Nieudana próba pokonania rzeki Yari w Kolumbii | tierralatina.pl - Ameryka Łacińska i Karaiby\nAutor Maciej Tarasin Data 29/03/2013\nRzeka Yari zwana jest w Kolumbii Rzeką Podstępów. Río de los Engaños płynie przez departament Caqueta i wpada do rzeki o tej samej nazwie. Przecina tereny absolutnie dziewicze, jest jedną z najbardziej oddalonych od cywilizacji rzek nie tylko w tym kraju, ale i w całej Amazonii.\nWśród nielicznych informacji jakie udało mi się zgromadzić przed wyruszeniem na wyprawę była taka, że nad Yari ciągle można spotkać plemiona które nie mają kontaktu z cywilizacją. Oznaczało to wpłynięcie w sam środek zielonego piekła, zanurzenie się w lesie deszczowym rozpostartym na obszarze setek kilometrów kwadratowych!\nMiała to być pierwsza wyprawa rzeką Yari z Ciudad Yari do Araracuary. Cały dystans planowałem pokonać za pomocą wioseł, bez wsparcia z zewnątrz. Eksploracja terenów nad Yari była dotychczas jedynie fragmentaryczna i miała miejsce na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Została ona opisana przez Germana Castro Caycedo w książce „Mi alma se la dejo al diablo” . Dwoje bohaterów tej powieści ginie w kanionie Tiburon położonym w dolnym biegu rzeki. Trzeci umiera w obozowisku położonym niedaleko kanionu. Znaleziono przy nim dziennik, w którym ostatnie zapisane słowa stały się tytułem książki: „a swoją duszę pozostawiam diabłu”.\nRzeka Yari. Na czerwono zaznaczona trasa, która pokonaliśmy.\nHistorycznie, tereny nad Yari to także jeden z bastionów kolumbijskich guerillas. A w 1984 roku około 20 kilometrów na północ kanionu Tiburon położonego nad Yari przeprowadzono spektakularną akcję likwidacji Tranquilandi – kompleksu kokainowych laboratoriów założonych przez kartel z Medellin.\nPrzygotowując się do wyprawy przeczytałem między innymi książkę dwóch świetnych kajakarzy Marka Hentze i Aaarona Rettiga zatytułowaną „Colombia whitewater”, w której autorzy opisali szlak wodny przeszło 30 górskich rzek w Kolumbii o wysokiej skali trudności. Hentze i Retting dużą część swoich opisów poświęcili miejscowej ludności i zagrożeniu ze strony guerillas. Mocno utkwiło mi w pamięci jedno zdanie z ich książki, że „dalej na wschód są jeszcze rzeki, którymi nie wiosłowali jeszcze biali ludzie”…\nNapisałem do Marka Hentze na facebooku chcąc uzyskać kilka informacji, ale nie dostałem odpowiedzi. Niespełna pół roku po moim powrocie z Yari dowiedziałem się, że Mark zginął nad rzeką Santo Domingo, w kolumbijskim departamencie Antioquia, w tzw. powodzi błyskawicznej.\nDokładnie przeanalizowałem bieg Yari na Google Earth i wiedziałem, że jeden z kanionów w dolnym biegu rzeki ma około 50 metrową deniwelację na 4 kilometrach długości. Liczyłem się z tym, że na tym odcinku trzeba będzie obnieść cały ekwipunek brzegiem rzeki. Zdobyłem też dwie bardzo dokładne mapy topograficzne, które okazały się bardzo pomocne w trakcie samej wyprawy.\nNie bez znaczenia było moje doświadczenie z poprzednich wypraw. Udało mi się spłynąć niebezpieczną ze względu na obecność dużej liczby hipopotamów etiopską Omo, nad której brzegami trwały i wciąż trwają wojny plemienne. Stałem na czele pierwszej wyprawy, której udało się spłynąć szlak Rio Altamachi w górach Boliwii.\nłódź użyta przez nas na Yari\nMoim partnerem na tej wyprawie miał być Tomek „Yanomami” Jędrys – podróżnik dobrze znający specyfikę lasu deszczowego. Jego doświadczenie poparte było wyprawami do Amazonii podczas których na kilka, a czasem na kilkanaście dni zapuszczał się z miejscowymi przewodnikami w głąb tropikalnego gąszczu.\nRzekę mieliśmy pokonać pontonem Soar Canyon Inflatable przeznaczonym do pływania po białej wodzie do trudności ww4.\nEstá lejos, pero muy lindo. Wyprawę do Tranquilandii uznajemy za rozpoczętą.\n17 października 2011, Bogota.\nRuszamy z kolumbijskiej stolicy. Po 12 godzinach spędzonych w lodowej puszce klimatyzowanego autobusu docieramy do tropikalnej Florencji. I od razu mamy szczęście, czyli natychmiastowe połączenie do Cartagena del Chaira, dokąd właśnie chcieliśmy tego dnia się dostać! Okazuje się, że kierowca ma kilka sympatii w przydrożnych barach. Przed każdym z nich zatrzymuje się, żeby przesłać buziaki na odległość. Dojeżdżamy po czterech godzinach szaleńczej jazdy i meldujemy się w lokalnym hotelu Corcoles, gdzie natychmiast wzbudzamy zainteresowanie rezydentów. Grupa kolumbijskich archeologów pracujących na pobliskich wykopaliskach z niedowierzaniem wysłuchuje jaki jest cel naszej wyprawy. Umawiamy się z nimi na spotkanie wieczorem. Może mają jakieś kontakty w Cartagena, być może dzięki nim uda nam się zakontraktować miejscowego przewodnika dobrze znającego rzekę?\nRzeczywiście podczas wspólnej biesiady wieczorem udaje się sprowadzić do hotelu człowieka, który w castingu na Rumcajsa miałby duże szanse na wygraną. Ma wielki brzuch, brudną podkoszulkę i kilkudniowy zarost na twarzy. No i twierdzi, że przedzieranie się do Ciudad Yari na skróty przez sawannę jest kosztowne i bardzo niebezpieczne. Radzi, żebyśmy sprawdzili w San Vicente, być może znajdziemy tam kogoś kto będzie mógł nam pomóc. Postanawiamy, że następnego dnia z samego rana Tomek pojedzie do San Vicente zbadać sytuację, a ja na miejscu spróbuję dowiedzieć się na ile wiarygodny jest znajomy archeologów.\n19 października 2011, Cartagena del Chaira.\nZ samego rana zjadam dwa pączki nazywane przez Kolumbijczyków buñuelos, popijam kawą i kieruję się do portu. W pobliżu kilkunastometrowej barki stoją dwaj mężczyźni. Podchodzę do nich i przedstawiam im swoją sprawę: szukam człowieka znającego rzekę Yari, który mógłby zostać przeze mnie zatrudniony w charakterze przewodnika. Młodszy upewnia się: chcecie spłynąć całą Rio Yari na wiosłach? Bez silnika? Tak – potwierdzam – a przez ich twarze przechodzi ni to uśmiech rozbawienia, ni to niedowierzania. Młodszy z nich każe mi przyjść za kilka godzin, może uda mu się kogoś znaleźć.\nZostaję jeszcze na godzinę w porcie, żeby nacieszyć oko rzeką. Co chwila na rzece pojawiają się wojskowe motorówki z żołnierzami w pełnym rynsztunku. Dwa konie zaprzężone w wozy spokojnie czekają na rozładunek. Pomimo, ze jestem jedynym gringo w mieście nie wzbudzam specjalnego zainteresowania. Około południa wracam do portu. Przy stoliku w portowej tawernie siedzi czterech mężczyzn. Zamawiam pięć piw Poker i siadam z nimi. Przedstawiają mi José – kandydata na przewodnika. Jedynego kandydata. Zapewnia, że dobrze zna początkowy odcinek rzeki pomiędzy Ciudad Yari a Santa Rita – pierwszą miejscowością leżącą w głębi lasu deszczowego nad Yari i jeszcze zaznaczoną na naszej mapie topograficznej. José deklaruje, że ze strony partyzantów nic nam nie grozi i że z nim będziemy płynąć bezpiecznie. Dodaje, że możemy wyruszyć w piątek z Cartagena i przeprawić się bez problemu na drugi brzeg, skąd do Ciudad Yari będziemy mieli około 50 kilometrów drogi. Rozochocony tym optymistycznym scenariuszem zamawiam następną kolejkę i opowiadam im historię o grubym gościu poznanym poprzedniego wieczoru, który nie dawał najmniejszych szans na bezpośrednie dotarcie z Cartagena do Ciudad Yari. Nie wiem o tym, że gruby właśnie stoi za moimi plecami i słucha dobrze sobie znanej opowieści. Obyło się, na szczęście, bez mordobicia. Moi nowi kompani przegonili potencjalną konkurencję, która i tak nie była zainteresowana udziałem w wyprawie.\nW powietrzu helikoptery, na ulicach uzbrojeni po zęby żołnierze, wszędzie głośna latynoska muzyka i upał. Ale najlepsze są konie jak w westernach czekające przed barami na swoich właścicieli.\n20 października 2011, Cartagena del Chiara.\nNasz przewodnik z kolegami proponuje nam przeprawę promem przez rzekę i skrócenie drogi nad Rio Yari za jedyne 800 USD. Tomek dopiero co wrócił z zapasem pieniędzy z Florencji, ale nawet wszystko co ma, nie starczy na taki nieprzewidziany wydatek. Co będzie jak odmówimy? Czy wyprawa nie dojdzie do skutku? Po dwóch patowych godzinach przewodnik jednak przyznaje, że z San Vicente kursują samochody do Ciudad Yari i że jest to stałe połączenie.\nWreszcie, 21 października, wyruszamy do San Vicente del Caguan. Nasz ekwipunek ląduje na górze potężnego trucka, który ma nas zawieźć do Ciudad Yari. Jeszcze tylko ostatnia kontrola wojskowych za mostem na rzece Caguan i droga jest wolna.\nNad rzekę jedzie z nami Jesús López patron wszystkich macheteros. ¡Vamos!\nWjeżdżamy na sawannę w towarzystwie miejscowych llaneros, czyli odpowiedników północnoamerykańskich kowboi. Posuwamy się powoli przy dźwiękach kolumbijskiej muzyki. Kierowca w koszulce z napisem „Jezus jest prawdą” i jego siedzący na dachu pomocnik to sympatyczni młodzi chłopcy. Jedzie z nami również dziarski staruszek wiozący kilka maczet. W jego spojrzeniu jest coś tak pogodnego i dobrego, że nazywam go patronem wszystkich macheteros. Po drodze dosiada się wesoła, kolumbijska rodzina – niezwykle ciepli i przyjaźni ludzie, jak zresztą większość Kolumbijczyków. Niestety mamy ciągłe problemy z José, który kupuje sobie na nasz koszt parę piw na każdym przystanku, ciągle się gubi i jest głodny bez względu na porę dnia.\n23 października 2011, Ciudad Yari.\nWreszcie, po niemal całym dniu podróży docieramy do Ciudad Yari położonego nad Caño Guyabo, dopływem Rio Yari. W wiosce panuje duży ruch, trwają przygotowania do imprezy z okazji otwarcia mostu na rzece. Dwie na oko czterdziestoletnie sklepowe zamykają budę z piwem i szykują się na potańcówkę. Dziwią się, że wybieramy się w dół rzeki. Przecież tam są węże i pająki! Jedna z nich zachęca mnie do wspólnego tańca. Odmawiam. –Dlaczego?– pyta Kolumbijka. –Bo bardziej od węży boje się kobiet– odpowiadam. Trwa fiesta, do której dołącza Tomek bratając się z miejscowymi, tańcząc i filmując walki kogutów. Podczas nocnej imprezy José zaczepia Tomka. Nad ranem Tomek opowiada mi swoją historię imprezy. –On chciał poderżnąć Ci gardło– mówi do mnie. –Kto?– pytam zaskoczony. –Nasz przewodnik, ale pilnowałem namiotu całą noc!– tłumaczy Tomek chwiejąc się na nogach.\nKilka godzin później decydujemy się na zwodowanie sprzętu i płynięcie we dwójkę bez przewodnika, który mocno zapił i nie stawił się do pracy. Biorę najcięższy wór z łodzią w środku i przenoszę go jakieś czterysta metrów nad rzekę. Tomek chwyta worek z zapasami jedzenia i podąża za mną. Atrakcyjna Kolumbijka podjeżdża na motorze nad wodę chcąc zapewne zmyć z twarzy pocałunki llaneros, z którymi bawiła się w nocy. Chwilę później około czterdziestoletni mężczyzna podchodzi z koniem. –Gdzie płynięcie?– pyta. Do Araracuary – odpowiadam. –To daleko– uśmiecha się ogorzały mieszkaniec sawanny.\nPakujemy sprzęt na łódź i odpływamy z Ciudad Yari. Już po kilku minutach spływania zauważam w rzece blisko prawego brzegu łeb dużego tapira. Uciekając przed nami płynie na przeciwległą stronę rzeki. Z trudem gramoli się na błotnisty brzeg i znika jak duch za drzewami. Małpy dokazują w koronach drzew nad nad naszymi głowami. Rzeka jest bardzo wąska co umożliwia im przejście na drugą jej stronę górą. Trzeba płynąć ostrożnie, aby nie wpaść na jeden z wielu leżących w Caño Guayabo przewróconych pni drzew. W gałęziach wiszących nisko nad rzeką mogą czaić się niebezpieczne węże.\nNagła burza tropikalna przerywa wiosłowanie. Postanawiamy rozbić obóz w lesie i kontynuować nasz spływ dopiero następnego dnia. W nocy słychać odgłosy wydawane przez tapiry przypominające góralskie trombity.\nNastępnego dnia o poranku wpływamy w końcu na Yari. Rzeka ma barwę kawy z mlekiem i około trzydziestu metrów szerokości. Płynie leniwie mocno meandrując. Nasza łódź słabo sprawdza się w tych warunkach. Swoje możliwości ma pokazać na kilku trudnych przełomach, które czekają nas w środkowym i dolnym biegu Yari.\nPierwszy tydzień spływania rzeki upływa nam głównie na fotografowaniu dzikich zwierząt. Znajdujemy też opuszczone obozowiska, które być może były kryjówkami guerillas. W dwóch z nich znajduję przykryte ściółką biustonosze, jest też zardzewiały pilnik do maczety, garnki i pozostałości szałasów. Po rzece walają się niebieskie beczki, dowody na to że w przeszłości rzeka była ważnym szlakiem dla partyzantki.\nPo deszczu zwykle do wody schodzą tapiry. Jest wtedy szansa, żeby je dokładnie sfilmować podczas żerowania. Wysuwają swoją śmieszną trąbkę i język, chwytają zręcznie gałązki i zjadają liście. Nie boją się nawet kiedy Tomek podchodzi niemal na wyciągnięcie wiosła. Chyba nigdy wcześniej nie spotkały człowieka, bo zachowują się bardzo ufnie. Z krzykiem podpływają do łodzi wydry olbrzymie, aby nas odstraszyć i obronić swoje młode przed najazdem intruzów. Mają one opracowaną specjalną strategię działania. Płyną w naszym kierunku w grupach od kilku do kilkunastu sztuk, wystawiają z wody swoje długie, smukłe szyje i pokazują ostre jak maczeta zęby. Nie sposób też nie dostrzec pasących się nad brzegami Rio Yari płochliwych kapibar o wyglądzie ogromnych świnek morskich. W pewnym momencie na prawym brzegu Tomek dostrzega jaguara, jednak kot czmycha zanim aparat osiąga pełną gotowość do działania.\nDrugi tydzień spływu to już prawdziwe galery. Rzeka meandruje pomiędzy zielenią lasu deszczowego, słońce na równiku pali niemiłosiernie, a zwierzęta pozostają w ukryciu. Każdy kilometr jest okupiony ogromnym wysiłkiem. W nocy budzę się i czuję, że nie mogę rozprostować palców, pozostają jakby uwięzione w uchwycie wiosła. Jeszcze dzień, dwa i dopłyniemy do pierwszych kanionów. Nareszcie są pierwsze progi i pierwsze wspaniałe wrażenia z pływania po białej wodzie. Przed nami wyłania się imponujące bystrze klasy IV ww. Ustalam z Tomkiem najważniejszą zasadę. –Ta rzeka ma charakter nizinny na 99% procentach swojej długości – tłumaczę mu. –Ale będzie kilka odcinków niebezpiecznych i wtedy musisz bezwzględnie słuchać moich komend.– Tomek daje mi znać, że zrozumiał.\nPodchodzimy z lewej, żeby nie wejść w główny nurt, w którym kotłują się olbrzymie masy wody. Ustawiamy kamerę tak, żeby sfilmowała nasze zejście w dół dwumetrowego wodospadu. Skaczemy z niego i przez chwilę płyniemy wąskim przesmykiem między czarnymi skałami z wielką prędkością. Wreszcie wypluwa nas do głównego nurtu i przez pół minuty kołyszemy się w górę i w dół na wielkich falach.\nZa każdym razem kiedy pokonujemy przełomy rzeka i jej brzegi zmieniają się nie do poznania. Zamiast ściany lasu możemy podziwiać piękne formacje skalne, małe kaniony i szerokie piaszczyste lub skalne plaże. Przed nami wodospad San Rafael. Szykujemy się na ciężką przeprawę z użyciem lin, tymczasem okazuje się że wielki kocioł pośrodku rzeki można spokojnie obejść bokiem. Brodzimy w ciepłej wodzie porośniętej trawami i przepychamy naszą łódź wąskimi przejściami pośród skał. Tej nocy śpimy blisko wodospadu na przepięknej piaszczystej plaży pośród palm.\nNazajutrz rozpoczyna się trzeci tydzień naszej wyprawy. Zapasy się mocno skurczyły, a GPS wskazuje jakieś 120 km drogi w linii prostej, co może oznaczać dwa lub czasem trzy razy tyle po rzece. Staramy się oszczędzać jedzenie i próbujemy zdobyć coś na własną rękę. Moje polowanie na kajmana przy użyciu harpuna kończy się podwójnym niepowodzeniem. Kajman ucieka z grotem w grzbiecie. Do polowań zostaje nam już tylko maczeta. Tomek ma więcej szczęścia, wyciąga z piaszczystej łachy tuzin żółwich jaj, które zjadamy tego samego dnia w naszym obozowisku usianym świeżymi śladami wielkiego jaguara.\nMamy namiar na osobę w wiosce Araracuara – to miejscowość gdzie ma się zakończyć nasza wyprawa. Prosimy przez telefon satelitarny naszą wspólną przyjaciółkę Anitę Czerner Lebedew o kontakt z Panem Rozo i negocjację warunków wypłynięcia miejscowych po nas w górę rzeki Yari. Wiemy że Anita nigdy nie zawodzi i za dzień lub dwa dowiemy się co udało się załatwić.\nPrzecinamy równik w dobrych humorach , za nami dwie trzecie wyprawy, do celu jest już bardzo blisko. Anita informuje nas, że miejscowi z Araracuara nie są w stanie dopłynąć do wodospadu ze względu na niebezpieczne kaniony jakie czekają na nas w dole rzeki.\n9 listopada 2011, Raudal Tiburon.\nPo 18 dniach nieustannego spływu dopływamy wreszcie do kanionu o nazwie Raudal Tiburon. Wygląda to tak, jakby rzeka o szerokości 150 metrów wpływała w wąską piętnastometrową szczelinę między skałami. Pierwszy próg spływamy bez najmniejszego problemu. Oglądam drugie bystrze i moim oczom ukazuje się wodny lej o deniwelacji kilku ładnych metrów.\n–Mamy trzydzieści procent szans na przejście bez wywrotki.– tłumaczę Tomkowi. –Jak się wywalimy to trzymaj się łodzi i nie puszczaj wiosła. Zaraz za progiem rzeka robi się na dłuższy czas spokojna, więc odholujemy łódź na brzeg.–\nPłyniemy! Końcówka leja i dostajemy uderzenie fali z lewej strony, lecimy na prawo i wywracamy się. Tomek przytomnie chwyta się cumy i holuje ponton do brzegu, a ja podtopiony wypływam dopiero po kilkunastu sekundach. Wylewamy wspólnie wodę na lewym brzegu i idę oglądać kolejne przeszkody. Płyniemy kolejne bystrze klasy III ww i nie bez kłopotów udaje nam się je pokonać. W pewnym momencie przechyla nas tak mocno, że chyba się wywrócimy. Dobry balans ciałem i schodzę w prawo gdzie jest trochę spokojniej. Ale to nie koniec! Łódź zachowuje się jak wściekły byk na arenie rodeo. Staje dęba jeszcze raz i jestem niemal pewien że czeka nas wywrotka. Jakimś cudem wypływamy na spokojniejszą wodę. Na następnym szypocie niestety musimy się zatrzymać. Widzę dwa potężne odwoje, gdzie mogłoby nas wciągnąć wraz z łodzią. Po brzegowym rekonesansie wracam do Tomka i mówię mu: –Jest źle. Musimy wyciągnąć wszystkie liny i przywiązać łódź i z przodu i z tyłu.– Zabieram się do rozplątywania lin. W tym czasie widzę, że Tomek stara się do kogoś dodzwonić. Jest mocno przestraszony po wywrotce. Wreszcie zabieramy się do roboty. Tomek zahacza liny o skały i drzewa stojąc na wyższej półce kanionu, a ja przepycham ponton między skałami przy samej rzece. Linujemy to miejsce kilka godzin i jesteśmy mocno zmęczeni.\nPrzecież Yari jest rzeką nizinną, ten kanion musi się wreszcie skończyć!\nWpadam na pomysł, żeby przejść górą kanionu i obejrzeć kolejne bystrza. Przedzieramy się wspólnie wycinając maczetą drogę wśród gęstych zarośli. Udaje nam się sprawdzić dwa kolejne progi i postanawiamy zawrócić. Teren jest trudny, a końca kanionu nie widać. Dwa z trzech wioseł są mocno przywiązane linami do łodzi. Wyrzucam na skały maczetę i jedno zapasowe wiosło. Wyciągam z worka swój paszport i mapę topograficzną z koordynatami nanoszonymi codziennie w miejscach noclegu. Tomek wyciąga całość swojego ekwipunku na brzeg. Najbardziej wartościowe rzeczy to telefon satelitarny i jego sprzęt fotograficzny, który lekko zamókł. Wodoodporny GPS jest bezpieczny w mojej kamizelce. Jeśli nie utrzymamy łodzi lepiej żeby te rzeczy nie zginęły. Zresztą podczas linowania w miejscach gdzie rzeka się burzy, woda bez problemu wlewa się do środka.\n– Zlinujemy do tych kamieni i wsiadamy.– mówię do Tomka. On jednak nie chce płynąć. –Boję się wody, szkoda mi tych rzeczy.– mówi wskazując na swój wodoszczelny wór.\nNie chcę, żeby Tomek się utopił, więc odwołuję decyzje o płynięciu, chociaż to najlepsze możliwe wyjście w tej chwili. Kontynuujemy linowanie. W pewnej chwili nurt staje się tak silny, że nie jesteśmy w stanie dłużej utrzymać łodzi, która błyskawicznie płynie dalej. Widzimy jak wzburzona rzeka niesie ją za zakręt i wywraca na progu. Huk w kanionie uniemożliwia rozmowę z Tomkiem. Krzyczę do niego i pokazuję mu na migi, że ruszam ratować łódź i żeby podążał za mną górą kanionu po brzegu. Tomek daje mi znać machnięciem ręki, że nie zgadza się na takie rozwiązanie. Pokazuje mi, że jego worek jest za ciężki na taką przeprawę. Krew mnie zalewa. Jak można w takiej chwili martwić się o rzeczy? Najważniejszy jest ponton i wiosła, resztę niech diabli wezmą!. Łódź już i tak uciekła z zasięgu wzroku i to właśnie jest najgorsze. Muszę ją odzyskać, przecież nikt nas stąd nie będzie wyciągał! Nie możemy razem zejść z kanionu, bo ponton z wypuszczonym linami może zahaczyć o głazy i zatrzymać się w jego trzewiach na długi czas. Jeden z nas musi spenetrować wnętrze kanionu Tiburon. Tomek boi się wody, więc to będę ja. Ustaliłem z nim wcześniej, że w razie niebezpiecznej sytuacji na rzece wykona moje polecenie. Nie jestem jednak pewien czy posłucha i zejdzie z kanionu. Tomek wie, bo pokonaliśmy już cztery mniejsze kaniony, że teren za progami otwiera się i nie ma tam zwartej ściany lasu deszczowego. Łatwo się znajdziemy. Zapamiętałem z analizy map google earth, że kaniony w dolnej Yari mają około 5 kilometrów długości. Połowa za nami.\nMam na sobie kamizelkę ratunkową, w kieszeniach nóż i GPSa, na sobie krótkie bojówki, do tego sandały. W ręku trzymam wiosło. Mówię sobie w duchu: –Dasz radę, nad Omo w Etiopii było gorzej!– Schodzę szybko dwie półki skalne niżej i rzucam się do pędzącej kanionem rzeki. Płynę, a raczej rzeka mnie niesie przez sekwencję trzech progów i wreszcie wypluwa do cofki przy prostopadłych, czarnych skałach wysokich na dwadzieścia metrów. Rzeka wpycha mnie pod ogromną czarną ścianę skalną. Początkowo nie znajduję żadnego punktu zaczepienia w wyślizganych od wody skałach. Wreszcie znajduję dziurę i jakoś się jej chwytam. Mozolnie przesuwam się po skalnej ścianie w kierunku wystających z wody kamieni. Wsadzam dłonie w skalne szczeliny i chwilę odpoczywam oddychając głośno. Woda to wciąga mnie pod skały, to zawraca z impetem.\nOdwracam głowę i widzę jedno z trzech zabranych na wyprawę wioseł. To z nim skoczyłem do rzeki. Teraz tańczy za moimi plecami taniec życia lub śmierci. Wreszcie docieram do kamieni, gdzie mogę na chwilę usiąść i wyrównać oddech. Wiem, że muszę z powrotem wskoczyć do rzeki. Jeśli zostanę w tym miejscu, to wychłodzę organizm. Woda miarowo uderza w moje plecy, jestem częściowo w niej zanurzony. Poprawiam paski kamizelki, która zbyt luźno mnie opina. Zapomniałem, że podczas wyprawy straciłem ponad piętnaście kilogramów. Pokonuję z łatwością jedno duże bystrze. Jeszcze kilka machnięć ramionami i będę na lewym brzegu. Udało się. Padam ze zmęczenia na rozgrzane kamienne płyty i zasypiam powoli trzymając w ręce nóż. Skały mnie grzeją, księżyc oświetla, to najpiękniejsza noc w moim życiu. Odpalam GPSa i oglądam zdjęcia Nataszy zrobione nad Rio Altamachi. To lepsze niż bajka na dobranoc. Jestem dobrej myśli: –Udało mi się przepłynąć kanion, jutro znajdę łódź i wrócę po Tomka.–\n10 listopada 2011, Raudal Tiburon.\nMoje bojówki wysychają przez noc. Ściągam kamizelkę, żeby zrobić z niej prowizoryczną poduszkę. Jest mi jednak zimno, więc ponownie ją ubieram. A potem znowu ściągam, bo niewygodnie mi się w niej leży… O dziwo budzę się całkiem wyspany. Chwilę patrzę w dół gdzie rzeka gwałtownie zmienia kierunek i rzeźbi w skałach przejście w kształcie litery L. Najpierw ruszam w kierunku miejsca, gdzie poprzedniego dnia ostatni raz widziałem Tomka. Gwiżdżę i krzyczę z całych sił, ale nikogo nie widać. Huk rzeki w dole wypełnia cały kanion.\nWiem że bez łodzi sami się stąd nie wydostaniemy. Decyduję się na przeprawę w dół rzeki po zboczu aby wyjść z kanionu. Muszę wdrapać się kilka metrów na najwyższą półkę i stamtąd przedzierać się pośród gęstej roślinności do miejsca gdzie rzeka jest spokojniejsza. Nie jest to łatwe, bo dzień wcześniej uszkodziłem mocno dużego palucha u stopy. Nie chcę nawet ściągać sandała, żeby się nie załamać tym co zobaczę. Mordercza przeprawa trwa trzy godziny. Najwyższa półka przestaje być najwyższą, więc lawiruję, to w górę to w dół, obawiając się, że za chwilę znajdę się nad przepaścią i nie będę miał dalej przejścia. Nieraz spróchniałe drzewa łamią się w moich rękach, kiedy chcę się przytrzymać. Jestem bliski upadku z dużej wysokości…\nNie mam kontaktu wzrokowego z rzeką, zasłaniają mi ją drzewa i krzewy porastające zbocze kanionu. Przez chwilę idę wzdłuż pionowej półki skalnej, z której spada niewielki wodospad. Wtedy mogę z siebie zmyć ślady błota. Moje nogi zapadają się w ściółce aż po kolana. Muszę je wtedy wyciągać delikatnie, żeby nie stracić sandałów. Te kilka rzeczy, które mi zostały mają niezwykłą dla mnie wartość. Liany zahaczają o moje nogi, kłujące krzewy ranią moje ręce. Kleszcze wbijają się w odsłonięte miejsca na moim ciele. Wreszcie po trzygodzinnej przeprawie górą kanionu wśród bujnej roślinności udaje mi się zejść w dół do miejsca, gdzie rzeka się wyraźnie uspokaja. Jeszcze tylko dystans około jednego kilometra wpław i będę w bezpieczniejszym miejscu. Wychodzę z rzeki na prawym jej brzegu, żeby Tomek mógł mnie łatwo znaleźć. On przecież dobrze wie, że za każdym kanionem teren się otwiera, nie ma drzew i łatwo zauważyć drugą osobę…\nNajpierw udaję się w dół rzeki sprawdzić czy nie ma tam łodzi, ale niczego nie znajduję. Wszystko robię w ogromnym pośpiechu, mało starannie, trochę jakbym był pijany szczęściem, że kanion wypuścił mnie ze swoich skalnych objęć. Wracam poszukać możliwości powrotu do Tomka. Pokonanie kilometrowego odcinka rzeki pod prąd do miejsca, w którym zszedłem ze zbocza kanionu kończy się niepowodzeniem. Nurt jest zbyt silny, żeby płynąć w górę rzeki. Skały kanionu wyglądają i pięknie i strasznie. Stoję chwilę pod kilkumetrowym wodospadem. Zimna woda przynosi ochłodę i orzeźwienie. Piję kilka łyków. Nieważne, że niefiltrowana. Muszę pić. Może Tomek zejdzie do mnie – myślę zrezygnowany. On ma łączność ze światem zewnętrznym, maczetę, ogień i tabletki do utylizacji wody. Jeśli dziś lub jutro znajdę łódź, a on się nie znajdzie, płynę dalej bez niego- postanawiam.\n10 listopada 2011, Berlin, Żory, Gliwice. Relacjonuje Natasza Szałajska – narzeczona Maćka:\nKiedy Maciek planował kolejną podróż zawsze mnie ogarniał strach, że coś mu sie stanie, że nie wróci. Postanowiłam więc w 2009 roku wybrać sie na wspólną wyprawę do Boliwii w celu spłynięcia dziewiczej rzeki Rio Altamachi. Pomyślałam, że spłynę rzekę i poczuję na własnej skórze, czy to takie niebezpiecznie. Najpierw była zaprawa na górskich rzekach Słowacji i Chorwacji. Jesienią pojechaliśmy na spływ w Andach. Było super! Zrozumiałam co to dla niego znaczy, więc starałam sie pomagać mu w przygotowaniach do wyprawy na Yari.