Drugi rozdział przygodówki FoxTail zadebiutuje w listopadzie\ndodano: 2018-09-16 18:05:02\nFoxTail, klasyczna przygodówka point & click, dzieło niezależnego Gingertips Game Studio, której pierwszy rozdział trafił do sprzedaży z początkiem marca tego roku, wkrótce dostępna będzie także w odcinku drugim.\nTwórcy na swoich portalach społecznościowych i nie tylko, poinformowali oczekujących na kontynuację uroczej przygodówki FoxTail, która zadebiutowała równocześnie na GOG.com, jak i na Steam, iż dalsze losy sympatycznej lisicy w pikselowej przygodówce retro poznamy w miesiącu listopadzie. Na razie deweloperzy nie podali konkretnie, którego dnia to nastąpi, ale ta informacja ucieszyła zapewne wszystkich oczekujących na rozwinięcie się fabuły, między innymi i mnie. Autorzy poinformowali także, że każdy, który posiada w swojej bibliotece czy to na Steam, czy GOG.com grę w fazie produkcji, FoxTail drugi rozdział otrzyma automatycznie w formie aktualizacji.\nFoxTail - wrażenia z pierwszego rozdziału gry w fazie produkcji\nFoxTail to klasyczna przygodówka wykonana w starym stylu, w grafice retro, w której przejmujemy kontrolę nad młodą lisicą o imieniu Leah, której przygoda zaczyna się w rodzinnym miasteczku, do którego przybywa, by spotkać się z ukochaną babcią. Niestety, ta wkrótce zapada na jakąś tajemniczą chorobę, która odbiera jej siły, więc Leah rusza w podróż, której celem jest odnalezienie lekarstwa na babuni.\nFoxTail dostępna jest w wersji na PC, Mac i Linux zarówno na Steam, jak i GOG.com.\nDwa epizody FoxTail opisane w poradniku/solucji. Zapraszamy!\nFoxTail w drugim epizodzie zyskał kilka zmian - moje wrażenia\nFoxTail z drugim rozdziałem dopiero w styczniu. Jest nowy zwiastun\nFoxTail - wrażenie z gry w fazie tworzenia


Przed nami wyjątkowy czas Bożego Narodzenia. W krótkiej prezentacji przedstawiamy tradycje świąt Bożego Narodzenia w Polsce.\nDla naszych małych Czytelników kolejna niespodzianka-filmik z okazji mikołajek.\nJak na św. Mikołaja mówi się w różnych krajach świata? Bardzo różnie. Niektóre imiona są trudne do wymówienia, inne przypominają różne polskie słowa, a jeszcze inne są do siebie bardzo podobne. Zresztą - zobaczcie sami.\nCo jeść, żeby być zdrowym? Czego unikać? Najważniejsze zasady zdrowego odżywiania przedstawiamy w prezentacji multimedialnej.\n25 listopada obchodzimy Światowy Dzień Pluszowego Misia. Z tej okazji dla naszych małych czytelników przygotowaliśmy niespodziankę do oglądania.\nKiedy mówimy dzień dobry? Kiedy trzeba przeprosić? Jak zachowujemy się przy stole? To ważne pytania, na które każdy przedszkolak powinien znać odpowiedź. Pomoże w tym krótka prezentacja, do obejrzenia której - wraz z rodzicami - zapraszamy serdecznie.\nZapraszamy do obejrzenia prac plastycznych, jakie uczniowie Szkoły Podstawowej w Hermanowej (opiekunowie: Aleksandra Kopiec i Alicja Mróz) przygotowali na konkurs ogłoszony przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Rzeszowie pt. "Cud na Wisłą. 100. rocznica Bitwy Warszawskiej 1920".\nCzy wakacje można spędzić z książką? Oczywiście! Dla tych, którzy lubią czytać, wakacyjny czas jest wyjątkowy, bo – z uwagi na mniej obowiązków – można więcej czasu poświęcić na ulubioną lekturę. Co daje wakacyjne czytanie? Można na przykład powalczyć o tytuł Młodego Czytelnika Lata, jaki od kilku lat MiGBP w Tyczynie nadaje dzieciom w wieku 9-15 lat, którzy przeczytają jak najwięcej książek w lipcu i sierpniu..\nNa coroczny wakacyjny konkurs plastyczny, który dedykowany jest dzieciom w wieku 6-8 lat, można dostarczać prace plastyczne wykonane dowolną techniką i w dowolnym formacie. Ciekawe wydarzenia, sytuacje, odwiedzane miejsca są lepiej zapamiętane przez dzieci, jeśli mogą je uwiecznić na papierze.\nTo już trzecia edycja projektu czytelniczego „Mała książka – wielki człowiek”, jaki wspólnie z Instytutem Książki będą realizować biblioteki publiczne w gminie Tyczyn od września 2020 r.\nZapraszamy Małych Czytelników naszych bibliotek do posłuchania bajek Marty Jakubiec w wykonaniu bibliotekarzy MiGBP w Tyczynie. To nasza wakacyjna propozycja online dla najmłodszych.


Z wizytą w schronisku | Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Garbowie\n13 marca 50 uczniów, członków Szkolnego Klubu PCK wraz z opiekunami odwiedziło Schronisko dla zwierząt w Lublinie przy ulicy Metalurgicznej.\nGłównym celem tej wizyty było przekazanie karmy, która została zebrana przez nas w czasie trwania akcji ,,Pomoc schronisku dla zwierząt’’.\nPo dotarciu na miejsce i przekazaniu karmy wszyscy udaliśmy się do sali, w której jeden z pracowników opowiedział o działalności schroniska. Dowiedzieliśmy ile obecnie znajduje się w nim zwierząt, w jaki sposób i dlaczego tutaj trafiają. Opiekun zwierząt opowiedział również kilka ciekawych historii psów, które zasłużyły na uznanie.\nDziękując za przekazaną karmę powiedział też o tym, jak duże jest zapotrzebowanie na jedzenie dla psów i kotów w schronisku. Okazało się, że mimo iż przekazaliśmy dużą ilość karmy (435,5kg), gdyby zwierzęta w schronisku żywiły się tylko nią wystarczyłaby zaledwie na 2 dni.\nPo obejrzeniu prezentacji mogliśmy zobaczyć zwierzęta aktualnie znajdujące się w schronisku. Pracownik schroniska chętnie odpowiedział na nasze pytania dotyczące obiektu i zwierząt w nim przebywających.\nWizyta była bardzo poruszająca, dzięki niej przekonaliśmy się, że każda, choćby najmniejsza pomoc jest bardzo cennym darem dla tych zwierząt.\nKamila Bogusz - uczennica klasy Ia gimnazjum\nDziękujemy wszystkim uczniom zaangażowanym w zbiórkę karmy. Najwięcej uzbierała klasa 3b SP- 54, 365 kg, na drugim miejscu uplasowała się 3a SP- 31,180 kg, na trzecim- 1b Gim- 20, 965 kg.\nDo schroniska przekazaliśmy- 435,5 kg karmy.


Listing E | Katarzyna Myślińska - Fotograf Opole - Part 5\nTym razem chciałabym Wam pokazać stylizowaną sesję ślubną we wnętrzu. To nasze wspólne nawiązanie z Magdą z Dolina Kwiatów do sesji z Sabiną i Tadziem, której motywem przewodnim również był kolor czerwony. Zależało nam by stworzyć coś pod prąd, odrobinkę bardziej nastrojowego niż pozostałe stylizacje ślubne. Zazwyczaj większość z nas wybiera bezpieczniejszą jasną tonację, lub białą klasykę ale czyż czarny nie jest równie piękny? 😉 Oczywiście najważniejsze by iść za głosem serca, w szczególności podczas tego wymarzonego i długo planowanego wydarzenia jakim jest ślub. Fajnie jest zrobić coś po swojemu, zaznaczyć swoją osobowość lub styl, prawda? To mogą być buty, suknia lub ślubne dodatki jak bukiet, wystrój sali czy chociażby tort.\nPoprosiłyśmy o współpracę same cudne osoby. Przepiękną papeterię ślubną własną kaligrafią wykonała dla nas Sabina z White Letters, z którą już współpracowałam przy moim logo i która przygotowuje dla mnie niebanalne vouchery na sesje fotograficzne. Kalina z Baba z Cukrem przygotowała wspaniały tort a Madzia go oczywiście przybrała kwiatami. Krzesła i niektóre elementy stylizacji zapewniła nam APP Wypożyczalnia Dekoracji z Bydgoszczy. Dziękujemy również Wojtkowi z agencji ślubnej Sekrety Przyjęć za współpracę. Całą sesję mogłyśmy zrealizować dzięki uprzejmości właścicieli restauracji Del Villaggio w Izbicku.\nJak Wam się podoba taka kolorystyka? A kwiaty? Są obłędne, prawda? Madzia zadbała o każdy szczegół. Dziękuję Ci ogromnie za ten wspólny projekt 🙂\nNorwegia Sesja Plenerowa Ania i Marcin\n20 marca 2019 / Miłość\nDziś chciałabym Wam pokazać efekt ultra krótkiej sesji w Norwegii, w Telemarku. Sesji zwariowanej pary, ba! małżeństwa z 17letnim już stażem. Wjechaliśmy na punkt widokowy w centrum narciarskim https://www.visitnorway.no/reisemal/ostlandet/telemark/vradal/ we Vrådal . To była spontaniczna decyzja, dzień mieliśmy pełen atrakcji i gdybyśmy chcieli wejść na jedną z pobliskich gór jak Hægefjell czy Roholtsfjell, by mieć bardziej spektakularny widok, musielibyśmy niestety poświęcić dużo więcej czasu na wspinaczkę, a tego niestety nie mieliśmy.\nNie wiem czy wiecie ale spędziłam w tej miejscowości ponad 5 lat swojego życia. To właśnie tu w Norwegii mogłam poświęcić więcej czasu na swoją fotografię, założyłam fotograficznego bloga z pierwszymi przygodami w świecie obrazu. To tu urodziła się moja córka, która dała mi siłę napędową i odwagę by zacząć fotografować ludzi. Gdy 2,5 roku później pojawił się Franek byłam już w 100% zdeterminowana by zająć się fotografią na poważnie. Norwegia dała mi przestrzeń i idealne warunki by się realizować. Spokój ducha, najpiękniejsze krajobrazy i kojącą przyrodę na wyciągnięcie ręki. Mam ogromnie sentymentalny stosunek do tego kraju więc wybaczcie mi małą prywatę 😉 Na moim pierwszym osobistym koncie na Instagramie wciąż można podejrzeć zdjęcia z tamtych czasów gdyby ktoś był ciekaw https://www.instagram.com/olliveta/\nTymczasem zapraszam na kilka kadrów jednych z najwspanialszych ludzi jakich miałam w życiu dane poznać.\nŚlubną sesję jesienną lub zimową chciałam już od dawna sfotografować. Marzyłam też by to właśnie czerwona suknia wystąpiła w roli ślubnej. Kiedyś wyobrażałam sobie, że jeśli kiedykolwiek wezmę ślub to tylko w ciemno czerwonej lub w kolorze burgund. Zawsze pod prąd 😉 Ślub ostatecznie wzięłam w klasycznej hiszpańskiej koronce o kolorze ecru. Chyba brałam go za późno, bo najwidoczniej stawałam się już konformistką 😉 Jedynym ekstrawaganckim akcentem były w tamtych czasach moje buty w kolorze fuksji 😉\nNie miało być jednak o mnie a o pięknych kwiatach, które przygotowała Madzia z http://www.dolinakwiatow.pl/. Zobaczcie jak obłędny bukiet wymyśliła na podstawie mojej wizji. Wianek to już totalne mistrzostwo. Jeśli są tu jakieś przyszłe panny młode lub znajomi takowych to zapraszam do Magdy na stronę lub jej Facebooka https://www.facebook.com/florystyka.dolinakwiatow/\nGłówni bohaterowie czyli Sabina i Tadzio, przecudowna para, doskonale wpisała się w całą koncepcję sesji ślubnej z odrobiną boho i rock’n’rolla. Nie mogę jeszcze oczywiście tu nie napisać o idealnym makijażu, który wykonała Ania z http://annamalik.pl/ Był dokładnie taki jaki sobie wyobrażałam! Sabina wyglądała w nim obłędnie.\nSesję zrobiliśmy pod wpływem mojego totalnego zachwytu dziką plażą nad jeziorem Turawskim. Mimo, iż chciałam by otoczenie było surowe i ponure (dlatego czekaliśmy do samego końca października, aż znikną kolorowe liście z drzew ) to niestety pogoda spłatała nam psikusa i było ponad 10stopni na początku listopada a liście nadal ani śniły spadać 😉\nDziewczyny dziękuję za wspaniałą współpracę a Sabinie i Tadziowi za mnóstwo cierpliwości i cudowne humory oraz atmosferę.\nMaja to kolejna osoba poznana dzięki Internetowi. Spotkałyśmy się już trzeci raz, tym razem by zrobić kilka zmysłowych zdjęć. Gdy po raz pierwszy zobaczyłam Maję, wiedziałam, że kiedyś będę musiała ją sfotografować 😉 Okres jesienno-zimowy to idealny czas na sesje buduarowe i zmysłowe. Nie potrzeba ostrego światła bo takie przefiltrowane przez chmury lub firany idealnie oświetla kobiece ciało i nadaje zdjęciom zmysłowy charakter. Ustaliłyśmy, że będziemy fotografować w wyjątkowym, “własnoręcznie” urządzonym mieszkaniu Mai. Miałam już delikatnie nakreśloną wizję sesji ponieważ wcześniej widziałam fragmenty salonu, jednak jak to zazwyczaj bywa, to osoba, którą fotografuję nadaje charakter całości. Tu wszystko idealnie do siebie pasowało. Piękne wnętrze, niezwykła uroda Mai oraz (nawet idealnie do wnętrza) kolorystycznie dobrane ubrania. Chciałam by zdjęcia były delikatne i subtelne ale jednak pokazywały siłę, która drzemie w tej kobiecie. Jestem zachwycona efektem. A Wy? Co sądzicie? Jakie sesje zmysłowe podobają Wam się najbardziej?\npiękna bluzka: https://www.theodderside.pl/


