W matni. Cztery dni we Frankfurcie nad Menem - Victor Ast - ebook - Legimi online\nW matni. Cztery dni we Frankfurcie nad Menem ebook\nCztery dni we Frankurcie nad Menem\nTytuł oryginału: In der Schlinge\nPrzekład: Markus Lipowicz\n®wszelkie prawa u Christine Lipowicz\n© Copyright byVictor Ast\nZdjęcia wykorzystane na okładce: Rafał Karcz i Victor Ast\nDavid Fastman nie mógł podzielać zachwytu większości pasażerów jumbo jeta, jak popularnie nazywano najnowszego Boeinga B 747 dopiero od niedawna latającego przez Atlantyk. Nie było go tu i teraz we współczesnym świecie, leciał pod prąd czasu powracając w przeszłość, w strony rodzinne, do Niemiec. I już na samą myśl ściskało go w gardle... Jak wtedy...\nJaskrawe promienie słońca wpadające przez okrągłe okienko, przy którym siedział, wyrwały go z półsnu. Odruchowo spojrzał na zegarek. Czy przestawił go na czas środkowoeuropejski? Tak, oczywiście, przypomniał sobie. Krótko po starcie. Dochodziła dziewiąta. Rozejrzał się i jego wzrok padł na sąsiada. Był to krzepki facet w czerwonych szelkach, które na brzuchu przygniatały mu białą koszulę w niebieskie paski. Siedział rozparty w swoim fotelu i trzymał przed sobą rozpostartą gazetę FRANKFURTER ALLGEMEINE sprawiając wrażenie, że ją czyta. Ludwig Wenger, Amerykanin, tak naprawdę pochodzący z niemieckiego miasteczka Kaufering, miał niemal chorobliwą potrzebę opowiadania o sobie. Fastmanowi wydawało się więc, że wie już o nim prawie wszystko – jako czternastolatek wyjechał z rodzicami do Ameryki, do San Diego, gdzie jego ojciec objął kierownictwo techniczne jakiejś drukarni. On sam zaraz po ukończeniu nauki na masarza otworzył sieć Steakhausów i zarobił na tym sporo pieniędzy. Teraz zamierzał, oczywiście najpierw na próbę, otworzyć pierwszą restaurację we Frankfurcie nad Menem.\n– Na placu Roemerberg stale jest ruch – rzucił sąsiad, najwyraźniej zadowolony, że znowu ma z kim rozmawiać. – Ta zabytkowa część miasta powinna być atrakcją również dla żarłoków. Na terenie targów też dałoby się coś zrobić, i na lotnisku. A kto pierwszy... Rozumie pan? – zaśmiał się Wenger szczerząc zęby i mocno strzelił szelkami, jakby chciał podkreślić bezsensowność jakiegokolwiek sprzeciwu.\nAle Fastman nie zamierzał sprzeciwiać się. Bo i po co? Nigdy nie miał wspólnego języka z ludźmi biznesu i był przekonany, że nigdy go mieć nie będzie. A jego przypadkowy towarzysz podróży wyglądał na typowego biznesmena. To nie był jego świat. W normalnych warunkach schodził im z drogi. W normalnych warunkach! Teraz nie miał wyjścia. Na prawie dziewięć godzin los uszczęśliwił go towarzystwem tego nieszczęśnika goniącego za zyskiem i nie można było tego zmienić. Niestety.\n– No, rozbudził się pan? – Wenger znowu wyszczerzył zęby. – Zaraz koniec naszej podróży. I co, miałem może pana zbudzić na śniadanie? Powiedziałem stewardessie – Daj chłopakowi pospać, kto wie w czyich ramionach teraz mu się tak błogo drzemie. We Frankfurcie na pewno czeka już na niego dobre śniadanie.\n– Dziękuję – mruknął Fastman. Niech mu się zdaje, że ma rację, pomyślał.\nZ przerażeniem spostrzegł, że Wenger składa gazetę. Nie, nie, już żadnych rozmów! Spojrzał jeszcze raz na zegarek. Za kilka minut wylądują... we Frankfurcie. Ogarnęła go panika. Najchętniej zostałby na swoim miejscu, nie wysiadłby w ogóle z samolotu i poleciał zaraz z powrotem do Nowego Jorku. Czy ta podróż ma jakiś sens? A może jednak to był błąd z tym przyjazdem tutaj? Czy udźwignie konfrontację z przeszłością? I czy w ogóle tego chce? Gdyby Bill Harley nie pokazał mu zdjęć z podróży po Europie, a zwłaszcza tego jednego, teraz mógłby jeszcze kilka godzin pospać sobie wygodnie we własnym łóżku, a później, przy śniadaniu spokojnie zastanowiać się, z kim w nadchodzący weekend zagra w tenisa.\nPrzed oczami wciąż na nowo pojawiało się mu to przeklęte zdjęcie, ta twarz. Jak wtedy, jak w snach! Fotografia mężczyzny, profesora fizyki jak on, tyle że na uniwersytecie Johanna Wolfganga Goethego we Frankfurcie nad Menem. Profesor Albert von Riddagshausen. Dzisiaj! Minęło dwadzieścia sześć lat i prawie dokładnie cztery miesiące. Wtedy był to kapitan Heinrich Schulze. Zdjęcie było na tyle wyraźne, że nie pozostawiało wątpliwości. To ta sama twarz. Duże brązowe znamię na lewym policzku i myślące niebieskie oczy pod wysokim czołem intelektualisty. Tylko włosy nie tak jasne jak wtedy. Zresztą czy to w ogóle możliwe, że kapitan Heinrich Schulze i profesor Albert von Riddagshausen to ta sama osoba?\nFastman próbował przypomnieć sobie wszystkie rozmowy telefoniczne, jakie w ciągu minionych trzech tygodniach prowadził z Albertem von Riddagshausenem. Jakże uprzejmie i łagodnie brzmiał jego głos, gdy przed trzema dniami nieśmiało zaproponował, by Fastman zatrzymał się w jego domu gościnnym, tuż obok willi, w której mieszkał z rodziną. Jak gorąco podkreślał, że to wielki zaszczyt mieć możliwość osobiście poznać Fastmana, przedstawić go swoim studentom i współpracownikom, a także gościć go u siebie, prywatnie, w rodzinnym gronie. Nie, pomyślał Fastman, to nie jest głos mordercy, zbrodniarza wojennego, który wtedy wrzeszczał: Do cholery jasnej, uciekaj! Na co jeszcze czekasz? Uciekaj! Inaczej będę musiał cię zabić! Nie rób mi tego, chłopcze, do diabła! Zapomnij moją twarz! Zapomnij najlepiej o wszystkim, co tu widziałeś, i uciekaj!\nSłowa te prześladowały Fastmana przez ponad ćwierć wieku i aż do pierwszej rozmowy telefonicznej z Albertem von Riddagshausenem mógłby przysiąc na wszystko, że rozpozna ten głos zawsze, do końca życia! A jednak przez ostatnie trzy tygodnie stale zadawał sobie to samo pytanie – czy rzeczywiście był to ten sam głos?\n– Please fasten your seat–belt, sir – jakby z oddali dopłynął głos stewardessy.\nMinęło kilka chwil, zanim zdał sobie sprawę, że mówiła do niego.\n– Sorry! – podniósł wzrok i spojrzał na nią.\n– He slept up to now, you know? – odezwał się Wenger spoglądając porozumiewawczo na stewardessę.\nFastman osłupiał. Głos Wengera wydał mu się dziwny, jakiś inny, nosowy, bardziej uprzejmy i elegancki. W każdym razie nie taki jak dotychczas. Nagle zrozumiał, nagle wszystko stało się dla niego absolutnie jasne. Inny język. Do tej pory jego sąsiad rozmawiał z nim po niemiecku, a do stewardessy odezwał się po angielsku. Albert von Riddagshausen też rozmawiał z nim po angielsku. Nie mógł przecież wiedzieć, że Fastman zna niemiecki. Dla Alberta von Riddagshausena Fastman był genialnym amerykańskim fizykiem, słynnym profesorem w Institute for Advanced Study przy znanym na całym świecie uniwersytecie w Princeton. Wówczas, przed dwudziestu sześciu laty dla kapitana Heinricha Schulzego był tylko Davidem Grundmanem, żydowskim bękartem, podczłowiekiem, na którego wrzeszczał po niemiecku...\nJęk dławiących się silników podchodzącego do lądowania olbrzyma przerwał tok myśli Fastmana. Samolot przechylił się na lewą stronę, zatoczył wielki łuk przelatujac nad miastem od wschodniej, a kilka sekund później od północnej strony, zanim zmienił znowu kierunek, by wylądować od wschodu. Fastman spojrzał przez okienko. Wyraźnie mógł już rozpoznać dachy budynków południowych dzielnic miasta, Frankfurtu nad Menem. Miasta jego losu czy też przeznaczenia. Tu się urodził przed trzydziestu czterech laty i tutaj spędził pierwsze osiem lat swojego życia. Ale i tak nigdy nie będzie to jego miasto... Gdzieś tam w dole spoczywa cała jego rodzina... matka, ojciec i dwie małe siostry, Nella i Anita. Bez grobu z nazwiskiem i imionami. Pogrzebani jak szczury.\nZnowu powróciła scena z przeszłości. Huk strzałów, przerażone dziewczynki... i twarz kapitana Heinricha Schulze. Dlaczego darował mu życie? Dlaczego najpierw zastrzelił rodziców, potem siostry, a jemu pozwolił, czy wręcz kazał uciekać? Dlaczego tylko jemu?\n– Szanowni państwo, tu mówi kapitan – słowa płynące z głośników przerwały tę podróż w przeszłość. – Za chwilę wylądujemy we Frankfurcie nad Menem. W imieniu Pan American dziękuję państwu serdecznie za wspólną podróż oraz zaufanie do naszych linii.\nKilka minut później Boening B 747 dotknął ziemi. Niemieckiej ziemi! Przeklętej niemieckiej ziemi, na której Fastman nie chciał stanąć już nigdy w życiu. Obiecał to sobie dwadzieścia sześć lat temu. I teraz przyleciał tu, do miasta, w którym jego beztroskie dzieciństwo zamieniło się w piekło. I właśnie w tym mieście będzie honorowym gościem człowieka, który... Ale czy to naprawdę ten człowiek? Fastmanowi zakręciło się w głowie. Czuł gonitwę myśli. W jaki sposób będzie mógł wycofać się z zaaranżowanej przez samego siebie współpracy z niemieckimi kolegami naukowcami, jeśli okaże się, że dzisiejszy profesor Albert von Riddagshausen to rzeczywiście dawny kapitan Heinrich Schulze. Fastman nigdy nie potrzebował żadnej współpracy. A już z całą pewnością nie z Niemcami. Co zrobi, gdy stanie twarzą w twarz z Schulzem? Pobije go tak, że tamten nie będzie miał siły prosić o łaskę? A później..? Oko za oko, ząb za ząb? Nie, nie, odżegnał się Fastman, w żadnym razie. Nie można zniżać się do tego samego...\n– Welcome to good old Germany! – zagrzmiał Wenger i mocno klepnął Fastmana po plecach – miłego pobytu w ojczyźnie!\n– Dziękuję – powiedział Fastman niepewnie. – A panu powodzenia w interesach.\n– Z tym pobożnym zamiarem właśnie tu przyleciałem – uśmiechnął się Wenger. – Dziękuję za życzenia, nigdy nie wiadomo, kiedy się przydzadzą. Mam na myśli...\nFasman uśmiechnął się zakłopotany i przepuścił Wengera do przodu chcąc wreszcie się go pozbyć. Po wyjściu z samolotu okazało się, że do budynku lotniska trzeba dojechać autobusem. Fastman zrobił pierwsze kilka kroków po niemieckiej ziemi. Właściwie jako kto tu przyjechał? Mściciel? Nie, nie! A może jednak? Czuł się rozdarty, skołatany. A już miał nadzieję, że po tylu latach wyzwolił się wreszcie od tej strasznej przeszłości i że może optymistycznie spoglądać w przyszłość. Po co, u diabła, tu przyleciał? Przypomniał sobie wers Celana: śmierć jest mistrzem z Niemiec. Może więc to wezwanie śmierci? Śmierci ucieleśnonej przez Heinricha Schulze alias Alberta von Riddagshausena. Jak właściwie powinien czuć się człowiek składając wizytę śmierci, pomyślał Fastman? Jak ma się zachować?\nW momencie, gdy podnosił walizkę z taśmy, doznał olśnienia. Musi zachowywać się neutralnie, niepodpadająco. Albert von Riddagshausen nie może nawet podejrzewać, że został zdemaskowany. To w końcu tylko cztery dni. Tylko do poniedziałku. Te cztery dni jakoś wytrzyma. A w poniedziałek, podczas oficjalnego spotkania na uniwersytecie zrealizuje swój plan... Jak w transie przemierzał halę przylotów. Kto będzie go oczekiwał? Przecież dopiero w ostatniej chwili powiadomił Alberta von Riddagshausena, że przyleci dwa dni wcześniej, niż zamierzał. Czy profesor zdołał zmienić swe plany, by osobiście go powitać? Fastman miał nadzieję, że nie.\nDR. DAVID FASTMAN. WELCOME TO GERMANY!\nMłoda czarnowłosa kobieta średniego wzrostu trzymała wysoko nad głową tabliczkę. Fastman odetchnął. Gdy stanął przed nią, nie mógł wydobyć z siebie słowa. Przed oczami pojawiła mu się scena, którą widział wiele razy. Ale gdzie?\nTak, to była scena z jednego z tych pozbawionych kolorów filmów utrwalonych w czarnej skrzynce jego pamięci. Ruchomych obrazów, które przed laty wielokrotnie powracały we snach. Czy teraz był to tylko sen, czy też jakaś odległa rzeczywistość? Wydawało mu się, że ta młoda kobieta coś mówi. Dotknął lewego ucha, jak zwykle, gdy czuł się niepewnie obok atrakcyjnej kobiety. Teraz też czuł się niepewnie, nawet bardzo, ale nie dlatego, że ta kobieta była atrakcyjna. Zresztą wcale nie jest atrakcyjna, pomyślał. Chociaż...? Nie, nie był w stanie tego ocenić. Zauważył tylko jej wielkie ciemnoniebieskie oczy. Smutne, a zarazem śmiejące się. Było w niej coś, co go zafascynowało. Nie umiał tego zdefiniować, ale był pewien, że to nie uroda. Trwało chwilę, zanim dał jej znak ręką.