\nInformacja o rzekomym zaginięciu Maćka trafiła we mnie jak grom z jasnego nieba. Był to wpis na facebooku umieszczony w czwartek przez Anitę, wspólną znajomą moją i Maćka. Tomek dzwonił do niej w czwartek około południa czasu kolumbijskiego. Powiedział, że poprzedniego wieczoru rzeka porwała łódź, Maciek ruszył za nią i do tej pory nie wrócił. Mówił też, że nie ma jedzenia i jest gdzieś w kanionie. Stwierdziłam, że musiało się coś stać. Maciek na pewno wróciłby po Tomka, gdyby tylko miał taką możliwość.\nAnita tego samego dnia obiecała mi, ze uruchomi natychmiast wszelkie możliwe kolumbijskie kontakty, aby pomóc kolegom. Przełomowym był telefon do przyjaciela Maćka – Ediego Sancheza – kolumbijskiego muzyka mieszkającego od lat w Polsce. Ten dał Anicie namiary na Dominika Baca i Claudię Cardenas – polsko-kolumbijskie małżeństwo doświadczonych podróżników. To właśnie Dominik i Claudia mieli być mózgiem całej operacji po stronie polskiej. Oddolnie zawiązała się grupa ratunkowa. W Kolumbii o szczęśliwy powrót rozbitków do domu walczyła Patrycja i Yolanda – rodzina Dominika i Claudii, mama i brat Ediego Sancheza, Ambasada RP i wiele innych osób. Wsparcie jakie otrzymali od Kolumbijczyków wkrótce miało przerosnąć jakiekolwiek wcześniejsze oczekiwania.\n11 listopada 2011, Raudal Tiburon.\nNoc spędzam pod skałą. Nad ranem słyszę wesołe krzyki wydr olbrzymich. Mam wrażenie, że szydzą ze mnie. Obserwuję też walkę dwóch ptaków. Powoli oswajam się z dziczą. Czuję się częścią otaczającej mnie przyrody, dzieckiem planety. W pobliżu mojego legowiska znajduję gumiaki ucięte za kostkami. Są podpisane imieniem i nazwiskiem. Bardzo mnie to rozśmiesza. Nie czuję już żalu do partnera, że nie chce sprawdzić czy wszystko ze mną w porządku. Każdy z nas ratuje się po swojemu, tak jak nakazuje nam instynkt. On ma przewagę technologiczną w postaci telefonu satelitarnego. Domyślam się, że postanowił szukać pomocy z zewnątrz i z kanionu nie zejdzie. Decyduję, że skoro zaryzykowałem i wpłynąłem do gniazda szerszeni, to teraz sam muszę stąd wyjść. Partner mi nie pomoże, a o pomoc z zewnątrz prosić jest za wcześnie. Zresztą jak? Jestem zdany na siebie. Nie zamierzam się poddać, od rana buduję tratwę. Tnę bieliznę na paski, szukam lian do wiązania drewnianej konstrukcji i znoszę nadające się do budowy tratwy drewniane bale. Tego dnia udaje mi się zrobić połowę konstrukcji.\nKażdy ruch to utrata energii. Staram się oszczędnie gospodarować siłami. Ciężkie bale, które normalnie dźwigałbym bez wahania tym razem zostawiam na swoim miejscu. Koło południa robię sobie przerwę i idę w kierunku kanionu sprawdzić czy nie nadchodzi Tomek. Na lewym brzegu słyszę ryk jaguara. Zawracam. W drodze powrotnej widzę sylwetki dwóch zwierząt na półce skalnej, gdzie znajduje się moje obozowisko. To kapibary. Skaczą do rzeki i odpływają kiedy zbliżam się na odległość około dziesięciu metrów. W nocy przychodzi potężna burza tropikalna i zalewa moje leże pod skałą. Zziębnięty czekam aż nastanie świt.\n11 listopada 2011, Berlin, Żory, Gliwice, Villavicencio, Bogota. Relacjonuje Natasza Szałajska:\nPierwszy szkic założeń związanych z akcją ratunkową Anita i Dominik przedstawili na facebooku w piątek. Działali trzykierunkowo: Dzięki Patrycji, siostrze Claudii, skontaktowali się z Czerwonym Krzyżem i poprosili o zorganizowanie pomocy dla rozbitków. Rozmawiali z Silvio Rojasem z Araracuary, który z grupą Indian miał dopłynąć do kanionu Gamitana, oddalonego o 40 km od kanionu Tiburon, skąd Tomek wzywał pomocy. Od Gamitany mieli przedzierać się do kanionu Tiburon. Ta opcja dość szybko została skasowana. Rojas uznał, że marsz przez las deszczowy na tym trudnym odcinku może potrwać nawet dwa tygodnie. Za pośrednictwem Ambasady RP grupa ratunkowa poprosiła o pomoc kolumbijską armię. Wojsko początkowo nie chciało słyszeć o jakiejkolwiek akcji w tym terenie ze względu na zbyt duże ryzyko ataku ze strony guerillas.\nRozmowy z grupą ratunkową na facebooku odbierałam jako pomoc jedynie Tomkowi. To było frustrujące. Pomimo licznych rozmów telefonicznych, które Tomek odbył z Anitą, nie przekazywano moich pytań do Tomka: Jak to sie stało , że Maciek skoczył za łodzią? Co miał przy sobie? W co był ubrany? Co tak naprawdę się tam wydarzyło, bo nie wiedziałam nic. Pomyślałam, co ja bym zrobiła na miejscu Tomka? Najpotrzebniejsze rzeczy na plecy i ruszam za partnerem, przecież mogło mu sie coś stać, mógł potrzebować pomocy. A on nie zrobił NIC! Czas niepewności był straszny. Nieprzespane noce, praktycznie 24 godziny przed komputerem, na skypie z Anitą i na telefonie z Dominikiem. Nocne telefony od brata Maćka, który uznał że jego zaginięcie to dobry powód żeby zalać się w sztok.\nW piątek dotarła do mnie informacja, że Kolumbijczycy zlokalizowali w nocy z samolotów zwiadowczych dwie osoby. Ucieszyłam się, wiedziałam, że Maciek sobie poradzi. Później tej informacji nikt nie chciał potwierdzić. Ale podobno w każdej plotce jest trochę prawdy.\n12 listopada 2011, Raudal Tiburon.\nRano nie ma już na brzegu mojej tratwy. No fajnie – myślę sobie. Teraz nie mam ani tratwy ani majtek… To zły znak. To znaczy, że jestem coraz słabszy. Nie zabezpieczyłem dobrze tratwy zakładając, że pogoda się nie załamie. Muszę zacząć przewidywać pesymistyczne scenariusze, bo na razie jestem w dupie.\nUdaję się na poszukiwanie tratwy w dół rzeki, tym razem kilometr, może dwa kilometry dalej niż w czwartek i nie dowierzam własnym oczom: widzę jakiś niebieski kształt. To moja łódź, która na skutek ulewy została wypluta przez kanion! A może była tam już w czwartek, ale jej nie zauważyłem? Płynę do pontonu jak szalony i… mijam się z nim, bo nagle zawraca pod prąd. Druga próba jest udana. Najpierw chwytam linę i oddycham ciężko kilka minut. Zieleń lasu wokół wiruje mi przed oczami. Serce wali mi jak młot. Adrenalina buzuje.\nWylewam wodę, sprawdzam co zostało do jedzenia – są tylko dwie puszki mielonki, reszta zapasów leżała w wodzie trzy dni i nie nadaje się do spożycia. Najważniejsze, że są wiosła mocno przywiązane linami. Nie wiem co robić. Wracać po Tomka, czy ratować siebie?\nPrzedzieranie się do niego zajmie mi co najmniej cztery godziny w jedną stronę i cztery w drugą. Prawie cały dzień. O ile w ogóle dam radę. Jeden dzień przedzierania się przez kanion to utrata energii równa dwóm, może nawet trzem dniom spokojnego wiosłowania. Przede mną sześć dni wiosłowania. Dodatkowy dzień na pokonanie kanionu Gamitana. Nie jadłem od środy rano, jest sobota rano. Mam dwie puszki mielonki…\nTo była bardzo chłodna i egoistyczna kalkulacja, z którą nie czuję się dzisiaj dobrze.\nChwytam za wiosło. Muszę się ratować. Jeśli dotrę do wioski, to sprowadzę pomoc dla Tomka. Jeśli nie, to przynajmniej powalczę jeszcze kilka dni. Cztery dni temu nie mogłem patrzyć na wiosło, teraz jest dla mnie jak najcenniejsza relikwia. Wiosłuję całą sobotę sprawdzając co chwila zmianę pozycji na moim GPSie. Postęp jest duży, ale cały czas płynę na północny wschód, więc nie zbliżam się do celu w linii prostej. Kiedy rzeka zmieni kierunek na południowy wschód zacznę się znacząco zbliżać do Araracuary. Zasypiam w łodzi na kamienistej plaży, gdzie znajduję kilka bardzo starych śladów ludzkiej obecności. Wreszcie mogę się wyspać, bo w nocy nie pada. Co najważniejsze mam liny, którymi mogę się przykryć i jest mi ciepło! Podnosi mnie to na duchu. Zostało mi 60 kilometrów w linii prostej do rzeki Caqueta. Po rzece będzie koło stówy, bo odcinek za kanionem Gamitana jest prosty. Bateria w GPSie pada.\n12 listopada 2011, Berlin, Żory, Gliwice, Villavicencio, Bogota. Natasza Szałajska:\nAkcja ratunkowa w sobotę nabrała tego dnia niezwykłego rozpędu. Tego dnia Dominik, Claudia i Patrycja mieli bezpośredni kontakt z oficerem wojsk kolumbijskich koordynującym akcję. Podziwiałam ich umiejętności, kontakty i zaangażowanie. Rzucili wszystko i pomagali ludziom, których nawet nie znali! Na podstawie współrzędnych geograficznych otrzymanych od Tomka i dzięki zdjęciom lotniczym okolic kanionu Tiburon Dominik przygotował mapę dla wojska. Okazało się później, że nie pomylił się prawie wcale w ustaleniu jego pozycji.\n–Do Tomka pewnie dotrą, bo mają namiary, a Maćka będą szukać do skutku? – pytałam Dominika i Anitę. Dlaczego Tomek do niego nie zejdzie? Nie rozumiałam jak można bezczynnie siedzieć przy ognisku, kiedy Maciek skoczył do rwącej rzeki w pogoni za łodzią. Byłam w podobnej sytuacji w kanionie Puerta del Sol na rzece Tuichi w Boliwii. Wtedy cała nasza trójka biorąca udział w wyprawie rzuciła się po skałach w dół rzeki w pogoni za tratwą. Dominik odpisał: „Jeżeli chodzi o poszukiwania Maćka to na razie nie ma żadnych decyzji. Na pewno jak polecą i miejmy nadzieję znajdą Tomka, to też pewnie przeszukają z powietrza okolice. Major powiedział nam, że ten rejon to gniazdo partyzantów i wysyłanie tam wojska lądem nie wchodzi w grę. Guerilla odpuszcza cywilom, ale wojsko i policję zabija bez litości.”\nZ godziny na godzinę przychodziły coraz to nowe informacje. Jeszcze tego samego dnia Dominik ponownie meldował: „W tej chwili pogoda nad regionem jest zła – zachmurzenie i opady deszczu. Operację można zacząć dopiero jak sie przejaśni. W operacji będzie brało udział sporo samolotów/helikopterów: wojskowy helikopter ratunkowy, samolot medyczny, który będzie czekał w Ararcuara, oraz samolot wsparcia bojowego w rejonie gdzie są Tomek i Maciek. W tej chwili wszystkie te maszyny są na różnych lotniskach i czekają na rozpogodzenie. Jak tylko sie przejaśni (najwcześniej jutro) polecą do Araracuara tam i rozpoczynają akcję ratunkową. Jeżeli pogoda przejaśni sie w nocy/nad ranem to FAC (siły powietrzne Kolumbii) wyślą samolot z czujnikiem ciepła który może wykryć ognisko rozpalone przez Tomka. Dlatego jest ważne żeby utrzymywał ogień. Mamy zapewnienie, że znajdą Tomka i będą szukać Maćka – mówią żebyśmy sie nie martwili i ze wszystko będzie dobrze…”\n13 listopada 2011, Berlin, Żory, Gliwice, Villavicencio, Bogota. Natasza Szałajska:\nDominik od rana przekazywał same dobre informacje: „Jeszcze raz rozmawialiśmy z wojskiem i mamy pełen obraz przelotu nad Tomkiem w nocy i plan na najbliższe godziny:\nSamolot zidentyfikował Tomka nad rzeką, włączył światła, dał mu znać że go widzą. Była tylko chwila przejaśnienia, więc nie wiemy czy na pewno Tomek zrozumiał, że po niego wrócą.\nSamolot wrócił do Ararcuara i czeka na helikoptery które przylecą z Tres Esquinas. Tam pilot samolotu przekaże dokładne namiary na miejsce gdzie jest Tomek i helikopter leci w tamtą stronę.\nJedynym czynnikiem który wstrzymuje natychmiastową akcję jest pogoda. W tej chwili nad regionem zalegają niskie chmury deszczowe które uniemożliwiają zejście i akcję ratunkową. Dobra informacja jest że jednak dzień prawdopodobnie będzie się wypogadzał i chmury sie rozejdą.\nAkcja poszukiwacza Maćka prowadzona będzie z helikoptera (kanion), jeżeli go nie znajdą to nad rejon znowu wróci samolot obserwacyjny i będzie skanował okolice…”\nTo mnie trochę uspokoiło. Od trzech dni byłam jak zombie. Nie jadłam, nie spałam, tylko się bałam o Maćka. Dopiero po akcji dowiedziałam się, że Kolumbijczycy zdecydowali się jedynie na przeprowadzenie akcji ratunkowej Tomka. Nie chcieli ryzykować akcji poszukiwawczej Maćka. Nie mieli z nim kontaktu, nie wiedzieli czy w ogóle żyje. Siostra Claudii – Patrycja w dramatycznej rozmowie z kolumbijskim dowództwem, cała we łzach, wybłagała przelot helikopterów nad kanionem i rzeką. Żeby znaleźli tego drugiego! Wiedzieli, że ponton jest koloru niebieskiego, bo wcześniej wysyłałam jego zdjęcia Dominikowi. Jeśli Maciek dotarł do łodzi była szansa, że go zauważą.\nTego dnia mając pewność, że Tomek zostanie z kanionu wyciągnięty Dominik zastanawiał się nad możliwymi scenariuszami w sprawie Maćka:\nUdało mu sie złapać łódź i płynie w kierunku Gamitana – to jest 37 km od Tiburon – czyli jeżeli złapał łódź to płynie juz 3-4 dni, zakładając że na przykład jeden dzień próbował wrócić do Tomka. Stwierdził że nie ma szans i zostaje mu tylko płynąć w dół i sprowadzić pomoc. Pytanie czy miał wiosło i w jakim jest stanie. W każdym razie w tej opcji może być pomiędzy Gamitana i Tiburon, albo nawet juz dotarł do Gamitana.Jeżeli przyjąć tą hipotezę to samolot powinien sprawdzić cały nurt w dół do Gamitana i dodatkowo powinna wypłynąć ponownie łódź do Gamitana i szukać Maćka w tej okolicy.\nNie udało mu sie złapać łodzi, ale nie jest w stanie wrócić do Tomka, wtedy będzie nie dalej niż kilka kilometrów od Tomka i miejmy nadzieje ze znajdzie go helikopter lub samolot.\nTrzeciej opcji nie widzę…\nWreszcie pojawia się informacja od jednego z mieszkańców Araracuary, że helikoptery wyruszyły. Po jakimś czasie Dominik podaje informację: SĄ OBAJ!!! 100% potwierdzone!!!\nNie mogłam z siebie wydobyć głosu, popłakałam się ze szczęścia.\n13 listopada 2011, gdzieś na rzece Yari.\nNiedziela, czwarty dzień od rozłączenia się z Tomkiem. Wiosłuję od świtu. Nie mogę tracić czasu. Około południa zatrzymuję się na drzemkę cumując łódź przy brzegu. Muchy tak dokuczają, że postanawiam płynąć dalej. Przede mną na siedzeniu Tomka leży ostatnia puszka z mielonką, ale mówię jej, że wcale nie jest taka dobra jak myśli. Co chwila wydaje mi się, że słyszę warkot silnika motorówki i powtarzam sobie, że tak już jest od pięciu dni. Nic tylko uporczywy dźwięk silnika motorówki…\njuż na pokładzie śmigłowca kolumbijskiej armii\nTym razem jednak to nie złudzenie. Słyszę zbliżające się helikoptery i za chwilę nad moją głową pojawia się jeden black hawk, potem drugi, a w górze wysoko nad nimi widać samolot zwiadowczy. Po chwili odlatują. Zabieram się do wiosłowania. Dwie minuty później wracają. Staję na łodzi i daję im znaki. Nie jestem pewien czy mnie widzą. Sam nie wiem jak zareagować. Nie mam pojęcia czy Tomek jest w helikopterze, czy dopiero po niego lecą. Widzę żołnierza wyłaniającego się ze śmigłowca i robiącego przed zejściem w dół znak krzyża. Wiosłuję na środek rzeki, żeby ułatwić im wciągnięcie mnie.\nStalowy anioł kolumbijskich sił powietrznych wisi około dwudziestu metrów nad moją głową. Zniża się i wtedy moja łódź jak odrzucona potężnym kopniakiem leci gdzieś w kierunku brzegu.\nWpadam do wody i po chwili podpływam do spuszczonego na linie żołnierza. Splecieni w mocnym uścisku unosimy się w górę. Jeszcze chwila wirowania w wodno- powietrznym kokonie pod helikopterem i cała załoga przebija mi piątki. Jest euforia! W helikopterze siedzi Tomek. Jest mocno przygnębiony. Nie mamy czasu na dłuższą rozmowę, bo jeden z żołnierzy chwyta mnie za ramię i pyta: –Tylko dwóch was było?– –Tak, tylko dwóch.- odpowiadam. –Wracamy do bazy– rozkazuje dowódca helikoptera.\nJakiś czas potem spytałem się Tomka dlaczego nie zszedł sprawdzić co się ze mną stało. –Bałem się węży, myślałem, że się utopiłeś– odpowiedział.\nTa wyprawa, jak wiele poprzednich moich wypraw, była skrajnie ryzykowna. Tomek miał tego pełną świadomość. Fakt, że zgodził się narazić życie innych na ryzyko bez jakiejkolwiek próby wydostania się stamtąd samodzielnie, sprawił, że nasze drogi się rozeszły. Opowiadał też dziennikarzom TVP, że stamtąd można było wyjść tylko z pomocą śmigłowców. Nic bardziej mylnego. Z kanionu El Tiburon można było wyjść o własnych siłach. Wystarczyło spróbować.\nRio Yari okazała się podstępną rzeką. Na długości przeszło sześciuset kilometrów usypiała nas swoim leniwym biegiem, aby pod koniec pokazać nam swoją piekielną moc. Kolumbijczycy pokazali później całemu światu w telewizyjnych relacjach, że stalowe anioły mogą dawać życie, zamiast zbierać żniwa śmierci. Niesienie pomocy drugiemu człowiekowi jest wyrazem najwyższej szlachetności. Kolumbijscy żołnierze byli niesamowici. Profesjonalni i przyjaźni. Nigdy nie zapomnę ich życzliwości, uśmiechów i żołnierskiej zupy z dużym kawałkiem wołowiny w kantynie w Araracuarze. Nie zapomnę, że zamiast kroplówki dali mi piwa i na zawsze zapamiętam tajemniczy uśmiech generała witającego nas na lotnisku w Villavicencio. ¡Gracias Colombia!\nTomasz Jędrys odpowiada na pytania kolumbijskich dziennikarzy – materiał udostępniony przez Powietrzne Siły Kolumbii (FAC):\nP.S. Podróżowaniu po Kolumbii poświęcony jest jeden z działów naszego latynoamerykańskiego forum dyskusyjnego.\nPolacy eksplorują Boliwię Aleksander Doba ofiarą napadu w Brazylii Rzeka Altamachi niepokonana! Xingu – rzeka wolnych Indian Altamachi straciła dziewictwo\n24 reakcje na "Yari – kolumbijska Podstępna Rzeka"\nCatirePolaco 30/03/2013 o 17:48\nCytat: „Tomek „Yanomami” Jędrys – podróżnik dobrze znający specyfikę lasu deszczowego. Jego doświadczenie poparte było wyprawami do Amazonii podczas których na kilka, a czasem na kilkanaście dni zapuszczał się z miejscowymi przewodnikami w głąb tropikalnego gąszczu.”\nKolejny samozwańczy „podróżnik”? Strasznie zdewaluowało się to słowo. Teraz byle leszcz który pojedzie na jakąś wycieczkę ogłasza się „podróżnikiem” i „odkrywcą”.\nTymczasem ja się zastanawiam jak się ten koleś z tymi przewodnikami porozumiewał. Bo prezentowany na tym wideo jego poziom hiszpańskiego nie jest nawet podstawowy. No a opisane zachowanie też nie wskazuje na jakiekolwiek doświadczenie. A już na pewnio nie w lesie deszczowym. Bo jak ktoś boi się węży, czy pająków tak, że strach mu się gdziekolwiek ruszać to doświadczenie ma raczej z Lasku Bielańskiego, nie z lasu deszczowego.\nandrzej ziarko 31/03/2013 o 12:39\nBrawo Panowie, dobrze, ze wyszliscie z tego cało.\nMT 31/03/2013 o 14:22\nBrawa to się należą Fuerza Aerea Colombiana i Dominikowi Bacowi z rodziną. Nam, jako wyjątkowo niezgranej ekipie, chyba tylko rózgi.\nMariusztravel 01/04/2013 o 21:42\nWyjątkowo ciekawa relacja! Przeczytałem jednych tchem. Gdyby tak jeszcze Tomek opisał, jak to wyglądało z jego strony. No ale najważniejsze, że wszystko dobrze się skończyło. Podziwiam kolumbijskie wojsko za pełne zaangażowanie. Mam nadzieję, że następnym razem się uda!\nMT 03/04/2013 o 15:17\nRelacja Tomasza jest pod tym linkiem:http://www.wirtualnezory.pl/zaginieni-w-dzungli-0\ncasi colombiano 05/04/2013 o 22:23\nPiękna opowiastka. Szkoda tylko że zapomina Pan, że to nie Pana bohaterstwo ani „doświadczenie” z innych wycieczek pozwoliło mu wrócić do rodziny, a doskonale przeprowadzona i bezinteresowna akcja kolumbijczyków oraz przyjaciół w Polsce i zagranicą.\nMT 07/04/2013 o 10:06\nRola Kolumbijczyków w tej historii została podkreślona w ostatnim akapicie będącym jej podsumowaniem. Działanie grupy ratunkowej zostało opisane przez Nataszę i stanowi znaczący wkład w szczegółową relację z wyprawy na Yari.\nBohaterstwem byłby powrót po Tomka. Moja relacja jest w dużej części opowieścią człowieka, który podjął walkę z żywiołem i został pokonany.\newa 07/04/2013 o 14:17\nciekawa relacja. mam pytanie tylko do Autora:\nna ile ocenia szanse przeżycia swojego towarzysza po odplynieciu od tego kanionu? moglby dojsc pieszo?w inny sposob? jak to bylo daleko? dziekuje 🙂\nMT 08/04/2013 o 22:23\nUważam, że miał duże szanse dojść pieszo do kanionu Gamitana oddalonego o 37 km od kanionu Tiburon, w którym się znajdował. Do kanionu Gamitana mogła dopłynąć motorówka z Araracuary i go stamtąd zabrać. Jako że miał łączność satelitarną nie było to trudne do załatwienia. Wzdłuż Rio Yari było dużo ścieżek wydeptanych przez zwierzęta i przemieszczanie się w dół rzeki po jej brzegu było stosunkowo łatwe (za wyjątkiem zbocza kanionu). Tomek musiałby jednak zostawić w kanionie Tiburon większość swoich rzeczy i zabrać jedynie te najważniejsze: maczetę, zapalniczkę, tabletki do uzdatniania wody i telefon satelitarny. Przy czym trzy ostatnie w nieprzemakalnym worku ze względu na konieczność pokonywania po drodze dopływów Rio Yari. Tomek by sobie poradził, bo bez względu na jego blokadę w kanionie, miał pojęcie o zachowaniu w lesie deszczowym.\nTomasz Jędrys 09/04/2013 o 19:17\nOtrzymałem wiele maili od osób mi życzliwych z pytaniem czy skomentuje artykuł. Muszę Was niestety rozczarować 🙂 Nie dam się wciągnąć w przepychanki na forum.\nOsoby zainteresowane tym co naprawdę wydarzyło się nad rzeką Yari zapraszam do lektury moich dzienników z wyprawy, które ukażą się w księgarniach w sierpniu.\ntomaszmarte 16/04/2013 o 07:00\nWyrazy szacunku za pomysł i wyprawę. Myślę jednak,że sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej gdybyście mieli ze sobą lokalnego przewodnika. Nie potrafię jednak zrozumieć, dlaczego żaden z Was nie ruszył po drugiego, skoro to był tylko dzień drogi? To nie wysokie góry, a z relacji wynika, że obaj potraficie sobie radzić w lesie deszczowym, więc we dwójkę Wasze szanse na przeżycie by wzrosły. Natomiast próba zarobku i oczyszczenia swojego imienia przez dzienniki z wyprawy zakrawa na kpinę i tylko potwierdza zachowanie wyżej opisane.\nMT 16/04/2013 o 20:02\nMa Pan rację. Powinienem po niego wrócić. Tak jak napisałem, gdybym mógł się przenieść do przeszłości, tak bym właśnie zrobił. Natomiast co do książki to każda jest warta przeczytania. Mnie najbardziej nurtuje jedno. Wiem, że Kolumbijczycy w trosce o bezpieczeństwo swoich żołnierzy sugerowali przejście Tomka w inne miejsce łatwiejsze do lądowania black hawka. Dostali odmowę. Może z dzienników dowiem się dlaczego.\nMarta 17/04/2013 o 14:11\nPan Yanomami pisze ksiazke? Ciekawa bardzo jestem co tym razem nazmysla. Bo w ubieglym roku bylam na spotkaniu w ktorym ow samozwanczy „specjalista i ekspert” od Kolumbii opowiadal o niej takie bzdury, ze nie wytrzymalam i po prostu wyszlam. On nawet nie potrafil poprawnie wymowic hiszpanskojezycznych nazw miejsc o ktorych wspominal! No ale z tego wideo widac, ze jezykiem tym po prostu nie wlada. Zenada.\nTaśka 18/04/2013 o 10:09\n„ Czego można się spodziewać po człowieku, który przez 50 minut i 40 sekund rozmawiał przez telefon satelitarny dzwoniąc z kanionu miedzy 9.04 a 13.04 i nie przekazał służbom ratowniczym informacji o tym w co ubrany był jego partner..”\n-Był może w szoku:). Ale o tym, że jadł mrówki to wspomniał -tak to istotna informacja.\nTaśka 18/04/2013 o 13:29\nDaty oczywiście 09.11 – 13.11- przepraszam z pomyłkę to chyba z emocji\ndaniel 14/05/2013 o 08:03\nŁatwo się ocenia ludzi siedząc w domu. Życzę obydwu Panom tyle samo wyjazdów i powrotów. A sytuacje ekstremalne zawszę pokazują prawdę o człowieku. I nie ważne czy to jest Kolumbia czy wypadek na drodze gdzie wszyscy jadą dalej.\nEwa 26/05/2013 o 14:44\nLudzie ale z Was jad płynie. Dlaczego odmawiacie komuś napisania swojej relacji. Ja bym chętnie przeczytała książkę tak jak przeczytałam tę relację. Wg mnie to ciekawa historia i jestem ciekawa czy znowu nie okaże że „każdy kij ma 2 końce” 🙂\nMT 28/05/2013 o 16:08\nNikt nie odmawia Tomkowi prawa do publikacji. Ale żeby Pani lepiej zrozumiała o co chodzi, odwołam się do jego publikacji w lokalnym żorskim portalu. Publikacja ukazała się zaraz po akcji ratunkowej.\nW pierwotnym tekście stało: „Ambasada polska nie była zainteresowana niesieniem nam pomocy, na pierwszym kroku zażądali od rodziny oświadczenia o pokryciu całości kosztów akcji, bo inaczej nie będą zajmować się sprawą. Dzisiaj stają koło mnie w świetle fleszy…”\nW wersji poprawionej stoi:\nAmbasada w Bogocie od początku udźwignęła ciężar zadania. Była w bardzo dobrym kontakcie z rodziną, a wiadomości przez nią uzyskiwane docierały błyskawicznie.\nJeśli ma Pani na myśli taką relatywizację, to nie sposób się z Panią nie zgodzić: każdy kij ma dwa końce.\nChavez 09/10/2013 o 12:25\nGratulacje do obydwu Panów.\nNie przejmujcie się krytyką. Sławni i znani też się nieraz nie sprawdzali.\nJedyne, co mi się nie podoba, to wzajemne obrzucanie się odpowiedzialnością za niepowodzenie.\nPytanie mam jeszcze następujące: akcja wojska kolumbijskiego była darmowa, czy też płatna?\nMT 10/10/2013 o 10:21\nMoją intencją było przedstawienie wydarzeń nad Yari. Dlatego opisałem wyłącznie wyprawę, a opis akcji ratunkowej pozostawiłem Nataszy. Nie było moim celem obwinianie kogokolwiek. Jako pomysłodawca, organizator i kierownik wyprawy w dół rzeki Yari ponoszę odpowiedzialność za jej niepowodzenie. Decyzja o publikacji zapadła po otrzymaniu przeze mnie informacji o nieobciążaniu uczestników kosztami akcji ratunkowej. Gdyby publikacja ukazała się wcześniej intencje mogły być nie do końca jasne.\nOla 22/10/2013 o 10:58\nWidziałem Pana w telewizji Discovery. Super, że był polski epizod.\nPrzeglądam też Pana relacje z wyprawy na różnych stronkach. Trochę tego jest, ale za każdym razem pisze Pan coś innego. Której w końcu wierzyć?\nMT 23/10/2013 o 09:12\nChętnie odpowiem, ale musiałbym wiedzieć o jakie rozbieżności Pani mnie pyta.\nMaduro 29/11/2013 o 03:32\nNajwazniejsze ze obydwoje ‚podroznicy’ wyszli z tego calo i zdrowo…\nja tylko jestem bardzo ciekawy, czy armia kolumbijska pokryla koszty calej akcji ratunkowej?\nJesli rzeczywiscie to co pisal Pan Tomasz – „Ambasada polska nie była zainteresowana niesieniem nam pomocy, na pierwszym kroku zażądali od rodziny oświadczenia o pokryciu całości kosztów akcji, bo inaczej nie będą zajmować się sprawą. Dzisiaj stają koło mnie w świetle fleszy…” – jest prawda, to nie dziwie sie wcale takiej decyzji…\nObydwaj Panowie przed wyprawa zdawali sobie sprawe z niebezpieczenstwa. Gdyby to jakis kolumbijczyk zaginal, armia kolumbijska na pewno nie wyruszalyby na pomoc…i rzeczywiscie kazdy ma prawo pisac ksiazki ale to wstyd wyciagac korzysci finansowe i robic tyle szumu wokol siebie.\nMieszkam w Kolumbii od paru lat i wstyd mi jest za takich ludzi, ktorzy decyduja sie na tak ekstremalne wyprawy i narazaja rzad Kolumbii na tak wysokie koszty akcji ratunkowej. Chyba nikt z Panow nie widzial jak zyje ponad 50% spoleczenstwa kolumbijskiego??\nPingback: Chiribiquete 2013, czyli Maciej Tarasin znów w Kolumbii! | tierralatina.pl


