"Dwa światy [+18]"\n07-11-2016, 01:58 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-11-2016, 18:02 przez Red_Eye_PL/USA.)\n- Słyszeliście dowództwo, wysłać za nimi jak najwięcej żołnierzy, zostawcie tych co są na wartach i wyślijcie ciężko zbrojnych! - powiedział Elitarny Naukowiec do Dowódcy sektora trzeciego i poinformował resztę dowódców o tym żeby wspomogli ich w poszukiwaniach. - Mogą być kurwa wszędzie! Kto ich kurwa pilnował!\n- M-MY ich pilnowaliśmy. - powiedziała grupka strażników.\n-WIĘC WY KURWA IDZIECIE NA CZELE NIE OBCHODZI MNIE JAK ALE WY MACIE ICH ZNALEŹĆ I PRZYPROWADZIĆ DO MNIE!!! - wykrzyczał na nich.\nNaukowiec wysłał 4 oddziały z czego jeden z strażników którzy mieli się zajmować ich pilnowaniem. Był wkurwiony jak nie wiadomo co ale trzymał się jeszcze powagi.\nW tym samym czasie w kosmosie.\n- Star! Gdzie jest mój chłopak? Gdzie jest kurwa Shield! - krzyczała Bat Saphire na Jednorożca podnosząc go kopytami za gardło przy ścianie. - Gdzie jest mój Shield.\n- Nie mnie się pytaj tylko Green Stara *khe khe*. - odpowiedział jej Star. - Puść mnie a ci powiem o co chodzi.\n- Co do cholery ma z tym wspólnego Green Star?! I nie puszczę cię póki się nie dowiem gdzie on jest! - krzyczała.\n- Green potrzebował Shielda do misji.... *Khe* Shield jest na thunderheadzie. - powiedział ostatkiem sił a gdy klacz go puściła zaczął ciężko oddychać. - Wreszcie tlen!\n- Dziękuję za odpowiedz Ciesz się twoim przepięknym tlenem. - powiedział się uśmiechając słodko. - Powiedziałeś że jest na Thunderheadzie?\n- Idę po Green Stara. - powiedziała wchodząc do teleportera i wychodząc w Stajni.\n- O Bat Saphire, cóż za niespodzianka właśnie wysłałem Shielda na Thunderheada. - powiedziała Green Star stojąc przy maszynie do zmieniania płci. - Hehe, widzę że jesteś bardzo wkurzona...\n- I taka jestem! Co zrobiłeś z moim chlopakiem i dlaczego jest na Thunderheadzie?! - krzykneła.\n- Pierwsze nie krzycz na mnie w mojej domenie naukowej, dwa zamieniłem go w klacz i jest w zastępstwie za naszego szpiega. - powiedział chichocząc. - Sam sie zgłosił więc dałem mu to co chciał.\n- Sam się zgłosił? I ty mu na to pozwoliłeś?\n- Może mu pozwoliłem może sam tego chciałem. - powiedział.\n- No dobra niech ci będzie, kiedy on będzie z powrotem? - zapytała. - I powiedz, piękna jest?\n- Bardzo, hehe na pewno seksowna.\n- Dla ciebie każda klacz jest seksowna.... - powiedziała nietoperka. - Ale ty pamiętaj że to dalej mój chłopak.\n- Dziewczyna* To jest twoja dziewczyna teraz. - poprawił.\n- Niech ci będzie....\nGdy zaczynała odchodzić Green Star powiedział pod nosem śliniąc się.\n- Przeruchał bym nią gdybym mógł..... - powiedział przez ślinę.\n- Słyszałam pervie.... - krzyknęła do niego. - Spróbuj a pożałujesz!\nNietoperka poszła do swojego pokoju w Stajni...\nNa Frostwolfie gdy star poszedł spać.\n- Starlight, proszę bądź tu proszę.\n- Jestem Braciszku, uciekłam z jednym z kucyków z Instytutu, szukają nas proszę pomóż mi. - poprosiła.\n- Gdzie jesteś? - zapytał. - Gdzie mogę cię szukać z twoim towarzyszem?\n- Okolice Ponyvile, proszę pomóż.... - klacz się rozłączyła z umysłem Stara a on obmyślał jak ją uratować.\nW zboczonym umyśle Green Stara.\nGreen Star wyobraża sobie że wsadza swojego "kucykowego fiuta" w cipkę Purple Waterfall (Shielda).\n- Ah ah ah ah Oh Yeah. - krzyczał w swojej wyobraźni kucyk ziemski. - Twoja cipka jest przepiękna, naprawdę ciepła i mokra. Mymm.\nJego umysł był tak brudny że Purple Waterfall (Shield) to była jego zabawka seksualnia która zgadzała się z jego wszystkimi pozycjami "seksualnymi", można by powiedzieć że pozycje od przodu, na pieska lub Blowjob to norma w jego umyśle....\nPowiem tak, jego umysł jest tak zboczony, że aż mi się oczy palą....\nNie wracajmy do jego wyobraźni nigdy więcej....\nProszę was, nigdy więcej, NIGDY!\nScalpelsam powinien teraz sporządzić raport, dać go komuś, podać poprawki do teczki, zlecić wykonanie i wracać do pokoju. I mieć to wszystko gdzieś.\nCałą walkę 55 z 76 obserwował ze stoickim spokojem, spisując każdy ruch miętowej klaczy, każdą jej reakcję i użyty czar. Biały go bardzo nie interesował – w tym momencie był wart tyle, co kukła treningowa. Czasem zatrzymał na nim wzrok, tylko po to, aby zaraz go odwrócić i skupić się na reakcji Katharsis.\nDo czasu, gdy nie zniknął jego miecz.\nPóźniej wszystko potoczyło się szybko. Za szybko.\nDlatego, zamiast ślęczenia nad papierkami, wrócił tylko po swój kitel, leki i strzykawkę z tęczą. I paczkę papierosów… bo nie był pewien, czy bez nich dzisiaj wyrobi.\nLedwo wszedł z powrotem do trójki, w drzwiach zderzył się z młodym lekarzem – niską zebrą w błękitnawe paski, któremu przez zderzenie spadły okulary.\n- Kurde! Uważaj, jak łazisz, ty… ! Ou… - nałożywszy szkła oprawione czerwonym drutem, niski ogier od razu zmienił minę i ton głosu. – Sor- znaczy Przepraszam pana, nie zau- znaczy, ale i tak pana szukałem!\nScalpelsam westchnął cicho.\n- Coś przyszło „z góry”?\n- Jestem potrzebny?\n- … Tak… Ale skąd-\n- Jak zwykle… - Scalpelsam zwiesił głowę, i już obojętnie wyminął zdębiałego kuca. –Coś się spie***liło? My zrobimy to lepiej! Ot, witamy w SUB2!\nKatharsis, już wybudzona z narkozy, popatrzyła w stronę łóżka Azure. Widząc wielką ranę w jego piersi, uśmiechnęła się na tyle, na ile pozwalały jej bandaże i ból całego ciała. Wyglądał uroczo, gdy był nieprzytomny… nie aż tak, jak gdy był wściekły. But still. Jak malutki kiciuś, którym był w jej oczach. Dość mocno drapiący kiciuś, co odczuwała teraz na całym ciele.\nDopiero po chwili zauważyła, że w pomieszczeniu są również inne Obiekty. 15, w zamyśleniu patrzący na nieprzytomnego kuca… i Arrow, która trzymała na białym swoje kopyto, z zaniepokojoną miną wpatrującą się w jego oblicze.\n- O, jak słodko… - pisnęła. Na dźwięk jej głosu oba kuce podniosły głowy w jej kierunku. Wzrok Arrow, sekundę temu pełen ciepła i troski, nabrał wampirzego charakteru.\n- Odwal się. – syknęła w jej stronę.\nKatt – nieco oburzona- podniosła się na posłaniu.\n- No ej, to nie fair! Ja też tak chcę… - rzekła, posyłając im spojrzenie smutnego szczeniaczka. Jednak nie wzruszyła ich, ani trochę. Właściwie, ściągnęła na siebie pełne pogardy spojrzenie czarnego kuca.