\n– Are you doctor Fastman? – zapytała i brzmienie jej głosu ponownie zbiło Fastmana z tropu. Miał wrażenie, że zna ten głos od pradawnych czasów. Z czarno–białych filmów?\n– Yes, my name is Fastman, David Fastman – powiedział i szybko dodał: – Możemy rozmawiać po niemiecku.\n– Ach, pan mówi po niemiecku! – zdziwiła się, jakby chciała powiedzieć, że zupełnie tego się nie spodziewała. – Nazywam się Sara Riddagshausen – z uśmiechem podała mu rękę. – Mój ojciec przeprasza, ale nie mógł osobiście powitać pana na lotnisku. O dziewiątej miał wykład i prosił, żebym pojawiła się tu w jego zastępstwie. Przyjdzie około dwunastej, prosto do domu. Mam nadzieję, że nie ma pan nic przeciwko temu, żebyśmy z moją matką zaopiekowały się panem.\n– Ależ skąd! – powiedział Fastman z uśmiechem. Spadł mu kamień z serca, że to nie Albert von Riddagshausen czekał na niego. Kilka metrów przed sobą zauważył kwiaciarnię.\n– Przepraszam, zostawię panią na chwilę – powiedział.\nKilka minut później stanął przed nią z dwoma wielkimi bukietami.\n– To dla pani – podał jej kwiaty.\n– A ten drugi z pewnością dla mojej matki – uśmiechnęła się. – Dziękuję. To bardzo miło z pana strony – dodała po chwili.\nFastman był zadowolony, że znowu panuje nad sytuacją.\n– W którą stronę idziemy?\n– Tutaj – Sara wskazała na lewo. Za płotem ogradzającym jakąś budowę obok kiosku z gazetami Fastman zauważył sklep fotograficzny sieci Porst.\nHANSHEINZ PORST ZDEMASKOWANY JAKO RADZIECKI SZPIEG! – rzucił mu się w oczy wielki nagłówek w Bild Zeitung. A tuż obok:\nMORALNY UPADEK: AMERYKAŃSCY ŻOŁNIERZE SPRAWCAMI MASAKRY W MY LAI!\nMimo woli przypomniało mu się zdjęcie, które zadecydowało o jego przyjeździe do Frankfurtu. Porównał w myślach tamtą twarz z twarzą Sary. Nie mógł doszukać się żadnego podobieństwa. Jej kruczoczarne włosy i śniada cera sugerować mogły raczej południowe pochodzenie. A Heinrich Schulze miał wygląd stuprocentowo germański. Pewnie ma matkę z Włoch albo z Hiszpanii, pomyślał.\n– Mam nadzieję, że dobrze będzie się pan czuł w naszym domu gościnnym – powiedziała Sara. – Jest bardzo wygodny i stoi jakieś pięćdziesiąt metrów od naszej willi.\nI znów ogarnęła go fala niepewności, której źródłem była bez wątpienia Sara. Ta młoda kobieta całkowicie paraliżowała jego pewność siebie. Ale dlaczego? Widział ją przecież pierwszy raz, a jednak miał osobliwe uczucie, że zna ją całe życie.\n– Była pani może kiedyś w Stanach? – zapytał, by przerwać bezsensowne rozważania. A może chciał upewnić się, że naprawdę nigdy jej nie widział?\n– Nie... nie byłam... ale z pewnością kiedyś to nadrobię – z oczu Sary odczytać można było pewne zakłopotanie, jakby czuła się winna nie mogąc dać mu twierdzącej odpowiedzi. – Moja przyjaciółka od dłuższego czasu namawia mnie na podróż za ocean. Ona lata tam stale, dwa, trzy razy do roku. Kilka razy już byłam zdecydowana, ale zawsze coś mi przeszkodziło. Właśnie we wtorek.., tak, przedwczoraj poleciała do Nowego Jorku. O mało nie pojechałam z nią.\n– I czemu pani nie poleciała? – chciał wiedzieć Fastman i szybko dodał: – Oczywiście cieszę się, że zadecydowała pani inaczej. Nie miałbym wtedy okazji poznania pani.\n– Cała przyjemność po mojej stronie – uśmiechnęła się. – Annika, tak ma na imię moja przyjaciółka, rezerwowała bilety przed dwoma miesiącami. I wtedy byłam prawie pewna, że od listopada zacznę pracować w szpitalu. Ach, pan przecież nie może wiedzieć... W czerwcu skończyłam medycynę... I dopiero pod koniec października przestałam sama się oszukiwać.\n– Nie bardzo rozumiem – zdziwił się Fastman. – Na czym miałoby polegać to samooszukiwanie i jaki ma to związek z ukończeniem studiów medycznych?\n– To dość skomplikowane...\n– Ach, proszę spróbować – przerwał jej Fastman z uśmiechem. – Wie pani z pewnością od ojca, że jestem fizykiem. Tak więc w pewnym sensie moje życie polega na rozumieniu skomplikowanych rzeczy.\nSara odpowiedziała uśmiechem na jego uśmiech. Nawet jak się uśmiecha, ma tak strasznie smutne oczy, pomyślał Fastman.\n– Zawsze chciałam studiować medycynę, ale... tak naprawdę nigdy nie chciałam zostać lekarzem zajmującym się chorymi.\n– Słucham? – zdziwił się David. – Przecież zdrowi nie potrzebują lekarza.\n– Potrzebują nie lekarza, a medyka! – powiedziała Sara z naciskiem. – Jestem przekonana, że powinno się na nowo przemyśleć i zacząć inaczej pojmować rolę medycyny. Jej zadaniem jest nie tylko leczenie. Leczenie to ostateczność! Medycyna ma zachowywać zdrowie! W końcu jesteśmy służbą zdrowia, a nie służbą choroby! O wiele ważniejsze są badania naturalnych mechanizmów leczenia.\n– Jeśli więc dobrze rozumiem, chce pani zostać medykiem, a nie lekarzem?\nW tym momencie Fastman przypomniał sobie, jakby to było wczoraj, dawne rozmowy rodziców. Ojciec stale przekonywał matkę, że to właśnie fizycy i medycy, a w żadnym wypadku nie lekarze, grają pierwsze skrzypce w rozwoju medycyny. Ujrzał wyraźnie, jak matka kładzie rękę na ramieniu ojca, a z jej spokojnej uśmiechniętej twarzy promieniuje jednomyślność ze zdaniem ojca.\nSara Riddagshausen zatrzymała się przed czerwonym volkswagenem garbusem.\n– To moje auto – powiedziała.\n– W takim razie mamy coś wspólnego – rzekł Fastman.\n– Tak? – Sara odwróciła się do niego i poparzyła mu w oczy. – Co takiego?\n– Samochód. Ja też jeżdżę garbusem. Białym – powiedział z uśmiechem.\n– To wie pan z pewnością, że pańska walizka nie zmieści się w bagażniku.\n– Wiem, ale za to na tylnym siedzeniu.\nFastman był wdzięczny Sarze, że dzięki niej mógł oderwać się od problemu, który przez ostatnie cztery tygodnie spędzał mu sen z powiek.\nW samochodzie pojawiło się znowu to samo uczucie niepewności czy nawet lęku. Po dwudziestu sześciu latach był na powrót w Niemczech. I nie musiał się ukrywać. Czy to w ogóle możliwe? Na próżno usiłował rozpoznawać ulice i domy. Czyżby wszystko zapomniał? Bzdura, pomyślał, to przecież wielkie miasto.\nBył zaskoczony nie widząc żadnych ruin. Domy, które mijali, zdawały się stać tu od zawsze. A przecież nie tak dawno temu widział w amerykańskiej prasie zdjęcia całkowicie zniszczonych Niemiec, niemieckich miast zrównanych z ziemią. Przypomniał sobie, jak się przyłapał na tym, że się cieszy.\n– Jak to się stało, że opanował pan tak bezbłędnie niemiecki? – Głos Sary wyrwał Fastmana z zadumy. – Prawie bez obcego akcentu.\n– Jest to w końcu mój język ojczysty – odpowiedział David automatycznie.\n– Pański język ojczysty? – Sara odwróciła na moment głowę w prawo i popatrzyła zdumiona na Fastmana. – Ojciec nic mi nie mówił. Przeciwnie, był zadowolony, że mój angielski jest na tyle dobry, że będę mogła zająć się panem... Naprawdę jest pan Niemcem?\n– Czy ja jestem Niemcem? – David westchnął głęboko. – Moi rodzice byli swego czasu przekonani, że należą do tego samego narodu co Heine, Schiller, Goethe czy Mendelssohn. Ale kiedy ja w 1935 roku przyszedłem na świat...\n– Dzięki Bogu, że wtedy nie byliście państwo tutaj – przerwała mu Sara. – Nie jest wcale wykluczone, że pańska rodzina nie przeżyłaby tego piekła. Jak wiele innych rodzin zresztą. Ale przerwałam panu, przepraszam.\n– W porządku, chciałem tylko powiedzieć, że moja rodzina pochodzi z Niemiec i to barbarzyństwo nie zostało nam niestety oszczędzone. Ale to inny temat. Od wojny minęły dwadzieścia cztery lata. Tak, jestem niemieckim Żydem... ale dzisiaj to już naprawdę nieistotne. Nie widzę powodu, żeby obciążać tym panią, tak młodą osobę. Myślę, że nie jest to najlepszy temat dla pani pokolenia...\nSara Riddagshausen odwróciła się krótko do Davida i ich spojrzenia spotkały się. Robiła wrażenie głęboko zadumanej, wręcz zatroskanej. Trwało to kilka sekund i znowu odwróciła głowę w kierunku jazdy.\nFastmanowi wydało się nagle, że znajdują się w znanej mu okolicy. Czy ten biały budynek po lewej stronie to nie dom, w którym mieszkał Hans Martens? I zaraz obok kiosk, gdzie ojciec kupował gazetę i papierosy w drodze na uniwersytet? Ale wtedy i kiosk, i dom były szare, a dzisiaj są bardzo kolorowe dzięki reklamom i mógłyby równie dobrze stać w Princeton albo w Nowym Jorku. Zaraz będą przejeżdżać koło miejsca, gdzie wtedy niemal zginął pod kołami ciężarówki. A sto metrów dalej po prawej stronie stał budynek gimnazjum, do którego koniecznie chciał chodzić...\n– Chciałabym jednak wrócić do tego tematu... – powiedziała cicho Sara von Riddagshausen. – Muszę wrócić – dodała głośniej. – Jak pozna pan moich rodziców, zrozumie pan, dlaczego właśnie ten temat jest dla mnie tak ważny. Dzięki Bogu byli oni po właściwej stronie, nawet jeśli biernie. Obiecuje pan? – znowu spojrzała na Fastmana swymi smutnymi oczami. – Myślę o powrocie do tematu...\nSkręciła w lewo, przecięła wąską uliczkę i przez żelazną bramę wjechała na wielką parcelę. Zatrzymała samochód jakieś dwadzieścia metrów dalej po prawej stronie, tuż przed małym domkiem, otynkowanym na biało i najwyraźniej niedawno wybudowanym.\n– To jest pański azyl na czas pobytu we Frankfurcie. Serdecznie zapraszam! – Sara wskazała ręką na domek.\nWprowadziła go do saloniku z wielkim oknem i drzwiami na taras. Czarne skórzane fotele doskonale harmonizowały z niską białą ławą. Obok stał mniejszy, kwadratowy, też biały stolik na gazety i czasopisma. Biała szafa z książkami dopełniała doskonale całości. Nie brakowało sprzętu stereofonicznego i telewizora. Na parkietowej podłodze leżał ciemnoczerwony dywan. Drzwi po prawej prowadziły do małej jadalni oddzielonej od równie małej kuchni tylko czymś w rodzaju lady barowej. Schodami szło się na górę, do sypialni z olbrzymim łóżkiem i równie wielką szafą. Dominował tu łagodny kolor zielony. Obok mieściła się łazienka, też zielona. Naprzeciw były jeszcze dwie sypialnie, każda z oddzielną łazienką. Zeszli do kuchni, a Sara pokazała, gdzie można znaleźć kawę, herbatę i cukier.\n– Jestem pewna, że będzie się tu panu podobało i że pobyt we Frankfurcie sprawi panu dużo przyjemności – Sara popatrzyła na niego i David odniósł wrażenie, że jest nieśmiała, jakby nie wierzyła w swoje możliwości. Z drugiej strony promieniowała z niej pewna klasa. Klasa człowieka o niezależnej i silnej osobowości.\nPrzyjemności..., pomyślał zaraz z irytacją. Ale uspokoił się. Skąd ta dziewczyna mogła wiedzieć, po co tu przyjechał.\nStojąc pod prysznicem uświadomił sobie nagle, że to właśnie Sara była tą kobietą, która rozmawiała z jego matką. W tej krótkiej scenie z czarno-białego filmu, który pojawił mu się przed oczami na lotnisku. Ale to przecież szaleństwo! Przyleciał tutaj zdemaskować przestępcę, zbrodniarza wojennego, a pierwszą osobą, jaką spotkał, była akurat jego córka. I w dodatku mająca swego ojca za kogoś po właściwej stronie. Jakże pragnął teraz, żeby rodzice Sary walczyli wtedy rzeczywiście po właściwej stronie.\nOgolił się i obejrzał dokładnie twarz w lustrze. Po raz kolejny stwierdził, że ma tę samą śniadą cerę i ten sam, raczej niewielki nos. Jak zawsze, jak wtedy. Wprawdzie teraz nosił o wiele dłuższe włosy, ale były tak samo czarne i tak samo trochę się kręciły. Czy to w ogóle możliwe, żeby Schulze go rozpoznał? Może po jego zielonych oczach, które zauważał każdy? Wtedy nie nosił ani wąsów, ani długich i szerokich baczków. Nie, Schulze nie może go rozpoznać! Poza tym wtedy był dzieckiem.\nPogładził dłonią twarz, wyłączył maszynkę do golenia i odłożył ją na półkę pod lustrem. Jakim człowiekiem była matka Sary? Jak go przyjmie? Ciekawe, że wyobrażał ją sobie z perspektywy Sary, jako jej matkę, a nie z perspektywy Schulzego, jako jego żonę. Jakby był gościem Sary, a nie jej ojca. Spojrzał na zegarek. Było krótko przed jedenastą. Minęło prawie pół godziny.