wcielający się w postać ukochanego Carrie, nie był brany pod uwagę w obsadzie serialu „And Just Like That”. Sam aktor postanowił odnieść się do doniesień. Kiedy jedna z fanek skomentowała post aktora na Instagramie: „Dlaczego, na litość boską, nie grasz mojego ukochanego Mr. Biga? Moje serce jest złamane”, aktor odpowiedział: „Wszystko się zmienia… łącznie z ogłoszeniami”. Tym krótkim i dość tajemniczym komentarzem Chris Noth dał do zrozumienia, że powróci w kontynuacji. Informacje tę potwierdził również Michael Patrick King, producent wykonawczy serialu:\n„Jak moglibyśmy kiedykolwiek stworzyć nowy rozdział historii “Sex and the City” bez naszego Mr. Biga?”\nTo wyznanie nie budzi już wątpliwości, że Mr. Big pojawi się w „And Just Like That” i miłość jego i Carrie ma się dobrze.\nPost udostępniony przez Chris Noth News (@chrisnothnews)\ncarrie bradshaw seks w wielkim mieście


Jaka pościel najlepsza do spania? - Magazyn Przestrzeń\nStrona główna > Inne > Jaka pościel najlepsza do spania?\nPrzyjemne w dotyku tkaniny mogą zapewnić nie tylko komfortowy sen, ale też uprzyjemnić chwile relaksu w sypialni. Najlepsza pościel to przede wszystkim taka, która została wykonana z naturalnych materiałów. Ogromnym zainteresowaniem cieszy się delikatna bawełna, len, jedwab. Dobrej jakości są tkaniny bawełniane, które składają się z włókien typu satyna, adamaszek, kora czy flanela. Podpowiadamy, jaką pościel wybrać, aby posłużyła nam przez naprawdę długi czas. O czym należy pamiętać?\n1 Rodzaje pościeli\n2 Jaka jest najlepsza pościel do spania? Top 4\nNa polskim rynku znajduje się szeroki wybór tekstyliów do domu. Oferowane egzemplarze różnią się między sobą materiałem, kolorem czy wzorami. Jaka pościel do sypialni sprawdzi się najbardziej? Z pewnością warto zastanowić się nad „oddychającymi” tkaninami, charakteryzującymi się niezwykłą miękkością i wyjątkową przewiewnością. Bardzo dobrej jakości pościel znajduje się przykładowo w Sklepie internetowym Marletto, który posiada w ofercie nietuzinkowy asortyment, który przypadnie do gustu nawet najbardziej wymagającym klientom.\nJaka jest najlepsza pościel do spania? Top 4\nBawełniana sprawdzi się zarówno latem, jak i zimą. Pościel z bawełny jest doceniana ze względu na uniwersalność oraz lekkość. Można ją prać nie tylko ręcznie, ale też w pralce w temperaturze 40-60 st. C. Wytrzymała i delikatna pościel całoroczna z bawełny jest bardzo wytrzymała i delikatna, pozwala skórze oddychać, doskonale odprowadza nadmiar wilgoci oraz nie wywołuje alergii.\nSatynowa bielizna pościelowa charakteryzuje się lekko połyskującą powierzchnią, a także gładkością w dotyku. Jaka pościel najlepsza do spania w letnie noce? Idealnym rozwiązaniem jest zakup egzemplarza z satyny bawełnianej, która zapewnia maksymalny komfort użytkowania zwłaszcza w upalne dni. Satynowa pościel nie uczula ani nie podrażnia skóry.\nLniana jest uszyta z naturalnego surowca o właściwościach antyalergicznych i antystatycznych. Len sprawdzi się nie tylko w chłodne, ale też upalne dni. Pościel lniana jest wyjątkowo trwała oraz miękka.\nAdamaszkowa charakteryzuje się widocznymi na jej powierzchni wzorami. Zazwyczaj są to motywy kwiatowe lub roślinne. Pościel adamaszkowa prezentuje się bardzo elegancko w każdym pomieszczeniu.\nWymiary kompletu pościeli powinny być odpowiednio dopasowane do rozmiaru kołdry oraz poduszek. Zbyt duże poszewki powodują, że zawartość może się przesuwać. Z kolei za małe przyczyniają się do powstawania wybrzuszeń.\nMateriał nie powinien zawierać syntetycznych domieszek. Dlatego warto wybierać tekstylia od zaufanych producentów. Jaka pościel jest najlepsza – bawełniana, satynowa czy lniana? Wszystko zależy od naszych indywidualnych upodobań i preferencji. Istotne, by produkt tego typu był uszyty z naturalnych oraz „oddychających” materiałów.\nPrzeznaczenie – dorośli najczęściej wybierają egzemplarze bawełniane lub satynowe. Dużym powodzeniem cieszą się także pościele jedwabne. Dzieciom przyda się zwłaszcza komplet z flaneli czy kory.\nJaka jest najlepsza pościel do sypialni? Najbardziej popularne są egzemplarze wykonane z bawełnianych tkanin, takich jak: satyna, adamaszek czy perkal. Zimą sprawdzi się zwłaszcza pościel flanelowa, a latem satynowa lub lniana. Produkty z lnu mają nie tylko właściwości chłodzące, ale też antyalergiczne. Natomiast pościel flanelowa jest znacznie grubsza, przez co zapewnia ciepło i wykazuje odporność na uszkodzenia mechaniczne.


galeria kongo: 2016\nWow! To jest dopiero powieść, to jest dopiero romans! Do "Przeminęło z wiatrem" mam specjalny stosunek za sprawą rodzinnej opowiastki mojej Mamy, co prawda dotyczącej nie książki lecz filmu (wersji z Vivien Leigh i Clarkiem Gable) ale nawet gdyby nie to, powieść Margaret Mitchell i tak stanowiłaby pierwszorzędny dowód na to, że romans wcale nie musi obrażać dobrego smaku i inteligencji czytelnika. Co prawda lista książek tego rodzaju jest długa: "Anna Karenina", "Cierpienia młodego Wertera", "Cichy Don", "Czerwone i czarne", "Duma i uprzedzenie", "Lalka", "Niebezpieczne związki", "Portert damy", "Wichrowe wzgórza", "Wiek niewinności" itd., itd., itd. Ale jakby tej listy nie wydłużać, nie ulega wątpliwości, że zawsze i to w czołówce byłoby na niej "Przeminęło z wiatrem".\nOczywiście, że można chwilami przecierać oczy ze zdumienia, zwłaszcza gdy czytelnik dowiaduje się (i jest w tej wiedzy wielokrotnie upewniany) jakim to nieszczęściem dla Murzynów było zniesienie niewolnictwa i jak dobrze byli traktowani w Georgii przez swych właścicieli, a sama Georgia przed wojną secesyjną była krainą mlekiem i miodem płynącą, którą zniszczyli źli Jankesi (przedstawiani tak, jakby jadali małe dzieci na śniadanie). Nie da się ukryć, chwilami apologia Południa budzi konsternację ale przecież, to co w książce najważniejsze to romans wszechczasów Scarlett domo O'Hara i Retta Butlera, przebijający wszystko co wcześniej w tej dziedzinie w literaturze wymyślono i wymykający się próbom standaryzacji. Niby jest jasne od początku, że coś między tymi dwojga będzie się działo ale okazuje się, że im dłużej czytelnik ich poznaje, to tym bardziej ich relacje odbiegają od tego, czego można byłoby się spodziewać i do czego przyzwyczaiły nas klasyczne, że tak powiem, romanse. Margaret Mitchell udało się stworzyć pełnoplastyczne, żywe postacie, które swoim postępowaniem wymykają się jednoznacznym ocenom.\nTaka Scarlett, początkowo trochę śmieszy, trochę irytuje ze swoim zachowaniem "słodkiej idiotki" dopisującej do swojej listy wielbicieli kolejne "ofiary", nieświadomie idąc śladem matki "na złość babci odmraża sobie uszy" i z zawiedzionej miłości wychodzi za mąż za pierwszego lepszego, który się napatoczył, a potem żyje ułudą miłości i ze zranionym sercem. Tyle, że o ile matka mogła się sprawdzić i znaleźć ucieczkę od codzienności w filantropii, to przed córką stanęło zadanie nieporównanie trudniejsze. To już nie jest "zachciewajka" zamożnej, nudzącej się plantatorki, usiłującej nadać sens swemu życiu ale walka o przetrwanie, której wynik wcale nie jest oczywisty. W tej walce poznajemy zupełnie inną kobietę, godną szacunku za determinację i pracowitość ale też tracącą sympatyczne rysy w dążeniu do celu.\nO ile można ją z bezwzględności wobec domowników w Tarze usprawiedliwić, to nie da się jednak bronić jej postępowania w dziedzinie, która okazuje się dla niej drugo- a może i trzeciorzędna. Chodzi o macierzyństwo - w którym nie sprawdza się na całej linii, a co trudno jest w gruncie rzeczy zrozumieć, biorąc pod uwagę jej przywiązanie do rodzinnej posiadłości. Nawet ona tak twardo stąpająca po ziemi i żyjąca dniem dzisiejszym powinna zdawać sobie sprawę z własnej śmiertelności - jakie znaczenie może mieć ochrona stanu posiadania, jeśli nie widzi się przyszłości. Traktując Tarę jako coś trwałego, stanowiącego wartość samą w sobie i jednocześnie traktując obowiązki macierzyńskie jako zło konieczne, godzi się mimowolnie na przejście Tary w obce ręce, ale tego jej rozumek nie ogarniający "metafizycznych" i "abstrakcyjnych" problemów nie pojmuje.