Portal Podatkowy | biuro rachunkowe kościerzyna\nMinisterstwo Finansów uruchomiło Portal Podatkowy. To pierwszy etap wdrażanego nowego systemu teleinformatycznego administracji podatkowej, wspierającego podatników w prawidłowym wypełnianiu obowiązków podatkowych. Pod jednym adresem www.portalpodatkowy.mf.gov.pl znajdą Państwo wszelkie niezbędne informacje dotyczące podatków. Portal docelowo będzie składał się z dwóch elementów: części ogólnodostępnej i dostępnej po zalogowaniu.\nOd dziś można korzystać z części ogólnodostępnej portalu, umożliwiającej składanie deklaracji podatkowych drogą elektroniczną, zawierającej informacje o zmianach w przepisach podatkowych i ich wykładnię, kalendarz z ważnymi terminami oraz kalkulatory. W tej części portalu umieszczone są także wszelkiego rodzaju formularze, zarówno te interaktywne do składania drogą elektroniczną, jak i tradycyjne do wydruku, a także instrukcje ich wypełniania – częścią portalu jest system e-Deklaracje (strona www.e-deklaracje.gov.pl). Tu podatnik może też poszukać danych kontaktowych jednostek administracji podatkowej i celnej.\nPortal oferuje także wyszukiwarki: organizacji pożytku publicznego, aktywność numerów VAT UE oraz interpretacji ogólnych i indywidualnych organów podatkowych.