\nWziął kwiaty, wyszedł z domku, zamknął drzwi, włożył klucz do kieszeni i skierował się na prawo. Po niespełna pięćdziesięciu metrach wyrosła przed nim okazała dwupiętrowa willa. Olbrzymi portal wejściowy, dwie wielkie kolumny dźwigające balkon. Okna na parterze wyglądały jak drzwi tarasowe, a na ścianach pięły się rośliny. Jak zielono musi tu być latem, pomyślał Fastman. Ciemnoczerwony dach zdawał się podkreślać wielkość budowli.\nSara oczekiwała go z uśmiechem przy drzwiach. Bez słowa wzięła go za rękę i poprowadziła do olbrzymiego salonu.\nZnowu wydało mu się, że skądś ją zna. Jej wygląd, zachowanie, sposób mówienia, mimika. Wszystko było dziwnie znajome. A może przypominała mu kogoś, kogo nie mógł sobie przypomnieć, albo wręcz kogoś, kogo w ogóle nie znał, kto w ogóle nie istniał? Nie było w tym żadnej logiki.\nW przedniej części salonu po lewej stronie, dookoła kwadratowego marmurowego stolika stało kilka foteli z białej skóry, a w narożniku stolik z prasą, czasopismami i książkami, obok dwa fotele. Spostrzegł Zbrodnię i karę Dostojewskiego. Jak na zamówienie, pomyślał. Mozaikę parkietu zdobił szlachetny dywan, którego ciemna czerwień wspaniale pasowała do białego marmuru stolików. Przy oknach stały wielkie donice z roślinami. Były tam też krzewy, a nawet małe drzewka. David miał wrażenie, że znalazł się w cieplarni. Naprzeciw wejścia znajdowały się ogromne szklane drzwi prowadzące na taras, obok stał fortepian. Czarny Steinway. Za nim, dalej na prawo jeszcze jedne rozsuwane drzwi do innego pomieszczenia. Z pewnością do jadalni, przemknęło Davidowi przez głowę. Prawą stronę salonu, po przekątnej do białych foteli, umeblowano niemal symetrycznie, tyle że fotele były ciemnoczerwone, a dywan biały. Na ścianach wisiało mnóstwo obrazów. Zmuszał się, żeby odwrócić od nich wzrok. Ale nieubłaganie przyciągały jego uwagę. Był pewien, że... je zna. To już prawie obsesja, pomyślał.\n– Moni, to jest właśnie doktor David Fastman, gość ojca. Mam nadzieję – Sara zwróciła się teraz do Davida – że będzie pan mógł czuć się gościem całej naszej rodziny – ich spojrzenia spotkały się na krótko i David poczuł się znów bardzo niepewnie. – A to jest moja matka – ciągnęła dalej Sara – Monika Riddagshausen.\nFastman czuł ciepło Sary dłoni, która jakby nie chciała puścić jego nadgarstka. Chętnie delektowałby się dalej tym przyjemnym ciepłem, ale musiał przywitać się z jej matką.\n– Cieszę się, że mogę panią poznać. I serdecznie dziękuje za zaproszenie na śniadanie – Fastman podał jej kwiaty.\n– Opowiadałem już córce, że przespałem śniadanie w samolocie – dodał.\n– Ach tak? Dziękuję za piękne kwiaty. A propos samolotu – jaki jest serwis w tej nowej wielkiej maszynie. Słyszałam, że przyleciał pan właśnie tym najnowszym olbrzymem. Jak on się nazywa?\n– Boeing 747.\n– Nie, nie... inaczej...\n– Jumbo jet.\n– Właśnie! Latający słoń.\n– Serwis jest rzeczywiście znakomity, tyle tylko, że z niego nie skorzystałem...\n– Jakimi liniami pan leciał?\n– Pan American.\n– I przespał pan śniadanie?\n– Lepiej niż lądowanie, nieprawdaż?\nFastman zmusił się do śmiechu. Z pewnością wolałby obudzić się teraz na swoim miejscu w samolocie i usłyszeć od stewardesy, że przespał lądowanie i musi wracać do Nowego Jorku, niż czekać tu na człowieka, który zabił mu całą rodzinę. Świadomość, że niebawem się z nim spotka i przez najbliższe dni będzie musiał udawać, że spotkanie ma charakter naukowy, nie dawała mu spokoju. Jak to wytrzymać do poniedziałku?\n– Tak, ma pani rację – odpowiedział po chwili.\nPrzyjrzał się jej ukradkiem. Szczupła, elegancka blondynka, krótko po czterdziestce. Wydała mu się niezwykle sympatyczna. Najbardziej zdumiało go jednak wewnętrzne poczucie bliskości, zażyłości, której nie mógł bliżej zdefiniować, podobnie jak wobec Sary. Przez chwilę pomyślał, że wynika to może z rozmowy po niemiecku. Ale zaraz odrzucił to wytłumaczenie. Z drugiej strony, cóż innego mogłoby ich łączyć? Poczuł się trochę słabo. Jego stan nie pozostał niezauważony.\n– Nie czuje się pan dobrze? To na pewno z powodu długiego lotu. Znam to. I jeśli do tego nic pan jeszcze dzisiaj nie jadł, to nie ma się co dziwić – usłyszał jakby z oddali głos Moniki von Riddagshausen.\nMahoniowe meble, wielki bordowy dywan i śnieżnobiałe ściany dużej i bardzo jasnej jadalni wywołały u Fastmana niemal poczucie obowiązku dobrego samopoczucia. Tak, tu trzeba czuć się dobrze, próbował poprawić swój nastrój.\nMonika von Riddagshausen wskazała mu miejsce na szczycie dużego owalnego stołu. Sama usiadła obok niego po prawej stronie, a Sara naprzeciw.\n– Proszę – powiedziała matka Sary i wskazała zapraszającym gestem na stół – proszę zaczynać. Co mogę panu podać do picia? Kawę czy może herbatę? O wodzie już pomyślałam. Wiem, że... u państwa, w Stanach na stole zawsze musi stać wystarczająca ilość wody.\n– Och, dziękuję – Fastman przebiegł wzrokiem po zastawionym stole. – Dobrze, że przespałem śniadanie w samolocie.\nFastman zerknął na zegarek. Dochodziło południe. Siedzieli już w fotelach przy kawie.\n– Na pewno nie wyobraża sobie pan, doktorze, jak duże znaczenie ma dla męża pańska wizyta – Monika von Riddagshausen podniosła głowę znad filiżanki i spojrzała na Fastmana. – Z wielu powodów – dodała. – Mam nadzieję... – nagle przerwała i odwróciła głowę w kierunku drzwi wejściowych, skąd dobiegło ciche skrzypnięcie.\nFastman poczuł, że serce bije mu coraz szybciej. Nie było już odwrotu. Definitywnie! Aż do poniedziałku, do oficjalnego spotkania na uniwersytecie musi zachować zimną krew i trzeźwy umysł. Na uniwersytecie, na którym swego czasu wykładali jego rodzice. Być może Albert von Riddagshausen pracuje w tym samym gabinecie? A może nawet za tym samym biurkiem? Na samą myśl o tym zaczęło go mdlić. Nasłuchiwał. Co, do stu diabłów, robi ten facet tak długo w korytarzu. Tych kilka chwil zdawało się wiecznością.\n– Halo papa, jesteś wreszcie!\nGłos Sary wyrwał Fastmana z tych rozważań. Zmusił się, aby odwrócić głowę w kierunku drzwi. Był to rzeczywiście Heinrich Schulze...? Czy od zawsze Albert von Riddagshausen?\n– I’m so glad to finally meet you, doctor Fastman – powiedział von Riddagshausen i podszedł z wyciągniętą ręką do Davida. – I am pleased to greet you as my visitor in our house.\nDavid podniósł się z fotela i zrobił krok w jego kierunku. Tak, to był łagodny głos profesora Alberta von Riddagshausena, znany mu z rozmów telefonicznych. Czy był to też głos kapitana Heinricha Schulze? Fastman nie mógł spojrzeć mu w twarz. Zerknął na Sarę. Z jej smutnych oczu promieniowała teraz radość. Najwidoczniej cieszyła się ze spotkania z ojcem. Musi go bardzo kochać, przemknęło Davidowi przez głowę.\nZaczęło mu się kręcić w głowie. Z dużym wysiłkiem utrzymał się na nogach.\n– Dziękuję za zaproszenie, panie profesorze – odpowiedział sztywno. – Domek, to znaczy dom, który dał mi pan do dyspozycji, jest naprawdę komfortowy... – Fastman próbował panować nad sobą, nie był jednak pewien, czy z powodzeniem. Czuł, że trochę plecie. Jakby był pijany.\n– Słyszę, że mówi pan znakomicie po niemiecku. To niespodzianka!\n– Wyobraź sobie, rodzina pana Fastmana pochodzi z Niemiec – wtrąciła się Sara.\n– Ach, pańska rodzina wyemigrowała do USA – zapytał, a raczej stwierdził von Riddagshausen i po raz kolejny potrząsnął przyjaźnie rękę Fastmana.\n– Nie.., nie, rodzina nie.., to ja wyemigrowałem – wybełkotał Fastman.\n– Koniecznie musi mi pan o tym opowiedzieć – Albert von Riddagshausen potrząsał ciągle jeszcze rękę Fastmana.\nAby wykonać plan i wytrzymać do poniedziałku, trzeba teraz za wszelką cenę działać, pomyślał David. Obojętnie jak, ale działać. Już po pierwszych dwóch zdaniach po niemiecku wiedział, kim jest ten człowiek. Nie miał żadnych wątpliwości. Ta sama melodia. Każde zdanie zaczynał nisko, potem podwyższał ton, by od połowy zdania znowu go zniżać. Ten głos wrył mu się nieodwracalnie w pamięć. Nie tylko głos, także konkretne słowa i zdania. David odważył się rzucić na niego krótkie spojrzenie. Brązowe znamię na lewym policzku, niebieskie oczy... Nie, nie miał absolutnie żadnych wątpliwości.\n– Ale nie teraz, może innym razem – odpowiedział. – To długa historia.\n– Oczywiście, jak pan sobie życzy. Mam nadzieję, że miał pan przyjemny lot – powiedział von Riddagshausen.\nTylko bez powtórki o przespanym śniadaniu, to byłoby już śmieszne, pomyślał Fastman.\n– Muszę pana przeprosić – ciągnął dalej Albert von Riddagshausen – że nie powitałem pana osobiście na lotnisku.\n– Nic nie szkodzi, panie profesorze. Bywają sprawy ważniejsze niż powitanie na lotnisku kolegi po fachu.\n– Pan wybaczy, panie doktorze, ale nie jest pan zwykłym kolegą po fachu. Pan jest znakomitością w kręgu fizyków...\n– Trochę chyba pan przesadza – Fastman zaprzeczył raczej z zakłopotania niż z przekonania. – W każdym razie tylko w kręgu fizyków... – w tym momencie znowu pojawiły mu się przed oczami sceny z czarno-białego filmu. Słyszał strzały i krzyk dziewczynek. Widział nieżywą twarz matki. Musiał przerwać, żeby się opanować. Zakręciło mu się w głowie i bezwiednie usiadł.\n– Czy coś nie w porządku? Nie czuje się pan dobrze? – zapytał von Riddagshausen zaniepokojonym głosem.\n– To z pewnością nic groźnego... – David zrobił krótką przerwę. Z całych sił starał się opanować. – Lot trwał w końcu prawie dziewięć godzin – dodał po chwili – a nad Anglią mieliśmy silne turbulencje. Pewnie też i przesunięcie czasu... Przepraszam! Wie pan, jestem po raz pierwszy w tym kraju, to znaczy jako dorosły człowiek. I to też wytrąciło mnie trochę z równowagi.\n– To zupełnie naturalne – w głosie von Riddagshausena słychać było zatroskanie. – Ile miał pan lat, gdy opuścił pan kraj? Powiedział pan przecież, że wyemigrował pan sam... to znaczy bez rodziny... Koniecznie musimy o tym porozmawiać...\n– Osiem – przerwał mu David. – Miałem wtedy osiem lat – powtórzył automatycznie. – To było latem 1943 roku.\n– A ja właśnie wtedy się urodziłam – wtrąciła Sara. – 28 lipca.\nFastman zauważył, że von Riddagshausen spojrzał porozumiewawczo na swoją żoną. Zerknął szybko w kierunku Sary. Był absolutnie pewien, że widziała wymianę spojrzeń rodziców. Czym zasłużyła sobie ta dziewczyna na ojca zbrodniarza? – pomyślał. Jak zareaguje, gdy dowie się, kim naprawdę jest jej papa? Zrobiło mu się jej bardzo żal.\n– Widzisz, David? – włączyła się Sara – pardon, widzi pan, panie doktorze? Czy pan chce, czy nie, tego tematu w dzisiejszych Niemczech nie da się uniknąć. I myślę, że długo tak pozostanie – patrzyła mu teraz prosto w oczy i Fastman miał odczucie, że Sara mówi z głębi serca. W jej głosie wyczuwał duże zaangażowanie emocjonalne. – My wszyscy – ciągnęła dalej – a szczególnie pokolenie moich rodziców, będziemy jeszcze długo dźwigać ten niewyobrażalnie wielki ciężar winy. I to nawet za niepopełnione czyny.\nSpojrzała na Davida z takim smutkiem w oczach, jakby miała za chwilę wybuchnąć płaczem. Po chwili dodała:\n– Tym bardziej zależy mi, żeby przekonać pana, że wtedy w tym kraju byli też porządni ludzie... Dwoje z nich siedzi tutaj – zwróciła wzrok na rodziców. – Mama na przykład...\n– Sara – przerwał jej David, – ja wiem. Naprawdę! Dzięki takim porządnym ludziom żyję – serce mu się ściskało, gdy patrzył na tę młodą kobietę broniącą swojej narodowej godności. – Tak, Sara, takim właśnie porządnym Niemcom – powiedział z naciskiem – zawdzięczam życie i obiecuję pani – skoro ten temat tak bardzo leży pani na sercu – że do niego wrócimy. Ale proszę – nie teraz, dobrze?\n– Jeśli pan pozwoli, to chciałbym... krótko... naprawdę bardzo krótko uzupełnić myśl mojej córki, niejako ją usprawiedliwić – wtrącił się Albert von Riddagshausen.\nFastman odniósł wrażenie, że głos profesora lekko drżał.


