Manda'Yaim - Skrawki codzienności\nNie pamiętała za wiele ze swoich pierwszych wrażeń o Mandalorze. Przywiózł ją tu Ordo, gdy zaczęła krwawić. Była bliska rozwiązania, więc krew wzbudziła ogólne przerażenie o zdrowie dziecka. Nie miała czasu zwracać uwagi na krajobraz.\nTeraz, gdy przyglądała się ponurej przyrodzie Mandalory, czuła wszechobecną dzikość planety, przytłaczająco różniącą się od dobrze jej znanego Coruscant, na którym się wychowała. Ale nie czuła się tym zgnębiona, ani zasmucona. Mandalora miała w sobie nieopisany pierwiastek wolności i swobody, jakiej od dawna młoda Jedi nie zaznała.\nPogładziła swój brzemienny brzuch, czując jak dziecko odpowiada radością na jej nastrój.\nTak, Mandalora będzie dobrym domem dla niej i jej maleństwa. Dla Darmana i każdego innego klona, którego Kal zdoła uratować. Wierzyła w to całym sercem.\nAle dni, jak ostatnio całe jej życie, były burzowym pasmem wydarzeń i nawet tu, na Mandalorze wszystko kręciło się wokół wojny.\nOdkąd Mandalorianie sprowadzili kaminoańską badaczkę Ko Sai, życie w małej twierdzy klanu Skiraty zostało zakłócone i przegrupowane. Kal ciągle był gdzieś potrzebny; ciągle coś kombinował, by tylko zapewnić lepszą przyszłość swoim chłopcom. By zapewnić im jakąkolwiek przyszłość, Etain reflektowała się ze smutkiem.\nZera zaś krążyły niespokojnie, nie spuszczając swych czujnych oczu z Ko Sai. Zmieniali się między sobą, tak, by zawsze ktoś czuwał nad bezpieczeństwem Etain i nienarodzonego dziecka, czy taty Kala, żyjąc w ciągłym strachu przez smukła postacią. Żaden z nich nie potrafił być obojętny wobec Ko Sai, która skrzywdziła ich na wiele sposobów, gdy byli jeszcze tylko małymi dziećmi.\nDlatego większość czasu Etain spędzała z niepełnosprawnym Fi i Walonem Vau.\nByły komandos drużyny Omega nie był obecnie zbyt dobrym kompanem. Etain żal ściskał serce, ilekroć widziała jego nieruchome spojrzenie, skupione daleko poza świadomością, tak odmienne od prawdziwego, wesołego uosobienia klona. Fi ciągle potrzebował opieki medycznej i leczniczych zdolności Jusika. Nie mógł mówić, czasem tylko jakieś nieopisane dźwięki wyrywały się z jego gardła. Cały czas wymagał nadzoru i opieki, a Jedi czasem czuła jak gniew i przerażenie młodego żołnierza pochłaniają jego półprzytomne myśli. Ona sama była tym przerażona.\nWalon natomiast jak zawsze był opanowany i trudny w odczytaniu. Nawet w Mocy jawił się nadzwyczaj spokojnie, obojętnie i zimno, jak bryła lodu. Ale nigdy nie okazał jej braku grzeczności, czy wyraźnej niechęci, dlatego Etain chętnie z nim spędzała czas. Głównie z braku innych zajęć. Uczyła się go, pomału i ostrożnie, tak samo jak uczyła się Kala, Zer i życia na Mandalorze.\n- Potrafisz gotować? – zapytała, gdy zastała Vau w środku nocy, siedzącego w półmroku w kuchni, a Mird chłeptał głośno mleko ze swego spodka, rozbryzgując wszędzie białą ciecz. Etain nie była pewna, czemu w ogóle zadała to pytanie. Ostatnimi czasy miała wahania nastroju, a teraz, oprócz głodu, czuła chęć, by z kimś porozmawiać. Zaskoczenie odbiło się na kościstej twarzy Walona, ale szybko się opanował.\n- Każdy żołnierz potrafi gotować – rzekł swobodnie, uważnie obserwując jak dziewczyna przegląda zawartość szafek. Jeszcze nie wiedziała, co gdzie leży. W końcu, jakby przejęty współczuciem, odgonił brzemienną dziewczynę od gotowania.\n- Masz ochotę na coś konkretnego?\nEtain usiadła przy stole, pozwalając, by Walon zajął miejsce przy garnkach.\n- Cokolwiek, co da się zjeść.\nMandalorianin posłał jej spojrzenie, którego nie umiała rozszyfrować.\nSzybko przekonała się, że Walon Vau potrafi gotować jak mało kto. I bardzo chętnie z tego korzystała, ilekroć była głodna.\n- Czemu nigdy się tym nie chwaliłeś? – spojrzała na niego nie kryjąc swej ciekawości, ani zdziwienia.\nMandalorianin tylko wzruszył ramionami.\n- Nikt nie pytał – przyznał, a Etain poczuła się nieswojo. Wszyscy skupiali się wokół Skiraty, a Vau skrzętnie korzystał z braku zainteresowania jego osobą. Skrywał wiele tajemnic.\nEtain postanowiła pytać ile i o co tylko mogła. Nawet teraz, gdy sama spodziewała się dziecka, fascynowali ją ludzie z przeszłością i własną historią. Z rodziną, rozterkami życiowymi i drobnymi radościami. Ona sama, jak klony, nie miała takich doświadczeń. Chciała się uczyć, poznawać, doświadczać świata, jak nigdy dotąd nie było jej wolno.\nUkochane Zera Kala przychodziły, przynosząc wieści ze świata i odchodziły, bez pożegnań. Jusik skupiał się na roztrzaskanym umyśle Fi, z upartością godną samego Atina. Wysiłek wyrywał z niego ostatki sił, ale siłował się i walczył, z ludzkimi granicami, by posklejać jak najwięcej połamanych kawałków osobowości klona.\nFi zaś stawał w szranki, by pozostawiono go samemu sobie, pozwolono zamknąć mu oczy i nie wyciągać go na powierzchnię pełną bólu. Chciał żyć, ale nie jako kaleka. Już dawno temu stracił nadzieje na normalne życie, miłą, wierną dziewczynę i bezpieczeństwo, więc pomysł by żyć, ograbionym z minimalnej wolności ruchu i swobody wypowiedzi nie spotkał się z ciepłym przyjęciem. Fi był kłębkiem cierpienia, rozpaczy i przeraźliwej rezygnacji.\nMłoda Jedi miała ochotę nim potrząsnąć, krzyczeć, kazać mu żyć... ale ilekroć napotykała brązowe oczy klona, czuła trwogę. Malowało się w nich oskarżenie, że nie powiedziała Darmanowi o dziecku. Chciało jej się płakać.\nW całej tej małej twierdzy, Vau wydawał się być bezpieczną osobą, pozbawioną natłoku emocji, które by zdławiły jej i tak już rozchwiany nastrój. Mandalorianin, tak samo jak młoda Jedi, byli odstającym elementem domu Skiraty. Może tym łatwiej było jej z nim przebywać.\nNie znała za wiele faktów z jego przeszłości. Jusik zdradził jej, że Walon obrabował bank na Mygeeto, oddając sporą sumę Kalowi, by wspomóc jego plan ratowania klonów. Sam ponoć wziął tylko, co należało prawnie do niego, gdyż był dziedzicem fortuny pewnej arystokratycznej rodziny. Jakoś to nie zaskoczyło Etain; Vau zawsze wydawał się być za dobrze wykształcony jak na zwykłego najemnika. Potrafił być nad wyraz elokwentny, czym chętnie irytował Skiratę.\nCzęsto siedziała z nim w kuchni. Rozmawiali o wszystkim, jednocześnie o niczym konkretnym. Gdy zaś Kal przychodził i dołączał do nich, Vau z niezwykłą bystrością wymyślał skomplikowane odpowiedzi.\nSkirata zapatrywał się wtedy na Vau, jakby go dopiero co zauważył. Etain czuła jak pąsowieje ze wstydu, gdy pomimo światowego wykształcenia, jakie zapewnił jej zakon Jedi, słówka Mandalorianina brzmiały mądrze i całkowicie obco.\n- To znaczyło nie – Vau sprostował uprzejmie swoją wcześniejszą, zawiłą wypowiedź, a jego szare, ciemne oczy lśniły złośliwą satysfakcją, gdy udało mu się zakpić z drugiego Mandalorianina. Skirata tylko fuknął z irytacją, zgarnął słoik z blatu i wyszedł, mamrocząc pod nosem co myśli o ‘wykształconych di’kutach’.\n- Uwielbiasz to robić – Jedi bardziej stwierdziła niż zapytała, gdy w Mocy wyczuła jasny promyk zadowolenia mężczyzny w jego codziennym, zimnym odbiciu.\nW takich chwilach Vau najczęściej tylko wzruszał ramionami z niewinnością, o którą ciężko było go posądzić.\n- Każdy ma jakieś hobby – skwitował, jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie. Lecz dla młodej Jedi wiele rzeczy nie było oczywistych, już nie, odkąd zaszła w ciążę. Nawet wcześniej, gdy poznała pierwszy raz Darmana, gdy pierwszy raz została dowódcą Wielkiej Armii Republiki.\nNie rozumiała dziwnego przyciągania się takich dwóch indywiduum, jak Skirata i Vau, złączonych jednym, wspólnym celem: przetrwaniem swoich podopiecznych. Choć różnili się jak dzień i noc, każdy z nich na swój własny sposób kochał klony, jak własnych synów. Nie dzielili z nimi krwi, ani żadnych więzów rodzinnych, ale byli gotów zabijać w ich obronie, okradać banki, Republikę, kłamać i zastraszać. Tak straszna była ich miłość.\nI choć obaj byli obecnie vode, braćmi, towarzyszami, ziomkami... ciągle szukali zaczepki, drwiąc i kłócąc się. Może bez rękoczynów, ale jednak potrafili dopiec sobie do żywego. Etain nie potrafiła tego zrozumieć. Jeśli się lubili, ponad zwykłą akceptacje i zjednoczenie we wspólnej misji, to mieli bardzo specyficzny sposób okazywania sobie tejże sympatii.\nMłoda Jedi to zauważyła już podczas ich pierwszej wspólnej misji, na Potrójnym Zerze. Walon uwielbiał drażnić Kala, zarzucać słowne przynęty, prowokować. Być może było to spowodowane wylewnym charakterem tego drugiego i łatwością, z jaką dawał się wodzić za nos. Lub z nudów, co także stanowiło wielce prawdopodobną możliwość. Vau był osobą skomplikowaną. Ale Etain lubiła jego towarzystwo, zwłaszcza teraz, gdy spodziewała się dziecka, a wszyscy w koło byli czymś zajęci.\nPrzez te kilka burzliwych dni, czas umykał jej przez palce niezauważalnie. Z dziwną ulgą spędzała czas z Walonem, gdy razem siedzieli w słonecznej kuchni, lub pilnowali niepełnosprawnego Fi, wylegującego się na trawie przed domem. W tym nielicznych momentach czuła się normalna. Nie jak przyszła matka dziecka o niesłychanie pożądanym genotypie, ani jako pani generał Wielkiej Armii Republiki. Czuła się bezpiecznie.\nEtain lubiła siedzieć w kuchni, przy szerokiej ławie zasłanej kraciastym obrusem, gdy słońce zalewało pomieszczenie swoim ciepłem. Czuła się bezpieczna jak w domu. To jest mój dom, karciła się w myślach, ale poczucie, że nie należy do tego miejsca całkowicie i bezwarunkowo nigdy jej nie opuszczało.\nLubiła też wieczory z Walonem, gdy ten czytał jakieś zapomniane tomiszcze, lub gdy razem w spokoju jedli kolacje, czy inny posiłek. Nie tylko dlatego, że Vau chętnie gotował dla niej różne smaczne potrawy, ale przede wszystkim dlatego, że przy nim nie czuła się winna. Kal był człowiekiem kochanym i dobrodusznym, ale jak każdy człowiek potrafił się gniewać i wcale nie krył się ze swoimi uczuciami. Przez ostatnie kilka miesięcy, właściwie odkąd mu powiedziała, że jest w ciąży, nie szczędził jej krytyki. Wypominał, jakaż z niej egoistka, wykorzystująca naiwność młodego klona. Nieodpowiedzialna, szalona i samolubna. I na dodatek Jedi.