\nA Rett? - ten uroczy cynik, łamacz damskich serc, który pod skorupą cynizmu i bezwzględności ukrywa odwagę, bohaterstwo, szlachetność i miłość. Nie da się ukryć, że choć to on w tym związku zawsze miał pozycję dominującą, to w porównaniu ze Scarlett wypada trochę cukierkowato. Wiadomo, nigdy nie przekroczy tej ostatecznej granicy i nie okaże się świnią par excellence. Zaskakuje dopiero w finale "wyzwalając się na niepodległość" tyle, że to decyzja poniewczasie i tym razem błędna (bodajże czy nie jest to jego jedyna pomyłka w relacjach ze Scarlett) bo podjęta wówczas, gdy do Scarlett wreszcie dotarła prawda o jej "obiekcie cichych westchnień". Ale tu znowu okazuje się, jaka to z niej twarda sztuka, widać że niezależnie od tego jak ułożą się jej relacje z mężem da sobie radę w życiu - z nim lub bez niego. Ale co się dziwić, w końcu jakby nie było "Przeminęło z wiatrem" to powieść feministyczna, co tym razem wcale, jak się okazuje, książce nie szkodzi.\nCo tu dużo mówić - rewelacja!\nAutor: Marlow o wtorek, grudnia 27, 2016 84 komentarze:\nWszystkim, którzy tu zaglądają,\nobojętnie, często czy rzadko, specjalnie czy przypadkowo,\nżyczę zdrowia, szczęścia\ni książek pod choinką\nAutor: Marlow o czwartek, grudnia 22, 2016 37 komentarzy:\nJaka szkoda, że Gabrieli Zapolskiej zabrakło talentu powieściopisarskiego. To mogła być świetna książka obyczajowa bijąca na głowę choćby Sienkiewiczowskie próby zmierzenia się z ówczesnymi problemami społecznymi, a wyszła ramotka, chwilami sentymentalna do bólu, z dydaktycznym zacięciem, wymagająca dzisiaj od czytelnika sporego samozaparcia.\nSzkoda, naprawdę szkoda, bo Zapolska przedstawia obraz rodziny początków XX wieku z jej problemami, które wcale nie są tak odległe od tego na co dzisiaj zwraca uwagę literatura feministyczna. To jakby rozwinięcie "Moralności pani Dulskiej" przynajmniej jeśli chodzi o niektóre wątki. Dramat małżonków, którzy duszą się w swoim małżeństwie. Zachowując pozory mieszczańskiej stateczności prowadzą podwójne życie, znajdując w nim bezpiecznik od codziennych męczarni przebywania we własnym towarzystwie. Ona to niewydarzona Emma Bovary, on - "zbuntowany" Felicjan Dulski, każde z nich podejmuje grę wobec drugiej osoby ale te ich gierki mają swoją granicę. Żadne z nich nie odważy się na jasne postawienie sprawy. Wiedzą, że jest źle, ale zdają sobie sprawę, że byłoby jeszcze gorzej; widmo skandalu, katastrofy majątkowej, to jest to co ich trzyma razem. To nawet nie są źli ludzie, tylko że przerosła ich proza życia.\nMiłość, jeśli wo ogóle między nimi kiedykolwiek była szybko wygasła, okazuje się, że wspólne życie to nieporozumienie, prowadzą je bo tak wypada ale nie tego po sobie oczekiwali, nie tak miało być. Może gdyby jeszcze potrafili ze sobą rozmawiać i chcieli się wzajemnie zrozumieć - ale oni trwają na z góry upatrzonych pozycjach, wraz ze swoimi urazami i niemożliwością zrozumienia drugiej strony. Pewnie gdyby wiedzieli o sobie od początku to, co wiedzą po kilkunastu latach po ślubie, nigdy by się nań nie zdecydowali. Ale stało się i jakoś trzeba dalej w to brnąć.\nAle to nie rodzice grają w powieści pierwsze skrzypce lecz ich jedyna córka, chowana pod korcem, zaskakująco niewinna i naiwna jak na atmosferą, w której żyje, odpowiednik Meli z "Moralności pani Dulskiej". Zaskakujące, że jej bracia, też przecież wychowywani w tym samym domu i tak różni od siebie widzą i rozumieją znacznie więcej. Wkraczają w okres młodzieńczego buntu i bezkompromisowego, czarno-białego widzenia świata, gdzie nie ma nic połowicznego, żadnych szarych odcieniu ale naiwne przekonanie, że na każde pytanie można odpowiedzieć tak albo nie, albo - albo. A ona - nie, to błędna owca, zupełnie nie rozumiejąca tego co dzieje się na jej oczach, uciemiężona niewinność, tyle że nie przez złego władcę ale przez własną matkę, która miota się pomiędzy pragnieniem miłości a zachowaniem pozorów mieszczańskiej moralności.\nDziwna sprawa, że Zapolska opisując zakłamaną atmosferę przeciętnej (?) mieszczańskiej rodziny, sympatyzując z niektórymi jej członkami, choć ich postępki nie zawsze zasługują na pochwałę, to jednocześnie zaprogramowana jest na niechęć do stanu niższego, tak jakby był on dla niej, z definicji gorszy. Widać to zwłaszcza w przypadku romansu głowy rodziny. Ma się wrażenie, że Zapolska jakoś rozumie jego chęć ucieczki w "stosunki" z domową krawcową a jednocześnie wyraźnie jej antypatię w odniesieniu do jego kochanki. Jej uczucie sprowadza się do wyrachowanej chęci wyciągnięcia korzyści z omotania "pana". O ile Hanka w "Moralności pani Dulskiej" walczy o swoje dopiero, gdy zostaje skrzywdzona, to Władka od początku wie, że musi per fas et nefas wyszarpać innym to co jej się należy. Ale to potępienie kobiety, która stara się wydobyć na powierzchnię wychodzi w "Córce Tuśki" słabo, bo czytelnikowi trudno pogodzić się z dychotomią: nic nierobiąca pani domu i szwaczka chwytająca się każdego sposobu byleby tylko poprawić swój ubogi byt.\nNie wiem na ile powieść Zapolskiej oddaje realia epoki, nawet jeśli niektóre wątki wydają się niewiarygodne i postawa bohaterów infantylna, to sama w sobie mogłaby się mieć i dzisiaj całkiem nieźle gdyby tylko Zapolska poskromiła swoją emfazę i moralizatorskie zapędy.\nAutor: Marlow o wtorek, grudnia 20, 2016 32 komentarze:\nMogła być to kiedyś szokująca lektura, ale dzisiaj, po doświadczeniach masowych śmierci głodowych Wielkiego głodu na Ukrainie i II wojny światowej Knut Hamsun nie jest w stanie zaskoczyć współczesnego czytelnika. Co tu zresztą pisać o braku zaskoczenia, gdy tak naprawdę "Głód" irytuje, a przecież nie powinien, bo jakże to, żeby dramat staczającego się w nędzę człowieka mógł irytować?! A jednak!\nBo jakoś nie do końca przekonuje opis głodu, w którym walczy on o lepsze z dumą głównego bohatera powieści. Poczucie dumy, próba zachowania godności, także za cenę kłamstwa (to w końcu niezbyt wygórowana cena) nie jest niczym nagannym. Próba zachowania pozycji społecznej i obrony przed deklasacją raczej pozytywnie świadczy o człowieku. Ale kładąc na szali uczucie głodu oraz ludzką godność i mając w pamięci doświadczenia, o których już wspomniałem wcześniej, a o których Hamsun nie mógł nic wiedzieć, jest dla nas od początku oczywiste, na którą stronę przeważy się szala. Z naszego punktu widzenia przeżycia bohatera są więc tylko bezsensownym miotaniem się, z góry skazanym na klęskę. A ta klęska w postaci ostatecznej decyzji bohatera nie wydaje się jakimś boskim dopustem. Raczej zwycięstwem rozsądku, choć w opłakanych okolicznościach w dużej części zawinionych przez głównego bohatera "Głodu".\nPozostanie zagadką Hamsuna i jego postaci, dlaczego praca inna niż pisarska miała stanowić ujmę dla jego bohatera. Dlaczego nie mógł robić jednego i drugiego (skoro Martin Eden umiał to jakoś pogodzić, to dlaczego on by nie mógł?), skąd wreszcie przekonanie, że warunkiem koniecznym i jedynym pisarstwa jest wena a nie także mozolny trud. Jakim prawem ma żal do współobywateli, skoro i tak doświadczył ich litości?\nA mówić szczerze, bohater Hamsuna szybciej niż litość wywołuje zdziwienie, jakim cudem tak niewiele w gruncie rzeczy robiąc we własnej sprawie staczał się w nędzę tak wolno. Widzimy przecież marudnego, roszczeniowego człowieka, o przesadnie wielkim mniemaniu na swój temat, który nie potrafi się zmobilizować do systematycznej pracy. Trudno do kogoś takiego nabrać sympatii i litować się nad nim. Chciałoby się raczej powiedzieć - "chłopie, weź się w garść i zacznij coś robić". I tak miał szczęście do ludzi, którzy dawali mu pokój i wyżywienie za darmo. Nie ma się co unosić nieuzasadnioną dumą i przekonaniem o swoich nadzwyczajnych walorach, jeśli okazuje się, że te walory nie mają specjalnej wartości w oczach innych. Może więc one rzeczywiście nie są jakieś nadzwyczajne. To więc, że w końcu do niego dociera, że czas się wziąć do roboty nie wydaje się czymś specjalnie tragicznym. Wreszcie!\n"Głód" należy do najbardziej znanych książek Knuta Hamsuna i chyba w ogóle powieści skandynawskich pisarzy (z wyłączeniem, oczywiście, autorów skandynawskich kryminałów - ale tych nie liczę) ale daleko mu do miana najlepszej. Dzisiaj potraktowałbym ją raczej jako literacki dowód tamtych czasów, który może być ciekawy dla mieszkańców Oslo nie ze względu na przeżycia głównego bohatera powieści lecz topograficznych podróży po mieście, które on odbywa, ale żeby to docenić trzeba by się przeprowadzić do Oslo...\nAutor: Marlow o piątek, grudnia 16, 2016 66 komentarzy:\nSą blogi, których autorki mają szczęście, każda książka, która wpada w ich ręce podoba się im. Ja do takich szczęściarzy nie należę, ale i tak nie mam powodów do narzekania, bo i mi czasami, tak jak ślepej kurze, trafia się ziarno. Tym razem miałem szczęście do pierwszej części słynnej "Tetralogii gliwickiej" Horsta Bienka. Nawet dzisiaj, gdy dawno minęły już czasy kiedy straszono nas rewizjonistami z "kręgów Hupki i Czaji" i gdy wydawałoby się, nie takie rzeczy widziało się w literaturze, jest to powieść, która robi wrażenie.