\n- Tsa, bo nas zmu-…- Shadow chciał coś powiedzieć… ale nieco za późno zorientował się, że tylko podsunął miętowej klaczy pomysł. Ta uśmiechnęła się do niego radośnie, jakby mu za niego dziękując.\n- Chodź tu. – rozkazała, kładąc się wygodniej na łóżku szpitalnym. – Uśmiechaj się ładnie. I głaskaj.\n- Katt, bo przysięgam, że poleżysz tu jeszcze tydzień! – niemal krzyknęła Arrow Heart, widząc, że 15, pod wpływem hipnozy, zaczyna gładzić włosy miętowej klaczy, która przymknęła oczy z zadowoleniem. A przynajmniej spróbowała, bowiem wypchniętej nieco do przodu gałki ocznej powieki nie przykrywały do końca. I zaczęła niemal mruczeć.\n- No co? – spytała cicho Katharsis, przechylając głowę według rytmu czerwonych kopyt Shadowa. – Co za problem? Przecież masz już swojego chłopaka, tak? A jeśli ci to tak przeszkadza, to się zdecyduj, kogo wolisz. Czarnego czy białego. Nie bądź samolubna…\nPopatrzyła na 47 spod przymkniętej powieki. Kucoperka chciała coś powiedzieć… ale słowa zatrzymały się w jej gardle, tracąc impet i rozpływając się w krtani, zanim jeszcze nabrały konkretnego kształtu.\nNie mogła tego przyznać. Nie chciała. Ale Katharsis miała rację.\nMocnej ścisnęła kopyto Azure. Ostatecznie, czarnemu nie działa się krzywda… a wiedziała, że nie robi tego z własnej woli. I nie zamierzała mu tego potem wypominać. Ani nawet o tym wspominać.\nMiętowej mina kucoperki wystarczyła za odpowiedź. Znów zamknęła oko, z zadowoleniem przygryzając wargę. Póki co przy pomocy tego argumentu mogła się bawić z Shadowem, kiedy chciała.\nA z Azure, gdy Arrow nie będzie patrzeć.\nPrzysunęła głowę bliżej piersi czarnego kuca, żeby mógł ją pogłaskać również po szyi. Bycie klaczą nie było w sumie takie złe. Niemal chciała podziękować 55.\nNiemal. Bo nadal była na niego trochę wściekła.\nSzklane drzwi otworzyły się automatycznie. Do środka wszedł lekarz, dwie pielęgniarki i Scalpelsam, poprawiający nałożony pospiesznie kitel medyka. W zębach trzymał pokaźny folder nowych wytycznych. Bez większego zainteresowania popatrzył na Obiekty zgromadzone w pomieszczeniu, po czym skinął na czerwoną siostrę-jednorożca o pomarańczowych włosach:\n- Sharp Circle, są wszyscy. Weź strzykawki. 15, 47 – odsłońcie szyje, trzeba wam zrobić zastrzyk.\n- A… na co to? – spytała Arrow, zdejmując kaptur i przesuwając włosy z barku. Pielęgniarki podeszły do niej i Shadowa, który zdjął z siebie bandanę. W tym czasie lekarz – niska zebra w niebieskie paski – podszedł do łóżka Katharsis, popatrzył na nią i zaczął coś notować. Sama miętowa klacz słuchała Scalpelsama z zaciekawieniem.\n- Dodatkowa dawka genów, żeby wyeliminować pewne zagrożenie ze strony Obiektów 99 i 97. – wyjaśnił półgębkiem. – W razie wybuchu ich magii będziecie w stanie wytworzyć wokół siebie pole elektromagnetyczne krótkiego zasięgu, które odbije pchnięcie.\n- Ej, ale ja też chcę! – pisnęła Katharsis, z zazdrością patrząc na igły wbijane w ciała stojących kucyków.\n- Trzeba ci najpierw zamknąć wszystkie rany. Chyba że chcesz mieć słabszą. – wyjaśnił srebrny jednorożec.\n- Teraz macie przez dwie godziny odpoczywać. Może was niesamowicie boleć łeb, ale to normalne. – rzekł, gdy zdrowe Obiekty przyjęły swoje dawki. – A teraz… wypad stąd, trzeba poskładać tą dwójkę.\nShadow i Arrow podnieśli się w kierunku drzwi, jednak nie wyszli. Czarny kuc dyskretnie kazał nietoperce poczekać chwilę. Stanął naprzeciwko Scalpelsama, patrząc mu w oczy.\nSrebrny jednorożec miał twarz z kamienia. Tak jak i Shadow.\n- Przepraszam… co pan powiedział? – warknął 15. – A może tak ciut grzeczniej, co?\nPrzez chwilę panowała pełna napięcia cisza. Dwa kuce mierzyły się spojrzeniami. Pielęgniarki popatrzyły po sobie, niepewne, jak zareagować. Lekarz, który w międzyczasie zdążył przejść do Azure, odwrócił głowę w kierunku szefa i Obiektu. Czerwone oczy miotały iskry. Zielone były chłodne jak lód.\nW końcu opuścili pomieszczenie. Kuce z personelu medycznego dyskretnie odetchnęły z ulgą… dostatecznie dużo słyszały o Obiekcie 55, żeby cieszyć się z całych ścian i braku trupów. Scalpelsam tylko popatrzył na znikający w drzwiach ogon Shadow. „Pie*dolony…”\nOdchrząknął znacząco, po czym skinął głową na zebrę.\n- Obiekt 76 jest już przytomna.\n- Powierdzam! – przerwała Katharsis, machając do Scalpelsama, jakby nie stał pięć metrów od niej i nie widział jej dłużej, niż godzinę.\n- Ma paręnaście ran, w tym dwadzieścia dwie głębokie. – kontynuował medyk. - Podaliśmy jej już lek przeciw tężcowy i miksturę leczniczą, ale miejscami nie obejdzie się bez szwów.\n- Obiektów się nie zszywa, idioto. – warknął Scalpelsam, podchodząc do łóżka Katharsis. – Sugar Rush, podaj mi jednostkę V-3, 400 mililitrów. A ty przydaj się do czegoś i pomóż zdjąć ten Nightmare Nightowy kostium…\nDruga pielęgniarka – biała jednorożka z lekką nadwagą, bezustannie żująca gumę – wyjęła z szuflady fiolkę z lekiem, po czym magią podała ją srebrnemu. Ten złapał ją w prawe kopyto, lewą zajmując się bandażami Katharsis. Włożył ją sobie do ust, po czym wyciągnął korek zębami. Sharp Circle dołączyła do rozplątujących.\n- Dobra, gdzieś ty dostała? – spytał ni to miętowy Obiekt, ni to samego siebie. Klacz spokojnie pokazała mu najbardziej bolesne rany, które Scalpelsam po kolei zalał lekiem. Pielęgniarki każdą z nich przemywały sterylnym wacikiem kosmetycznym. Lekarz tymczasem znów wrócił do białego ogiera, aby ocenić jego stan nieco dokładniej.\n- Panie Scalpel? – spytała niewinnie Katharsis, gdy wszystkie jej razy zaczęły się zasklepiać z cichym sykiem. – A czy będę jeszcze kiedyś ogierem?\n- Obawiam się, że nie w najbliższym czasie. – odparł srebrny, kopytem robiąc poprawki w raporcie. – Może załatwię ci terapię hormonalną, ale to będzie trwać z półtora roku. Geny, które są powiązane z twoją „kobiecością” czy zwij to, jak chcesz, są zbyt mocno wkodowane w twój organizm żeby je, ot tak, usunąć. Mogłabyś nawet stracić umiejętność sterowania Obiektami.\n- Aha… - Katharsis zwiesiła głowę w zastanowieniu, wydymając wargi. Po chwili jednak wrócił jej zwykły, przesadnie przyjazny uśmiech: - Oki-doki!