\nStarała się jak mogła, ale słowa starszego mężczyzny raniły ją za każdym razem, gdy o nich pomyślała. W myślach potrafiła zrozumieć Kala, czemu zareagował tak, a nie inaczej. Prawie. Bo tak naprawdę czuła zawód, że potraktował ją tak oschle i niemiło. Sam przyznał, że gdyby to inna kobieta przyszła do niego z tym problemem, pomógłby bez słowa. Ale Etain nie była jak każde inne kochanki klonów. Etain była Jedi.\nIm bliżej była porodu, tym narastało w niej rozczarowanie. Smutek. Przerażenie. Chciała móc z kimś o tym porozmawiać, wyrzucić z siebie przytłaczające zmartwienia i wątpliwości. Ale nie miała komu się zwierzyć. Zera były bezwzględnie oddani Kalowi, nawet Jusik podporządkowywał się starszemu mężczyźnie bez słowa skargi. Ba! Ona sama tak się zachowywała, ślepo ufając Skiracie.\nPewnego ranka, kiedy wszyscy inni byli czymś zajęci, a Parja, siostrzenica Bralor, wzięła pod swoją opiekę Fi, Etain skorzystała z chwili prywatności, jaka nieczęsto zdarzała się w zaludnionym domostwie Skiraty. Tego ranka zwierzyła się Walonowi ze swoich odczuć. Ze strachu przed porodem, przed poczuciem winy, o którą notorycznie oskarżał ją Kal.\nTo było dziwne dla niej, gdy wyrzucała z siebie słowa, z szybkością karabinu maszynowego, zbyt przerażona, że jeśli ich nie powie teraz, nigdy więcej nie zdobędzie się na odwagę. I jednocześnie pokrzepiające, gdy wiedziała, że chociaż Walon był zajęty smażeniem naleśników, słuchał ją z całkowitą uwagą.\nZabawne, pomyślała z pewną dozą wstydu, bo kiedyś uważała Walona za okrutnika. Tak jak klony, pozwoliła, by osąd Kala stał się jej osądem. A obecnie Vau był jedyną osobą, z którą mogła porozmawiać, nie martwiąc się, że urazi któregoś z domowników swą skargą na Kala.\nWalon jak zawsze wysłuchał ją w milczeniu. A potem prychnął z dezaprobatą.\n- Nie jestem Jedi, nie znam waszych zdolności i sztuczek – rzekł cicho, mierząc ją uważnym spojrzeniem ciemnych oczu – ale nigdy nie słyszałem, by kobieta, nawet Jedi, potrafiła sama z siebie, na zawołanie zajść w ciążę. Chyba, że jesteś strillem, a czego nie widać po tobie. W każdym innym, ludzkim przypadku, potrzeba dwóch stron, by spłodzić dziecko, czego mam nadzieje nie muszę ci tłumaczyć.\nEtain poczuła jak tęgi rumieniec wypłynął na jej policzki.\n- Wykorzystałam naiwność Darmana – słyszała ten zwrot tak wiele razy, że dla niej samej te słowa brzmiały jak wyrecytowana formułka Skiraty. – Byłam samolubna, szalona i...\n- Nieodpowiedzialna, tak, słyszałem – przerwał jej Vau. Skończył smażyć ostatniego naleśnika, sprawnie przerzucił go na talerz i wyłączył kuchenkę. Czuła przez Moc, że narasta w nim irytacja. Mimo wszystko postawił przed nią talerz, a sam usiadł, oddychając miarowo przez nos. Tylko stukot palców o blat stołu zdradzał jego zniecierpliwienie.\n- Słuchaj dziewczyno uważnie – nachylił się ku niej, a ona bezwiednie przysunęła się bliżej. Chciała, by chociaż jedna osoba w tym domu nie uważała jej za winną; jakby ciąża była zbrodnią. – Skirata to mały, upierdliwy dupek, któremu czasem trzeba przypomnieć, że jest małym upierdliwym dupkiem. Wiem też, że każdy klon wie, skąd się biorą dzieci, więc nie są tacy niewinni, jak Kal lubi twierdzić.\n- Sami ich uświadomiliście? – pytanie wyrwało się z jej ust, kiedy wyobraziła sobie Kala i Walona, otoczonych gromadką identycznych twarzy dorastających, nabuzowanych hormonami nastolatków, na których malowało się bezgraniczne zainteresowanie obcym aspektem życia. To wydawało się być dla niej zabawne i jednocześnie niezręczne dla dorosłych mężczyzn. Spojrzała na Walona, na jego uśmiech czający się w kącikach wąsko zaciśniętych ust.\n- Mocy, uchowaj! – mruknął z udawaną trwogą, a Etain zakryła swój uśmiech dłonią. – W tym jednym kaminoański program edukacji był więcej niż przydatny. Ale wracając do meritum sprawy... Etain, nie jesteś samolubna, ani szalona. Jeśli Darman był na tyle bezrozumny, czy ignorancki, by nie myśleć o żadnym zabezpieczeniu się, to jest tak samo nieodpowiedzialny i winny całemu zajściu. Problem byłby, gdybyś nie chciała tego dziecka. Ale chcesz go, tak?\nPoczuła dławiącą ulgę. Zabrakło jej słów z radości, więc tylko przytaknęła.\n- Więc niesprawiedliwością jest zwalać całą winę na ciebie. Kal to wie, tylko łatwiej mu zwalić winę na ciebie, niż na swojego ukochanego synka – ostatnie słowa byłego sierżanta ociekały sarkazmem. Etain była świadoma, że Vau nie pochwalał otwartej wylewności Skiraty. Było w tym coś kojącego. Walon był chyba jedyną osobą w tym całym domu, która nie miała przeszkód, ani wyrzutów sumienia, by się kłócić z Skiratą, a nawet by go stłuc. Tym bardziej cieszyła się z tego, że Mandalorianin lubił ją, na swój obcy, antyspołeczny i obojętny sposób. Mimo wszystko czuła potrzebę ująć się w obronie wiekowego sierżanta.\n- Kal się troszczy o swoich synów... – chciała go bronić, dobrze wiedząc, jak Skirata był ważny dla Darmana. Ona sama chciałaby być akceptowana przez niego. Chciałaby być więcej niż tylko przypadkową matką jego wnuka. Chciała należeć do rodziny, być kochaną osobą.\nAle zamilkła, gdy Walon zmierzył ją srogim spojrzeniem.\n- Etain – rzekł niebywale miękko, zważywszy na swój karcący wyraz twarzy – rozumiem, że starasz się go traktować jak najlepiej, jeśli nie przez własne odczucia, to przez wzgląd na Darmana, ale Kal musi w końcu nauczyć się, że jego chłopcy nie są już dziećmi, za które zawsze musi sam decydować.\n- Nie zgadzasz się z nim – Jedi bardziej stwierdziła niż zapytała. Nagle uświadomiła sobie, że chciałaby, by Walon zrugał Kala, okrzyczał, sprowadził na ziemię. By Kal pozwolił jej wyjawić tajemnicę Darmanowi. By zwolnił ją z tego nieznośnego ciężaru, jaki odczuwała za każdym razem, gdy rozmawiała z ukochanym mężczyzną, okłamując go i trzymając w ciemnościach niewiedzy.\n- Darman jest dorosły – Vau rzekł, zaginając róg na otwartej stronie i odkładając książkę kucharską na bok. – Powinien wiedzieć.\nPowinien wiedzieć, to za mało powiedziane, Etain miała chęć wykrzyczeć mu całą prawdę już dawno temu. Jednak poczuła ukłucie wstydu, bo to ona sama, zamiast powiedzieć mu o tym, poszła do Skiraty, mając nadzieje – ufając mu, że wszystkim się zajmie, za nią i za Darmana.\n- Chciałam mu powiedzieć – wyznała cicho.\n- To czemu mu nie powiesz? Bo Kal będzie zły? Bo ci zabronił? – Vau zganił ją, nieczule wytykając jej obawy. –To twoje dziecko Etain. Twoje i Darmana.\nJedi zapatrzyła się na swój talerz. Strawa była ciepła i pachniała smacznie, ale jakoś przestała być głodna.\n- Kal mówił, że narodziny syna to coś specjalnego dla ojca.\n- Tak samo jak dla matki – Walon zripostował chłodno. – Każde dziecko, niezależnie od płci powinno być kimś ważnym dla rodziców. Przecież wiesz, że Mando nie mają osobnych słów na matka i ojciec. Jest tylko buir. Rodzic.\nJedi pogrzebała smętnie widelcem w swoim stygnącym jedzeniu. Słodkie naleśniki, z owocami i polewą, o których przyrządzenie sama poprosiła byłego sierżanta z wyrzutem zalegały na talerzu. Walon poświęcał jej wiele uwagi, gotując wszystko, na co tylko miała zachciankę, choć przed nikim innym się nie chwalił swoimi zdolnościami kucharskimi, prychając, że nie zamierza zostać niczyim kukiem. Tylko dla Etain robił wyjątek, a ostatnio i dla Fi.\n- Walonie? – poczekała, aż mężczyzna spojrzy na nią. – Myślisz, że Kal mnie chociaż trochę lubi?\n- To di’kut – ten przyznał swobodnie, wcale nie mając wyrzutów sumienia, że tak nazywa swego towarzysza. – Ale wiesz mi Etain, łatwo byś rozpoznała, że cię nie lubi, gdyby naprawdę żywił do ciebie jakąś urazę.\nAle młoda Jedi nie była tego taka pewna. Vau i Skirata, kiedy pierwszy raz ich spotkała, wydawali się być gotowi skoczyć sobie do gardeł, ale nie przeszkadzało im to w żaden sposób ze sobą współpracować. Etain podejrzewała, że to naturalne dla Mandalorian; potrafili nienawidzić się nawzajem, ale i rzucać się sobie na ratunek pomimo niechęci. Jeśli Mando’ad nie pomoże swojemu vod, to nikt inny tego nie zrobi. To była dziwna harmonia, skupiona między nienawiścią, a poczuciem wspólnej przynależności, linia, której granicy Etain nie była pewna.\n- Jak długo się znacie? – zapytała z ciekawości. Wiedziała, że obaj szkolili klony na Kamino, na wiele lat przed wybuchem wojny. Jednak zaczęła się zastanawiać, czy znali się przed okresem wspólnego szkolenia. I czy już wtedy się nie lubili?\nWalon skrzywił się, jakby pomyślał o czymś niemiły, a ciekawość Etain nabrała nowego wymiaru.\n- Stanowczo za długo – przyznał. – Czemu pytasz?\nDziewczyna wzruszyła tylko ramionami. W zakłopotaniu bawiła się końcówką swego warkocza, a gdy uświadomiła sobie ten nerwowy odruch, zarzuciła włosy na plecy.\n- Ze wszystkich domowników, znasz Kala najdłużej.\nMandalorianin miał pociągłą, kościstą twarz z wyraźnymi zmarszczkami, a ciemne włosy przeplatały pasma siwizny. Jego twarz wyjątkowo wiernie odzwierciedlała surowy charakter właściciela. Tym trudniej było Etain powstrzymać swój chichot, gdy Walon zacmokał w bardzo nieswojski sposób\n- To akurat nie jest nawet ułamek moich niewiarygodnych zalet.\n- Cierpliwości ci nie brak – Jedi przyznała wesoło. Kal był osobą pełną emocji, niemal nosił serce na dłoni. Łatwo wpadał w gniew i dawał się ponieść morderczym intencjom. Drugi Mandalorianin także posiadał duży ładunek negatywnych emocji, ale Vau był osobą niezwykle opanowaną i zimną. Rzadko kiedy jakiekolwiek uczucie kierowało nim. Etain nie po raz pierwszy zastanawiała się, jak Walon potrafił przetrwać tyle czasu z Skiratą w tym samym miejscu, przez przeszło osiem lat. Ale obaj byli Mandalorianiami. Jeśli coś im się nie podobało, po prostu załatwiali to między sobą, prawem siły i przemocy. Etan, nawet jeśli nie najwyższych lotów, była Jedi, wierzyła w pokojowe rozwiązania.\n- Ad’ika – Walon zwrócił się ku niej nazywając ją w mando’a słowem o wielu znaczeniach, ale każde było pozytywne i czułe. Rzadko kiedy pozwalał sobie na taką tkliwość. – Dam ci radę. Kal jest jaki jest. Upierdliwy i uparty i oddany swojej sprawie. Jeśli pozwolisz mu tak się ustawiać po kątach, będzie to robić zawsze, nawet jeśli nie zdaje sobie z tego sprawę. Kal to taka... mandaloriańska wersja najgorszej teściowej, jaka mogłaby się przydarzyć młodej pannie.