\nMoże i po części dlatego, że Śląsk ma u nas "takie sobie" szczęście do literatury. Bo co mamy?prehistorycznego Morcinka, odpokutowującego (niesłusznie) obecnie swoją popularność w czasach "komuny" i może jeszcze "Godki śląskie", bo już traktowanie na serio "Dracha" Szczepana Twardocha to nieporozumienie. Cóż takiego oferuje Bienek? Ano, opis świata, który znał z autopsji, co w połączeniu z talentem prozatorskim już sprawia, że Gliwice i Śląsk Bienka można porównać z tym, czym Gdańsk dla Grassa (kto wie czy prowokacja gliwicka w "Pierwszej polce" nie miała być odpowiednikiem epizodu z Pocztą Polską w "Blaszanym bębenku) i Ełk oraz Prusy Wschodnie dla Lenza. Na dodatek Bienek w niczym im nie ustępuje, co sprawia, że dzielą go lata świetlne od tych pisarzy, którzy choć homines novi, to jednak usiłują "podpiąć się" pod nostalgię i ciekawość poznania przeszłości małych ojczyzn, w których przyszło im żyć, a których opis kończy się zwykle na wymienieniu niemieckich nazw ulic.\nU Bienka jest zupełnie inaczej, on opisując świat swojego dzieciństwa i młodości nie musi uciekać się do takich chwytów. Tak jak nie musi uciekać się, do epatowania seksem i brutalnością, bo ma do zaproponowania to co dla innych niedostępne - własną pamięć o czasie i miejscu, o którym pisze. I to jak pisze..., w sposób u nas dotychczas nieznany. Bo u nas, wiadomo, dobry Polak, zły Niemiec, powstania śląskie itp., itd. I przyzwyczajeni do tego typu narracji możemy przeżyć szok. Bo nie dość, że Niemiec wykorzystuje mający w naszej literaturze specjalne znaczenie motyw wesela, to jeszcze dla czasu akcji wybiera datę 31 sierpnia/1 września 1939 roku, a jakby tego nie było dosyć, ośmiela się kłuć w oczy postacią Wojciecha Korfantego.\nAle o dziwo, to wszystko jednak nie zmienia faktu, że na Śląsku Bienka (ściśle mówiąc w Gliwicach) można całkiem zwyczajnie żyć. Że sąsiedztwo i relacje polsko-niemieckie nie spędzają ludziom snu z powiek. Znacznie ważniejsze są problemy dnia codziennego, dla każdego z bohaterów na jego miarę. Nie jest to świat impregnowany na zewnętrzne okoliczności, na fakt, że Niemcami rządzi Hitler, z wszystkimi tego konsekwencjami, ale w "Pierwszej polce" ludzie są raczej biernymi odbiorcami, niż aktywnymi współtwórcami nazizmu. Jakoś próbują z tym żyć i wcale (choć są tu wyjątki) się z nim nie utożsamiają. Nie znaczy to, że Bienek relacje polsko-niemieckie przemilcza, powiedziałbym raczej, że zastępuje je poczuciem śląskiej tożsamości i odrębności (w niemieckim wydaniu) ponieważ to ono jest najważniejsze. I tą śląskość w powieści się czuje, a przecież nie jest czymś nienachalnym, przyjmuje się ją u bohaterów jako coś naturalnego, jako stały, często chyba nie uświadamiany element ich życia. Bo przecież postacie Bienka będąc Ślązakami żyją tym, czym żyje każdy, niezależnie od tego gdzie jest jego miejsce na ziemi. Troska o zapewnienie bytu rodzinie, śmiertelna choroba, międzypokoleniowy konflikt, pierwsza miłość to nie jest zastrzeżone (albo wyłączone) dla jakiejś enklawy. A jednak trudno uzmysłowić sobie, że to tymi problemami a nie stałą troską o umacnianie "żywiołu narodowego", jakiejkolwiek by on nie był proweniencji, mogli żyć Ślązacy. A jednak...\nBez ukłonów w stronę literackich mód, w starym, dobrym stylu Horst Bienek pokazuje Śląsk zupełnie nam nieznany a przecież ma się przy tym nieodparte wrażenie, że jest to Śląsk prawdziwy. Jedna z lepszych książek, które ostatnio przeczytałem. Co tu dużo mówić, polecam i już szukam ciągu dalszego!\nAutor: Marlow o środa, grudnia 14, 2016 37 komentarzy:\nAutor: Marlow o niedziela, grudnia 04, 2016 11 komentarzy:\nAutor: Marlow o niedziela, listopada 27, 2016 54 komentarze:\nDziewczyna i chłopak, czyli heca na 14 fajerek, Hanna Ożogowska\nMimo, że książka Hanny Ożogowskiej wymaga dzisiaj opatrzenia glosami przeznaczonymi dla młodych czytelników bo realia życia codziennego lat sześćdziesiątych znacząco odbiegają od tego, z czym stykają się dzisiaj, poczynając już od tytułowych fajerek, to jednak trud się opłaca. To chyba pierwsza książką, którą tak bardzo emocjonalnie przeżywał mój syn, z niecierpliwością śledząc perypetie bohaterów.\nU mnie "Dziewczyna i chłopak", nie ukrywam też wzbudziła emocje, choć innego rodzaju. Byłem w lekkim szoku, jak powieść, w której, jak mi się wydaje, Hanna Ożogowska chciała zmierzyć się ze stereotypami ról jakie w społeczeństwie zajmują najpierw dziewczynki i chłopcy, a potem kobiety i mężczyźni, w gruncie rzeczy te role utrwala. I muszę przyznać, że jest to co najmniej irytujące i bardzo widoczne, zwłaszcza w postaciach dorosłych.\nTu kobiety nie mają wiele (jeśli w ogóle coś) do powiedzenia, zdecydowanie nie są to szyje, które kręcą męskimi głowami. Dotyczy to zarówno rodziców głównych bohaterów, ich stryjostwa i ciotki (wiadomo, czym jest dom bez męża o ojca). Mężczyzna u Ożogowskiej to "car i bóg", który utrzymuje dom i któremu reszta rodziny usługuje, który sprawia wrażenie, że nawet nie bardzo wie gdzie jest kuchnia, bo przecież jedzenie i picie jest mu podsuwane pod nos. Tak było, tak jest i tak będzie, bo przecież rodzice Tosi i Tomka ten model utrwalają u swoich dzieci. Tosia pomaga mamie w domowych zajęciach, gdy tymczasem Tomek pełni rolę młodego trutnia. To wszystko jest dla dzieci oczywiste, nieletni Jastrzębscy wiedzą co do nich należy i gdzie jest ich miejsce.\nTaki układ sprawia, że dla Tosi przemiana w chłopca to szczyt możliwości zarówno fizycznych jak i psychicznych a dla Tomka to owszem trudność ale wymagająca tylko trochę więcej starań niż to z czym ma do czynienia na co dzień. Cóż zresztą w tym dziwnego, jego "przeciwnikami" są wiejskie dziewczynki i chłopcy, już na starcie "gorsi" od niego, bo jaka dziewczyna może równać się chłopakiem, a jakie wiejskie dziecko może rywalizować z wielkomiejskim "cwaniaczkiem". A Tosia? - cóż Tosia! - ona jeśli dorówna swoim stryjecznym braciom, to już osiąga sukces, a jeśli może komuś zaimponować, to co najwyżej wiejskim dziewczynkom opowieściami o wzorach i krojach sukienek, o czymś co jest poniżej ambicji normalnego chłopaka. Dla niej zmiana roli oznacza stały stan lękowy, wszystko jest dla niej wyzwaniem i na każdym kroku musi udowadniać, że nie jest gorsza, Tomek zaś na każdym kroku udowadnia, że jest lepszy.\nNa szczęście, mam przynajmniej taką nadzieję, nieletni czytelnicy tego nie dostrzegają. Dla nich wątki społeczne przykryte są przez przygodowy anturaż i "Dziewczyna i chłopak" pozostaną zabawną i emocjonującą historią perypetii, w które dzieci same się wpakowały, na własne życzenie komplikując sobie życie.\nAutor: Marlow o niedziela, listopada 20, 2016 32 komentarze:\nEtykiety: Biblioteka młodych, dla dzieci, Ożogowska\nSól ziemi, Powieść o cierpliwym piechórze, Józef Wittlin\nJeszcze jedna powieść z zaczerpniętym z Nowego Testamentu mottem. Jakie to nienowoczesne. "Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól straci swój smak, czy da się ona czymkolwiek posolić? Już do niczego się nie nadaje, chyba do wyrzucenia na dwór i podeptania przez ludzi." Sól ziemi... - i pomyśleć, że ma nią być jakiś prymityw, analfabeta, z kiłą wrodzoną, który od czasu do czasu nie pogardzi cudzą własnością, jeszcze z kochanką na boku, którą w dodatku traktuje jak piąte koło u wozu. Żeby to jeszcze był jakiś frant, chłopek-roztropek, polski wojak Szwejk, Sancho Pansa, Dyl Sowizdrzał, ale nie..., musiał Józef Wittlin wziąć za głównego bohatera swojej powieści, jakiegoś nierozgarniętego Hucuła, który do trzech nie zliczy, nie mówiąc już o tym, że nie bardzo dzisiaj wiadomo, co to jest ta jakaś Huculszczyzna.\nTak, zdecydowanie "Sól ziemi" to nie materiał na bestseller. Może to sobie być jedna z najwybitniejszych polskich powieści XX wieku, dzięki której jej autor miał dostać literacką nagrodę Nobla ale bez szans u gimbazy.\nAle co się dziwić, kiepsko tu z dialogami, których jak na lekarstwo, a jak mówiła Alicja "co za pożytek z książki (...) bez obrazków i rozmów"? Ilustracji też zresztą w "Soli ziemi" nie ma. Żeby chociaż erotyzm, w końcu to rzecz o wojnie, mężczyznach, a oni bez tego ani rusz. Ale i z tym słabiutko. To już Żeromskiemu w porównaniu z Wittlinem można zarzucić, że jest wyuzdany. Eh, gdzie tam Wittlinowi do Pauliny Simmons, która tak ciekawie i potrafi pisać o wojnie i miłości. O co więc chodzi?