\nGdy wszystkie rany zniknęły z kryształowej powierzchni ciała Katt, Scalpelsam dał znak czerwonej pielęgniarce, aby i jej podała geny. Z tym, że na miętową klacz czekały –zamiast jednego- aż trzy zastrzyki. A i to nie był koniec.\n- Zawieźcie ją później do pokoju, niech się zdrzemnie ze trzy godziny. – rzekł do pielęgniarek, gdy wszystkie strzykawki były już puste. – Potem przyda jej się trochę treningu, powiedzcie Starbuckowi, żeby udostępnił jej jakąś salę na dole.\nKlacze posłusznie pokiwały głowami, po czym zaczęły ciągnąć łóżko klaczy. Katharsis na pożegnanie pomachała ogierom z entuzjazmem źrebaka idącego po raz pierwszy do szkoły. Zebra odpowiedziała niepewnym machnięciem, a Scalpelsam zdawkowym kiwnięciem głową.\nPrzyszła pora na niego. Nie wiedział, czemu poczuł lekki skok ciśnienia.\n- A co z tym?\n- Obiekt 55 otrzymał parę powierzchownych ran, już się goją. Najgorzej wygląda dziura w klacie, ale bełt ominął najważniejsze narządy. Złamał za to dwa żebra, nadkruszył mostek i przeszedł na wylot. Podany został lek przeciw tężcowy, narkoza i mikstura lecznicza.\n- A sprawdziliście głowę?\n- Co? Nie, właściw- znaczy, nie widziałem takiej potrzeby…\nScalpelsam milczał przez chwilę.\nDokładnie obejrzał ranę Azure. Mógłby spokojnie wsadzić tam swój róg, i by nawet pasował.\nMikstury powstrzymały krwawienie, ale widać było, że dużo to nie pomogło. Azure co i rusz jęczał cicho.\n- To trzeba będzie operować. – zadecydował. – Zajmę się tym osobiście.\nPodwładny skinął głową.\n- Dobrze. Mam zameldować Dowództwu, potrzeba czegoś? – spytał niepewnie.\nScalpelsam w milczeniu popatrzył na oblicze Azure. Gdyby samiec zebry go nie znał, pomyślałby, że się waha… ale to było niemożliwe.\n- Jak ty się właściwie nazywasz? – spytał w końcu srebrny jednorożec.\n- J-ja? B-Bumpkin, sir…\n- Dobra, słuchaj, Bumpkin. Chcesz się przydać?\nZebra niepewnie pokiwał głową, poprawiając zsuwające się z nosa okulary.\n- To przynieś mi sprzęt do operowania, - rzekł Scalpelsam, podchodząc do łóżka Azure i wyciągając je na środek pomieszczenia, - Dwie jednostki krwi Obiektów i skrzynkę z narzędziami do elektroniki, tylko sterylną. Mam jedną w pokoju, w szafce za gitarą. Rozumiesz?\n-Eee… mniej więcej. – potwierdził medyk, wycofując się.\n- A, i jeszcze jedno! – szef złapał go, zanim zdążył uchylić drzwi. – Ani słowa Dowództwu. Oficjalnie wszystko zleciłem Tobie, a ja mam dzień wolny, dałem ci tylko instrukcje. Gdyby ktoś pytał o narzędzia, to nagły przypadek z 76. Jasne?\n- Eeee… ale cze-\n- Bo inaczej skończysz jak Pineapple. – warknął srebrny, mierząc podwładnego lodowym spojrzeniem. Tak chłodnym, aż ten nie powstrzymał się od przełknięcia śliny. – I nie wracajmy do tej rozmowy.\nGdy medyk wybiegł z Sali, Scalpelsam dyskretnie rozejrzał się po korytarzu. Z obu stron nie ujrzał żywego ducha. Panowała absolutna cisza. Wiedział, że kamera w tym segmencie była popsuta od tygodnia, a wątpił, żeby Dowódca zlecił jej naprawę resztce kuców z elektrotechnicznego, które miały do wykonania dziesiątki ważniejszych zadań.\nZasłonił szklane ściany wielkimi, ciężkimi kotarami. Zastanawiając się, w co właśnie zamierzał się wpakować.\nGdy Azure się obudził, w całym SUB-ie panował już półmrok. Wiedział tylko, że znajduje się w skrzydle szpitalnym, i wiedział, dlaczego. Ale ból, który – jak pamiętał - odczuwał, zniknął. Kopytami ostrożnie sprawdził stan swojej klatki piersiowej.\nByła cała. Może to przez kiepskie oświetlenie, ale nigdy nie powiedziałby, że była rozpruta przez bełt kuszy. Ani tym bardziej, w którym miejscu. Wyprostował się na łóżku. Z początku ostrożnie wykonywał każdy ruch, ale po chwili zrozumiał, że nie było takiej potrzeby. Czuł się dobrze. Przynajmniej na razie.\nWstał, rozciągając zesztywniałe kończyny. Wtedy jego wzrok przyciągnęła kartka, przypięta do łóżka, w którym przed chwilą leżał. Wziął ja do kopyta i przeczytał:\n„Do 55. Przez jakiś czas unikać używania silnej magii ( ok. godzina). Nie myć głowy ani nie wystawać jej na działanie wody przez najbliższe 24 godziny z powodu działań ubocznych użytych leków. Grozi paraliżem. Zalecane ćwiczenia siłowe, żeby rozruszać nowe tkanki. ~ Bumpkin, dr.med.”\nAzure ze zrozumieniem pokiwał głową… aczkolwiek nie był pewien, o jakie leki mogło chodzić. Nigdy nie spotkał się z czymś takim… ale nie był też medykiem, żeby się o to wykłócać.\nWyszedł z Sali. Z początku nie był pewien, co mógłby robić w środku nocy sam. Ale po chwili pomysł podsunął mu słuch.\nZ dołu usłyszał jakąś muzykę. Znaną… ale nie pamiętał, skąd. Z ciekawości, postanowił to sprawdzić.\nGdy truchtał schodami w dół, dostrzegł sylwetkę Shadowa idącego w tym samym kierunku, i to z bardzo podobną miną. Dostrzegłszy swojego brata genetycznego, stanął w korytarzu, czekając, aż się z nim zrówna, po czym ruszyli razem.\n- Miałem obchód. – wyjaśnił cicho czarny kuc, uprzedzając pytanie. – Jak się czujesz?\n- Dobrze… w sumie nic mi już nie jest.\nShadow przystanął wpół kroku, odwracając się w stronę Skylighta. Przyjrzał mu się uważnie, jakby czegoś szukał. W końcu prychnął, kręcąc głową z niedowierzaniem i wznawiając marsz:\n- No, proszę, jak raz do czegoś się przydał…\nMuzyka była słyszalna – jak się okazało- zza uchylonych drzwi salki do rehabilitacji. Ale kto chory ćwiczy o trzeciej w nocy?, pomyślały oba ogiery. Z ciekawością zajrzeli do środka.\nTo była Katharsis. Ćwiczyła, obracając się na zawieszonym trzy metry nad ziemią trapezie jak zawodowa gimnastyczka, i to w rytm muzyki. Zeskoczyła, robiąc dwa zgrabne salta w przód, wylądowała tuż przy koźle, przeskoczyła go, robiąc tym razem salto w tył. Gdy tylko wylądowała, wróciła na poprzednią pozycję, jakby cofając taśmę z nagrania. Z satysfakcją wypuściła z siebie powietrze, po czym rozciągnęła się, napinając ciało jak strunę.\nWtedy zauważyła, że ktoś jej się przygląda.\nWidząc dwa wpatrzone w nią ogiery, uśmiechnęła się przyjaźnie.\n- Hej, lubicie tańczyć? – spytała, pogłaszając muzykę na PipBucku, zapiętym na jej kopycie.\nUlubiony kucyk: Derpy\n09-11-2016, 21:11 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 09-11-2016, 21:33 przez Virtual_Wolfy.)\n-Chwila... Czy to nie mój?