\n- Teściowej? – Etain nie kryła swojego zdziwienia.\n- Wierz mi. Gdyby Skirata był kobietą, byłby najgorszą teściową na świecie.\nJedi chciała coś powiedzieć, ale w tej chwili do kuchni wkroczył Kal.\n- Dar’ika dał znać, że wszystko z nim i Omegami w porządku – powiedział Skirata i pierwszy raz od tak dawna brzmiał ciepło, jak tylko kochający rodzic mógł brzmieć. Dla niego Darman, dorosły, doświadczony żołnierz, nadal był dzieckiem, ukochanym, małym Darmankiem. Mandalorianin chciał coś jeszcze powiedzieć, ale umilkł pod dziwnym spojrzeniem młodej, brzemiennej kobiety.\nA Etain nie mogła się powstrzymać. Patrzyła na niego, próbując w myślach nadać mu bardziej kobiecych rysów.\n- Wiesz, Etain – Walon brzmiał obojętnie, jakby mówił o pogodzie, ale w jego głosie czaiła się ciepła nuta drwiny – Mandalorianie nie dbają o płeć.\nA ona zaczęła się śmiać, uderzona tą prostą prawdą. Tak, skoro Mando’ade nie dbają o płeć, to Kal jest dla niej najgorszym rodzajem teściowej; bez pamięci zapatrzoną w swoje dzieci, gotową negować, karcić i być wredną dla każdej osoby, która mogłaby zagrażać szczęściu jej biednych pociech.\nA Skirata tylko stał i patrzył, jak Etain i Walon mierzyli się rozumiejącym spojrzeniem, dzieląc się potajemnym żartem, którego on nie mógł zrozumieć. Ale widząc jak na twarz młodej dziewczyny wraca zdrowy rumieniec, jak z nową werwą pochłania swoje śniadanie, uśmiechając się pod nosem, Skirata nie miał nic przeciw temu.\nPo porodzie świat zwariował jeszcze bardziej.\nZera, o ile to możliwe zdwoiły swoją czujność i czasem Etain nie miała pewności, czy obawiają się przebiegłej badaczki Ko Sai, która mogłaby porwać i torturować ich małego bratanka, czy obawiali się, że to Etain zmieni zdanie i ucieknie z dzieckiem, od Kala i Darmana. Pilnowali jej pokoju, niczym strażnicy i sama Jedi czuła się jak więzień. Ale odrzucała tą myśl, czując jak strach i przerażenie Zer emanuje w powietrzu, niczym brzydka toń i przemyka w jej sny. Czasem śniła o mistrzach Jedi, którzy przychodzili odebrać jej wrażliwe na Moc dziecko, albo o białych, wiotkich dłoniach Kaminoan, które sięgały po jej synka. Paranoja i niepokój sączyły się w nią jak woda w gąbkę i tylko zimny nos strilla trącał ją w nocy, by wyrwać z koszmaru. Mird wydawał się wyczuwać wszelkie emocje, jakby były zapachami. I Etain była mu wdzięczna. Widziała w mądrych oczach stwora, że gdyby przyszło co do czego, broniłby jej i dziecka, do ostatniego tchu, a może i dłużej i więcej.\nUkochane stworzenie Walona trwało przy jej boku, jak wierny stróż. I Jedi miała pewność, że dziecko jest bezpieczne, bo ani Zera, ani Kal, ani Vau i Mird nie pozwoliliby je skrzywdzić.\nJednak sama przed sobą musiała przyznać, że czułaby się bezpieczniej w ramionach kochającego Darmana. Już niedługo, powtarzała sobie. Już niebawem będą znów razem, bez tajemnic.\nW dzień koszmary nie męczyły jej umysłu. Wręcz przeciwnie; w poranki radość przepełniała ją całkowicie i bezwarunkowo. Widok śpiącej twarzyczki dziecka, jej synka, rozczulał ją i dodawał nowych sił. Mird, strill od małego szkolony do walki i zabijania, z czułością i pieczołowitością co rusz sklecał nowe, bezpieczne gniazdka dla noworodka. Znosił delikatne i bawełniane kołdry i prześcieradła, oraz – z lubością – koszule Orda. Nieszczęsny klon fukał na strilla ze złości, ilekroć znalazł swoje ubranie wplecione w artystycznie wykonany kokon i zaślinione śliną stworzenia. Ale nie podnosił na Mirda ręki, ani tym bardziej broni, widząc, że wszyscy w koło są rozczuleni widokiem krwiożerczego drapieżnika o miękkim sercu. Nawet Kal Skirata, który przez wiele lat żywił nienawiść ku strillowi, wydawał się być ubawiony jego nowymi nawykami.\nAle zachowanie strilla kryło w sobie coś więcej. Etain miała wrażenie, że Mird spogląda na nią przeciągle, jakby w tajnym porozumieniu, zdradzając jej swe tajemnice. Złote ślepia stworzenia, obleczone krwistą otoczką, wyraźnie emanowały mściwą satysfakcją.\nTak, mówiły oczy Mirda, denerwowanie go sprawia mi radość.\nA młoda, nowo upieczona matka miała ochotę śmiać się głośno i bez zahamowań. Jednak tylko uśmiechała się z rozumieniem, głaszcząc złoty łeb strilla. Nie miała serca zdradzać jego tajemnicy. Mird lizał ją po dłoni i wesoło miotał swoim ogonem jak biczem, okazując swój dobry humor.\nStrill był niezwykle podobny do swego właściciela. Walon uwielbiał drażnić Skiratę, a Mird denerwować Ordo. I Etain uznała, że lubi tą dziwną, ‘klanową’ rywalizację.\nJednak potem nadchodziły wieczory, gdy leżała, a strach, paranoje i bolesne doświadczenia mieszkańców domu wypływały z powrotem na wierzch, przesiąkały przez ściany i krew.\nWtedy otulała swe dziecko, słała ku niemu poprzez Moc swą miłość i wszystko, czym ciepłem mogła ukołysać go do snu. I zastanawiała się, co Darman teraz robi, czy jest bezpieczny i żywy.\nA Mird szturchał ją swym chłodnym nosem, jakby chciał jej powiedzieć, by się nie martwiła; o wszystko zadbają. Chciała wierzyć intuicji złotego strilla, tak samo mocno jak wierzyła Skiracie. Ale zimny niepokój nadal drążył jej serce. Przyszłość była skryta w mroku, a ona się go lękała.\nWięc, by umknąć z paszczy strachu, wolała skupić się na nieważkich myślach. O tym, że Ordo jutro znów będzie fukał w gniewie, ściągając groźnie brwi, a Mird tylko radośnie zaślini mu kolejną koszulę. Fi będzie chciał wyjść na spacer, gdziekolwiek, by chociaż na chwilę opuścić zamknięte wnętrze domu. Będzie leżeć na polanie, wśród zielonej trawy, nieruchomy, cichy i smutny. Zawsze w tych chwilach żal ściskał serce Etain, bo były komandos drużyny Omega wyglądał, jakby chciał zapaść się w słodką zieleń i zniknąć z tego świata. Jednak nie potrafiła oderwać od niego spojrzenia, gdy on sam na nią nie patrzył. Lecz kiedy ich spojrzenia się stykały, to Etain chciała uciec, od żalu, jaki zagościł w oczach Fi.\nI czasem zastanawiała się, przelotnie, gdzie znika Vau, gdy zapadała ciemność.\nWidziała, jak niemal co noc przemykał cieniem, idąc w głąb lasu i dalej, przed siebie, aż nie potrafiła go wyczuć w Mocy. Znikał bez słowa, bez towarzystwa, ale wiedziała, że skoro Mird pozostał w domu, przy jej boku, to Mandalorianin wróci.\nCzasami wyglądała przez okno, czekając na jego powrót, ale godziny mijały, a sen zawsze zmorzył ją, nim mężczyzna powrócił.\nGdy schodziła rano do kuchni zanim słońce na dobre wzeszło, Walon już siedział tam, jak zawsze obojętny. Mird z niebywale ludzkim entuzjazmem sklecał nowe gniazdko dla noworodka. Śliniąc się najbardziej na kolorową koszulę Orda. I zwariowany świat wracał na swoje szare tory normalności.\nByła w kuchni, którą niebawem światło zaleje swoim ciepłem, rozpraszając szarość poranka. Walon pił swoją porcję kaffu, czytając wyświechtaną książkę, Mird witał ją wesoło machając ogonem. Nim słońce wstanie na dobre, przez kuchnie przetoczą się głodne Zera, zaspany Jusik, napędzany misją Kal i Fi o przeraźliwie smutnych oczach. Ale póki co siedzieli w trójkę, były sierżant, Jedi po porodzie i złośliwie sprytne stworzenie, wszyscy przygarnięci i zaadoptowani w klan Skiraty.\nJeśli było coś, co intrygowało Etain ostatnimi dniami, to z pewnością było małe tomiszcze, które Walon czytał notorycznie. Nie wiedziała co to jest – czarna, matowa okładka nie miała żadnych symboli, ani znaków wytłoczonych na swej powierzchni. Nie była to też żadna holoopowieść, bo miała flimiplastowe strony.\nPo kilku próbach podchodów zganiła siebie w duchu, za własną dziecinność.\n- Walonie – zapytała go przy pierwszej nadarzającej się okazji. – Co czytasz?\n- Książkę – odparł jak zwykle niebywale uprzejmie, a przy tym obrażająco, jakby odpowiedź była oczywista.\nEtain znała tą taktykę Mandalorianina. Po wielu wspólnie spędzonych godzinach, nauczyła się, że jeśli chce uzyskać prawdziwą odpowiedź, nie może pozwolić się zbyć.\n- A o czym ona jest? – zapytała zaglądając mu przez ramię. Mandalorianin pokazał jej wewnętrzne strony, ale Jedi nie rozpoznała pisma. Litery wyglądały obco, nie mógł to więc być aurabesh, ani mando’a. Czasami żałowała, że Vau był wykształcony i zaczynała rozumieć, czemu Kal nie szczędził dosadnych słów na ten temat.\nJednak starszy mężczyzna wydawał się być dziś w dobrym humorze.\n- To litery Irmenu – wyjaśnił, pozwalając by Jedi przeglądnęła strony. Etain lustrowała sfatygowane kartki uważnym okiem. Na marginesach widziała odręczne dopiski schludnego pisma, a pomiędzy czymś, co wyglądało na przedrukowane wpisy do pamiętnika, widniały także rysunki i szkice.\n- To czyjś dziennik, prawda? – zapytała, pozwalając by ciekawość oderwała ją od resztek nocnych koszmarów. Usiadła przy stole, na swoim zwyczajowym miejscu, przodem do okna. Uwielbiała spoglądać na świat, chociaż ten był ponury i obojętny.\n- Zakazana książka Irmenu – sierżant wyjaśnił z niejaką satysfakcją. – Dziennik Kai Sarevok.\nMandalorianin rzadko wspominał o swojej rodzinie, czy planecie pochodzenia. Z urywek słów, tonacji jego głosu i odbicia w Mocy, Etain wiedziała, że nie jest to temat, na który Vau z każdym by chętnie mówił. Poczuła jak ciepło zadowolenia rozlewa się w niej falami, gdy zrozumiała, że starszy mężczyzna obdarzył ją zaufaniem. A skoro sam zaczął temat, chciała wiedzieć więcej.\n- Czemu jest zakazana? – zapytała, zajadając się kawałkiem ciasta uj.\nKoścista twarz Mandalorianina nabrała ostrości, zdradzając drwinę właściciela.\n- Ponieważ autorka tegoż bezbożnego dzieła kpi z wiary porządnych, prawowitych ludzi Irmenu, obnażając bogów i kapłanów z ich mądrości, praw i czci. I, ach... – Vau teatralnie zrobił pauzę – zapomniałbym najważniejszego, jak to zarzuca kłamstwo, obłudę i hipokryzje ludzkiemu gatunkowi. Okropna kobieta.\n- W takim razie jak udało ci się dostać ten bezbożny i demoralizujący egzemplarz?\nMoc ukazała Etain, jak w obojętne odbicie byłego szkoleniowca wkrada się zmarszczka nieokreślonej emocji. Gdyby nie ostrzeżenie wyostrzonego zmysłu, zakrztusiłaby się swoim kawałkiem ciasta, kiedy zrozumiała, co Vau mówił.\nNa chwilę zapadła cisza, bo Etain nie wiedziała co powiedzieć.