\nW gruncie rzeczy, trudno to sprecyzować. Moim zdaniem, to przede wszystkim kwestia języka budującego bardzo specyficzną atmosferę odchodzącego świata i sytuując w nim prostaczka. Świata patriarchalnego i prostego, w którym znajdują jeszcze zastosowanie ewangeliczne prawdy. "Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili". A przecież Piotr Niewiadomski, ten brat najmniejszy, główny bohater książki nie budzi specjalnej sympatii.\nTo nie jest ktoś kogo można by polubić, bardziej ktoś kto sam zniechęca czytelnika do siebie. Uczucie, które się z nim kojarzy to litość, ale od kogoś, kogo obdarzamy tym uczuciem, oczekujemy też, że i on również będzie je ofiarował, tym którzy staną na jego drodze i będą jej potrzebowali. A on co? Bezczelnie zawodzi czytelnika. Jakże jest w tym ludzki, i jakże irytujący. Żeby chociaż jakoś przyzwoicie traktował swoją konkubinę albo cieszył się z osiągnięcia upragnionego awansu. Ale nie, on musi kręcić nosem. I ta jego pokora wobec władzy, jakie to dla nas irytujące, i żeby to był tylko strach przed władzą, to jeszcze można byłoby to jakoś zrozumieć, ale ta władza ma u Niewiadomskiego autorytet. Nie dlatego, że jest bardziej wykształcona, inteligentniejsza, mądrzejsza, że ma słuszność - nie, ale tylko dlatego, że jest władzą. Szkoda gadać.\nAle nie to jest najgorsze. Najgorsze, że postawa Piotra Niewiadomskiego wobec wojny to policzek w twarz dla sienkiewiczowskiej tradycji patriotycznej. Nie dość, że wcale nie marzy o dokonaniu bohaterskich czynów, to jeszcze idzie na wojnę by się bić za cesarza! Nie za Polskę, nie w obronie ojczyzny przed najeźdźcami, nie w obronie antemurale christianitatis ale tylko dlatego, że tak chce cesarz. Zgroza! Trochę go tłumaczy fakt, że matka była Hucułką ale czy Wittlin koniecznie musiał wziąć na głównego bohatera swojej powieści takiego bezideowca, czy nie mógł wybrać kogoś innego i napisać czegoś "ku pokrzepieniu serc"? Zwłaszcza, że jakby nie patrzeć to przecież kresowiak - mieszkaniec, tej przed wojną, jak powszechnie wiadomo, mlekiem i miodem płynącej krainy, krainy białych dworków, malw pod okami, dziewczyn i ułanów przy studni. A tu coś takiego.\nŻeby choć Piotr Niewiadomski to był taki Paul Bäumer, ale nie jest, choć pewnie skończy podobnie jak on. Co prawda Wittlin nie doprowadził cyklu do końca ale i już na podstawie jego pierwszej części można przypuszczać, że nie będzie tu happy endu. Może nawet zginie gdzieś niezbyt daleko od swych stron rodzinnych, w Karpatach i zostanie pochowany na jednym z tych uroczych cmentarzy zaprojektowanych przez Kriegsgräber-Abteilung K.u.K w Krakowie, ale tego nigdy się nie dowiemy. Niestety.\nAutor: Marlow o poniedziałek, listopada 14, 2016 16 komentarzy:\nDostojewski budzi u mnie tak zwane mieszane uczucia, z rodzaju tych, które ogarniają zięcia, gdy widzi jak teściowa spada w przepaść w jego nowym samochodzie. Z jednej strony, irytuje mnie swoim mitotwórstwem, które wzięło za przedmiot "duszę rosyjską" i "lud Bogonośćca", z drugiej zaś wywołuje podziw dla znajomości ludzkiej psychiki i pisarskiego mistrzostwa. To drugie uczucie przeważa i to przeważa do tego stopnia, że po skończonej lekturze jego powieści (podobnie jak w przypadku Conrada), mam świadomość tego, że będę musiał do niej powrócić. I "Bracia Karamazow" nie byli tu wyjątkiem, pozostała tylko kwestia wyboru przekładu; Adam Pomorski czy Cezary Wodziński?\nOdredakcyjne zachwyty nad kongenialnością przekładu Adama Pomorskiego jakoś nie wzbudziły mojego zaufania (zresztą, jak się okazało, niesłusznie) i zdecydowałem się na Cezarego Wodzińskiego, o którego kompetencji jako tłumacza miała świadczyć książka na temat jurodstwa, co wziąłem za dobrą monetę. Szczerze mówiąc, nie spostrzegłem jakoś nowej jakości, obiecywanego filozoficznego odczytania - powiedziałbym natomiast, że w porównaniu z wersją Wata, tekst Wodzińskiego czytało się mi ciężej, tekst wymagał jakby więcej namysłu, choć przy "Braciach Karamazow", to może wyjść tylko na dobre, zwłaszcza, że od początku lekturze towarzyszy świadomość obcowania z książką wyjątkową.\nJej ciężar gatunkowy jest oczywisty i żeby to dostrzec nie trzeba być wytrawnym znawcą literatury. Nie ulega wątpliwości, że Dostojewski jest "szpiegiem ludzkiego serca", które jest u niego polem zmagań pomiędzy diabłem i Bogiem. I te zmagania w "Braciach Karamazow" są pokazane w sposób jakiego nie powstydziłoby się żadne współczesne reality show żerujące na ludzkich uczuciach. A jest co pokazywać - "co się tam (...) między nimi dzieje - to straszne, (...), udręka, koszmarna fantazja, w którą niepodobna uwierzyć: (...) pchają się do własnej zguby, nie wiadomo dlaczego, sami to wiedzą i sami się tym rozkoszują".\nNie dziwię się zachwytom "gimbazy" nad wersją Barbary Beaupre (bo trudno to nazwać przekładem). Nawet po okrojeniu tego wszystkiego co najważniejsze i tak zostaje przecież z powieści jeszcze pasjonujący, trochę perwersyjny romans, w którym ojciec i syn rywalizują o względy kobiety niepewnego prowadzenia się, podlany sosem, na który składa się m. in. morderstwo i pomniejsze "romansiki". Ale przecież w "Braciach Karamazow" nie chodzi o to by bohaterowie żyli długo i szczęśliwie. Powiedziałbym, że to "z definicji" wykluczone. Bo czy neurastenicy mogą zaznać szczęścia?! Tu każdego wystarczy lekko trącić palcem a już podskakuje do sufitu. Nawet, wydawałoby się, twardziele stają się wrażliwi niczym mimozy.\nEh, co za ludzie, irytujący i fascynujący zarazem. Czy to rosyjskie "typy" nie wiem, ale wiem, że tylko Dostojewski tak potrafił ich przedstawić. Ludzi z piekłem w piersi i z piekłem w głowie. Niepoukładanych, podążających za swymi impulsami albo wiarą w potęgę własnego rozumu i w końcu skonfrontowanych z własnym sumieniem, które okazuje odporne na "nowinki" i "niereformowalne". Jeśli więc Wielki Inkwizytor wygrywa bitwy ze starcem Zosimą, to wcale nie znaczy, że wygra całą batalię. Jest Bóg, czy nie ma Boga? Wszystko wolno, czy nie wolno wszystkiego? Dla bohaterów Dostojewskiego, okazuje się, są to pytania pierwsze i odpowiedzi na nie kształtują ich życie. Ale są to wszakże pytania retoryczne, z których niektórzy w swej pysze i zaślepieniu nie zdają sobie sprawy a udzielenie błędnej odpowiedzi i jej praktyczna realizacja drogo ich kosztuje.\nCo takiego jest w tych Karamazowach? - otóż bogactwo ich osobowości, "które zdolne są pomieścić w sobie wszystkie możliwe skrajności i jednocześnie kontemplować obie otchłanie, otchłań nad nami, otchłań wzniosłych ideałów, i otchłań pod nami, otchłań najnikczemniejszego i najbardziej cuchnącego upadku". O tak, a o upadek nietrudno. Miłość, bogactwo, sława, każdego w końcu coś skusi i każdy znajdzie jakieś usprawiedliwienie dla wyrządzonych przy okazji krzywd. Jeden tylko Alosza okazuje się odporny na pokusy, pozostali zaś bracia wdepnęli po szyję. Ulegli podszeptom złego ale czy można się dziwić - przecież to takie ludzkie wszak "jeśli diabeł nie istnieje i jeśli wobec tego wymyślił go człowiek, to stworzył go na swój obraz i podobieństwo". I prawdę mówiąc, wydają się znacznie ciekawsi od Aloszy (przewidywalnego i nieskomplikowanego do bólu), zwłaszcza Smierdiakow - ciekawe, że jego uczucia, gotowego litować się nad każdym skrzywdzonym Aloszy, nie obejmują. Dymitra, będące mówiąc wprost, alkoholikiem i dziwkarzem, i owszem, ale Pawła jakoś nie. Czyż to nie ciekawe? Według mnie znacznie bardziej niż powikłane losy miłości głównych bohaterów, które chwilami zaczynają przypominać operę mydlaną i na tle których, zapowiedź powtórnego małżeńskiego szczęścia pani Chochłakow przyjmuje się z prawdziwą ulgą jako powrót do normalności i przewidywalności. A przecież, te ludzkie dziwolągi Dostojewskiego pozostają jakoś bliskie i ich postępowanie mimo swej ekscentryczności wcale nie jest takie zaskakujące i to jest właśnie fascynujące i przerażające zarazem.\nAutor: Marlow o czwartek, listopada 03, 2016 8 komentarzy:\n"Biesy" czytałem trzy lata temu i kiedy tylko je skończyłem wiedziałem, że do nich wrócę (podobnie zresztą jak i do "Braci Karamazow", którzy już czekają w kolejce) bo parafrazując brata Jorge z "Imienia róży" - cóż innego jest w literaturze, jak nie ciągła, wzniosła rekapitulacja. Trudno nie uśmiechnąć się, trochę smutno, gdy czyta się opinię Dostojewskiego na temat tego co wydawało by się jest współczesnym wynalazkiem i bolączką obecnej literatury - "talenty średniej klasy, (...) zwykle uznawani nieledwie za geniuszy - nie dość, że (...) jakoś nagle znikają bez śladu z ludzkiej pamięci, (...) ledwo nowe pokolenie zajmie miejsce ich własnego - w zawrotnym tempie popadają w niepamięć i budzą powszechne lekceważenie. Jakoś szybko się to u nas dokonuje, jak zmiana dekoracji w teatrze." To zresztą nie jedyna, profetyczna obserwacja w "Biesach". Dla czytelnika z mojego pokolenia okazują się one zaskakująco trafną wizją przyszłości w totalitarnym świecie komunizmu, dzięki czemu powieść zdobyła sobie opinię "politycznej" ale o tym trochę później.