Czerwiec 2019 – Drugie Dno\nKran, butelka a może… puszka? Czyli z czego pić piwo\nMultitapy to puby, które oferują szeroki dostęp do piw rzemieślniczych. Słowo multitap niektórzy tłumaczą na język polski jako wielokran. Skąd ta nazwa?\nJak smakuje IPA?\nIPA, czyli India Pale Ale to jeden z najpopularniejszych nowych stylów piwa. Skąd się wziął i jak smakuje?\nHistoria tego piwa wywodzi się z dawnych czasów kolonialnych. Wielka Brytania wysyłała piwo do swojej kolonii – Indii. Stąd piwo tam wysyłane miało przedrostek Indian. A jako, że w Anglii wówczas warzyło się głównie Ale (czyli piwo górnej fermentacji), stąd i cała nazwa. Jasne piwo wysyłane do Indii – India Pale Ale, czyli IPA. Stary styl przypomnieli w XX w amerykanie.\nWspółczesne IPA jest niezwykle aromatyczne. Pachnie Czytaj dalej\nKwaśne piwa w Multitapie Drugie Dno – czy trzeba się ich bać?\nAleż skądże! Piwa kwaśne to specjalny rodzaj piwa, który ma właśnie tak smakować. Nie mają nic wspólnego z zepsutym piwem. Wręcz przeciwnie – piwa kwaśne ostatnio stają się coraz bardziej modne. O czym przekonać można się w pubie Drugie Dno.\nPiwa kwaśne – skąd się wzięły?\nPiwna rewolucja to odkrywanie starych i nowych stylów piwa. Piwa rzemieślnicze nie mogą być nudne!\nCo oznacza multitap w nazwie „Drugie Dno – multitap bar”?\nSłowo multitap coraz częściej pojawia się w nazwach lokali z piwem. Także Drugie Dno oprócz „bar” ma także określenie „multitap”. Skąd wzięło się to słowo? Co oznacza? I dlaczego się je stosuje?\nPiwna rewolucja w USA\nMultitap pojawił się kilka lat temu. Czytaj dalej