Chart afgański / Afgan hound (Tazi) - www.bichonfrise.fora.pl\nChart afgański / Afgan hound (Tazi)\nWysłany: Sob 23:36, 10 Kwi 2010 Temat postu: Chart afgański / Afgan hound (Tazi)\nBardzo stara rasa psów pochodząca z gór Afganistanu. Pierwotnie używana do polowań na wilki, lisy i gazele. Powstanie rasy datuje się na 4000 lat p. n. e. Jej oryginalna nazwa Tazi ma prawdopodobnie związek z nazwą rosyjskiej rasy Tasy (bliskość południowej Rosji i Afganistanu przemawia za wspólnym początkiem obu ras). Uznając rasę za dobro narodowe, Afgańczycy nie zezwalali na eksport psów poza kraj - dopiero w XX wieku rasa trafiła do Europy i USA. W AKC i CKC rasa została zarejestrowana 1930 roku.\n-Grupa X - Charty,\n-Sekcja I - Charty długowłose lub półdługowłose.\n-Nie podlega próbom pracy.\nAfgan sprawia wrażenie siły i godności oraz połączonej mocy i szybkości.\nWysoko nosi głowę.\nOrientalny wyraz jest typowy dla rasy. Afgan przeszywa nas wzrokiem.\nJest dumny i zachowuje się z dystansem, a nawet z pewną dozą dzikiej\nCzaszka: Długa, niezbyt wąska, guz potyliczny wydatny.\nProporcjonalna, na wierzchołku czaszki długi kosmyk włosów.\nWierzchołek nosa: Najchętniej czarny. Wierzchołek nosa brązowy jest\ndopuszczalny u psów o jasnym umaszczeniu.\nSzczęki/zęby: Mocne, idealny zgryz nożycowy. Uzębienie pełne i regularne.\nSiekacze górne przykrywają dolne i są z nimi w ścisłym\nkontakcie, osadzone są prostopadle w stosunku do szczęk. Zgryz\ncęgowy jest dopuszczalny.\nOczy: Najlepiej ciemne, ale kolor złoty nie jest niedopuszczalny.\nTrójkątne, osadzone są nieco ukośnie - wewnętrzny kącik oka\nosadzony jest nieco niżej niż zewnętrzny.\nUszy: Osadzone nisko i mocno ku tyłowi. Noszone płasko przy głowie,\nporośnięte długim, jedwabistym włosem.\nDługa, mocna, umożliwiająca wysokie noszenie głowy.\nGrzbiet: Prosty, średniej długości, dobrze umięśniony.\nZad: Lekko opadający, aż do nasady ogona. Guzy biodrowe dość\nwydatne i szeroko rozstawione.\nKlatka piersiowa: Żebra są dość dobrze wysklepione, a klatka piersiowa\nNiezbyt krótki, nisko osadzony, tworzy pierścień na końcu. W akcji\nuniesiony. Ozdobiony niezbyt obfitym włosem.\nO prawidłowej postawie i mocnym kośćcu, stanowiące przedłużenie\nłopatki (widziane z przodu).\nŁopatki: Długie, ukośne, wysunięte daleko do tyłu, mocne, dobrze\numięśnione, ale nie przesadnie.\nRamię: Długie, pochyłe\nŁokcie: Widziane z profilu leżą na linii pionowej, poprowadzonej od\nkłębu. Przylegające do tułowia, nie zwrócone ani na zewnątrz, ani\nSilne. Duża odległość między guzem biodrowym, a guzem piętowym,\nzaś proporcjonalnie krótka jest odległość pomiędzy guzem piętowym\nStaw kolanowy: Prawidłowo skierowany i dobrze ukątowany.\nWilcze pazury: Dopuszczalne jest ich usunięcie.\nŁapy przednie silne i bardzo duże, długie i szerokie. Obficie porośnięte\ndługim i gęstym włosem. Palce wysklepione. Opuszki dobrze\nprzylegają do ziemi. Łapy tylne są długie, ale nie tak szerokie jak\nprzednie. Porośnięte są długim i gęsty włosem.\nRównomierne, elastyczne chody, bardzo stylowe.\nWłos: Długi, bardzo delikatny na bokach i żebrach, kończynach przednich i kończynach tylnych. U dorosłych psów, począwszy od 3\nłopatek ku tyłowi poprzez grzbiet i lędźwie tworzy się siodło,\ngdzie włos jest krótki i przylegający. Od czoła włos ku tyłowi\ngłowy jest długi, tworzy wyraźny jedwabisty kosmyk. Na części\ntwarzowej włos jest krótki. Uszy i kończyny porośnięte są obficie\nwłosem. Na śródręczu włos może być krótki. Włos powinien\nukładać się naturalnie.\nIdealna wielkość samców: 68 do 74 cm\nIdealna wielkość suk: 63 do 69 cm\nwady powodujące obniżenie oceny w zależności od stopnia wyrażenia\ni wpływu na zdrowie i dobrostan psa.\nPsy wykazujące anomalia fizyczne lub związane z zachowaniem będą\nSamce muszą mieć oba jądra normalnie wykształcone i całkowicie\nopuszczone do moszny.


Marcin Sztetter 30.06.2015 13:59\nPamiętam jak w połowie lat 90-tych wyjechałem z ojcem do Włoch. Dziwne to było przeżycie. Po pierwsze, żeby to zrobić musiałem opuścić ukochane kolonie, po drugie nigdy wcześniej nie byłem za granicą. Dostałem świeży paszport i żal go było nie wykorzystać. Cała podróż była magiczna i z niedowierzaniem patrzyłem na wiele zjawisk. Najbardziej ekscytujące było to, że wtedy nie jeździło się na wczasy z biurem podróży tylko pod namiot albo bezpośrednio do znajomych. Dzięki temu człowiek był bliżej lokalnej kultury, bo znajomi zwykle zdołali się bardziej zasymilować niż turysta. Jak się lepiej zastanowić to w latach 90-tych turystyki zagranicznej, to chyba nie było (ja nie uświadczyłem).\nchoć nie jest to tematem tego felietonu, w latach 90-tych we Włoszech (o ile mnie pamięć nie myli):\n- walutą były liry\n- ciężko było je wybrać z bankomatu, bo bankomatów było mało\n- nawet jak były, to Polacy raczej nie mieli kart płatniczych\n- na każdej granicy samochód musiał się zatrzymywać i mógł zostać skontrolowany (prawdopodobieństwo kontroli 10%)\n- Włosi raczej nie mówili po angielsku a tym bardziej po polsku\n- Polacy nie mówili po angielsku, a włoski znali z piosenek z San Remo\n"Carabinieri" przy kolacji\nWłoskie dzieci nie bały się "carabinieri". Pomimo tych wszystkich niedogodności udało nam się zasiąść do wspólnej wieczerzy w restauracji z widokiem na morze. Tego wieczoru zszokowały mnie 2 rzeczy: owoce morza (podobno były wyborne, nie mnie oceniać, z wody jem tylko ziemniaki) i służby mundurowe będące cały czas w bliskiej okolicy, a czasami nawet wewnątrz lokalu.\nCały czas im się przyglądałem, co zapewne też ich trochę stresowało. Dziwiło mnie, że ludzie pozwalają "milicji" zbliżać się do swoich dzieci. Co ciekawsze - włoskie dzieci nie bały się "carabinieri". I chyba to mnie najbardziej w tej sytuacji zdziwiło. Ja na widok milicjanta zawsze spuszczałem głowę, rozmowy na ulicy milkły a "pan władza", pełen radości z rozsiewanej wokół siebie aury, dumnie kroczył pośród pospólstwa. Włoski epizod pokazał mi, że policjant też człowiek. HA, nie dość, że człowiek to jeszcze uczynny i życzliwy.\nZałożenie: moje dziecko polubi policję\nObiecałem sobie, że postaram się, żeby moje dziecko też podchodziło z sympatią do służb mundurowych, szczególnie tych podległych MSWiA. W przypadku innych służb nie kojarzę, żeby kiedyś straszono mnie strażakiem, kolejarzem czy wojskowym. Przez lata starałem się nie używać w stosunku do dziecka popularnego zwrotu: "jak będziesz niegrzeczna, to przyjdzie pan policjant". Tłumaczyłem dziecku jakie są ich zadania, że są po to by nam pomagać (genialny slogan amerykańskiej policji).\nJak polubić policjanta (w praktyce)\nNiestety podświadomość i strach są silniejsze od zdrowego rozsądku. Pewnego dnia, wychodząc z dzieckiem ze sklepu, młoda postanowiła się kulturalnie pożegnać z jego gośćmi. Pech chciał, że byli to patrolujący okolicę policjanci. Panowie nie odpowiedzieli, a mnie przeszedł strach, bo dziecko domagało się ode mnie zareagowania na brak reakcji z ich strony: "Tato, przecież powiedziałam do widzenia".\nJuż od ich wejścia dziecko zachowywało się nieswojo i nie spuszczało z funkcjonariuszy oczu. Co mnie jeszcze bardziej zaskoczyło, teatralnym szeptem ostrzegała mnie przed nimi, a naprawdę nic na sumieniu akurat wtedy nie miałem.\nCholera, gdyby po prostu podeszli do mnie...\nPrzywitali się oraz z przymrużeniem oka wylegitymowali, nic bym nie powiedział. Dziecko miałoby lekcję. Można to przecież zrobić z klasą.\nDotarło wtedy do mnie, że minęły dekady od czasów milicji, ale my wszyscy nadal boimy się podejść do policjanta i poprosić o pomoc, zapytać o drogę czy chociaż o to, która jest godzina.\nCo gorsze, wyraz twarzy "władz" skutecznie odstrasza większość moich znajomych od aktywnej komunikacji. Pełna profesjonalizmu, pozbawiona jakiegokolwiek wyrazu twarz nie stwarza dla mnie warunków, które pozwoliłyby mi na świadomy lub niewymuszony kontakt.\nPolicjant = mandat i kara\nDzieci lepiej wyłapują takie niuanse i widzę, że gdy młoda widzi policję, to ścisza głos i lekko chowa się za mnie. Policję kojarzy z mandatami czyli karą. Bo nie słyszała jeszcze w relacjach bliskich i zaufanych o tym, że policjant komuś pomógł. Polski policjant w oczach mojego dziecka karze i karci i zastanawiam się, gdzie popełniłem błąd (sam nigdy nie dostałem mandatu!).\nPolubić policjanta (podejście drugie)\nRok temu poszedłem krok dalej - byłem z nią na komisariacie. Pomagaliśmy okradzionym obcokrajowcom znaleźć policję, a na podstawie swoich doświadczeń sprzed kilku lat miałem podejrzenie, że nikt z nimi się nie dogada w żadnym obcym języku. Moje podejrzenia były zasadne, a wygląd i podejście pracowników komisariatu też nie utwierdziło w dziecku ani powagi instytucji ani szacunku do władz (bo jak to jest, że tata musi tłumaczyć policji, co mówi poszkodowana? Tata umie a policjant nie?)\nDlaczego u nas nie da się polubić policji?\nPrzerysowując, jak zawsze, mogę tylko zasugerować źródło problemu: zdecydowanie lepiej kontroluje się ludzi, którzy czują przed tobą strach. Być może dlatego we Włoszech, gdzie policja jest sympatyczna dla niewinnych ludzi, jest dobrze zorganizowana mafia, a u nas, gdzie wszyscy wiemy, że na każdego znajdzie się paragraf, względny spokój (o mafii mówi się "tylko" w sejmie).\nUśmiechnij się, policjo\nNie chciałbym, żeby policjanci rzucali mi się z uściskami na dziecko. Ale ich sympatyczny wzrok skierowany w stronę młodzieży na pewno by relacjom społeczeństwo-stróż porządku nie zaszkodził. Może warto czasami, wchodząc gdzieś, powiedzieć "dzień dobry", a wychodząc pożegnać się z ludźmi. Mnie uczono, że to standard, szkoła policyjna chyba zaleca inaczej. Jakiś czas temu lekarze pediatrzy, dentyści borykali się z problemem strachu u dzieci. Poradzili sobie: rozdają dzieciom naklejki, małe upominki itp. Rozmawiają jak z ludźmi z pacjentem-dzieckiem, a nie tak jak kiedyś tylko z rodzicami.\nPozdrawiam wszystkich fajnych policjantów, których spotkałem na swojej drodze. Szkoda, że Was tak mało, ale zrobiliście dla munduru więcej niż seriale w telewizji czy festyny policyjne.


Paradise: marca 2012\nAutor: Specjalnaa o 17:57 3 komentarze:\nAle piękna sobota! :) oby takich więcej.\nNie wiem co Mnie natknęło na dodanie posta... Może to, że zrobiłam dziś kilka fotek przyrodzie budzącej się do życia. Tak! Teraz już na prawdę widać nadchodzącą wiosnę. :)\nDziś trochę pracowice, generalne sprzątanie przed świętami. Musze jeszcze iść do spowiedzi...Ale to nie jutro, bo jutro wybywam do Wawy! :> Yeeeaaaa, dawno Mnie tam nie było, od października. Raczej już nie mam z kim się spotkać (może napisze niedługo o tym), ale w Wawie zawsze jest fajnie :> mp3 na drogę już się ładuje. :) i jakieś fotki chyba będą :)\nDodaje kilka z dzisiaj i mykam odrobić lekcje, bo jutro nie będę miała kiedy.\nAutor: Specjalnaa o 15:01 1 komentarz:\nAutor: Specjalnaa o 16:06 Brak komentarzy:\nAutor: Specjalnaa o 17:50 1 komentarz:\nDziś nic mi się nie chce, ale postanowiłam wystukać posta dla Was. Chociaż od dłuższego czasu nikt tu nie zagląda.\nNo cóż...Mój problem rozwiązał się sam. Wyjazd do Wawy w piątek 13, 18-stka Madzi i Konka dzień po. Chciałabym, żeby wszystkie problemy tak się rozwiązywały.\nW szkole całkiem dobrze. Nie pamiętam już co się działo i nawet nie chce mi się skupić, żeby sobie przypomnieć.\nWczoraj byłam u Oli, miałyśmy opracować zadania na konkurs. Może z połowę już mamy, ale żmudnie Nam to szło. Kaśka pojechała z Nami co oznaczało nici z fotek, nici z przeglądania szafy Olcyndy. Ale chociaż było trochę śmiechu. Maja i Julka są cudowne! Szczególnie Maja, która ma 2.5 roku i nawija tak, że nie można jej zrozumieć :d i spada z krzesła nic nie robiąc, tylko siedząc na Nim :D I teraz mi się przypomniała jedna akcja. Podobno jak wszyscy byli na zakupach i weszli do sklepu w którym wyświetlana jest bajka dla dzieci, Majka nie chciała z niego wyjść :D Oni ją wołali, a ona nic tylko siedzi zapatrzona w ekran :D haha uwielbiam ją <3\nKilka fotek i mykam.\nna dzień kobiet dostałyśmy od chłopaków piękne różyczki <3 Trzeba to docenić bo jest ich w klasie 8 a nas 20. Cieszę się, że róże a nie tulipany bo te można ususzyć i mieć pamiątkę, a tulipany po kilku dniach więdną. Poza tym mam jeszcze ususzoną róża z poprzedniej klasy. Wisi na tablicy korkowej.\nchłopacy grający w karty w pracowni językowej ;3\nAutor: Specjalnaa o 16:21 Brak komentarzy:\nMam lekkie zaległości bo nie pisałam od niedzieli, ale w sumie i tak nikt tego nie czyta.\nW poniedziałek był bardzo senny dzień, nikomu nic się nie chciało ale mieliśmy niespodziankę. Byliśmy tylko na pierwszych 3 lekcjach, potem poszliśmy oglądać film. "Historia Roja" opowiada o ty co się działo po wojnie na naszych terenach. Film świetny, wstrząsający i trochę trudny do zrozumienia. Może będziecie mieli okazję go obejrzeć w kinie lub w tv. Na razie nie ma pieniędzy ja jego produkcję, ale jak już je zbiorą film będzie wyświetlany w tv w 5 odcinkach. Zachęcam na prawdę!\nWtorek fajny, lekcje minęły szybko, i pojechałam na zakupy do Oki. Kupiłam sb bluzkę w butiku. Jestem z niej strasznie zadowolona! ;3 Poza tym widziałam w centrum handlowym chłopaka strasznie podobnego do D. w siwym fullcapie, i dzięki temu poczułam się trochę jak w Wa-wie w Arkadii. A propo Arkadii mam wielki dylemat. Wycieczka do Wa-wy do teatru jest 14 kwietnia, a ja akurat tego dnia mam 18- stkę Madzi i Konka i zupełnie nie wiem co robić. ;x Z jednej strony chce jechać od Wawy do D. (<3) ale z drugiej na tą 18-stkę byłam zaproszona już na początku roku :( Jak nie pójdę to pewnie zrobie im przykrość. Fajny wybór między miłością a przyjaźnią (myślę, że można tak nazwać to co jest między mną a Madzią). :(\nDzisiejszy dzień trochę do dupy. Jutro nie mam nic z niczego, także chillout.\nDodaje kilka obiecanych fotek.\nAutor: Specjalnaa o 16:14 2 komentarze:\nNiedziele uważam jak najbardziej za udaną. Na 8 do kościoła, potem odrobiłam lekcję, pokręciłam się trochę po domu, zjadłam obiad i do Aśki :) Słoneczko pięknie świeciło więc postanowiłam wziąć okulary na drogę :D\nFotki się udały, wyszło jakieś 100. Ktoś pomyśli, że mało ale robiłyśmy je jakieś 20 albo 25 min, czyli wyszło nieźle. Ja się oczywiście uparłam na robienie fotek bez kurtki no i mam, chociaż dostałam ochrzan od dziewczyn. Potem rozgrzewająca kawka u Aśki i siedziałyśmy u niej do 17.30. Jak wracałyśmy było już zimno. Zbierałam Kaśkę z pół godziny do wyjścia ale nie chciało Nam się wstawać. Najpierw oglądałyśmy x-factor, potem got to dance (czy jak to jest ;) ) I kila cytatów Madzi typu "No zjadłabym coś, ale nie wiem co" :D Niestety Madzia z nami na fotkach nie była.\nZimno mi strasznie teraz ;/ Dobra dodaje kilka i spadam. Najpierw trochę moich i Aśki, w następnym poście dodam Kaśki ;>\nAśka promyczkuu <33\na na koniec nasze wspólne ;>\nAutor: Specjalnaa o 20:08 Brak komentarzy:\nJaki piękny dzień mamy! :) Czuć już nadchodzącą wiosnę w powietrzu....- i dokładnie takie samo zdanie napisałam w wypracowaniu z polskiego na próbnym. Na szczęście już po. Na polski nie starczyło mi czasu. Nie dokończyłam opowiadania z elementami charakterystyki "spotkanie nad jeziorem". Z historią trochę lepiej. Skończyłam 30 min przed czasem. Ogólnie egzamin poszedł mi strasznie ŚREDNIO. Ale się nie przejmuje tym wcale. W końcu to tylko próbny- jak napisała jedna z czytelniczek (jeśli mogę Cię tak nazwać :) )\nNie mam się z czego uczyć w ten weekend więc postanowiłam skorzystać z okazji i wzięłam się za swoje paznokcie. Nigdy nie mam czasu na ich malowanie, chociaż w sumie nie lubię tego robić. Potem nie chce mi się ich zmywać i chodzę w poodpryskiwanych dopóki lakier sam nie zejdzie.\nJutro prawdopodobnie umówiona z dziewczynami na fotki. Jak będzie tak pięknie jak dziś to czuję, że wyjdą świetnie ;>\nWstawię zdjęcie wysuszonej róży, którą dostałam od D. na pierwszym spotkaniu, jak obiecałam. Pamiętam jeszcze jak zaczepiła nas jakaś pani w Arkadii i powiedziała, że mam bardzo piękną i niespotykaną różę. :)\nAhh piękne czasy :)\na na koniec Danielka skrobiąca ołówek na religii :D


