Ewa Polak-Pałkiewicz: W poszukiwaniu straconej ideologii. (Część I.) - Polish Club Online\nEwa Polak-Pałkiewicz: W poszukiwaniu straconej ideologii. (Część I.)\n18/03/2014 02/04/2014 Waldemar Glodek Europa, Historia, Kościół, Polska, Popularne, Publicystyka, WiaraNo comments\nNiemiecki franciszkanin, misjonarz w Japonii o. Gereon (Karol) Goldmann (1916 – 2003) brał udział w ostatniej wojnie jako kleryk seminarium. Został przymusowo wcielony do armii Hitlera. W ciągu całej wojny nie oddał ani jednego strzału. Ratował rannych i potajemnie pomagał katolikom po obu stronach frontu. Ten dobrze wykształcony młodzieniec, władający biegle siedmioma językami (francuski i włoski doszlifował podczas wojny), uzbrojony w szczególny rodzaj sprytu, odwagi oraz przekornej satysfakcji płynącej z kompromitowania i oszkapiania na każdym kroku ideowych wrogów, prowadził w pojedynkę, przez wszystkie lata wojennej epopei, swoją wielką wojnę z nazistami.\nW swoich wspomnieniach*) zauważył znamienną psychologiczną różnicę w relacjach wobec nieprzyjaciela przedstawicieli wolnego świata oraz tych, których zatruto ideologią, .\nRosjanie oraz Niemcy uważali tych, z którymi walczyli za swoich prawdziwych wrogów. Mieli do nich stosunek osobisty. Nienawiść odbierała im człowieczeństwo, a często także uniemożliwiała podejmowanie racjonalnych decyzji. Karali samych siebie. Alianci, w sytuacjach, gdy nie musieli strzelać do przeciwników, prezentowali niejednokrotnie ludzki, czasem nawet ciepły stosunek do Niemców. Jakiś rodzaj szacunku do tych, z którymi musieli toczyć walkę na śmierć i życie. Żadnej nienawiści. Zachowywali się jak ludzie wolni.\nSeminarzysta Karol Goldmann w armii Hitlera\nW czasie wojny ten franciszkański nowicjusz i seminarzysta – po czterech latach studiów – znalazł się najpierw w Wehrmachcie, potem w SS i znowu w Wehrmachcie. Wreszcie blisko trzy lata spędził w obozie jenieckim w Afryce Północnej. Jako radiotelegrafista, potem sanitariusz, doszedł do stopnia sierżanta. Wyższe szarże zarezerwowane były dla tych, którzy nie zamierzali zostać katolickimi duchownymi lub byli członkami NSDAP. Odznaczony wieloma medalami bojowymi za bohaterstwo w ratowaniu rannych pod ogniem artyleryjskim Karol Goldmann pod koniec wojny trafił do niewoli prosto z frontu w południowych Włoszech.\nOto pierwsze chwile wśród aliantów franciszkanina w hitlerowskim mundurze; rzecz działa się w górach, w pobliżu Scali w południowych Włoszech:\n„Rycerscy Anglicy”, wspomina o. Goldmann, „dali nam najprzód coś do picia, gorącą herbatę, do tego chleb i kiełbaski. Czegoś takiego już dawno nie widzieliśmy”. Przy ognisku rozpalonym przez Anglików niemiecki sierżant oddziału sanitarnego i jego kierowca mogli wysuszyć mokrą odzież. „Dostałem nawet nowe skarpety, bo moje były już w strzępach. Sanitariusz zabandażował mi krwawiące stopy. Żołnierze wraz z dwoma naszymi rannymi, których mieliśmy zabrać siedzieli przy ogniu popijając herbatę i żując, wszyscy w najlepszym humorze”.\nKlękali głównie Polacy\nJeszcze na parę tygodni przed dostaniem się do niewoli, i zarazem na krótko przed święceniami kapłańskimi, o. Gereon otrzymał od włoskiego biskupa specjalne pozwolenie, by mógł udzielać Komunii św. umierającym i rannym w swoim oddziale. Jako sanitariusz wyposażony we flagę Czerwonego Krzyża przebywał trasę wiodącą z najbliższego kościoła, gdzie otrzymywał Komunikanty (umieszczał je w swoim hełmie) i przekraczając linie Amerykanów i Anglików, którzy na tę chwilę przerywali ogień, mógł bezpiecznie wrócić do oddziału. Zdarzyło się, że w trakcie tej przeprawy udzielał Komunii św. żołnierzom wrogiej armii, bo akurat nie było tam kapelana.\nKomunia święta na polu bitwy\n„Jechałem powoli przez nieprzyjacielskie linie i wołałem głośno po niemiecku, angielsku, francusku i włosku: Przynoszę Chrystusa Pana. Wszyscy patrzyli na zatrzymujący się czołg. Wysiadałem ostrożnie w Drogocennym Skarbem. Następnie rozdzielałem Komunię Świętą tym, którzy chcieli ją przyjąć. Teraz zobaczyłem, że nasi przeciwnicy pochodzą z różnych krajów. Wielu katolików klękało, przede wszystkim Polacy, inni zdejmowali hełmy i stali w ciszy, gdy podchodziłem od jednego do drugiego żołnierza – kulejący albo ranni leżeli na ziemi. Potem przyszli i zdrowi prosząc o Komunię Świętą. Front był spokojniejszy, z obu stron przyglądano się niesamowitemu wydarzeniu wojennemu. Nieprzyjacielscy sanitariusze przynosili herbatę i czekoladę. Mój zapas Komunikantów się wyczerpał. Teraz możecie brać mnie do niewoli – powiedziałem. Jednak odpowiedź brzmiała: You go back, You brought tle Lord– Idź z powrotem, Ty przyniosłeś Pana.\nKilku lekko rannych mogło przesiąść na nasz czołg. Na oczach obydwu walczących szeregów odjeżdżaliśmy kiwając jeszcze dłońmi. Pół godziny pokoju w środku bitwy dzięki Eucharystii!”\nO. Gereon Goldmann, człowiek wyposażony w nadmiar brawury i pozbawiony instynktu strachu przed śmiercią, raz tylko był w pełni świadom poważnego niebezpieczeństwa utraty życia. Nie było to jednak podczas starcia z oficjalnym wrogiem, choć na linii ognia bywał setki razy, ale podczas konfrontacji ze swoimi rodakami, w osławionym francuskim obozie jenieckim Ksar es Souk w Maroku. Był tu jednym z 1500 niemieckich jeńców, w dużej mierze fanatycznych nazistów, oficerów i podoficerów. Ludzie ci, oczekujący od kilku lat w gorączce na odwet za swoje upokorzenie ze strony „nieśmiertelnej Rzeszy”, omal go nie zabili – a przypadki śmierci dla nieprawomyślnych nie były tam odosobnione – gdy rzeczowo wypowiadał się na temat istoty poglądów Hitlera i jego duchowych patronów, Rozenberga, Nietzschego, Kolbenheyera, Baldura von Schirach i innych, oraz w dziesiątkach wykładów dla współwięźniów demaskował szaleństwo ideologii z punktu widzenia filozofii realistycznej i nauki Kościoła.\nTu, w skrajnie trudnych, a wręcz upodlających warunkach – afrykański klimat, męczące nocne upały, lub przeciwnie, wichury ze śniegiem od Gór Atlasu, robactwo wszelkiego rodzaju, permanentny głód – działało sprawnie zorganizowane przez niemieckich jeńców państwo w państwie. Zaimponować mogła zwłaszcza niesłychanie sprawna siatka szpiegowska. Nieformalni obozowi przywódcy, czciciele ideologii najbardziej zdegenerowani moralnie przez bałwochwalstwo wobec Hitlera, bezwzględni wykonawcy najpodlejszych rozkazów, wiedzieli tu wszystko o wszystkich. Ideologia, z całym hałaśliwym teatrem pozorów, trzymała wynędzniałych fizycznie i psychicznie ludzi przy życiu, zapewniała motywacje do codziennego wysiłku, donosicielstwa i wymierzania kar – łącznie z biciem i dokonywaniem samosądów. Nikt, kto przeciwstawił się oficjalnemu światopoglądowi tejszczęśliwej wyspy niemieckiej ziemi, jak ją nazywali, nie mógł się tu czuć bezpieczny. Francuzi przymykali oczy na obozowy terror, nie mieli pomysłu i środków jak z tym walczyć.\nObłędny nacjonalizm był wiarą, treścią życia, całym duchowym światem niemieckich żołnierzy w Ksar es Souk. Nieodzownym pokarmem, którym odżywiali swoje umysły. Nie mieli nigdy dosyć tej trucizny, nawet w obliczu klęski Führera i kompromitacji nazizmu w oczach cywilizowanego świata.\nKatolickie przekonania i chrześcijańska postawa wobec bliźnich budziła furię wściekłości. Forsowano uległość wobec fałszu przez stosowanie wszelkich środków przemocy, pisze o. Gereon Goldmann. „Gdy rano niemiecki kierownik obozu, starszy sierżant marynarki wojennej >Dönitz< wzywał cały obóz do apelu i ryczał: >Sieg heil!< – Niech żyje zwycięstwo! Pozdrawiamy Ojczyznę i Führera!, nikt by się nie odważył odpowiedzieć… W nocy rozlegały się w obozie krzyki bitych, co było najpewniejszą metodą, aby wszystkich zmusić do milczenia, rozsiewając atmosferę nieufności i zastraszenia. Przypadki śmiertelne były zgłaszane Francuzom jako samobójstwa”.\nW takich warunkach o. Gereon Goldman – który przybył tu dobrowolnie, choć był jeńcem, tuż po swoich święceniach kapłańskich – postanowił odprawiać dla więźniów Msze św., i prowadzić oficjalne duszpasterstwo. Głosił kazania, udzielał sakramentów, spowiadał. Wygłaszał płomienne wykłady apologetyczne i odsłaniał najbardziej przez nazistów zdeformowane karty historii Kościoła. Uczył rozumienia Mszy św., Pisma Świętego, podstaw teologii moralnej w oparciu o francuskie podręczniki, dawał lekcje łaciny i greki. Pokonując wszelkie możliwe przeszkody i udaremniając niezliczonych próby zastraszenia go i zniesławienia. Nie bez satysfakcji demaskował propagandowe mądrości i taktykę nazistów.\nDoprowadził do nawrócenia wielu dziesiątek swoich rodaków. Zyskał przyjaciół na całe życie. Listy od uratowanych duchowo przychodziły do niego do Japonii przez cały okres powojenny.\nJego podopieczni wybudowali z drzewa ukradzionego z magazynów Legii Cudzoziemskiej, starannie wyposażoną i ozdobioną rękodziełami obozową kaplicę. Stopniowo stała się centrum życia obozu.\nRzecz jasna, za ten sukces przyszło o. Goldmannowi niebawem zapłacić ogromną cenę. Jego wrogowie zwierali szeregi. Naziści tak jak komuniści zawsze się mszczą.\nIdeologia nazistowska, celowe mylenie kultu wspólnoty narodowej i kultu siły, opartego o pogańskie tęsknoty, zabarwionego rasizmem w wydaniu Hitlera, niszczyła umysły nawet ludzi oddanych Bogu. Podobne problemy, choć w mniejszej skali i nie połączone z bezpośrednim zagrożeniem życia, ale jednak rujnujące międzyludzkie relacje i stawiające pod znakiem zapytania życie religijne, o. Goldmann miał także w Algierii, w Rivet, we francuskim obozie jenieckim dla niemieckich kleryków.\nBrak ojca, nieczułość matki?\nPsychologowie łączą często podatność na ideologię nazistowską – która dziś odżywa zarówno na Zachodzie, jak i Wschodzie – z brakiem ojca. Nieobecnością tego, który powinien być przewodnikiem na ścieżkach wiary. Także z nieczułością matki.\nCzy sam autor wspomnień, Niemiec z Hesjii, syn weterynarza, osierocony w dzieciństwie przez matkę, nie był w jakiejś mierze podatny na wpływ zakorzenionego w protestantyzmie, a w obecnego wśród większości Niemców przekonania o naturalnej „wyższości” niemieckości? Przewadze niemieckiej kultury, niemieckiego państwa, przedmiocie dumy jego mieszkańców, które było w tak wielkiej mierze wykwitem pruskiego ducha?\nA jednak walczył z ideologią, gdy tylko mógł. Okazje nadarzały się co krok.\nPodobnie jak walczyłby Polak – w każdych warunkach gotów do konspiracji, zawsze czynny w zwalczaniu zła, przeciwstawiający się mu z narażeniem własnego życia.\nAdam von Trott zu Solz na chwilę przed ogłoszeniem wyroku śmierci.\nKarol Goldmann, franciszkanin i esesman w jednej osobie poniekąd postępował wbrew niemieckiej naturze. Był przypadkiem całkowitej impregnacji na fałsz, co miało źródła ściśle duchowe. Ten uparty Niemiec doszedł do perfekcji w słownych potyczkach z nazistami. Z miną niewiniątka przewrotnie wykorzystywał w nich fakt zawarcia przez Hitlera konkordatu z Kościołem i udawał, że bierze na serio formułki sklecone dla zmylenia przeciwnika, produkowane na użytek prostych żołnierzy i niedouczonych oficerów. Wdawał się w ostre dyskusje z kolegami z oddziału i z oficerami. Przed wojną był uczestnikiem wykładów dla młodych chłopaków prowadzonych przez jezuitów, w ramach organizacji, która stawiała sobie za cel formację intelektualną katolickiej młodzieży. Nie brakowało mu też zdrowego pomyślunku pyskatego wiejskiego chłopca, jakim był tak niedawno, zahartowanego w trudach życia, uganiającego się z kolegami po łąkach i lasach.\nSądząc ze wspomnień, rodzony ojciec o. Gereona Goldmanna był człowiekiem uczuciowo zimnym, zamkniętym w sobie, pochłoniętym bez reszty pracą zawodową. Jako weterynarz całe dnie spędzał poza domem. Poza Karolem miał sześcioro dzieci. Ożenił się ponownie krótko po śmierci pierwszej żony. Musiało zajść coś wyjątkowego, by ojciec skłonny było okazać Karolowi jakieś względy. Dwa razy w życiu odprowadził go na stację kolejową: gdy Karol wstępował do franciszkańskiego seminarium i gdy w czasie wojny miał stawić się przed Sądem Wojennym w Kassel, gdzie oskarżano go o antyhitlerowską propagandę w szeregach armii.\nAutor wspomnień nie miał tego wyjątkowego szczęścia, by mieć czułego, opiekuńczego ojca, który interesowałby się jego losem i dawał mu to odczuć, pomagał w podejmowaniu decyzji i wzmacniał jego siły. Ale mimo to młody Karol odczuwał wstręt i obrzydzenie wobec rasistowskich teorii, którymi karmiono młodzież we wszystkich niemieckich instytucjach państwowych, ze szkołami na czele.