Odwołane Święta - Monolith Films\nDermot Mulroney, Hayley Orrantia, Janel Parrish\nKomedia, która rozbawi do łez, ogrzeje serca i wzruszy, przypominając, dlaczego tak bardzo kochamy święta. W jednej z głównych ról Dermot Mulroney, pamiętny łamacz serc Julii Roberts i Cameron Diaz z filmu „Mój chłopak się żeni”.\nŚwięta to wyjątkowy czas, który spędzamy w spokojnej, rodzinnej atmosferze, jednak tym razem nie dla Emmy. Nowa partnerka ojca okazuje się być jej dawną szkolną przyjaciółką. Emma wdraża plan pozbycia się niechcianej lokatorki wykorzystując Josha – znajomego, który niegdyś je poróżnił.


W związku z zaostrzeniem zasad bezpieczeństwa oraz wzrastającym zagrożeniem epidemicznym uczniowie Szkoły Podstawowej, Szkoły PP oraz Szkoły Branżowej I stopnia, oddziały RW oraz ZWWRD przechodzą w tryb nauczania zdalnego od dnia 29.03 do 09.04 br. W tym czasie pracujemy zdalnie wg podziału godzin na platformie Teams.\nW okresie od 1 do 6 kwietnia trwa przerwa świąteczna.\nDla dzieci rodziców wykonujących zawód medyczny oraz pracujących w służbach porządkowych (m.in. żołnierzy, funkcjonariuszy policji i straży pożarnej) oraz dla uczniów, którzy ze względu na niepełnosprawność nie mogą skorzystać z nauczania zdalnego na wniosek rodziców zostaną uruchomione zajęcia.\nRodzice uczniów, którzy ze względu na niepełnosprawność nie mogą uczestniczyć w zajęciach zdalnych proszeni są o zgłoszenia udziału dziecka w zajęciach stacjonarnych do sekretariatu szkoły do godziny 16.00 ( piątek) 26.03 br. oraz osobiste poinformowanie przewoźników.\nWychowawcy internatu również pracują w trybie zdalnym, internat pozostaje zamknięty.\nRozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 26.03.2021 w sprawie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.\nDyrektor Ośrodka Bożena Mazur


ᐅ Kupony rabatowe Panda Security i promocje - aktualne & sprawdzone, czerwca 2022 | MojeKupony.pl\nKupony rabatowe Panda Security i promocje\n50% rabatu na oprogramowanie antywirusowe Dome Advanced w Panda Security\n50% rabatu na oprogramowanie antywirusowe Dome Essential w Panda Security\n50% rabatu na oprogramowanie antywirusowe Dome Complete w Panda Security\n50% rabatu na oprogramowanie antywirusowe w Panda Security\n50% rabatu na oprogramowanie antywirusowe Global Protection w Panda Security\n50% rabatu na oprogramowanie antywirusowe Antivirus Pro w Panda Security\n50% rabatu na oprogramowanie antywirusowe Internet Security w Panda Security\n55% rabatu na oprogramowanie antywirusowe Global Protection w Panda Security\nKupuj oprogramowanie antywirusowe taniej z kuponem rabatowym Panda Security\nKażdego dnia używamy internetu zarówno w domu, w pracy, jak i podczas wolnego czasu. W każdej chwili, gdy nasz komputer, tablet czy telefon jest podłączony do sieci, nie zdajemy sobie sprawy, ile zagrożeń na niego czyha i ile strat może spowodować to, że ktoś uzyska dostęp do konta czy karty kredytowej. Wirusy znajdujące się w sieci mogą także spowodować uszkodzenie samego komputera, przez co nie będzie można z niego korzystać bez kosztownej naprawy. Z dysku oprócz dokumentów poufnych mogą zniknąć także zdjęcia i filmy, którymi możemy być później szantażowani. Dlatego warto zainwestować w ochronę swojego komputera, jak i całej sieci, by móc bezpiecznie przeglądać strony internetowe i móc spokojnie pracować. Wśród dostępnego oprogramowania antywirusowego można wymienić Panda Security, które już od wielu lat chroni komputery prywatne, jak i firmowe.\nFirma Panda Security powstała w 1990 roku w Bilbao w Hiszpanii i skupia się głównie na dostarczaniu oprogramowania do ochrony komputerów, które zaczęła dostarczać w roku 1998. Aktualnie są to w pełni nowoczesne programy działające zarówno lokalnie, jak i w chmurze. Obecnie marka znajduje się w czołówce najczęściej wybieranych programów antywirusowych zarówno do ochrony sprzętu w domu, jak i w pracy, a działa na komputerach, tabletach i telefonach komórkowych, zapewniając bezpieczeństwo od wirusów na całym świecie.\nW sklepie internetowym Panda Security klienci znajdą szybko oprogramowanie antywirusowe, którego potrzebują. Po wejściu na stronę można znaleźć informacje dotyczące samego produktu, jak i o zagrożeniach płynących z braku ochrony przed wirusami. Oferta została podzielona na tą dla użytkowników domowych oraz dla biznesowych. Oferta została podzielona także ze względu na sprzęt, który wspiera, dlatego użytkownicy Mac, Windows, Android znajdą coś odpowiedniego dla siebie. Wśród dostępnych pakietów można wymienić ochronę:\nRóżnią się one dostępnymi opcjami dodatkowymi, jak ochrona rodzicielska, backup, menedżer haseł i oczywiście cenami. Bez tych dodatków, dostaje się w pełni funkcjonalny program antywirusowy, a klienci mogą także wybrać miesięczną wersję próbną, by mogli sami się zdecydować, czy chcą użytkować nadal program.\nZaś wśród dostępnych w sklepie programów można znaleźć takie, jak:\nAdoptive Defense 360\nOferta produktów stale się powiększa, dlatego warto odwiedząc często Panda Security lub sprawdzać na bieżąco profile firmowe w sieci.\nPanda Security jest aktywne w mediach społecznościowych. Można je spotkać w takich mediach, jak Facebook, Google+, Twitter czy Youtube. Na stronach Panda Security przedstawia najnowsze wydarzenia z życia firmy, jak i prezentuje najnowsze produkty. Czasami można tam także znaleźć różnego rodzaju zniżki na wybrane programy. Jeśli nie chcemy śledzić portali społecznościowych, a chcemy być na bieżąco ze wszystkimi nowinkami w firmie, wystarczy zapisać się do firmowego newslettera i otrzymywać wiadomości prosto na swoją skrzynkę mailową.\nW sklepie udostępnione dwa rodzaje płatności dla swoich klientów – poprzez system PayPal, jak i poprzez kartę kredytową. Oba te systemy są bezpieczne i chronią zarówno sprzedającego, jak i kupującego.\nZamiast programu w sklepie, klienci otrzymują po zamówieniu wiadomość z kodem aktywacyjnym. Aby aktywować pobrany ze sklepu program, wystarczy zalogować się do swjego konta Panda Security i wprowadzić klucz.\nKlientom kupującym w sieci przysługuje prawo rezygnacji z zakupu lub usługi bez podania przyczyny. W Panda Security klienci mają na to 30 dni. Rezygnacji nie podlegają wykupione już usługi, dlatego lepiej skorzystać najpierw z 30-dniowego okresu próbnego. W razie wątpliwości wystarczy skontaktować się z obsługą sklepu\nAby skontaktować się ze sklepem, wystarczy zadzwonić pod numer telefonu +49 02038 048 091 czynny od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00-17:00 lub napisać wiadomość poprzez formularz kontaktowy lub bezpośrednio na adres mailowy: cs@cleverbridge.com. Pracownicy pomocy technicznej odpowiedzą na nasze zapytanie w ciągu 24 godzin.\nAby zaoszczędzić przy zakupie oprogramowania antywirusowego, wyszukaj na Moje Kupony aktualny kupon rabatowy Panda Security. Sprawdź najpierw opis kuponu, który przedstawia wszystkie warunki wykorzystania kuponu na zakupy.\nMoje Kupony przekierują cię wówczas do witryny sklepu. Jednocześnie pojawi się okienko „Twój kupon rabatowy”.\nSkopiuj lub zapisz sobie kod kuponu, który widnieje w tym okienku.\nPrzejrzyj ofertę Panda Security i wybierz interesujące cię pakiety oprogramowania. Dodaj je do koszyka.\nW koszyku, pod opcjami dostawy i płatności zobaczysz opcję „Zaznacz, aby wprowadzić kod kuponu” - kliknij tam, a pojawi się pole takstowe, w które wpisz kod kuponu rabatowego Panda Security, a następnie zatwierdź przyciskiem Zastosuj.\nSystem sprawdzi poprawność wprowadzonego kodu i jeżeli wszystko zostało wprowadzone poprawnie końcowa kwota ulegnie zmniejszeniu o należny rabat. Teraz wystarczy dokończyć swoje zamówienie i czekać na wiadomość z kluczem aktywacyjnym.\nNajczęściej zadawane pytania dotyczące Panda Security.\n💸 Dzięki jakim kuponom Panda Security mogę zaoszczędzić w czerwca 2022?\nNastępujące kupony i zniżki, dzięki którym można zaoszczędzić na zakupach online, są obecnie dostępne w Panda Security :\n💶 Ile kuponów Panda Security i rabatów jest obecnie dostępnych?\nObecnie jest 0 Kupony rabatowe & 2 Rabaty, dzięki którym możesz zaoszczędzić w czerwca na pandasecurity.com. Wszystkie kody kuponowe i rabaty zostały redakcyjnie sprawdzone i zweryfikowane przez naszych pracowników.\n💌 Jak mogę skontaktować się z działem obsługi klienta Panda Security?\nMożesz skontaktować się z działem obsługi klienta Panda Security poprzez telefonicznie pod +49 02038 048 091 (((opłata wg stawek operatora))) oraz mailowo poprzez cs@cleverbridge.com.\nAdres Panda Security to:\n💳 Jakie metody płatności oferuje Panda Security?\nW Panda Security możesz wygodnie płacić Pay-Pal, Visa oraz Mastercard.\n🛍 Jak funkcjonuje wysyłka w Panda Security?\nPanda Security wysyła swoje zamówienia online z Elektroniczna dostawa.\n🌐 Czy Panda Security jest obecny w mediach społecznościowych?\nTak. Możesz znaleźć Panda Security w Facebook oraz Twitter.\nW sklepie internetowym Panda Security klienci znajdą profesjonalne oprogramowanie antywirusowe do ochrony telefonu, tabletu, jak i komputera. Programy zostały przygotowane z myślą o klientach indywidualnych, jak i biznesowych.\nZ kuponem rabatowym Panda Security kupno programu antywirusowego może być tańsze.\nWszystkie 0 Kupony rabatowe Panda Security & 2 Rabaty na czerwca 2022 zostały redakcyjnie sprawdzone i zweryfikowane. Zaktualizowano: 4 cze 2022\nStatystyka Panda Security\n0 Użytkownik zaoszczędziło w ciągu ostatnich 7 dni dzięki kuponom rabatowym Panda Security.\n2 Obecnie dostępne są kupony i rabaty, dzięki którym możesz zaoszczędzić w Panda Security.\n0 Kupony rabatowe Panda Security zostały dodane w ciągu ostatnich 7 dni