Szef FIM popiera większe silniki w MotoGP - Sport WP SportoweFakty\nSzef FIM popiera większe silniki w MotoGP\nVito Ippolito, stojący na czele Międzynarodowej Federacji Motocyklowej, powiedział że silniki o pojemności 1000ccm są najlepszą drogą rozwoju dla MotoGP, zaznaczając przy tym iż nie będą prowadziły do konfliktu z serią World Superbike korzystających z podobnych jednostek. Posiadający prawa do MotoGP Carmelo Ezpeleta mówił już w tym roku o możliwym powrocie do litrowych silników od 2012 roku.\nPaweł Krupka 03 Grudnia 2009, 22:35\nTeraz także Ippolito wierzy, że zespoły z radością powitają silniki 1000ccm. Przejście z takich silników na jednostki 800ccm w 2007 roku nie sprawiło, że koszty zostały zredukowane, a prędkości w zakrętach także pozostały takie same. To właśnie były założenia zmniejszenia pojemności silników MotoGP w 2007 roku.\n- Producenci MotoGP chcą silników 1000ccm, więc taka jest droga. Formuła silników 800ccm nie sprawdziła się ponieważ moc pozostała podobna, a szybkości w zakrętach jeszcze się powiększyły. A koszty wzrosły - powiedział szef FIM.\nPromotorzy World Superbike - firma Infront Motor Sports, zareagowali złością na pierwsze sugestie Ezpelety na powrót silników 1000ccm do MotoGP, ale Ippolito odpowiedział, iż obie serie wciąż będą dzieliły odpowiednie regulacje techniczne, nawet jeśli z prototypowe z założenia maszyny MotoGP będą zawierać elementy związane z szerszą produkcją, tak jak ma to mieć miejsce w przypadku silników.\n- Różnicą jest przepis związany z homologacją: motocykl jest, albo nie jest homologowany. Tu dyskusja się zaczyna i od razu kończy. Nie ma znaczenia jaka jest pojemność - 1000, 1200 czy 700ccm - maszyny MotoGP nie mogą być homologowane. Mogą więc mieć dowolne silniki, podczas gdy najważniejszy jest inny czynnik.\nSzef FIM wierzy że MotoGP i Superbike zaspokajają gusta różnych grup widzów i obie serie mogą istnieć całkowicie niezależnie od siebie, nieistotne z jakimi przepisami.\n- Jesteśmy usatysfakcjonowani obiema seriami, ponieważ odpowiadają wymaganiom fanów. WSBK oferuje możliwość ścigania się i pokazywania ludziom którzy mają mniejsze zasoby finansowe, podczas gdy MotoGP to światowa ikona wyścigów motocyklowych. Więc potrzebne nam są obie, ale ważne jest zachowanie różnic pomiędzy nimi: ktoś, kto ogląda Superbike ogląda tak naprawdę swój własny motocykl wyścigowy. MotoGP jest inne - zakończył Ippolito.\nVito Ippolito Sporty motorowe FIM MotoGP


Mówimy STOP pijanemu kierowcy! Jak zabrać mu kluczyki? – Toyota Bezpieczny Kierowca\nMówimy STOP pijanemu kierowcy! Jak zabrać mu kluczyki?\nWidziałeś, że ktoś pił alkohol, a teraz chce wsiąść za kółko? Nie pozwól mu na to! Pijani kierowcy wiozą śmierć! Pamiętaj, tragedia może spotkać Twoich najbliższych.\nJak rozmawiać z osobą, która jest pod wpływem alkoholu i zamierza kierować pojazdem? Jak skutecznie odebrać jej kluczyki? Radzi terapeuta uzależnień Ryszard Koniec z w Przychodni Zdrowia Psychicznego i Terapii Uzależnień „Anima”.\n– Jak rozmawiać z osobą, która jest pod wpływem alkoholu i zamierza kierować pojazdem? Odpowiedź na tak postawione pytanie jest oczywista: nie rozmawiać w ogóle! Próba prowadzenia rozmowy i przekonania tej osoby, by zrezygnowała z prowadzenia samochodu jest z góry skazana na porażkę.\nNie jest to spowodowane złą wolą kierowcy, lecz szczególnym działaniem alkoholu na człowieka. Kiedy jesteśmy pod wpływem alkoholu rośnie nasze poczucie pewności siebie i sprawności, pojawia się przekonanie, że jesteśmy w stanie poradzić sobie ze wszystkimi wyzwaniami bez większych problemów.\nOczywiście że nie. Jest to iluzja wytwarzana przez wypity alkohol. Iluzja bardzo przyjemna i tak naprawdę właśnie w celu jej uzyskania sięgamy po napoje alkoholowe. Jednocześnie jednak wypity alkohol powoduje zaburzenia w logicznej ocenie sytuacji i pogarsza lub wręcz uniemożliwia przewidywanie konsekwencji naszych działań. Dodatkowo znacząco upośledza kontrolę zachowania. Watro podkreślić, że opisywane działania alkoholu są tym silniejsze, im więcej go wypiliśmy.\nTak więc przekonywanie kogoś, by nie wsiadał do samochodu po wypiciu alkoholu może być trudne i w większości przypadków nieskuteczne. Trudno jest przekonać kogoś, że po wypiciu jednej lub dwóch puszek piwa jest nietrzeźwy. Kto z nas po takiej ilości alkoholu czuje się pijany? Raczej nikt. Jednak stężenie alkoholu w naszym organizmie po takiej ilości piwa wynosi od 1 do 2,8 promila! Kodeks karny stężenie 0,5 promila definiuje jako stan nietrzeźwości, jednak zaburzenia w ocenie własnego funkcjonowania nie pozwalają nam tego zobaczyć.\nNajprostszym sposobem jest zabranie kluczyków od samochodu. Musimy się jednak w takiej sytuacji liczyć z agresywnym zachowaniem kierowcy. Wypity alkohol powoduje utratę kontroli zachowań, więc nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć zachowania osoby znajdującej się pod „wpływem”. Nawet jeżeli po wypiciu alkoholu zawsze była spokojna i podporządkowana to może zareagować na nasze działanie agresywnie. Jeżeli ktoś na ogół bywa po alkoholu drażliwy i kłótliwy, to z całą pewnością spotkamy się z jego agresją.\nCzy jesteśmy na to gotowi? Czy potrafimy sobie poradzić z taką sytuacją? Na to pytanie musimy odpowiedzieć sobie sami. Jeżeli uznamy , że nie damy rady, warto podjąć decyzje o skorzystaniu z pomocy policji. Wiem, że angażowanie policji w stosunku do swoich bliskich i przyjaciół jest mało atrakcyjnym rozwiązaniem. Musimy jednak w tej sytuacji mieć świadomość, że brak reakcji spowoduje wzięcie na siebie moralnej odpowiedzialności za śmierć niewinnych osób, wieloletni pobyt w zakładzie karnym lub ruinę finansową naszych bliskich. Czy aby na pewno tego chcemy?\nWarto pamiętać, że jeżeli poprosimy policję o pomoc w przekonaniu bliskiej nam osoby, aby nie wsiadała do samochodu to daje nam to prawie 100% pewność skuteczności działań. Do czasu, kiedy kierujący nie uruchomi samochodu nie popełnił on żadnego wykroczenia ani przestępstwa a cała sytuacja skończy się pouczeniem, nie skutkując mandatami ani zatrzymaniem prawa jazdy.\nWatro traktować policję jako służbę mającą pomagać nam w trudnych sytuacjach. Większość ludzi bez mrugnięcia okiem podporządkuje się poleceniom policjanta. W przypadku agresji policja świetnie da sobie radę, co najwyżej skończy się to krótkim zatrzymaniem w celu wytrzeźwienia, ale nie niesie ryzyka poważniejszych konsekwencji prawnych. Natomiast jeżeli osoba pod wpływem alkoholu wsiadła już do samochodu to nie mamy specjalnego wyboru: jak najszybciej powinniśmy powiadomić policję, tak by kierowca został zatrzymany.\nIm szybciej to zrobimy, tym większa jest szansa na uniknięcie nieszczęścia. Jestem przekonany, że lepiej by nieodpowiedzialny kierowca stracił prawo jazdy niż spowodował śmierć niewinnej osoby lub swoją. Jeżeli nie uruchomimy w takiej sytuacji policji musimy mieć świadomość, że skutki tego dotkną nas nie tylko moralnie, ale również finansowo. Pobyt w zakładzie karnym, wysokie odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu oraz straty materialne dotkną całą naszą rodzinę.\nJakie działania są najbardziej skuteczne ?\nNajbardziej skutecznymi działaniami są te, które podejmujemy przed wypiciem alkoholu. Jeżeli organizujemy przyjęcie lub spotkanie towarzyskie można poinformować gości, że na spotkaniu będzie alkohol i nie warto przyjeżdżać samochodem. Jeżeli jednak niektórzy przyjechali samochodem warto ustalić osobę, która nie będzie spożywać alkoholu i będzie odpowiedzialna za odwiezienie gości do domu. Jeżeli wszyscy chcą się raczyć alkoholem warto przed rozpoczęciem zabawy poprosić kierowcę, o oddanie kluczyków a po skończonej zabawie wezwać taksówkę, która bezpiecznie odwiezie naszych gości do domu. Oczywiście możemy zaproponować gościom nocleg, tak by nie musieli martwic się transportem do domu. Tak działa odpowiedzialny gospodarz.\nWarto podkreślić, że nie dzieje się na ogół tak by osoba, która wypije alkohol nagle wpadła na pomysł kierowania samochodem. Na ogół jest to poprzedzone wcześniejszymi doświadczeniami, które nie zakończyły się konsekwencjami. Bliscy i rodzina najczęściej wiedzą, że kierujący po wcześniejszym wieczornym piciu alkoholu wsiada rano do samochodu i jedzie. Bo jest późno, bo praca blisko, bo dzieci trzeba odwieźć do przedszkola, bo tylko ten jeden raz. Powodów na usprawiedliwienie tej sytuacji jest wiele.\nRzadko bywa tak by za pierwszym razem kierowca został zatrzymany przez policję. Często taka sytuacja trwa latami. W tym czasie rośnie poczucie bezkarności kierowcy, rośnie też jego poczucie bezpieczeństwa i sprawności w kierowaniu samochodem. Wielu kierowców uważa, że alkohol działa na nich trochę inaczej niż na resztę populacji, uważają że lepiej kierują samochodem, kiedy są pod wpływem alkoholu. To oraz ciche przyzwolenie bliskich powoduje, że piją coraz więcej i nie wahają się kierować pojazdami mechanicznymi aż do czasu kontroli, która zakończy się zatrzymaniem prawa jazdy lub spowodowania wypadku z mniej lub bardziej tragicznymi skutkami.\nMożemy temu zapobiec. Jeżeli widzimy, że nasz bliski – mąż, żona, dziecko lub przyjaciel jeździ na „kacu” lub po niewielkiej dawce alkoholu jest to pierwszy sygnał problemowego picia alkoholu. Warto wówczas skontaktować się z profesjonalistami by uzyskać rzetelną informację na jakim etapie jest picie naszego bliskiego, jak się to może zakończyć i co z tym można zrobić.\nSpecjaliści terapii uzależnień pozostają do dyspozycji od poniedziałku do piątku w Przychodni Zdrowia Psychicznego i Terapii Uzależnień „Anima” w Wałbrzychu ul. Broniewskiego 83, tel. 74 841 53 56, 74 841 54 66, 74 665 66 88.


SENSAI THE SILK BODY EMULSION 200ML - kosmetykiluksusowe.eu\n» SENSAI THE SILK BODY EMULSION 200ML\nKremy i emulsje(6)\nSHISEIDO ESSENTIAL ENERGY DAY EMULSION SPF20 75ML\nSHISEIDO VITAL PERFECTION DAY CREAM 50ML\nMAVALA NAIL NIPPER 1 szt.\nNawilżająca emulsja do ciała, dla której inspiracją było odczucie dotyku jedwabiu na skórze. Niewiarygodnie delikatna formuła z Jedwabiem Koishimaru EX pokrywa skórę z finezją jedwabiu, pozostawiając ją aksamitnie gładką.\nWater (Aqua), Hydrogenated Polydecene, Glycerin, Dipropylene Glycol, Glyceryl Stearate, Dimethicone, Petrolatum, Simmondsia Chinensis (Jojoba) Seed Oil, Fragrance (Parfum), Cholesterol, Stearic Acid, Bentonite, Sodium Stearoyl Glutamate, Xanthan Gum, Behenyl Alcohol, Acetyl Glucosamine, Alcohol, Butylene Glycol, Disodium EDTA, Hydrolyzed Silk, Dioscorea Panthaica Root Extract, BHT, Tocopherol, Phenoxyethanol, Sodium Metabisulfite, Limonene, Linalool\nKompozycja aromatycznych nut, których zmysłowy charakter zostaje podkreślony przez akordy bursztynu.\nCena: 448,00 zł 560,00 zł\nPrzeciwstarzeniowy krem do ciała z filtrami ochronnymi przed negatywnym działaniem promieni UVA/UVB w trakcie opalania. Ma on jedwabiście gładką, wygładzającą formułę. Produkty łatwo wnikają w głąb skóry i nie pozostawiają białego filmu na powierzchni skóry.\nBogaty w składniki nawilżające samoopalacz do ciała\nCena: 276,00 zł 345,00 zł\nBłyszczący, mieniący się krem po opalaniu otula skórę miękkością i upiększa opaleniznę jedwabistym blaskiem.\nJedwabista esencja, która odpowiada na specyficzne potrzeby: ujędrnia i udoskonala szyję oraz dekolt. Zapewnia efekt liftingu i gładką skórę, począwszy od biustu do podbródka, gdzie często rozpoczynają się procesy starzenia.\nSENSAI THE SILK SHOWER CREAM 200ML\nTen wyjątkowy krem pod prysznic zapewnia komfort podczas mycia i daje jedwabiście gładką skórę. Pozostawia ją czystą, nawilżoną, z delikatną nutą zapachową. Idealny produkt do stosowania łącznie z linią THE SILK lub samodzielnie, kiedy potrzebujemy chwili relaksu.