\n-Może. - Powiedziała klacz zalotnie, jednocześnie uśmiechając się, jakby była Succubbem, który właśnie złapał swoją ofiarę. Nie uszło to naszej uwadze. Spojrzałem na nią spod przymkniętych oczu.\n-Chcesz, to się sam w to baw. Ja idę. - Szepnął do mnie Shadow, po czym odwrócił się i wyszedł, dokładnie zamykając drzwi. Tak więc... Zostaliśmy sami. Nie czułem się przy niej zbyt pewnie. Wiedziałem, że wystarczy jedno jej słowo, a zmienię się w jej marionetkę. Niezbyt zachęcająca perspektywa zawodowa.\n-Oddasz mi go? Zgodnie z zasadami naszego sparingu, wraca on teraz do mnie.\n-Nie wiem... - Próbowała być słodka. Średnio jej to wychodziło... Ale sposób, jak wywijała mi ogonem przed twarzą wyglądał całkiem... imponująco.\n-Tak, nie wiem. - Odparła udając, jakby nic jej to nie obchodziło, przy okazji wykonując kolejną subtelną pozę. Ja z kolei wywróciłem oczami.\nKatharsis zeskoczyła na ziemię, stają jednocześnie tak blisko mnie, że nasze nosy niemal się stykały. Poczułem jej delikatny oddech. Patrzyliśmy tak przez siebie na chwili. Wydawało mi się, że w jej oku dostrzegłem pewien błysk, który można było zinterpretować w pewien sposób dwuznacznie.\n-To najpierw mnie złap!\nJeszcze zanim skończyła mówić, wykonała kilka susów w tył. Westchnąłem ciężko. W sumie... nie mam nic innego do roboty. A mam zalecenie się trochę poruszać, więc... Nic do stracenia.\nPowoli ruszyłem w jej stronę. Czekała. Kiedy podszedłem wystarczająco blisko, wykonałem szybki skok w przód starając się ją złapać. Okazała się być szybsza, niż myślałem... Lub ja nie tak szybki, jak powinienem.\n-Co tak wolno? Rusz się trochę, kiciuś!\nWkurzyła mnie. Skoczyłem w jej stronę, a ta znowu odskoczyła, piszcząc radośnie. Po niedługiej chwili rozpoczęła się porządna gonitwa. Nie minęło kilkanaście minut, a padliśmy koło siebie na środku pokoju, oboje zdyszani i roześmiani. Przypadkiem spojrzeliśmy na siebie i zdawałoby się, że czas przestał na chwilę płynąć. Klacz zmrużyła na oczy, jakby coś sobie wyobrażała. Z wolna przesunąłem się do niej. Objąłem ją i wolno przesunąłem kopytem po jej boku i udzie, drugim obejmując ją w talii. Ta wyciągnęła się mrucząc z zadowoleniem. Pochyliłem się nad nią lekko, a oba zarzuciła mi kopyta na kark i przyciągnęła do mnie. Szybko oparłem się, byśmy się nie zderzyli. Teraz między naszymi nosami było nie więcej, niż ze dwa milimetry. Byłem zapatrzony w jej oczy. Byliśmy tak, zastygli w takiej pozycji, przez paręnaście sekund, wpatrując się sobie w oczy. W końcu klacz podniosła lekko głowę i pocałowała mnie. Kiedy tylko skończyła, odepchnęła mnie w bok tak, że to teraz ona znajdowała się na mnie. Podniosła się i odpięła Pip-Buck'a, po czym odrzuciła go na bok. Potoczył się na ziemi puszczając piosenkę, którą w Katharsis w między czasie wybrała... https://www.youtube.com/watch?v=gp-7kxZSmlU\nZaraz potem znowu opadła na mnie i ponownie pocałowała. Znowu zmieniliśmy pozycję. Spojrzała na mnie wyczekująco. Objąłem ją w talii i zacząłem całować, najpierw w usta, potem schodziłem coraz niżej, jednocześnie masując ją po brzuchu i biodrach. Klacz mruczała z przyjemności i wiła się ze śmiechem, kiedy, od czasu do czasu, ją łaskotałem. Niekiedy dało się słyszeć jej ciężki oddech. Kiedy z pocałunkami doszedłem już całkiem nisko, klacz przyciągnęła moją głowę do swojej i znowu pocałowała mnie namiętnie. W tym samym czasie odpięła mój płaszcz, w który akurat byłem ubrany, i rzuciła go pod drzwi.\nNagle nastała całkowita ciemność w pomieszczeniu.\n-Zapewne znowu padły generatory... a to lepiej dla nas. - Powiedziała klaczka i ugryzła mnie w ucho. Od razu odpowiedziałem jej namiętnym pocałunkiem. Klacz objęła mnie. Nawet w takich ciemnościach byłem w stanie dojrzeć błysk w jej oczach. Gra wstępna zaczynała ją już powoli nudzić, chciała już zobaczyć gwóźdź programu... Czy może raczej, poczuć go. W tym samym czasie muzyka w Pip-Buck'u zmieniała się nieco ( https://www.youtube.com/watch?v=L8HxKTty1WU )\n-Niezbyt klimatyczna... - Mruknęła niezadowolona Katharsis.\n-Tia... Ale nadal spoko. - Odparłem, po czym ponownie ją pocałowałem.\nW końcu klacz szepnęła mi, żeby zakończyć tą zabawę i przejść do sedna. Zrobiłem to z wielką przyjemnością.\nKlacz nie starała się nawet ukrywać niczego, jęków, ani tym podobnych. Cały czas miałem tylko nadzieję, że nikt nie będzie akurat przechodzić tym korytarzem, bo byłem niemal pewny, że jest nas tam słychać... czy też może bardziej Katharsis. A, jak to już ogiery mają, kiedy słyszy taki jakieś podejrzane dźwięki wydawane przez przedstawicielki płci przeciwnej, z reguły z miła chęcią starają się odnaleźć źródło odgłosów i przynajmniej się przypatrzeć trochę... Lepiej dla nich, by nie sprawdzali. Albo w ogóle tego nie słyszeli.Bo jeśli tylko jakiś się pojawi, odstrzelę mu łeb na miejscu. Nie będą nam gnoje przeszkadzać.\nKlacz, jako, że nie dane jej było zaznać takich przyjemności przedtem, doszła dość szybko, bo już po paru minutach. Ja już przywykłem do takich zabaw... choć nie mogłem sobie przypomnieć, bym kiedykolwiek je praktykował.\nDałem klaczy chwilę na złapanie oddechu, po czym zmieniliśmy pozycję tak, że to teraz ona była na górze. Jej ciało pięknie rysowało się na tle nieprzeniknionych ciemności, nadając jej niezwykle urokliwego (czy też po prostu seksownego) wyglądu.\nW sumie cała 'akcja' trwała dobre pół godziny... może nawet dłużej. W takich chwilach czas nie gra zbytniej roli. Po prostu chce się, by płynął jak najwolniej, albo w ogóle się zatrzymał. Teraz leżeliśmy na ziemi... czy też może ja leżałem, bo Katharsis położyła się na mojej piersi, wtuliła we mnie i smacznie spała. Ja, w między czasie, zgarnąłem Pip-Buck'a i założyłem go na kopyto, po czym zacząłem sprawdzać stan danych, czy nie usunęli jakichś... lub nie dodali...\nhttps://youtu.be/h83Dda3jly4 - Dobry serial, dobrego człowieka, z fandomową elitą w rolach głównych. Polecam\n09-11-2016, 23:55 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 10-11-2016, 00:33 przez Red_Eye_PL/USA.)\n- Ja nie wytrzymam. - powiedział Shield ludzkiego FW. - Idę na anteny, szukać Instytutu.\n- Miałem zobaczyć ich Azure, co się z nim dzieje?\n- To ty nie wiesz? Instytut go zabrał. - powiedział "ludzki" Shield. - Jak chcesz możesz szukać tych skurwieli ze mną albo robić co chcesz....