Pijana błądziła w lesie. Przed pewną śmiercią uratowali ją policjanci - StaraOliwa.pl - Oliwa i jej mieszkańcy\nulica Zajęcza i wejście do lasu fot. Tomasz Strug\n- Wczoraj około godziny 21.35 oficer dyżurny z komisariatu w Oliwie otrzymał zgłoszenie o tym, że jakaś kobieta miała wejść w południe do lasu i nie może znaleźć drogi powrotnej – informuje aspirant Karina Kamińska z Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku. - Z uwagi na panujący mróz i informację o tym, że kobieta może być policjanci natychmiast rozpoczęli poszukiwania zagubionej 46 - letniej gdańszczanki.\nJak się później okazało, po kłótni za partnerem kobieta wyszła do lasu, wypiła alkohol i zasnęła pod drzewem. Obudziła się po kilku godzinach. Wtedy zaczęła szukać pomocy bo nie mogła znaleźć drogi powrotnej do domu. Roztrzęsiona i zapłakana kobieta w przez telefon komórkowy próbowała wskazać policjantom gdzie się znajduje. - Z uwagi na to, że była zestresowana i pod wpływem alkoholu informacje nie potwierdzały się – mówi aspirant Karina Kamińska\nKobieta nie miała siły iść sama, z powodu długiego przebywania na mrozie miała odmrożone kończyny. Policjanci wjechali na tereny leśne i włączyli sygnały świetlne oraz dźwiękowe. Kobieta słysząc radiowóz naprowadzała policjantów na miejsce, w którym się znajdowała.\nJej poszukiwania trwały około godziny. Oliwscy policjanci znaleźli 46-latkę leżącą na ziemi wychłodzoną i roztrzęsioną około 700 metrów od wejścia do lasu przy ul. Zajęczej. Najpierw kobieta została okryta ciepłymi rzeczami w radiowozie a potem zabrało ją pogotowie ratunkowe.\nOstatnio zmieniany poniedziałek, 05 marzec 2018 14:25\nBudowa ul. Obotryckiej – początek zmian drogowych na Przymorzu Małym\tGroźba odszkodowań zmienia plany miasta?\nWrz 26 2021 200 Rozrywka\n26-09-2021 200 Rozrywka


Telewizor.pl - Echo serca odc. 9 (TVP 1 - sobota: sobota, 16 Marca 2019 roku)\n2019-03-09 (sobota) 22:25\n2019-03-19 (wtorek) 21:40\nEcho serca - odcinek 10\nPo trudnych doświadczeniach w Londynie Magdalena Borska (Kamilla Baar-Kochańska) wraca do kraju. W Szpitalu Północnym znajduje zatrudnienie jako wykwalifikowany psycholog. Już pierwszego dnia musi się zmierzyć z problemami pacjentów, choć ją samą dręczą koszmary z przeszłości. To sprawia, że trudno jej nawiązać relacje ze współpracownikami, a zwłaszcza ordynatorem chirurgii (Przemysław Sadowski). Każdy z członków personelu medycznego nosi w sobie traumę po nieudanej akcji ratowniczej. W głównej roli występuje znana z innego medycznego serialu, "Na dobre i na złe", Kamilla Baar-Kochańska. Na ekranie partnerują jej m.in.: Antoni Pawlicki, Przemysław Sadowski, Julia Pogrebińska, Maciej Mikołajczyk, Olga Sarzyńska i Dorota Segda. Lekarze opiekują się ofiarami wypadku, 9-letnią Małgosią i jej niewiele starszym bratem Krzyśkiem. Podczas operacji dziewczynki Jan odkrywa na ciele małej pacjentki liczne ślady pobicie. Podejrzewa, że nad Małgosią znęcają się jej rodzice zastępczy. Magda zawiadamia opiekę społeczną. Nieoczekiwanie brat 9-latki przyznaje się do niechlubnego czynu. Borskiej udaje się zyskać zaufanie dzieci i wkrótce poznaje prawdę. Bartek ratuje nieprzytomną Joannę. O próbie samobójczej lekarki dowiaduje się Magda. Obiecuje zachować tę informację dla siebie, ale wymusza na mężu Joanny, by wspólnie udali się do terapeuty. Pogarsza się stan Ewy. Kobieta ma problemy z mówieniem i wykonywaniem najprostszych czynności. Mimo to wymusza na Andrzeju sentymentalną podróż.\nObsada: Kamilla Baar-Kochańska jako psycholog Magdalena Borska, Antoni Pawlicki jako chirurg Jan Sowiński, Julia Pogrebińska jako anestezjolog Joanna, Przemysław Sadowski jako ordynator Andrzej Somma, Maciej Mikołajczyk jako ratownik medyczny Bartek, mąż Joanny, Kamila Bujalska jako pielęgniarka Kaśka, Dorota Segda jako Irena, dyrektor szpitala, Dorota Pomykała jako Danuta, matka Jana, Martin Budny jako Thomas, Grzegorz Stosz jako ksiądz Grzegorz, Lucyna Malec jako oddziałowa,\n<< 20:30 - Hit na sobotę - Zimne światło dnia\n2019-03-16 (sobota) 20:30\nHit na sobotę - Zimne światło dnia\nSobotni cykl prezentujący najciekawsze i najlepsze zdaniem widzów i krytyków filmy ostatnich lat a niekiedy także absolutną klasykę kina. Brat, narzeczona i rodzice Willa, maklera z San Francisco, zostają porwani. Wkrótce mężczyzna odkrywa zaskakującą informację o swoim ojcu, który okazuje się agentem CIA. Porywacze jako okupu ...\n23:15 - Więzień Brubaker >>


Fitlarwy QCZAJa dla Ukrainy - QCZAJTeam Daniel Kuczaj | Pomagam.pl\nFitlarwy QCZAJa dla Ukrainy Jak założyć taką zbiórkę?\nFitlarwy QCZAJa dla Ukrainy\n56 829 zł\nWpłaciły 152 osoby\nQCZAJTeam Daniel Kuczaj\njeśli Ty również chcesz pomóc Ukrainie, ale nie wiesz jak to zrobić, wesprzyj zbiórkę FITLARWY QCZAJ'a dla UKRAINY na Pomagam.pl.\nŻeby zapewnić jak najskuteczniejszą pomoc, zebrane środki przekażemy ukraińskim organizacjom zajmującymi się pomocą humanitarną. Osoby tam pracujące wiedzą najlepiej, jakiego wsparcia Ukraińcy potrzebują w tych trudnych chwilach.\nKażda złotówka to gest wsparcia i solidarności z zaatakowanymi przez Rosję. Pomóż wpłatą i udostępnij dalej, gdzie tylko się da - niech świat widzi, że jesteśmy #SolidarniZUkrainą 🇺🇦🇵🇱\nZbiórka została utworzona przez Fundację Pomagam.pl we współpracy z Fundacją "Nasz Wybór", która działa na rzecz Ukraińców w Polsce od 2014 roku. Obie organizacje będą czuwać nad podziałem środków i informować o sposobie ich wydatkowania. Wszelkie koszty związane z tą zbiórką pokrywa portal Pomagam.pl - 100% wpłaconej na zbiórkę kwoty trafia na fundusz solidarnościowy!\nW takim ciężkim momencie liczy się każda złotówka, a sam proces wpłaty zajmuje tylko chwilę.\nOd tej pory to nasza wspólna zbiórka! Udostępnij ją na mediach społecznościowych i zaproś do niej kolejne osoby. A może wyślesz prywatne wiadomości do rodziny i znajomych z prośbami o wpłaty? Przy odrobinie wysiłku, wspólnie możemy zebrać naprawdę dużą kwotę!\nWspieramy mocno choc jestesmy daleko (Australia). W tak trudnych chwilach Polacy pokazuja szczególna sile i serce❤\nsuper Quczaj że sie tym zajmujesz ,jesteś moi idolem


Pompownie spalinowe popowodziowe - D200 - Irtec - Lukomet\nD200 - Irtec\nPompownie spalinowe popowodziowe\nD100 - ŁUKOMET\nD110 - ROVATTI\nD300 - Honda\nModel: D200 V02R502\nPompownia służy do popowodziowego pompowania z terenów zalanych, przepompowywania stawów, nawodnień zalewowych. Pompownia przeznaczona jest do pompowania z ujęć powierzchniowych gdzie lustro wody nie opada niżej jak 6 m od stanowiska pompy. Niezastąpiona jest tam, gdzie potrzeba pompować z dużą wydajnością a nie ma energii elektrycznej lub niemożliwy jest pobór mocy na poziomie kilkudziesięciu kilowatów.\nBudowa i kompletacja\nPompownia montowana jest na jednoosiowym podwoziu wykonanym z wielkogabarytowych profili zamkniętych stanowiących zbiornik paliwa o pojemności 57 l. Podwozie ma teleskopowo wysuwane nogi podporowe stabilizujące urządzenie podczas pracy. Na podwoziu zamontowany jest silnik wysokoprężny VM, dwucylindrowy o mocy 31 kW, zespolony kołnierzowo z jednostopniową pompą odśrodkową ROVATTI. Do zawadniania pompy głównej służy injektor zakładany na rurę wydechową silnika. Układ ssący f200 z szybkozłączami typu BAUER złożony jest z dwóch półelastycznych węży PCV po 2 m długości i łukowego kosza ssącego z zaworem stopowym. Po stronie tłocznej pompa wyposażona jest w pionowy króciec 133 mm, zawór odcinający i łabędzią szyję z trójnikiem na dwa szybkozłącza STORZ 110. Układ automatyki zabezpiecza przed awarią, co umożliwia pracę pompowni bez nadzoru.\nRozruch silnika elektrycznym rozrusznikiem. Chłodzenie powietrzem. Filtr powietrza suchy. Na życzenie zespół pompowy montowany jest na przyczepce samochodowej z miejscem na pełne wyposażenie i z homologacją do poruszania się po drogach publicznych.\nDługość z dyszlem – 2500 mm,\nSzerokość – 1100 mm,\nWysokość – 1400 mm.\nMasa bez paliwa z osprzętem 560 kg\nWydajności [m3/h]: 270\nMoce [KM]: 28


Reading 9 min Wyświetlenia 9\nLista szwajcarskich loterii\nInformacje o loterii w Szwajcarii\nSzanse na wygraną w szwajcarskich loteriach\nBilety Swiss Lotto i ograniczenia wiekowe\nCzy zagraniczni gracze mogą grać w Swiss Lotto online?\nPodatki w szwajcarskich loteriach\nSprzedawany jako Swiss Loto w regionach francuskojęzycznych, Swiss Lotto to największa loteria narodowa w Szwajcarii. Przyjmuje znajome 6/42 format, z dodatkiem bonusowej piłki, aby zwiększyć szanse. Jackpoty zaczynają się od 1,5 miliona CHF i kumulują się w każdym losowaniu, aż do wygrania. Tam są 8 różne poziomy nagród, stosunkowo dobre szanse na wygraną, i dwa losowania co tydzień, więc masz mnóstwo okazji do zabrania do domu nagrody.\nGrać, po prostu wybierz 6 numery od 1 do 42, i dodatkowy szczęśliwy numer od 1 do 6. Jeśli dopasujesz wszystkie liczby, wygrałeś. Możesz także spróbować szczęścia z funkcją darmowej rePLAY lub umożliwić Jokerowi więcej sposobów na wygraną.\nSwiss Lotto ma losowania w każdą środę i sobotę.\nRaczej nie jest zaskakujące, EuroMillions rozgrywa się również w Szwajcarii. Ta międzynarodowa gra zapewnia jedne z największych jackpotów, jakie można znaleźć w każdej loterii, więc jego popularność jest niewątpliwie zasłużona.\nGrać, Masz wybór 5 numery od 1 do 50, plus 2 Numery Lucky Star od 1 do 12. Jeśli dopasujesz wszystkie swoje liczby, nie tylko udało Ci się pokonać 140 milion do 1 szansa, możesz również zabrać do domu ogromną nagrodę główną - zazwyczaj w setkach milionów euro.\nIstnieje również 12 inne poziomy nagród do wygrania, a Twoje szanse na wygraną są w rzeczywistości większe niż w US Powerball, więc warto sprawdzić grę, jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś.\nEuroMillions ma losowania w każdy wtorek i piątek.\nOprócz dwóch pierwszych wymienionych, nie ma innych gier, które są wspólne dla Swisslos i Loterie Romande. Dwaj operatorzy loterii mają własne unikalne gry, chociaż.\nDla Swisslos, gra karciana o nazwie Jass jest dostępna do gry online, przeciwko prawdziwym graczom. Bingo i ich linia gier o natychmiastowej wygranej o nazwie Clix! są inne opcje, na które możesz wybrać.\nOto porównanie wzajemnych relacji między dwiema największymi loteriami w Szwajcarii.\nSzanse na wygranie jackpota Szanse na wygranie jakiejkolwiek nagrody Koszt jednej linii\nEuroMillions 1 w 139,838,160 1 w 13 3,50 CHF\nSwiss Lotto 1 w 31,474,716 1 w 31 2,50 CHF\nW Szwajcarii, kupony na loterię można kupić u dowolnego autoryzowanego sprzedawcy Swisslos lub Loterie Romande. Możesz także grać online lub za pośrednictwem dowolnej z dostępnych oficjalnych aplikacji mobilnych.\nWszyscy gracze muszą mieć co najmniej 18 lat, aby wejść.\nTylko mieszkańcy Szwajcarii mogą legalnie grać w szwajcarskie loterie online. jednak, Możesz skorzystać z usług konsjerża innej firmy, takiego jak theLotter, aby ominąć to ograniczenie. Będą kupować dla ciebie kupony na loterię, a nawet pomóc Ci odebrać nagrodę, jeśli sami nie mogą tego zrobić. To świetna usługa, którą całkowicie zalecamy.\nWygrane na loterii podlegają opodatkowaniu w Szwajcarii. W przypadku nagród 1 mln CHF i więcej, 35% jest wstrzymana. Polityka ta została uchwalona w styczniu 1, 2019. Wcześniej, nagrody powyżej 1000 CHF były już opodatkowane.\nNagrody do 1000 CHF można odebrać natychmiast u autoryzowanych sprzedawców detalicznych i punktów sprzedaży.\nZa większe nagrody, musisz udać się bezpośrednio do operatora loterii, aby odebrać nagrodę.\nJeśli grałeś online, mniejsze nagrody zostaną automatycznie przelane na Twoje konto.