\nDo powtórki, po przekładzie Zbigniewa Podgórca i Tadeusza Zagórskiego zdecydowałem się na tłumaczenie Adama Pomorskiego. Nie potrafię stwierdzić, czy wprowadza ono istotną zmianę jakościową. Obie lektury dzieli zbyt duży okres czasu, ale nawet to nie zmienia faktu, że nie da się zauważyć rzeczy bijących po oczach nawet laika, jak choćby różnicy w motcie, ewangelii św. Łukasza (8, 32-36), czy braku rozdziału "U Tichona". Pomorski zaserwował natomiast czytelnikom sążniste, w wielu przypadkach, przypisy dosyć luźno, łagodnie mówiąc, trzymające się tekstu powieści, jak wówczas na przykład gdy mowa o "aluminiowych kolumnach". Obszernie cytuje fragmenty "Co robić?" Czernyszewskiego, w których o aluminiowych kolumnach nie ma ani słowa, są za to wspomniane aluminiowe meble. Niekiedy przypisy nabierają kuriozalnego wydźwięku, jak wówczas gdy czytamy o motywie... "falliczono-kastracyjnym" w komentarzu do sceny, w której Stawrogin łapie za nos gubernatora, podczas gdy nawet dla gimbusa jasne jest, że wybryk Stawrogina, to "sprawdzam" z jego strony w odpowiedzi na zadufane "nikt nie będzie wodził mnie za nos" jego ofiary. Ale nie przekład Adama Pomorskiego jest tu ważny. Trzeba zresztą uczciwie przyznać, że "Biesy" w jego tłumaczeniu czyta się znakomicie (podobnie zresztą jak i w przekładzie Podgórca i Zagórskiego).\nIstotna jest sama powieść. Nie będę ukrywał, mam ambiwalentne odczucia co do pisarstwa Dostojewskiego z jednej strony zdumiewa mnie i irytuje ta niczym nieuzasadniona idea narodu "Bogonośćca" (bez której także w tym przypadku się nie obeszło), rozhisteryzowani bohaterowie (i nie zawsze są to kobiety - swoją drogą, dziwne że panie nie ogłosiły bojkotu pisarstwa Dostojewskiego, biorąc pod uwagę, to jak są u niego przedstawiane). Z drugiej jednak strony fascynuje mnie wiwisekcja ludzkiej duszy, nawet jeśli dokonuje się na osobnikach nadwrażliwych i nie reprezentatywnych.\nRedakcyjna notka na okładce twierdzi, że to "brutalnie szczera opowieść o politykach i myśli społecznej", po części tak jest, ale twierdzić, że to jest istota "Biesów", to tak jak twierdzić, że "Zbrodnia i kara" jest powieścią kryminalną. Owszem, w każdej z tych powieści znajduje się odpowiedni element ale nie on przesądza o jej wymowie.\nBiesy, diabły, które zagościły w człowieku, tak jak ten wspomniany przez św. Łukasza. Tyle że człowiek, który napotkał Jezusa na swojej drodze miał szczęście. A bohaterowie Dostojewskiego? Ich biesy nie opuszczają i stają się przyczyną ich zguby. Przecież giną oni nie z powodu swoich poglądów politycznych. Zróbmy szybki przegląd ofiar: Stawrogin, Stiepan Wierchowieński, Iwan Szatow, jego żona i jej dziecko, Liza, Lebiadkin, jego siostra i ich służąca oraz Fied'ka. Trup ściele się więc gęsto (ale dopiero w finale). W gruncie rzeczy żadna z tych osób, nie ginie z powodów politycznych. Nawet Szatow, którego śmierć jest zinstrumentalizowana bo ma się stać środkiem do uzależnienia współuczestników morderstwa, ginie dlatego, że Wierchowieński junior pała do niego zadawnioną antypatią. Większość tych ludzi nawet nie otarła się o politykę, łącznie ze Stawroginem, który nieustannie wystawia na próbę własną siłę, nie dla jakichś politycznych celów, lecz by poznać samego siebie.\nPostacie w "Biesach" to ludzie miotający się (przynajmniej niektórzy z nich), ale nic dziwnego bo przecież u Dostojewskiego "życie to ból, życie to strach (...)", .ludzie poszukujący. Dla niektórych rzeczywiście istotne są kwestie społeczne, czy polityczne ale dla wielu innych niekoniecznie. Wszak kobietom nie w głowie jest polityka, je zajmuje Stawrogin - kolekcjoner złamanych serc, Stiepan Wierchowieński to zajmuje się przede wszystkim sobą, podobnie jak Karmazinow i Stawrogin. Zresztą i polityka w wykonaniu członków "kółka" w gruncie rzeczy zaczyna się i kończy na morderstwie Szatowa. Polityka jest dla nich tylko próbą nadaniu życiu głębszego sensu, gdyby ktoś taki jak Piotr Wierchowieński, przekonał ich, że odnajdą go, nie przymierzając, w filatelistyce, zajęli by się filatelistyką. Jest instrumentem, który służy do pokazania ludzkiego zagubienia i meandrów, na które wkracza człowiek nie umiejący znaleźć dystansu pomiędzy ideologią a praktyką. Skutki tego okazują się opłakane nie tylko dla tych bezpośrednio zainteresowanych, a także dla zupełnie niewinnych ludzi.\nCo tu dużo mówić, świetna książka.\nAutor: Marlow o wtorek, października 18, 2016 22 komentarze:\nNa moim stosunku do twórczości Lema zaważyły traumatyczne doznania na "Teście pilota Pirxa" w reżyserii Marka Piestraka, na obejrzenie, którego byłem skazany na jakimś szkolnym wyjściu do kina. Nawet fakt, że "Solaris" wziął na warsztat Andriej Tarkowski jakoś mnie nie przekonywał. Lemowski obraz oceanu traktowałem jako emanację typowo męskich upodobań do lamp z lawą, a i wizja przyszłości, którą stworzył ponad pół wieku temu, z dzisiejszego punktu widzenia, zgrzytała mi siermiężnością w wielu detalach. Cóż, Lem nie okazał się profetycznym wizjonerem jeśli chodzi o rozwój technologiczny (przynajmniej w "Solaris") ale to wszystko w gruncie rzeczy jest nieważne i po lekturze powieści jasne już jest, dlaczego należy ona do najbardziej znanych polskich książek na świecie.\nzdjęcia oprawy ze strony https://www.facebook.com/Introligatornia-Tylkowski-183690571674333/\nCo tu dużo mówić - jestem pod wrażeniem..., pod dużym wrażeniem..., pod bardzo dużym wrażeniem! A wydawało mi się, że już dawno wyrosłem z literatury science fiction... Nie żeby jakoś szczególnie zainteresował mnie kontakt człowieka z obcą cywilizacją (choć i on jest ciekawy) bo "jak możemy się z nią porozumieć, jeżeli nie potrafimy już tego uczynić między sobą", można by powiedzieć, trawestując powieściowego solarystę Veubeke. Znacznie ważniejsze wydaje mi się zmierzenie człowieka z samym sobą, skonfrontowanie z tym, co skrywa się w zakamarkach jego umysłu, bo przecież w każdym z nas "muszą też istnieć rzeczy... sytuacje... takie, że nikt nie odważył się ich urzeczywistnić, poza swoją myślą, w jakiejś jednej chwili oszołomienia, upadku, szaleństwa".\nA jakże często wyruszamy na spotkanie "innych światów, innych cywilizacji, nie poznawszy do końca własnych zakamarków, ślepych dróg, studni, zabarykadowanych, ciemnych drzwi", choćby tym innym światem miała być nowa praca a Innym miał się okazać sąsiad za ściany. I o tym właściwie jest "Solaris".\nWedług Lema, szukając odpowiedzi na pytania dotyczące drugiej osoby, znajdujemy odpowiedzi dotyczące nas samych. Tyle, że są to odpowiedzi, z którymi nie chcemy się zgodzić. Bilans naszych "wypraw badawczych" jest opłakany bo odkrywając, w sposób zupełnie nie zamierzony, częstokroć niezbyt pochlebną prawdę o sobie, nadal nie potrafimy zrozumieć drugiego człowieka. A czego nie możemy zrozumieć, to odrzucamy od siebie, chcemy od tego uciec albo to zniszczyć. Okazuje się, ku naszemu przerażeniu, że jakże wielu rzeczy nie rozumiemy, zaczynamy sobie zdawać sprawę w swojej pysze, w swoim przekonaniu o własnej wielkości, że "człowiek może ogarnąć tak niewiele rzeczy naraz; widzimy tylko to, co dzieje się przed nami, tu i teraz". A poszukiwanie odpowiedzi prawdy o Innym "to jest oszukiwanie się, chodzenie po bibliotece, spisanej w niezrozumiałym języku, że się niby będzie tylko oglądać kolory grzbietów...".\nNie tak miało być, a tego wszystkiego doświadczają w "Solaris" ludzie. Stają przed emanacją własnych, skrywanych dotychczas w najgłębszych zakamarkach umysłu wyobrażeń. "One są w gruncie rzeczy lustrem, w którym odbija się część ich mózgu. Jeżeli jest wspaniała, to dlatego, że wspaniałe było ich wspomnienie. Oni dali recepturę" - to wyjaśnienie nie odnosi się, tak jak w powieści, tylko do Kelvina. On i tak miał szczęście. Inni mieli znacznie gorzej. To co ujrzeli, obnażyło ich nie tylko w sposób, w jakim obawiali się być odbierani przez innych ale także w takim, którego sami nie mogli znieść. Ale chyba nawet nie to było najgorsze. Najgorsza wydaje się w tym wszystkim bezradność i brak odpowiedzi na pytanie "dlaczego?".