Kupno butów dziecięcych Memo\nRodzina i dzieci / By Janusz Ignaczak\nMojej córeczce bardzo szybko rosła nóżka. Miała dopiero cztery latka, a praktycznie co sezon musiałam jej kupować nowe obuwie. Wiedziałam, że w tym wieku bardzo ważne jest posiadanie niezwykle dopasowanych, wygodnych butów. Może mieć to bowiem wpływ na rozwój stopy, a nawet wady postawy w przyszłości. W końcu stopy utrzymują cały ciężar ciała dziecka. Gdzie …\nKupno butów dziecięcych Memo Read More »\nW ostatnich latach zawód taki jak broker nieruchomości zyskał bardzo dużą popularność. To on dba o to, aby sprawy związane z kupnem mieszkania przebiegły sprawnie. Warto mu zaufać szczególnie, gdy stoimy przed wyborem odpowiedniego miejsca na całe życie dla całej naszej rodziny. Z pewnością pomoże nam podjąć właściwą decyzję. Pomoc brokerów nieruchomości z Koszalina Kupno …\nProfesjonalni brokerzy nieruchomości w Koszalinie Read More »\nNaprawy maszyn czy też samochodów, bywają bardzo często kosztowne. Nie zawsze można pozwolić sobie zatem na jednoczesne naprawienie wszystkich usterek, również tych mniej ważnych. Suma zapłaty to bowiem nie tylko praca mechanika, ale również koszt części. Czy można jednak choć w pewnym zakresie na tym zaoszczędzić? Czy części zamienne są dobrej jakości? Zdecydowanie można …\nWykorzystywanie części zamiennych Read More »\nZakup butów do pracy\nPodczas wykonywania czynności w pracy kluczowym zagadnieniem wydaje się być bezpieczeństwo. Każdy pracownik przed przystąpieniem do wykonywania swoich zadań powinien sprawdzić czy stanowisko pracy nie stwarza zagrożenia dla jego zdrowia czy życia. Wszelkie zauważone usterki oraz awarie powinny być natychmiast zgłoszone do brygadzisty czy kierownika produkcji. Gdzie można kupić obuwie robocze? Dodatkowo sam zainteresowany powinien …\nZakup butów do pracy Read More »\nSpośród wszystkich produktów, zawierających wszechstronnie działający kannabidiol (CBD), to susz marihuany jest tym, który cieszy się największą popularnością. Nie jest to przypadek, albowiem wpływ na to ma wiele czynników. Zakup taniego suszu konopnego CBD Oleje, pasty i woski konopne, mogą zawierać od jednego do pięćdziesięciu procent czystego kannabidiolu i kosztują, przy najwyższym współczynniku stężenia, nawet …\nMocny susz konopny Read More »\nW ostatnim czasie coraz więcej osób – nie tylko kobiet – dokłada wszelkich starań, by codzienna pielęgnacja twarzy i całego ciała przebiegała w zgodzie z potrzebami naszej skóry. Coraz bardziej świadomie podchodzimy więc do doboru odpowiednich kosmetyków, ale również różnego typu rozwiązań, które mają nam pomóc w efektywnym dbaniu o nasz wygląd, ale również i …\nOczyszczanie twarzy peelingiem kawitacyjnym Read More »\nNiemowlęta są zazwyczaj mocno wymagające, jeśli chodzi o pościel. Na pewno nie zadowolą się byle jakimi modelami. Wszystko dlatego, że niemowlęta mają z reguły wrażliwą skórę, a nieodpowiedni materiał pościeli może ją dodatkowo podrażnić i może niestety okazać się, że będziemy musieli tę pościel wymienić na nieco inny model. Dlatego tak ważne jest, aby mieć …\nPościel dla maluchów Read More »\nLniane produkty najlepsze do domu\nWnętrza / By Arkadiusz Tarty\nLniane rzeczy coraz częściej wybierane są przez wielu konsumentów i mogłoby się wydawać, iż jest to efektem eleganckiego wyglądu. Jak się jednak okazuje tkanina ta wykazuje wiele ciekawych właściwości, przez co spisze się w domu oraz garderobie niemal każdego z nas. Warto zapoznać się z tym jaki to uniwersalny materiał dla każdego. Pozytywne cechy lnianych …\nLniane produkty najlepsze do domu Read More »\nJak wynająć mieszkanie w Poznaniu?\nAktualnie wiele młodych osób decyduje się na to, by przenieść się w najbliższym czasie do większego miasta. Najczęściej takie młode osoby nie mają jednak pieniędzy na kupno wymarzonego mieszkania i w takiej sytuacji muszą rozważyć wynajem. Gdzie zatem można tanio wynająć takie mieszkanie i ile będzie nas to kosztowało? Wynajem komfortowych mieszkań na terenie …\nJak wynająć mieszkanie w Poznaniu? Read More »


Mesz Jabłko-Ziołowy 10kg - smakowity mesz dla koni\nStrona główna / Producent / EQUESTRIA FEEDS / Mesz Jabłkowy 10kg – smakowity mesz dla koni z ziołami i jabłkiem\nEquestria Feeds Mesz Jabłkowo-Ziołowy 10kg\nWspomagający oddychanie oraz trawienie. Jest bardzo smaczny i lubiany przez konie.\nMesz na bazie wiórków jabłkowych. Wylatkowo smaczny i korzystny dla układu pokarmowego. Podany na ciepło inhaluje układ oddechowy.\nSusz z jabłek- Susz zawiera użyteczne dla zwierząt pektyny (błonnik pokarmowy rozpuszczalny w wodzie, ma właściwości żelujące), witaminy C, E, K, witaminy z grupy B (kwas foliowy, tiamina, niacyna, ryboflawina) oraz beta-karotenu i kwasy owocowe.\nSkład- jabłkowy mesz dla koni:\nSkład: susz jabłkowy, otręby pszenne, jęczmień, makuch lniany, wysłodki buraczane niemelasowane, makuch słonecznikowy, pszenmix, nasiona lnu, susz z lucerny, susz z mięty i ziela rumianku, mikronizowane ziarna zbóż, makuch z ostropestu, łuska gryczana, wapń z alg morskich, olej słonecznikowy, chlorek sodu, tlenek magnezu, ekstrakty ziołowe: mięta, tymianek, rozmaryn\nBiałko ogólne 12,41 %\nBiałko og. strawne 10,19 %\nNSC (w tym skrobia) 18,77 %\nOleje/tłuszcz surowy 5,43 %\nEnergia strawna 11,11 MJ\nWłókno surowe 15,95 %\nPopiół surowy 6,61 %\nMetionina+cystyna 0,37 %\nMagnez 0,49 %\nNapisz pierwszą opinię o “Mesz Jabłkowy 10kg – smakowity mesz dla koni z ziołami i jabłkiem” Anuluj pisanie odpowiedzi\nYou're viewing: Mesz Jabłkowy 10kg – smakowity mesz dla koni z ziołami i jabłkiem\n79.00 zł Brak w magazynieDodaj do koszyka


Nowości listopada 2016 – Poczytam Ci\nDate: 31 października 2015Author: Anna Sulińska 0 Komentarze\nKluczem, który rządził październikowym przeglądem nowości, była data wydania książki. Listopadowy opiera się na moim odczuciu, które książki warto, a które zdecydowanie warto przeczytać. Znalazły się wśród nich także dwie zguby z października.\n1. Agnieszka Wójcińska „Perspektywa mrówki”, Czarne\nJest mnóstwo tematów do dyskusji i tu wkracza reportaż, który w odróżnieniu od newsów próbuje odpowiedzieć na pytanie „dlaczego?”, a nie tylko „kto? jak? gdzie? kiedy?”. Poza tym w panującej sieczce informacyjnej i zalewie źle napisanych zdań, na przykład na Twitterze, coraz trudniej dotrzeć do tekstu, gdzie ktoś się wysilił, żeby w sposób interesujący opowiedzieć o czymś ciekawym. Panuje głód opowiadania, głód reportażu. (Maciej Zaremba Bielawski).\nAgnieszka Wójcińska rozmawia z: Swietłaną Aleksijewicz, Markiem Dannerem, Jeanem Hatzfeldem, Chloe Hooper, Kjetilem Stensvikiem Østli, Martinem Pollackiem, Yoani Sánchez, Drauzio Varellą, Edem Vulliamy, Günterem Wallraffem, Liao Yiwu i Maciejem Zarembą Bielawskim. Autorka nie boi się zadawać trudnych i nieoczywistych pytań, a odpowiedzi bohaterów pozwalają zagłębić się w tajniki zawodu oraz spojrzeć na reportaże z innej, bardziej intymnej perspektywy. Książka jest kontynuacją wydanych w 2011 roku „Reporterów bez fikcji”, w których otrzymaliśmy zapis rozmów z wybitnymi polskimi autorami literatury non-fiction. Moim zdaniem obie pozycje obowiązkowo powinny się znaleźć w biblioteczce każdego reportażofila.\n2. Ziemowit Szczerek „Tatuaż z Tryzubem”, Czarne\nTryzub, czyli po ukraińsku trójząb. Od 1918 roku złoty tryzub na niebieskim tle jest godłem Ukrainy. Będzie to więc książka o naszych wschodnich sąsiadach, ale jak pisze autor: „To nie jest kolejna książka o Majdanie i o wojnie w Donbasie. Owszem, jest tam i Donbas, jest i Majdan, ale stanowią tylko część skomplikowanej układanki, która nazywa się Ukrainą. To podróż przez tworzące się państwo. Niekiedy postapokaliptyczne, niekiedy ryczące od entuzjazmu. To wyprawa opłotkami najnowszej historii Ukrainy, mająca przybliżyć Polakom ten kraj, o którym czytali już sporo, ale raczej nie w ten sposób.\nTo książka podróżnicza, ale podróże, które opisuje, są próbą zrozumienia Ukrainy, zarówno tej „prozachodniej” i „prowschodniej”. Ta książka to również wyjaśnienie, dlaczego słowa „prozachodniej” i „prowschodniej” są napisane w cudzysłowie. Tatuaż z tryzubem to podróż po ukraińskim labiryncie, fascynującym, zabawnym i przerażającym. Po Ukrainie rzeczywistej i wyobrażonej.”\nKsiążka ukazuje się w serii „Sulina”, w której Czarne publikuje szeroko pojętą literaturę faktu —książki historyczne i antropologiczne, prozę podróżniczą, reportaże i eseje. Ich wspólnym mianownikiem jest to, że na rozmaite literackie sposoby odkrywają przed czytelnikiem nieznane oblicza i przejawy fenomenu zwanego Europą, że zdradzają jej często wstydliwe sekrety i głęboko ukryte tajemnice.\n3. Grzegorz Sroczyński „Świat się chwieje”, Agora\nPrzeoczyłam tę książkę pisząc o premierach październikowych. Dorzucam ją więc do tych listopadowych, bo wywiady Grzegorza Sroczyńskiego uwielbiam. Sroczyński pyta często o rzeczy, które wydają się oczywiste, nie wymagające wyjaśnienia. On tymczasem przypomina, że każdy kij ma dwa końce. Niby jest to oczywiste, ale nie zawsze uświadomione. Wśród rozmów zebranych w książce są te, które w zeszłym roku otrzymały trzy najważniejsze polskie nagrody dziennikarskie: im . Barbary Łopieńskiej, im. Andrzeja Wojciechowskiego oraz Grand Press.\nJeśli więc ktoś chce sobie przypomnieć publikowane na łamach Dużego Formatu czy Magazynu Świątecznego wywiady z Januszem Filipiakiem, Henryką Bochniarz czy Dorotą Wellman już wie gdzie może je znaleźć.\n4. Swietłana Aleksijewicz „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety”, Czarne\nData premiery: 12 listopada 2015 (wydanie II)\nWarto przeczytać przynajmniej jedną książkę tegorocznej noblistki, choćby po to, by poznać jej styl, ale nie wiem czy „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety” będzie dobrym wyborem na zachętę. Książką była gotowa już w 1983 roku. Dwa lata przeleżała w wydawnictwie. Autorkę oskarżono o „pacyfizm, naturalizm oraz podważanie heroicznego obrazu kobiety radzieckiej”. W okresie pieriestrojki książka prawie jednocześnie ukazywała się w odcinkach w dwóch rosyjskich czasopismach: „Oktiabr” i „Roman-gazieta” i została opublikowana w dwóch wydawnictwach: mińskim Mastackaja Litaratura oraz moskiewskim Sowietskij Pisatiel.\nŁączny nakład wyniósł prawie dwa miliony egzemplarzy. Na podstawie książki powstał cykl filmów dokumentalnych, wyróżniony m.in. Srebrnym Gołębiem na Festiwalu Filmów Dokumentalnych i Animowanych w Lipsku. Jegor Letow, założyciel i wokalista legendarnego rosyjskiego zespołu punkrockowego Grażdanskaja Oborona, napisał piosenkę zainspirowaną książką Aleksijewicz. W Polsce Wojna nie ma w sobie nic z kobiety ukazała się dopiero w listopadzie 2010 roku. Rok później otrzymała Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego oraz Literacką Nagrodę Europy Środkowej Angelus\nJest to z całą pewnością bardzo ważna i warta przeczytania pozycja. Mnie jednak zmęczyła. Zdecydowanie bardziej na początek poleciłabym „Czarnobylską modlitwę”. „Czasów secondhend” jeszcze nie czytałam. Stoją na półce i czekają na swoją kolej.\n5. Dominik Szczepański „Na oceanie nie ma ciszy”, Agora\nData premiery: 28 października 2015\nW wieku 69 lat Aleksander Doba, emerytowany inżynier mechanik, po tym jak samotnie przepłynął kajakiem z Lizbony do New Smyrna Beach na Florydzie, został podróżnikiem roku National Geographic. Ciekawi mnie jak wyglądało jego życie przed wyprawą, jak zrodził się pomysł samotnego spędzenia jednej trzeciej roku w kajaku. O czym myślał i śnił płynąc.\nSpałem tylko w nocy, w dzień nie potrafię a szkoda, bo przydałoby się, bo wtedy upał jak najpaskudniejszy i często nie da się wiosłować. W dzień czuję się, jakbym mieszkał w puszce, którą ktoś prześwietla przez lupę. W kabinie jest ciano. Czasem w myślach nazywałem ją trumienką, tylko to nie do końca jest dobre określenie, bo w trumnie leży się na plecach, a u mnie na początku wyprawy się nie da. Za dużo w niej rzeczy. Leżałem więc na boku z podkurczonymi nogami. Po dwóch godzinach czuję się cały mokry. Wyczołguję się na zewnątrz, by zobaczyć, czy nic na mnie nie płynie i czy nie zbliża się burza. Powtarzam tę czynność kilka razy w nocy. Śpię seriami po kilkadziesiąt minut W sumie zbiera się tego kilka godzin dziennie.\n6. Dariusz Rosiak „Ziarno i krew”, Czarne\nSłuchaczom Trójki znany jest przede wszystkim jako prowadzący program „Raport o stanie świata”, ale Dariusz Rosiak ma na swoim koncie już kilka książek: Oblicza Wielkiej Brytanii (2001), Żar. Oddech Afryki (2010), Człowiek o twardym karku. Historia księdza Romualda Jakuba Wekslera-Waszkinela (2013), Wielka odmowa (2014). W najnowszej – Ziarno i krew wyrusza śladami bliskowschodnich chrześcijan. Jedzie do Turcji, Iraku, Libanu, Egiptu, Izraela, odwiedza Syryjczyków mieszkających w Szwecji i próbuje opisać jak dziś żyją chrześcijanie w regionach, które zawłaszcza Państwo Islamskie. Myślę, że może to być kolejna książka, która pozwoli lepiej zrozumieć kto i dlaczego ucieka z Bliskiego Wschodu do Europy.\n7. Martin Schibbye, Johan Persson “438 dni. Nafta z Orgadenu i wojna przeciw dziennikarzom”\nData premiery: 12 listopada 2015\nDo opisów książek wykorzystałam materiały dostępne na stronach internetowych oraz profilach na FB wydawców.\nZdjęcie w tle jest autorstwa Mateusza Piesiaka. http://www.mateuszpiesiak.pl/index.php\nAgnieszka WójcińskaAgoraAleksander DobaCzarneDariusz RosiakDominik SzczepańskiGrzegorz SroczyńskilistopadLiteracka Nagroda NoblanowościSwietłana AleksijewiczZiemowit Szczerek\nPoprzedni Previous post: Tatami kontra krzesła\nDalej Next post: 13 pięter