Okrągły stół ws. oświaty to dopiero początek | Niezależna\nOkrągły stół ws. oświaty to dopiero początek\nPOLSKA / WIADOMOŚĆ / 26.04.2019, godz. 10:15\n- Po pierwsze zaoferujemy uczciwy dialog. Obrady to początek cyklu, który moim zdaniem powinien trwać wiele miesięcy - powiedział w Polsat News wicepremier, minister nauki i szkolnictwa wyższego, Jarosław Gowin. Okrągły stół na temat oświaty rozpocznie się dziś o godz. 12:00 n stadionie PGE Narodowy.\nJarosław Gowin przypomniał, że minister edukacji narodowej Anna Zalewska "miała jasne zadanie, doprowadzić do powrotu do 4-letniego liceum i to zadanie zrealizowała, ale przecież to nie wyczerpuje ogółu problemów, z którymi dzisiaj boryka się polska szkoła".\nPrzyznał, że wynagrodzenia nauczycieli są zbyt niskie.\nRozpoczęliśmy proces podnoszenia wynagrodzeń zarówno wśród nauczycieli, jak i w innych grupach składających się na sferę budżetową. Ta sfera jest na pewno zbyt nisko opłacana, ale to będzie musiało trochę potrwać. Zaoferowaliśmy nauczycielom 20 proc. podwyżkę. To jest zdecydowanie więcej, niż - jak mi się wydaje - jakakolwiek grupa zawodowa w ramach tej sfery budżetowej. Polskiej młodzieży nie stać na kolejny strajk. Dzieci nie mogą być ani teraz, ani po wakacjach, zakładnikami sporów dorosłych. Dlatego oferujemy uczciwy dialog nad systemowymi zmianami polskiej szkoły\nWicepremier stwierdził również, że na proces edukacji trzeba patrzeć jako całość, że szkoła podstawowa, średnia, uczelnie wyższe tworzą jeden wspólny ekosystem.\nGdybyśmy mieli dzisiaj gotowe odpowiedzi, to okrągły stół nie byłby potrzebny. Gdy mówię o uczciwym dialogu, to mówię o dialogu otwartym na różne propozycje\nPrzyznał, że żałuje, iż dwa z trzech głównych związków zawodowych odmówiły dialogu, ale podkreślił, że w obradach okrągłego stołu wezmą udział przedstawiciele środowiska nauczycielskiego, samorządowcy, rodzice.\nPytany o propozycję czerwcowego okrągłego stołu w sprawie szkolnictwa, którą wysunął prezes ZNP Sławomir Broniarz, Gowin powiedział:\nIm więcej idei i ścierania się różnych punktów widzenia, tym lepiej. Nie widzę nic złego w tym, że środowisko nauczycielskie, pewna grupa występuje z propozycją takiej debaty. Aczkolwiek w przypadku pana Broniarza, który na kształt polskiej oświaty wpływa jeszcze chyba od czasów PRL-u i zważywszy na kondycję oświaty, to nie jestem wielkim optymistą, że akurat on będzie miał coś nowego do powiedzenia.\nJarosław GowinOkrągły Stółoświata


Alan Andersz strzelał do uczestników Hell's Kitchen! [WIDEO] - Telemagazyn.pl\nMaria Szilagyi 24.04.2014 12:52, W telewizji\nSiemano kurczaki. Musicie biegać szybko i nisko. Szanse macie małe - przywitał uczestników Alan Andersz. Aktor gra w paintball od dziewięciu lat i jest obecnie jednym jest jednym z najlepszych zawodników w Polsce.\nCZYTAJ TAKŻE: "HELL'S KITCHEN. PIEKIELNA KUCHNIA" ODC. 3: AMARO WYRZUCIŁ UCZESTNIKA Z KUCHNI. ODPADŁA MONIKA KATRENIOK! "HELL'S KITCHEN. PIEKIELNA KUCHNIA" 22.03.2014, ODC. 3: IZA JANACHOWSKA GOŚCIEM SPECJALNYM PROGRAMU [WIDEO]\n- Czuję się upokorzony - wyznał Arkadiusz Klimkiewicz, który często podpada Wojciechowi Modestowi Amaro. - Na pewno mam dość kurczaków na całe życie - mówił tuż po karze Adam Czapski.\nJaka kara czeka na przegranych w kolejnym odcinku "Hell's Kitchen - Piekielna Kuchnia"? Tego dowiemy się już we wtorek, 29 kwietnia, o godzinie 20.05 w Polsacie.\nhell's kitchen hells kitchen alan andersz hells kitchen hells kitchen paintball hells kitchen kurczaki


10 powodów, dla których można zobaczyć "Bitwę pod Wiedniem", choć niekoniecznie - Filmy, seriale i nowości kinowe - Serwis filmowy dziennik.pl - Dziennik.pl\n10 paź 2012 aktualizacja 19 lis 2019, 7:08\n2. Widzowie, którzy obawiali się, że włoscy twórcy pokażą Sobieskiego pod Wiedniem w niewłaściwy sposób, mogą odetchnąć z ulgą. Owszem, twórcy podkreślają decydujący udział polskiego króla w wiedeńskiej wiktorii, ale odsiecz i samą bitwę spychają na margines. Król Jan III Sobieski na czele swoich wojsk (pod sztandarem z orłem patrzącym w złą stronę) pojawia się już w finale filmu i niestety nie jest w stanie go uratować\n3. Seans "Bitwy pod Wiedniem" może być znakomitą zabawą dla kinomanów wyszukująch w filmach wpadki i błędy, nie tylko historyczne. We włosko–polskiej koprodukcji jest ich bez liku, a krzyż pontyfikalny Jana Pawła II, współczesne godło Polski z orłem, który patrzy w inną stronę niż powinien to tylko wierzchołem góry lodowej\n4. Seans "Bitwy" to też jedyna okazja, by usłyszeć sepleniącego Piotra Adamczyka. Jako tchórzliwy i niezbyt bystry cesarz Leopold spisuje się bardzo dobrze i jest to jedyna większa rola, jaką dostał w tym filmie polski aktor. Reszta naszej czołówki ma do zrobienia tyle, co statyści\n5. Borys Szyc pojawia się w napisach i na ekranie – na tym drugim tylko na kilka minut i to w pozycji klęczącej\n6. – Jestem dumny, że wystąpiłem w tym filmie, chociaż tylko w nim mignąłem – mówił Daniel Olbrychski i trudno o lepsze określenie jego roli w "Bitwie...". Choć pewnie zadowoleni będą liczni internauci, którzy na forach pisali "Olbrychski i Szyc w obsadzie? Nie idę!". Teraz mogą iść!\n7. Nasza eksportowa gwiazda jest na ekranie najładniejsza, ale jej rola tak okrojona, że o księżnej Eleonorze Lotaryńskiej trudno się z filmu wiele dowiedzieć. Szkoda, bo to jak mówiła w wywiadach sama Alicja, córka Ferdynanda III Habsburga to bardzo ciekawa postać, która "przyczyniła się do wielu ważnych wydarzeń w historii"\n8. F. Murray'a Abraham'a już zawsze będziemy pamiętać jako diabelskiego Salieriego z "Amadeusza". W "Bitwie" zdobywca Oscara pokazuje, że znakomity aktor potrafi zagrać każdą, nawet najgorzej napisaną rolę. Oglądanie go na ekranie sprawia czystą przyjemność, nawet wtedy, gdy rozmawia z komputerowym wilkiem\n9. Gorsze efekty specjalne to chyba już tylko w naszym "Wiedźminie". Te w "Bitwie pod Wiedniem" przypominają gry komputerowe sprzed dekady. Gratis widzowie dostają za to kilka malowniczo tandetnych widoczków (polecamy szczególnie scenę wędrówki przez pole słoneczników o zachodzie słońca)\n10. Czy na "Bitwie pod Wiedniem" można się dobrze bawić? Oczywiście, bo z fresku historycznego wyszła komedia, w której Bóg przemawia po niemiecku do swojego polskiego narodu, a Muzułmanin "też czasem ma serce"\nBorys Szyc Alicja Bachleda - Curuś recenzja Bitwa pod Wiedniem\nTo jest film tak zły, że aż dobry. Zawsze go sobie włączam na DVD dla beki. W kinie też byłem. Polecam tym którzy nie widzieli. :)\nzacna opowiastka, miło się ogląda ;)\nMoże być nawet Harry Potter byle by obronił skutecznie - przed Turkami też :/\nHarry Potter obronił Wiedeń przed Turkami!\nPrawda to jest taka że puchacz 2 razy cebulę zjadł o 14:09 i o 14:12 - jaki Fellini i jakie południowo-amerykańskie Tasiemcowe Nowele ??? - Ten Film trwa tylko Półtorej Godziny a Fellini już dawno nie żyje - chcesz żeby BITWA POD WIEDNIEM Fellini wyrerzyserował ci z za grobu ??? !!! :-/\naha - przestań pierniczyć puchacz jakNieDopalony - odstaw to świństwo od POlikota i zacznij krytykować z logiką - ta jak by :/\nTO Dobrze Wyreżyserowany Niedługi Historyczny Film Akcji o Wielkim Zwycięstwie Polski i Europy nad Muzułmanami i- Więc Warto Obejrzeć BITWA POD WIEDNIEM - NA PEWNO :)\nzamiast krytykowac trzeba bylo samemu nakrecic taki film nie ma pieniedzy ,a na takie gnioty o WALESIE TO SA ,CO PRAWDA BRUDNE,CIEKAWE JAKIE BEDA RECENZJE. MOZE TE PINIADZE POchodza z wygranych w totolotka przez WALESE. PEW ZNANA PSARKA P.WALESA COS BY TU WYJASNILA CIEMNEMU NARODOWI,DO POMOCY MA DYZURNA P.JANDE KRYSIE KRZYWONOS ISZEREG INNYCH CELEBRYTEK Z TZW SALONU\nprawda jest taka ze i szkoła wloska upadła nie ma felliniego ostatniego wielkiego włoskiego reżysera i włosi sobie nie radża produkuja tylko południowo amerykanskie badzieje w stylu telenowel KLAPA!!!\n1o powodów dla których ten film jest żenujący... scenariusz na kolanie pisany dialogi komiczno-zenujace animacja obrazów z lat 70 fatalne ujęcia kameralne robione w stylu badziejowych telenoweli brak myśli idiotyczne boczne wątki ,,, i cala rezyseria do chrzanu!!!\nRe: Avatar 13 13:15 - Nie Oglądałeś Filmu i Go Krytykujesz ??? :-/\nIdź Do Kina POcanie i Obejrzyj Ten Film !!! - wtedy krytykuj :-P\nJeśli film jest zły, to niektóre recenzje są dobre, a inne niepochlebne.\nJeśli film zbiera same negatywne recenzje, to jest raczej dobry, tylko prawdopodobnie: niepoprawny politycznie.\nBo np. jest za bardzo patriotyczny.\nA co tam jakiś patriotyzm, co tylko wyrzuty sumienia powoduje, bo: teraz się jest krytykiem, kiedyś się było krytykiem, a kiedyś... wiadomo, nie można było być zbyt patriotycznym i zbyt niepoprawnym politycznie krytykiem, to teraz taki film troszkę kłuje w oczy, prawda?\nTO BARDZO DOBRY POLSKI FILM HISTORYCZNY -\nwyreżyserowany z dużym rozmachem przez wybitnego włoskiego reżysera i osadzony znakomitymi aktorami Polskimi i Europejskimi - akcja nie za długiego filmu jest wartka i dobrze się go ogląda - więc trudno zrozumieć skąd tyle zajadłości i bezmyślnego pierniczenia Wiesiów13* Motków* i Awatarów w niby krytykach że : Film jest ZbytPolski ? , Film jest ZbytChrześcijański ? , Film jest zbyt Historyczny ? , Film nie jest Dokumentalny ? , w filmie gra Olbrychski i w filmie gra Szyc i filmu nie reżyserowałPolak ??? - CoTo Ma Być - Krytyka ? czy też zjechanie filmu na zamówienie określonych sił POlitycznych antyPolskich oraz antaEuropejskich ??? :/\nTO Bardzo DOBRY FILM Historyczny o Wiekim Zwycięstwie Pod WIEDNIEM - POLSKI i CAŁEJ EUROPY nad Uwczesnymi Poganami i Muzułmanami - i Dlatego WARTO TEN FILM ZOBACZYC - NA PEWNO :)\nmarco- Nie marudzić\nSzkoci ,,Waleczne serce" filmową historyczną bzdurę wykorzystali do promocji swojej historii i państwa. może my też tak powinniśmy zrobić bo nasze produkcje się nie przebijają a Polański się do takiej promocji niestety się nie pali. Może Polak potrafi. Doceńmy ten film.\nmarco-Ja na pewno obejrzę.\nFilmu nie widziałem ale dobrze,że powstał, polskiej wersji chyba nie dożyję. A pewna symbolika nawiązująca do współczesnej Polski może być sympatyczna. Nikt na przykład nie marudził kiedy powstał film ,,Waleczne Serce:, w którym główny bohater Wiliam Wallace praktycznie nic nie miał wspólnego z postacią historyczną a opowieść filmowa to romantyczna bajka, którą Szkoci mogliby z czystym sumieniem określić bujdą na resorach.\nJest kilka powodów, dla których nie obejrzę tego gniota. Po pierwsze to skład aktorski z pania A. B-Curuś na czele i Danielem Olbrychskim oraz Borysem Sz. w tle. Już same ten nazwiska i postaci są gwarancją bylejakości. A do tego nonszalancja w obchodzeniu się z faktami historycznymi i kretyńskie tłumaczenia producenta, czy jak mu tam, ubliżają intelektowi wykształconego człowieka. Temat wspaniały, możliwości budżetowe były ogromne, a wyszło jak zwykle, czyli po polsk0-włosku. Taki makaron siekany podlany starym gulaszem. Szkoda pieniędzy i czasu na taką chałę, gdzie nic nie trzyma się ani kupy ani ...\nJestem DURNY, że wystąpiłem w tym filmie, chociaż tylko w nim mignąłem – POWINIEN powiedzieć Daniel Olbrychski .\nIle było dniówek , panie Danielu ?\nByłam dziś na filmie, i wcale nie uważam, że jest to "bzdura". Jest to pomimo wszystko film, który należy obejrzeć. Nawet powiem więcej.. poszłabym do kina drugi raz :)\nZdrojewski zarobił na tym filmie,jak film do pupy,to polityk zarobi kasiorę.\nPanie ministrze Zdrojewski - czy może by tak wydać publiczne pieniądze na lepsze cele?\nJednym słowem wyszło niezłe g...o i czym tu się ekscytować