\n- Nie od człowieka, który mnie spłodził – wyjaśnił mężczyzna, a Jedi poczuła ukłucie zażenowania. W końcu to było normalne, że nawet ktoś taki jak Vau mógł zostać adoptowany przez Mandalorianina. Nagle inne słowa nabrały dla niej nowego znaczenia. Głos Skiraty brzmiał cierpko w jej wspomnieniach, gdy szydził z okrutnych metod wychowania, za które Walon był wdzięczny swemu ojcu.\n- Na Coruscant nie mówiłeś o biologicznym rodzicu – stwierdziła cicho. Walon dopił swój kubek kaffu, wstał od stołu i ruszył do wyjścia. Nim minął drzwi, spojrzał za siebie, na kruchą postać.\n- Aliit ori’shya tal’din.\nRodzina to coś więcej niż krew. Etain znała to powiedzenie. Odruchowo posłała ku swemu śpiącemu spokojnie dziecku nici Mocy, pełne miłości i poczucia bezpieczeństwa. Obiecała sobie, że będzie lepszą matką, niż jej własna rodzicielka, która oddała ją obcym. Że będzie lepsza niż matka, jaką miał Walon Vau, czy jaką stracił za młodu Kal Skirata. Że będzie kochać swojego synka miłością absolutną i bezwarunkową. Jeśli zajdzie taka potrzeba, odda mu swoje ostatnie tchnienie i krew i wszystko, co tylko posiadała. I da swemu synowi to, czego ona sama nigdy nie doświadczyła, ani Darman, ani żaden inny klon.\nChwile po wyjściu starego człowieka, przez kuchnię przetoczyła się fala wygłodniałych klonów. Ordo groźnie zmarszczył brwi, gdy zobaczył swoją kolejną koszulę, zaślinioną i spętaną z różnymi innymi kocami w przytulne, ciepłe gniazdko autorstwa pracowitego Mirda.\nA’denn i Kom’rk, dwaj kolejni elitarni zwiadowcy serii Zero, siedzieli obok Jedi przy wspólnym stole. W przeciwieństwie do Orda i Mereela, ci dobrowolnie żyli w cieniu w swych braci, nie wychylając się, ani nie skarżąc. Etain zaś notowała ich ciemne, brązowe oczy, rozjaśniane niemym śmiechem na każde fukanie Orda. Widziała jak Mird chętnie łasi się do ich nóg. A’denn dokarmiał strilla kiełbaskami, co rusz klepiąc złoty łeb i chwaląc nowy kokon dla niemowlaka.\nWszyscy zastanawiali się, jakim cudem strill potrafił codziennie wykraść ubrania Orda, zmodyfikowanego zaawansowanie klona, który próbował uchować je przed śliną stworzenia. Gdy Kom’rk puścił oko do młodej matki, od razu wszystko stało się jasne. Nawet Fi, pomimo urazu głowy, wydawał się widzieć to, czego Ordo nie potrafił dostrzec. Jego właśni bracia spiskowali przeciw niemu ze strillem. Etain skrzętnie zajęła się swoim śniadaniem, gdy kloni kapitan nie po raz pierwszy skarżył się na Mirda.\nPopołudniu przyszła w odwiedziny Bralor, pomóc młodej matce nauczyć się podstaw opieki nad niemowlakiem. Kal chętnie asystował przy tym, zmieniając wnukowi pieluchy, udzielając rad i w ogóle emanując zaraźliwym entuzjazmem. Odkąd dziecko się urodziło, jego animozje zmatowiały, zeszły na drugi plan. Znów brzmiał dla niej jak kochający ojciec, dumny i szczęśliwy.\nZ Bralor przychodziła jej siostrzenica, Parja. Była młodą, niepozorną dziewczyną, ale gdyby ktoś ją napadł, skopałaby tej osobie shebs, poprawiła z wojskowego, okutego buciora i poszła jak gdyby nigdy nic dalej. Takie były córki Mandalory.\nParja, chociaż współczuła Fi, nie okazywała mu żadnej litości, jeśli ten migał się od ich codziennych spacerów. Bardan zdziałał cuda, przywracając klona do obecnego stanu, ale byłego komandosa wypełniała rozpacz. Usilnie próbował wrócić do dawnego siebie, jednakże rezygnacja jaką emanował, była niemal namacalna i bolesna dla wszystkich domowników.\nParja huknęła pięścią w stół, aż cała zastawa niebezpiecznie zadźwięczała.\n- Wstawaj Fi – warknęła, mierząc go złowrogim spojrzeniem. – Nie maż się, rusz shebs i idziemy. No już! Ruchy! Raz, dwa! Bo ci nakopię!\nA Fi, niechętnie, ale jednak ruszał ze swego miejsca, przedzierał się nieporadnymi ruchami do swoich butów. Staczał trudny bój ze sznurówkami i klamrami kurtki i pozwalał się wieść, z daleka od zielonej trawy, w której tonął, zakrywał się, przestawał istnieć.\nIlekroć Etain słyszała ostry ton dziewczyny, dziwiła się, że zszokowany, biały na twarzy Kal jeszcze nie dostał palpitacji serca, ani nie rzucił się w obronie pokrzywdzonego, sponiewieranego syna. To było zabawne i tak samo przykre. Wiedziała, że gdyby ona tak huknęła na Darmana, czy innego klona, Skirata byłby pierwszym, który by zaprotestował. Ale Parja była Mandalorianką, Etain zaś ciągle nie wyrzekła się bycia Jedi.\nUkochana Ordo, Besanny była agentką podatkową. Kochanką Atina była Laseema, twilekańska kelnerka. Tylko Etain, sympatia Darmana oraz matka jego dziecka, stanowiła problem w światopoglądzie Skiraty. Nawet jeśli sobie z tego nie zdawał sprawy; jeśli było to uwarunkowane historią, kulturą i doświadczeniami Mandalorian, nadal to bolało.\nAle Jusik też był Jedi, a jednak potrafił wpasować się w obrazek rodzinnej sielanki.\nZ ponurych myśli wyłowiła ją nić Mocy, jaką nieświadomie posłał jej synek. Nie smuć się, mamusiu, masz mnie. Pozwoliła by najprostsza miłość zawładnęła nią całkowicie.\nI dzień mijał jak każdy inny. Zera pojawiały się i znikały, robiąc niewiadomo co i gdzie. Ko Sai pracowała nad kodem genetycznym. Ambitna, dumna perfekcjonistka nie emanowała ani strachem, ani niczym innym.\nKal się irytował i wściekał, wykłócając się z mistrzem Zeyem przez komlik.\nA słońce chyliło się ku zachodowi, pozwalając by szarość wypełniła świat na nowo.\nWalona spotkała dopiero pod wieczór, gdy siedział samotnie nad brzegiem jeziora, na którym zakotwiczono statek. Było chłodno na dworze, ale starszy mężczyzna wydawał się być obojętny na zimno. Etain opatuliła się mocniej swoim płaszczem i usiadła obok niego. Woda była ciepła, rytmicznie uderzała o skalisty brzeg i falowała. Concordia, największy księżyc Mandalory, zropiałą poświatą odbijała się w wzburzonej tafli ciemnej wody.\n- Jakie jest Irmenu?\nWalon nie spojrzał na nią, nie wzdrygnął się, nie zganił, że pyta.\n- Świat Irmenu jest surowy –rzekł niedbale. – To bezkresne morza i oceany, wzburzone chłodnymi wiatrami i ostrym słońcem. Rano morze ma kolor czystej zieleni, a w nocy, oświetlane dwoma księżycami lśni niczym srebro. Całe życie mieszkańców skupia się wokół wody. Miasta buduje się na jej powierzchni i pod, przestronne i wielkie, niczym Atlantydy dawnych ludzi. Morze jest bogiem Irmenu.\nOdbicie Mandalorianina w Mocy emanowało udręką i namacalną nostalgią. Cokolwiek Walon myślał o swojej rodzinie, nie zagłuszało to tęsknoty za miejscem jego narodzin. Etain poczuła ukłucie żalu dla starszego człowieka. Kto wie ile lat żył na wygnaniu, włócząc się od pola bitwy do pola bitwy.\n- Tęsknisz za swoim domem? – zapytała ostrożnie. Ona nie tęskniła za Coruscant. Nawet za Świątynią Jedi, gdzie przez lata wychowywała się pod okiem mistrza Fuliera. Tęskniła tylko za Darmanem, za wspólnym życiem, jakiego jeszcze nie zaznała.\nWalon Vau, człowiek, którego głębsze uczucia nie imały się w żaden sposób, wydawał się być w tej jednej chwili niebywale starą, zmęczoną osobą. Na jego chudej, kościstej twarzy zmarszczki pogłębiły się, a szarość wieczoru tylko potęgowała ten ponury widok.\n- Mój dom jest po drugiej stronie Keld`netrgalaar – oznajmił mężczyzna. – O ile zdecyduję się go odbudować.\nSłowa Mandalorianina zaskoczyły Etain. Do tej pory myślała, że dom wybudowany przez Skiratę to ich wspólny dom. Walon, choć socjopatyczny i obojętny, miał w nim swoje miejsce, należał do tej małej, szalonej gromady. I nagle przyszło olśnienie.\n- To tam idziesz, gdy bez słowa znikasz?\nMężczyzna chwilę trwał w ciszy, zapatrzony w zagęszczającą się ciemność nocy. Dziewczyna zastanawiała się, czy on także czuje się nie do końca na miejscu, w domu Skiraty. Kal otworzył dla nich swe drzwi, traktował jak rodzinę, a jednak... jednak Vau nie czuł się tu dobrze. Etain wyczuwała w Mocy jak nieokreślona emocja marszczyła się i falowała wewnątrz byłego sierżanta.\n- Walonie – miękko wymówiła jego imię. Kiedy na Coruscant zapytała go o rodzinę, powiedział, że był Cuy’val Dar, kimś kto nie ma żony, dziecka, ani krewnych. Już dawno temu Etain odkryła, że Walon nie kłamie.\nOn najwyżej nie mówił prawdy.\nOkrajał ją, zaginał, przyprawiał pół-słówkami i starannie dobranymi słowami. Nie kłamał, ale także nie dzielił się całością. Częstował najwyżej małymi porcjami, by zadowolić cudzy głód ciekawości, ale nie podsycać go, wręcz zniesmaczyć do dalszych wypytek.\n- Nie jesteś już Cuv’val Darem. Możesz mieć rodzinę – oznajmiła mu stanowczo, a gdy przypomniał sobie o zadziornych, pewnych siebie Deltach, szybko dodała. – Już ją masz.\nNa twarzy mężczyzny zagościł ponury uśmiech.\n- Dla mojej rodziny z Irmenu, kochanej matki i ojca – brzmiał pełen jadu i pogardy – jestem zmarłym. Zaś moja prawdziwa rodzina, oprócz Mirda, jest definitywnie martwa.\n- Masz wielu synów – przypomniała mu. Sama była teraz buirem, rodzicem. Ta świadomość nagle ją przytłoczyła. Jak Skirata dawał sobie radę, szkoląc ponad setkę dzieci i żył, ze świadomością, że przeżyje ich wszystkich? Żył, gdy oni umierają, na polach walki, do których on sam ich przysposobił i wyszkolił? – Nie chciałbyś, aby twoi synowie, Delty, zamieszkali tutaj z tobą? Na Mandalorze?\nVau chwilę milczał, tylko patrząc na zmarszczoną taflę ciemnej wody.\n- To nie ma znaczenia – powiedział, rzucając kamieniem w księżycowe odbicie i załamując obraz. – Ważne, co oni chcą.\nMłoda Jedi pomyślała, że to jedna z tych rzeczy, które odróżniają Vau od Skiraty. Ten nie decydował o życiu klonów, nie angażował się w ich sprawy ponad to, co uważał za słuszne. Chciał by przeżyli, ale i by potrafili przetrwać bez niego. Być może nie zdawał sobie sprawy, że Delty, te zadziorne chłopaki, oddaliby wszystko, aby ich sierżant okazał im swą miłość w bardziej otwarty, bezpośredni sposób. Miała nadzieje, że gdy wojna wygaśnie, ich mała zbieranina stworzy prawdziwą rodzinę. Bezpieczny dom dla byłych Jedi, klonów i mandaloriańskich weteranów.\nNoc nadciągała i pogłębiała się. Wokół chłodny wiatr wyginał giętkie gałązki drzew, ale oni siedzieli w ciszy, ukołysani szumem. Słona bryza muskała ich po twarzach. Etain czuła po raz drugi dzisiejszego dnia nieopisaną zmarszczkę w odbiciu Mocy byłego sierżanta. Vau westchnął.\n- Jest jedna rzecz, za którą tęsknię – rzekł, zamykając oczy. – Morze. Tęsknię za irmenuńskim morzem.\nEtain uśmiechnęła się z sympatią dla starszego człowieka. Koniec końców oboje, jak wszyscy członkowie klanu Skiraty, płynęli teraz na jednej łodzi życia.\nReleased as free software without warranties under GNU Affero GPL v3. 15,680,216 unikalne wizyty