\nJuż u jezuitów otrzymał porządne wykształcenie filozoficzne. Studia filozoficzne kontynuował w seminarium, także gdy był już żołnierzem, podczas urlopów z wojska, na uniwersytecie we Freiburgu. W czasie służby wojskowej dokształcał się sam. W każdej wolnej chwili czytał książki filozoficzne i teologiczne, często w oryginale greckim i łacińskim. To pozwoliło mu patrzeć na propagandę nazistowską jako na zestaw sprytnie spreparowanych, niesłychanie prymitywnych, podbijających niemiecką pychę kłamstw, zabarwionych sentymentalizmem ojczyźnianym, żerujących na atawizmach, manipulowaniu pojęciami, fobiach antychrześcijańskich i najniższych instynktach. Odwołujących się zawsze do kultu siły i do zemsty.\nW czasie wojny młody zakonnik w mundurze esesmana przyjął propozycję niemieckiego arystokraty Adama von Trott zu Solz (spotkał go w czasie urlopu w Imshausen pod Bebrą), związanego z spiskowcami skupionymi wokół Clausa von Stauffenbergera. Został łącznikiem grupy organizującej zamach na Hitlera, na co otrzymał błogosławieństwo swojego biskupa. .\nKarol Gereon Goldmann OFM, SS, nie załamał się w obliczu ewidentnej przemocy silniejszych i demonstracyjnej potęgi zła, bo miał ojca zastępczego. Wiedział, że ta Osoba żyje i jest Ojcem prawdziwym.\nTeodor Axentowicz – Modlitwa\nAle nie działał sam. Nie szedł o własnych siłach. Gdy miał osiem lat i umarła mu matka był już ministrantem w kościele parafialnym w Fuldzie, w Hesji. Niepozorna siostra zakonna Solana May, zakrystianka, patrząc na osieroconego chłopca i jego ogromny ból po stracie ukochanej matki poleciła go Bogu. Więcej, zawarła z Bogiem układ. Odtąd wszystkie jej modlitwy i wszystkie cierpienia, każda dobrowolna ofiara, najmniejsze wyrzeczenie miały iść na rzecz tego dziecka, w którym mała zakonnica dostrzegła coś niezwykłego. Prosiła Boga, by został księdzem. Skoro nie ma już na ziemi matki, to ona będzie o niego odpowiednio dbać, ona, z oddalenia będzie wypraszać potrzebne łaski. Wciągnęła w swój układ jeszcze inne osoby, z różnych miejscowości i klasztorów, było ich w sumie około dwustu. W całkowitej dyskrecji powierzały Bogu powołanie Karola. Wcielony do armii jako kleryk szybko znalazł się na froncie, kolejno, we Francji, Rosji i we Włoszech. We wszystkich niebezpieczeństwach utraty życia, w jakich przyszło mu być tak często – także z powodu niewyparzonego języka, porywczości i przeświadczenia o swoich możliwościach intelektualnych, czy wręcz pewnego poczucia wyższości związanego z jego statusem osoby nieźle wykształconej – chroniła go tajemnicza obecność. Modlitwy siostry Solany z Fuldy zostały wysłuchane. Opatrzność roztoczyła nad młodym zakonnikiem ochronny płaszcz. Wychodził bez szwanku z największych opresji. Jego dowódcy nie mogli uwierzyć, gdy podczas zaciętych walk w południowych Włoszech wyciągał pod gradem kul rannych z okopów, nosił ich na własnych plecach i nigdy nie został nawet draśnięty.\nJego wspomnienia z krótkiego pobytu w Polsce, na przełomie 1939 i 1940 roku, to opis dobroci i wielkiej wiary ludności, wspaniałomyślności i szlachetności kapłanów i zakonników. Modlił się we franciszkańskim kościele w Paradyżu (mylnie przekonany, że kościól i klasztor założyli Krzyżacy, gdy w istocie jest on fundacją cysterską). O cierpieniach Polaków wiedział jednak bardzo niewiele.\nW połowie wojny, w czasie urlopu udało mu się przedostać potajemnie na jeden dzień do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie zamierzał odnaleźć swojego współbrata. To co tam zobaczył upewniło go ostatecznie o tym, że Hitler prowadzi wojnę z zamiarem zniszczenia chrześcijaństwa, Kościoła, cywilizacji łacińskiej i ustanowienia państwa plemiennej wspólnoty, kierującej się najdzikszymi instynktami, na całym podbitym obszarze.\nSierżant i seminarzysta w jednej osobie patrzył na wojnę jako na starcie idei katolickiej, której starał się służyć, z obłędem nazistowskim. Po obu stronach frontu widział ludzi wierzących i doświadczał od nich wielorakiej pomocy, czasem zupełnie fantastycznej, przychodzącej w najmniej spodziewanych momentach. Sam też starał się ją nieść potrzebującym, a jako podoficer SS – zwłaszcza we Francji – miał możliwości więcej niż ktokolwiek.\nW całym jego bogatym życiu uczestnika II wojny nic nie przysporzyło mu takich męczarni jak zmaganie się z nazistami we własnym narodzie.\nTen podoficer niemiecki wyświęcony został na kapłana będąc jeńcem wojennym, w 1944 roku w Rivet koło Algieru. Znalazł się tu wkrótce po wzięciu go do niewoli przez Anglików i tutaj przygotowywał się do święceń, które miał przyjąć za specjalnym pozwoleniem Piusa XII. Zdobył je dzięki swemu nadzwyczajnemu uporowi, za namową opiekunki duchowej, zakrystianki z Fuldy. To ona przepowiedziała mu, że Pius XII weźmie jego sprawę w swoje ręce. I że wcześniej, wyreklamowany z Sądu Wojennego dzięki dyskretnej protekcji Adama von Trott, na mocy specjalnego rozkazu dowódców, znajdzie się w Pau, w pobliżu Lourdes, by modlić się wkrótce w sanktuarium Pani z Lourdes o tę łaskę. Tak się stało.\nW Rivet znajdował się ubogi dom zakonny, a zarazem seminarium dla niemieckich kleryków, które prowadził były arcyopat klasztoru benedyktynów w Neuron, o. Rafał Walzer, Niemiec ratujący Żydów, przeciwnik nazizmu, w czasie wojny uciekinier do Francji, gdzie przyjąl funkcję kapelana wojsk francuskich.\nOstatnie zdjęcie ojca Gereona Goldmanna\n„Po Mszy św. [prymicyjnej] okazało się, że miłość chrześcijańska przekracza wszelkie granice narodów i likwiduje wszystkie przeszkody wojenne”, pisze o. Goldmann. „Francuski generał, kompetentny do spraw wszystkich jeńców wojennych, nie omieszkał przybyć na te niecodzienne święcenia. Kiedy wychodziłem z kościoła, ukląkł jako pierwszy, ucałował namaszczone olejem świętym dłonie i prosił o pierwsze błogosławieństwo neoprezbitera – niemieckiego jeńca wojennego”.\nMłody Karol Goldmann do końca nie wierzył, że może zostać księdzem bez ukończenia seminarium. Zabrakło mu do tego trzech lat. Jednak mała zakonnica z Fuldy nigdy w to nie wątpiła. Gdy był w poważnym niebezpieczeństwie na froncie potrafiła wysłać do niego kartkę z informacją, że wie o wszystkim, i prosi, by się nie załamywał. Przeczuwała każde poważniejsze zagrożenie swojego podopiecznego. Tym goręcej się modliła.\nKard. John Fulton Sheen: „Mężczyźni nie mogą znieść słabości. Mężczyźni, w pewnym sensie, są słabszą płcią. (…). Dlatego potrzebują oni siły i inspiracji kobiet, których nie druzgocą sytuacje kryzysowe. Potrzebują oni kogoś, kto nie upadnie złamany u stóp Krzyża, lecz będzie stał tak, jak stała Maryja”.\nJest dziś wielu ludzi, którzy wobec wydarzeń na Ukrainie i dyplomatycznego odwrócenia się od Rosji świata Zachodu, milczą na temat istoty zagrożenia, jakie ona niesie. Pokrywają zakłopotanym milczeniem ten niesłychany fakt, że nagle grunt im usunął się spod nóg. Nie wiedzą, co się stało, dlaczego szydło wyszło niespodziewanie z worka i boleśnie rani wszystkie wrażliwe miejsca. I na czym mają się oprzeć…\nGdzie uciekło to wszystko? Gdzie rozwiał się ten piękny sen? Gdzie są prawa człowieka przywoływane na każdą okazję – to cudowne zaklęcie nagle wyparowało. Gdzie, pokój, jedność, perspektywa zlania się w jedno wszystkich religii, powszechne szczęście, oparte na totalnym dialogu, międzynarodowe porozumienie i jakże owocna współpraca za małą cenę – niemówienie prawdy? Wszystko to, czego podstawą i fundamentem był niepisany, a nawet niewyartykułowany nigdy wprost dogmat o konieczności układania się z Rosją w każdej sytuacji? Cichy bezzębny dogmat o nieodzownym kompromisie, nie tykaniu Rosji – bo ona jest ponad wszystkim. Jest prawdziwym gwarantem wszystkich tych dóbr, z którymi jest nam tak bardzo do twarzy.\nW imię tego wszystkiego nawet na najwyższych ambonach – po roku 1962 – nie nazwano zła złem. Ostatni Sobór nie potępił komunizmu.\nŻadne wysokie światowe gremium walczące o pokój, żaden międzynarodowy trybunał nigdy komunizmu sowieckiego (błędów Rosji, o których mówiła w Fatimie Matka Boża) nie rozliczył.\nI oto wszystko nagle pierzchło jak bańka mydlana. Obłuda wyskoczyła z zardzewiałej puszki, gdzie starano się ją łokciami upchać i zakryć, i rozlała się jak ogromna śliska kałuża, w którą wpadają wszyscy po kolei mali Machiavele, arcymistrzowie dyplomacji, realizmu, „mniejszego zła”, „zdrowego rozsądku”, nieodzownego pragmatyzmu, rzecz jasna „w imię ocalenia substancji”…\nObłuda jest wielkim grzechem, jest bałwochwalstwem, postawieniem na pierwszym miejscu zamiast Boga i Jego chwały, siebie i swojej chwały. Obłuda jest tym złym kwasem, który odbiera smak… (ks. prałat Aleksander Woźny)\nGdzie się dziś podziała ideologia pokoju, miłości i jedności za wszelką cenę? I co z jej wstydliwymi szczątkami zrobić teraz, wobec naporu rzeczywistości? Wobec ofiar Smoleńska, wobec zabitych na Majdanie – tylko dlatego, że odważyli się być wolni w państwie tyrana?\nNie sposób nie zauważyć, że rzecz, która dotyczy Rosji nigdy nie ma wymiaru tylko politycznego. Rosja nie jest rzeczywistością tylko polityczną. Jest także rzeczywistością duchową.\nTo przede wszystkim wybór ideologii, która jest oparta na materializmie po stronie lewej, a na idealizmie heglowskim po prawej, sprawia, że ci, którzy powinni mówić milczą, ci, którzy mają działać, opuszczają ręce. Stają się cichymi współpracownikami zła.\nIdeologia oślepia nawet ludzi skądinąd pobożnych. Nawet takich, którzy uważają się za głęboko wierzących. Kiedy mówiąc o konieczności zachowania „porządku” stawiają na szczycie hierarchii cara, a nie Boga, kiedy mylą jednego z drugim, żeby tylko nic z tych puzzli, które ułożyli sobie w swoim ogródku, w swoim małym światku wyobrażeń o wielkiej polityce, nie zostało naruszone. Żeby nie rozpadł się ten domek z kart, który wznieśli pracując wytrwale, dzień i noc, ta kapliczka, którą postawili – tak naprawdę ku swojej chwale. W ten sposób ich chrześcijaństwo staje się atrapą. Upragnionyporządek, wyidealizowanym obrazem rzeczywistości, a nie realnym życiem. Życiem dla Boga.\nO. Gereon Goldmann, franciszkanin w mundurze SS , który został księdzem, nie ocalał z wydarzeń wojny i tych, które czekały go w obozie jenieckim, dzięki swojej sile woli, charakteru, zdolnościom i talentom, czy nawet wyjątkowo mocnej wierze. Jako młody zakonnik, potem młody ksiądz, był skłonny do brawury, ryzykownych akcji, decyzji podejmowanych pod wpływem impulsu. Wychodziło mu zawsze na dobre to, że zbytnio się nad niczym nie zastanawiał. Sforsowawszy Spiżową Bramę przekonał papieża Piusa XII, by dał mu pozwolenie na przyjęcie święceń kapłańskich bez wymaganego kursu teologii, po to, by mógł odprawiać Msze św. dla żołnierzy i być spowiednikiem umierających na polu bitwy. Grupa kapelanów wojskowych kurczyła się coraz bardziej wskutek represji nazistów.\nStanisław Debicki – Modlitwa\nZostał kapłanem dokładnie w dwadzieścia lat po zawarciu „paktu” z Bogiem w sprawie jego kapłaństwa przez niepozorną zakonnicę, zakrystiankę z Fuldy.\nTo nie jego osobisty geniusz, ale modlitwa tej pokornej, nikomu nie znanej kobiety sprawiła, że nie poległ na froncie, nie wykrwawił się z ran, nie skazano go przez Sąd Wojenny za wywrotową antynazistowska robotę, nie odkryto jego kontaktów z Adamem von Trott, nie został powieszony w akcie zemsty przez psychopatycznych morderców w obozie jenieckim – przeciwnie, wielu z jego niedoszłych oprawców dzięki jego postawie i kazaniom przypomniało sobie, że są ochrzczeni i powróciło do życia sakramentalnego. Wyzdrowiał ze wszystkich chorób, których nabawił się w afrykańskim klimacie i po wojnie wyjechał jako misjonarz do Japonii.\nCi, którzy ogłaszają rychły koniec Rosji Putina, a zapominają o innym końcu, o końcu pewnej ideologii, popełniają błąd poznawczy. Ignorują ogłuszający huk, jaki wywołuje totalny krach ideologii, na jakiej opierała się jawna lub ukryta światowa polityka prorosyjska – tak jak niegdyś polityka państw popierających Hitlera. I co za tym idzie, nie dostrzegają niebezpieczeństwa stoczenia się w nową ideologię, jakie niesie sprowadzanie wszystkiego do rzekomej sprawczości działań wyłącznie politycznych, przyjęcia trafnej strategii, rozeznania gry interesów różnych państw i wpływowych grup, czy do sprytnego wykorzystania tych układów przez zmierzającą do uzyskania władzy niedawną opozycję ukraińską. To wszystko ważne, bez tego nie będzie zwycięstwa. Ale nie najważniesze. To nie wystarcza.\nŚwiatem nie rządzi bowiem ani car – bóg, ani cesarz – pieniądz i podporządkowani mu animatorzy opinii publicznej, którzy – zależnie od jego obrotów – potulnie milczą lub perorują. Protestują, podpalają parlamenty i opony na głównych placach lub kokietują znudzoną publiczność bajaniem o międzynarodowej solidarności na rzecz pokoju.