Żyłka Mikado Nihonto Perch ZNP 012 - wedkarski.com\nWedkarski.com / Żyłki, plecionki / Żyłki / Żyłka Nihonto Perch\nNowoczesna żyłka wędkarska przeznaczona przede wszystkim do spinningowania. Miękka i gładka, prawie bez efektu "pamięci". Charakteryzuje się małą rozciągliwością, co ułatwia szybsze zacięcie oraz pozwala na lepszą kontrolę pracy cięższych przynęt. Mniejsze średnice polecane są zwłaszcza do połowu okoni i pstrągów. Grubsze żyłki sprawdzą się przy polowaniu na szczupaki.\nZNP 012 2.95 0.12 150\nZNP 014 3.60 0.14 150\nZNP 016 4.40 0.16 150\nZNP 018 5.10 0.18 150\nZNP 020 6.10 0.20 150\nZNP 022 6.65 0.22 150\nZNP 024 7.75 0.24 150\nJakość bardzo dobra , używam do bocznego troka i nie narzekam :)\nŚwietna żyłka, bardzo wytrzymała, super schodzi ze szpulki przez co rzuty są dużo dłuższe, polecam :)\nMariusz M, Świerzno


Młodzi w akcji - Szkoła Podstawowa nr 3 im. Kornela Makuszyńskiego w Bogatyni\nMłodzi w akcji - Architekci Przyszłości\nUCZNIOWIE SZKOŁY PODSTAWOWEJ NR 3 W BOGATYNI WRAZ Z RODZICAMI PORZĄDKOWALI TEREN BOGATYŃSKIEGO ZALEWU\nMłodzi działający w ramach projektu „Architekci Przyszłości” 21 maja 2021 roku zorganizowali akcję sprzątania i upiększania bogatyńskiego zalewu. Do wspólnych działań zachęcili również rodziców i uczniów. Za główny cel przyjęli uporządkowanie tego rekreacyjnego miejsca, który od samego początku realizacji projektu CEO „Młodzi w Akcji” znalazł się w centrum ich zainteresowania.\nDzięki wsparciu GPO oraz Urzędu Miasta młodzież posadziła kilka drzew jarzębiny i klonu. Poza zbieraniem śmieci wokół zalewu ważnym punktem było uporządkowanie kamiennych schodów znajdujących się przy drugim stawie. Udało się!!! Efekty naszej pracy można podziwiać na zdjęciach oraz w realu. Po skończonych działaniach był czas na integrację przy ognisku i pieczeniu kiełbasek.\nMłodzi nie powiedzieli jeszcze ostatniego zdania w tej sprawie. Obecnie pracują nad ścieżką edukacyjną. Zaprojektowane przez nich tablice staną na terenie zalewu.\nDziękujemy osobom, które odpowiedziały na nasz apel, za zaangażowanie i wspólną pracę.\nMłodzi w akcji - debata\n10 marca 2021 r. w Bogatyńskim Ośrodku Kultury odbyła się prezentacja programu „Młodzi w Akcji”, w którym uczestniczyła Szkoła Podstawowa nr 3. Wolontariusze odpowiedzialni za przebieg działań zorganizowali bardzo interesującą debatę, która była podsumowaniem działań w tym programie. Projekt dotyczył poprawy wizerunku bogatyńskiego zalewu i otrzymał nazwę „Architekci przyszłości”.\nZaproszonym gościom zaprezentowano wyniki ankiety, wyrażającej opinię mieszkańców o Bogatyni. Młodzieży z „Trójki” udało się zainteresować wybraną ścieżką tematyczną włodarzy miasta. Prezentacja, argumenty, propozycje działań i pytania spotkały się z niezwykłym zrozumieniem oraz podziwem. Plany poprawy wizerunku bogatyńskiego zalewu przybrały realne kształty. Spotkanie dało nadzieję na zmiany, na współpracę wolontariuszy z włodarzami Bogatyni i zakończyło się merytorycznymi wnioskami.\nW spotkaniu udział wzięli: Wojciech Dobrołowicz - pełniący funkcję Burmistrza Miasta i Gminy Bogatynia, Piotr Grześków - Komendant Komisariatu Policji w Bogatyni, Wojciech Smoliński - Prezes Gminnego Przedsiębiorstwa Oczyszczania, Bożena Mazowiecka - Dyrektor Bogatyńskiego Ośrodka Kultury, Adam Ignatowicz - Dyrektor Ośrodka Sportu i Rekreacji, Mariola Danielewska - Naczelnik Wydziału Edukacji, Kultury i Sportu, Mirosław Drewniacki - Naczelnik Wydziału Współpracy z Zagranicą i Promocji, Piotr Sudnik- Naczelnik Wydziału Przygotowania i Realizacji Inwestycji, Eugeniusz Kubica – Przewodniczący Komisji Obywatelskiej i Rozwoju, Monika Sawicka - Rzecznik Prasowy Urzędu Miasta i Gminy w Bogatyni, Beata Wiśniewska - Dyrektor SP nr 3, Ewa Michalak - Wicedyrektor SP3, Anna Hantke – Dyrektor Liceum Ogólnokształcącego w Bogatyni, Piotr Ernest - Wicedyrektor Zespołu Szkół Zawodowych w Bogatyni.\nWolontariusze, którzy pracowali przy realizacji projektu to: Wiktoria Olszewska, Alicja Pluta, Anna Majewska, Agnieszka Majewska, Aleksandra Drewniacka, Dominik Szantyka, Nikodem Dymarski oraz Aleksander Peremicki.\nSerdecznie dziękujemy wszystkim, którzy odpowiedzieli na zaproszenie młodzieży i wzięli udział w debacie.\nLeokadia Kołodyńska-Zysk, Renata Belkner\nMy, wolontariusze i uczniowie Szkoły Podstawowej nr 3 w Bogatyni, bierzemy udział w ogólnopolskim programie "Młodzi w Akcji", którego celem jest inspirowanie i podejmowanie nieszablonowych działań na rzecz swojej okolicy i jej mieszkańców. W ramach tego programu realizujemy projekt „Architekci przyszłości”, prowadzony przez Centrum Edukacji Obywatelskiej. Jako pełnoprawni obywatele i obywatelki chcielibyśmy współdecydować o tym, jak wygląda okolica, w której mieszkamy, uczymy się i odpoczywamy. Poznaliśmy zdanie mieszkańców przeprowadzając ankietę. Po przeanalizowaniu jej wyników Architekci Przyszłości podjęli decyzję o działaniach na rzecz zagospodarowania i upiększenia terenu bogatyńskiego zalewu. W latach 70-ych ubiegłego wieku zalew był miejscem, gdzie mieszkańcy odpoczywali. Inicjatorem budowy i uatrakcyjnienia tego terenu był ówczesny dyrektor Elektrowni Turów Eugeniusz Mróz. Zwrócił on uwagę na to, że zabytkowe budynki w Radomierzycach i Rybarzowicach są okradane lub niszczone. Postanowił wykorzystać elementy architektoniczne, przenosząc je na zalew. Stworzył wyjątkowe i przepiękne miejsce. Z czasem miejsce to pozbawione patronatu i opieki Elektrowni Turów zostało zaniedbane. Nadal jednak chętnie udają się tam mieszkańcy chcący odpocząć. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom mieszkańców i biorąc pod uwagę możliwości naszej grupy postanowiliśmy podjąć działania na rzecz przywrócenia świetności tego miejsca. Już w trakcie badań zwrócili się do nas przedstawiciele UMiG Bogatynia, Wydział Współpracy z Zagranicą i Promocji, którzy zadeklarowali swoją pomoc w dalszych działaniach na rzecz poprawy tego miejsca. Efektem końcowym projektu ma być upiększenie Zalewu i wydanie pamiątkowej fotoksiążki przedstawiającej Zalew dawniej i dziś. Zebrane wnioski i plany dalszych działań przedstawimy lokalnym władzom.\nWiktoria Olszewska, Alicja Pluta, Anna Majewska, Agnieszka Majewska, Aleksandra Drewniacka, Aleksander Peremicki, Dominik Szantyka, Nikodem Dymarski\nOpiekunowie: Leokadia Kołodyńska-Zysk, Renata Belkner


Sejm uczcił naukowca z regionu. "Jeden z pionierów ochrony przyrody"\nData publikacji: 08.03.2017 18:49\n12.11.2015 Warszawa. Pierwsze posiedzenie Sejmu VIII kadencji.\nWszystkie kluby poselskie opowiedziały się w środę za uchwałą ws. uczczenia pamięci "ojca polskiej paleobotaniki" prof. Mariana Raciborskiego, pochodzącego z okolic Ostrowca Świętokrzyskiego. W 100. rocznicę śmierci uczonego Sejm wyraża w niej "uznanie dla jego dorobku naukowego i patriotycznej postawy".\n"Prof. Marian Raciborski był wybitnym naukowcem, botanikiem, badaczem flory, współtwórcą polskiej paleobotaniki i ruchu ochrony przyrody w Polsce. Jego dorobek naukowy stawia go w rzędzie najbardziej wszechstronnych uczonych polskich. Jego prace dotyczą m.in. systematyki glonów, grzybów, roślin naczyniowych, geografii roślin i paleobotaniki. Prof. Raciborski był jednym z pionierów ochrony przyrody w Polsce" - mówił poseł-sprawozdawca Robert Kołakowski z PiS.\nPodkreślono w nim, że prof. Raciborski był nie tylko wybitnym uczonym, ale i wielkim patriotą. "Wychowany w rodzinie powstańca styczniowego, w roku 1914 poparł całym sercem działalność Józefa Piłsudskiego i czyn legionowy. Wolnej Ojczyzny nie doczekał. Zmarł 17 marca 1917 roku w Zakopanem. W l00. rocznicę śmierci profesora Mariana Raciborskiego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wspomina jego postać i czci pamięć o nim oraz wyraża uznanie dla jego dorobku naukowego i patriotycznej postawy" - zaznaczono w projektowanej uchwale.


Winiacz. Poszukiwacz win doskonałych: 07/28/17\nWinnym szlakiem do Saksonii - cz. 1\nJak do książęcej winnicy, to z fasonem!\nJazda po winnicy Schloss Proschwitz (fot. Olaf Kuziemka)\nW kwietniu, gdy jeszcze w Polsce zima przeplata się z wiosną, tchnąc w przyrodę jakby ironicznie resztkę jesieni z głębi gardła wydartej, my gramy jej na nosie. Wygodnym lexusem przemierzamy drogę do Saksonii. Winni blogerzy nie mają pojęcia, jak to blisko. Ale co tam blogerzy! Wielu Polaków nie ma pojęcia, że tuż tuż za granicą jest winne zagłębie, które może nie tyle kusi, ile pozostaje niezbadane, nieznane, tajemnicze. Choć to ziemie królów, którzy byli także władcami Polski!\nSaksonia wita nas wietrznym porankiem. Z poznańskiej autostrady wjeżdżamy (to ok. 100 km, ale szybkość to przyjemność) - przez granicę - w ziemię, która bardziej przypomina moją rodzinną Warmię. Saska Szwajcaria. Pagórki i kręte drogi. Zielono. Ukoronowaniem jest Miśnia, do której wpadamy na razie na chwilkę. Miasto słynne od wieków z manufaktury porcelany i same przypomina przepiękną zdobioną cukiernicę. Starówka położona na wzgórzu, stromym jak te znane z Lizbony... Wśród kamieniczek pną się schody i wąskie uliczki. Prowadzą w górę - do biskupiego zamku Albrechtsburg. Świetne miejsce, żeby zacząć przygodę ze sportem, znakomite, by potrenować bieganie, i doskonałe, by poznać tutejsze... wina. Bo sklepy, restauracje i hotele pełne są miejscowych etykiet. Lokalny patriotyzm? Pewnie tak, ale w regionie jest ok. 500 hektarów winnic, które uprawia 35 winiarzy. Położone na stokach widocznych, gdy jedziemy wzdłuż Łaby (niem. Elbe), tzw. Saechsische Weinstrasse.\nSaksoński Szlak Wina. Musicie tu kiedyś przyjechać!\nJeśli zatrzymacie się w jakimś tutejszym hotelu, w minibarze z pewnością znajdziecie butelkę z etykietką Weingut Schloss Proschwitz. To z winnicy prowadzonej przez księcia Georga zur Lippe i jego sympatyczną żonę Alexandrę. Ze stoków w Zadel über Meissen widać Miśnię. Gdy zajeżdżamy do winnicy, nie wiemy jeszcze, że spędzimy wiele niezapomnianych godzin. O wiele więcej niż przewidywał sporządzony z niemiecką precyzją plan! Ale co tam, dodamy nieco polskiej fantazji!\nJesteśmy przyjmowani - grupa polskich winnych blogerów - iście po książęcemu! Czeka na nas nie tylko piękna bryczka, ale i musujące wino! Oczywiście różowe Proschwitz Pinot Madeleine (Frühburgunder). Są tu wielkie bąbelki, poziomkowa świeżość. Grono to mutacja Pinot Noir, bardziej odporna na zimno. A chłodno jest. Doświadczamy tego podczas jazdy na stok w towarzystwie księżnej!\nJeden ze stoków książęcej winnicy. W dole rzeka Łaba (Elbe)\nKsiążę zur Lippe ma 100 hektarów winnic, ale uprawa to tylko 80. Reszta ziemi odpoczywa. Jeśli ktoś wam powie, że wiatr w winnicach to domena południowej doliny Rodanu, to zaproście go na stoki w Zadel nad Łabą. Wieje i to jak!\n- Posadziliśmy cztery kilometry żywopłotów, by były ochroną przed wiatrem, ale i tak jak czujecie to mało daje - uśmiecha się księżna Alexandra.\nKsiężna, wiatr (taki, że krzesła przewraca!) i wino. Kieliszki trzymamy mocno!\nRzeczywiście. Bez solidnej kurtki w kwietniu nie sposób wytrzymać. Ale dla winnych krzewów to dobrodziejstwo. Powiew chroni przed nadmierną wilgocią. A my się wiatru nie boimy i zatrzymujemy na popas pod wielkim bzem. Piknikowy kosz na ławeczce, targany co chwilę wiatrem. A co w koszu?\nW piknikowym koszu Schloss Proschwitz Goldriesling 2016 i serowe ciasteczka (zjedliśmy!)\nKsiężna wyjmuje Goldriesling 2016 - lekko złote, orzeźwiające, nieco mineralne, nieco brzoskwiniowe. Taki aperitif. Bo drugie już jest zupełnie inne - Muller Thurgau 2015. Jest niemal białe, bezbarwne, to idealne na lato, które z wolna bardzo tu przychodzi - jest lekko słone i szczupłe. Idealnie pasuje do słonych serowych ciasteczek, które przygotował syn księżnej. I niech mi ktoś powie, że wina źle smakują w winnicy!\nW następnym odcinku m.in.:\n- Jak smakują bąbelki z małej i dużej butli, a jak inne wina Schloss Proschwitz\nEtykiety: 25 Jahre Sächsische Weinstrasse, Elba, Elbland, Georg Prinz zur Lippe, Łaba, Miśnia, Niemiecki Instytut Wina, Saksonia, Schloss Proschwitz, Wina niemieckie, wina z Saksonii