\n- Mam swoje do roboty, idę do hangaru... - powiedział "ludzki" Azure.\nGdy star się dowiedział że może już pomóc Starlight od razu wyciągnął z szafy swój karabinek i pobiegł do Flasha. Gdy dobiegł do mostka otworzył drzwi i powiedział.\n- Flash, Sprawa, Starlight, Teraz, Ponyville! - krzyknął.\n- Rusz tą kupę złomu i leć do ponyville, TERAZ!\n- już, już, masz szczęście jesteśmy w bliskiej odległości do Canterlotu i okolic, ładuje skok za trzy dwie jedną, Trzymaj się czego możesz star! - powiedział Flash. - Thunder teleportuj Vert do Stajni już! To jest akcja na bardzo głośno a ona nie może ucierpieć.\n- Tak jest! - krzyknął Thunderbolt włączając teleporter i łapiąc za kopyta Huntera i Vert.\n- Berknite, wyczaruj parę setek Ghuli, musimy odciąć goniących od szukanych.\n- Co to jest za bydle?\n- To star, wiedziałam że po nas przyleci, padnij! - klacz padła na ziemię z ogierem, gdy nagle nad nimi przeleciała rozgrzana plazma. - Było blisko, wstawaj biegnij czekają na nas...\n- Satrlight moja kochana siostrzyczko, jak ja się bardzo martwiłem o ciebie, myślałem że umarłaś spadając do dziury. - powiedział star przytulając siostrę z całych sił przez dłuższą chwilę. - A ty to...?\n- Afterburn Blast, jej najbliższy kolega w Instytucie, opiekun i jeden z naukowców. - powiedział. - Jedyny przy którym mogła się dobrze czuć w Instytucie.\n- Star, wiem że możesz mu nie wierzyć ale mówi prawdę, poza tym zna parę rzeczy na temat Instytutu które mogą zawsze pomóc. - powiedziała.\n- Dobra wchodźcie, nie mamy wiele czasu Berknite nie zdoła odnawiać Ghuli przez długi czas. - powiedział Satr pokazując na klacz stojącą koło nich. - Flash, zabierz nas stąd, ADR strzelaj do nich bez rozkazu!\n- Przygotować się! Skok! - powiedział Flash.\nHangar się zamknął i byli już w kosmosie, jedyne co obchodziło Stara to to że jego siostra jest cała i bezpieczna, trzymał ją w objęciach i nie chciał puścić, chciał się nacieszyć chwilą.\n- Znalazłem ich! - krzyknął Shield na radiu. - Mam moje cybernetyczne oko na ten pierdolony instytut!\n- I chcesz uratować go? Tak bardzo chcesz uratować kuca z ich drużyny? - powiedział Star z FW 2. - Wchodzę w to, moja siostra nie żyje bo wpadła w radioaktywną dziurę w ziemi, zapewne bo jakiś chemikaliach.\n- Oł, nigdy mi nie mówiłeś o tym .... - powiedział Shield. - Moja siostra też nie żyje, próbowałem ją ochronić ale był szybszy, zabił ją zanim zdążyłem zareagować...\n- Uciekliśmy z tamtej rzeczywistości tylko po to żeby im pomóc a jedyne co możemy się spodziewać tutaj to to że ty i Bat będziecie mieć dzieciaka i Azure z Vert.... - powiedział Star. - Ja nie mam nic do stracenia, Flash też, bog, rusty oni mają mało do stracenia, jedyny jesteś ty i Azure z Bat Saphire, Berknite, Ignite, Thuntderem Groudenem, Vert, tylko wy macie coś do stracenia, ja mogę iść na całość....\n- Stary, nie żeby co ale jak już masz iść na całość a później masz zginąć to idę z tobą, nie opuszczać towarzysz to najważniejsza dewiza. - powiedział Shield. - Albo nigdy, albo razem!\n- Shield, to jest rozkaz idę sam, zabierz resztę na FW 1, dobrze?\nShield wyszedł z pokoju i wezwał wszystkich do pokoju teleportu.\n- Ferajna do teleportu, polowa na FW 1 Bat, Vert i Ignite z Hunterem na ich krypte... - powiedział Shield zostając po chwili samemu w pokoju. - Nie zostawię cię star!\nShield pobiegł do pokoju kontroli silników i zaczął ładować skok, zablokował teleport powrotny ale dostał wiadomość że jeszcze jeden członek załogi powrócił na statek.\n- Flash? Co ty tu robisz?\n- To samo pytanie, co ty tu robisz? - odpowiedział pytaniem.\n- Nie mam nic do stracenia, oni i tak muszą zapłacić za swoje co zrobili! - krzyknął.\n- Jestem z tobą jesteśmy ze starem, nie zostawiamy go do końca! - odkrzyknął.\n- Załaduj głowice, włącz skok prosto w Koordynaty! - powiedział falsh sam ładując głowicę do dział. - Załóż najcięższy pancerz, możemy mieć niezłą jazdę w ich bazie.\nNagle przebili się przez barierę dźwięku kokpitem, po chwili skok poszedł wprost nad bazę, nagle statek się zatrzymał brzuchem na ziemi wbijając się w nią z niewielkim hukiem, lekko trzęsąc budynkiem w środku.\nAzure przejrzał wszystkie pliki na PipBucku, i poza paroma tytułami piosenek nie znalazł ŻADNEGO, który by choćby kojarzył. Pamięć urządzenia była prawie pusta, a największą jej część zajmował folder pełen obrazków z kotkami… W kalendarzu zapisane były daty zaplanowanych modyfikacji genetycznych Katharsis... Ale na kalendarzu nie zatrzymał się ze względu na dane.\nZaczynał się od tego miesiąca. Jakby dopiero wtedy powstał…\n- To nie mój PipBuck. – stwierdził zdziwiony ogier. Dość głośno, aby wtulona w niego klacz sennie podniosła głowę. Ich spojrzenia spotkały się ponownie… ale tym razem inne, beznamiętne. Przynajmniej ten Azure.\n- Co mówiłeś, kiciuś? – spytała miętowa klacz, powstrzymując ziewnięcie.\n- To nie mój PipBuck! – powtórzył głośniej, podnosząc urządzenie.\nKlacz przeciągnęła się jak kot, nie schodząc z Azure. Po chwili uśmiechnęła się do niego… szeroko. I dziwnie.\n- Nigdy nie powiedziałam, że to twój. – zachichotała w kopyto. – Dostałam go od Dowódcy, jako nagrodę pocieszenia.\nSkylight milczał przez chwilę.\nKatharsis, widząc jego minę, wybuchła niekontrolowanym śmiechem. A do Azure nagle wiele dotarło. Za wiele…\nWściekły, odepchnął Katharsis od siebie. Ta potoczyła się kawałek, uspokajając się nieco.\n- Ty… zaplanowałaś to, tak?!\n- Nah, sam tu wlazłeś, kiciuś! – uśmiechnęła się Katt, układając się wygodnie na ziemi. – Ty i Shadow. On sobie poszedł, ty też mogłeś. A o hipnozie mi nie wspominaj, - wyciągnęła w jego stronę kopyto, zanim ogier zdążył otworzyć usta, - bo przecież nic nie mówiłam. Zresztą, przewidywalny byłbyś nudny.\nWstała, przeciągając się. Podeszła do Azure, który usiadł na ziemi. Popatrzyła na niego z góry. Z twarzą znów wyjątkowo bliską jego własnej.\n-Wszystko zrobiłeś z własnej woli. – rzekła wolno, kładąc akcent na każde słowo. Zaśmiała się cicho… i słodko. – Ale nie mów, że nie było fajnie…\nSpróbowała pocałować Azure. Ale on tylko wstał, odtrącając ją lekko.