WPK » MZKP i władze miasta chcą zmodernizować dworzec autobusowy\nTagi: MZKP, inwestycje, infrastruktura, prasa – Dodał: Marek Borys\nWizja stworzona w katowickiej pracowni projektowej Wojciecha Podleskiego robi takie samo ogromne wrażenie, jak suma 13 mln zł brutto, którą trzeba będzie wydać na jej realizację.\nKoncepcja zakłada m.in. likwidację czterech peronów i stworzenie jednego zadaszonego. Będzie można na niego wejść bezpośrednio z parterowego budynku dworca, który ma stanąć naprzeciwko zabytkowej stacji PKP. Wjazd na plac manewrowy będzie tylko od strony ul. Pokoju, a nie jak teraz ul. Częstochowską. Będzie to wymagało przebudowy układu komunikacyjnego w tym rejonie miasta. Na ul. Pokoju ma się pojawić się trzeci pas, tylko dla autobusów. Przy ul. Częstochowskiej, za peronem, mają powstać parking dla prawie 60 samochodów. - Będzie można stworzyć w mieście system "park and ride", czyli zostawić samochód przy dworcu i pojechać do centrum autobusem - wyjaśniał projektant. Możliwe, że na skrzyżowaniu ulic Pokoju i Styczyńskiego pojawi się rondo. Ma powstać też nowy budynek dworca. Oprócz kas biletowych, informacji autobusowej i dyspozytorni, 360 metrów kw. mają w nim zająć knajpki i sklepiki. Obiekt ma powstać na planie elipsy.\nSkąd MZKP weźmie na realizację tych planów pieniądze, skoro jeszcze do niedawna borykał się z problemami finansowymi, spóźniał się z płaceniem za wykonane kursy przewoźnikom i aby załatać dziurę budżetową chciał wyprzedawać majątek?\n- W ostatnim roku wypracowaliśmy jednak zysk w wysokości 2 milionów 700 tysięcy złotych - mówi Henryk Szudy, szef zarządu MZKP.\nWiceburmistrz Piotr Skrabaczewski powiedział, że 85 proc. środków na to zadanie można pozyskać z funduszy europejskich. Wkrótce ma zostać ogłoszony konkurs.\n» Zobacz wizualizacje dworca na stronie gwarek.com.pl\nKomunikacja miejska przyniosła zysk, to chyba jest ewenement na skalę światową czy cóż?\nKolejna fatamorgana w Tarnowskich Górach. Architektonicznie bardzo nowoczesna budowla na pewno będzie "pasowała" do zabytkowego budynku dworca PKP. Jak bardzo to się "zgra" to można się przekonać na tarnogórskim rynku, gdzie znajduje się tzw. okręt, a obok zabytkowy kościół ewangeliczny.Gratulacje dla architekta za radosną twórczość oraz MZKP za wypracowany zysk , który należny szybko przeznaczyć na obsługę kredytów bieżacych i długookresowych zaciąganych z powodu spadków przychodów z sprzedaży biletów.Czy wyobrażacie sobie kopcące Ikarusy i Jelcze wyprodukowane w ubiegłym wieku poruszające się wewnątrz tej nowoczesnej budowli? Nie, nie musicie bo takowa i tak nie powstanie. Dlaczego nie powstanie ? - ponieważ MZKP to specjaliści europejskiej klasy od bujania w obłokach i opowiadania bajeczek dla pasażerów.\nCiekawe gdzie przeguby będą parkować. Zgadzam się z @tacol. Taka budowla i złomy wokoło. Niech najpierw odnowią tabor, a potem niech mażą o dworcu.\nCo to za bzdura z tym jednym paronem? Właśnie chwalę sobie tarnogórskie rozwiązanie że różne linie odjeżdżają z różnych peronów. I nie rozumiem kto o zdrowych zmysłach będzie korzystał z park & ride żeby zostawiwszy auto wsiąść do np. 19 czy 820 i...żeby go wywiózł poza centrum. Lepiej nie ch to zostawią jak jest, wyremontować i zbudować budynek dla pasażerów i wystarczy-naprawdę;)\nTacol - wstrzymaj się z designem, liczy się PRAKTYCZNOŚĆ z punktu widzenia PASAŻERA. MZKP i remont... Ech a mi się MZKP kojarzy z wiochą i Ikarusami 260/280 i Migami... Brzmi ciekawie. Jeden peron to trochę paranoja, ale raczej da radę, jakby był długi to nawet byłoby OK.\nROTFL, zostawić auto na Częstochowskiej by przejechać 1 przystanek autobusem ("do centrum") i jeszcze wracać się pieszo? Chyba, że projektant miał na myśli centrum Bytomia. :P\nNo z tym P&R w centrum miasta to niezłe jaja, przeważnie takie parkingi się robi na granicy miasta a nie przystanek przed końcem trasy w centrum ;D\nP&R robi się po to, żeby z parkingu móc wsiąść w te znienawidzone tramwaje (jadące bezkorkowo średnio co 10 minut!). Jaki to ma sens w obliczu ciągle jeszcze istniejących migów czy ikarusów i reszty złomiastych już autobusów (żeby chociaż przemalowali je jednolicie na ten niebieski kolor, coby nie straszyły tak bardzo na peronach) jeżdżących co pół godziny (w optymistycznym wariancie)?\n@Tom_89: Nie jest do kona tak jak piszesz :P\nW sumie to parking zawsze się przyda.(Gwarki) ale naciąganie tego pod system P&R. Notabene przystanek Tarnowskie Góry Bytomska (jadąc od dworca) umiejscowiony jest tak że do rynku trzeba się wracać a w porównaniu do nie wiele większej odległości z dworca do rynku, pomysł przesiadki jest absurdem.\nNo tak, autobusowy P&R, to brzmi strasznie. Znam jednego nieomylnego człowieka, mędrca nad mędrcami, który byłby gotów przyklasnąć, gdyby jeszcze bardziej nie kochał aut osobowych. Nie mówię z jakiego miasta, bo to jest chyba oczywiste. Władcy Tarnowskich Gór przynajmniej nie likwidują wąskotorówki, słyszałem że coś tam im nawet dopłacają.\nhehe najpierw niech MZKP przekaże ten "wypracowany zysk" na zakup nowych autobusów lub przynajmniej kupno jakiś "używek" z zachodu


Tur-Mot - EasyBlog\nWładysławów: Endorfiny i energia, czyli motocyklowe zmagania w Russocicach\nMiłośników sportów ekstremalnych oraz wyjątkowych doznań zapraszamy na Crosscountry&Superenduro. Już w tę niedzielę, 7 listopada odbędzie się pogoń za turem, która z całą pewnością przyniesie wiele wrażeń.\nCzłonkowie „TUR-MOT” w czołówce I rundy IPONE CC Series 2021\nW minioną niedzielę, 23 maja, na torze krosowym w Siedlęcinie zmierzyli się ze sobą najlepsi motokrosiści z całej Polski. Wśród nich nie mogło zabraknąć również i przedstawicieli z powiatu tureckiego. Wyjazd TUR-MOTu na Dolny Śląsk był nie tylko dużym doświadczeniem, ale także okazją do sprawdzenia swoich umiejętności.\nIPONE CC Series Tur-Mot\nMuzeum Miasta Turku Dobra karate droga KPP Turek Kawęczyn PSP Turek Malanów Terytorialsi konkurs Wyszyna wybory budżet Powiat Turecki Władysławów powiat turecki telewizja Dariusz Jasiakiewicz piłka nożna dofinansowanie SP ZOZ Brudzew ZST pożar WOT Kaczki Średnie PSP Miasto Turek sesja Tuliszków Turek Michał Gaj Miejska Biblioteka Publiczna wypadek judo Przykona Ryszard Bartosik koronawirus OSP Gmina Turek


PlodnaPolka.pl – Bądź kobietą - czuj się kobieco\nPóźna owulacja: co to oznacza?\n19 maja 2022 19 maja 2022 Redakcja\nJeśli próbujesz zajść w ciążę i monitorujesz swój cykl owulacji, być może zauważyłaś, że w tym miesiącu nastąpiła owulacja później niż zwykle. Co to oznacza\nRozstępy na piersiach w trakcie i po ciąży\n20 lutego 2020 6 sierpnia 2021 Redakcja\nIdealnie wyglądające piersi to marzenie każdej kobiety. Niestety owo „marzenie” jest często bardzo brutalnie weryfikowane w okresie ciąży. Oczywiście problem rozstępów nie dotyczy wszystkich kobiet.\nSkuteczne zabiegi na zaawansowany cellulit –\nZdecydowana większość osób walczy z cellulitem stosując wyłącznie domowe metody. Takie podejście jest jak najbardziej uzasadnione, gdyż zwykle są one skuteczne, choć efekty widać dopiero\nUjędrniający masaż biustu, czyli jak masować piersi?\n11 lutego 2020 11 lutego 2020 Redakcja\nMasaż kobiecych piersi kojarzy się nieodłącznie ze stymulacją seksualną. Jest w tym sporo prawdy, gdyż czynność ta jest z pewnością przyjemna zarówno dla kobiety, jak\nTabletki na powiększenie biustu – co warto wiedzieć?\n5 lutego 2020 6 sierpnia 2021 Redakcja\nJuż od tysiącleci piękny, jędrny i przede wszystkim duży biust był synonimem kobiecości, piękna i seksualności. Pożądali go mężczyźni, ale i… kobiety, które dzięki niemu\nSkuteczne tabletki na odchudzanie – co wybrać?\n4 lutego 2020 4 lutego 2020 Redakcja\nWedług danych przedstawionych przez NIK, zdecydowana większość suplementów diety to… placebo. Statystykom wtórują specjaliści, którzy jednoznacznie podkreślają, że tak zwane tabletki odchudzające, to po prostu\nCzy witaminy w ciąży są niezbędne?\n2 lutego 2020 2 lutego 2020 Redakcja\nSuplementacja w okresie ciąży to jeden z najbardziej kontrowersyjnych tematów dotykających problematyki świadomego macierzyństwa. Choć większość specjalistów zdecydowanie popiera takie zachowanie, to jednak nie brakuje\nJak naturalnie powiększyć piersi – domowe metody\n30 stycznia 2020 6 sierpnia 2021 Redakcja\nKażda kobieta marzy o pięknym i jędrnym biuście. Nie dość, że jest on symbolem kobiecości, to ma on jeszcze olbrzymi potencjał seksualny. Nic więc dziwnego,\nJak pozbyć się cellulitu? Skuteczne sposoby\n30 stycznia 2020 6 lutego 2020 Redakcja\nCellulit jest zmorą wielu kobiet i powstaje z różnych przyczyn. Dotyczy przede wszystkim nieprawidłowego rozmieszczenia tkanki tłuszczowej, a także patologicznych zmian w podskórnej tkance. Najczęściej\n20 lutego 2020 6 sierpnia 2021\n5 lutego 2020 6 sierpnia 2021\nJula - Ujędrniający masaż biustu, czyli jak masować piersi? 5 kwietnia 2022\nJeden produkt ma tyle składników czy nakładasz je jeden po drugim? Jak one mają działać na skórę biustu?\nEmiliaZ - Ujędrniający masaż biustu, czyli jak masować piersi? 4 stycznia 2022\nGdzie można znaleźć takie składniki? Dużo wymieniasz a nawet nie wiem gdzie część tych rzeczy znaleźć..\nkrólowa - Ujędrniający masaż biustu, czyli jak masować piersi? 5 października 2021\nkostki lodu mnie przerażają, ale 300 okrążeń mniej mnie odrzuca. ostatnio zaczęłam robić takie masaże u siebie i powiem szczerze,…\nbielka - Ujędrniający masaż biustu, czyli jak masować piersi? 13 września 2021\nsą osoby, które robiły sobie takie masaże? które masaże robicie? są jakieś nowe masaże na biust? ile czasu czekać na…\ngosiaczek - Jak naturalnie powiększyć piersi – domowe metody 3 września 2021\nco jeszcze można zrobić? bo widzę to co opisujecie i w sumie już w większości to robię ale jeszcze bym…