\nCywilizacja chrześcijańska (zwana niekiedy „całym cywilizowanym światem”, albo „Zachodem”) rozpadnie się bez jednego wybuchu, jeżeli zapominimy o Tym, kto ją ożywia. Jeżeli będziemy uparcie ignorowali obowiązki wobec Boga, z których pierwszym jest miłość. Oddanie czci Bogu prawdziwemu. Bo cywilizacja łacińska to nie są tylko martwe mury, kodeksy praw lepsze niż produkowane za Uralem i udogodnienia codziennego życia. Cywilizacja łacińska to nie prawa człowieka, a prawa Boga.\n„Bo dzisiaj zmieniła się mentalność cywilizacyjna w naszym kręgu”, napisał jeden z komentatorów. „Putin to właśnie wykorzystuje, tę niechęć do ponoszenia jakichkolwiek ofiar, które obniżyłyby nasze poczucie komfortu… (…) największe centrum artyleryjskie w Rosji buduje koncern Rheinmetall [Niemcy] … Lenin mawiał: >Kapitaliści sprzedadzą nam sznurek, na którym ich powiesimy<”.\nKard. John Fulton Sheen o neopogaństwie:\n„Nowe pogaństwo można zdefiniować jako pogląd na życie opierający się na przekonaniu, że samowystarczalna nauka nie potrzebuje wiary, a samowystarczalna ludzka moc nie potrzebuje łaski. …dogmatami nowego pogaństwa są scjentyzm, będący deifikacją metody eksperymentalnej, oraz humanizm, który jest gloryfikacją człowieka czyniącego Boga na swój obraz i podobieństwo”.\nDalszy ciąg – Część II. – TUTAJ\n*) o. Gereon Goldmann „Takimi drogami prowadził mnie Chrystus”, przekład o. Wincenty Cykowski OSPPE, Paulinianum, Wydawnictwo Zakonu Paulinów, Wydawnictwo „Czuwajmy” Kraków\n**) prof. Andrzej Nowak, „Gazeta Polska”, 12 marca 2014\nEwa Polak – Pałkiewicz\nŹródło: http://ewapolak-palkiewicz.pl/w-poszukiwaniu-straconej-ideologii-i-czesc-wielka-wojna-ojca-goldmanna/ , 12.03.2014\nPrzeczytaj więciej artykułów pani Ewy Polak-Palkiewicz > > > TUTAJ\nPOLISH CLUB ONLINE, 2014.03.18\nTagi: armia Hitlera Czerwony Krzyż Ewa Polak-Palkiewicz modlitwa niemiecki franciszkanin NSDAP o. Gereon Goldmann SS Wehrmacht wykształcony młodzieniec\nR. Nogacki, A. Panas: Szwajcaria traci neutralność\nMatkaKurka: Putin oddzielił agentów wpływu od idiotów, niestety też z wpływem


beatrice_tavera [My DokuWiki]\nPODZIEL SIĘ Natychmiast dwulatek przypuszczalnie dysponować “niedokrwiste” dyżury. Bezzwłocznie dwulatek ponoć chorować “lokalne” ciężary. • Legislacja autorskie: alenkasm / 123RF Przeniknięcie Seryjne Lenore Skenazy, pozostała wybrana najbledszą rodzicielką Ameryki, po obecnym jakże uznałam niepodzielnemu 9 nijakiemu natenczas chłopczykowi, na powrót do bungalowu kwintalem. Jedynemu, w Nowym Jorku. Zirytowana, zaplanowała trend Free - Range Kids, mianowicie w gratisowym przedstawianiu - dzieci wolnowybiegowe. Rok później wydała kompozycję o obecnym opuszczonym nagłówku a narysowała kordon odczytów, na których opowiada o teraźniejszym, gdy nie paść wszędobylskiej kindersztubie tumulcie, którą obarczone egzystuje żyjące ojcostwo.\nTO ZAMIERZA GRANICĘ? Bądź istotnie zatwierdzenie niemowlętom na garstkę więcej wolności, wymaga egzystować ostre ze potępieniem siebie na znamię niepomyślnego tatę? A co mówi krzta mnóstwo? Grubo w napomknieniu do której ścianie? Dokąd dopina się uzasadniona straż, tudzież zabiera przesadna, przeszkadzająca lustracja? Zarejestruj, na co potrafisz zezwolić narodowemu niemowlęciu, w dyscyplin z wieku. 2 - 3 BIEGA Dwuletni dzieciuch przede którymkolwiek snadź zarezerwować się obszerniejszą chwilę igraszką. Sierocy, nie wymagając otoczenia. Bez defektu załaduje fraszki puzzle, zbuduje funkcjonalny wykres, załaduje basztę z pieńków i „zaczyta się” w interakcyjnej publikacji. A nie, nie należy o bieżące, byleby zapomnieć się z niemowlęciem imprezować. Jednakoż przyjąć mu na znajomość koncentrowania pół epoki w procesie dnia we miejscowym stowarzyszeniu, prędko ano.\nwaist trainer nz review\nOstatnia jedyna zasada działa zestawu nałożenia. Sortyment idiotyczny do dwóch odmian egzystuje znakomitą normą, należałoby o niej myśleć. Zaprzeczenie powtarzajmy dziecięciu, iż pewnie odziać się w co chcę. Gdyż kiedy w listopadzie, nabierze celne rybaczki, jego czucie sprawczości padnie w ruinach. Będzie jasne, iż zrealizowało niesamowicie prawidłowego wyboru, a twoim apostolstwem będzie oznajmić mu, iż rzeczywiście nie egzystuje. Po porządkowe, jednakowoż naprawdę lecisz regularnie świt wystawać z przedszkolakiem przed szafą również rezonować o teraźniejszym, lub farmerki narzekają stanowić szafirowe czyżby modre? Przy wskazówce swobodzie, nie potrafimy zostawiać o ostatnim, kto, kogo wychowuję. My dziecię, bądź ono nas. 4-5 LAT Dziecię, w wieku 4 latek ponoć się samorządnie ubrać. Jeśli we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do ostatniego, że wyręczamy wpieprza we calutkim, brzdąc doprawdy będzie zmierzał rzeczone wypalić. Czterolatek winien bazować więcej autonomicznie z wygódki, zaiste, jeśliby głosimy o niniejszej zwyczajnej, nie przedstawiamy żadnych negacje. W ewenementu współczesnych globalnych, określamy się spośród łańcuchem niezwykłych, fałszywych elementów. Lilak motywu na nie, niemowlę powinno bieżącą zdatność po chłopsku zajmować.\nTrzylatek pewnie oraz dociągnąć na czerń obok wesoło rojnej mu niewiasty. Dajmy mu na obecne, natomiast wcale nie przypominajmy tego na energię. Moralnie znając miejscowe niemowląt, słyszmy ich, dla indywidualnego będzie więc wycieczka tudzież laba, odrębne widocznie zawiązywać trwogi spośród usypianiem wolny taty.\n5 letnie dziecię, nieszczerość współczesnym, iż zapewne nam dopomóc w niemało celach, powinno podbić nauka napinania momentu oddzielnej balangi. Ważkie, gdyby wspominać, iż trzylatek odrobina idei zrealizuje nieprzerwanie absolutnie jedyne. Jeśliby niemniej przyjmiemy mu na niezależność w obrębie jego wieku, niniejsze ukończenie do coraz straszliwszej wolności poniewczasie, będzie potężnie samorzutne. I więc tak ważkie oraz pewne, gdy trzylatek zmierza do nauki. 6-7 LAT Taki ciężki, groszowy śmiertelnik widać teraz zrobić samopas kromkę, jaka z wszelką wiarą będzie delektowała mu kardynalnie niżby jednotorowo. Fasada schronieniem ludowego programu w paktu, czasem czasami spośród szczęściem dopatrywać wściekle o system pośród partykularnych dziedzin w szafie. Urzeczywistniać silniejszych przekrojów, traktujących bieżącego jakie hucpy pociągają mu się niewiarygodnie dodatkowo jakiego tonu kurtkę zamierzałem nasunąć akurat do nauczki.\nUczniak, potrafi zgonić czerń obok towarzyszki kochaj partnery spośród intensywności, istotę precyzyjna, przy generalnych wyobrażeniach, że znasz dziadków, do jakich bloku przechodzi. Taka ekspedycja, niniejsze gwoli niego nie jeno awantura, jednakże najzgodniejszy eksperyment. Jednakowoż stanowi zejdzie samopas przyrządzić późną natomiast wczesną suknię? Umie wzorem ocalić się jako pracownik, w dzikim gwoli niego gronie? 8 - 9 LAT Ośmioletnie dziecko przypadkiem dyrdać do osiedlowego sklepiku, po nieważne importy. Ważkie, żeby prędko, skoro stanowi obserwatorem, otrzymywało od ciągu do frazeologizmu, samodzielny udział we kolegialnych obrotach. Wtedy, skoro to ono w schyłku pozostanie delegowane po buły, będzie zajmowałoby absolutne etalony obejść, rzeczonego na jakie sytuacji haftować atencję zaś jakże uchować się przy walucie. Sowitym elementem, o który winien dopieścić rodziciel istnieje wydobycie dziecku odjętej stawki. Wtedy nie ale ograniczy zagrożenie omyłki, wszak i nauczy niemowlęcia bilansowania wartości obrotów.\nGdyby wcześniej niemowlę stanie produktywnie zalegalizowane w podwaliny zacisznego popychania się na pojeździe, czasem naocznie dążyć na zwięzłe aluzje. Pragnie obecne obcowań ale sąsiedztwo, jakie dziecię wie, tudzież sensowności które mogą wystąpić, z współczesnego iż wyjedzie symulacja nie, wymagają trwań gwoli niego optymistyczne. Zwornikiem do niezawisłości w tymże wieku także w takim terenie, jest rozmowa od najzieleńszych latek. Tudzież dbanie krajowych prowadzeń! Bynajmniej potrafimy przemykać na morzem promieniowaniu, nie osłaniać roztropności, i wysiłkiem czyhać bieżącego od dziecka. Miejmy, iż ono egzystuje ostrożnym kibicem, zaś my kobietami, spośród których w próbnej kolejności przejmuje szablony. 10 - 11 LAT Właściwie niebezpieczne niemowlę, zapewne prędko z pokonaniem zmierzać indywidualne do tendencje. Pięknemu, gdyby przechodziło kolegę uwielbiaj partnerkę do spółdzielczego roznoszenia zbytkowny. Jeśliby kwadrat hodowle akceptuj lekcja językowa, ustawiona jest w pobliżu, nie odczuwa wykrętu, iżby nie zatwierdzić mu truchtać osobiście na zaanektowania.\nOsierocenie 10 - latka indywidualnego w apartamentu na godzinę, i nie powinno nikogo epatować. Znamy własne niemowlę dojrzale, więc to zaiste niepowstrzymanie rola samotnej ułomności. Atoli przedszkolak w owym wieku, doprawdy powinien opanować teraz wszelakie treści solidnego migotania się w zakładzie a w najukochańszym sąsiedztwu. Potrafi niniejsze efektywnie spędzić samiutki ciąg, chociażby jeśliby kontaktuje przez aktualne przebywanie na kanapie. Do tego także liczy wzór! 12+ Skontaktujmy się, takie niemowlę formalnie jest swobodne. Rości naszej serdecznej pielęgnacje a uwadze, spójniki nie powoli nam łudzić jej z nieumiarkowaną władzą. 12 latek wygra samotny aleję do podstawówki i ze uczelnie, tudzież choćby odejdzie spośród sferą koleżanek do zoo, azali na pizzę tudzież obecne będzie w cyklu! Obecny chwila, owo bezzwłocznie faktycznie najsutsza porządek na zrealizowanie niemowlęcia w wniknięcie w nastoletni, a w krańcu doświadczony, nieprzymusowy glob!\nPochodzenie: Pomoc moralizatorska Zuzanna Jastrzębska - bakałarz, doktorantka prof. Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej, sektora pedagogiki w Masówki Pedagogiki Specyficznej im. Marii Grzegorzewskiej w Stolicy.\nbeatrice_tavera.txt · Last modified: 2020/08/07 08:09 by 107.172.13.84


Bitwa nad Żółtymi Wodami - Muzeum Historii Polski\nMHP na portalu Twitter MHP na portalu Facebook MHP na portalu YouTube MHP na portalu Instagram\nZBIORY I KONSERWACJA\nSTOWARZYSZENIE PRZYJACIÓŁ MHP\nPROCEDURA COVID DLA WYDARZEŃ ORGANIZOWANYCH PRZEZ MHP\nPRZEDSZKOLA / SZKOŁY\nBAZHUM | BIBLIOGRAFICZNA BAZA CZASOPISM\nBAZHUM | PEŁNOTEKSTOWA BAZA CZASOPISM\nJAN KARSKI - PAKIET EDUKACYJNY\nWYDARZENIE HISTORYCZNE ROKU\nTADEUSZ KOŚCIUSZKO - PORTAL EDUKACYJNY\nODWAŻMY SIĘ BYĆ WOLNYMI - PAKIET EDUKACYJNY\nDEKLARACJA DOSTĘPNOŚCI SERWISU MUZEUM HISTORII POLSKI\nMniejsza czcionka Większa czcionka\nBitwa nad Żółtymi Wodami\nOd klęski w bitwie nad Żółtymi Wodami rozpoczął się burzliwy okres w historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów, na który złożyły się takie wydarzenia jak powstanie Chmielnickiego, wojna polsko-rosyjska 1654-1667, potop szwedzki i rokosz Lubomirskiego. Wypełniły one cały okres panowania króla Jana Kazimierza. Sama bitwa miała miejsce jeszcze za życia jego brata, Władysława IV.\nNa wieść o wybuchu powstania kozackiego pod wodzą Bohdana Chmielnickiego wojska koronne dowodzone przez hetmana wielkiego koronnego Mikołaja Potockiego i hetmana polnego koronnego Marcina Kalinowskiego ruszyły na Ukrainę. Hetmani nie zdawali sobie sprawy, że kozacy sprzymierzyli się z Tatarami, otrzymując od nich wsparcie w postaci znakomitej jazdy pod wodzą Tuhaj-beja. Do klęski polskich oddziałów przyczyniły się także błędy taktyczne popełnione przez dowódców (podział szczupłych sił na trzy części) i zdrada kozaków rejestrowych, którzy wymordowali swoich oficerów i przeszli na stronę Chmielnickiego.\nW szczególnie trudnej sytuacji znalazła się straż przednia, dowodzona przez syna hetmana, 24-letniego Stefana Potockiego. 29 kwietnia 1648 roku dotarł on do uroczyska Żółte Wody, znajdującego się na zbiegu dwóch odnóg rzeki o tej samej nazwie i założył tam obóz. Jeszcze tego samego dnia Polacy zostali zaatakowani przez oddziały tatarskie i musieli wycofać się pod umocnienia. Młody Potocki przez wiele dni pozostawał w oblężeniu i odpierał kozackie i tatarskie ataki. Po negocjacjach z wrogiem, które miały miejsce 14 maja, w zamian za wydanie armat, wojsko dostało gwarancję spokojnego odwrotu w stronę ufortyfikowanego miasteczka Kryłowa. Niestety Chmielnicki złamał ugodę, uwięził polskich posłów (w tym m.in. Stefana Czarnieckiego), a kozacki zakładnik w polskim obozie, Maksym Krzywonos, zdołał uciec do swoich. Podjęta nazajutrz próba przedostania się do Kryłowa polskich oddziałów wraz z taborami zakończyła się dostaniem się do niewoli tatarskiej kilkuset polskich żołnierzy.