Mieszkanie Sprzedaż, Włocławek, Śródmieście, 50.00 m2, 265000 zł\n265 000 zł 5 300,00 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 5 300,00 zł/m²\nAGDOM Nieruchomości oferuje Państwu na sprzedaż piękne mieszkanie we Włocławku na osiedlu Śródmieście.\nLokal o powierzchni 50 m kw usytuowany jest na 2-piętrze w niskim bloku z cegły.\nNieruchomość składa się z dużego salonu połączonego z aneksem kuchennym, sypialni, przedpokoju oraz łazienki z wc.\nMieszkanie bardzo gustownie urządzone, funkcjonalne i nowoczesne.\nPolecane szczegolnie osobom ceniącym komfort.\nElegancko wykończone z dbałością o każdy szczegół, z materiałów wysokiej jakości.\nLokal po generalnym remoncie, wymienione wszystkie instalacje, nowe okna, grzejniki, drzwi wewnętrzne i zewnętrzne bardzo dobrej klasy.\nPiękna zabudowa w kuchni, elegancka łazienka, przestronny salon i przedpokój oraz przytulna sypialnia to ogromne atuty prezentowanej nieruchomości.\nMieszkanie godne polecenia i zainteresowania.\nJednostronne, z balkonem, piwnicą i miejscem parkingowym zlokalizowanym baezpośrednio przy bloku na terenie zamkniętym.\nBlok odnowiony, ocieplony.\nLokal gotowy do zamieszkania od zaraz. Oferowany do sprzedaży z całym wyposażeniem i wszystkimi meblami.\nCena: 265 000zł - do negocjacji\nCzynsz: 374 zł\nZapraszam na prezentację a w razie jakichkolwiek pytań jestem do Państwa dyspozycji:\nAgnieszka Szarwas tel. 731 366 966.\nTransakcje kupna- sprzedaży z naszym Biurem AGDOM Nieruchomości to gwarancja bezpieczeństwa podparta wiedzą z zakresu prawa i obrotu nieruchomościami, oszczędność czasu i kosztów, kompleksowość, wsparcie od początku transakcji do przekazania kluczy od nieruchomości.\nZapewniamy doradztwo i pomoc w rozwiązywaniu spraw dot. stanu prawnego nieruchomości, w przygotowywaniu postępowań spadkowych i innych zagadnień.\nDziałalność nasza charakteryzuje się indywidualnym podejściem do każdego klienta w bardzo przyjemnej atmosferze współpracy pełnej zaangażowania i profesjonalizmu.\nZachęcamy do sprawdzenia w Google opinii klientów naszego Biura Nieruchomości AGDOM\nJesteśmy u klienta. Prosimy Państwa wówczas o kontakt telefoniczny: 731 366 966 Agnieszka Szarwas, 662 086 123 Zbigniew Nowakowski\nSymbol oferty AGD-MS-284\nMies. czynsz admin. 374 PLN\n3 pokoje 70,00 m2 4 714,29 zł/m2\n3 pokoje 64,70 m2 4 435,86 zł/m2\nAgdom 2021 Wykonanie: Galactica


Przydatne wskazówki i porady dotyczące makijażu ślubnego\nPrzydatne wskazówki i porady dotyczące makijażu ślubnego\nMakijaż ślubny musi spełniać wiele funkcji: powinien odzwierciedlać twoją osobowość. Dopełniać Twoją kreację ślubną. Sprawić, że będziesz wyglądać jak ty, ale Twoje natualne piękno zostanie odpowiednio podkreślone. A co najważniejsze musi być trwały, aby wytrzymał przez całą ceremonię.\nPodczas gdy Twoja lekki makijaż może załatwić sprawę jakieś imprezy lub rodzinnego przyjęcia, twój makijaż ślubny będzie musiał zapewnić ci znacznie więcej. Musisz upewnić się, że uda Ci się zamaskować wszystkie te nieznośne cienie, aby nie wyglądać na zmęczoną w dniu ślubu. Twoja szminka będzie musiała być super pigmentowana, nie wystarczy zwyczajnie ją zaaplikowąć na usta - najlepiej nałożyć co najmniej dwie warstwy koloru, aby upewnić się, że pozostanie na długo. Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego makijaż ślubny trwa tak długo, to masz odpowiedź. Co najważniejsze, twój makijaż ślubny musi być bardziej intensywny niż zwykły makijaż lub podwyższona wersja tego, co zwykle robisz, z lepszymi, bardziej wytrzymałymi kosmetykami.\nJakie są obecne trandy w makijażu ślubnym? W tym sezonie przeważają metalowe smokey eyes. Od metalicznego złota, od brązu po szampan i odcienie perłowe. Spraw, by makijaż oczu wyróżniał się takimi odcieniami. Odważny makijaż oczu sprawia, że odcienie warg są delikatniejsze dzięki różowym odcieniom brzoskwini. Wybierz kolor warg, który odpowiada twojemu odcieniu skóry. Głęboka czerwień dobrze działa z ciepłym odcieniem skóry, a jasnoczerwona dobrze komponuje się z piękniejszą cerą.\nSilne i dobrze wyglądajęce brwi mogą natychmiast podnieść linię twojej twarzy. Aby otworzyć oczy, użyj opalizującego obmycia koloru z dużą ilością tuszu do rzęs na górnej i dolnej linii rzęs. Ponieważ reszta twarzy jest zroszona i świecąca, sugeruje się zrównoważenie wyglądu z półmatowym odcieniem warg w głębszych tonach, to może natychmiast dodać uroku twojemu wyglądowi. Głębokie czerwienie i kolory jagód są zawsze modne i pasują do każdego odcienia skóry.\nJeśli planujesz zrobić własny makijaż w dniu ślubu, to jest kilka rzeczy, które na pewno chcesz zapamiętać:\n- Przed swoim wielkim dniem, oczyść i złuszcz skórę. Chcesz pozbyć się martwej skóry lub łuszczenia, które sprawią, że twój makijaż okaże się suchy i nie trwały? Gładka podstawa najlepiej sprawdzi, czy twój makijaż nie przylega do żadnych suchych miejsc.\n- Usuń suche miejsca i pozwól makijażowi przesuwać się po skórze przez nawilżanie. Suchość sprawia, że twój makijaż przylega do tych miejsc, natomiast przez nawilżenie zredukujesz wygląd suchych plam. Aby skóra nie wysychała przez cały dzień, należy pić dużo wody!\n- Podkład pomoże wygładzić skórę, a także pomoże przedłużyć zużycie podkładu i korektora. Użyj podkładu na twarzy i podkładu do oczu przed użyciem cieni do powiek.\n- Kiedy skończysz swój makijaż, zawsze utrwal swój wygląd za pomocą sprayu. Możemy polecić spray All Nighter Setting Urban Decay.\n- Aby zapewnić długotrwałą aplikację do makijażu oczu, pokrywka od linii rzęs do brwi powinna być przygotowana kremem. Użyj bazy, która ma nieco jaśniejszy kolor niż skóra. Warstwy cienia będą miały większą wytrzymałość, jeśli usiądą na szczycie przygotowanego oka.\n- Korekcja kolorów polega na zapamiętywaniu podstawowej teorii kolorów na kole barw. Aby zakryć wszelkie zaczerwienienia z powodu ostrych zimowych wiatrów, uszkodzeń słonecznych lub trądziku, zalecamy zastosowanie w razie potrzeby koloru zielonego. Jeśli masz ciemne cienie pod oczami w niebieskim lub fioletowym odcieniu, użyj korektora rozjaśniającego lub brzoskwiniowego w celu zneutralizowania cienia.\nŚlub to dzień w jakim wybieramy głównie jasne a również przygaszone kolory, oczywiście taki makijaż ślubny jest wyjątkowym i uniwersalnym rozwiązaniem jakiego rodzaju możemy zastosować. Nie musi to być jednakże za delikatny makijaż, zwróćmy szczególną uwagę na kolory górujące, które będą pozytywnie prezentować się na naszej twarzy w połączeniu z innymi dodatkami. Musimy pamiętać, iż dobór makijażu to w szczególności wskazanie własnych zalet, uwydatnienie tego na czym nam kobiecie najbardziej będzie zależeć. W końcu kto jak nie my same, rozumiemy w czym czujemy się najkorzystniej a także co umożliwia najbardziej oczekiwany przez nas efekt, a w konsekwencji powinniśmy inspirować się właśnie w ten sposób.\nZdecydowanie proponujemy skorzystać z oferty profesjonalnej makijażystki. W jaki sposób taką wyszukać? Możesz skorzystać z polecenia - makijaż ślubny Wrocław lub możesz poszukać samodzielnie na różnego rodzaju portalach ogłoszeniowych czy społeczniościowych. Dobrzej jest przejrzeć parę różnorodnych propozycji i wybrać najlepszą dla siebie.\nNie zapomnij, by zrealizować próbny makijaż ślubny parę tygodni przed uroczystością ślubną, rzecz jasna w właściwym do tego miejscu, co przypuszczalnie dla większości z dziewczyn nie będzie żadnym zadziwieniem. Nie jest zgodne z prawdą, iż możemy wykonać go na własną rękę mianowicie w sposób indywidualny, nigdy nie będziemy bowiem świadome, jak sporo koncepcji a zwłaszcza rodzajów lub opcji, można by było w naszym wypadku użyć. Dlatego w należytym czasie trzeba przejść się do salonu kosmetycznego, gdzie przy pokazaniu wszystkich naszych inspiracji oraz uwag, zostanie tego rodzaju makijaż właściwie zrobiony. W przypadku gdy przygotujemy to odpowiednio wcześniej, to będziemy mieli swoistą gwarancję, iż po przemyśleniu wszystkich możliwości, postawiliśmy na tą najodpowiedniejszą, jaka idealnie wypadnie jako makijaż ślubny w przypadku naszej osoby.


Ciasto czekoladowe jogurt przepis - Durszlak.pl\nPrzepis na ciasto czekoladowe jogurt\nCzekoladowe ciasto drożdżowe z czereśniami i... 30\nW tym roku czereśnie można kupić w naprawdę dobrej cenie. Pomyślałam więc, że warto przygotować jakieś ciasto. Wybór padł na drożdżowe z dodatkiem kakao i czekolady, do t Zobacz więcej\nBabka czekoladowa na jogurcie 501\nBardzo lubię wszelkiego rodzaju czekoladowe wypieki ... nie umiałam więc odmówić i tej babce znalezionej u Wiosenki ( klik ):). Upiekłam, spróbowaliśmy i stwierdziliśmy, że taka sobie ... za mało słod Zobacz więcej\nCzekoladowe ciasto jogurtowe 1957\n...bez tłuszczu! Taka lżejsza propozycja pod koniec Czekoladowego Weekendu :) Gdybym nie natknęła się na ten przepis, nigdy nie pomyślałabym, że może istnieć coś takiego jak ciasto czekoladowe, po zje Zobacz więcej\nBabka czekoladowa na jogurcie 392\nCiasto z jogurtów naturalnych i nasion chia na... 2\nCześć! Na upały, na deser i dla ochłody poleca się ciasto z jogurtów naturalnych i nasion chia. Bardzo lekki deser i nie za słodki. Składniki: * 990 ml jogurtu naturalnego gęstego * 4 – 5 łyżek nasi Zobacz więcej\nOszukany sernik, czyli ciasto z jogurtu 1059\nPoleca: Gabi Dostałam przepis od koleżanki. Dziwnie mi pachniał, bo mówiła, że to taki sernik... bez grama sera! Zrobiłam i - mniam! Składniki: 2 jogurty typu greckiego lub naturalne (2 x 400 g) 5 jaj Zobacz więcej\nCzekoladowe fit ciasto 1670\nCzekoladowe Muffiny z Jogurtem Greckim 507\nCzekoladowe muffiny, babeczki – bez wątpienia jeden z szybszych, prostych a jakże pysznych deserów. Do przygotowania w kilka minut, przez nas, przez dzieci, przez początkujących piekących U nas dwa dn Zobacz więcej\nCiasto Czekoladowe 1308\nCiasto z jogurtów naturalnych i nasion chia na... 3\nCześć! Na upały, na deser i dla ochłody poleca się ciasto z jogurtów naturalnych i nasion chia. Bardzo lekki deser i nie za słodki. Składniki: * 990 ml jogurtu naturalnego gęstego * 4 - 5 łyżek nasi Zobacz więcej\nCiasto czekoladowe 915\nBabka czekoladowa z jogurtem greckim 223\nPyszne ciasto truskawkowo-czekoladowe 1725\nRisotto z pieczarkami » Pyszne ciasto truskawkowo-czekoladowe „Kolejnym ciastem w książce Dr. Oetkera które bardzo mnie zaciekawiło, a zarazem zachęciło do wykonania było ciasto truskawkowo – czekolad Zobacz więcej\nSzybkie ciasto z jogurtem naturalnym 3844


niecodzienni.pl | Katalog stron WWW Orbus.pl\nNiecodzienni.pl to wyjątkowy sklep internetowy powołany do życia przez czwórkę przyjaciół, którzy przyznają, że ich marzeniem jest zmienić świat. Teraz jednak trafnie doradzają swoim klientom, jaki sprzęt wybrać, by było bezpiecznie, komfortowo, wygodnie. To wszystko po to, by wypad na narty czy rolki był udany. Również w swoim sklepie stacjonarnym oferują bogaty asortyment dla wszystkich aktywnych ludzi.\nCzy można w ciekawy sposób mówić o sprzęcie sportowym? Jak najbardziej tak! Dowodem na to są Niecodzienni.pl, czyli czwórka przyjaciół prowadząca sklep sportowy. Wszystkich zainteresowanych płetwami, chcących zaopatrzyć się okulary do pływania lub inne akcesoria do nurkowania, ucieszą duże zdjęcia i szczegółowe opisy.\nKażda wielbicielka szaleństw na lodzie, na pewno, wpisując w wyszukiwarkę łyżwy sklep czy łyżwy Axer Sport znajdzie coś dla siebie, a w kategorii bielizna termoaktywna, koszulkę w odpowiednim kolorze.\nKaski snowboardowe, buty oraz resztę ekwipunku bardzo łatwo znajdziecie w ofercie naszego sklepu internetowego.\nJeżeli macie jakiekolwiek wątpliwości zawsze możecie napisać do speca nie tylko od piłki nożnej, czyli Grzegorza, który za pomocą Gadu-Gadu odpowie na wszystkie wasze pytania! Wolisz kupować na aukcjach internetowych? Sprawdź naszą ofertę na popularnym portalu aukcyjnym, nasz nick to swiat-sportu_pl. Jeśli dalej masz jakiekolwiek wątpliwości zajrzyj do sklepu stacjonarnego Świat Sportu w Krakowie. Aby zasięgnąć trochę informacji związanych ze sprzętem, wytłumaczonych w przystępny sposób, oraz ciekawych historii z życia „niecodziennych” odwiedź naszego bloga niecodzienni.com.\nłyżwy, Sport, Turystyka\nUTWORZONO: 2009.02.02 15:09:19\nOSTATNIA ZMIANA: 2016.01.13 13:29:09\nDATA WYGAŚNIĘCIA: 2017.02.02 15:09:19\nDate: Sun, 03 Jul 2016 10:11:51 GMT\nPodobne strony SwiatCebul – LilieGanela.plDom opiekiMegaurwisBiżuteria Japan Styleaquaplus.pl -Warto odwiedzać baseny