Cyberknife - nóż cybernetyczny do leczenia nowotworów - Zwrotnikraka.pl\nmaj 7, 2018 | Leczenie nowotworów, Nowe metody leczenia raka, Radioterapia\nPoznań jest trzecim miastem w Polsce (po Gliwicach i Wieliszewie), które posiada CyberKnife – nóż cybernetyczny do leczenia najtrudniejszych przypadków nowotworów. Supernowoczesne urządzenie firmy Accuray o wartości blisko 22 milionów złotych zostało sprowadzone z USA i już blisko pięć lat służy pacjentom Wielkopolskiego Centrum Onkologii. Dynamiczny rozwój radioterapii zaowocował stworzeniem zrobotyzowanego akceleratora, który stanowi istotne uzupełnienie dla klasycznej chirurgii. Takich urządzeń jest na świecie zaledwie kilkaset, a w samej Polsce znajdują się trzy aparaty typu Cyberknife.\nNóż cybernetyczny do leczenia nowotworów znajduje się w Gliwicach, w Poznaniu oraz w Wieliszewie pod Warszawą. Aparat CyberKnife przeznaczony jest dla dwóch grup pacjentów onkologicznych – takich, u których szansa na trwałe wyleczenie jest duża i w związku z tym zostają oni poddani leczeniu radykalnemu oraz chorych z zaawansowaną formą choroby nowotworowej.\nW drugim przypadku pacjenci dzięki nożowi cybernetycznemu mogą zostać poddani radioterapii paliatywnej, która ma na celu poprawę komfortu życia oraz ograniczenie objawów choroby nowotworowej.\nguzy zlokalizowane w ośrodkowym układzie nerwowym (kręgosłup, łagodne guzy mózgu);\nCyberknife leczenie nowotworów\nCyberKnife, czyli nóż cybernetyczny to rodzaj robota o niezwykłej precyzji rzędu 0,1 mm. Na ramieniu, które potrafi poruszać się w różnych kierunkach dzięki możliwości obrotu wokół kilku osi, umieszczony jest akcelerator emitujący promieniowanie fotonowe o napięciu nominalnym 6 MV. Specjalne kolimatory kształtują wielkość emitowanej wiązki, pozwalając na napromienianie niewielkich zmian, rzędu kilku milimetrów. Tak ograniczona wiązka promieniowania pozwala na podawanie jednorazowo wysokich dawek terapeutycznych, które przy standardowej radioterapii z zastosowaniem przyspieszaczy liniowych nie byłyby bezpieczne dla chorego.\nNóż cybernetyczny nie wymaga użycia skalpela, znieczulenia czy uśpienia. Zastosowanie CyberKnife, czyli techniki radiochirurgii stereotaktycznej – pozwala na dokonanie „bezkrwawej operacji”, czyli bardzo precyzyjne namierzenie guza nowotworowego i skierowanie na niego promieni. Wiązka dociera do chorych tkanek z dokładnością do ułamków milimetra. Dzięki temu do minimum zmniejsza się napromieniowanie i tym samym niszczenie zdrowych tkanek w organizmie pacjenta. Jest to niezwykle istotne w przypadku nowotworów, które zlokalizowane są w obszarze lub w pobliżu ważnych dla funkcji życiowych narządów np. prostaty, płuc, wątroby czy trzustki.\nRealizacja jednego seansu za pomocą noża cybernetycznego trwa w zależności od indywidualnego przypadku od 45 minut do dwóch godzin – przy dźwiękach ulubionej muzyki. W trakcie napromieniania, chory obserwowany jest przez personel medyczny z wykorzystaniem pięciu kamer oraz ma kontakt głosowy poprzez zastosowanie interkomu.\nDużym atutem noża cybernetycznego jest także to, że pozwala leczyć bardzo niewielkie guzy. CyberKnife umie poradzić sobie również z guzami rozsianymi, które bardzo trudno było dotąd napromieniowywać. Kwalifikacji do tego typu leczenia dokonuje lekarz radioterapeuta po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną.\n– Leczenie tradycyjną radioterapią trwa najczęściej osiem tygodni. Część chorych podczas leczenia musi leżeć w szpitalu. To dodatkowo obciąża budżet państwa. Terapia za pomocą noża cybernetycznego jest nie tylko bezpieczna i skuteczna, ale w dłuższej perspektywie także tańsza, bo trwa od jednego do pięciu dni – podkreśla prof. Piotr Milecki z Wielkopolskiego Centrum Onkologii.\nAparat cyberknife w Polsce\nPierwsze urządzenie CyberKnife w Polsce zostało zainstalowane na przełomie 2010 i 2011 roku w Gliwicach. Od tego czasu w Gliwicach za pomocą noża cybernetycznego zabiegowi poddano już kilka tysięcy osób.\nZdaniem prof. Leszka Miszczyka – kierownika zakładu Radioterapii w Gliwicach, nóż cybernetyczny ma trzy podstawowe zalety:\numożliwia operację guzów ruchomych oddechowo (np. zlokalizowanych w płucach);\ndzięki niezwykłej precyzji urządzenia zabiegowi mogą zostać poddane guzy położone w bezpośrednim sąsiedztwie ważnych (krytycznych) struktur w danym regionie;\nnóż cybernetyczny cechuje możliwość podania wysokich dawek leczniczego promieniowania oraz krótki czas samego zabiegu przy jednoczesnym braku wzrostu objawów ubocznych leczenia.\nZabiegi guzów nowotworowych z wykorzystaniem noża cybernetycznego w publicznych szpitalach wykonywane są w ramach leczenia refundowanego przez Narodowy Fundusz Zdrowia.\nZOBACZ: NÓŻ GAMMA KNIFE DO LECZENIA GUZÓW MÓZGU\nPoprzedniWczesne wykrycie to życie – otwarta konferencja onkologiczna w Gnieźnie\nNastępnyJak powstają przerzuty raka?


Wiadomości24 » Sport » Piłka nożna » Ciemna strona FIFA\nData dodania: 2012-07-12 15:37\n"Piłka nożna jest czymś w rodzaju religii (...), sprawą niesłychanie poważną, niesłychanie serio" - pisał przed laty Ryszard Kapuściński. Warto zadać sobie pytanie, jakie mechanizmy rządzą najpopularniejszym ze sportów.\nW minionym sezonie setki milionów konsumentów futbolu na całym świecie z zapartym tchem śledziły pościg Barcelony za Realem oraz strzelecka kanonadę Messiego i Ronaldo, do ostatnich minut korespondencyjnego pojedynku obu klubów z Manchesteru czekały, kto po końcowym gwizdku uniesie ręce w geście triumfu, toczyły gorące dyskusje o młodej i przebojowej Borussi, drugi raz z rzędu odpierającej natarcie potężnego Bayernu, spekulowały, czy Juventus dotrwa do końca rozgrywek bez porażki.\nTo tylko jedna twarz piłki nożnej. Ta do sprzedania na globalnym rynku, przeznaczona na użytek popkultury, docierająca do mas i masy rozpalająca. Jest jeszcze ta druga, inna, ale absolutnie kluczowa dla rozwoju tej dyscypliny, ujęcia jej w struktury organizacyjnie i finansowe. Dziw bierze, że tak niewielu dziennikarzy sportowych zajmuje się tymi kwestiami. Łatwiej pisać kto w ostatnim meczu strzelił w słupek i czy przy bramce był spalony.\nWczoraj FIFA upubliczniła dokumenty szwajcarskiego sądu, z których wynika, że jej wieloletni partner marketingowy International Sport and Leisure (ISL) nabywał prawa transmisyjne do mundiali korumpując byłego prezydenta federacji Joao Havelange'a i jego świtę. Zarzuty zostały potwierdzone już wiele miesięcy temu, ale Sepp Blatter (sekretarz generalny za Havelange'a, namaszczony przez niego na swojego następcę) zwlekał z ujawnieniem dokumentów. Zobligowała go do tego dopiero decyzja szwajcarskiego Sądu Najwyższego.\nZałożycielem ILS był nieżyjący już Horst Dassler, były właściciel Adidasa, oficjalnego sponsora FIFA. Gdyby nie bankructwo spółki w 2001 r. (z jej usług korzystał również MKOL), niektóre fakty pewnie do dziś pozostałyby tajemnicą.\nWiadomość o korupcji na szczytach piłkarskiej centrali nie wywołała szoku, bo tajemnicą poliszynela było uwikłanie czołowych działaczy w niejasne układy.\nGdyby poprosić zawodowych dyplomatów i ekspertów od polityki zagranicznej o wskazanie najliczniejszej organizacji międzynarodowej, zdecydowana większość z nich wspomniałaby zapewne o Organizacji Narodów Zjednoczonych. Pudło. Jest nią FIFA, starsza od ONZ o 41 lat i zrzeszająca 15 członków więcej (208). FIFA nie uznaje barw politycznych, nie istnieją dla niej podziały religijne, kulturowe, etniczne, sprawnie dogaduje się z demokratycznymi rządami, jak i z dyktatorami.\nTagi: piłka nożna FIFA Joao Havelange Seppp Blater


Czas szybko przemija. - Filozofia - BraciaSamcy.pl\nNaszedł mnie własnie fajny temat. wiadome, ze jak masz jakiś fajny pomysł, to trzeba od razu zapisywać , bo zapomnisz\nZobaczcie jak ten czas szybko mija mamy rok 2020. Rok ma 365 dni. W każdym dniu żyjemy, coś robimy, ale czasem warto zatrzymać się na chwilę, zobaczyć teraz tu i teraz co mamy, jak myślimy. Czasem chciałbym cofnąć się o te 15 lat do tyłu. To jest niewiarygodne nasza przeszłość zostaje w przeszłości, nie włączysz kamery , nie zobaczysz w źródle swojej przeszłości, jak żyłeś, co robiłeś np dnia 15 marca 1999 o godzinie 20.00. to jest niesamowite jak to wszystko idzie do przodu. Czasem chciałbym zatrzymać się w miejscu i nie iść do przodu, albo najlepiej cofnąć się w czasie o te np. 16, 18, 12 lat, z tą wiedzą, jaką mam. Spójrzcie na przeszłość, to co było już nie wróci, poza modą.\nJak śpiewała Irena Santor, tych lat nie odda nikt.\nJuż jako dzieciak byłem przerażony upływem czasu, przemijaniem itd. kiedy o tym myślałem.\nTeraz przez większość czasu mam taki nastrój, że za niczym nie tęsknię i na nic szczególnie nie czekam. I jest raczej ok.\nChociaż powiem szczerze, że ostatnio prześladują mnie wspomnienia z przeszłości, niekoniecznie pozytywne, raczej ciężki kaliber.\nAle to pewnie chwilowe - jak wszystko.\nCzym jesteśmy ? Dokąd zmierzamy ? Jaki sens ma ludzka egzystencja ? Czy polega na robieniu hajsu, pań, pasji ?\nCzasem to wszystko zdaje się być bez sensu .\nJesteśmy zaprogramowani jak roboty, cały scenariusz już dawno został zapisany.\nTo niesamowite i przerażające jednocześnie.\nOgarnia mnie filozoficzna melancholia...\nEdited January 13 by RENGERS\nTęsknie za wczesnym dzieciństwem - tak do ok. 10 roku życia. Chciałbym się zatrzymać lub zapetlić czasowo w tym okresie. To był czas kiedy wszystko mnie cieszyło, nie miałem zmartwień, popędu seksualnego, czerpałem radość ze wspólnie spędzanego czasu z rodziną, każdy mnie lubił i traktował ulgowo, nie znałem cierpienia i bólu psychicznego, żyłem jak w symulacji idealnego życia.