\n- Wiesz co, - rzekł, starając się brzmieć przekonująco, - muszę już iść… Także… ten… zobaczymy się rano.\nSkierował się w stronę ledwie widocznych w ciemnościach drzwi. Nim jednak zdążył nacisnąć klamkę, usłyszał, jak Katharsis pociąga nosem.\n- ... a więc to tak? - syknęła cicho.\nOdwrócił się w jej stronę. Klacz... nie spodziewałby się tego, miała łzy w oczach. Przynajmniej w tym pierwszym, to uszkodzone zaczerwieniło się okropnie. Wszystkie z reguły ledwo widoczne żyłki stały się czerwone. Po prawym policzku Katt spłynęła łza, po lewym - kropla krwi... Widać było, że sprawia to jej również fizyczny ból, ale nie mogła się powstrzymać…\n-A więc Tobie chodziło tylko o PipBuck? A-a ja... to... ja… ja się nie liczę?! TY-!!!- Wrzasnęła, po czym wyminęła go galopem. - TY JESTEŚ... JESTEŚ... UGH, JESTEŚ U DOWÓDCY!! DOWÓDCY, ARROW, SHADOWA, WSZYSTKICH!!\n"Welp... I'm fucked..."\n-Nie, hej!, chwila... Czekaj...! – dopadł Katharsis, wybiegając za nią z pomieszczenia na korytarz. - Daj mi to może wyjaśnić!\n- A co tu wyjaśniać, WYKORZYSTAŁEŚ mnie! –Katt odwróciła się w jego stronę, lekko opryskując go krwią z oka. – Przysięgam, wszyscy się dowiedzą, będziesz skończony, martwy, rozumiesz?! Dowódca cię zabije!\n- Ee… ale że za-\n- Za gwałt. – Katharsis uśmiechnęła się złośliwie. – Lubi mnie. I powiedz, że mi nie uwierzy.\nSkylight lekko opuścił głowę.\n- Mam świadka. Shadow-\n- Shadow będzie zeznawał tak, jak ja chcę. – klacz uśmiechnęła się łagodnie. Jakby właśnie nie uzmysłowiła mu, że w sporze o prawdę i fałsz nie ma z nią szans. I jakby go nie szantażowała.\nBo tak to trzeba było nazwać. A Azure zrozumiał, że nie ma innego wyjścia, jak się ugiąć. Przeklął cicho pod nosem, widząc tryumfalny uśmiech klaczy.\n- Co mam robić? – spytał, podnosząc wzrok.\nMiętowa klacz zachichotała. Uroczo. Aż nie pasując do całej sytuacji.\nSpokojnie podeszła do ogiera, po czym jednym z przednich kopyt złapała jego szyję. Przyciągnęła do siebie jego głowę… i pocałowała. Azure nie oddał pocałunku, czuł tylko język Katt w swoich ustach. Jak wijącą się glizdę, którą musiał przełknąć.\nW końcu odsunęła się od niego, łapiąc oddech. Spojrzała Sky’emu głęboko w oczy.\n- Po prostu bądź grzeczny. – wyszeptała. – Tak długo, jak nie zrobisz nic przeciw mnie, nie masz się czego bać. Ani mnie, ani Dowódcy.\n- No cóż, to ja wracam ćwiczyć, a ty rób co chcesz. – dodała głośniej, odwracając w stronę salki do ćwiczeń. – Dobranoc! Aha, przy okazji – przypomniała sobie, zanim Azzie zdążył zniknąć jej z oczu, - nie wygrałeś. Był remis. Bo ja padłam pierwsza, fakt, ale w prawdziwym starciu to ty byś zginął.\nMówiąc to, zachichotała słodko, i zamknęła za sobą drzwi. Kilka minut temu wrócił prąd, więc znowu mogła skupić się na akrobatyce.\nPonownie założyła sobie PipBuck na kopyto, po czym włączyła piosenkę i zaczęła się rozciągać.\n„No…” pomyślała, uśmiechając się do siebie, robiąc serię szpagatów w pionie. „To teraz fajnie by było sprawdzić, jak umie się bawić nasz czarny koteczek…”\nScalpelsam rzucił śrubokręt na stół, wzdychając głośno. Tęcza już jakiś czas temu przestała działać, i zaczął odczuwać efekty niespania przez ponad tydzień. A jednak udało mu się skończyć… rzutem na taśmę, czy też resztką kawy na dnie jednego z dziesiątki papierowych kubków z okolicy biurka.\nPrzed nim leżał PipBuck A –znaczy Obiektu 55. Wyglądał dokładnie tak samo, jak parę godzin temu, zanim się za niego wziął. Jedyna różnica kryła się wewnątrz, niezauważalna. Postarał się, żeby nawet kuce z elektrotechnicznego w razie czego nie wykryły, że coś jest z nim nie tak… co prawda, jako że to była banda idiotów, lepiej, żeby nawet go nie dotykali. Ale nie wiadomo, czy nie będzie musiał użyć tej modyfikacji w towarzystwie bardziej ogarniętych techników.\nWygiął się w fotelu, kładąc głowę na oparciu. Popatrzył w sufit. Czemu to robił? Sam nie mógł tego do końca wyjaśnić. Przecież CHCIAŁ, żeby 55 cierpiał. Dlatego stworzył zbroję, Katharsis, wszystkie te bazgroły w szufladzie… Ba, gdyby mógł wywrzeszczeć mu w twarz wszystko, co przez niego przeszedł, zaje*ał by go gołymi kopytami.\nA zamiast tego właśnie powtarzał swój błąd. W pełni świadom tego, co robi. Dlaczego?\nChciał, żeby 55 umarł. Ale nie chciał dopuścić do jego śmierci.\nGłowa opadła mu na bok. Nie miał już siły otwierać oczu…. Ani ochoty.\n- Jestem idiotą… - mruknął tylko, zapadając w pierwszy od dawna sen.\nZnowu był zahukanym asystentem, świeżo po ostatnim doktoracie. W okularach z rogowymi, czerwonymi oprawkami, i długimi jak na ogiera włosami zebranymi w koński ogon. Przyglądał się w przerażeniu młodemu, białemu ogierkowi zza pleców starszych stopniem naukowców, którzy razili go seriami ładunków elektrycznych.\nZnowu był w SUB4.\nRano, jak zwykle, wszyscy mieszkańcy SUB-a zebrali się na stołówce. Obiekty otrzymały swoje standardowe racje żywnościowe, po czym usiadły przy swoim stole. Arrow niemal natychmiast zajęła miejsce obok Azure, po czym oparła głowę na jego ramieniu. Katharsis usiadła naprzeciwko Nietoperki, pozornie nie zwracając na nią większej uwagi. Ani na nią, ani na Sky’a.\nPrzynajmniej tyle, że była słowna.\nGdy do trójki Obiektów dosiadł się Shadow, po chwili w całej Sali rozległ się niesamowity huk. Ściany zaczęły się trząść, a światła zamigotały spazmatycznie, zanim całkiem wysiadły z głośnym trzaskiem iskier. Parę rannych ptaszków dosłownie wyfrunęło z Sali, żałując, że nie postanowili dzisiaj dłużej zostać w łóżku. 55, 47, 15 i 76 szybko złapali swoje talerze w magiczną aurę, aby nie narobić bałaganu, po czym truchtem opuścili pomieszczenie.\nNa szczęście na zewnątrz nie padał śnieg. A przy wejściu do hangaru było parę starych opon, na których można się było w miarę wygodnie rozsiąść. Jednak drgania były lekko odczuwalne nawet tutaj.\n- Ja chyba zwariuję… - mruknął Shadow z niezadowoleniem, sadowiąc się na kole. Ile jeszcze można to znosić, do cholery?\nKatharsis, która zdążyła już nabrać pełne policzki jedzenia, kiwnęła głową na znak, że ona wie. Uśmiechając się, przez chwilę wyglądała jak miętowy, zmutowany chomik. Przełknęła szybko i rzekła:\n- Nie denerwuj się… Jeszcze ze trzy-cztery dni. Nie więcej.