Odcięci od źródeł rozmowa o encyklice „Fides et ratio” - Więź\nOdcięci od źródeł rozmowa o encyklice „Fides et ratio”\nStefan Swieżawski, Karol Tarnowski, Anna Karoń-Ostrowska 1999\nAnna Karoń-Ostrowska: Czy sądzą Panowie, że papieska encyklika „Fides et ratio” może zmienić kierunek, w którym podąża współczesna kultura, zmierzająca jakby ku własnej zagładzie?\nStefan Swieżawski: Myślę, że encyklika nie w takim celu została napisana. Jej celem jest wyjaśnienie pewnych problemów w Kościele. Chodzi o dowartościowanie studiów filozofii — w nauczaniu seminaryjnym i nie tylko. Papież mówi o tym, że aby móc poznać świat i Boga, żeby móc zrozumieć, w równym stopniu potrzebna jest filozofia jak teologia. Dotyczy to nie tylko księży, ale i świeckich — całego Kościoła.\nPrzypominam sobie, że kiedy podczas Soboru pracowaliśmy nad dokumentem „Gaudium et spes”, panowała wroga atmosfera wobec myślenia filozoficznego, zwłaszcza wobec filozofii klasycznej, szczególnie wobec filozofii metafizycznej, ze specjalnym wyróżnieniem św. Tomasza. W podkomisji kultury, w której pracowałem, ten stosunek do filozofii św. Tomasza był tak negatywny, że nieraz musiałem występować sam przeciwko wszystkim. Podczas obrad Soboru jeszcze nie w pełni rozumiałem, o co w tym chodziło. Dopiero później dotarło do mnie, że za wszelką cenę chciano się pozbyć tzw. filozofii z nakazu. Chciano doprowadzić do tego, co według terminologii ks. Tischnera — ale nie tylko jego — nazywało się końcem epoki tomistycznej. To się dokonało, era tomistyczna przeszła do historii. Myślę, że to dobrze — każdy powinien sobie wybierać filozofię, którą chce się zajmować. Tego nie powinno się nakazywać, bo wtedy nawet największa i najbardziej wartościowa filozofia czy teologia zamienia się w ideologię. Jednak wraz z końcem epoki tomistycznej nastąpił wielki chaos w nauczaniu filozofii na uczelniach katolickich i trwa on do tej pory. Równocześnie wzmaga się kryzys samej filozofii, zwłaszcza jej wielkich nurtów metafizycznych. Towarzyszy temu rosnące lekceważenie poznania filozoficznego, co widać wyraźnie zwłaszcza w Kościele. Papież to widzi i chciał na taką sytuację zareagować, spróbować ją zmienić. Chciał dowartościować filozofię, jej rolę i miejsce w wychowaniu młodego pokolenia. W porównaniu z tym, co działo się wokół filozofii na Soborze, encyklika jest wielkim krokiem naprzód i w głąb.\nKarol Tarnowski: W dużej mierze zgadzam się z tym, co powiedział profesor Swieżawski. Uważam za ogromnie ważne dowartościowanie w encyklice filozoficznego myślenia czy też myślenia w ogóle, a także roli, jaką odgrywają w kulturze wielkie metafizyczne pytania. Są to sprawy bardzo ważne i nie do przecenienia. Nie jestem natomiast pewien, czy encyklika spełni funkcję, dla której — jak podejrzewam — została napisana, czyli przywrócenia wagi filozoficznego myślenia w katolicyzmie, w wychowaniu kleru, jak również w formacji świeckich.\nA. Karoń-Ostrowska: Dlaczego miałoby tak się stać?\nK. Tarnowski: Nie zostało w encyklice powiedziane dość jasno, że filozofia św. Tomasza jest wielką propozycją filozoficzną, ale tylko jedną z wielu. Zamiast tego odnosi się wrażenie powrotu do pewnego rodzaju nakazowości. Nie zostało to powiedziane expressis verbis, ale takie wrażenie pozostaje po lekturze. Można powiedzieć, że się odwartościowuje inne metafizyki, na rzecz św. Tomasza. W filozofii, także w metafizyce, jest wiele dróg i wiele rozwiązań. To jest fakt, który nie niesie ze sobą niczego złego, wręcz przeciwnie. W encyklice tego się jakby nie dostrzega, filozofia współczesna jest oceniona bardzo negatywnie uważam, że zbyt negatywnie. Moim zdaniem to raczej utrudnia niż ułatwia dialog z kulturą współczesną.\nA. Karoń-Ostrowska: Ale przecież Papież stawia w tym dokumencie bardzo głęboką diagnozę współczesnej kultury, powołując się przy tym na różne wartości kulturowe — nie tylko te, z których wyrosła kultura europejska. Nawiązuje też do innych nurtów w filozofii, nie tylko do tomizmu, chociaż prawdą jest, że z imienia wymienieni są jedynie tomiści. Przecież nawet Edyta Stein, kiedy stała się siostrą Teresą Benedyktą od Krzyża, rozstała się z fenomenologią i zajęła się tomizmem. Jednak w niektórych tezach i sformułowaniach można odnaleźć odniesienia tak do filozofii wartości, jak i do hermeneutyki, a sama diagnoza współczesności bliska jest diagnozie Husserla. Zgadzam się jednak, że tych wpływów raczej trzeba się domyślić i odnajdzie je jedynie ten, kto będzie chciał ich szukać.\nS. Swieżawski: Zgadzam się z tym. Nie byłbym aż tak krytyczny jak Karol Tarnowski. Sam fakt podkreślenia roli filozofii jest ogromnie ważny. Zresztą Papież mówi tu o wielu nurtach — nie jest prawdą, że apoteozuje tomizm, a innych kierunków filozoficznych w ogóle nie dostrzega.\nNatomiast dostrzegam inny problem. Papież twierdzi, że filozofia przestała być wielką filozofią metafizyczną, gdy zaczęły rozluźniać się relacje między nią a wiarą. Im głębsze stawało się to rozejście, tym bardziej karlała filozofia — taka jest teza encykliki. Moje — historyka filozofii — widzenie tej sprawy jest nieco inne. Myślę, że w miarę, jak filozofia zaczęła zdradzać samą siebie, zaczęła też tracić kontakt z wiarą.\nA. Karoń-Ostrowska: Co to znaczy, że filozofia zaczęła zdradzać samą siebie?\nS. Swieżawski: Hierarchia dyscyplin w filozofii zaczęła być zakłócona. Od początku myśli klasycznej aż do XVI wieku — do okresu, który jeden z myślicieli włoskich nazwał końcem epoki Logosu — metafizyka była w centrum problematyki filozoficznej, a inne dyscypliny grupowały się wokoło niej. Natomiast w momencie, który pozwoliłem sobie nazwać zdradą wielkiej filozofii, nastąpiło inne uporządkowanie dyscyplin: teoria poznania, etyka, filozofia polityki zaczęły dominować nad metafizyką. Moim zdaniem właśnie to było przyczyną oddalenia się filozofii od wiary.\nK. Tarnowski: Mam w tej sprawie inne zdanie. Nie mogę się zgodzić ani z diagnozą kryzysu wielkiej metafizyki, jaką przedstawia Papież, ani z tą, którą w tej chwili zaproponował profesor Swieżawski. Rozejście filozofii i wiary nastąpiło wskutek głębokich przemian cywilizacyjnych związanych z odkryciami naukowymi, a także zmianą sytuacji politycznej w Europie, która przestała być w pewnym momencie spójną całością.\nŚwiat przestał być bezpieczną uporządkowaną całością, która rządziła się jasnymi prawami, i w którą wiara była wpisana w sposób oczywisty. Te przemiany były bardzo głębokie, egzystencjalne. Rozwój filozofii nowożytnej począwszy od Kartezjusza był umotywowany potrzebą skupienia się na człowieku, na podmiotowości. Sam Karol Wojtyła w „Osobie i czynie” pisał o tym, że w refleksji tomistycznej nad człowiekiem brakowało momentu podmiotowości. Filozofia nowożytna ten brak uzupełniła. Tę zmianę paradygmatu myślenia i wiary, bez negatywnego jej oceniania, wydobył świetnie Romano Guardini w książce „Koniec czasów nowożytnych”.\nProces, poprzez który człowiek stanął w centrum myśli, w centrum kultury europejskiej, był naturalny i nie ma powodu, żeby uważać, że z tego powodu stało się coś złego. Tego nie można wartościować, oceniać — po prostu wiele się zmieniło, świat się zmienił, ludzie zaczęli inaczej myśleć, zaczęła się nowa epoka.\nNie ulega wątpliwości, że przez tak duże skupienie na człowieku wiele zostało zgubione i że dziś powrót do wielkiej metafizyki jest sprawą najwyższej wagi, jest konieczny. I w tej sprawie całkowicie zgadzam się z tym, co pisze Papież.\nNatomiast z powodu radykalnej krytyki historyzmu w encyklice nie ma tego, co tak ważne było na Soborze — wydobycia i odczytania znaków czasu. Filozofowanie można, a chyba nawet trzeba zacząć od pytań współczesnych.\nMożna odnieść wrażenie, że dla Papieża nie są zbyt ważne specyficzne pytania ludzi, myślicieli naszej epoki, że można je wziąć w nawias i cofnąć się do tak zwanych wiecznych prawd. Pewnie nie taki był zamysł, ale takie wrażenie pozostaje, kiedy czyta się diagnozę, jaką Papież daje czasom współczesnym. Sądzę, że każda epoka tak pyta o prawdy odwieczne, jak ją na to stać, jak potrafi, nie wolno od tego abstrahować i tego lekceważyć. Zgoda, nie są to może największe pytania, jakie zdarzyły się w historii myśli, ale są to nasze pytania, żyjemy nimi, szukamy na nie odpowiedzi, często z wielkim mozołem.\nS. Swieżawski: Zgadzam się z tym, że filozoficzne pytania są takie, na jakie stać człowieka w jego sytuacji czasowo-przestrzennej, ale tu chodzi o coś więcej. Tak jak wielka mistyka jest ponadczasowa i zawsze aktualna — np. pisma św. Benedykta mimo upływu wieków nic nie straciły ze swej świeżości i aktualności — tak samo wielka metafizyka zawsze pozostanie aktualna i ponadczasowa. Kolumna dorycka jest może piękniejsza dziś niż była kiedyś, a Platon może dziś jest nam bliższy niż był swoim uczniom.\nDostrzegam natomiast w XX wieku budzenie się praÇnienia powrotu do wielkiej metafizyki i uważam, że ważne jest zauważenie tych sygnałów i wyjście im naprzeciw. Takie otwarcie na metafizykę widać i u Bergsona, i u Husserla, także u Ingardena. Byli to ludzie, którzy szli po trudnych, zawiłych drogach, ale szukali, autentycznie szukali prawdy i trzeba to uznać i docenić.\nA. Karoń-Ostrowska: Sądzę jednak, że tak negatywna ocena współczesności nie została dokonana z perpektywy poszukiwań duchowych i intelektualnych początku wieku czy nawet czasów soborowych, ale z dzisiejszej perspektywy czasów postmodernizmu, a wraz z nim relatywizmu i nihilizmu, którymi przesycona jest współczesna kultura. Ocena współczesności jest negatywna, ale analiza postmodernizmu — wbrew obiegowym opiniom — pełna jest zrozumienia dla tragizmu epoki i współczesnego człowieka, który odsłania się poprzez ten kierunek myślenia. Jest to tragizm zwątpienia i zagubienia. Na czym polega siła prawdy, w którą wierzyliśmy, której poszukiwaliśmy — zdaje się pytać współczesny człowiek — jeżeli nie ocaliła nas ona przed Kołymą i Oświęcimiem?\nA. Karoń-Ostrowska: Trzeba jednak pamiętać, że jest to dokument wewnątrzkościelny, skierowany do biskupów. Jego adresatami nie są filozofowie ani wszyscy ludzie myślący czy poszukujący, jak to miało miejsce w przypadku pierwszych encyklik Jana Pawła II. Pewne uproszczenia nie są tu błędem, bo nie jest to tekst stricte filozoficzny.\nS. Swieżawski: To byłoby nie najlepiej. Jednak — jak już powiedziałem na początku — w wychowaniu kleru nastąpił pewien chaos. Już kilka pokoleń księży nie będzie miało kontaktu z wielką filozofią metafizyczną widzianą z historycznej perspektywy. Bardzo ważna jest historia filozofii — jest to historia problemów, największych pytań metafizycznych, jakie postawił człowiek. Nie wystarczy powiedzieć klerykom w seminarium: „weźcie «Summę teologiczną» św. Tomasza i uczcie się z niej”. Chodzi o to, żeby oni właśnie w historii filozofii szukali najlepiej postawionych metafizycznych zagadnień.\nA. Karoń-Ostrowska: Jest to pewien ideał. Nie mamy dziś prawie historyków filozofii z prawdziwego zdarzenia. Taki stan rzeczy jest efektem tego, co dzieje się w kulturze. Zajmujemy się szczegółowymi problemami, nikt nie chce patrzeć z szerokiej perspektywy. Kogoś, kto próbowałby ogarnąć całość, okrzyknięto by szaleńcem. Taka jest ta epoka, a zwłaszcza jej schyłek, i Papież właśnie o tym mówi.\nS. Swieżawski: Papież wskazuje na konieczność zmiany. Naszą, a właściwie już Waszą rzeczą jest odpowiedź na pytanie, jak to przeprowadzić, jak tę lukę zapełniać. Jeżeli będziecie wykładać drętwo zideologizowany tomizm — młodzi ludzie go odrzucą. Trzeba pokazywać Tomasza, wielkich filozofów, na tle całej historii myśli. Papież właśnie do tego nawołuje. Ja też sądzę, że to jest jedyna droga. Gdyby mi powiedziano: „Jutro umierasz i masz zostawić jakąś dyrektywę”, to wskazałbym jeszcze raz na wagę nauczania historii filozofii.\nA. Karoń-Ostrowska: Myślę jednak, że jesteśmy tak głęboko zanurzeni w kulturowej magmie, w której coraz bardziej gubimy rozumienie podstawowych pojęć, problemów i wartości, że powrót do systematycznego myślenia historyczno-filozoficznego może być bardzo trudny. Obawiam się, że postmodernizm wycisnął na naszej cywilizacji wielkie piętno i z tej perspektywy zgadzam się z diagnozami zawartymi w encyklice.\nK. Tarnowski: Można powiedzieć, że podstawowym problemem tej encykliki jest problem prawdy. Jest to pojęcie, z którym postmodernizm ma wielki kłopot. Papież bardzo mocno akcentuje to, że prawda istnieje, że można ją odnaleźć i że jest ona jedna i wieczna. W ten sposób przypomina filozofii jej podstawowe powołanie i chce przywrócić odwagę myślenia. Może za to obecny jest w encyklice lęk przed współczesnymi czasami?\nA. Karoń-Ostrowska: Nie widzę tutaj lęku — widzę niepokój o przyszłość i może trochę poczucia bezradności.\nS. Swieżawski: Wy jesteście ludźmi młodymi, ja natomiast jestem bardzo stary i chyba rozumiem Papieża. Sam odczuwam nie lęk, ale pewien żal i smutek, że tylu młodych ludzi przechodzi przez życie i nie ma szans na odkrycie tych wielkich skarbów ludzkiego ducha, jakie dała metafizyka. Jest to żal, że ludziom nie zostało to dane, nie zostało przybliżone, że są odcięci od źródeł. Trzeba im przywrócić tę możliwość czerpania ze źródła. I takie jest marzenie Jana Pawła. T.