\nIm jestem starszy tym mniej chce mi się żyć na tej planecie. Sprawność fizyczna jest ale przez stan zdrowia wytrzymałościowo wyrabiam 300% normy innych. Poznałem w dużym nadmiarze uczucie bezwględnej samotności, depresji, lęku jak i inne negatywne stany psychiczne. To ludzie zgotowali ludziom to piekło. Sam się dziwię, że jeszcze się trzymam ale życie jest dla mnie czymś cennym mimo wszystko.\nOgólnie z wiekiem mam coraz mniej motywacji do nierównej walki o samice czy pieniądze i mało co mnie realnie zadowala. Trenuje na siłę sport wbrew woli aby nie zostać kaleką. Chciałbym mieć spokój, odpocząć ale aby przetrwać muszę być trybikiem tej całej maszyny. A jednocześnie mam żal o to, że natura robi wszystko aby mnie zabić czy uszkodzić zarówno fizycznie jak i psychicznie. Przeznaczeniem tak czy siak jest śmierć. Tak to widzę chociaż nie chce umierać. Chciałbym wrócić do stanu szczęśliwego dziecka na wieczność. Tak po prostu... Być może ktoś myśli podobnie.\nŻycie jest krótkie i przemijające często idąc po cmetarzu widzę ludzi co młodo odeszli. Patrząc po nagrobkach to średnia życia to na oko 50lat... Krótko...\nMnie akurat nie przeraża same przemijanie czasu czy śmierć lecz starość w której to człowiek nie będzie miał siły na nic.\n7 hours ago, Ksanti said:\nChciałbym wrócić do stanu szczęśliwego dziecka na wieczność. Tak po prostu... Być może ktoś myśli podobnie.\nMyślę że to dojrzałość sprowadza nas to punku wejścia kiedy to sobie uświadamiamy że ten cały teatr pdt. "dorośłość" jest niewiele warty.\nDuchowe odrodzenie to stanie się na nowo dzieckiem.\nJa miałem 2019 wyjątkowo "gęsty", wyjątkowo długo i momentami ciężko mi płynął. Jak chyba żadny inny rok.\nTeż czasami tęsknię za nadzieją młodości, kiedy na wszystko się czekało i wszystko umiejscowione w przyszłości miało radosny, jasny kolor przygody. To chyba kwestia wieku że w przyszłośc patrzy się już przez zupełnie inne okulary. Pewnie stąd tyle proroctw końca świata i kataklizmów bo w większości to są "wizje" starych ludzi.\nTęsknię czasami za naiwną młodością, kiedy człowiek żył pięknymi złudzeniami, kiedy kobiety były dobre jak matka, politycy dbali o Polskę i Polaków a Jezus rzeczywiście się rodził w Betlejem i wstawał z martwych żeby mnie zbawić.\nW sumie nie dziwię się ludziom że tak trudno ich wybudzić z matrixa, chyba większość gdzieś podświadomie czuje że na tym więcej straci niż zyska.\nChociaż jak tak o tym myślę to chyba to najlepsze wyjście szczególnie z wiekiem żeby wiele spraw dostrzec i zaakceptować także nasze przemijanie żeby nie pluć jadem na młodych tylko dlatego że mają wzięcie a my już nie.\nTo przykre kiedy ogląda się nieakceptowaną starość podszytą jadem i nienawiścią do całego świata za to co dał nam czas.\nEdited Monday at 11:22 AM by jaro670\nKurcze też tęsknie za dzieciństwem i czasem licealnym... Wszystko było takie proste i człowiek żył nadzieją, że za 10 lat będzie już w całkiem innym miejscu z kasą w portfelu.\nNo ale życie pisze różne scenariusze. Jeden plus taki, że chociaż w bombelki sie nie wpakowałem narazie a bywało naprawde blisko...\nTeraz prawie 30 lvl na karku i żyje sie dalej. Trzeba spełniać marzenia i mieć wyjebane na opinie innych\nMam 20pare lat jestem w połowie życia. Większość czasu straciłem na szkołę, tera pracuje oczywiście zarabiam mało XD.\nNic nie osiągnąłem i nic nie osiągnę.\nFajnie by bylo mieć znów 12 lat na przykład i lecieć od nowa. Ale mógłbym też mieć już 35 lat od jutra byłe by mieć albo pełno forsy albo być w jakiejś szanownej grupie przestępczej.\nNie wiem, czasami odnoszę wrażenie że czas szybciej płynie. Te 15 - 20 lat wstecz chyba inaczej to wszystko w moim życiu funkcjonowało. Czas jednak jest ponoć wartością stałą i zmian dlaczego tak się dzieje w moim życiu dopatruje w sobie. Na pewno dużo czasu marnuję lub zmarnowałem na rzeczy które kiedyś nie istniały w moim życiu na przykład ślęczenie w telefonie lub internecie. Na śmieciowe relacje i problemy które nie powinny istnieć w moim życiu.\nOgólnie z wiekiem mam coraz mniej motywacji do nierównej walki o samice czy pieniądze i mało co mnie realnie zadowala. Trenuje na siłę sport wbrew woli aby nie zostać kaleką. Chciałbym mieć spokój, odpocząć ale aby przetrwać muszę być trybikiem tej całej maszyny. A jednocześnie mam żal o to, że natura robi wszystko aby mnie zabić czy uszkodzić zarówno fizycznie jak i psychicznie. Przeznaczeniem tak czy siak jest śmierć. Tak to widzę chociaż nie chce umierać. Chciałbym wrócić do stanu szczęśliwego dziecka na wieczność. Tak po prostu... Być może ktoś myśli podobnie.\nMamy tylko tu i teraz.\nPrzeszłość już nie istnieje, ale można się z niej uczyć i ją wspominać - mieć dobre emocje, wspomnienia.\nPrzyszłość jeszcze nie istnieje, ale można planować - mieć dobre emocje planowania.\nEdited Monday at 11:47 AM by Imbryk\nPanowie, weźcie pod uwagę medytację, serio. Widzę tutaj sporo deprechy. Stwierdzam z czystym sumieniem, że prawdziwie żyję dopiero wtedy, kiedy o niczym nie myślę. Reszta to jakaś parodia i absolutnie fałszywy obraz rzeczywistości. Jak się skupiam w sobie to odczuwam komfortową pustkę, która mnie w całości zaspokaja, jako człowieka.\nSkupiamy się na tym, co na zewnątrz, a mamy w sobie ogromny, nieodkryty, wspaniały, bogaty, kolejny wszechświat, a może ten sam, tylko widziany od innej strony.\nNie chcę cofnąć czasu. Wolę zobaczyć, co jest dalej. Jeżeli nie ma nic, tym lepiej, bo to mi w zupełności wystarczy.\nEdited Monday at 08:13 PM by mac\n19 godzin temu, SzatanKrieger napisał:\nPiękne, daje do myślenia, wspaniały materiał, film.\n10 godzin temu, Imbryk napisał:\nBudda chyba tak mówił. Czytasz jakieś książki medytacyjne ?\nMedytujesz, afirmujesz ? Czy sa to twoje subiektywne przemyślenia ?\nOstatnio sporo myślę o samobójstwie.\nZnaczy na tu i teraz nie mam zamiaru się zabić, zaprzątają mnie raczej kwestie techniczne ( dokładnie jak ) i finansowe ( kiedy będzie trzeba ).\nNo, czas leci. Dobrze już było.\nTeraz to już tylko odgrzewane kotlety. Znaczy kilka chce się odgrzać, są spoko, ale wiecie rozumiecie, tego.\nW sumie do rozważań o przemijaniu najczęściej skłaniają mnie zęby. Ekstrakcję temu jeszcze nie miałem tak rozwiniętego profilu samobójczego a tu proszę.\nZąbek out i czuć oddech przemijania. Makabra.\nKiedyś wydawało mi się, że jak dożyję trzydziestki będzie to spore osiągnięcie.\nTeraz mam 40+ (mały plus ) i sobie tak kombinuję, 50?, 55?, lufę w usta i narka.\nDłużej żyć trochę bez sensu z uwagi na brak nowości i ogólne nieprzystosowanie ( bo niby do czego mam się przystosowywać?)\nKtoś się kurwa ucieszy\nDrzwi się otwierają a tam jatka\nPo czymś takim to chyba tylko windę wymienić no bo co? Umyją?\nZeskrobią mózg z sufitu ( podobno przy strzale w usta można se go wydmuchnąć z czaszki bo cośtam), CIF i po krzyku.\nTrochę ciężki klimat.\nNo, to będzie taki mój ostatni patologiczny żarcik z Szanownej Publiczności, znaczy pieprzonych ludzików\nA tak to się cieszę życiem, jakby bardziej je doceniam. Duży szacun dla mojej wrażliwości i halucynogenów, które otworzyły mi oczy na świat. Śliczny jest.\nNo i tak sobie patatam na skrzydłach percepcji.\nPlaneta Ziemia, iks iksiński, sceneria taka i taka i cała wieczność dookoła, czuję ją pod palcami.\nPatataj, patataj aż do końca polany.\nCiekawe czy będę miał jaja się odstrzelić?\nEdited Tuesday at 11:00 AM by wroński\nMam 20 pare lat jestem w połowie życia.\nbyle by mieć albo pełno forsy albo być w jakiejś szanownej grupie przestępczej.\nTak jak Pershing?\nNo on to pożył, zabili go fakt ale ja nie chce długo żyć z 40 50 lat starczy a do tego czasu chciałabym się bawić.\n@wroński nie w windzie, ani nie skacząc z wieżowca. Oszczędź innym ludziom problemów, rozwiązując własne.\n@Analconda mam dla Ciebie kolejny fantastyczny pomysł! Może zacznij myśleć co Ty możesz dać ludziom, światu, zamiast ciągle rozpaczać nad tym, czego od świata nie dostałeś?\nKim Un Jest? 1213\nŚwietny temat. Czas to tylko wrażenie zmysłowe, ale przemijanie jest faktem. I to faktem odbijającym. Czy ja wiem czy chciałbym się cofnąć w czasie 20 lat? Po co generalnie? By wytyczyć inną ścieżkę życia? I tak zmierza to do jednego - bolesnej refleksji nad egzystencją. Czy chciałbym płakać w ferrari? - parafrazując jedno powiedzenie.\nWszystko rozbija się o sens egzystencji, a tu nie ma dobrych wiadomości, czy dochodzisz do tej konstatacji w Seicento czy w Maybachu.\n30 minut temu, wroński napisał:\nTeraz to już tylko odgrzewane kotlety. Znaczy kilka chce się odgrzać, są spoko, ale wiecie rozumiecie, tego.\nBardzo mi się podoba ten fragment - mocny, surowy, brutalny, ale taki jak żywot człowieka. To że jako istoty inteligentne chcemy za wszelką cenę dorabiać ideologię, filozoficzny sens do tego co biologiczne w gruncie rzeczy, tylko stwarza iluzję.\nKurwa coraz bardziej brnę w nihilizm. Boje się tego.\nMoże zacznij myśleć co Ty możesz dać ludziom, światu,\nJa nic nikomu nie będę dawał a na pewno za darmo.\nJakbym miał jakiekolwiek plusy to bym coś mógł w ogóle robić a tak zero szans na cokolwiek.\nNabrać kredytów bawić się a potem będzie co będzie.\nA sorry - kredytu też nie dostane XD\nEdited Tuesday at 11:37 AM by Analconda\nNo on to pożył\nPoużywać sobie to on potrafił, jak mało kto, od strony kobiet również.\nale ja nie chce długo żyć z 40 50 lat starczy\nAkurat mieścił się w tym przedziale.\nCzy ja wiem czy chciałbym się cofnąć w czasie 20 lat? Po co generalnie? By wytyczyć inną ścieżkę życia?\nJa bym chciał się cofnąć do lat 2007-2009, i ponownie przeżyć te lata, ale nie jako obserwator, tylko jako uczestnik.\nnie w windzie, ani nie skacząc z wieżowca. Oszczędź innym ludziom problemów, rozwiązując własne.\nSkakanie odpada, się leci i leci i leci... . Do dupy. Ja tak nie chcę.\nOszczędzać ludziom problemów nie mam zamiaru.\n"Nabrać kredytów bawić się a potem będzie co będzie.\nA sorry - kredytu też nie dostane XD"\nTrochę tak kombinuję. Bo CP po taniości i reszta osprzętu to jakieś 2K. Ale jest Provident, Vivus i inne gówna. W sumie jak i tak człowiek ma zamiar się odjebać to może nabrać kredytów\nMoją rodzinkę bliższą i dalszą mam w dupie.\nPrzyrodniego rodzeństwa minimum 3 sztuki.\nEdited Tuesday at 11:50 AM by wroński