Zastosowanie: kosiarki ogrodnicze MTD, STIGA, JOHN DEERE, McCulloch, Oleo-Mac, Honda, AL-KO, KUBOTA, Viking oraz innych maszyn\nBardzo często opona z tym bieżnikiem jest montowana na pierwszy montaż. Nowoczesna rzeźba bieżnika poprawia przyczepność bez ubytków w podłożu w przeciwieństwie do opon w kostke. Dzięki zastosowaniu czterech płócien opona jest bardziej wytrzymała w tym różnież na przebicia. Producent światowej klasy - Wanda Tyre Group Ltd.\nOpona 13X5.00-6 13x500-6 13*5.00-6 13*5.00x6 4PR\nRozmiar: 13x5.00-6 Producent: Wanda Ilość PR: 4PR Wzór bieżnika: P332 Typ opony: TL Zastosowanie: kosiarki ogrodnicze MTD, STIGA, JOHN DEERE, McCulloch, Oleo-Mac, Honda, AL-KO, KUBOTA, Viking oraz innych maszyn Bardzo często opona z tym bieżnikiem jest montowana na pierwszy montaż. Nowoczesna rzeźba bieżnika poprawia przyczepność bez ubytków w podłożu w...\nOpon* do kosiar* 11X4.00-4 11X400-4 11*4.00-4 4PR\nWitam, Tym razem mam do zaoferowania opony Rozmiar:11X4.00-4 Producent: Wanda Ilość PR: 4PR Wzór bieżnika: P332 Typ opony: TL Rok produkcji: 2017 Zastosowanie: kosiarki ogrodnicze MTD, STIGA, JOHN DEERE, McCulloch, Oleo-Mac, Honda, AL-KO, KUBOTA, Viking oraz innych maszyn Dlaczego właśnie ta opona? Bardzo często opona z tym bieżnikiem jest montowana na...\nWitam, Tym razem mam do zaoferowania opony Rozmiar: 18X8.50-8 Producent: Wanda Ilość PR: 4PR Wzór bieżnika: P332 Typ opony: TL Zastosowanie: kosiarki ogrodnicze MTD, STIGA, JOHN DEERE, McCulloch, Oleo-Mac, Honda, AL-KO, KUBOTA, Viking oraz innych maszyn Dlaczego właśnie ta opona? Bardzo często opona z tym bieżnikiem jest montowana na pierwszy montaż....


Odnośnie wpisu numer: 34454\n– Czemu kwiczysz? – ktoś zapyta.\n– Odebrali nam koryta!\nGdańsk, Czwartek 31-12-2015\nMarszałek województwa, obecnie poseł Jacek Protas (PO) w awangardzie lewackiego "postępu europejskiego".\nMartwi się o niedorozwój polskich dzieci – do szkoły powinny iść w wieku nawet nie 6 lat, ale już lat 5.\nPosłuchajcie co mówi regionalny ojciec duchowy Bernadety Hordejuk (PO),\nMacieja Rygielskiego (PO) i Marka Polańskiego (PO).\nIława, Środa 30-12-2015\nOdnośnie wpisu numer: 34456\nInne w kwestii tego Pana Achremczyka zadaję pytanie.\nKto tego Pana tak długo hołubi i mocuje na tym stanowisku? Jaki układ?\nTo jest pytanie, ale w kontekście jego przeszłości niechlubnej w czasach komunistycznych, kiedy był reżimowym cenzorem prasy.\nOdnośnie wpisu numer: 34352\nPiS przegłosował ustawę wreszcie oddającą 6-latki ich rodzicom.\nRodzice dzieci rocznik 2009 mają na podjęcie decyzji czas do 31 marca.\nDziałalności OBN będę się przyglądał w dalszym ciągu.\nHUK LUDZI ZWIERZĘTA TRUDZI\nWitanie Nowego Roku fajerwerkami dla wielu jest świetną zabawą, ale są też przeciwnicy tego typu rozrywki. Wielu ignorantów odpala petardy już na kilka dni wcześniej.\nCo na to ludzie, którzy na co dzień opiekują się zwierzętami? Oni wiedzą, że czworonożni przyjaciele człowieka z trudem znoszą sylwestrową noc.\nCzytaj w najnowszym wydaniu Kuriera na stronie 7.\nBardzo się cieszę, że Pan Bartosz Gonzalez napisał felieton na łamach "Kuriera Iławskiego" o marnowaniu pieniędzy na konferencje historyczne, które nie wnoszą nic.\nByłam pracownikiem Ośrodka Badań Naukowych (Zbiory Specjalne). Od 2012 roku walczyłam i nadal walczę o rzetelność OBN, chociaż za te moje walki zostałam z dnia na dzień wyrzucona z pracy. Nadzór nad OBN sprawował pan Piotr Żuchowski (w konferencji uczestniczył), który był odpowiedzialny za Departament Dziedzictwa Kulturowego. Od sierpnia 2013 roku nie odpowiedział jakie umocowanie prawne ma Achremczyk do zajmowania stanowiska dyrektora.\nPan mgr Tadeusz Baryła, pracujący w OBN od 1978 roku wygrał konkurs na młodego naukowca we wrześniu 2013 roku. Komisja ds. Etyki w Nauce nie widzi naruszeń etyki (przewodniczący Andrzej Zoll). Natomiast w 2014 roku Pan mgr Tadeusz Baryła zasiadał w komisji, która wybrała Seweryna Szczepańskiego (magistrant Achremczyka).\nPisałam wielokrotnie do ministra Żuchowskiego, iławianina, dlaczego bardziej interesuje go "Złoty Pociąg" niż zagrożone dobra kultury narodowej w postaci jedynej w regionie biblioteki naukowej z tak fantastycznymi zbiorami - niestety nigdy nie otrzymałam odpowiedzi, jak też brak reakcji na skargę z § 227 kpa.\nPytałam Pana Żuchowskiego, dlaczego nie dba o wizerunek swojego miasta, skoro portret Achremczyka jako honorowego obywatela wisi w ratuszu. Nawet prokuratura Rejonowa Olsztyn-Południe przesłała do ministerstwa kultury zalecenie przeprowadzenia kontroli w związku z 4-krotnym fałszowaniem dokumentów w OBN, a śledztwo umorzono z powodu niewykrycia sprawców. Żadnej odpowiedzi. Mam nadzieję, że zajmie się tym nowy minister kultury.\nOBN z takimi możliwościami prowadzenia rzetelnych badań naukowych prof. Achremczyk zamienił w zespół wyjazdowy konferencyjny. Przykład. Pracownia Kopernikańska - pozorowanie nauki. A wydaje się, że tytuł profesora zobowiązuje...\nNapiszę chyba list otwarty do Pana Żuchowskiego, wszak jest przewodniczącym sejmiku województwa. Mam nadzieję, że uda się uratować OBN dla rzetelnej nauki, a nie podmiotu świadczącego usługi na rzecz Urzędu Marszałkowskiego w Olsztynie.\nOlsztyn, Wtorek 29-12-2015\nGdyby dureń [leming] zrozumiał, że jest durniem [...], automatycznie przestałby być durniem. Z tego wynika, że durnie rekrutują się jedynie spośród ludzi pewnych, że nie są durniami. [...]\nIława, Poniedziałek 28-12-2015\nWarto posłuchać, by zrozumieć co się dzieje.\nPiS demokratycznie wygrał wybory i to budzi wściekłość przegranych!\nMariusz Max Kolonko mówi jak jest do protestujących dziennikarzy:\n„Nie chodzi o to, że wam zabierają demokrację. Wam zabierają koryto”.\nIława-Londyn, Poniedziałek 28-12-2015\nPrezydent Andrzej Duda podpisał ustawę o Trybunale Konstytucyjnym:\nA PRAWO CIAŁEM SIĘ STAŁO I ZAMIESZKAŁO MIĘDZY NAMI POLAKAMI.\nStrona [ poprzednia 1 2 3 ... 39 40 41 ... 76 77 78 79 80 81 82 83 84 ... 217 218 219 ... 357 358 359 następna ] z 359


Kukurydziany suflet z pieczonym kalafiorem - food and mood Przepisy\nKukurydziany suflet z pieczonym kalafiorem\nPieczony kalafior to moja ulubiona jego wersja. Nabiera wtedy takiego orzechowego posmaku i chrupkości, coś pysznego. W takiej też formie lubię go dodawać do sałatek, albo robić z niego kotlety coś na wzór mielonych. Dzisiaj jednak postanowiłam podzielić się z Wami moim przepisem na kukurydziany suflet z pieczonym kalafiorem. Niesamowicie proste danie, bardzo sycące i niskokaloryczne.\n100 gramów kaszy kukurydzianej\n1/2 kalafiora, u mnie wyszło 440 gramów\n10 gramów masła, czyli 1 łyżeczka\n120 gramów maślanki, czyli 1/2 szklanki\n25 gramów mąki ziemniaczanej, czyli 1 łyżka\nsól, pieprz, gałka muszkatołowa, papryka słodka i wędzona\nolej do wysmarowania foremek do pieczenia\nKalafiora należy zetrzeć na tarce o dużych oczkach i wstawić do piekarnika, temperatura 180 stopni, na około 15 minut. Pieczemy do momentu, kiedy końce zaczną się rumienić. Kaszę gotujemy zgodnie z przepisem na opakowaniu. Kiedy się ugotuje należy ją połączyć z pozostałymi składnikami i dobrze wymieszać. Do masy dodajemy upieczony kalafior. Jeśli masa jest za rzadka można dodać jeszcze jedną łyżkę mąki ziemniaczanej. Foremki do pieczenia należy natrzeć olejem, można też oprószyć bułką tartą lub kaszą kukurydzianą. Całość pieczemy 45 minut w 180 stopniach. Przepis jest na 4 porcje.\nNie takie glukozynolany straszne jak je malują!\nW warzywach krzyżowych takich jak np. kalafior występują glukozynolany. Niestety cieszą się złą sławą, ponieważ przypisuje im się działanie wolotwórcze i rakotwórcze. Glukozynolany same w sobie nie wykazują się wysoką aktywnością biologiczną. Dopiero produkt ich przemiany enzymatycznej, iozotiocyjaniany, wykazują wiele właściwości. Przede wszystkim mają działanie przeciwwirusowe, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwnowotworowe. Aby “uwolnić” te prozdrowotne związki należy warzywa krzyżowe posiekać, poszatkować i rozdrobnić, aby wypuściły sok. Im bardziej rozdrobnimy warzywa, tym więcej izotiocyjanianów powstanie.\nCzy warzywa krzyżowe mogą zatem szkodzić? Tak, glukozynolany blokują przyswajalność jodu, dlatego też przypisuje im się działanie wolotwórcze. Obniżają również syntezę hormonów tarczycy. Jednak, aby do tego doszło trzeba by codziennie spożywać ponad 0,5 kg surowych i nierozdrobnionych warzyw krzyżowych, co jest raczej niemożliwe. Nawet codzienna konsumpcja warzyw zawierających glukozynolany, rozdrobnionych i ugotowanych, nie zagraża naszemu zdrowiu ani życiu. Zwłaszcza, że podczas gotowania glukozynolany ulegają destrukcji.\nWartości odżywcze na 1 porcję:\nwartość energetyczna – 207 kcal\nbiałko – 9,3 gramów\nwęglowodany – 27,6 gramów\ntłuszcz – 5,9 gramów\nbłonnik – 4 gramy\nglukozynolany a hashimotoglukozynolany właściwościgoitrogeny w kalafiorzejak zrobić sufletkalafior a woleprodukty wolotwórczeprosty przepis na sufletprzepis na sufletsuflet kalafiorowysuflet kukurydziany z pieczonym kalafioremsuflet przepissuflet z kalafiorem i kasząsuflet z kaszy kukurydzianejwarzywa krzyżowe a tarczycawarzywa krzyżowe a wole i tarczycawarzywa krzyżowe właściwości\nGluten - co warto wiedzieć?\nGlukozynolany w żywności\nJak poradzić sobie z głodem i podjadaniem?\nKomosa ryżowa w dietoterapii\nGlukozynolany w żywności - food and mood Dietoterapia Glukozynolany w żywności\n[…] Myślę, że większość osób z problemami tarczycy zna tę nazwę , a przynajmniej o glukozynolanach słyszała. Podejrzewam, że znacie tylko tę ciemną stronę, czyli działania wolotwórcze. Niemniej jednak glukozynolany w żywności wykazują się wieloma właściwościami prozdrowotnymi i nie warto z nich rezygnować. Oprócz działania przeciwwirusowego i przeciwbakteryjnego mają znaczenie w profilaktyce i leczeniu wielu nowotworów. Dlaczego więc uznane zostały za antyodżywcze? Postaram się to w jak najprostszy sposób wyjaśnić ale przede wszystkim zapewnić, że normalna konsumpcja nie zagraża naszemu zdrowiu, czy życiu. Krótki wstęp o glukozynolanach zrobiłam już w poście z przepisem na suflety kukurydziane z pieczonym kalafiorem, zapraszam… Czytaj więcej »\nArchiwum Wybierz miesiąc luty 2022 listopad 2021 październik 2021 wrzesień 2021 sierpień 2021 lipiec 2021 maj 2021 kwiecień 2021 marzec 2021 luty 2021 styczeń 2021 grudzień 2020 listopad 2020 październik 2020 wrzesień 2020 sierpień 2020 lipiec 2020 czerwiec 2020 maj 2020 kwiecień 2020 marzec 2020 luty 2020 styczeń 2020 grudzień 2019 listopad 2019 październik 2019