\n- A ty skąd to wiesz? – Arrow, dziwiąc się samej sobie, zainteresowały słowa miętowej klaczy.\n- Bo będę miała wtedy przeszczep. – uśmiechnęła się, nabierając kolejną łyżkę jedzenia. – Dowódca mówił, że będą mi wstawiać kryształowe serce… podobno Scalpelsamowi wyszło, że można z nim dożyć ponad dziesiątki tysiąca lat lekkim machnięciem kopyta. A przy Odporności takich, o, nas, można nawet pomyśleć o kilkudziesięciu. Wy wiecie, jaka to musi być wydolność?\n- Ja bym tak Scalpowi nie wierzył. – skrzywił się Shadow. – Widziałem tego twojego genodawcę, Katt… na siłacza nie wygląda. Ba, wygląda mniej żywo od niejednego ghula. Aż żal nie dobić.\n- Jak będziesz miał ponad 1300 lat, to się będziesz mógł wymądrzać. – wtrąciła Arrow, po czym odwróciła się do 76: - Ale co to ma do rzeczy?\n- No jak to? Serce wytną jej, a przekażą mi. – rzekła spokojnie Katharsis. – I wtedy ta sucz będzie martwa. A jak tak, skały powinny się uspokoić. Bo nie będzie się już męczyć.\nGdy to powiedziała, nagle w całym SUB-ie nastała cisza. Jeszcze przez chwilę przyjemnie dzwoniła im w uszach.\nWszystkim, poza Azure, któremu do głowy naraz napłynęły dziesiątki pytań. Ale nie był pewien, czy miał komu je zadać. Ani czy powinien.\nObiekty ustaliły, że na razie nie chce im się wracać do środka, i że trochę świeżego powietrza dobrze im zrobi. Tym bardziej, że od Hangaru czuć było ciepło, które nie roztopiło jeszcze śniegu, ale też chroniło ich przed dygotaniem. Czyli – jak na ten SUB – panowała temperatura pokojowa.\nPo kilku minutach w stronę Obiektów podszedł wysoki, srebrny jednorożec. Na jego widok cała czwórka wstała. A właściwie Katt podskoczyła radośnie, a Shadow zwlókł się niechętnie.\n- Witam. – rzekł Scalpelsam, patrząc na każdego kuca po kolei. – 76, skończyłaś już?\nTa potwierdziła mocnym kiwnięciem głową. I szerokim uśmiechem.\n- Dobrze, to chodź. – skinął na nią, odwracając się najpierw w stronę budynku… a potem w stronę Azure. – Aha, i przy okazji… 55, podejdź na sekundę.\nBiały ogier wstał, niepewnie ściągając brwi. Nie miał ochoty na kolejny sparing… ani na ochrzan, tym razem naprawdę nie domyślał się, za-\nKu osłupieniu wszystkich, naukowiec wyciągnął w stronę Azziego jego PipBuck. En niepewnie chwycił go magią, po czym szybko, ale dokładnie obejrzał go ze wszystkich stron. Tym razem nie ulegało wątpliwości, że to ten.\nNie wiedział, z czego cieszyć się bardziej: z odzyskanego urządzenia… czy z miny Katharsis, która patrzyła to na maszynkę, to na Scalpa z otwartymi ustami.\n- Ale… ale… - wyjąkała, starając się opanować rosnącą wściekłość – Ale… ale był remis…\n- Nie do końca. – Scalpelsam przechylił się nieznacznie w jej stronę, ale wzrok miał utkwiony w 55. – Sparing miał na celu sprawdzić twoje nowe umiejętności. A ty wykorzystałaś tylko jedną czy dwie z nich, i to tylko po razie. Słowem… nie postarałaś się. 55 uzyskał większą ilość punktów za technikę, a przypominam, nie mógł używać 3 czarów. A poza tym masz już własny. – dodał, widząc, że klacz chce coś powiedzieć. – Regulamin zabrania posiadania dwóch i więcej. Tak więc chodź i przestań się gapić na 55, jakby tego PipBucka zżerał.\nMówiąc to, zaczął zawracać do laboratorium. Katharsis popatrzyła na białego niemal z nienawiścią, ale ten wzruszył tylko ramionami.\n„No co? Przecież to nie był mój pomysł.”\nMiętowa warknęła na ostatek, po czym potruchtała za naukowcem. Po chwili oboje zniknęli w budynku.\n(ile to już minęło? prawie miech? Tiaaaa oficjalnie potwierdzam iż sesja chyba umarła ale daję ją w stan zawieszenia....)\nAktualny czas: 19-11-2017, 18:43 Polskie tłumaczenie © 2007-2017 Polski Support MyBB


Ciasto czekoladowe z sezamkami - Słodko i wytrawnie - Vod.tvp.pl - Telewizja Polska S.A.\nSłodko i wytrawnie Ciasto czekoladowe z sezamkami\nDa się je przechować 6 miesięcy i nie są to pierniki... Joanna Profus i Agnieszka...\nWięcej o Słodko i wytrawnie\nCiasto czekoladowe z sezamkami\nDa się je przechować 6 miesięcy i nie są to pierniki... Joanna Profus i Agnieszka Kozak przedstawiają przepis na ciasteczka czekoladowe z sezamkami. ZWIŃ\nFilet z pstrąga z masłem czekoladowym\nCzekoladowy lany chrust\nRosti ziemniaczane z wędzonym łososiem\nKrem czekoladowy z leśnymi owocami\nBaba drożdżowa z czekoladą\nMaślane ciasteczka z białą czekoladą\nTort czekoladowy z piankami\nIndyk z chałwowym sosem\nŁosoś z masłem kokosowym na duszonej cykorii\nPolecamy potrawę na tyle wykwintną, że może się znaleźć na wigilijnym stole, ale też sprawdzi się znakomicie po świątecznym obżarstwie.\nJak smakuje deser po śląsku? Słodka potrawa na Boże Narodzenie z czekoladą, mlekiem i orzechami najlepiej wychodzi z dodatkiem suchego maku – symbolu dostatku i dobrobytu.\nTrudno wyobrazić sobie święta Bożego Narodzenia bez piernika. Czym wzbogacić tradycyjny przepis? Najlepiej sięgnąć po mleczną czekoladę i powidła śliwkowe.\nCzekolada sprawdza się idealnie również w dość nieoczekiwanych połączeniach: z mięsem, warzywami lub rybą. I tak karmelizowane orzechy i czekolada świetnie podkreślą smak… zupy borowikowej.\nRosti to narodowa potrawa szwajcarska. W Polsce najbardziej przypominają ją placki ziemniaczane, ale są pewne różnice. Tym razem rosti w wersji wykwintnej. Z łososiem, musem chrzanowym i... oczywiście czekoladą.\nCzasami przychodzi taki dzień, że bez słodkiego pocieszenia nie da rady. Najlepiej wtedy zaszyć się pod kocem z czymś naprawdę pysznym. Owoce leśne w połączeniu z rozpuszczoną czekoladą poprawią każdy humor. Witaminy i endorfiny to idealny zestaw na pochmurne dni.\nMoże być makaron czerwony, zabarwiony sokiem z buraka albo z suszonych pomidorów. Może być zielony ze szpinakiem, czarny zabarwiony sepią i żółty z kurkumą i szafranem. Ale dziś zupełnie coś nowego. Prosto z Włoch: pasta di cacao. Makaron czekoladowy z...\nMoże być kajmakowy, pomarańczowy, różany, bakaliowy i oczywiście czekoladowy. Wielkanoc bez mazurka to niemożliwy scenariusz. Efektowna dekoracja na pewno oczaruje wszystkich gości przy świątecznym stole, a smak ciasta pozostanie w pamięci jeszcze na długo.\nDa się je przechować 6 miesięcy i nie są to pierniki... Joanna Profus i Agnieszka Kozak przedstawiają przepis na ciasteczka czekoladowe z sezamkami.