wtorek, 02 października 2018 20:37\nW czwartek 27 września klasy 7a i 7b wzięły udział w Grze terenowej ze Strażą Miejską, projekcie profilaktycznym zorganizowanym na terenie Parku Bolina. Uczniowie mieli okazję zaprezentowania swojej wiedzy i umiejętności w trakcie wykonywania kolejnych zadań: udzielania pierwszej pomocy, zbierania informacji do sporządzenia portretu pamięciowego, znajomości przepisów ruchu drogowego oraz wielu innych. Najlepsze zespoły otrzymały nagrody rzeczowe. Wszyscy dobrze się bawili na świeżym powietrzu, zwłaszcza że pogoda dopisała.\nPoprawiony: wtorek, 02 października 2018 20:43\nniedziela, 30 września 2018 19:01\nUczniowski Klub Sportowy „SOKÓŁ`43 ” oraz Wydział Edukacji i Spotu Urzędu Miasta Katowice byli organizatorami I Katowickiego Festiwalu Siatkówki.Turniej rozgrywany był dla uczczenia obchodów 20-lecia UKS „SOKÓŁ`43”.\nZawody rozgrywane były w dniu 22 i 23.09.2018r. na trzech obiektach sportowych: hali OS „Kolejarz” oraz salach sportowych SP 44 (ul.Brynicy 7 i Morawa 86). W turnieju udział wzięło 15 drużyn z kilku śląskich siatkarskich klubów sportowych.\nW sali sportowej SP 44 przy ul. Morawa rozgrywany był w kategorii młodziczek. W zawodach udział wzięły 4 drużyny. Mecze rozgrywane były systemem „każdy z każdym”. Bezkonkurencyjny okazał się zespół z UKS „Sokół`43 SMS AZS AWF”( I dr). Drugie miejsce zdobyła drużyna z MUKS „Michałkowice” z Siemianowic Śląskich, a trzecią lokatę wywalczyła drużyna UKS „Sokół`43 SMS AZS AWF” Katowice (II dr). Czwarte miejsce zajął zespół KS „Lechia” Mysłowice. Trenerzy wybrali najlepsze zawodniczki w swoich drużynach. W I drużynie „Sokoła” najlepszą zawodniczką (MVP) została Oliwia Jonderko, w zespole „Michałkowic” najlepszą zawodniczką została Monika Nazaruk, w II drużynie „Sokoła” najlepszą zawodniczką została Dagmara Marońska, w zespole „Lechii” najlepszą zawodniczką została Jagoda Topolska.\nW sali SP 44 przy ul. Brynicy rozgrywano turniej w kategorii kadetek W zawodach uczestniczyły również 4 drużyny. Mecze rozgrywane były systemem „każdy z każdym”. Turniej wygrały zawodniczki UKS „Sokół`43 SMS AZS AWF” Katowice. Drugie miejsce zajęła drużyna z UKS „Mikrus” Katowice , trzecią lokatę zdobyła drużyna MUKS „Michałkowice” Siemianowice Śląskie, czwarte miejsce zajął zespół KS „Silesia Volley” Mysłowice. Trenerzy wybrali najlepsze zawodniczki w swoich drużynach. W drużynie „Sokoła” najlepszą zawodniczką (MVP) została Karolina Haluch, w drużynie „Mikrusa” najlepszą zawodniczką została Kinga Walos, w drużynie „Michałkowic” najlepszą zawodniczką wybrano Julię Kaczmarczyk, w zespole „Silesii Volley” najlepszą zawodniczką została Agata Gaszczyk.\nW hali OS „Kolejarz” rozgrywano turniej w kategorii juniorek. W tych zawodach udział wzięły 3 zespoły: UKS „Jedynka” Rybnik, MKS MOS „Płomień” Sosnowiec,UKS „Sokół`43 SMS AZS AWF” Katowice. Zawody rozgrywano systemem „każdy z każdym”. Bezkonkurencyjny był zespół UKS „Sokół`43 SMS AZS AWF” Katowice,który wygrał wszystkie swoje spotkania. Drugie miejsce zajęła drużyn MKS MOS „Płomień” Sosnowiec , trzecią lokatę zajęły zawodniczki z UKS „Jedynka” Rybnik.\nTrenerzy wybrali najlepsze zawodniczki w swoich drużynach. W zespole „Sokoła” najlepszą zawodniczką (MVP) została Dominika Klosa, w zespole „Płomienia” najlepszą zawodniczką została Weronika Ślęzak, w zespole „Jedynki” najlepszą zawodniczką została Marta Urbańczyk.\nW dniu 23.09.2018r. w hali OS „Kolejarz’ rozgrywano zawody w kategorii seniorek. W turnieju również udział wzięły 4 drużyny: KPKS „Halemba” Ruda Śląska, KS „Polonia” Łaziska Górne, SMS Jastrzębie Zdrój oraz gospodynie zawodów UKS „SOKÓŁ`43 SMS AZS AWF” Katowice. Zawody rozgrywano systemem pucharowym. W pierwszym spotkaniu zespół „Sokoła” pokonał 3:1 KPKS „Halemba”. W drugim meczu SMS Jastrzębie z Polonią w stosunku 3:1. Mecz o miejsce 3 w turnieju wygrała drużyna z Łazisk, natomiast w finale turnieju drużyna z Jastrzębia wynikiem 3:0 pokonała Sokoła.\nPo zakończeniu tych zawodów trenerzy również wybrali najlepsze zawodniczki w swoich drużynach. W zespole SMS Jastrzębie-Zdrój najlepszą zawodniczką została Urszula Lorenc, w zespole „Sokoła” najlepszą zawodniczką została Joanna Słomiany, w zespole „Halemby” najlepszą zawodniczką została Weronika Nalewajka, w zespole „Polonii” najlepszą zawodniczką została Magdalena Orzeszek.\nZakup nagród oraz finansowanie Festiwalu wsparł Wydział Edukacji i Sportu Urzędu Miasta Katowice oraz rodzice uczestniczek Turnieju.\nPoprawiony: niedziela, 30 września 2018 19:55\nsobota, 22 września 2018 18:51\nSzanowni Mieszkańcy Szopienic i Burowca!\nDotyczy: Budżetu Obywatelskiego Miasta Katowice na 2019 rok. Informujemy, że w bieżącym roku został zgłoszony i poparty przez mieszkańców dzielnicy wniosek pod nazwą: „Remont sali gimnastycznej w Szkole Podstawowej nr 44 (budynek przy ulicy Brynicy 7) w Katowicach-Szopienicach-wymiana zniszczonego parkietu na wykładzinę typu Taraflex”. Przyjęcie do realizacji tego projektu spowoduje, że wymienione w nim prace remontowe zostaną zrealizowane ze środków Urzędu Miasta Katowice w ciągu najbliższych dwóch lat i przyczynią się do poprawy warunków prowadzenia zajęć dydaktycznych i szkolenia siatkarskiego, a także do poprawy bezpieczeństwa na tych zajęciach. Zwracamy się do Państwa z gorącą prośbą o udział w głosowaniu i poparcie zgłoszonego przez mieszkańca Szopienic projektu. Prosimy również o zachęcanie bliskich i znajomych do głosowania na w/w/projekt. Od Państwa aktywności w głosowaniu zależeć będzie czy nasz projekt uzyska odpowiednią liczbę punktów i czy zostanie zrealizowany. Głosowanie w tym roku odbywa się w dniach 10-23 września 2018r. W głosowaniu może uczestniczyć każdy mieszkaniec zameldowany na terenie Szopienic i Burowca, który ukończył 16 lat. Głosować można internetowo na dwa sposoby: 1.Samodzielnie drogą elektroniczną ( strona www.bo.katowice.eu). Logowanie: Aby zagłosować należy na stronie głównej Budżetu Obywatelskiego kliknąć w baner „kliknij i zagłosuj”. Aby zalogować się do systemu należy podać swój PESEL oraz nazwisko panieńskie matki. Należy również zaznaczyć, że zapoznali się Państwo i akceptują treść oświadczenia. Po wprowadzeniu prawidłowych danych pojawi się lista projektów lokalnych (dzielnicowych) i ogólnomiejskich, na które można głosować. Po odkliknięciu projektu, na który chcą Państwo zagłosować należy podać swój numer telefonu komórkowego. Na ten numer otrzymacie Państwo SMS niezbędny do potwierdzenia oddania głosu. Szczegółowa instrukcja znajduje się na stronie internetowej Budżetu Obywatelskiego. 2. Dla osób, które mogą mieć problem z obsługą komputera lub nie mają dostępu do sieci internet w Filiach Biblioteki Publicznej ul.Obrońców Westerplatte 10 i ul. Hallera 28 zostały uruchomione Stacjonarne Punkty Głosowania. Stacjonarne Punkty Głosowania charakteryzują się tym, że oprócz udostępnienia mieszkańcom komputerów do głosowania, w wyznaczone dni i godziny będą w nich dyżurowali urzędnicy, którzy nie tylko pomogą wypełnić elektroniczny formularz głosowania, ale również będą uwierzytelniali oddanie głosu przez danego mieszkańca, bez konieczności używania sms kodów. (konieczne jest posiadanie dokumentu tożsamości). Uwaga: Każdy mieszkaniec ma 3 punkty. Prosimy oddać na w/w projekt. PAMIĘTAJMY: Projekt lokalny Szopienice-Burowiec ID:L15/11/V „Remont sali gimnastycznej w Szkole podstawowej nr 44 (budynek przy ulicy Brynicy 7) w Katowicach-Szopienicach” –wymiana zniszczonego parkietu na wykładzinę Taraflex”.\nPoprawiony: sobota, 22 września 2018 18:58\nponiedziałek, 17 września 2018 18:08\nPoprawiony: poniedziałek, 17 września 2018 19:45\nponiedziałek, 27 sierpnia 2018 15:28\nUroczyste rozpoczęcie roku szkolnego 2018/2019 dla klas 7, 8 oraz 3 Gimnazjum\nodbędzie sie 3 września (poniedziałek) o godzinie 9:00\nw budynku przy ul. Brynicy7.\nKlasy młodsze (1-6) rozpoczną rok szkolny o godzinie 9:00\nw budynku przy ul. Morawa 86.\nPoprawiony: poniedziałek, 27 sierpnia 2018 15:58\nśroda, 22 sierpnia 2018 17:13\nDyrektor SP 44 informuje, że pierwsza konferencja RP SP 44 odbędzie się w dniu 27.08.2018r. o godz.9.00 w budynku Szkoły przy ul. Morawa 86. Obecność członków RP obowiązkowa. Zwolnieni z udziału w konferencji są nauczyciele-członkowie Komisji Egzaminacyjnych na egzaminach poprawkowych o godz. 9.00 i 10.00.\nW okresie 28 - 31.08.2018. konferencje RP rozpoczynać będą się o godz.9.00.\nInformacja o naborze do klasy sportowej