Jak uprawiać pietruszkę : przydatne wskazówki dotyczące uprawy pietruszki w doniczce lub w ogrodzie warzywnym. Pielęgnuj pietruszkę z bazylią, szczypiorkiem i innymi aromatycznymi roślinami.\nPietruszka to bardzo odporna roślina, łatwa w uprawie i bardzo przydatna w kuchni. Może wzbogacić pieczeń z ryb i mięsa, gotować na parze lub w bretońskiej kuchni, grillowane warzywa i udekorować dużą liczbę potraw, przede wszystkim aksamitną i puree. Będąc niezwykle użyteczną rośliną, dlaczego nie spróbować jej uprawy? Pietruszka może być uprawiana w doniczce lub w pełnym ogrodzie, zasady, których należy przestrzegać, są nieliczne i zobaczymy je w poniższym artykule.\nJak siać pietruszkę? Proste, możesz wysiać transmisje bezpośrednio w sadzarce lub w ogrodzie, który ma być uprawiany. Po wykiełkowaniu można zmniejszyć uprawę, eliminując najsłabsze i słabo rozwinięte sadzonki. Nasiona pietruszki bardzo dużo kiełkują, ale zasiew pozostaje najlepszą metodą do uprawy pietruszki. Dzięki zasianiu można zdobyć niezliczoną ilość siewek pietruszki, inwestując jedynie kilka euro.\nPo zasianiu transmisji można użyć niewielkiej prowizji, aby pokryć nasiona ziemi. Nasiona powinny być pokryte cienką warstwą gleby, zaledwie kilka milimetrów ... ale jeśli mieszkasz w dobrze wentylowanym pomieszczeniu, lepiej pokryj je cala miękkiej ziemi. Kto sieje transmisje bezpośrednio w ogrodzie, może używać swojej ziemi tylko wtedy, gdy jest dobrze eksploatowany i pozbawiony grudek, w przeciwnym razie może utrudnić i spowolnić kiełkowanie roślin.\nPo zasianiu konieczne będzie nawadnianie w deszczu i utrzymywanie nawodnienia wilgotnego. Dobrym sposobem na zapewnienie stałej i regularnej wilgotności na podlodze jest rozprowadzanie materiału jutowego, a następnie podlewanie nasion przez tkaninę. Aby uzyskać więcej informacji na temat siewu pietruszki, zapraszamy do lektury naszego przewodnika, jak posiać pietruszkę .\nPietruszka, gdy sieje\nKiedy siać pietruszkę ? W miejscach, w których klimat zimowy nie jest zbyt sztywny, zawsze jest odpowiedni czas, aby siać pietruszkę, także dlatego, że temperatury nie pozwalają na siew w otwartym polu, wystarczy zasiać w pomieszczeniach i przeszczepić sadzonki opracowane w otwartym polu. Na południu można siać w otwartym polu od końca lutego do początku marca. Na północy trzeba będzie poczekać na nadejście wiosny.\nOkres zbiorów Zasiane jest jednorazowo i zbierane od późnej wiosny do późnej jesieni. Rośliny z pietruszki, po pocięciu, odrastają i pokazują nowe świeże liście gotowe do przyprawienia makaronu.\nJak hodować pietruszkę w ogrodzie warzywnym\nPodczas rozwoju sadzonek, a nawet wtedy, gdy będą one dorosłe i gotowe do zbioru, konieczne będzie zapewnienie dużej ilości wody do pietruszki . Gleba musi być zawsze wilgotna, ale woda nigdy nie może się stagnować.\nNie jest konieczne nawożenie gleby, ale zaleca się cotygodniowe zwalczanie chwastów. Ci, którzy kultywują na otwartym polu lub w ogrodzie warzywnym, będą musieli wykonywać ręczne pielenie, ręcznie chwastując wszystkie chwasty.\nJeśli Twoim zamiarem jest rozpoczęcie bardzo dużej uprawy pietruszki, nie będzie można wysiać transmisji, ale organizować uprawy w rzędach, abyśmy mogli pielenie przez kopanie.\nPielęgnuj pietruszkę w wazonie\nUżyj gleby do aromatycznych roślin lub uniwersalnej gleby. Połóż cienką warstwę kulek z ekspandowanej gliny lub żwiru na dnie doniczki, aby zapewnić doskonały drenaż. Naciskaj dobrze glebę podczas napełniania doniczek. Aby uzyskać wszystkie informacje na temat uprawy pietruszki w doniczce, odsyłamy do szczegółowej strony "Pietruszka pietruszka", aby dokładnie poznać średnicę doniczek do wykorzystania, okres siewu i zbioru.\nPielęgnuj pietruszkę, bazylię i inne aromatyczne zioła\nJeśli masz mało miejsca, możesz zorganizować plantatora, który poświęci się uprawie pietruszki i bazylii . Te dwie rośliny mogą współistnieć i dzielić się tą samą glebą bez potykania się o problemy.\nPietruszka może być uprawiana razem z roślinami o podobnych i szybko rosnących potrzebach. W szczególności można wyhodować w tej samej doniczce bazylię, pietruszkę, trybulę i szczypiorek. Nie wszystkie zioła mogą jednak dzielić ten sam garnek: pietruszka nie może być kojarzona z wolno rosnącymi lub średnimi ziołami. Inne rośliny aromatyczne, takie jak oregano, rozmaryn i tymianek, powinny być uprawiane w oddzielnej sadzarce.\nMożesz być także zainteresowany hodowlą roślin leczniczych\n© Copyright 2020. All rights reserved. Jak uprawiać pietruszkę


Wszystkie Książki Mówią - Książka niezgody\npiątek, 25 sierpień 2017 18:03\nNa pokładzie boeinga 747 irlandzkich linii lotniczych znajdowało się 520 osób, w tym Aneta, narzeczona Filipa Szumskiego. Kobieta miała odbyć pielgrzymkę do Bazyliki Grobu Pańskiego. Jednak samolot nigdy nie dotarł na miejsce, a kontakt z maszyną został utracony gdzieś nad Morzem Śródziemnym. Początkowo nic nie wskazuje na to, aby samolot został porwany przez terrorystów, nigdzie nie odnaleziono też wraku. Do kontroli lotów zaczynają docierać jednak sygnały z transpondera, z trzech zupełnie różnych i oddalonych od siebie miejsc. Czy ma to jakiś związek z podobnymi zdarzeniami? I jaką rolę ma w tym odegrać Filip? I co z tym wszystkim ma wspólnego Czarna Madonna?\nRemigiusz Mróz to obecnie najgorętsze polskie nazwisko wśród pisarzy. Jego dorobek literacki wciąż się rozrasta, a każda nowa książka jest niecierpliwie wyczekiwana przez ogromną rzeszę fanów. Autor ma na swoim koncie różne gatunkowo powieści od kryminałów przez political fiction aż po fantastykę. Tym razem Remigiusz Mróz postanowił zaszaleć i napisał książkę, którą ciężko przypisać do któregoś z gatunków, choć najbliżej chyba jej do horroru religijnego. Sam autor w posłowiu zdradza, że taki był jego cel.\nKontrowersyjna okładka, chwytliwy tytuł i ogromna liczba pozytywnych recenzji sugerowały, że książka wbije mnie w fotel. Tak się jednak nie stało. „Czarna Madonna” mnie nie przekonała, a momentami nawet nudziła. Główny bohater, Filip Szumski to były ksiądz, który postanawia zrzucić koloratkę dla kobiety. W rozwiązaniu zagadki zaginięcia samolotu, na pokładzie którego znajduje się jego narzeczona pomaga mu przyszła szwagierka Kinga. Już sama ich relacja jest pokrętna i nielogiczna. Cała fabuła książki opiera się na historii Kościoła, opętaniu przez demony, duchach i egzorcyzmach. To kompletnie nie moja bajka. Trzeba przyznać, że Remigiusz Mróz wykonał bardzo dużo pracy przy pisaniu tej książki, ogrom informacji i ciekawostek jakie nam przekazuje jest powalający (z ciekawości sprawdziłam niektóre fakty i przekonałam się, że autor nie ponaginał prawdy pod książkę za co ogromny plus). Szkoda tylko, że wszystkiego dowiadujemy się od jednej osoby, czyli Filipa, który jest też narratorem w powieści, przez co sprawiał wrażenie przemądrzałego i wszystkowiedzącego. Owszem, był księdzem, ale trudno mi uwierzyć, że mógł posiadać tak rozległą wiedzę. Czytając tą książkę cały czas miałam wrażenie, że coś tu nie gra, jest nierealne i nielogiczne (Szeptucha, która nagle puka do drzwi i wywołuje duchy???)\nAkcji w tej książce praktycznie nie ma, większość scen ogranicza się do rozmów przy earl grey’u lub opisów opętania i wymiotowaniu czarną mazią. A i sceny egzorcyzmu jak dla mnie są za bardzo przegadane. Autorowi bardzo zależało aby nas tą książką przestraszyć. I ja się na końcu książki bałam, ale tego, że Remigiusz Mróz napiszę kolejny horror religijny A motyw z przenoszeniem się w czasie do samolotu linii Japan Airlines 123 nawet mnie rozśmieszył. Egzorcyzmy i duchy jeszcze bym wytrzymała, ale przenoszenie w czasie to już było dla mnie za dużo. No proszę Was, kto w takie rzeczy wierzy?\nLubię, kiedy wszystkie wątku na końcu są wyjaśnione. Niestety po skończeniu czytania zostało bardzo dużo znaków zapytania. Co stało się z drugim zaginionym samolotem? Zniknął w chmurze dymu i nikt go nie szukał? Jaką rolę w tym wszystkim miała do odegrania Aneta? Do tego to kompletnie niezrozumiałe zakończenie. Czekałam na nagły zwrot akcji, przyspieszenie tempa, intrygujące zakończenie. No cóż, nie doczekałam się.\nJeżeli dopiero zaczynacie swoją przygodę z książkami Pana Mroza to nie czytajcie w pierwszej kolejności „Czarnej Madonny”. Autor ma dużo lepsze w swoim dorobku. Ja mam nadzieję, że wróci do pisania kryminałów.\nSięgając po nową książkę Remigiusza Mroza spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Po akcji promocyjnej znałam tylko tytuł i okładkę (która, swoją drogą, strasznie mi się podoba). Jakie było moje zdziwienie, gdy akcja zaczęła się rozkręcać...\nTrzeba przyznać, że fabuła toczy się tutaj strasznie szybko. Już po kilkunastu stronach mamy zaginięcie samolotu, który za chwile pojawia się w dziwnych miejscach na ziemi, żeby w efekcie końcowym stworzyć wzór heksagramu. Dla wielu tak szybki bieg wydarzeń może stanowić duży minus, mi on jednak absolutnie nie przeszkadzał. Przeczytałam książkę w tak samo szybkim tempie\nJak Kasia wspomniała, autor sam powiedział, że ta książka należy do horrorów religijnych. I tym trafił w mój gust ogromnie. Chociaż przyznam się szczerze, nie miałam momentów, w których chciałabym się schować pod kołdrę ze strachu... „Czarna madonna” to książka, jakich mało na polskim rynku wydawniczym. Porusza bardzo kontrowersyjny temat dla każdego wierzącego i praktykującego katolika. Myślę, że wielu mogło się nie spodobać przedstawienie wizji końca świata, a także reakcji kościoła. Mróz balansuje świetnie na granicy herezji, jednak nie przekracza jej ani odrobinę.\nBędąc przy temacie religii i kościoła nie mogę wspomnieć o ogromnym researchu, jaki autor musiał wykonać przygotowywując tą książkę. Ja jestem pod ogromnym wrażeniem! Dzięki temu książka jest dużo bardziej wiarygodna.\nNie można oczywiście uniknąć kwestii porównania ze Stephenem Kingiem. Ja za tym autorem jakoś specjalnie nie przepadam i uważam, że nazywanie Remigiusza Mroza polskim Kingiem jest ogromnie krzywdzące. Mróz jest Mrozem. Dzięki Bogu\nMi także strasznie mocno nasuwało się skojarzenie z filmem „Rytuał” z 2011 roku, z genialnym Anthonym Hopkinsem. Ale to chyba tylko ze względu na podobną tematykę: młody ksiądz zastanawia się nad odejściem z seminarium. Trafia do Watykanu, gdzie pod okiem doświadczonego duchownego wchodzi w świat egzorcyzmów i opętań. Film ogromnie polecam!\nPrzechodząc już do samych wrażeń po książce. Ja jestem zachwycona! Książka podobała mi się dużo bardziej niż „Behawiorysta” (choć przyznaję szczerze, że językowo „Behawiorysta” był jednak lepszy). Ja jednak uwielbiam klimaty horrorów, a egzorcyzmy i opętania wyjątkowo Dlatego też nie zgadzam się zupełnie z moją przedmówczynią Zupełnie nie przeszkadzało mi to, że książka jest tak oderwana od rzeczywistości. Dla mnie był to jej plus, bo jak inaczej miałoby to wyglądać, jeśli jest mowa o walce dobra ze złem? Jest to przede wszystkim jednak fikcja literacka Oczywiście, nie jest to horror idealny, porusza jednak tematykę, która zmusza do przemyślenia pewnych kwestii. Nie polecam tej książki każdemu, bo jak widać na naszym przykładzie mamy dwie skrajne opinie. Jeśli jednak tematy religijne + odrobinka strachu Was kręcą - jest to pozycja obowiązkowa!\nA Wy z którą opinią się zgadzacie? Dajcie znać, jesteśmy bardzo ciekawe!\nWięcej w tej kategorii: Toksyczna miłość »


Oddział DHL Mielec - wysyłaj paczki z domu\nNajkorzystniejsza oferta AlleKurier.pl przewiduje przyjazd kuriera DHL Mielec nawet do 70 % taniej! Wszystko załatwisz wygodnie przez internet!\nOddział DHL Mielec\nSprawdź koniecznie, w której firmie zamówisz kuriera najtaniej. Formularz do wypełnienia jest klarowny i nie generuje kłopotów. Kurier zgłosi się w wyznaczonym terminie po odbiór paczki. Kurier to pewność dostarczenia przesyłki pod właściwy adres. Szybkość usługi i pełen profesjonalizm – takie są właśnie transporty kurierskie.\nZamów kuriera samodzielnie – to nic trudnego, każdy sobie poradzi. Odebranie paczki od nadawcy jest w cenie zamówionej usługi. Dzięki formularzowi, szybko obliczysz czas dotarcia na miejsce swojej przesyłki. Warto wysłać odbiorcy numer śledzenia przesyłki, jeśli jest nim zainteresowany. Z platformy mogą korzystać osoby posiadające pełną zdolność do czynności prawnych.\nTani kurier Mielec\nKurier ma prawo wymagać uprzedniego naklejenia listu przewozowego na paczkę. Nie zawsze po nasze paczki przyjeżdża ten sam kurier. Nie musisz się zamartwiać czy Twoja paczka dotrze na czas. List przewozowy będzie wysłany na adres e-mail – tam możesz go znaleźć. Automatyczne sortery odpowiadają za sortowanie Twoich paczek.\nDHL Mielec - lokalizacja\nJak zamówić kuriera DHL Mielec\nOddział DHL Mielec Kontakt