\nBezradność wobec czegoś na co w ogóle nie ma się wpływu, na coś czego nie potrafią zrozumieć. Cóż za policzek w twarz! Jak to możliwe, przecież to oni są badaczami, wszystko wiedzącymi objaśniaczami a okazuje się, że sami są obiektami badawczymi. Zresztą nawet i co do tego nie można mieć pewności. Może zjawienie "fantomów" "miało być torturą, może przysługą, a może tylko mikroskopowym badaniem. Wyrazem przyjaźni, podstępnym ciosem, może szyderstwem? Może wszystkim naraz albo - co wydaje (...) się najprawdopodobniejsze - czymś całkiem innym." Stoją w obliczu czegoś całkowicie niezrozumiałego, mają swoje domniemania, swoje teorie na ten temat ale to wszystko to tylko przypuszczenia. Zero pewności. A niepewność budzi lęk, choć zdarza się, tak jak w przypadku Kelvina, że także nadzieję, tyle że i jedno i drugie wydaje się tak samo nieuzasadnione.\nA teraz udaję się na poszukiwania kolejnej książki Lema...\nAutor: Marlow o czwartek, października 06, 2016 12 komentarzy:\nEtykiety: introligatorstwo, Lem\nZnajomość "Księgi dżungli" zawdzięczam swojemu młodszemu dziecku. Gdyby nie wieczorne czytanie do snu pewnie nigdy bym się nie dowiedział, że film Disneya pod tym samym tytułem, jest co najwyżej luźną adaptacją książki, chociaż od niepamiętnych czasów jej dwa tomy stoją na półce w domowej bibliotece. I mówiąc szczerze, nie miałbym czego żałować.\nNiestety, i piszę to ze zdumieniem, "Księga dżungli" źle zniosła upływ czasu. Nie wątpię, że jeszcze nawet kilkadziesiąt lat temu to było coś, ale dzisiaj, z perspektywy XXI wieku jest już tylko, jak mi się wydaje, zbiorem historyjek o egzotycznych zwierzętach. "Księga dżungli" to bowiem zbiór siedmiu opowiadań, z których tylko trzy poświęcone są Mowgli'emu i dżungli. Na dodatek ich styl do łatwych nie należy. Nie jestem zwolennikiem książek zbudowanych ze zdań prostych i bezokoliczników zdań, co jest domeną dzisiejszych bestsellerów ale "piętrusy" Kiplinga, to już doprawdy przesada.\nTo wyzwanie nawet dla wytrawnego lektora a nie dla dziecka, które przebijając się przez nie, gubi się w nich, nudzi jeśli nie zasypia. Być może jest to kwestia przekładu Józefa Czekalskiego, ale nie wydaje mi się - tłumaczenie Józefa Birkenmajera do którego również zaglądałem też nie sprawia, że lektura staje nagle pasjonująca, choć w tym przypadku wyjaśnieniem może być wiek przekładu (prawie 90 lat) będąca jego konsekwencją zauważalna archaiczność.\nNie znaczy to, że "Księgę dżungli" trzeba od razu skreślać. Według mnie jest to raczej książka do jednokrotnego przeczytania, którą ratują, paradoksalnie, nie historyjki o chłopcu w dżungli, z których ta o zabiciu złego tygrysa Shere Khana chwilami kojarzyć się może z opisem jakiejś bitewnej strategii prawie jak w "Wojnie i pokoju" ani nawet opowiadanie o ujeżdżaczu słoni, na którego kanwie powstał prehistoryczny już serial "Toomai druh słoni" ale opowiadanie o ichneumonie (manguście) Rikki-tikki-tavi chroniącym ludzi przed wężami. Jest w nim wszystko co może dziecko zainteresować, wartka i dramatyczna akcja, wyraziści bohaterowie, no i wszystko kończy się dobrze.\nByć może da się ponowocześnie dekodować "Księgę dżungli" jako opowieść o symbiozie człowieka i przyrody, gdzie człowiek jest jej elementem a jednocześnie podporządkowuje ją sobie, bez której nie może się obejść a jednocześnie musi respektować jej prawa (to jeśli chodzi o opowiadania o Mowgli'm), wyeksponować aspekt ekologiczny i niebezpieczeństwa związane z dominacją człowieka (opowiadanie "Biała foka"). Tę ostatnią sferę dałoby się także eksploatować przy okazji opowiadania o Toomai'u i "W służbie jej królewskiej mości", niezależnie od elementów kolonialnych i imperialnych (choć szum związany z krytyką postkolonialną jakby trochę przycichł a ona sama wyszła z mody). W każdym razie, jak na tak okrzyczanego klasyka, którego książka adresowana jest do dzieci a nie dla dorosłych to jednak niesatysfakcjonujące ale na szczęście książkę ratują trochę ilustracje Roberta Ingpena, choć szkoda że akurat taką rolę muszą pełnić.\nAutor: Marlow o czwartek, września 22, 2016 21 komentarzy:\nAutor: Marlow o poniedziałek, września 19, 2016 53 komentarze:\nKiedy Wiktor Ruben pod koniec czerwca 1929 roku szedł ze stacji kolejowej do Rożek i zboczył do Wilka pogoda była chyba taka jak teraz, z tą różnicą, że dzisiaj jest już po wakacjach i po żniwach. Upalne dni, ciepłe wieczory, jeszcze tylko spacer jakąś piaszczystą drogą, jakiś zagajnik, pola i widok zabudowań w oddali. Nie wiele więc w gruncie rzeczy trzeba by wprawić się w stan, który ogarnął głównego bohatera "Panien z Wilka", jeszcze tylko jakieś magiczne miejsce, gdzie przyjeżdżaliśmy w młodości czy dzieciństwie i wydawałoby się że już, gotowe. Pozornie.\nBo to przecież nie jest takie proste. Czegoś tu jeszcze brakuje. Wszakże wakacyjne wywczasy w miejscach, które znamy sprzed lat wcale nie oznaczają przeprowadzenia remanentu w naszym życiu. Owszem jest miło, czujemy się swojsko ale nie zajmujemy się "ideą czasu" i rozmyślaniami nas jego przezwyciężeniem. A Wiktorowi Rubenowi "się wydało, że on (...) przezwyciężył czas i potrafił go zawrócić. Że stoi teraz tam, gdzie był przed piętnastu laty, i że teraz może wybierać!". Co sprawia, że uległ takiemu złudzeniu? Miejsce? Być może, ale przecież tylko on dokonuje tam rozrachunków, analizując coś co po latach nie ma już dla innych większego znaczenia. Coś co jest już wyłącznie wspomnieniem, co było - minęło. Nie da się zaprzeczyć było czymś miłym i ważnym kiedyś, ale już nie dzisiaj. Bo dzisiaj jest tu i teraz, jest mąż, są dzieci, są codzienne obowiązki i rachunki do zapłacenia. Owszem, możemy poddać się urokowi chwili ale tylko chwili, i nie da się zapomnieć, że na gdy się ona skończy, wróci proza życia.\nCóż, tak to jest gdy mężczyznę dopada kryzys wieku średniego, lada impuls sprawia, że ogarnia go spleen i jednocześnie potrzeba znalezienia jakiejś rekompensaty. Nie ma wątpliwości, że to stąd bierze się owo złudzenie "przezwyciężenia czasu" u głównego bohatera opowiadania Iwaszkiewicza. To wówczas przychodzi czas rozrachunków, miejsce i ludzie są tylko ich katalizatorem. Ale jakim, że swoje życie odbiera jako "gładką pustkę", które upływa "w mrówczych, nikomu niepotrzebnych zajęciach". On, z którym inni wiązali takie nadzieje. I dla niego "to dopiero jest straszne, że on żyje i wszyscy, wszyscy tak żyją jak on". On, taki zdolny. A przecież nie powinien mieć aż takiego poczucia klęski bo przecież to o czym chce zapomnieć, udział w wojnie i to co tak deprecjonuje, zarządzanie folwarkiem dla innych okazuje się interesujące i ważne.\nŻe mógł więcej osiągnąć w życiu? Być może. Ale Kazia uświadomiła mu, że jest z nim tak jak z robionymi przez nią konfiturami, robi się ich wiele tylko "aby się niektóre z tych słoików dostały wybranym". On nie dostał się nikomu, choć przecież mógł, a i on mógł być tym wybranym, nawet wówczas gdy wrócił do Wilka po piętnastu latach. Tylko że on jedynie odkręcił wieczka słoików i wpakował w każdy z nich swój brudny paluch próbując po kolej ich zawartości i na tym poprzestał. Dlaczego? Bo się bał, "nie kochał nigdy nikogo, ale nie dlatego, że nie było po temu sposobności, tylko dlatego, że tchórzył". Nie bez kozery pojawia się w jego wspomnieniach kilkukrotnie dezerter, którego rozstrzelał. On także dezerteruje przed innymi, a ściślej mówiąc przed kobietami. Jest z nim tak, jak z Jerrym Maguire'em "jest świetnym przyjacielem ale kiepsko u niego z bliskością".\nWilko uświadamia mu to, uświadamia mu przegrane życie. Zderzenie z ludźmi i czasem, kiedy jeszcze świat stał przed nim otworem, kiedy wszystko jeszcze było do zdobycia, okazuje się dla nie bezlitosne. To dlatego w miarę gdy się od niego oddalał, jego krok "stawał się mocniejszy i pewniejszy. Głowa wznosiła się do góry, a gdy wchodził na stację, machał już wesoło swoją teczką (...)." Nic dziwnego, to miejsce było dla niego jak wyrzut sumienia, przypominając mu o zmarnowanych szansach. Nie sądzę by szybko tam wrócił, a jeśli już to wróci obudowany "ideologią" broniącą jego wyborów tak by nie być już tak bezbronny wobec poczucia zmarnowanego życia.\nŚwietna rzecz, ale zdecydowanie dla tych, którzy już mają po co oglądać się wstecz. A panie mają rzadką okazję poznać czym jest męski "weltschmerz".