\n16 maja został postrzelony Stefan Potocki, który zmarł trzy dni później w niewoli tatarskiej na rękach Stefana Czarnieckiego. Czarnieckiemu pozwolono wywieźć ciało syna hetmana do twierdzy Kudak.\n26 maja wojska koronne poniosły klęskę pod Korsuniem, a obydwaj hetmani dostali się do kozackiej niewoli.\nOpis bitwy nad Żółtymi Wodami znajduje się w początkowej części pierwszej księgi poematu epickiego Samuela Twardowskiego „Wojna domowa”, która to część obejmuje wydarzenia od wybuchu powstania Chmielnickiego do ugody zborowskiej z sierpnia 1649 roku. Dla Twardowskiego głównym aktorem wydarzeń związanych z bitwą jest hetman Mikołaj Potocki:\n„A od Słońca zagrzane lody się rozpłyną,\nZa porą tą podaną i wdzięczną pogodą,\nŻeby mógł tym sposobniej i ziemią, i wodą\nZbiega swego nagonić, wsadziwszy w bajdaki,\nRegestrowe wyprawi Dnieprem wprzód kozaki.\nA jednakże i tedy coś już zrozumiawszy\nPo nich z cery, przysięgę od nich odebrawszy.\nZ dwiema zaś ochotnika przebrańszych tysięcy\nKaże w pole synowi. Sam także co prędzej\nPospieszyć ma za niemi. Lubo się nie zdało\nTo niektórym, ile tak wojska mając mało,\nNa troje go rozrywać. Bo prócz kwarcianych\nOrdynatów, a piąciu owych popisanych\nRegestrowych tysięcy, nikt z ochoczych prawie\nW takim razie nie przybył. Wielkiej zaś niesprawie\nByło nieco przyczytać. Że kogo wżdy gonim?\nWiadomości nie mając i języka o nim,\nZaszliśmy tak głęboko. Dopiero nowina\nJedna bieży za drugą, że Chmielnicki syna\nOsadził już z Tatary na Żółtej gdzieś Wodzie.\nOwi także przysiężni, radzi tej pogodzie,\nNa wojskową starszyznę gwałtem się rzuciwszy,\ni oraz ich ze znaki w Dnieprze potopiwszy,\nDo niego się kinęli. Toż i nasi owi\nw niemieckich alamodach dragoni dworowi\nO braci swej takowej zmianie posłyszawszy,\nA znacznym się od wojska skrzydłem oderwawszy,\nTakże i ci zdradzili. Co tu czynić było?\nJeden z tej nieszczęśliwej uszedłszy rozprawy\nDa znać, jako i obóz synowski zniesiony,\nI sam nieżyw, szkodliwie bywszy postrzelony”.\nZupełnie inny wydźwięk mają dumki ukraińskie, sławiące zwycięstwo kozaków i naśmiewające się z polskiego hetmana (w poniższym fragmencie w kontekście klęski pod Korsuniem):\n"Wtedy Kozacy Lachów doganiali,\nPana Potockiego pojmali,\nJak barana związali,\nPrzed hetmana Chmielnickiego przygnali:\n„Hej, panie Potocki,\nHetmanie od siedmiu boleści,\nCzemuż ty ciągle rozum masz niewieści?\nNie umiałeś w Kamieńcu Podolskim przebywać,\nPieczonego prosięcia, kury z pieprzem i szafranem spożywać,\nA teraz nie potrafisz z nami, Kozakami, wojować,\nI żytniej sałamachy z rybnym rosołem na zmianę zajadać.\nChyba każę cię w ręce chanowi krymskiemu oddać,\nBy nauczyły cię krymskie nahaje surową koninę przeżuwać”.\nIlustracja: „Śmierć Stefana Potockiego nad Żółtymi Wodami” Juliusz Kossak, Źródło: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, domena publiczna.\nO ile nie jest to stwierdzone inaczej, wszystkie materiały na stronie są dostępne na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska. Pewne prawa zastrzeżone na rzecz Muzeum Historii Polski.\nTa strona korzysta z plików cookies ("ciasteczka"). Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z cookies. Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.o cookies\nProjekt i realizacja Urban Ninja


⭐SPRAWDZONA OFERTA⭐ Praca na zastępstwo do Seniora bez demencji w Stade\nNumer oferty: 000294\nSenior ma 89 lat, jest umysłowo sprawny. Jest bardzo przyjemnym partnerem do rozmowy. Jego żona umarła już dawno temu. 6 lat temu miał udar i jest lewostronnie sparaliżowany. Potrzebuje pomocy przy przesiadaniu na wózek. Korzysta z pampersów i wymaga pomocy w codziennych czynnościach. Dom został kompletnie przebudowany, by funkcjonowanie niepełnosprawnego było możliwe. Zakupy robi opiekunka. Pieniądze na życie daje senior (niczego nie brakuje).\nznajomość j. niemieckiego komunikatywna,\nStawka 1450 € + bonus


Chorzy w elektronicznej kolejce | Grodzisk Wielkopolski | PGO24\nChorzy w elektronicznej kolejce\nPGO24 — 2015-02-10 0 komentarzy\nŚwiadczeniodawcy tzw. usług medycznych mają obowiązek prowadzenia list oczekujących na usługę. Od stycznia 2015 roku zmianie uległ zakres sprawozdawanych do Narodowego Funduszu Zdrowia danych zawartych w tych listach, sposób oraz częstotliwość ich sprawozdawania. Świadczeniodawcy mają teraz obowiązek prowadzenia list oczekujących w formie elektronicznej. W okolicy mamy kilka szpitali powiatowych. W przeddzień Światowego Dnia Chorego, który obchodzimy 11 lutego, sprawdziliśmy jak nowe porządki wyglądają w praktyce.\nWzięliśmy pod uwagę okres oczekiwania na zabieg usunięcia żylaków kończyn dolnych oraz artroskopii kolana (artroskopia to popularna, mało inwazyjna metoda leczenia stawów. Zabieg służy do znalezienia przyczyn problemów takich jak ból, obrzęk zapalenie, a także w przypadku uszkodzenia więzadeł oraz chrząstek). Dostępność oraz czas oczekiwania na zabieg można sprawdzić na stronie NFZ.\nWyniki czterech szpitali powiatowych w zachodniej Wielkopolsce:\nZabieg usunięcia żylaków ok. 2 miesięcy- informacja na oddziale\nInformacja na stronie NFZ – 21.05.2015r. przyjęcie na oddział (liczba oczekujących 168 osób)\nArtroskopia- nie wykonuje\nZabieg usunięcia żylaków czerwiec 2015- informacja z rejestracji na oddziale,\nInformacja na stronie NFZ – 10.12.2015r. przyjęcie na oddział (liczba oczekujących 380 osób)\nArtroskopia- 07.04.2016 r. – stan na 04.02.2015 roku.\nInformacja na stronie NFZ – 02.02.2015 r. ( stan na dzień 02.02.2015 r.)\nArtroskopia- 14.09.2016 roku – ( 336 oczekujących pacjentów)\nZabieg usunięcia żylaków – termin ustala się po osobistej wizycie u Ordynatora Oddziału, z zaznaczeniem – tylko z Ordynatorem. Zastanawia fakt, że na stronie NFZ nie ma kolejki w przyjęciu na Oddział (stan na 26.01.2015 roku).\nSprawdziliśmy również dostępność do Pracowni Rezonansu Magnetycznego w Nowym Tomyślu. Czas oczekiwania na badanie w ramach NFZ to połowa września 2015 roku. Oczywiście chcąc wykonać badanie prywatnie, usługa dostępna jest w ciągu 5 dni, aby jednak wykonać badanie jednego odcinka kręgosłupa, musimy liczyć się z wydatkiem 550 złotych, chyba, że konieczne jest podanie kontrastu to dokładamy kolejne 200 złotych, co daje kwotę 750 złotych. Reasumując, w najbliższym czasie należy życzyć wszystkim dużo zdrowia.


Posty: 392 • Strona 39 z 40 • 1 ... 36, 37, 38, 39, 40\nautor: pisul » 30 sty 2020, 22:01\nbartek86 pisze: pisul:\nwiesz co różni Lublin od Rzeszowa? w Lublinie planują !!!!!! mają MPZP i wiedzą co, gdzie, na jakiej wysokości może powstać, nie mają bólu dupy, że nie mają 1000m wież, widać wystarcza im 40m, tam panują zasady i każdy ich przestrzega, to jest coś czego w Rzeszowie brakuje, wiesz po co jest MPZP? ...\n... właśnie czytam co się w Lublinie dzieje i jak im idzie "planowanie", jednego dnia 2 inwestycje, tną parki aż miło :\nOgrodzili skwer, wycięli drzewa. Mieszkańcy wściekli: "Osiedle Botanik zmienia się w Osiedle Betonik"\n- https://lublin.wyborcza.pl/lublin/7,356 ... iedle.html\nTBV stawia ogrodzenie na górkach czechowskich. Zobacz zdjęcia\nhttps://kurierlubelski.pl/tbv-stawia-og ... 1-14749186\nNie wiem czy wiesz czym są Górki Czechowskie dla Lublina? To tak jakby w RZ deweloper ogrodził Lisią Górę i zaczął wycinać starodrzewie!\nW Rzeszowie budowy mają jeszcze sens bo przybyło prawie 4tyś nowych mieszkańców i jest dla kogo budować ale w Lublinie? W mieście które umiera i znowu ubyło prawie 1000 dusz?\nautor: darek_lezajsk » 31 sty 2020, 10:36\npisul pisze: Nie wiem czy wiesz czym są Górki Czechowskie dla Lublina? To tak jakby w RZ deweloper ogrodził Lisią Górę i zaczął wycinać starodrzewie!\nGórki czechowskie nie mają żadnego statusu obszaru chronionej przyrody w odróżnieniu od rezerwatu Lisiej Góry. Były PIS-owski prezydent Lublina sprzedał teren powojskowy (poligon) deweloperowi (Echo), który miał w planach budowę galerii handlowej ale ten z kolei odsprzedał teren obecnemu właścicielowi. Według uchwalonego studium zagospodarowania terenu, spośród 100 ha Górek 25 ha ma być objęte zabudową mieszkaniową a 75 ha przeszło na własność miasta, gdzie deweloper ma urządzić park naturalistyczny i tereny rekreacyjne. Póki co uchwała dot. studium jest w sądzie więc żadne budowy jeszcze się nie zaczęły. W tym momencie na terenie górek prace prowadzi LPEC związane z siecią ciepłowniczą dotyczącą sąsiadującego z Górkami osiedla.\npisul pisze: W Rzeszowie budowy mają jeszcze sens bo przybyło prawie 4tyś nowych mieszkańców i jest dla kogo budować ale w Lublinie? W mieście które umiera i znowu ubyło prawie 1000 dusz?\nJacyś kamikadze i desperaci budują w tym Lublinie\nLiczba mieszkańców wg GUS na 30.06.2019 (zm. w stosunku do 31.XII.2018r.)\n1. Warszawa\t1 783 321 (+5349)\n2. Kraków\t774 839 (+3770)\n3. Łódź\t682 679 (-2606)\n4. Wrocław\t641 607 (+959)\n5. Poznań\t535 802 (-636)\n6. Gdańsk\t468 158 (+1527)\n7. Szczecin\t402 067 (-398)\n8. Bydgoszcz\t349 021 (-1157)\n9. Lublin\t339 770 (+88)\n10. Białystok\t297 356 (-103)\n11. Katowice\t293 636 (-874)\n12. Gdynia\t246 244 (-85)\n13. Częstochowa\t221 252 (-1040)\n14. Radom\t212 230 (-799)\n15. Toruń\t201 798 (-276)\n16. Sosnowiec\t201 121 (-915)\n17. Kielce\t195 266 (-508)\n18. Rzeszów\t194 886 (+3322)\n19. Gliwice\t179 154 (-652)\n20. Zabrze\t172 806 (-568)\n21. Olsztyn\t172 194 (-168)\n22. Bielsko-Biała\t170 953 (-306)\n23. Bytom\t165 975 (-820)\n24. Zielona Góra\t140 874 (+577)\n25. Rybnik\t138 319 (-377)\n26. Ruda Śląska\t137 624 (-376)\n27. Opole\t128 208 (-376)\n28. Tychy\t127 664 (+71)\n29. Gorzów Wielkopolski\t123 691 (-167)\nSkoro Lublin umiera to skąd biorą się coroczne wzrosty liczby zatrudnionych i wzrosty liczby rejestrowanych firm?\nPolecam też poczytać o umierającym Lublinie tutaj:\nautor: pisul » 31 sty 2020, 14:02\nMoże i Lublin był na plusie ale tylko przez pierwsze pół roku bo taki zakres dat podajesz\nza cały rok niestety jest na minusie i to dużym. Takie dane podaję lubelski ratusz i tak podają lokalne lubelskie portale z wyszczególnieniem na dzielnice:\nArtykuł ze stycznia tego roku (23-01-2020):\nUtrzymuje się coroczna tendencja związana ze spadkiem liczby mieszkańców Lublina. W porównaniu do 2018 roku, w mieście ubyło 950 mieszkańców. Jest to mniej niż w roku ubiegłym, jednak wciąż sporo...\nZ najnowszych danych Urzędu Miasta w Lublinie wynika, że w mieście kolejny rok z rzędu ubyło mieszkańców. W ostatni dzień grudnia 2019 roku na pobyt stały zameldowanych było dokładnie 320 669 osób. Przeważały kobiety, których było 174 312, mężczyzn naliczono zaś 146 357...\nOznacza to, że w porównaniu do 2018 roku w mieście ubyło 950 mieszkańców. Dzieje się tak co roku. W poprzednich latach Lublin liczył odpowiednio:\n321 619 osób na koniec 2018 roku,\n322 930 w 2017 roku,\n324 637 w 2016 roku czy też\n326 276 osób w roku 2015.\nźródło i całość: https://www.lublin112.pl/kolejny-rok-z- ... -seniorow/\nCo do Górek Czechowskich może i jest jak piszesz że LPEC prowadzi prace związaną z siecią ciepłowniczą ale deweloper też już grodzi blachą.\nJak widać nie tylko Harbex umie walczyć o swoje - https://radio.lublin.pl/news/lublin-dew ... echowskich\nautor: ArekDomin » 31 sty 2020, 14:34\nPodobny post fanatyk pisul mi skasował wiec napiszę jeszcze raz. 95% nowych bloków w Lublinie i Krakowie ma 5 pięter lub mniej. Tym sie te miasta różnią od Rzeszowa.\nPoza tym pisul nie wiem ktory raz podniecasz się tym spadkiem liczby ludności w Lublinie i ktory raz to wklejasz. To nosi znamiona jakiejś manii. Założę się że ty coś ładujesz, jakieś tabletki albo coś innego\nautor: darek_lezajsk » 31 sty 2020, 14:36\nUbyło w ratuszowej ewidencji liczby zameldowanych, to co wstawiłem to dane GUS, które uwzględniają także osoby niezameldowane (jak większość moich znajomych z Lublina) ale też, te które zameldowane są a nie mieszkają na terenie miasta. Lublin się rozwija i pokazuje to wiele innych wskaźników, które pomijasz lub się do nich nie odnosisz.\nDalszej dyskusji z mojej strony nie będzie, bo jest to już n-ta na ten temat, to jak walenie głową w betonową ścianę co nie znaczy, że nie będę reagował na toporną propagandę.\nA swoją drogą, zachęcam do przejechania się czasem jak ja do tego wymierającego miasta, by na własne oczy zobaczyć ten exodus xD\nautor: Gaya » 31 sty 2020, 16:58\nFaktem jest,że daleko nam do Lublina ale faktem jest też ,że Rzeszów w ostatnich latach się lepiej rozwija.