Fotografie do dokumentów | Obraz i Dźwięk\n80 par oczu, 80 twarzy – niektóre spokojne, inne jakby wystraszone, zdezorientowane, jeszcze inne po prostu obojętne albo nawet lekko ironiczne. 40 portretów, a właściwie – 40 podwójnych portretów, bo na każdym są dwie osoby.\nLudzie w różnym wieku, o różnej płci i różnym statusie społecznym – obok siebie. Fotografowani w jednakowych pozach, z neutralnym wyrazem twarzy. Niemal identyczne odzienia, identycznie ułożone włosy. Niekiedy podobieństwo pozwala domniemywać, że to krewni. Niektórzy nie zdjęli nawet kożucha, podczas gdy inni są schludni i wystrojeni.\nTo „bycie obok siebie” podczas fotografowania wydaje się dziwne i pełne zakłopotania. Fotografowani nie nawiązują żadnego kontaktu ze swoimi sąsiadami. Z drugiej strony puste miejsce w kadrze świadczy, że mogli się odsunąć, a nie zrobili tego.\nCo to za fotografie?\nOdpowiedź jest zawarta w tytule wystawy: „Fotografie do dokumentów. Sereje. 1946”. To odbitki zdjęć fotografa V. Stanionisa z kliszy z 1946 r. Nie są to jednak gotowe fotografie do dokumentów – to materiał, z którego miały one powstać. Na podstawie przygotowanego szablonu przecinano podwójne fotografie, kadrowano je pod lupą i wykonywano odbitki w taki sposób, żeby po odcięciu niepotrzebnego tła o wymiarach 3 x 3,5 cm. Jednak tego, o czym mówi tytuł – samych fotografii wykorzystanych do dokumentów – nie ujrzymy na wystawie. Zobaczymy jedynie powiększone zdjęcia sprzed obróbki. V. Stanionis z pewnością nie pokazałby ich nikomu, podobnie jak tych gotowych fotografii paszportowych, które stanowiły część dużego zamówienia, nie mającego nic wspólnego z twórczością artystyczną. Nie wiadomo, czy V. Stanionis uważał fotografowanie za proces twórczy czy po prostu traktował je jak pracę o charakterze artystycznym. O tym zamówieniu sam fotograf nie wspomina, mówiąc o tamtym okresie swojego życia,, choć wydawać by się ono mogło istotne. Pieniądze za zdjęcia na zamówienie do dokumentów i zdjęcia pamiątkowe wystarczyły bowiem na kupno domu, w którym, nota bene, urodził się później syn Stanionisa, Vytautas V. Stanionis – prawdziwy autor tego projektu.\nAle o wszystkim – od początku\nOkres powojenny, rok 1946. W okupowanej Litwie nowa władza wymienia dokumenty. W urządzonym w domu Vozbuckisa atelier V. Stanionis, który przyjechał właśnie z Olity, fotografuje mieszkańców Serejów i okolic. Zdjęcia są zupełnie standardowe, a ich wykonanie nie nastręcza fotografowi specjalnych trudności; wystarczyło światło wpadające przez okno i czyste prześcieradło na tło. Przy płótnie siadają parami: mąż i żona, ojciec i syn, siostry, bracia, sąsiedzi.\nJeszcze w okresie międzywojennym w Serejach życie toczyło się bardzo intensywnie. Była szkoła podstawowa, szkoła żydowska, sala parafialna i świetlica żydowska, apteka, kilka piekarni, sklepów, pracowało dwóch lekarzy. Działały organizacje (Lietuvos Šaulių Sąjunga (Związek Strzelców Litewskich) Jaunoji Lietuva (Młoda Litwa), Związek Litewskiej Młodzieży Katolickiej „Pavasaris” („Wiosna”)) i stowarzyszenia religijne. Spokojne choć nie zawsze łatwe życie mieszkańców Serejów przerwała II wojna światowa. Najpierw przez Sereje przechodziły wojska polskie, następnie zaczęła się rosyjska okupacja i odwrót Niemców. W 1941 r. Niemcy zbombardowali miasteczko. Spłonęło całe centrum, zostały tylko przedmieścia, (choć dzięki staraniom mieszkańców ocalał kościół). Później Niemcy zgładzili miejscowych Żydów. Z Serejów zostały gruzy i zgliszcza.\nAby ukonstytuować swoją władzę, Sowieci zaczęli akcję nadawania mieszkańcom obywatelstwa ZSRR. Od 1944 r. NKWD rejestrowała miejsce zamieszkania i wydawała nowe – sowieckie – paszporty. W tym celu odbywało się masowe fotografowanie mieszkańców. Fotografów brakowało (szczególnie na wsiach), dlatego władza organizowała kolektywne sesje fotograficzne. Zmobilizowano 169 fotografów z terenów Litwy Sowieckiej i 29 z pozostałych części ZSSR, w tym z terenów USSR, BSSR nakazem Głównego Zarządu Milicji.\nW istocie dla większości mieszkańców Serejów nie było to pierwsze zdjęcie dokumentowe, bowiem jeszcze w czasie I wojny światowej masową paszportyzację zarządzili Niemcy. Wszyscy mieszkańcy byli zobowiązani do wyrobienia paszportów į mieli obowiązek sobą stale mieć je przy sobie (w getcie, np. Żydzi nieposiadający dokumentów tożsamości byli zabijani jako pierwsi). W latach 1919-1922 niemieckie paszporty okupacyjne były zamieniane na paszporty niepodległej Litwy. W dokumentach można było wykorzystać zdjęcie z poprzedniego, wydanego przez Niemców, paszportu. (Zdjęcia w dokumentach pojawiły się na początku XX wieku wraz z upowszechnieniem się fotografii.) Po dokonanej przez Związek Radziecki (1940) aneksji Litwy obywatelom zaczęto wydawać paszporty (od 1941). W latach 1944-46 sowieckie paszporty były wydawane obywatelom Litewskiej SSR, którzy ukończyli 16 rok życia.\nJak wiadomo lata powojenne były dla Serejów szczególnie ciężkie i straszne. Toczyły się walki – w okolicznych lasach aktywnie działali partyzanci. Wiele rodzin zostało wywiezionych na Syberię. Można powiedzieć, że nie było ani jednej rodziny, której w jakiś sposób nie dotknęły wydarzenia tamtych czasów. Na tle tak dramatycznych okoliczności historycznych pracował Stanionis. Ludzie, którzy przychodzili się fotografować do nowych dokumentów, byli usadzani jeden obok drugiego. Często nawet nie zdążyli zdjąć okrycia. Fotografie do paszportów były wykonywane według określonych ustaleń: twarz widoczna w całości, oczy – otwarte, poza – neutralna, wyraz twarzy – naturalny, neutralne tło, zwykłe oświetlenie; bez żadnych dodatkowych detali. Osoba fotografowana musiała zachowywać się w pełni swobodnie i niczego nie udawać. Na ostatecznych zdjęciach o wymiarach 3×3,5cm nie pozostawał żaden znak obecności tej drugiej osoby, a film trafiał do archiwów fotografa.\nW 1966 roku, po 20 latach od pamiętnego fotografowania, Stanionis zmarł. Jego syn, również Vytautas, miał wówczas 17 lat i – jak sam mówił – pstro w głowie. Archiwum ojca odnalazł około roku 1984, mając już doświadczenie w pracy fotografa. Materiał wydał mu się bardzo interesujący. Po raz pierwszy odbitki paszportowych zdjęć zrobione z filmu ojca zostały pokazane na wystawie w Pałacu Sztuk w Wilnie w 1987 roku. Później te portrety były pokazywane nie tylko na Litwie, ale także w galeriach na Łotwie, w Estonii, Polsce, Rosji, Czechach, na Słowacji, w Niemczech, Danii, Francji, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Fotografie drukowano w wielu publikacjach.\nBezimienne twarze, mające niegdyś służyć do weryfikacji tożsamości, tracą teraz swoją tożsamość i stają się swoistymi alegoriami i metaforami powojennych losów (to paradoks, bo zazwyczaj w przypadku fotografii znane jest imię fotografowanego, a nie fotografa). Gdy zmienia się kontekst, pojawia się nowe spojrzenie, nowe odniesienia.\nRównie ciekawą i wartą osobnego omówienia jest kwestia autorstwa projektu. Dotychczas funkcjonował jako dzieło V. Stanionisa lub nazwiskami dwóch autorów – V. Stanionis i V.V. Stanionisa, niekiedy tylko V.V. Stanionisa. W katalogu „Pokario Dzūkija” („Powojenna Dzukija”) (1990) te podwójne portrety funkcjonują jako pełnoprawne prace V. Stanionisa, a nie jako roboczy materiał do paszportowych fotografii. Słowem – nie jako surowiec. Podczas wystawy „Subjektyvūs dokumentai” („Subiektywne dokumenty”) (Centrum Sztuki Współczesnej w Wilnie), której kuratorem był Alvydas Lukys, autorstwo przypisuje się już V. V. Stanionisowi. A Peeteris Linnapas, który przygotowywał wystawę „Borderlands” („Pogranicza”) (1993), w artykule zgłębia kwestię podwójnego autorstwa: „Nieważne czy Vytautas Stanionis przyznaje się do tych fotografii czy nie, czy uważa się skromnie za zwykłego rzemieślnika, czy za kogoś ważniejszego – mimo wszystko jest wykonawcą fotografii paszportowych. Bo jaki związek ze sztuką mają zdjęcia paszportowe wykonane w latach 1946-48, skoro wiemy, że jedynym ich celem było usankcjonowanie sowieckiej władzy?”.\nRedaktorka kroniki fotografików z 1997 r., Raminta Jurėnaitė, pisząc o podwójnych portretach, przypisuje autorstwo „starszemu” Vytautasowi, uznając to za swoisty aksjomat. W wydanym w 2002 r. albumie Sauliusa Žukasa i Vytautasa V. Stanionisa „Vytautas Stanionis. Fotografie. 1945-1959” portrety znów zawitały między inne zdjęcia fotografa. Ciekawe jest, że sam V. V. Stanionis nie pojmuje dobrze tego, że to, czym te fotografie są teraz, to jego projekt. Nazywając siebie „autorem rekonstrukcji fotografii Vytautasa Stanionisa”, nie rozumie, że nie rekonstruuje projektu (gdyż pokazywanie fotografii w takiej formie jak obecnie nigdy nie było zamysłem V. Stanionisa), a przenosząc fotografie w zupełnie inny kontekst staje się autorem projektu, jako że twórcą koncepcji jest on sam. W takim wypadku o tej serii trzeba mówić jako o projekcie sztuki współczesnej opartej na fotografii, a nie o czystym projekcie fotograficznym. W tym wypadku dziełem staje się konceptualna idea, a nie same fotografie.\nSzczególnie ważna jest świadoma decyzja twórcy. W przypadku V. Stanionisa fotografie były wykonywane na zamówienie Sowietów, a projekt młodego Vytautasa wynika z osobistych inspiracji. Dokumentalne fotografie V. Stanionisa przeniesione na płaszczyznę artystyczności stwarzają zdaniem Eriki Grigoravičienė „prawdziwy mit pochodzenia »współczesnej fotografii« (i współczesnej sztuki), jej doskonały pierwowzór.”\nPo zdecydowanej zmianie kanonów oceny sztuki, w latach 90., takie przeniesienie dokumentalnych fotografii na pole artystyczne nie wydawało się już niemożliwe. Widocznie – wraz ze zmianą kryteriów oceny – czystość formy i klarowność idei utraciły znaczenie, jakie miały dawniej. Od fotografii zaczęto wymagać nie tylko wrażeń estetycznych. Samo pojęcie przesłania uzupełniono i odkryto nowe sposoby jego kreacji. Zasadą współczesnej sztuki stała się dowolność interpretacji. Jeśli sobie na nią pozwalamy, dochodzimy do wniosku, że nie ma jedynego prawdziwego wyjaśnienia. Sama fotografia zaś stała się pod koniec stulecia jednym z najważniejszych sposobów artystycznego wyrazu, narzędziem dyscyplinującym wyobraźnię, pomagającym lekko poruszać się myśli, fragmentem życia, za pomocą którego można realizować dowolną koncepcję.\nUwiecznione na fotografiach twarze są dla nas wciąż reprezentantami konkretnego czasu i miejsca. Jako że na zdjęciach nie ma żadnych rozpraszających elementów, jedynymi komunikatorami pozostają twarze. Mimo że zostały zestandaryzowane, zachowują subtelne niuanse. Na artystycznych fotografiach portretowych nierzadko bywa celowo podkreślana jakaś konkretna cecha – tu ujawniają się one w naturalny sposób. Z powodu braku intencjonalnego artystycznego nacechowania uwypuklają się detale i podkreślona zostaje unikatowość fotografowanych twarzy. Moment fotografowania staje się swoistym potwierdzeniem tożsamości.\nZazwyczaj na malutkie fotografie paszportowe nieznajomych zaledwie rzucamy okiem. Nigdy nie zastawiamy się, o czym ten człowiek myślał i co czuł. Na tej wystawie widzimy naturalnych rozmiarów ludzkie twarze znajdujące się naprzeciw nas. Przychodzi nam patrzeć tym ludziom prosto w oczy. Z kolei fotografowani patrzą na nas tak, jak niegdyś patrzyli na fotografa – Litwina wykonującego zamówienie okupanta. Na ile można mu ufać? To zarazem swój (rodak) i obcy, w pewnym sensie zdrajca, pracujący dla sowieckiej władzy. Próbując zrozumieć związek fotografowanego z fotografem, próbujemy sami odtworzyć pozę, wyraz twarzy fotografowanego, a nawet poczuć to, co w danym momencie czuli tamci. Niektóre osoby są skupione, inne – jakby nastawione wrogo czy wręcz potępiająco, jeszcze inne – mają wyraz twarzy kpiący lub zmartwiony bądź – wręcz przeciwnie – są spokojni i ufni. Ponieważ nie ma żadnego scenariusza, żadnej gry, którą można by zaobserwować w kadrze, pozostaje jedynie konfrontacja z siedzącym naprzeciw. I chociaż obserwowanie, jak ubrani i uczesani są ludzie, najważniejszą chwilą i najciekawszym doświadczeniem staje się zderzenie spojrzeń i wewnętrzne poruszenie.\nKim byli ci ludzie? Jacy byli? Jakie były ich losy? Dlaczego tak dziwnie się czujemy, patrząc na te twarze? Współczesny człowiek wygląda zupełnie inaczej niż większość fotografowanych, tak jakby niektóre cechy twarzy zanikły. A może to stworzona za pomocą obrazu metafora, mówiąca o tym jak naród litewski pozbawiano tożsamości? Wszelakie interpretacje tworzymy my sami, kolacjonując wiedzę historyczną, historie własnych rodzin i możliwe wyobrażane scenariusze losów tych ludzi. Zlewa się tu wizualne, antropologiczne i historyczne pole widzenia – tak aktualizowana jest przeszłość.\nZwiązek V. V. Stanionisa z tymi pracami ma jeszcze jeden wymiar. Fotografie paszportowe jego ojca były dla niego intensywnym bodźcem – jego istotą była historia. Celem artysty było tę historię zrozumieć i utrwalić. Artysta zagłębia się w losy mieszkańców Serejów i ich dzisiejsze opowieści. Interesuje go stosunek ludzi do tamtych czasów. Tak samo jak w serii „Lietuva. Atsisveikinimo vaizdai” („Litwa. Obrazy pożegnalne”) próbuje uwiecznić to, co wkrótce zniknie i nigdy już nie wróci. Próbuje nawiązać kontakt z ludźmi, którzy doświadczyli fotografowania przez jego ojca (albo są ich krewnymi czy też znali fotografowanych). Sprawdzić co to dla nich znaczy i jak to rozumieją, bądź sprawić, by nabrało znaczenia. V. V. Stanionis nieustannie próbuje w jakiś sposób inscenizować i interpretować sytuację – obrazem bądź dźwiękiem. Posługując się zebranymi opowiadaniami, wprowadza widzów – za pomocą dźwięku – w dziwny stan będący rodzajem seansu psychoterapeutycznego, mający na celu nie wyleczenie, a spowodowanie choroby, i wyobraża go, jakby starał się stworzyć monumentalny, egzystencjalny obraz.\nVytautas V. Stanionis urodził się 27 października 1949 roku w Olicie. Fotografią zainteresował się w dzieciństwie, obserwując ojca przy pracy. W młodości największy wpływ miało na niego ożywienie fotografii, jakie miało miejsce na Litwie w latach 80. Pracował jako fotograf w fabryce i korespondent w różnych czasopismach. Był przewodniczącym Olickiego Oddziału Towarzystwa Fotograficznego. Od 1994 roku pracował jako wolny strzelec. W latach 1988-1990 aktywny działacz litewskiego Sąjūdisu; odznaczony Medalem Niepodległości Litwy. Od 1972 r. członek Litewskiego Związku Artystów Fotografików. Brał udział w różnych wystawach na Litwie i za granicą. Autor i redaktor publikacji o fotografii, kurator wystaw. W 1996 i 2000 r. przyznano mu nagrodę Samorządu Olity w dziedzinie kultury.\nTags fotografia, Stanionis, ZPAF