Policja Koszalin: Zabezpiecz swój rower przed kradzieżą - policjanci z Bobolic znakowali rowery - InformacjeKoszalin\nPolicja Koszalin: Zabezpiecz swój rower przed kradzieżą - policjanci z Bobolic znakowali rowery\nMundurowi z Posterunku Policji w Bobolicach wraz z funkcjonariuszami Straży Miejskiej w Bobolicach przeprowadzili znakowanie rowerów. Dzięki wprowadzeniu indywidualnego numeru do bazy danych pozwala to ochronić wartościowe przedmioty przed ewentualną kradzieżą, a w przypadku utraty sprzętu ułatwia jego identyfikację.\nFunkcjonariusze z Bobolic przeprowadzili znakowanie rowerów w Urzędzie Miejskim przy ul. Ratuszowej w Bobolicach.\nAkcja cieszyła się ogromnym zainteresowaniem mieszkańców, o czym świadczy duża liczba wygrawerowanych rowerów, zaopatrzonych w specjalne naklejki chroniące przed ewentualną kradzieżą.\nPodobne przedsięwzięcia zabezpieczania wartościowych przedmiotów są organizowane cyklicznie przez policjantów Komendy Miejskiej Policji w Koszalinie. Znakowanie jest bezpłatne, a przedmiot jest mało atrakcyjny dla złodzieja. Jeżeli dojdzie do jego kradzieży, to naniesiony znak pomoże nam zidentyfikować Twój rower podczas kontroli.\nKomenda Miejska Policji w Koszalinie, http://koszalin.policja.gov.pl/zk/aktual/aktualnosci/42816,Zabezpiecz-swoj-rower-przed-kradzieza-policjanci-z-Bobolic-znakowali-rowery.html


Kredyt pozyczka, kim finansowe pożyczka – Efectownie.pl\nPoniżej wyjaśnimy, czym różni się pożyczka od kredytu. 000,00 zł, całkowita kwota do. Pożyczka gotówkowa Banku Pekao S. Jaka kwota kredytów pozostała Ci do spłaty? 31 мая 2021 г. Możesz pożyczyć od 500 zł nawet do 150 000 zł. 14 мая 2021 г. Które nie skorzystały jeszcze z naszej pożyczki/kredytu gotówkowego. — Maksymalne oprocentowanie kredytów i pożyczek. Pożyczki samochodowe,; pożyczki ratalne o zmiennym oprocentowaniu.\nSa jednak firmy ktore nie zwracaja tak duzej uwagi na zla historie kredytowa klienta, kredyt pozyczka.\nPoniżej wyjaśnimy, czym różni się pożyczka od kredytu. Jak wziąć pożyczkę – krok po kroku. Smartney – pożyczka online przez internet. Maksymalna kwota/suma (jeżeli nie przewidziano. Porównywarka pożyczek, chwilówek i kredytów online. Pożyczkobiorca sam decyduje o rozdysponowaniu pieniędzy. Kolejną różnicą jest to, że banki mają ustawowy nakaz. Pożyczki samochodowe,; pożyczki ratalne o zmiennym oprocentowaniu. Pożyczka i kredyt – różnice formalne. Na realizację marzeń związanych z własnym M. Pożyczka hipoteczna. Aby zrealizować duże wydatki. Procent na ktory zaciagane jest zobowiazanie, jest jedynie skladowa calkowitego RSSO, kredyt pozyczka.\nKredyt pozyczka, kim finansowe pożyczka\nOferty pozyczkowe uwzgledniajace mozliwosc szybszej splaty kredytu, sa najkorzystniejsze z punktu widzenia Klienta. W ten sposob, moze on znacznie przyspieszyc splate zobowiazania, minimalizujac tym samym koszty pozyczki, kredyt pozyczka. Mozliwosc rozlozenia pozyczki na raty – w przypadku zaciagniecia niewielkiego zobowiazania, pozyczkodawca moze przychylic sie do naszej prosby rozlozenia pozyczki na raty. Informacja na temat tej uslugi znajduje sie w umowie zawarcia pozyczki. https://som64.site/community/profile/pozyczka19375404/ 13 мая 2009 г. Do porównywarki kredytów i pożyczek gotówkowych TotalMoney. Kredytów gotówkowych,; kredytów hipotecznych,; pożyczek. 12 мая 2021 г. Aby znaleźć jak najtańszy kredyt gotówkowy należy dokładnie sprawdzić. Wybierz parametry pożyczki odpowiadające Twoim potrzebom. Aktualne porównanie: Kwota kredytu: 4 000. Jak znaleźć najtańszy kredyt gotówkowy? Które nie skorzystały jeszcze z naszej pożyczki/kredytu gotówkowego.\nOlawa – 5321 zl\nBrody – 3938 zl\nReszel – 6577 zl\nMagnuszew – 4622 zl\nGóra – 6793 zl\nŁódż – 5000 zl\nBraniewo – 3599 zl\nZłotów – 5233 zl\nUlan-Majorat – 3070 zl\nDusocin – 2608 zl\nKoscierzyna – 6437 zl\nRzakta – 8740 zl\nZakroczym – 7746 zl\nSzadek – 8555 zl\nCiechocin – 3539 zl\nNajtańszy kredyt pożyczka, pożyczka 80000 na założenie firmy\nOznacza to, ze nie obejmuja jej przepisy dotyczace prawa bankowego. Z jednej strony jest to zaleta tego typu pozyczek. Z drugiej – wada. Jesli wiec wybieramy odpowiednia chwilowke dla siebie, musimy wziac pod uwage nieco inne kryteria, niz w przypadku kredytow. Podstawowym parametrem decydujacym o wyborze konkretnej pozyczki jest RSSO, czyli calkowity koszt zaciagnietego zobowiazania, kredyt pozyczka. https://som64.site/community/profile/pozyczka19375404/ Pozyczka uk szybko, pozyczka bez zaswiadczen w uk, provident uk po polsku, kredyt pozyczka.\nZ tego powodu nie warto sie poddawac i spokojnie, z wytrwaloscia probowac, kim finansowe pożyczka. https://tmc-oz.com/pierwsza-darmowa-pozyczka-online-ranking-pierwsza-darmowa-pozyczka-w-kilku-firmach/\nNajtańszy kredyt gotówkowy mogą Państwo odszukać na naszej porównywarce kredytów. — – wysokość zobowiązań (raty kredytów, pożyczek lub innych zobowiązań). Jak pomagam uzyskać najkorzystniejszy kredyt? 1. 12 мая 2021 г. Kredytów gotówkowych,; kredytów hipotecznych,; pożyczek. Jakie są najtańsze kredyty gotówkowe? Oferta dla kwoty pożyczki: 20000 zł,.\nChcesz zainwestowac swoje oszczednosci, szybko i madrze pomnazajac ich wartosc? Wyprobuj pozyczki spolecznosciowe Lorak, najtańszy kredyt pożyczka. Korzystaj ze swoich oszczednosci, by pomoc innym i jednoczesnie zarabiac pasywnie. Samodzielnie zadecyduj w co zainwestujesz i jak zdywersyfikujesz portfel. http://kmbsilesia.pl/community/profile/pozyczka28351740/ Na uwage szczegolnie zasluguje latwosc oraz szybkosc zaciagniecia zobowiazania finansowego. To innowacyjny agregator pozyczek, z ktory posredniczy w pozyczkach online na raty. Zlozenie wniosku o zobowiazanie przebiega blyskawicznie, natomiast umowe przynosi nam kurier do miejsca zamieszkania, .\nPodpisanie umowy za posrednictwem kuriera. Wyplata pieniedzy na konto lub na poczcie. Jak dostac pozyczke w Wonga, kredyt pozyczka.\nPozyczka dla zadluzonych to typowa pozyczka pozabankowa, tyle tylko, ze niektore firmy rezygnuja ze sprawdzania klientow skladajacych wnioski w rejestrach dluznikow, najtańszy kredyt pożyczka. Dzieki temu wzrasta prawdopodobienstwo, ze gotowka zostanie przyznana takze tym, ktorzy maja problemy finansowe. Wiekszosc firm pozyczkowych, w ramach zabezpieczenia, nie pozwala klientom ubiegac sie o kolejna pozyczke, zanim nie splaca oni poprzedniego zobowiazania. Niedozwolone jest rowniez wnioskowanie o wiecej niz jedna pozyczke w tym samym czasie. Nie oznacza to jednak, ze nie wolno sprobowac skorzystac z oferty innej firmy.\nPożyczka 8509 zl\nRazem 7425 zl zł\nRazem 2479 zl zł


Starty w USA priorytetem dla Piotra Więcka. Ale rywalom w Europie nie odpuści\n19 kwietnia 2017 | 18:03\nDrift Masters GP na stadionie Wisły Płock. Piotr Więcek (PIOTR AUGUSTYNIAK)\nNiepokonany w Drift Masters GP przez ostatnie trzy lata, 26-letni Piotr Więcek staje do walki o czwarty tytuł, tym razem za kierownicą nissana skyline o mocy blisko 800 KM. 680-konnym nissanem 200SX wystartuje z kolei 25-letni James Deane, który również weźmie udział w cyklu DMGP.\nOrlen zdecydował: miały być Płockie Ogrody Światła, będzie duża choinka i świąteczne paczki dla seniorów\nKierowcy Budmat Auto Drift Teamu opuszczą tylko jedną z sześciu zaplanowanych rund DMGP. Piotr Więcek i James Deane nie wystąpią w majowej rundzie, która odbędzie się na niemieckim Nurburgringu. Powód? W tym samym czasie wezmą udział w trzeciej rundzie amerykańskiej Formuły Drift. Starty w Stanach Zjednoczonych są w tym roku priorytetem dla obu drifterów.\nPrzypomnijmy, że Piotr Więcek i James Deane w USA jeżdżą w barwach należącej do grupy kapitałowej Budmat marki Worthouse. Zespół Worthouse Drift Team ma za sobą debiut w Formule Drift w kalifornijskim Long Beach. Więcek finiszował w pierwszej dziesiątce, a Deane – wielokrotny mistrz Europy i Irlandii – stanął na najwyższym stopniu podium.\nCzytajcie: Płocczanin Piotr Więcek i James Deane zachwycili driftingowy świat\nTeraz przyszedł czas na inaugurację sezonu w Drift Masters GP, która już w najbliższy weekend w Poznaniu. W piątek międzynarodową stawkę 65 kierowców czekają oficjalne treningi. Sobotnie zawody rozpoczną się od porannych kwalifikacji i treningów, a potem finały TOP 32 i TOP 16, które rozpoczną się odpowiednio o godz. 13 i 15. Stream na żywo z sobotnich zmagań na driftmasters.gp już od godz. 9.\n– Po świetnym początku sezonu w Formule Drift, w sobotę chcemy w równie dobrym stylu rozpocząć nasze starty w Drift Masters GP razem z Budmat Auto Drift Teamem. I zafundować kibicom świetne widowisko – zapowiada Piotr Więcek.\nKilka dni po zawodach w Poznaniu, kierowcy Budmatu lecą do USA, gdzie wezmą udział w drugiej rundzie Formuły Drift, która odbędzie się w Orlando na Florydzie.\nWięcej na ten temat: Drift