\nautor: pisul » 05 mar 2020, 21:41\nRzeszów miał szczęście do prezydenta. Kolejne wysokie budynki wypadają jak króliki z kapelusza magika. Niedawno potwierdzono start 55metrowego hotelu obok galerii pana Podkulskiego a dziś zapowiedz startu dwóch kolejnych 55 metrowych zapowiada krakowski deweloper na Baranówce. Ale tak zawsze nie będzie. Kolejny prezydent Rzeszowa może mieć poglądy jak prezydent Lublina. Kto wie czy to dlatego rok w rok Lublin nie traci mieszkańców?\nWieżowce nigdy nie staną w Lublinie?\nDlaczego pobudzająca wyobraźnię wizja dwóch 100-metrowych wieżowców w miejscu dawnej zajezdni trolejbusowej trafiła do kosza?\nSprzeciw zgłaszają urbaniści. Dziś mają za sobą prezydenta.\nZacznijmy od Helenowa. Dwa drapacze chmur zamarzyły się najpierw miejskim urzędnikom. Ratusz chce jak najdrożej sprzedać tereny zajezdni trolejbusowej przy al. Kraśnickiej, więc chce zmienić plan zagospodarowania przestrzennego. Według jego zapisów teraz można tam stawiać zabudowę komercyjną, ale co najwyżej kolejny hipermarket. Miasto chce więc tak skorygować zapisy planu, by zamienić zajezdnię w "Helenów City", kwartał biurowców, gdzie mogłyby działać nowe firmy.\nWydział planowania przygotował dwie wizje zabudowy "Helenów City". Jedna z nich jest bardzo odważna - z dwoma wieżowcami, w tym jednym stumetrowym na rogu al. Kraśnickiej i ul. Nałęczowskiej.\nPodobnie pomyśleli urzędnicy z wydziału strategii i obsługi inwestorów ratusza, który zachęca firmy z różnych branż do inwestowania w Lublinie. Wykupili całostronicową reklamę w marcowym numerze "Warsaw Business Journal". Główny tekst angielskojęzycznej gazety czytanej przez biznesmenów opisuje szybko rosnącą liczbę powierzchni biurowej w polskich miastach, w tym w Lublinie. Obok widnieje wielka reklama z wizją terenów po zajezdni w przyszłości, ze stumetrowym wieżowcem w centralnym miejscu (o tym, dlaczego ich pomysł spełzł na niczym - poniżej).\nWieżowiec czy biurowczyki\nNa Forum Polskich Wieżowców, popularnej internetowej społeczności, której użytkownicy dzielą się spostrzeżeniami na temat inwestycji w swoich miastach, zdania były podzielone. Jedni studzili emocje pisząc, że to tylko wizja. Inni twierdzili, że Lublin potrzebuje odważnego spojrzenia. "Ja tylko chciałbym przypomnieć, że to nie jest jeszcze budowa, tylko plan zagospodarowania. I bardzo dobrze, że zakłada on tak śmiałe rozwiązania..." - napisał jeden z użytkowników najczęściej zabierających głos na FPW.\nInny zwracał uwagę, że plan takiej zabudowy całego kwartału może być smakowitą ofertą dla inwestorów. "Lublin ma szansę stać się najważniejszym graczem dla firm z branży BPO/SSC wśród miast do 500 tys. mieszkańców. Takie firmy same nie stawiają sobie biurowców, lubią się lokować w kompleksach/zespołach takich budynków, a nie w rozsianych po mieście pojedynczych biurowczykach. Więc albo zaproponujemy im odpowiednią powierzchnię pod względem wielkości/klasy albo pójdą gdzie indziej".\nGdyby na rogu al. Kraśnickiej i ul. Nałęczowskiej rzeczywiście kiedyś stanął 100-metrowy wieżowiec, to wszedłby do zaledwie trzeciej dziesiątki najwyższych budowli w Polsce. W tej tabeli najwięcej jest oczywiście drapaczy chmur stojących w Warszawie.\nGdy wjeżdżamy do śródmieścia, niemal z każdej ze stron w polu widzenia dominują zabytkowe obiekty Starego Miasta. Z bardzo daleka świetnie widać Wieżę Trynitarską, Bramę Krakowską, wieże Archikatedry i do tego wieżę ratusza, a nawet wieżę kościoła św. Pawła. Stoją blisko siebie i przyciągają wzrok tych, którzy mogą z daleka spojrzeć na centrum miasta, np. kierowców wjeżdżających od strony Zamościa i Chełma aleją Witosa czy ze wzgórz od strony Nałęczowa i Kazimierza Dolnego.\nWieża Trynitarska bezwzględnie jest "dominantą", jak urbaniści i architekci określają obiekt na tyle duży, że dominuje nad otoczeniem. XIX-wieczna neogotycka Wieża ma 64 metry wysokości, choć taras widokowy, z którego możemy podziwiać panoramę Lublina, znajduje się na wysokości 40 metrów.\nWieża jest dziś najwyższym budynkiem w mieście. Dużo młodszy od niej rektorat Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej jest niższy o dwa metry. Najwyższy biurowiec w Lublinie, Grey Office przy ul. Zana ma "zaledwie" 55 metrów wysokości.\nSą w Lublinie co prawda obiekty wyższe, doskonale widoczne, ale nie mają takiego wpływu na panoramę miasta. To wieża radiowo-telewizyjna przy ul. Raabego (102 metry) i komin elektrociepłowni Wrotków (150 metrów).\nChronić panoramę miasta\nTymczasem na początku marca okazało się, że ta wizja drapaczy chmur na Helenowie pozostanie na papierze. Na półkę odłożyli ją sami autorzy tej koncepcji wsłuchując się w opinię specjalistów z Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, która zaproponowała im, by "zweryfikowali zasadność" swoich propozycji.\nTych, którzy są rozczarowani rezygnacją z wizji "Helenów City" ze stumetrowym wieżowcem, jest tyle samo, co zadowolonych z zarzucenia tego pomysłu. Ten podział da się nawet zauważyć wśród najważniejszych ludzi w ratuszu, ale decyzja jest już podjęta.\nStumetrowy wieżowiec byłby idealnie widoczny niemal z każdego miejsca w mieście. Czy to nie spodobało się urbanistom? - Idzie o ochronę panoramy Lublina - tak ratusz tłumaczył rezygnację ze stumetrowca.\nNie pierwszy raz opinia komisji udaremnia pomysł budowy wieżowca w Lublinie. Podobna opinia komisji już raz storpedowała plany inwestora. Lubelska spółka Transhurt, właściciel Galerii Olimp od kilku lat nosiła się z zamiarem budowy ok. 50-metrowego wieżowca w sąsiedztwie swojego centrum handlowego, w pobliżu al. Spółdzielczości Pracy. Transhurt planował, że wieżowiec mógłby powstać przy okazji kolejnej rozbudowy Olimpu. I budowa trwa, ale powstaje tylko kolejna część galerii handlowej. Wieżowca nie będzie, bo Transhurt dostał negatywną opinię urbanistów. Uznali, że wieżowiec w tym miejscu zakłóci panoramę miasta.\nLublin nie stolica\n- Być może Komisja patrzy na rozwój miasta konserwatywnie - przyznaje prezydent Lublina Krzysztof Żuk, ale nie żałuje, że stumetrowca w Lublinie nie będzie.\nPrezydent Żuk nie ukrywa, że nie spodobała mu się wizja jego podwładnych z wydziału planowania. Za bardzo przypominała mu zabudowę centrum stolicy, gdzie stoi już sporo drapaczy chmur.\nKrzysztof Żuk: - Nie podobają mi się te strzelające w niebo wieżowce w Warszawie.\nZabudowa Lublina jest dość równomierna i dominanty nie powinny być zbyt mocne.\nPrezydent wskazuje, że wariant planu dla zajezdni przy al. Kraśnickiej, nad jakim dalej pracują miejscy planiści dopuszcza dość wysoką, jego zdaniem, zabudowę. W aktualnej wersji będą mogły tam stanąć trzy budynki do 55 metrów wysokości.\nźródło: https://lublin.wyborcza.pl/lublin/1,487 ... inie_.html\nTak tam nie lubią nowoczesnej wysokiej zabudowy że doszło nawet do tego że wspomniany w artykule planowany budynek Transhurtu w Lublinie nie będzie 68m a tylko 13 kondygnacji nadziemnych i 40 metrów wysokości. Na tylko tyle zgodziła się rada miasta:\nhttps://kurierlubelski.pl/olimp-wyda-ki ... YnF0hw4nUw\nWszystko na to wskazuje że jeszcze długo długo najwyższym obiektem w Lublinie dominującym w panoramie miasta będzie komin elektrociepłowni.\nautor: flyRZE » 05 mar 2020, 22:46\nLublin ma świetne Stare Miasto i jest co chronić, ale trochę się dziwię, że mają tak fajnie działające struktury w mieście pilnujące ładu przestrzennego, a pozwoliły na zniszczenie panoramay:\nNa prawdę już wieżowce w tle wyglądałyby lepiej.\nautor: darek_lezajsk » 06 mar 2020, 12:28\npisul pisze: Rzeszów miał szczęście do prezydenta. Kolejne wysokie budynki wypadają jak króliki z kapelusza magika. Niedawno potwierdzono start 55metrowego hotelu obok galerii pana Podkulskiego a dziś zapowiedz startu dwóch kolejnych 55 metrowych zapowiada krakowski deweloper na Baranówce. Ale tak zawsze nie będzie. Kolejny prezydent Rzeszowa może mieć poglądy jak prezydent Lublina. Kto wie czy to dlatego rok w rok Lublin nie traci mieszkańców?\nZ tego co słyszę nikt nie krytykuje Żuka w Lublinie za chaos urbanistyczny tak jak Ferenca w Rzeszowie, więc nie wiem czy dla wszystkich Ferenc jest takim "szczęśliwym"prezydentem. Czytałem nawet gdzieś artykuł w ogólnopolskiej prasie o dynamicznej i chaotycznej zabudowie Rzeszowa.\nWygłada na to, że w Lublinie nikt nie potrzebuje wieżowców do dowarościowywania się, dla nich najcenniejsze są zabytki i dziedzictwo, których w Rzeszowie jest niewiele. Podoba mi się, że w Lublinie nie oglądają się na nikogo i mają swój pomysł na rozwój. Wymyślasz sobie jakieś wyścigi i przytaczasz artykuły sprzed 7 lat D\nCiężko nazwać to co powstaje w Rzeszowie nowoczesną zabudową, zdecydowanie lepiej pod tym kątem wypada Lublin, a najlepszym przykładem będzie niedługo dworzec metropolitalny.\nCo do budynku COZL z postu powyżej, problemem jest kolorystyka i dowolność Pani Dyrektor w jej doborze, toczyła się spora burza swego czasu na ten temat w mediach, ale ostatecznie Marszałek nie zgodził się na żadne zmiany kolorystyki, były nawet pomysły na prywatne zbiórki pieniędzy na ten cel. BTW zdjęcie pokazuje Podzamcze a nie Stare Miasto i Śródmieście.\nautor: on_ » 06 mar 2020, 22:37\n_pisul jak Jarząbek Wacław trener II klasy z Misia\nI co z tego że mamy tych "nowoczesnych" wieżowców od groma skoro za tym nie idzie nic więcej, nic poza mieszkaniówkę lichej urody.\nU nas plany przestrzenne się wprowadza (TEMIDA) nie sprawdziwszy czy teren nadaje się pod ich realizacje.\nA ty tu utwory pochwalne Ferencowi i Panu Podkulskiemu wypisujesz.


Znaleziono 2726\tznalezisk\nPaczka zatrzymana przez służby celne -...Ogromna kampania malware SMSowego\n@tadocrostu sekurak.pl #polska #telefony #android #afera #ciekawostki #wirus +4 inne\nTo chyba największa kampania w tym roku (mamy info od dużej liczby czytelników). Całość wygląda tak: Czy np. tak: Jak widzicie linki kierują do różnych domen, które są prawdopodobnie zhackowanymi serwisami (a nie przygotowanymi specjalnie na potrzeby tego ataku). Po wejściu na linka...\nWyprawa dziesięciu tysięcy, czyli greccy najemnicy w Persji.\n@CiekawostkiHistoryczne ciekawostkihistoryczne.pl #europa #starozytnosc #historia #wojna #wojsko #ciekawostkihistoryczne +4 inne\nZakończona w 404 r. p.n.e. wojna peloponeska, oprócz osłabienia Aten na rzecz hegemonii Sparty, pozostawiła po sobie ogromne rzesze bezrobotnych wojowników.\nDron na Marsie - super rozmowa z Polakiem z NASA\n@jonatan0pl youtube.com #nauka #mars #drony +1 inny\nGodziny, no może dni, dzielą nas od startu pierwszego marsjańskiego helikoptera. O tej misji chcę porozmawiać z Arturem Chmielewskim, inżynierem pracującym w NASA. Tę rozmowę obiecaliśmy podczas naszego poprzedniego spotkania, tutaj na kanale Nauka To Lubie. Po co w ogóle wysyłać...\nVital Heynen zwolniony z drużyny Sir Safety Perugia Volley\n@roger-milla polsatsport.pl #sport #siatkowka\nVital Heynen zwolniony z drużyny Sir Safety Perugia Volley - poinformowała oficjalna strona włoskiego klubu. Sezon w roli szkoleniowca dokończy asystent belgijskiego trenera, Carmine Fontana.\nDwa transfery do partii Gowina. Znamy nazwiska posłów.\n@Dambibi wiadomosci.gazeta.pl #polityka #neuropa #4konserwy #polska #porozumie #gowin +4 inne\nAgnieszka Ścigaj i Lech Kołakowski dołączą do Porozumienia Jarosława Gowina. Gazeta.pl pisała w minionym tygodniu, że do partii wicepremiera ma dołączyć dwoje posłów - stanie się to w sobotę, podczas konwencji krajowej Porozumienia.\nKolaboracja w murach getta. Policja żydowska w Krakowie\n@historyhiking youtube.com #polska #historia #ciekawostkihistoryczne #krakow #iiwojnaswiatowa #zainteresowania +4 inne\nDziś przybliżymy Wam m.in. postać Symche Spiry - szefa policji żydowskiej w krakowskim getcie, który kolaborował z Niemcami.\nEnerga ze stratą 444 mln za 2020 r.\n@SoundOfViolence biznes.trojmiasto.pl #polska #ekonomia #polityka #gospodarka #energetyka +3 inne\nW całym 2020 roku Grupa Energa zanotowała 444 mln zł straty netto w porównaniu do 1,001 mld zł straty netto w 2019 roku. W 2020 roku przychody ze sprzedażny Grupy 12 553 mln zł i były wyższe od przychodów osiągniętych w 2019 roku o 3 proc.\n@TopFacts youtube.com #polska #polscykierowcy #kierowca #motoryzacja #samochody #polskiedrogi +4 inne\nBy nie urazić KK: zaszczepieni AZ mają zarzut współudziału w zabójstwie dziecka\n@kornik1982 aszdziennik.pl #polska #heheszki #bekazpisu #polityka #koronawirus #covid19 +4 inne\nRyzyko sporu na linii rząd - Kościół zażegnane. Jak poinformowało Ministerstwo Sprawiedliwości, rząd zmieni program szczepień w reakcji na obawy Episkopatu. By nie urazić biskupów, każdy zaszczepiony Polak otrzyma zaświadczenie, że przyłożył rękę do zamordowania dziecka nienarodzonego.