\nAutor: Marlow o środa, września 14, 2016 14 komentarzy:\nEtykiety: Iwaszkiewicz, Koliber\n"Frontowe drogi" miały kiedyś swoje pięć minut. Posłużyły za podstawę scenariusza jednego z lepszych filmów wojennych PRL-u "Jarzębina czerwona" i doczekały się chyba sześciu czy siedmiu wydań. Dzisiaj o książce Waldemara Kotowicza mało kto pamięta. Mnie trafiło się pierwsze wydanie z 1958 roku, jeszcze nie rozcięte. Przez blisko 60 lat, nikt, nigdy nie zajrzał do książki. W sumie nie byłoby w tym nic dziwnego, bo to nie pierwszy taki przypadek ale egzemplarz, który kupiłem miał odautorską dedykację dla jednego z ówczesnych luminarzy wrocławskich z tytułem profesora. Nie zajrzeć do książki, którą otrzymało się od autora, zwłaszcza jeśli jest się wrocławianinem a akcja powieści ociera się o Wrocław? Miał rację Terentianus gdy pisał - Habent sua fata libelli.\nAle mówiąc szczerze, sam byłem ciekaw książki pamiętając o filmie, który powstał ponad 10 lat po jej wydaniu a powieść czytałem konfrontując ją z filmem. Można powiedzieć, że obie formy poziomem nie odbiegają od siebie daleko i powiedziałbym, że "Frontowe lata" chwilami zaskakują jak na okres, w którym zostały wydane.\nPierwsze zaskoczenie, to fakt, że akcja powieści rozgrywa się nie, tak jak w filmie, w Kołobrzegu (który był grany między innymi przez Szczecin) ale na Dolnym Śląsku i w Saksonii. Ale już za to w filmie odnaleźć można sporą część dialogów, większość postaci i scen, umieszczonych jednak w innej kolejności i naturalnie w innej scenerii. To co interesujące w powieści, to oddanie atmosfery działań frontowych, bez patosu i sentymentalizmu. Ma się wrażenie autentyzmu tego klimatu, co wynika z faktu, że "Frontowe drogi" są książką wspomnieniową (albo może zbeletryzowanym fragmentem autobiografii) opisującą przeżycia dziewiętnastoletniego wówczas autora, wcześniej partyzanta na Lubelszczyźnie a potem dowódcy oddziału, który dowodzi nie tylko rówieśnikami ale także ludźmi ponad dwukrotnie starszymi od siebie. Strach, chęć przeżycia, poczucie odpowiedzialności za życie innych, konieczność wykonywania rozkazów, chęć odwetu, marzenia o spokojnym życiu, to wszystko w książce się miesza. Nie ma skrojonych pod szablon bohaterów, ludzie opisywani przez Kotowicza dalecy są od posągowych postaci i sprawiają wrażenie autentycznych.\nObraz wojska daleki jest od obrazu tych co to "żywią y bronią" i walczą "za wolność waszą i naszą". Plądrowanie domów, kradzieże, gwałty (przedstawione w bardzo zawoalowany sposób), pijaństwo, antysemityzm wśród żołnierzy (choć w stosunkowo łagodnej formie), "uczenie" chłopca szacunku dla szarży biciem, dezercja, oddziały zaporowe, tego nie ma w filmie ale jest w powieści. Co prawda dla równowagi okraszone jest to w kilku miejscach dyskusją na temat wyzwolenia, wolności i demokracji ale brzmi to zdecydowanie mniej przekonująco, żeby nie powiedzieć zabawnie, podobnie jak polskie nazwy "wyzwalanych" dolnośląskich miast, deklaracja niemieckiego żołnierza, że chce mieszkać w zdobytej przez Rosjan Legnicy albo spotkanie z polskim autochtonem, który oczywiście podobny jest do Niemca.\nZaskoczony byłem przedstawieniem Niemców we "Frontowych drogach". Wobec zwycięzców są pokorni i służalczy, tchórzliwi i dwulicowi, wobec słabszych i pokonanych nie znają litości i są bestialscy ale w tym wszystkim widać też podziw dla niemieckiej kultury, widać że to co zobaczyli żołnierze idący ze wschodu nie mający pojęcia o cywilizacji Zachodu w niemieckich wsiach i miasteczkach robiło na nich wrażenie. A już zdumiewające może być poczucie wspólnoty żołnierskich polskich i niemieckich losów, której na przeszkodzie stoi tylko wojna, widoczna w scenie czerpania wody przez żołnierzy. Do takich scen przyzwyczaiły nas obrazy z frontu zachodniego Wielkiej Wojny. Nikt by nie przypuszczał, że mogły one mieć miejsce także nad Nysą w 1945 roku, a tu proszę...\nZaletą książki niewątpliwie jest jej styl. Waldemar Kotowicz, napisał książkę mieszczącą się w stylistyce literatury popularnej, owszem może nie stawiającej przed czytelnikiem wielkich wyzwań (jeśli nie liczyć umiejętności czytania pomiędzy wierszami ale i to niezbyt wysublimowaną. Skoro pisze na przykład o żołnierzach, z których jeden nosił na ręce dziesięć a drugi trzynaście zegarków to nie trzeba być detektywem by domyślić się skąd je wzięli) ale za to oferująca ciekawą, wartką akcję, niebanalnie zarysowane postacie, wreszcie interesujący temat. Nie żebym książkę i film jakoś szczególnie polecał jako dzieła wybitne, ale jako ciekawostkę, nie najgorszego gatunku, już jak najbardziej.\nAutor: Marlow o czwartek, września 08, 2016 4 komentarze:\nNie wszystko złoto co się świeci - nie sądziłem, że to powiedzenie będzie miało też zastosowanie do książki, i to książki nie byle jakiej. Historia jej wydania w Niemczech zasługuje na osobną opowieść, dość powiedzieć, że wydana w Holandii w 1936, ukazała się w Polsce szybciej (1957) niż RFN (1981), gdzie są zakazał jej druku na wniosek syna głównego bohatera powieści. Szczyt powodzenia powieść przeżyła na początku lat 80' na fali sukcesu filmu Istvána Sabó (wtedy też ukazało się drugie polskie wydanie w Klubie Interesującej Książki).\nDzisiaj, kiedy kurz już opadł - "pospolitość skrzeczy". Powieść Manna jest książką przeciętną, pisaną przez rozgoryczonego emigranta, który załatwia w ten sposób swoje porachunki. Cóż z tego, że autor stał po właściwej stronie barykady, jeśli jego zemsta od strony literackiej prezentuje się w średnio interesujący sposób. W "Mefiście" sprawa przedstawia się prosto, ten jest dobry a ten zły, ta robi dobrze a ta źle. To wszystko jest wyłożone jak kawa na ławę, czytelnik nie musi nad niczym się trudzić bo Mann podaje gotowe formułki. Trudno uniknąć wrażenia, że nad książką zaciążył jego osobisty stosunek do Gustafa Gründensa (powieściowego Hendrika Höfgena) i to chyba on, a może też zwyczajnie brak literackich zdolności na miarę ojca i wuja, sprawił że historia człowieka, który dla sukcesu zaprzedał się władzy i to jeszcze jakiej władzy nie brzmi zbyt poruszająco. Polityczne deklaracje, nawet nie wiadomo jak bardzo słuszne dotyczące rzeczywistości sprzed blisko 80 lat mocno dzisiaj wyblakły i nie budzą emocji, a świadomość że faszyzm był dobrowolnym wyborem większości niemieckiego społeczeństwa, z którego elity kulturalne nie są przecież wyłączone, jakoś słabo przebija się w powieści.\nTo co wydaje się interesujące nawet dziś to, mimo że "Mefisto" jest powieścią z kluczem, uniwersalność postaci głównego bohatera. Mann odsądza go od czci i wiary, Hendrik to człowiek, "całkowicie pozbawiony sumienia", "zły do szpiku kości", który należy "do tych, co z największą gracją potrafią skakać przez trupy", który "Kłamie zawsze i nie kłamie nigdy. Fałsz jest prawdą, to brzmi zawile, ale jest bardzo proste. Wierzy we wszystko i w nic nie wierzy. To aktor." Ale to nie do końca prawda. Bohater "Mefista" owszem, jest opętany żądzą sukcesu i sławy, gotów zrobić dla wiele ale jednak nie wszystko. Zdobywa się na odruchy, których trudno byłoby się po nim spodziewać. Być może "dla spokoju własnego sumienia. Jest ambitny, chciałby być czymś więcej niż dobrze zarabiającym komediantem; człowiek nie chce pogrążyć się całkiem w życiu, którym rzekomo pogardza, wówczas gdy w istocie jest pod jego urokiem", ale nie zmienia to faktu, że zdobywa się na gesty, które stawiają go w lepszym świetle.\nJasne jest, że dla Höfgena kariera jest najważniejsza. Trzeba mu przyznać, nie jest w swojej dziedzinie miernotą ani nie idzie na skróty. Jego talent i zaangażowanie są niekwestionowane, tyle że jak się okazuje nie wystarczają by się wybić dostatecznie mocno a on ciągle chce więcej i więcej. Czy to źle, czy ambicja, pragnienie sukcesu jest czymś złym, samym w sobie? Mann nie daje na to odpowiedzi. A Höfgen wie, że bez, jakbyśmy to dzisiaj powiedzieli, układów niewiele zdziała. Tyle że początkowo postawił na złego konia - komunistów ale jemu jest obojętne z kim trzyma ,byleby tylko móc stać w blasku jupiterów. Można powiedzieć archetyp celebryty.\nTa rejterada z obozu przegranych do obozu zwyciężonych, zresztą jak cała postawa głównego bohatera jest interesująca dlatego, że wydaje się problemem uniwersalnym wcale nie związanym jedynie ze stosunkiem artystów do władzy Trzeciej Rzeszy. Aż ciśnie się na usta pytanie, jak cenzor w PRL mógł nie zauważyć drażliwości tematu podejmowanego przez Klausa Manna - na ile to, o czym pisze stosuje się do serwilizmu elit kulturalnych wobec władzy powojennej Polski. Gałczyński, Iwaszkiewicz, Broniewski, Tuwim, Andrzejewski itd., itd. by trzymać się tylko literatury. Drażliwe pytanie, na które ich adresaci chyba nigdy nie udzielili satysfakcjonującej odpowiedzi. Ale jak to pisał Mann "sukces, najwyższe, nieodwołalne usprawiedliwienie każdej podłości, sprawił, że (...) zatracili wszelki wstyd".