2018 – Czarne Łabędzie na horyzoncie cz. 1 | FPP Group\nMyśl, planuj, działaj. Zwłaszcza w warunkach zmienności. Taka jest cała współczesna ekonomia – jedną wielką zmiennością, która jest sztucznie stabilizowana. Przedstawienie trwa, publiczność klaszcze, a co jeśli w 2018 roku opadnie kurtyna? Co jest za kurtyną? Kogo stać, żeby zapłacić za cały bilet (normalny – nie ulgowy)?\nRozpoczynamy 2018 rok, który w naszej opinii będzie wyjątkowo dochodowy, co wcale nie oznacza kontynuacji hossy, która zawitała już niemal wszędzie. Otwieranie lodówki rano staje się lekko stresujące, bo może z niej wyskoczyć komunikat, że znowu „coś” pobiło rekord wyceny. 😉 W takich warunkach łatwo ulec iluzji straconej szansy i szybkim chcąc wskoczyć do odjeżdżającego pociągu, jednym przelewem wpłacić pieniądze na jakiś produkt który zarobił z 40% w ostatnim roku. Szybka rekomendacja: spokojnie, nie ten to następny. Właściwie niemal na pewno: to nie ten pociąg!\nDobra mina do złej gry, czy dobra po prostu: dobra gra?\nPozornie wszystko w porządku ze światową ekonomią, pojawiają się już komunikaty „oficjalnie świat wyszedł z kryzysu”, albo świeżynka z wczoraj: „większość analityków przewiduje, że to będzie rok małych i średnich przedsiębiorstw”… Możliwe, jak wszystko. Prawdopodobne – coraz mniej.\nWiodące giełdy światowe ulokowane w USA i mierzące ich puls indeksy (S&P 500, NASDAQ) rozpoczynają rok 2018 na historycznych maksimach. Emerging Markets (w tym Polska) w ciągu ostatnich 12 miesięcy rosły nawet szybciej niż USA.\nZIelony wykres: MSCI Emerging Market Index Źródło: www.markets.ft.com\nInflacja pokazywała zęby, ale została podobno oswojona. Bezrobocie w USA, a właściwie stopa bezrobocia spadła do poziomów najniższych od 17 lat:\nIstotny wykres, wart chwili refleksji, tylko w ciągu ostatnich 20 lat, każdy cykl obniżek stopy bezrobocia (w wyniku kombinacji: koninunktury i przeróżnego kalibru działań rządowych) kończył się i w finalnym punkcie zbiegał z załamaniami na rynku w USA, który z wraz z postępującą globalizacją coraz silniej oddziałuje na notowania na wszystkich pozostałych światowych giełdach. Widzę tu kilka zależności, być może przypadkowych 😉\nBańka internetowa (dot-com bubble) pękła w 2001 roku – gdzie był wówczas wykres bezrobocia względem lat poprzednich?\nKryzys na rynku kredytów hipotecznych w USA (subprime) rozpoczął się w 2007 roku – gdzie był wówczas wykres bezrobocia względem lat poprzednich?\n2017 rok skończyliśmy najniższym od 2000 roku bezrobociem w USA, i najwyższymi w historii wycenami, a gdzie jest obecnie wykres bezrobocia.\nWielokrotnie w historii (nie tylko w ostatnich 20 latach) dochodziło do spektakularnych załamań na rynkach. Te dramatyczne spadki aktywów przeszacowanych zawsze oznaczały także spektakularne wzrosty aktywów niedoszacowanych. Obecna sytuacja nie musi oznaczać, że jutro czy nawet w całym 2018 roku wybuchnie załamanie, ale daje 100% pewność co do kilku kwestii:\nNa rynku już pojawiają się nowe ekstrema, tzn. że wyceny są lub mogą być przeszacowane (dla akcji potwierdzają to m.in. wskaźniki P/E i CAPE).\nMożna już zdecydowanie wyznaczyć, które aktywa cieszą się negatywnym sentymentem, tj. mogą być niedoszacowane i stanowić potencjał do pokaźnego zarobku.\nUrealnienie wycen na rynkach zawsze jest gwałtowne. Nieistotne, czy spojrzymy na wykres bezrobocia, czy np. indeks Dow Jones powyżej, schemat jest wyraźny i powtarzalny, po relatywnie długim okresie dobrej koniunktury, następuje pokerowe „sprawdzam”, jak mawia Warren Buffet: woda w basenie zostaje nagle spuszczona i można zobaczyć kto pływa bez majtek.\nTo zdecydowanie zły moment na zajmowanie długich pozycji w ramach długoterminowych strategii inwestycyjnych. Może się nie udać.\nUSA, Europa, Japonia, Chiny i Emerging Markets – ex aequo\nPo raz pierwszy od 2007 roku mamy do czynienia z wyraźnym ruchem wzrostowym na wszystkich istotnych rynkach. Jest tak dobrze, że musiałoby być absurdalnie, żeby było lepiej (dla nas to wystarczający argument, aby zwiększyć ostrożność). Do tego hossa na rynku nieruchomości, wieloletnia hossa na rynku obligacji:\nPowyższy wykres prezentuje rentowności 10-letnich obligacji rządowych USA, mechanizm rynku obligacji działa w uproszczeniu tak: wraz ze spadkiem rentowności rosną ceny istniejących już na rynku papierów (gwarantujących wyższe odsetki). Obecnie jesteśmy więc w okolicach szczytu 40 letniego cyklu (to nie oznacza, że szczyt nie może być jeszcze nieco wyżej). Pole do kontynuacji hossy na rynku obligacji jest ograniczone, w tej chwili pole do obniżek rentowności wynosi nieco ponad 2% (do zera), trzeba przy tym pamiętać, że oprocentowanie obligacji rządowych na poziomie 0% oznaczałoby pożyczanie pieniędzy za darmo!\nEkstremalna sytuacja na rynku pieniądza\nCeną pieniądza jest stopa procentowa (obecnie w USA 1,5%; podobnie w Polsce 1,5% – to nienaturalna sytuacja, bo złotówka dzisiaj „kosztuje” tyle, ile dolar !). Po ostatnim kryzysie w latach 2007-2009, wdrożono bezprecedensowe rozwiązania w postaci: obniżki stóp procentowych do poziomu 0,5% (wykres powyżej) oraz Quantitative Easing (czyli tzw. luzowanie ilościowe) polegające na dodruku, a właściwie arbitralnym zwiększeniu podaży pieniądza na rynku i skupie za wykreowane z powietrza dolary, euro, jeny, franki szwajcarskie, rzeczywistych aktywów takich jak akcje i obligacje. Tu wypada pochylić się nad kolejną zależnością:\nBańka internetowa (dot-com bubble) pękła w 2001 roku – ratowano wówczas sytuację poprzez obniżki stóp procentowych, to doprowadziło do napompowania kolejnej bańki na nieruchomościach w 2007 roku (tani pieniądz zwiększa ilość zaciąganych kredytów/długu oraz przyspiesza kreację nowego pieniądza w systemie rezerwy cząstkowej, a dalej prowadzi do błędnej alokacji, czyli powstawania w skrajnym wypadku baniek spekulacyjnych).\nKryzys na rynku kredytów hipotecznych w USA (subprime) rozpoczął się w 2007 roku – ratowano wówczas sytuację poprzez gwałtowną obniżkę stóp procentowych i uruchomienie dodruku w postaci QE (Quantitative Easing).\n2017 rok skończyliśmy najniższym od 2000 roku bezrobociem w USA, i najwyższymi w historii wycenami, a w tle tych ekstremalnie dobrych wyników znów trwa cykl podwyżek stóp procentowych w USA. Być może nie ma żadnych zbieżności, ale historia pokazuje, że po cyklu podwyżek Fed zyskuje narzędzie do rozwiązania kolejnych „krachów”, z tym, że za każdym kolejnym razem ta „kroplówka musi być mocniejsza” i dodatkowo wzmocniona.\nW 2001 roku obniżka stóp procentowych wyniosła -84,62% (z 6,5% do 1%), w 2007 roku do utrzymania kasyna potrzeba było już obniżki o -90% (z 5% do 0,5%) + stymulacji drukowanym dolarem w ramach kolejnych QE. W przypadku kolejnego załamania na rynkach (a właściwie urealnienia wycen), zwłaszcza w dobie Everything Bubble, zdecydowanie potrzebne będą jeszcze silniejsze lekarstwa albo zobaczymy trupa…\nEverything Bubble – Bańka na wszystkim, to w skrócie sytuacja na rynkach u progu 2018 roku, skoordynowane programy dodruku i niskich stóp procentowych na świecie doprowadziły do bezprecedensowej sytuacji hossy na wszystkich istotnych rynkach akcji i obligacji jednocześnie, napompowane są także nieruchomości (pisaliśmy o tym w raporcie o stanie światowego majątku tu: https://fpp-group.pl/swiatowy-majatek-2017-gdzie-jestesmy-10-lat-po-kryzysie/). To rodzi niesamowite szanse inwestycyjne, ale o tym później.\nSpecjalistyczne media i „eksperci” ogłaszają regularnie nowe rekordy wycen i powszechną hossę, ale… te wyceny nie są wynikiem realnego wzrostu gospodarczego i realnego wzrostu produktywności. Obecne rekordy są w dużej mierze wypaczeniem, za którym stoi ogromny dług wygenerowany przez banki centralne. Szacuje się, że tylko w ciągu ostatniej dekady bilanse banków centralnych: USA (FED), Japonii (BoJ), Strefy Euro (EBC) wzrosły łącznie o 8 300 000 000 000 USD (12 zer – bilion), podczas gdy PKB (GDP) tych obszarów wzrósł o 2 100 000 000 000 USD (12 zer – bilion).\n! Bez wybitnych narzędzi matematycznych można wnioskować, że 6,2 bln USD nie trafiło jeszcze do realnej gospodarki (a przy obecnym tempie wzrostu gospodarczego potrzeba na to około 30 lat), a zasiliło: rynki akcji, obligacji, nieruchomości i długu rynków wschodzących.\nReversal Quantiatative Easing – odwrócone luzowanie ilościowe\nJesień 2017: Amerykański FED rozpoczął już proces odwrotny do QE poprzez sprzedaż obligacji i MBS (mortgage backed securities – można tłumaczyć: papierów wartościowych zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach, albo: „obietnic, że ktoś kiedyś, w razie czego odda komuś innemu” 😉 ) nabytych na całym świecie.\nJaponia i Europa jeszcze tego procesu nie rozpoczęły, ale biorąc pod uwagę, że dodruk rozpoczęli z pewnym opóźnieniem, to oczekiwałbym, że odwrót też nastąpi z opóźnieniem. Kierunek jest oczywisty, a w finalnym stadium będzie również oznaczał podniesienie stóp procentowych (jak w USA).\nSkutkiem redukcji podaży pieniądza (odwrotne QE) oraz podwyżki stóp procentowych będą spadki wycen wszystkich napompowanych aktywów: akcji, obligacji, nieruchomości. Bańki (nie banki) tak czy inaczej zostaną rozładowane (chociaż banki też wypadałoby nieco rozbroić).\nMoże dojść do osobliwej sytuacji, gdy spadki na giełdach związane z redukcją QE ukryją się za inflacją związaną dotarciem części drukownych USD, JPY, CHF, EUR do najniższych szczebli konsumpcii. Wtedy na papierze załamania nie będzie, ale rozkład siły nabywczej zmieni się diametralnie.\nPowyższy rozwój wydarzeń jest bardzo prawdopodobny i rodzi niepowtarzalną okazję do zainkasowania dużych zysków. Niezależnie od wielkości portfela. Na tym zamierzamy się skupić w 2018 roku. Jak wykorzystać obecną sytuację do pomnożenia stanu posiadania? – o tym w części drugiej niebawem.


Wpadli na pomysł lodówki dla każdego. Już stoi! - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nWpadli na pomysł lodówki dla każdego. Już stoi!\nOpublikowano: czw, 6 wrz 2018 10:57 2018-09-06T10:57:00.000Z\nWiadomości Masz dużo jedzenia i dobrze wiesz, że zanim to wszystko skonsumujesz, część produktów będzie miała już przekroczoną datę ważności. Szkoda byłoby wyrzucić. Oni mają na to inny sposób. Taki by żywność się nie zmarnowała.\nMasz dużo jedzenia i dobrze wiesz, że zanim to wszystko skonsumujesz, część produktów będzie miała już przekroczoną datę ważności. Szkoda byłoby wyrzucić. Oni mają na to inny sposób. Taki by żywność się nie zmarnowała.\nKojarzycie regały z książkami w przestrzeni publicznej? Można przynieść własne i zostawić, a przy okazji wybrać coś dla siebie spośród innych książek z półki. Taka wzajemna wymiana to świetny pomysł dla osób, które czytają dużo, a niekoniecznie zawsze mogą wyjąć z portfela taką kwotę z portfela, jaką by chcieli. Podobna zasada dotyczy lodówki dla każdego. Już stoi w Galerii Wisła, w pobliżu lokalu La Trattoria.\n- Chcemy Was karmić, ale chcemy także pomagać potrzebującym. Codziennie ludzie marnują mnóstwo żywności, której innym brakuje. Dlatego wychodzimy temu naprzeciw i w naszym lokalu stanęła lodówka dla wszystkich! - tłumaczą inicjatorzy.\nLodówka jest otwarta. Korzystanie z niej jest bezpłatne. Każdy może coś włożyć, zanieść produkty z własnej domowej lodówki bądź coś z niej zabrać. Jeśli to my coś dokładamy, ważne by ta żywność była opakowana i opisana datą przydatności do spożycia!\nJedyne o co proszą w La Trattorii, to o niekonsumowanie specjałów w restauracji i na terenie galerii. - Mamy nadzieję, że ta inicjatywa zachęci naszych gości do pomocy tym, którzy tego potrzebują i razem sprawimy, że nikt w naszym mieście nie będzie chodził głodny! - dodają.\nCo sądzicie o tej inicjatywie? Sprawdzi się?\nFot. Screen z profilu Galerii Wisła na Facebooku