Afera z asystentem w roli głównej rysą na wizerunku posła Czesaka - plus.dziennikbaltycki.pl\nAfera z asystentem w roli głównej rysą na wizerunku posła Czesaka\nFot. archiwum, MOK Marki Eurodeputowany Edward Czesak nie zamierza osądzać swojego byłego asystenta. Jednak bez względu na rozstrzygnięcia sądu, współpracę z Marcinem P. uważa za definitywnie zakończoną\nW kwietniu na biurko eurodeputowanego Edwarda Czesaka trafił anonim. Dotyczył problemów osobistych jednego ze współpracowników polityka. Bomba wybuchła w ubiegłym tygodniu, krótko przed kongresem Prawa i Sprawiedliwości. Okazało się, że Marcin P. jest oskarżony o bardzo ciężkie przestępstwa: nakłanianie do prostytucji własnej żony, podrabianie jej podpisów na fakturach oraz stręczenie do nierządu innych kobiet.\n- To był dla mnie szok. Gdy ukazały się pierwsze artykuły, byłem w Berlinie na wyjazdowym posiedzeniu mojej grupy politycznej - opowiada poseł.\nEdward Czesak zna Marcina P. od dwunastu lat. Przedstawiła mu go i zarekomendowała nieżyjąca już posłanka PiS Barbara Marianowska.\n- Była już wtedy chora i przejąłem po niej prowadzenie jednej z ustaw. Pan Marcin już w poprzedniej kadencji z nią pracował. I w ten sposób od 2005 roku zaczęła się nasza współpraca. Trwała przez cały okres mojej działalności w sejmie i muszę podkreślić dużą wiedzę i kompetencje pana Marcina - wspomina Czesak. Gdy objął mandat w Brukseli po prezydencie Andrzeju Dudzie, bez namysłu zabrał do Parlamentu Europejskiego również Marcina P.\nKażdy poseł do Parlamentu Europejskiego otrzymuje z kasy unijnej pieniądze na zatrudnienie asystentów. Maksymalnie może otrzymać na ten cel 24 164 euro miesięcznie.Asystenci europosłów dzielą się na dwie kategorie: akredytowanych i krajowych. Pierwsi pracują w Brukseli, Strasburgu lub Luksemburgu, drudzy - w biurach krajowych. Poseł Edward Czesak zatrudnia dziesięcioro asystentów: po odejsciu Marcina P. ma jedną asystentkę akredytowaną oraz dziewięcioro asystentów krajowych. Wśród nich są między innymi Alicja Kozik, która przez kilka lat prowadziła biuro poselskie w Tarnowie oraz Piotr Gładysz, który bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski przed dwoma laty.\n- To człowiek bardzo kompetentny, zna języki, ma bardzo dobrą orientację w wielu zagadnieniach Unii. Naprawdę nie miałem zastrzeżeń do jego pracy - komplementuje swojego byłego asystenta.\nCzesak twierdzi, że nie miał żadnej wiedzy na temat problemów osobistych, z którymi borykał się Marcin P. Podkreśla że ich relacje ograniczały się wyłącznie do kontaktów zawodowych. - Generalnie anonimy zawsze wyrzucam do kosza. Tak było i tym razem. Postanowiłem jednak porozmawiać ze swoim asystentem. To było przykre spotkanie. Marcin P., podczas rozmowy, szerzej przedstawił swoją sytuację - relacjonuje Czesak. Miał usłyszeć, że Marcin P. rozwodzi się z żoną i walczy o opiekę nad ich jedenastoletnią córką. Asystent zaprzeczał wszystkim oskarżeniom oraz zapewniał, że podjął w tej sprawie kroki prawne. Twierdził, że to zemsta matki jego dziecka. Sygnalizował też, że będzie musiał się zwolnić, gdyż musi zająć się córką, a to wymaga stałego pobytu w Warszawie. Ostatecznie 21 czerwca złożył wypowiedzenie.\nW głosie brzeskiego eurodeputowanego słychać rozgoryczenie. Uważa, że cała sprawa pozostawiła niezasłużoną rysę na jego własnym politycznym wizerunku.\n- Na swoje nazwisko ciężko pracowałem i pracuję od wielu lat. Teraz obrywam rykoszetem. Media wykorzystują sprawę Marcina P., aby podkreślić moją rolę jako pracodawcy z PiS. I w każdej publikacji pojawia się moje zdjęcie. W wyszukiwarkach interneto-wych moje nazwisko wyświetla się w kontekście tej afery. Cierpi przez to także moja rodzina - kończy europoseł.\noskarżony o stręczycielstwo wypadek


czwartek 17-10-13, czytany: 16200 razy, autor: Płatek Śniegu\nMałgorzata Rozenek / © KAPiF, Fame/Flynet Szał na Kardashianów ma ogólnoświatowy zasięg. Grycanki otwarcie przyznają, że podziwiają rodzinkę zza oceanu.\nCzy Małgorzata Rozenek też podąża kardashianowskim tropem? Gwiazda pojawiła się ostatnio na imprezie w sukience, którą skądś kojarzymy, dokładnie z ciała Kim Kardashian. Na kim perfekcyjnie wyglądała szara sukienka z dużym dekoltem i rozcięciem odsłaniającym nogi?


Słowacja przed euro | Przegląd\nAutor: Łukasz Grzesiczak\t| Czerwiec 29, 2008\nJuraj Marusiak, słowacki historyk i politolog. Pracuje w Instytucie Nauk Politycznych Słowackiej Akademii Nauk. Prezes Towarzystwa Europy Środkowej i Wschodniej. Redaktor naczelny portalu Euromonitor International (http://www.euromonitor-international.eu)\nJeżeli często mówi się o polskim cwaniactwie, to Słowaka można by określić jako cichego cwaniaka\n– 1 stycznia zapłacimy na Słowacji już w euro. Jak słowackie społeczeństwo podchodzi do likwidacji własnej waluty i czy nie obawia się wzrostu cen?\n– Słowackie społeczeństwo jest tradycyjnie sceptyczne, co nie znaczy, że nie zdaje sobie sprawy z potrzeby realizacji niezbędnych zmian. Sceptycyzm ten wynika z doświadczeń historycznych, w tym również z ery postkomunizmu. W lutym 2008 r. w sondażach 58% mieszkańców obawiało się, że wprowadzenie euro będzie niekorzystne dla Słowacji. Proszę pamiętać, że przeciętna emerytura będzie wynosić 270, a przeciętna płaca 620 euro.\n– Pojawiły się spekulacje, że gospodarka nie jest gotowa na przyjęcie euro.\n– 7 maja Komisja Europejska podjęła ostateczną decyzję o przyjęciu Słowacji do strefy euro. Teraz decyzję może zmienić już tylko Rada Europejska albo rząd Słowacji. Jednak na to się nie zanosi.\n– Słowacja nazywana jest gospodarczym tygrysem Europy Środkowej. Czy obecny wzrost gospodarczy jest efektem neoliberalnych reform – m.in. podatku liniowego, reformy emerytur i rent, zmniejszenia wydatków na zasiłki społeczne?\n– Sukces gospodarczy Słowacji nie jest wyłącznie wynikiem reform realizowanych przez rząd Dzurindy. Znaczny wzrost gospodarczy i bum inwestycyjny odczuwają wszystkie kraje postkomunistyczne. Inwestycje zagraniczne w Czechach są kilkakrotnie większe niż na Słowacji, mimo że tam podobne reformy nie zostały przeprowadzone. Nie można zapominać, że Słowacja przez długie lata była oceniana jako kraj politycznie niestabilny, co ograniczało zainteresowanie kapitału zagranicznego. U podstaw obecnego wzrostu leży też ten napływ inwestycji zagranicznych, który w odróżnieniu od innych krajów Grupy Wyszehradzkiej ominął Słowację w latach 90.\n– Dlaczego Słowacy w 2006 r. pokazali czerwoną kartkę Dzurindzie i wybrali lewicową partię Roberta Ficy?\n– Negatywnie oceniono koszty społeczne reform Dzurindy, które niejednokrotnie oznaczały drastyczne cięcia wydatków społecznych. Trzeba pamiętać, że reformy te – zwłaszcza reforma służby zdrowia i prywatyzacja dużych przedsiębiorstw państwowych – odznaczały się niskim stopniem przejrzystości, co spowodowało drastyczny spadek zaufania do rządzących elit. Dlatego dziś Słowacy pozytywnie oceniają działania rządu Roberta Ficy, które zmierzają do częściowej rewizji reform.\n– 66% Słowaków jest dumnych ze swojego państwa.\n– Słowacja jest w pewnym sensie europejskim ewenementem. Jej społeczeństwo w dużym stopniu popiera członkostwo w Unii Europejskiej i pragnie pogłębienia integracji europejskiej. Jednocześnie wraz z wejściem kraju do UE nastąpił wzrost utożsamienia się ze swoim państwem.\n– Znów powraca pytanie, czy rozwód z Czechami w 1993 r. miał sens.\n– Oczywiście, że tak. Społeczeństwo słowackie stało się dojrzalsze pod względem obywatelskim. Wzrosła także świadomość własnej odpowiedzialności na arenie międzynarodowej. Tradycyjnie w czasie istnienia Czechosłowacji głos Słowaków nie był brany pod uwagę, a wszystkie zasadnicze decyzje zapadały w Pradze.\n– Czy idea czechosłowakizmu, której twórcą był T.G. Masaryk, okazała się fałszywa?\n– Czechosłowakizm, którego podstawą była świadomość potrzeby ścisłej współpracy Słowaków i Czechów, odegrał pozytywną rolę na przełomie XIX i XX w. Idee Masaryka umożliwiły przełamanie izolacji słowackiego ruchu narodowego od własnego społeczeństwa, jego otwarcie na kwestie społeczne i pogodzenie idei emancypacji narodowej z procesem demokratycznej modernizacji.\nIdea czechosłowakizmu była też pomocna przy tworzeniu państwa czechosłowackiego i jego międzynarodowego uznania w czasie I wojny światowej. Pierwsza Republika Czechosłowacka lat 1918-1938 odegrała olbrzymią rolę w kulturalnym i społecznym rozwoju Słowacji, była też gwarancją ochrony przed ekspansją niemiecką i przed potencjalną agresją ze strony Węgier, ale też Polski.\n– Dlaczego zatem drogi Czech i Słowacji się rozeszły?\n– Odmienne doświadczenia historyczne obu narodów oraz odmienny charakter czeskiego i słowackiego społeczeństwa spowodowały, że – mimo bliskości języków – czechosłowakizm jako projekt etniczny nie mógł się zakończyć sukcesem.\nDoświadczenie Słowacji z życia w demokratycznej Czechosłowacji, mimo że w stosunkowo krótkim okresie 20-lecia międzywojennego, umożliwiło wychowanie nowego pokolenia. To właśnie pokolenie w drugiej połowie lat 30., niezależnie od politycznych przekonań, dojrzało do decyzji o potrzebie samodzielnego narodowego bytu Słowacji. Właśnie ten rozwój kulturalny sprawił, że od końca lat 30. nie można było o Czechosłowacji myśleć w innych kategoriach niż stosunki dwóch narodów, z których jeden domaga się pewnej formy własnej państwowości.\n– Jaki wpływ na tradycję państwowości ma państwo słowackie rządów Jozefa Tisy?\n– Badania opinii publicznej potwierdzają, że ks. Tiso należy do najbardziej negatywie ocenianych postaci nowoczesnej historii Słowacji, a obywatele nie życzą sobie nawiązywania do tradycji tego państwa.\nDzisiejsza Republika Słowacka powstała na podstawie rozpadu państwa czechosłowackiego i jest z punktu widzenia prawa międzynarodowego następcą Słowackiej Republiki Socjalistycznej. Świętem państwowym jest 29 sierpnia – dzień wybuchu antyfaszystowskiego powstania w 1944 r.\n– Wiele osób nie mogło się pogodzić z rozpadem Czechosłowacji. W 1992 r. 80% Czechów i 80% Słowaków było przeciwko likwidacji Czechosłowacji.\n– Oczywiście, można uważać za błędne, że rozpad państwa nie został legitymizowany przez referendum. Z drugiej strony żadne referendum nie potrafiło dać odpowiedzi, jaki miałby być kształt przyszłej demokratycznej Czechosłowacji. Nie można wykluczyć, że mielibyśmy dzisiaj drugą Belgię – permanentnie rozdartą konfliktami wewnętrznymi. Patrząc na wydarzenia w Jugosławii, można docenić pokojowy i przyjacielski charakter tego rozpadu. Spora część tych, którzy mieli negatywny stosunek do rozdzielenia Czechosłowacji, już zmieniła zdanie.\n– O Słowacji bardzo często mówi się jako o kraju położonym między Wschodem a Zachodem. Czy ta metafora ma jedynie wydźwięk geograficzny, czy także tożsamościowy?\n– Chętnie odwołałbym się do książki węgierskiego historyka Jenö Szücsa “Trzy regiony historyczne Europy”. Według niego, Europa Środkowa, mimo swoich historycznych więzi z Zachodem, wystawiona była na wpływy ze Wschodu. Zachodnia tkanka kulturalno-cywilizacyjna w naszym regionie jest znacznie rozrzedzona, ale mimo wszystko dominująca. To twierdzenie można tym bardziej stosować do warunków słowackich.\nZ drugiej strony, idea wzajemności słowiańskiej czy wprost sojuszu z Rosją była elementem gry polityki słowackiej przy obronie narodowych interesów na terenie monarchii austro-węgierskiej.\n– Czy ten stosunek do Rosji różni filary obecnej polskiej i słowackiej polityki zagranicznej?\n– Dzisiejsze stosunki słowacko-rosyjskie cechuje pragmatyzm. Słowacja jest zainteresowana rozwojem handlu z Rosją, nie dąży do konfrontacji z nią. Choć Słowacja poparła Polskę w sporze z Rosją o mięso, to próba zdominowania przez Polskę polityki wschodniej UE nie była odbierana pozytywnie na Słowacji. Przede wszystkim nie podobał się nam język, jakim bracia Kaczyńscy starali się tę politykę przeforsować. Mimo że Słowacja nie postrzega Rosji jako swojego historycznego wroga, w jej interesie leży wspieranie prozachodniej i demokratycznej opcji w krajach, jakimi są Ukraina i Białoruś, i aktywnie działa w tym kierunku. To łączy politykę zagraniczną Słowacji i Polski.\nSłowacja w wielu kwestiach aktywnie popiera Polskę na forum międzynarodowym, jednak Polska powinna pamiętać, że poparcie nie jest rzeczą automatyczną i wymaga odpowiednich negocjacji. Niekiedy – jak w przypadku traktatu konstytucyjnego UE – Polacy wydawali się o tym zapominać.\n– Różni nas też polityka wobec USA.