Dlaczego Jezus mówił by nikomu nic nie mówić? - Tomek na Tropie Królestwa Bożego\nWrz 7, 2018 | Blog, Trudne fragmenty | 0 |\nMamy w biblii kilka razy zalecenie Jezusa by nikomu nic nie mówić? Przykładowo to poniżej:\n(40): Wtedy przyszedł do niego trędowaty, upadł przed nim na kolana i prosił go: Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. (41): A Jezus, zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i powiedział do niego: Chcę, bądź oczyszczony! (42): Gdy Pan to powiedział, natychmiast trąd go opuścił i został oczyszczony. (43): A Jezus surowo mu przykazał i zaraz go odprawił; (44): Mówiąc: Uważaj, abyś nikomu nic nie mówił, ale idź, pokaż się kapłanowi i ofiaruj za swoje oczyszczenie to, co nakazał Mojżesz, na świadectwo dla nich. (45): Lecz on odszedł i zaczął bardzo to rozpowiadać i rozgłaszać, tak że Jezus nie mógł już jawnie wejść do miasta, ale przebywał na zewnątrz, w miejscach odludnych. A ludzie zewsząd schodzili się do niego. [Uwspółcześniona Biblia Gdańska, Mk 1]\nBrzmi to dziwnie, dlaczego Jezus nie chciał by o nim rozpowiadano? Można na to popatrzeć projekcyjnie – tzn. przez pryzmat tego, że zakładamy że Jezus chciał być znany, ale nie chciał tej sławy budować w sposób w taki w jakim się na świecie buduje sławę. To wyjaśnienie jednak nie pasuje do całej sprawy.. przecież Jezus przyszedł do owiec Izraela, przyszedł jako mesjasz, chodził po całej okolicy, aby pokazać się jak największej ilości ludzi, dlaczego jednak wtedy mówił by o nim milczano?\nPewne wyjaśnienie da nam sytuacja jaka zadziała się w krainie Gerazeńczyków, mamy tam uwolnienie od demona:\n(1): I przeprawili się za morze do krainy Gadareńczyków. (2): A gdy on wyszedł z łodzi, zaraz wybiegł mu naprzeciw z grobowców człowiek mający ducha nieczystego. (3): Mieszkał on w grobowcach i nawet łańcuchami nikt nie mógł go związać. (4): Często bowiem był wiązany pętami i łańcuchami, ale rwał łańcuchy i kruszył pęta, i nikt nie mógł go poskromić. (5): A zawsze, we dnie i w nocy, przebywał w górach i grobowcach, krzycząc i tłukąc siebie kamieniami. (6): Gdy więc zobaczył Jezusa z daleka, przybiegł i oddał mu pokłon; (7): A wołając donośnym głosem, powiedział: Cóż mam z tobą, Jezusie, Synu Boga najwyższego? Zaklinam cię na Boga, abyś mnie nie dręczył. (8): Powiedział mu bowiem: Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka! (9): I zapytał go: Jak ci na imię? A on odpowiedział: Na imię mi Legion, bo jest nas wielu. (10): I prosił go bardzo, aby nie wyganiał ich z tej krainy. (11): A pasło się tam w pobliżu góry wielkie stado świń. (12): I wszystkie te demony prosiły go: Poślij nas w te świnie, abyśmy mogły w nie wejść. (13): I Jezus zaraz im pozwolił. A duchy nieczyste, wyszedłszy, weszły w świnie. Wtedy stado, liczące około dwóch tysięcy, ruszyło pędem po urwisku do morza i utonęło w nim. (14): Ci zaś, którzy paśli świnie, uciekli i opowiedzieli o tym w mieście i we wsiach. I wyszli ludzie, aby zobaczyć, co się stało. (15): Przyszli więc do Jezusa i zobaczyli tego, który był opętany, w którym był legion demonów, jak siedział ubrany i przy zdrowych zmysłach. I bali się. (16): A ci, którzy to widzieli, opowiedzieli im, co się stało z opętanym, a także o świniach. (17): Wtedy zaczęli go prosić, aby odszedł z ich granic. (18): A gdy wsiadł do łodzi, prosił go ten, który był opętany, aby mógł przy nim zostać. (19): Lecz Jezus mu nie pozwolił, ale powiedział: Idź do domu, do swoich, i opowiedz im, jak wielkie rzeczy Pan ci uczynił i jak się nad tobą zmiłował. (20): Odszedł więc i zaczął w Dekapolu opowiadać, jak wielkie rzeczy Jezus mu uczynił. I wszyscy się dziwili. [Uwspółcześniona Biblia Gdańska, Mk 5]\nCo się tutaj zadziało? Mamy sytuację w której Jezus chciał iść w stronę jakiegoś miasta, jednak napotkał na swej drodze opętanego. Następnie po wygnaniu demonów, grzecznie go poprosili by nie wchodził jednak do tego miasta… Jezus musiał zawrócić. Jednak w tej sytuacji nie zrobił tego co zwykle, zamiast tego powiedział uwolnionemu człowiekowi by szedł dalej i opowiadał o ty co mu się przytrafiło.\nJest to zupełnie inna sytuacja niż wcześniej… dlaczego?\nJak widać, ludziom nie do końca się podoba gdy ktoś przychodzi i uwalnia ludzi, prawdę powiedziawszy nawet go odrzucają. Można przypuszczać że jest to raczej normalny schemat… jeżeli tak się działo też w innych miastach, a zapewne się działo,jasnym staje się dlaczego Jezus nakazywał ludziom nic nie rozpowiadać. Po prosu chciał dotrzeć do jak największej liczy miejsc, do jak największej liczby miast, a gdy przed nim szła nowina że ludzie są uwalniani i uzdrawiani, drzwi przed nim się zamykały…\nPytanie dla nas pozostaje czy my dziś chcemy prawdziwe działanie Jezusa w naszym życiu, zborach i kościołach… czy może jesteśmy jak Ci z Gerazy?\nPoprzedniGdzie jest Królestwo Boże?\nNastępnyHrabia Ludwik von Zinzendorf – inspiracje


Stolarka renomowanej firmy z ponad 20-letnim doświadczeniem w swojej branży. Zajmujemy się również regulacją okien, wymianą szyb, naprawą okuć okiennych i drzwiowych. Zdenerwowanie wywołane pośpiechem łatwo udziela się czworonogowi, a wtedy wizyta w może być stresująca, a w przyszłości może się psu źle kojarzyć. Sam szkielet dachu może być wykonany z różnych materiałów.\nJestem bardzo zadowolona i szczesliwa ze zmajstrowala superowe biale pasemka. Techniki labiryntowej, dach pokryty dachówką ceramiczną staje się bardzo szczelny i odporny na wnikanie i odkładanie się zanieczyszczeń oraz nawet przy silnych wiatrach stanowi skuteczną barierę przeciwdeszczową. Swoją ofertę jesteśmy w stanie dostosować.\nJakby szukali drzwi super antywłamaniowych, to producenci robili by takie aby mieć większą sprzedać. Istniejemy od roku, nieprzerwanie świadcząc usługi dla poprawienia urody. Firma dysponuje wieloma nowoczesnymi alternatywami dla drzwi rozwiernych. Stosowana przy ich produkcji kolorystyka lakierów pozwala na wykonanie drzwi zbliżonych do najczęściej.\nBaza i sprzęt oraz doświadczenie i fachowość zatrudnionych pracowników pozwalają na perfekcyjne wykonanie każdej inwestycji. Same otwory drzwiowe zaś są dodatkowo zabezpieczone przed działaniem wody. Tym, że nie są to tylko deklaracje świadczy nieprzerwana od lat współpraca. Znaleźć wartego zaufania partnera, dzięki któremu osiągniesz swój cel. Najtańsze w montażu będą jednoskrzydłowe drzwi wewnętrzne. Zainteresowane osoby skontaktują się z.\nElementy montażowe, samozamykacze i wiele innych niezbędnych dodatków. Od lat pracownicy naszej firmy świadczą usługi z zakresu solidnej wymiany drzwi, dzięki temu są stale gotowi obsłużyć wszystkich potrzebujących specjalistycznych umiejętności tych fachowców. Zupełnie nową formę gwarancji: w przypadku stwierdzenia wady polegającej na utracie trwałości konstrukcji oferujemy pełną i darmową wymianę zamontowanych już produktów. W celu zachęcenia mieszkańców do pozbywania.\n„Mąż był bardzo zadowolony na strzyżenie\n„Mąż był bardzo zadowolony, na strzyżenie był termin wolny już po pół h, wiec tez nam to bardzo odpowiadało W związku z wejściem w życie nowych regulacji, prosimy wyrażenie zgody treści wskazanej poniżej. Zabiegi wykonywane są w obecności właściciela, a pupilowi nie podajemy żadnych środków na uspokojenie. Nie zastanawiałam się długo nad wyborem producenta drzwi. Super,.\n1 hurtownia kawy www.etin.pl/hurtownia-kawy/1 herbata rooibos7 miasto szczecin1 plumbers near me107 darmowa reklama1 biznes online16 Szczecin1 Kraków99 reklama internetowa1 grlaw.pl/ porada prawna gdańsk1 combi boiler105 jak pozycjonowac strony1 pufy119 pozycjonowanie stron internetowych wroclaw1 studnia chłonna głębokość1 stryptizerki1 zarabianie1 kompostowniki-domowe-ogrodowe.html1 domiwoda.pl/k31 zbiornik na wodę z kranikiem www.domiwoda.pl/k331 wypalarka cnc opinie1 przechowywanie kawy ziarnistej1 drain cleaner1 www.krainaherbaty.pl puszka na herbate92 optymalizacja


Firma Best-Office Jarosław Jakubiak, Bogusław Jakubiak Sp.j. powstała w 1995 roku i od początku swojej działalności miała formę biuro-serwisu. Specjalizujemy się w kompleksowym zaopatrzeniu firm w materiały biurowe, a szeroka oferta firmy obejmuje również usługi w zakresie grawerowania laserowego, wyrobu pieczątek, wizytówek oraz oprawy prac i dokumentów.\nDo szerokiego grona naszych dostawców należą najbardziej renomowani producenci artykułów biurowych, papierniczych, szkolnych i elektronicznych, a długoletnia współpraca z tymi firmami pozwala nam na sprzedaż produktów w konkurencyjnych cenach. W naszej ofercie znaleźć można ponad 8000 produktów, a jednocześnie, w celu większego zaspokojenia oczekiwań naszych Klientów, staramy się stale wzbogacać ofertę o nowe artykuły.


Mając szybkie auto czego chcieć więcej??\nOczywiście by było jeszcze szybsze. Silnik tego kadeta to znany 2.0 16V o mocy 150KM. Modyfikacje objęły zrobienie kolektorów i całego ukł. Wydechowego z przelotowym tłumikiem.\nZa dostarczanie odpowiedniej ilości powietrza odpowiada nowy dolot ze stożkowym filtrem. Znalazły swoje miejsce wałki rozrządu o dłuższych czasach otwarcia zaworów, powiększone kanały w głowicy i zaprogramowana na nowo elektronika.\nZaowocowało to blisko 190KM.\nApetyt właściciela na konie mechaniczne był jednak ciągle niezaspokojony. Następnym wyzwaniem jakie postawił naszej firmie było upchnięcie silnika 3l V6 pochodzącego z Omegi MV6.\nNie było to łatwe zważywszy, że omega ma napęd na tył a kadet miał pozostać przednionapędowy. Całe przedsięwzięcie zakończyło się sukcesem. Dysponując wyjściowo mocą 211KM poddawany jest obecnie dalszym modyfikacją.\nStartując w wyścigach na ¼ mili dużo uwagi poświęcono redukcji masy. Na początku usunięto wszystko co było zbędne do jazdy. ABS czy silniczek nawiewu powietrza to przecież zbędna masa. Przednia maska wykonana została przez nas z laminatu i jest dużo lżejsza od seryjnej. W tylnej klapie szklana szyba została zastąpiona pleksą.\nFirma Yakuza - ul.Strzelecka 73, 85-309 Bydgoszczy\ntel.kom. +48 505 023 023 tel.stacj. +48 52 324 01 29\nCreated with Artisteer by mabedeep | More Joomla Templates


ściągi - Młodzieżowy.pl\nStrona główna Tagi ściągi\nAlkohol jest przyczyną wielu różnorodnych problemów społecznych i zdrowotnych, których rozpowszechnienie jest ściśle związane z wielkością spożycia. Rzeczywiste spożycie alkoholu w Polsce szacowane jest...\nW poniższym wypracowaniu znajdziesz szczegółowe informacje na temat Romantyzmu. Ramy czasowe romantyzmu europejskiego Romantyzm to okres w dziejach kultury i literatury europejskiej przełomu XVIII i XIX...\nŚredniowiecze i jego charakterystykę możemy ująć następująco. Ramy czasowe Średniowiecza Terminem tym określa się epokę historii i kultury europejskiej między czasami starożytnymi a nowożytnymi. Początek średniowiecza...\nI zasada dynamiki Newtona Jeżeli na ciało nie działa żadna siła lub siły działającwe równoważą sie to ciało to pozostaje w spoczynku lub porusza się...\nCiało stałe - ciało wyróżniające się uporządkowanym układem atomów (cząsteczek), które tworzą trwałą strukturę, zwaną siecią krystaliczną; uporządkowanie polega na periodycznym powtarzaniu się w...\nWorld Wide Web (w skrócie określany jako WWW lub Web) jest hipertekstowym, multimedialnym, sieciowym (TCP/IP) systemem informacyjnym opartym na publicznie dostępnych, otwartych standardach IETF,...\nStan wstępując do Unii musiał być terytorium zamieszkanym przez minimum 60 tys. mieszkańców. Władze stanu wybierali mieszkańcy tak samo jak ich przedstawiciela - gubernatora...\nGóra lodowa to, oderwany od lodowca szelfowego i unoszący się na powierzchni morza, fragment lodu lodowcowego. Dryfują one ze strefy polarnej w kierunku niższych...\nBałtyk jest morzem śródlądowym, otoczonym lądem tylko jednego kontynentu. Jest też jednym z najmłodszych mórz Atlantyku. Rozwój naszego morza związany jest z wytapianiem się...


Szkoła - zabytek na warszawskim Żoliborzu\nŻOLIBORZA DZIEJE ZAPOMNIANE\nNa zupełnie współczesnym osiedlu w centrum Żoliborza, przy ulicy Elbląskiej 51, stoi sobie szkoła - zabytek, której historia liczy już ponad 80 lat. Zaledwie kilka takich obiektów pozostało do dziś w Warszawie. Ostatnio odmalowana i odremontowana prezentuje się całkiem ciekawie i reprezentacyjnie. Budynek szkolny, zaprojektowany przez Tadeusza Zielińskiego z 26 salami lekcyjnymi, oddano do użytku w roku 1929. Znalazły w nim siedzibę Szkoły Powszechne nr 73 i 159. W szkołach działały kluby kulturalne i sportowe; m.in. koło "Strzelca", Klub Sportowy "Orkan". W świetlicy występowali znani artyści. W 1937 na scenie przed szkołą zaśpiewał nawet Jan Kiepura.\nW czasach okupacji hitlerowskiej w Szkole nr 159 prowadzono tajne nauczanie języka polskiego i historii Polski, powstała drużyna "Szarych Szeregów", do swoich plutonów werbowały Armia Krajowa, Armia Ludowa. Korpus Bezpieczeństwa prowadził tam tajną podchorążówkę. O determinacji i odwadze polskiej młodzieży i nauczycieli świadczyć może fakt, że w tej samej szkole mieli bardzo niebezpieczne sąsiedztwo: zakwaterowanej tam jednostki niemieckich saperów. W pobliżu stacjonowały także inne niemieckie jednostki wojskowe, na Forcie Bema i na terenie obecnego Instytutu Chemii.\nCzasy II wojny światowej zmieniły okolice ulicy Elbląskiej w morze gruzów, nad którym górował stosunkowo mało zniszczony gmach szkolny. Szkoła Podstawowa nr 159 wznowiła działalność już we wrześniu 1945. SP 73, z powodu braku uczniów przeniesiona została na Pragę. SP 159 im. Konstantego Jagiełły funkcjonowała do początków XXI w. Ponieważ zmniejszyła się liczba dzieci w okolicy, funkcję szkoły podstawowej przejęła ostatnio SP nr 92 im. Jana Brzechwy (niegdyś im. Che Guevary) położona kilkaset metrów dalej, na sąsiednim osiedlu. Budynek przy Elbląskiej zajął Zespół Szkół 54, w skład którego weszły: LXIV L.O. im. Stanisława Witkiewicza oraz Publiczne Gimnazjum nr 54 im. księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego. Gimnazjum za swego patrona nie przypadkiem przyjęło właśnie Czartoryskiego. Historia tych okolic pod koniec wieku XVIII wiązała się ściśle z dziejami Familii. Ale to już temat na całkiem oddzielną opowieść.\nKilka lat temu odmalowano budynek, a szkoła wzbogaciła się o nową, obszerną i nowoczesną salę gimnastyczną, która udostępniana jest także osobom spoza szkoły. Co ciekawe, główne wejście od strony ul.Elbląskiej jest praktycznie na co dzień nieużywane. Do szkoły wchodzi się boczną bramą, od strony parkingu osiedlowego. Główne drzwi otwierane są "od wielkiego dzwonu", na rozpoczęcie i zakończenie roku szkolnego i z okazji dni otwartych.\nZdjęcia archiwalne z lat przedwojennych udostępnił Pan Marcin Bagrianiow, za co Redakcja Portlalu TURYSTYKA serdecznie dziękuje.