Concors discordia czyli krótka dygresja wprowadzająca zadumę nad kwestią czasu i karmy – Biznesfan\nConcors discordia czyli krótka dygresja…\nCo prawda sąd nakazał mi opublikować oświadczenie z przeprosinami Jacka Dudzica (sygn. akt I C 235/13) tylko na portalu Facebook i w drukowanym wydaniu „Network Magazynu”, jednak zrobię to dodatkowo na tym blogu. W odróżnieniu od moich oponentów „chwalę” się oficjalnie zarówno sprawami wygranymi, jak i przegranymi. Bo nie mam nic do ukrycia. Działam z otwartą przyłbicą i nie wstydzę się niczego co w swoim życiu zrobiłem. Ba. Jestem z tego dumny. Z przegranych spraw też. A, że niektóre sądy i niektórzy ludzie mają inne zdanie? Cóż… Żyjemy w wolnym kraju i każdy ma do tego prawo.\n„Przepraszam Pana Jacka Dudzica za zamieszczony przeze mnie w dniu 26 listopada 2012 r. na łamach portalu społecznościowego Facebook.com. komentarz, w którym bezpodstawnie zarzuciłem mu kombinatorstwo, sekciarstwo i brak transparentności, czym naruszyłem jego dobre imię. Maciej Maciejewski”.\nPonoć z wyrokami sądów się nie dyskutuje. Nie mam zamiaru tego robić. Ale czy trzeba się z nimi zawsze zgadzać? Nie sądzę. Jak każdy człowiek mam prawo do osobistego concors discordia. Moim zdaniem zostałem skazany, bo mam odwagę nazywać rzeczy po imieniu. Bo białe jest białe a czarne jest czarne. Taki jestem. Tak mnie wychowano i nigdy się nie zmienię. Sąd stwierdził inaczej. To jego problem. Dlatego poniżej zamieszczam w całości wyrok sądu z uzasadnieniem (siostrzana sprawa z Sosnowca o te same zarzuty, sygn. akt IX K 440/13). Całość akt znajduje się w Sądzie Rejonowym w Sosnowcu IX Wydział Karny przy ul. Kaliskiej 7 i każdy może się z nimi zapoznać – polecam, bardzo ciekawa lektura! Niech każdy zainteresowany, kto ma choć odrobinę wiedzy w tym temacie, zapozna się z całością i sam zdecyduje. Tylko pamiętajcie – z wyrokami sądów się nie dyskutuje:\nWyrok Sądu sygn. akt IX K 44013\nNie dalej jak kilka dni temu rozmawiałem w Warszawie o rzetelności i etyce w biznesie oraz o podejściu i stanie wiedzy w kwestii MLM i piramid finansowych wśród polskiego społeczeństwa z pewnym na wskroś inteligentnym profesorem ekonomii, który stwierdził: „Polskie organa ścigania oraz wymiar sprawiedliwości, ich strach o posadę, zadufana w sobie małostkowość, kołtuńska arogancja, wściekły dogmatyzm i znikoma wiedza w wielu ważnych tematach – jednakowo przekonanych o wyższości własnej, zagrożonej egzystencji, nie robią na obserwatorze z zewnątrz wrażenia kulturalnej wymiany myśli.”\nJakby nie było, teraz muszę przeprosić, co niniejszym uczyniłem. A kto miał rację, pokaże czas. To jest jedyne na świecie zjawisko sprawiedliwe. Czas i karma. Pierwsze, bo prawda jak oliwa zawsze kiedyś wyłazi na wierzch, a drugie, bo zawsze do człowieka wraca. Ze zdwojoną siłą.\nKategoria: Wydarzenie 2015-04-02 8 komentarzy\nTagi: direct sellingGrupa MLMmarketing sieciowymarketing wielopoziomowyMLMmulti level marketingNetwork Magazynnetwork marketingsprzedaż bezpośrednia\nPoprzedniePoprzedni wpis:MLMBUSINESS.TOP czyli MLM24BUSINESS.COM – sprawdź czy nie publikują tam Twoich dziełNastępneNastępny wpis:Kulinarna masakra amerykańską petardą w polskie podniebienia czyli BUFFALO CHIP SALOON & STEAKHOUSE w Cave Creek\n2015-04-02 o godzinie 17:30\nCzegoś tu nie rozumiem. Jacek działał ostatnio w ACN, Nex Europe, Infinity, Kyani, GVO, TWR Power System, 7 Minutowy Trening, teraz jakieś bitcoiny. I nie jest kombinatorem? Nie zmienia firm jak rękawiczki? To jak to inaczej nazwać, żeby go nie obrazić w oczach klientów?\nMarian Winnicki napisał(a):\n2015-04-02 o godzinie 20:22\nWszystkich tych “biznesów” oprócz ACN w Polsce już nie ma. Ciekawe, ulu w sumie Polaków utopiło w nich czas i pieniądze? I kto jako jedyny na tym zarobił?\nJacek Tyrański napisał(a):\n2015-04-02 o godzinie 21:26\nJak się wojuje (nawet w słusznej sprawie) to niestety czasami musi zaboleć. Ty Maćku wojujesz w sposób “totalny” nie ważąc słów i nie biorąc pod uwagę, że sąd będzie tylko te słowa brał pod uwagę bo do oceny sytuacji i rzetelnego rozeznania sytuacji brak mu po prostu kompetencji i nie będzie się angażował ani czasowo ani poprzez ekspertyzy w jakiś mało medialny spór (bo w istocie dotyczący jedynie środowiska MLM). Dlatego z nierzetelnymi “Hura Marketerami ” walczy się nieco inaczej. Ja wojuję za pomocą “umiarkowanej hejterki” ocierającej nieco o humor i lekki cynizm. I uwierz mi, że wiele młodych albo zdesperowanych osób ostrzegłem w ten sposób przed nierzetelnymi i nastawionymi tylko na szybki zysk “MLM-owcami”.\nZ drugiej strony zarzucanie Dudzicowi złą wolę jest bardzo łatwe przez niego do zbicia tego stwierdzenia. Tobie też się zdarzało promować MLM-y, które w mojej opinii są mocno szemrane. Dudzic może powiedzieć że, większość do tej pory promowanych przez niego “biznesów” niestety nie wypaliła, a on poszukuje dalej. Mądry będzie wiedział, że gdzie Dudzic tam jego nie powinno być (mnie się np. idea bitcoinów bardzo podobała, ale jak zobaczyłem, że On to promuje to już wiem, że nie powinienem tracić czasu na zagłebianie się w temat). Efekt Twojego sposobu walki z takimi marketerami jak Jacek jest teraz łatwy do przewidzenia. Po prostu będzie publikował Twoje oświadczenie starając się udowodnić tym, którzy mają wątpliwości co do jego “hiper biznesów”, że jest niesłusznie oczerniany. Czyli w tej wojence 2:1 dla Dudzica… niestety 🙁\n2015-04-02 o godzinie 22:09\nCoś w tym jest Jacku. Masz sporo racji. Wszak jesteś bardziej doświadczony w działalności typu polemika z trudnymi tematami. To powiedz mi po znajomości, jakich slów powinienem użyć w tej konkretnej sytuacji, aby nikogo nie zniesławić? Bo przecież dobrze wiesz, jakich słów używa się na takie przypadki w naszej branży 🙂\n2015-04-02 o godzinie 23:06\nMaćku… ja jestem tylko hobbystycznym miłośnikiem idei MLM 🙂 Uważam, że to najlepszy sposób na to, żeby młodzi ludzie bez doświadczenia i kapitału uczyli się sprzedaży, marketingu i zarządzania zespołem. Dlatego bolą mnie działania osób, które robią po prostu dla MLMów jakąkolwiek zła robotę zrażając do nich tychże młodych. Ponieważ robię to co robię mogę sobie pozwolić na to, że na FB komentuję niektóre “manipulatorskie techniki” z lekkim przymrużeniem oka nie robiąc jednocześnie personalnych “wycieczek” i nie używając mocnych zwrotów, które można “podciągnąć” pod tzw. zniesławienie. MLM to wielkie pieniądze robione czasami nieetycznie ale … w świetle prawa. Podobnie jest zresztą w handlu tradycyjnym 😉 A wiadomo. Tam gdzie są wielkie pieniądze są też dobrzy prawnicy.\nMyślę że dla MLMów byłoby najlepsze edukowanie młodych jak z kalkulatorem w ręku i ze zdrowym rozsądkiem niezmąconym chęcią szybkich zysków rozpoznać czy coś jest warte angażowania swojego czasu i utraty twarzy. Niejeden raz traciłem czas tłumacząc młodym ludziom, którzy mnie pytali co sądzę o jakimś “superbiznesie” skąd tam się biorą pieniądze. Starałem się to robić z kalkulatorem. Czasami było ciężko, czasami się nie udawało bo wiedza ekonomiczna pytającego była za mała… Zadawałem też pytania dotyczące produktu, jego REALNEJ a nie wykreowanej wartości jeśli chodzi o cenę ale także o REALNE a nie wykreowane zaspokajanie prawdziwych potrzeb KLIENTA. Piszę KLIENTA bo to finalny klient powinien generować zyski w prawdziwych MLMach a nie ten który “wchodzi” do jakiegoś programu skaperowany w sposób mniej lub bardziej etyczny przez “superliderów”. Nie powiem ci Maćku jak walczyć z tym bo sam nie wiem. Ale wiem, że wyedukowane ekonomicznie społeczeństwo trzymające się zasady “nie czyń drugiemu co tobie niemiłe” jest odporniejsze na wyssane z palca pokusy. Dlatego ja obstawiam na EDUKACJĘ młodych… Amen.\nKrzysztof Podsiadok napisał(a):\n2015-04-03 o godzinie 20:02\nA co ten Dudzic zrobił w ogóle ciekawego w biznesie, że jest sens o nim rozmawiać?\n2015-04-04 o godzinie 20:12\nCiekawym co by zbudował ten sędzia jakby co pół roku zmieniał firmy. Kolekcję umów o pracę, rękawiczek, pszczółek skakających z kwiatka na kwiatek czy wizerunek rzetelnego, niekombinującego pracownika. Ja bym proponował zacząć od pierwszej klasy szkoły podstawowej bo widzę, że z wielkim trudem przychodzi złożenie prostego zdania w języku polskim 🙂\nZaun Strzebiń napisał(a):\n2015-06-17 o godzinie 07:46\nA tak swoją drogą to co ów jegomość robi teraz ? Bo swego czasu było o nim głośno (znaczy sam robił szum) a od roku-dwóch ciszaaaaa… Nie powiem, robił wrażenie profesjonalnego, choć gdy widzę listę biznesów, które promował to chyba muszę się jeszcze dokształcić w dziedzinie biznesu…


Pabiks Impact wygrał w Radzyminie\nDwunaste zwycięstwo Pabiksu Impact. Nasi szczypiorniści wygrali w Radzyminie\nopublikowano: 2022-04-02 20:37:08\nROKiS Radzymin – Pabiks Impact 30:34 (14:17). W tej kolejce wygrała cała ligowa czołówka. Podopieczni Dmytro Zinchuka nie mogli być gorsi.\nW sobotę triumfował lider – Grot Anilana Łódź, wicelider – AZS UW Warszawa i trzeci zespół w tabeli – Enea Orlęta Zwoleń. Pabiks, jeśli nie chciał tracić kontaktu z najlepszą trójką ligi, musiał sięgnąć po komplet punktów pod Warszawą. I wygrał.\nMiejscowi prowadzili 1:0 i 2:1, lecz między 4., a 10. minutą nasi trafili rywala pierwszą serią pięciu bramek z rzędu. Dwa razy rzucił Bartłomiej Helman, po razie trafili Kacper Kozak, Hubert Mielczarek oraz Marek Starzec. Pabiks mądrze i konsekwentnie utrzymywał wynik, ale w końcówce pierwszej połowy ROKiS uzyskał kontakt po skutecznie wykonanym rzucie karnym (12:13). Seria trzech bramek z rzędu (trafiali Dawid Bilichowski, Starzec i Helman) znów pozwoliła nam złapać głębszy oddech.\nPo zmianie stron gospodarze mieli nadzieję na korzystny wynik przez całe… pięć minut, bowiem w 35. minucie rzucili na 17:18. I wtedy posłaliśmy miejscowym kolejną pięciobramkową serię. Otworzył ją i zamknął skuteczny jak diabli Helman, na listę strzelców wpisali się także Hubert Wolski, Starzec i Mateusz Jurgilewicz. Na tablicy widniał wynik 17:23.\nPabiks utrzymywał przewagę. W 50. minucie znów wrzuciliśmy piąty bieg. Dwa gole Jurgilewicza, po jednym Damiana Skowrońskiego oraz Marcina Zuberta sprawiły, że wygrywaliśmy już różnicą 10 bramek (21:31). I choć małe rozprężenie w naszych szeregach sprawiło, że ROKiS także trafił pięć razy z rzędu, taka seria nie zrobiła nam wielkiej krzywdy. Odnieśliśmy ważne i cenne zwycięstwo. Nadal mamy wielką szansę wskoczyć na drugie miejsce w tabeli.\nPabiks: Biernat, Cieślak – Helman 8, Skowroński 5, Mielczarek 4, Starzec 4, Jurgilewicz 4, Kuśmierczyk 4, Bilichowski 2, Zubert 1, Wolski 1, Kozak 1, Witczak, Baranowski, Kaźmierczak.\nRosną następcy pierwszoligowców. Pabiks Impact wicemistrzem województwa chłopców!\nKomentarze do artykułu: Pabiks Impact wygrał w Radzyminie


Battletoads powraca! Waleczne żaby wkroczą na Xbox One już w 2019 roku | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nNiestety póki co poza małą zajawką z logosem gry, nie mamy żadnych informacji. Ma być wesoło, ma być śmiesznie, ma być bardzo klasycznie.\nJednakże wszystko inne, w tym nawet wygląd naszych bohaterów, pozostają tajemnicą. Tytuł wyląduje na rynku dopiero w 2019 roku, mamy więc jeszcze sporo czasu na to, aby zobaczyć co tam w swoich piwnicach przygotowuje Microsoft.\nCzy znów otrzymamy jedną z najbardziej wymagających gier wszech czasów?