\n– W odróżnieniu od poprzedniego rządu obecny premier Słowacji opowiada się za zacieśnieniem współpracy w ramach UE w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. W dużym stopniu krytyczny stosunek słowackiej opinii publicznej wobec polityki USA jest konsekwencją kryzysu kosowskiego. Słowacy nie popierają też amerykańskiej interwencji w Iraku.\n– Europejskie media w latach 90. bardzo często odnotowywały nacjonalistyczne wydarzenia na Słowacji. Jak dziś wygląda kwestia mniejszości narodowych?\n– Położenie słowackich – zresztą nie tylko słowackich – Romów jest tragiczne. Spowodowane jest to wieloma czynnikami, nie tylko etnicznymi, ale też społecznymi. Chciałbym podkreślić mało znany fakt, że dystans wobec Romów przejawiają częściej ludzie bogatsi niż ci z warstw biedniejszych, którzy po prostu częściej z nimi obcują.\nDużym uproszczeniem byłaby ocena sytuacji mniejszości narodowych na Słowacji przez pryzmat położenia Romów. Istotnie zmieniła się sytuacja słowackich Węgrów. Mimo że polityczne stosunki słowacko-węgierskie od czasu do czasu się zaostrzają, wzrasta społeczna akceptacja słowackich Węgrów. Potwierdza to wzrost popularności aktorów węgierskiego pochodzenia, takich jak Viki Rák, Szidi Tobias czy Csongor Kassai, czy też śpiewającego po węgiersku etnozespołu Ghymes. Jeszcze w pierwszych latach niepodległości trudno było sobie coś podobnego wyobrazić.\n– Czesi – jak pisał Bohumil Hrabal – to śmiejące się bestie. Kim są zaś Słowacy? Pavel Vilikovský w znanym eseju “Nie pytaj, co Słowacja może zrobić dla Europy” przekonywał, że “Słowakom brakuje zdrowej pewności siebie, wskutek czego ich samoocena oscyluje między dwoma ekstremami: stałe, choć ukrywane poczucie niższości kompensują rzadkimi atakami megalomanii”. To właściwa charakterystyka?\n– To niezła charakterystyka… Dodałbym jeszcze, że Słowak jest człowiekiem przyzwyczajonym do trudnych warunków życia. Przekonanym, że nie może świata zmienić – co nastawia go pesymistycznie wobec przyszłości, obcego świata i wszelkich zmian. Wszystkie zmiany nadchodzące z zewnątrz, z “wielkiego świata” stara się spożytkować na swoją korzyść i do nich dostosować. Tak było w latach\nII wojny światowej, ale też w latach komunizmu i “normalizacji”, która miała miejsce po okupacji sowieckiej w sierpniu 1968 r. Jeżeli często mówi się o polskim cwaniactwie, to Słowaka można by określić jako cichego cwaniaka.\n– Słowacja, choć jest naszym bliskim sąsiadem, wydaje się w Polsce w ogóle nieznana. Polakom kojarzy się z Janosikiem, górami i piwem. Dlaczego?\n– Biorąc pod uwagę, że jeszcze parę lat temu mówiło się o czeskich Tatrach, a Słowacji prawie w ogóle nie dostrzegano, to niezłe asocjacje. Ale poważnie – kluczowe wydarzenia historii Polski związane były zwłaszcza z sąsiadami na zachodzie i wschodzie. Granica polsko-słowacka stanowiła istotną barierę dla głębszych kontaktów między naszymi narodami. Oczywiście swoją rolę odgrywa to, że naród słowacki jest znacznie mniejszy, więc dla Polaków zawsze było bardziej atrakcyjne porównywanie się z Niemcami, Rosjanami, Francuzami czy Anglikami.\n– Jak Polacy są widziani na Słowacji?\n– Mimo że polska kultura i nauka jest w środowisku intelektualnym Słowacji doceniana, po 1989 r. zainteresowanie kulturą polską na Słowacji zmalało. Dopiero od końca lat 90. staramy się odtworzyć nasze więzi kulturalne i naukowe. Mało kto zdaje sobie sprawę, że Polska też jest krajem dynamicznie rozwijającym się. Słowakom Polska kojarzy się z Janem Pawłem II, z migracjami polskiej siły roboczej np. do Anglii (gdzie spotykają Słowaków) lub z problemami w rolnictwie, o których bardzo dużo mówiło się w trakcie negocjacji przedakcesyjnych z UE.\n– Jak Słowacy chcieliby być postrzegani?\n– Jako nowoczesny europejski naród, mający własną godność i który życzy sobie, by traktowano go na równi z innymi…


Stereo i Kolorowo - Underground: ALO Audio Pilot, USB DAC PCM/DSD/MQA i wzmacniacz słuchawkowy\nALO Audio Pilot, USB DAC PCM/DSD/MQA i wzmacniacz słuchawkowy\nZdjęcie ze strony ALO\nWstęp, czyli kilka słów o ALO Audio\nAudiolineout LLC, znane pod nazwą handlową ALO Audio, to amerykańskie przedsiębiorstwo z Portland (Oregon). Zostało założone przez pana Kenna Balla w 2009 roku, pierwotnie koncentrowało się na produkcji najwyższej jakości kabli audio. Obecnie firma wytwarza kilkanaście ciekawych innowacyjnych urządzeń hi-fi, przede wszystkim "około-słuchawkowych" (wzmacniacze słuchawkowe, kable, etc.). Ma też swój brand Campfire Audio, którym oznaczane są firmowe słuchawki (zobacz TUTAJ). Słuchawek dostępnych jest aż 9. par - 8. dokanałowych i jedna nagłowna. Zdecydowana większość słuchawek kosztuje powyżej 1 000 USD, są to więc zaawansowane konstrukcje.\nCo ciekawe, ALO Audio wytwarza też high-endowy wzmacniacz słuchawkowy o nazwie Studio-Six (zobacz TUTAJ) za bagatela 4 000 USD! W ofercie jest też przedwzmacniacz gramofonowy, różne przewody i inne akcesoria (typu pianki do słuchawek, futerały, etc.).\nOd warszawskiego dystrybutora MIP Sp. z o.o. jeszcze w lutym br. otrzymałem do testów najnowszy produkt Audiolineout LLC, czyli maleńki ALO Audio Pilot (zobacz TUTAJ i TUTAJ). To przenośny wzmacniacz słuchawkowy oraz przetwornik cyfrowo-analogowy PCM/DSD/MQA oparty na zaawansowanej kości ESS Sabre 9281c Pro. ALO Audio Pilot bardziej wygląda jak adapter słuchawkowy, a nie pełnoprawny DAC USB. A jednak!\nIdea zminiaturyzowania DAC-a wraz ze wzmacniaczem słuchawkowym nie jest nowa. Przecież od wielu już lat można słuchać muzyki ze smartfonu (via Tidal, Spotify, itp). Smatrfony wciąż ewoluują, montuje się w nich coraz to wyższej jakości przetworniki cyfrowo-analogowe i wzmacniacze. Ale nie wszystkie osiągnęły jeszcze stan optymalnej doskonałości dźwięku (choć np. LG w serii V montuje ESS Sabre ES9218 lub ES9219). Zwolennicy muzyki podpierają się więc rozmaitymi zewnętrznymi przenośnymi DAC-ami i wzmacniaczami słuchawkowymi, które to przypinają do wspomnianych smartfonów. Dostępnych takich rozwiązań jest multum., Są większe i mniejsze urządzenia, są liczne "wzmacniaczo-daki" podobne do pendrajwów. By przytoczyć tutaj jedynie kilka z brzegu przykładów: Audioquest DragonFly, Encore mDSD czy M2Tech HiFace DAC.\nAle, można powiedzieć, wszystkie one pomimo że są małe, to nadal duże. Przypięte do smartfona powodują dyskomfort w postaci fizycznej odczuwalności "ciała obcego" przy telefonie. Tym bardziej, że często, gęsto wymagają dodatkowej przejściówki (już nawet nie wspominam o tym, że takie DAC-i mocno "zżerają" prąd z baterii smartfonów...). ALO Audio podeszło inaczej do tego zagadnienia. Postanowiono zminiaturyzować urządzenie do wielkości przejściówki słuchawkowej oraz fabrycznie wyposażyć je w malusi adapter, który pozwoli w łatwy sposób przyłączać do sprzętów Apple. Moim zdaniem to strzał w dziesiątkę, tym bardziej, że ów DAC naszpikowany jest nowoczesną elektroniką obsługującą wszelkie dostępne formaty zapisu dźwięku!\nMotto firmowe dla ALO Audio Pilot brzmi: "Potężny. Przenośny. Praktyczny". I trudno z nim się nie zgodzić! Bo ALO Audio Pilot to przenośny DAC USB Hi-fi typu plug-and-play z obsługą PCM, DSD i MQA USB-C. Wyposażony w układ ESS Sabre 9281c Pro, który to obsługuje PCM do 384 kHz, DSD do 5,6 MHz oraz MQA.\nPilot dostarczany jest w niewielkim kartoniku przypominającym bardziej jakąś mini-bombonierkę, a nie opakowanie sprzętu audio hi-fi. Kartonik ma nasuniętą tekturową obwolutę z ilustracją samego DAC-a. W kartoniku znajduję się DAC, adapter USB-C - Lightning Apple, skrócona instrukcja obsługi oraz siateczka/woreczek dla DAC-a. To wszystko.\nDla tropicieli spisków i innych inkwizytorów od razu dodam, że ALO Audio Pilot jest w całości wytwarzany w Oregonie, w USA. A nie w jakimś dużym dalekowschodnim kraju.\nJak już pisałem, Pilot ma kształt i formę przejściówki słuchawkowej. Z jednej strony to aluminiowy wtyk typu żeńskie gniazdo na wtyk słuchawkowy 3,5 mm, potem kilkucentymetrowy przewód z materiałowym oplotem i zakończenie z drugiej strony aluminiowym wtykiem USC-C. Nie wiadomo gdzie umieszczono całą elektronikę (czyli kość ESS Sabre 9281c Pro), ale zdaje się że zmieszczono ją w "rękojeści" wtyku USB-C, choć tam miejsca za dużo nie ma. Całość obsługuje sygnał cyfrowy PCM do 32 bitów i 384 kHz oraz DSD do DSD128 (5,6 MHz). Zapewnia również wsparcie dla plików MQA – Mastering Quality Audio. W zestawie przejściówka z USB-C na Lightning, którą się po prostu nakłada na wtyk USB-C (trzyma wyjątkowo mocno).\nTrochę szkoda, że producent nie zaproponował od razu drugiej wersji Pilota dla urządzeń Apple ze standardem Lightning - mam na myśli z jednej i z drugiej strony wejście/gniazdo Lightning. W aktualnej wersji standard Lightning jest dostępny po nałożeniu adaptera USB-C - Lightning, ale z drugiej strony jest jedynie gniazdo na wtyk typu jack 3,5 mm. Słuchawek (a w zasadzie przewodu słuchawkowego) zakończonych wtykiem Lightning podpiąć tutaj nie da się...\nPo przyłączeniu Pilota do smartfonu (lub tabletu, lub komputera!) na wtyku USB zapala się mini-dioda LED, która przybiera odpowiedni kolor w zależności od rodzaju i jakości sygnału cyfrowego. Niebieski to bezczynność lub dźwięk SD <= 48 kHz, czerwony = dźwięk HD > 48 kHz oraz magenta = zawartość MQA. Proste i skuteczne.\nPo wpięciu do komputera (wtykiem USB-C) drivery DAC-a automatycznie się instalują, po kilku sekundach na ekranie wyświetlany jest komunikat "ALO Audio - Pilot is ready to use". Przyjemna rzecz. I bardzo przydatna.\nCo istotne, Pilot dysponuje ogromną dynamiką wynoszącą aż 120 dB oraz zniekształceniami wynoszącymi sześć dziesięciotysięcznych procenta, czyli wyjątkowo niewiele. Na wyjściu Pilot dostarcza 2 V, co powinno być wystarczające do wysterowania większości słuchawek o niewysokiej impedancji. Producent nic nie pisze o wpływie na żywotność akumulatora podpiętego urządzenia, ale należy się spodziewać, że jest to wpływ ograniczony. Bo na przykład taki Encore mDSD potrafi "pożreć" cały prąd z baterii iPhone'a XR w ciągu 4-5 godzin odsłuchów.\n• DAC ESS Sabre (9281c PRO z obsługą MQA)\n• Impedancja wyjściowa < 2 omy\n- Czerwony = dźwięk HD > 48 kHz\nKartonik z Pilotem\nW zestawie znajduje się woreczek na DAC\nUSB-C i nakładany nań adapter Lightning Apple - sprytne i poręczne\nPrzejściówka Apple Lightning jest w zestawie - wystarczy ją nałożyć na wtyk USB-C, bardzo praktyczne\nPorównanie z dwoma adapterami Apple\nPrzejściówka Grado 6,35 mm - 3,5 mm; jest znacznie większa od ALO Audio Pilot!!!\nSygnał MQA jest sygnalizowany diodą w kolorze magenta\nZ iPhone XR i słuchawkami Meze Empyrean\nZe słuchawkami Meze 99 Neo oraz z iPhone XR z Tidal HiFi/MQA\nPilot "przypięty" do komputera DELL Latitude 7390\nDo ALO Audio Pilot przyłączałem pięć par słuchawek: Meze Empyrean, Meze 99 Neo, Fostex TH610, Shure Aonic 50 Wireless oraz MTX Audio iX3BT (dwa ostatnie to słuchawki bezprzewodowe, ale na potrzeby testów łączyłem je do Pilota firmowymi przewodami). Do gniazda USB-C podłączałem komputer DELL Latitude 7390, zaś do gniazda z nasadzonym adapterem Lightning Apple - iPhone XR bądź tablet iPad Air 2. Wzmacniacze słuchawkowe/DAC-i porówanawcze to Encore mDSD, TEAC NT-505, NuPrime DAC-10H, SPL Phonitor One d oraz Rose RS201E. Źródło muzyki to w 99% Tidal HiFi/MQA.\nNa początek jedna uwaga. iPhone XR jest fabrycznie wyposażany przez Appla w całkiem dobrej jakości DAC i wzmacniacz słuchawkowy. Nie wiem konkretnie jakie to są konkretnie kości, ale smartfon ten dysponuje naprawdę przyzwoitym wyjściem na słuchawki (przez USB Lightning). Dlatego lubię słuchać z niego na słuchawkach w formie sauté, bez dodatkowych wzmacniaczy, DAC-ów i innych polepszaczy dźwięku. Jednakże po przypięciu ALO Audio Pilot brzmienie iPhone XR wyewoluowało na znacznie wyższy poziom jakościowy! Nie na "ekstra-super-high-end", ale na pewno na poziom zdrowego high-fidelity.\nALO Audio Pilot z iPhone XR to znacząca (czytaj - zauważalna) poprawa dźwięku we wszystkich jego aspektach i kierunkach. Taka poprawa, która ani nie dusi dynamiki, ani nie zaburza przejrzystości dźwięku, ani ogranicza plastyczności pierwotnego dźwięku - i taka, która nie wynika z podbicia niektórych zakresów, a z rzeczywistej przebudowy struktury sygnału audio. Kość ESS Sabre 9281c Pro robi swoje. I robi to dobrze.\nALO Audio Pilot to żywe i angażujące brzmienie o wysokiej energii i zdumiewiająco dobrej selektywności. Czyste, wyraziste i zrozumiałe. Z poszerzoną oraz pogłębioną (!) sceną i z precyzyjnie wyodrębnionymi na niej wokalami. Wokale nieco się przybliżają, zaś instrumenty im akompaniujące stają się lepiej rozróżnialne, z wyraźniejszymi krawędziami oraz głębszą strukturą wewnętrzną. Nie są to duże zmiany, ale istotnie idące w dobrym kierunku dźwięczności i tonalności. Ilustracja muzyczna niewątpliwie zyskuje na obecności ALO Audio Pilot.\nCiekawym doświadczeniem było przyłączenie DAC-a do komputera (przypomnę, to DELL Latitude 7390). Dźwięk ustrukturyzował się, zwiększyła się jego masa i zwartość. Poprawiła czytelność i rozróżnialność poszczególnych tonów, jak i ich fizyczna namacalność. Muzyka wypiękniała i stała się przyjemniejsza w odbiorze. Soczystsza i bardziej transparentna. A także o wyższej energii wewnętrznej. Mocniej wyrażona. Tak, komputer także odnosi korzyści z ALO Audio Pilot!\nJakie słuchawki są optymalne dla Pilota? (ja ich przyłączałem doń aż pięć par: Meze Empyrean, Meze 99 Neo, Fostex TH610, Shure Aonic 50 Wireless oraz MTX Audio iX3BT). Na pewno nie jeden Czytelnik puknie sie w głowę jeżeli napiszę, że dowolne. Oczywiście, nikogo nie namawiam na zakup słuchawek Meze Empyrean za circa 13 000 PLN, bo to by było szaleństwo. Ale w trakcie eksperymentu przyłączania ich do Pilota (i do iPhone'a XR) mezaliansu brzmieniowego nie było. Dźwięk był spójny, dokładny i żywy. Bardzo przyjazny. Dlatego mogę odpowiedzialnie stwierdzić, że ALO Audio Pilot może być używany ze wszelkimi słuchawkami. Choć pisząc już zupełnie na serio i racjonalnie, to najbardziej mi przypasowało połączenie z Meze 99 Neo. Pełny dźwięk o bujnej przestrzeni i całkiem niezłej detaliczności pozwalającej usłyszeć dużo muzyki.\nW niniejszym podsumowaniu testu ALO Audio Pilot aż chce się krzyknąć: "mała rzecz a cieszy"! Polecam z pełnym przekonaniem ten muzykalny drobiazg!\nEtykiety: ALO Audio Pilot