\nAutor: Marlow o niedziela, września 04, 2016 12 komentarzy:\nEtykiety: Klaus Mann\nAutor: Marlow o niedziela, sierpnia 28, 2016 36 komentarzy:\nO czym jest "Matka Joanna od Aniołów"? W wydawniczej notce może przeczytać, że to opowiadanie o wyborze, jakiego musi dokonać czytelnik "i opowiedzieć się po jednej ze stron: prawa do przeżycia duchowego albo szaleństwa". Ale Iwaszkiewicz wcale takiej alternatywy przed czytelnikiem nie stawia. To raczej rzecz o dramacie człowieka, który padł ofiarą własnego złudzenia o możliwości walki ze złem, nie chcąc pogodzić się z tym, że jest ono jako element świata, niezniszczalne.\nAle mówiąc szczerze wcale nie jestem pewien tego, co napisałem wyżej bo jak tu można być czegokolwiek pewnym, skoro w sumie chyba nic nie jest w "Matce Joannie od Aniołów" definitywnie przesądzone. Nawet odpowiedź na podstawowe pytanie czy ksiądz Suryn (dziwna sprawa: tytułowa bohaterka wcale nie jest główną postacią opowiadania) padł ofiarą oszustki czy też demona drzemiącego w nim samym nie jest oczywista. Przecież widział, co się dzieje, zdawał sobie sprawę z tego, że matka Joanna "przesadza, koloryzuje i komponuje", a jej "rzeczywistą namiętnością (...) była chęć interesowania wszystkich sobą, chęć wywyższenia się jakim bądź kosztem". Dostrzega to, a jednocześnie nie potrafi, a może nie chce wyciągnąć płynącego stąd najbardziej oczywistego wniosku. Wierzy w jej opętanie. Dlaczego? Bo dla niego świat jest królestwem diabła - sam przecież mówi do ukazującej mu się jego wizji "Tu jest królestwo twoje, ale ja jestem posłany przez innych ludzi w imię boże. Jestem z innego królestwa, jestem ze światła, jak ty jesteś z ciemności, jestem z dobra, jak ty jesteś ze zła..." a w zakamarkach duszy każdego człowieka drzemie zło. Także jego duszy. To nie demony matki Joanny go prześladują lecz zło czające się w jego własnym sercu. Jeśli więc ksiądz Suryn jest czyjąś ofiarą, to już raczej własnej wiary niż matki Joanny.\nJakże naiwnie ksiądz Suryn sądzi, że jest w stanie to zło pokonać. On chce wojny totalnej ze złem, nie rozumie że zło, tak jak dobro jest elementem świata i choć obecne w życiu człowieka wcale nie musi nad nim panować. Ale nic w tym dziwnego, wszakże nie dostrzegał rzeczy oczywistych, nawet mimo ostrzeżeń anioła (Kaziuk), daje się wodzić na pokuszenie diabłu (Wołodkowicz). Gorzej, że zawiera pakt z szatanem. Co z tego, że w szlachetnej intencji - "Chciał być obciążony tym samym nieszczęściem, jakie spotkało matkę Joannę, chciał doznać tych wszystkich uczuć, jakich ona doznaje, chciał być tak opętany, jak ona jest opętana, podzielić to wszystko, co ją obciąża - i prosił Boga, by jej pozwolił odnaleźć prawdziwą drogę cnoty i miłości prowadzącą ja do zbawienia, a na niego zrzucił jej wszystkie nieszczęścia i grzechy" - uwierzył demonowi zła. Jak mógł to zrobić? Przecież wiedział "cóż może powiedzieć ojciec kłamstwa, ojciec ciemności? Wszystko, co szatan wyrzecze, jest kłamstwem, kłamstwem" on zaś to kłamstwo traktuje jak prawdę. A jeśli bardziej się zastanowić, to może i intencja księdza Suryna nie jest tak szlachetna jak by się to na pierwszy rzut oka wydawało, czy czasami nie popychały go do zawarcia paktu demony, o których mówił cadyk (który czy aby na pewno jest tylko cadykiem)?\nA może reb Isze z Zabłudowa ma rację gdy mówi, że "To nie są może demony, to może tylko brak aniołów? (...) Anioł odleciał od matki Joanny i oto została sama ze sobą. Może to tylko własna natura człowieka?" Być może i ksiądz Suryn został sam ze sobą i przemówiła do niego ta cząstka jego natury, której się tak obawiał. Nie bez kozery jest zrozpaczony gdy słyszy od cadyka/szatana "Ja jestem ty - ty jesteś ja!" Demony? Nie, on nie mocuje się z demonami, on walczy sam ze sobą. Wszak gdyby istniały, nie zrezygnowałyby dobrowolnie z matki Joanny, o której dowiadujemy się, że "wyzdrowiała na dobre". Ale już chyba lepiej by demony istniały. Jakiż to byłby okrutny żart z księdza Suryna, gdyby okazało się, że w gruncie rzeczy jest ofiarą własnej imaginacji. Za jej sprawą padł ofiarą oszustki, stracił pokój własnej duszy i przede wszystkim, zamordował dwóch niewinnych ludzi, a jego cierpienie i ofiara życia ludzkiego były bezsensowne i daremne.\nAutor: Marlow o czwartek, sierpnia 18, 2016 8 komentarzy:\nEtykiety: 50 na 50, Iwaszkiewicz\nNiemcy w Krakowie, Dziennik 1 IX 1939 - 18 I 1945, Edward Kubalski\nDługość mojego krążenia wokół "Dziennika" Edwarda Kubalskiego przewyższa tylko rozczarowanie nim. Odredakcyjna notka na okładce książki zapowiadała m. in. "pasjonujący zapis" niemieckiego panowania w Krakowie i twierdziła, że autor "w sposób rzeczowy i wnikliwy przedstawia życie codzienne (...), wzmagający się terror okupanta oraz zmieniające się nastroje polskiego społeczeństwa" a "Dzienniki, pisane na bieżąco żywą bogatą prozą, są jednym z najciekawszych i najbardziej wartościowych przekazów tego typu." Cóż po lekturze "Niemców w Krakowie" miałem wrażenie, że przeczytałem inną książkę niż ta, o której pisała redakcja (?) wydawnictwa.\nByć może oczekiwałem zbyt wiele, rozochocony dziennikiem Klukowskiego sądziłem, że to będzie coś co ciężarem gatunkowym będzie mu dorównywało. Niestety, bez szans. I w sumie trudno o to mieć pretensje do Edwarda Kubalskiego, jeśli już to raczej do wydawniczego marketingu. Kubalski pisał dziennik z myślą o potomnych, a kiedy zaczynał go pisać miał 68 lat. Kiedy wspomina o "plantatorach" (starszych panach politykujących na krakowskich Plantach), to trudno się oprzeć wrażeniu, że to określenie pasuje jak ulał także do niego i że sam pasuje do portretu "kawiarnianego polityka" z rysunku Franciszka Kostrzewskiego. Trudno spodziewać się po starszym panu, wieloletnim urzędniku, będącym jak można się domyśleć, zawsze super correct, ekscytującej lektury. To zapiski jakby odpersonalizowane, w tym znaczeniu, że wyzbyte emocji i pomijające postać i uczucia ich autora. Nawet wzmianki o synu, który został aresztowany i zginął w Oświęcimiu przemykają jakoś bez większego wrażenia.\nO ile "Zamojszczyznę" Zygmunta Klukowskiego, rzecz jak najbardziej lokalną, czyta się jak dziennik uniwersalny, to "Niemcy w Krakowie" które sądziłem, że mogą być odzwierciedleniem spojrzenia wielkomiejskiej inteligencji na okupację są rzeczą nie tylko lokalną ale wręcz prowincjonalną. To zestawienie plotek, czasami kompletnie bzdurnych, z wiadomościami z oficjalnych gazet i własnymi, raczej mało wnikliwymi obserwacjami. Prawdziwą katastrofą dla czytelnika jest wybuch wojny z Rosją - zapiski zdominowane bowiem zostają referowaniem walk na linii frontu, co dzisiaj mogłoby może zainteresować historyka wojskowości badającego różnice pomiędzy stanem rzeczywistym frontu, tym co przedstawia oficjalna propaganda a tym tym jak odbierają to czytelnicy ale nie kogoś kto chciałby dowiedzieć się jak wyglądało życie codzienne w okupowanym Krakowie.\nDrugą dominantą "Dziennika" Kubalskiego jest teatr. Widać, że jest on czymś ważnym w życiu autora, choć przecież z punktu widzenia przeciętnego mieszkańca dwustutysięcznego miasta już niekoniecznie. W każdym razie informacje co, gdzie, kiedy i przez kogo będzie grane są równie ważne, z punktu widzenia autora, jak na przykład informacja o wywózkach robotników przymusowych do Niemiec.\nZ tego wszystkiego wyłania się obraz dosyć zaskakujący. Tu nie ma wielkiej grozy, owszem, czytamy, podawaną suchą informację, że ten czy ów nie żyje, że są łapanki, pod koniec dziennika pojawiają się wzmianki o masowych egzekucjach ale nie ma w tym poczucia zagrożenia życia. To wszystko jest jakby trochę obok, tak jak informacje o losach Żydów (pisanych, co znamienne, przez autora z małej litery), czy nawet Katyniu i popowstaniowych przesiedleńcach z Warszawy. Bardziej dokuczliwe są dolegliwości życia powszedniego, drożyzna i deficyt różnorakich dóbr czy godzina policyjna, kolejne zakazy i nakazy.\nMożliwe, że "Niemcy w Krakowie" okażą się ciekawą lekturą dla kogoś związanego z Krakowem ale mnie rozczarowały.\nAutor: Marlow o poniedziałek, sierpnia 15, 2016 2 komentarze:\nNa ustach grzechu, Magdalena Samozwaniec\n"Na ustach grzechu" powstało jako "szydera" z najsłynniejszej polskiej szmiry, dzisiaj już mocno przykurzonej poczytn...\nMimo, że książka Hanny Ożogowskiej wymaga dzisiaj opatrzenia glosami przeznaczonymi dla młodych czytelników bo realia życia codziennego la...\nW krainach słońca, Antoni Jakubski\nJeszcze jedna książka z "wykopalisk", tym razem klasyka polskiej literatury podróżniczej - "W krainach słońca. Kartki z podr...\nStosikowe losowanie grudzień 2021