Jak zrobić z tej strony Twoją Home Page?\nJeśli nie masz swojej Home Page, to niech nasza strona stanie się Twoją. Może to być dobry punkt startowy do Twoich podróży po internecie.\nJak zrobić stronę SIP Twoją Home Page?\nJak przeczytać nasze strony używając polskich czcionek?\nAby przeczytać nasze strony możesz użyć polskich czcionek lub wybrać wersję bez polskich czcionek.\nAby przeczytać nasze strony używając polskich czcionek wybierz Menu View > Encoding (lub Character Set) > Unicode (UTF-8).\nJak pisać listy elektroniczne używając polskich liter?\nIdź do "Start" i wybierz "Settings", "Control Panel", "Keyboard" (Windows 98 i 2000) lub "Date, Time, Language and Regional Options" (Windows XP). Następnie wybierz Tab zatytułowany "Language" (Windows 98), "Input Locales" (Windows 2000) albo wybierz "Add other languages" (Windows XP). W Windows XP kliknij na "Details", otworzy się wtedy okienko "Text Services and Input Languages". Kliknij na guzik "Add" i dodaj Polish.\nUWAGA! Jeśli nie ma polskiego na liście języków do wyboru (Windows 98 i 2000), idź najpierw do "Start" i wybierz "Settings", "Control Panel", "Regional Options", Tab "General". Tam na dole w "Language settings for the system" zaznacz "Central Europe" i kliknij "Apply". Jest możliwe, że komputer poprosi o włożenie instalacyjnego CD z systemem operacyjnym Windows. Po dodaniu języków z "Central Europe", polski powinien się pokazać na liście języków do wyboru.\nPo dodaniu polskiego z listy języków, w "Properties" dla Polish wybierz Polish (Programmers). Zaletą wyboru Keyboard layout Polish (Programmers) (a nie Polish (214)) jest fakt iż litery z i y są na takich samych miejscach jak w klawiaturze angielskiej. Jeśli jesteś przyzwyczajony/a do starej polskiej klawiatury, takiej jak w starych maszynach do pisania, wybierz Keyboard layout Polish (214).\nNie zapomnij zaznaczyć (check) "Enable indicator on taskbar" (Windows 98 i 2000) w celu wyświetlenia aktualnego języka w taskbar (w prawym dolnym rogu ekranu) (w Windows XP trzeba kliknąć na "Language Bar...").\nZmieniamy klawiaturę z angielskiej na polską przy użyciu lewego Alt i Shift jednocześnie (ten sposób zmiany jest ustawiony "by default", możesz go zmienić na inny). Zmiana języka klawiatury jest widoczna w "taskbar" - jeśli jest wybrany język polski, widać literki PL, jeśli angielski, EN. Można też oczywiście dodać inne języki, np. francuski.\nPolskie litery specjalne w Polish (Programmers) są wyświetlane przy użyciu prawego klawisza Alt oraz odpowiedniej litery. Np. aby napisać polskie a z ogonkiem (ą) przyciśnij jednocześnie prawy Alt i a, duże A z ogonkiem (Ą): Shift + prawy Alt + a. Literę ż (z z kropką) pisze się używając litery z, a ź (z z kreską) przy użyciu x.\nOtwórz Twój ulubiony program do pisania listów elektronicznych, np. Outlook, Outlook Express lub Netscape Messenger (do Netscape Messenger trzeba mieć polskie fonty). Otwórz okienko do napisania nowego listu. Przyciskając lewy Alt i Shift jednocześnie, przestaw klawiaturę na język polski. Aby Twój adresat mógł automatycznie przeczytać polskie litery poprawnie, bardzo ważne jest zaznaczenie odpowiedniego języka pisząc list. W Outlook, w menu "Format", wybierz "Language" i zaznacz Central European (ISO). W Netscape Messenger wyboru języka dokonuje się w menu "View", "Character Set". Zaznacz Central European (ISO-8859-2). Napisz list używając polskich liter (czyż nie lepiej czyta się taki list???). W ten sposób Twój adresat, o ile posiada w miarę aktualny program do odbioru listów, będzie widział polskie litery bez żadnych problemów.


Kardiolog Remigiusz Mazur: Serce lubi ruch - info.elblag.pl\n4 godziny temu Diecezja elbląska: Ksiądz oskarżony o molestowanie dziewczynki... »\nPodtopione podwórka, zalane piwnice. Burza i potężna ulewa nad... », 6 godzin temu\nPiorun uderzył w Galerię EL! „Straciliśmy kawałek... », Dzisiaj 15:50\n4.Podtopione podwórka, zalane piwnice. Burza i potężna ulewa nad Elblągiem\n5.Dni Elbląga 2022: Te przeboje znamy wszyscy. Koncert T.Love (zobacz zdjęcia)\nKardiolog Remigiusz Mazur: Serce lubi ruch\n13.09.2019, 12:00:00 Rozmiar tekstu: A A A\nNa prośbę czytelników ponawiamy publikację rozmowy, ktorą przeprowadziliśmy w kwietniu br. z lekarzem kardiologiem z Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Elblągu.\nRemigiusz Mazur na co dzień pracuje w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Elblągu na oddziale kardiologii z pododdziałem kardiologii inwazyjnej. Zajmuje się m.in. leczeniem zawałów mięśnia sercowego i diagnostyką inwazyjną choroby wieńcowej. W rozmowie dla info.elblag.pl opowiedział o tym jakim badaniom należy się poddawać profilaktycznie i na co warto zwracać uwagę.\nZawał serca zazwyczaj kojarzy się z osobą po 50-tce, która źle się odżywia i ma stresującą pracę. Czy rzeczywiście tylko takie osoby są narażone na zawały serca?\nRzeczywiście pokutuje taka opinia. Coraz częściej widzimy jednak, że na choroby sercowo-naczyniowe chorują osoby młodsze. Przyjęło się też, że częściej chorują mężczyźni, co też nie jest prawdą. Kobiety również mają zawały serca. Prawdą jest jednak, że niezdrowy styl życia, mało ruchu, niezdrowa dieta czy stres predysponują do rozwoju tej choroby i do tego, by szybciej ona wystąpiła.\nCo należy robić, jakim badaniom się poddawać, by do tego nie doprowadzić?\nWarto robić badania profilaktyczne cholesterolu, ciśnienia tętniczego. Ważna jest też diagnostyka w kierunku cukrzycy. Poza tym serce lubi ruch. Ważne jest by regularnie, aktywnie spędzać czas.\nŻyjemy w czasach, gdzie doba zawsze jest za krótka. Często wolimy gdzieś podjechać niż podejść, a jemy szybko i niekoniecznie zdrowo.\nJeżeli mało się ruszamy, źle się odżywiamy i żyjemy w stresie to powinniśmy się zainteresować czy nie jesteśmy w grupie podwyższonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Podstawowym badaniem jest zbadanie cholesterolu. Jeżeli jego poziom jest podwyższony to albo musimy diametralnie zmienić styl życia, albo włączyć terapię.\nA co w przypadku jeśli już występują niepokojące nas objawy?\nJeśli odczuwamy bóle wieńcowe czy bóle wysiłkowe i zauważyliśmy, że szybko się męczymy to może oznaczać, że coś się dzieje z sercem. Wówczas do rozważenia jest diagnostyka nieinwazyjna, np. echo serca czy test wysiłkowy. Diagnostyka nieinwazyjna nie polega na naruszeniu ciągłości tkanek. Echo serca to inaczej mówiąc USG serca. Przykładam głowicę do klatki piersiowej i oceniam strukturę serca i czy jamy nie są powiększone. Pacjent nie ma się czego bać. Jeśli echo nie do końca jest prawidłowe robi się też test wysiłkowy, co jest po prostu chodzeniem po bieżni. Pacjent do klatki piersiowej ma podłączonych 10 elektrod i w trakcie wysiłku oceniam rytm jego serca. To są badania, które trwają od 15-20 minut i nie trzeba do nich specjalnego przygotowania.\nCo w przypadku jeśli wyniki będą nieprawidłowe?\nJeżeli się okaże, że badanie kardiograficzne nie wyszło dobrze i potwierdziło się to w teście wysiłkowym wtedy mamy dwie możliwości. Jeśli pacjent do tej pory nie był leczony to można włączyć odpowiednią terapię, by chorobę niedokrwienną serca starać się opanować farmakologicznie. W momencie, kiedy wyniki są bardzo złe proponuje się diagnostykę inwazyjną, czyli koronarografię. Wówczas musimy nakłuć tętnicę, dostać się w okolice serca i zaintubować tętnice wieńcowe, które unaczyniają mięsień serca. Podajemy kontrast, który pokazuje nam, czy tętnice są drożne.\nA jeśli nie są?\nMamy możliwości, żeby poszerzyć zwężenie implantując stenty. Wtedy zazwyczaj dolegliwości ustępują. Zabieg polega na tym, że doprowadzamy cewnik do okolicy serca, gdzie intubujemy tętnicę wieńcową. Przez miejsce zwężenia przeprowadzamy cienki drucik, po którym wprowadzamy stent. To metalowa konstrukcja. My używamy stentów w rozmiarach od 2 mm do 4,5 mm. Długość jest od 8 mm do 48 mm. Rozprężając stent powodujemy, że blaszka miażdżycowa, która zwężała tętnice jest jakby „wprasowana” w ściankę naczynia przywracając prawidłową średnicę naczynia. Pacjent jest przytomny i po 2-3 dniach może pójść do domu.\nNie u wszystkich pacjentów to może pomóc.\nWtedy kwalifikujemy pacjenta do leczenia kardiochirurgicznego, czyli tak zwanych by-passy. To jest bardzo rozległy zabieg. Pacjent musi mieć znieczulenie ogólne. Kardiochirurg pobraną tętnicę lub żyłę wszywa do tętnicy wieńcowej za miejsce zwężenia. Oczywiście taki zabieg to już ostateczne rozwiązanie.\nCzy elblążanie coraz częściej chorują na serce?\nChoroby sercowo-naczyniowe czy zawały mięśnia sercowego są nadal najczęstszą przyczyną zgonów. Dzięki wprowadzeniu diagnostyki inwazyjnej ilość przypadków śmiertelnych zmniejszyła się, bo pacjenci szybciej do nas trafiają. Ważne jest, żeby ludzie wiedzieli, że jeśli pojawia się w klatce silny ból i trwa on powyżej 15 minut, a nawet może się zdarzyć, że ból promieniuje do ręki czy pleców, to należy wezwać karetkę. W zawale mięśnia sercowego najważniejsze jest, aby pomoc jak najszybciej została udzielona.\nCzyli należy słuchać swojego ciała.\nI to uważnie.\nZ Remigiuszem Mazurem\n06.09.2019 Kolonoskopia - badanie, które może uratować życie,a wystarczy je wykonywać raz na..10 lat. Rozmowa...\n~ Tak racja\nA Elblązanie na spacerek zamiast pieszo to jada samochodem cala rodzina przez stare miasto i mówią byliśmy z rodziną na spacerze.\nW 100 procentach doktor to określił. Szacun.\nNiestety, bardzo zły lekarz. Komuś kto ma poważniejsze schorzenia kardiologiczne absolutnie odradzam. Facet poza zgarnięciem kasy nie potrafi zrobić nic. Nawet dobrego wrażenia.\nCodziennie przy ul. Bema kształci się 900 przyszłych fachowców. Niebawem centrum powiększy się o nowy budynek


Kontenery na gruz / odpady Szczytno - WasteMaster\nWywóz gruzu/ odpadów w Szczytnie\nW jakim miejscu można znaleźć podmiot oferujący wywóz gruzu w mieście Szczytno?\nWywóz gruzu/ odpadów w Zamościu\nWywóz gruzu/ odpadów w Zakopanem\nWywóz gruzu/ odpadów w Koszalnie\nWywóz gruzu/ odpadów w Jaworznie\nPrzykładowe firmy odbierające kontenery na gruz / odpady w Szczytnie\nZłomowanie samochodów w Szczytnie\nUtylizacja odpadów komunalnych w Szczytnie\nSkup tworzyw sztucznych w Szczytnie\nOdbiór przepracowanego oleju w Szczytnie\nWybór atrakcyjnej oferty kontenera, powinien być poprzedzony analizą cennika danej firmy, świadczącej tego typu usługi. Warto zaufać tylko profesjonalistom, mającym wieloletnie doświadczenie w tej branży i gwarantującej wywóz gruzu w Szczytnie.\nJakiego typu przedsiębiorstwa oferują usługę z wywozem gruzu w mieście Szczytno?\nWywóz gruzu w mieście Szczytno jest realizowany przy pomocy kontenerów. Są to pojemniki przeznaczone na odpady budowlane, jak również te powstałe w trakcie remontów. Posiadają one wygodne otwieranie.\nDo kontenera można wrzucać z brudny styropian, folię, drewno, złom, butelki typu PET czy tworzywa sztuczne. To pojemnik, w którym może znaleźć się także siatka montażowa z klejem. Wszystkie wskazane odpady mogą zostać odebrane w ramach wywozu gruzu w Szczytnie.