\nBiała kiełbasa chyba wszystkim kojarzy się z Wielkanocą. W połączeniu z musztardą przygotowaną z kakao i malin tworzy niepowtarzalną kompozycję smakową. To bez wątpienia pyszny sposób na świąteczną potrawę.\nBez babki wielkanocnej wiele osób nie wyobraża sobie spotkań przy świątecznym stole. Jej przygotowanie wcale nie jest pracochłonne i nie wymaga wielu składników. Poznaj prosty przepis na wykwintną i puszystą babę.\nMaślane z białą czekoladą i z nutą cytryny. Takie ciasteczka to pyszny deser, ale również wspaniały prezent na święta. Zamiast pisanek podaruj pięknie zapakowany smakołyk. To proste i nietuzinkowe rozwiązanie.\nŚliwka i czekolada to idealne połączenie. I to nie tylko w deserach. Puszysty i delikatny pasztet wzbogacany odrobiną słodyczy to nietuzinkowa propozycja do świątecznego repertuaru smaku.\nNa każdym śląskim stole z okazji święta jest królik. To bez wątpienia idealna alternatywa dla wielkanocnej pieczeni. Jak przygotować bardzo delikatny i wyrafinowany comber z królika w sosie z białej czekolady z nutką wanilii?\nKonfitura z czarnej porzeczki, mus czekoladowy i biszkopt. Tort czekoladowy wypełniony mlecznymi piankami zaspokoi podniebienia nawet najbardziej wymagających smakoszy. W jaki sposób przygotować ten niebiański rarytas?\nZ kawałkami cukierków, miękkie i wilgotne. Są idealne na każdą okazję i łatwe w przygotowaniu. Muffinki czekoladowe skuszą każdego. Zobacz, jak je przygotować.\nRybę smaży się nie dłużej niż 7 minut, sos czekoladowo-cytrynowy przygotujesz jeszcze szybciej. Efekt gwarantowany! Poznaj niebanalny przepis na dorsza w białej czekoladzie.\nOkazuje się, że chałwowy sos pasuje także do wytrawnych dań. Jak przyrządzić indyka o orientalnym smaku, z lekką nutką wanilii i kolendry?\nPiersi kaczki polane sosem czekoladowym, przybrane gałązką rozmarynu i skórką z pomarańczy to pomysł na wykwinty świąteczny obiad. Zobacz, jak go przygotować.\nMasło, kakao, powidła śliwkowe, miód, cukier i przyprawa korzenna… – przepisów na świąteczne pierniki jest wiele. Gwiazdki, choinki, serduszka i renifery … – smakują i pachną świętami. Dla tych, którzy zapomnieli o tym małym co nieco, bez którego święta smakują...\nW grudniu nie ma nic lepszego niż ciasteczka prosto z pieca, szklanka gorącego mleka i wygodny fotel. Jak upiec efektowne i bardzo proste ciasteczka z czekoladą i żurawiną? Zobacz świąteczny przepis.\nCzy da się połączyć w jednym przepisie łososia, wiórki kokosowe, imbir, masło i słodkie cukierki? Agnieszka Kozak i Joanna Profus przekonują, że to naprawdę dobre zestawienie.\nSuflet wymyślił w 1820 roku ojciec francuskiej gastronomii, Antoine Careme. Podobno był w nim tak zakochany, że dodawał do środka… płatki złota. Nasz przepis uwzględnia tylko trzy tabliczki gorzkiej czekoladowy, ale wzbudza równie gorące uczucia…\nZapraszamy na sernik pieczony w kąpieli wodnej, podawany z sosem owocowym i lodami waniliowymi.\nKawałki kurczaka zanurzone w cieście kokosowym podawane z dipem śliwkowo-czekoladowym to pomysł na popisowe danie na wyjątkową okazję. Zobacz, jak je przygotować.\nMousse au chocolat to jeden z klasycznych deserów kuchni francuskiej. Okazuje się, że klasykę można jeszcze udoskonalić. Wystarczy... trochę karmelowej czekolady!


Jakie jest Wasze popisowe danie na obiad albo kolację? - Page 3 - Kuchnia, sprzątanie, obowiązki domowe - pasje prawdziwej kobiety ;) - BraciaSamcy.pl\nJakie jest Wasze popisowe danie na obiad albo kolację?\nBy Morfeusz, February 26 in Kuchnia, sprzątanie, obowiązki domowe - pasje prawdziwej kobiety ;)\nGodzinę temu, Azizi napisał:\nDobry przepis na spód masz?\nRaczej zupełnie standardowy. Jak się uda kupić to z Fariny 00 a jak nie ma pod ręką to ze zwykłej pszennej 450 lub 550. No i w ogólności na dwa sposoby. Pierwszy - dłuższy, z napowietrzaniem mąki przez sito i kilkugodzinnym garowaniem ciasta i drugi szybki (czasem jest nagła ochota, bez planu), mąka prosto z torebki z "wyrastaniem" max 0.5h. Wyrabia maszyna.\nMąka, sól (wcale nie mało, ale sporo od granicy przesolenia), suszone drożdże i woda. Tyle że biorę wodę bardzo alkaliczną, o pH 8.5 i dość miękką, jakieś 3-4dH. No i pieczone na wygrzanym kamieniu z glinki/ceramiki, szkliwionym na górze.\nJeszcze taki patent - brzegi lekko smaruję oliwą, wychodzą wówczas bardzo fajnie chrupkie. Piekarnik na max, czyli u mnie ledwie 250C.\nPierwszy - dłuższy, z napowietrzaniem mąki przez sito i kilkugodzinnym garowaniem ciasta i drugi szybki (czasem jest nagła ochota, bez planu), mąka prosto z torebki z "wyrastaniem" max 0.5h. Wyrabia maszyna.\nA jakie Ci to ciasto wychodzi? Sprężyste i elastyczne, tak, że nie robią się dziury przy rozciąganiu ciasta na spód do pizzy, czy jednak te dziury powstają?\nJa swojego czasu sporo się napracowałem, żeby wypracować dobrą recepturę na spód, ale za każdym razem miałem ten problem, że ciasto nie było tak elastyczne jak można zobaczyć w pizzeriach, że gość rozciąga ciasto przerzucając je, bo robiły się dziury/ciasto się rozrywało.\nInna kwestia to taka, że zawsze to moje ciasto (nie mąka) nie było tak napowietrzone jak to w pizzeriach, co można rozpoznać po tym, że w cieście po upieczeniu nie było "wybrzuszeń" wynikających właśnie z zamkniętych bąbelków powietrza w cieście.\nTak jak patrzę na zdjęcia powyżej, to chyba to ciasto wyszło Ci podobne do mojego, chyba, że to tylko na zdjęciach tak wygląda.\nDobry patent na pizzę ze zwykłego piekarnika, to taki, żeby rozgrzać piekarnik na dole i na górze (obie grzałki) i na start dać tacę na kilka minut na sam dół, dosłownie położyć ją na dnie, a potem dać na najwyższe możliwe położenie. Wtedy dół będzie fajnie spieczony i chrupiący, ciasto nie będzie rozmokłe, a góra będzie ładnie przypieczona.\n17 godzin temu, Sceptyczny? napisał:\nSprężyste i elastyczne, tak, że nie robią się dziury przy rozciąganiu\nTo z foto było robione w wersji szybkiej, ale i tak się nie rozrywa. Tą wersję robię trochę bardziej wilgotną, żeby było "lżejsze" do wyrastania w piekarniku. Jeśli Ci się rozrywa, to może za krótko wyrabiane i się gluten nie uwalnia? Ja wyrabiam w mikserze z hakiem, wstępnie robię bardzo luźne i jak już się ciągnie gluten to je "dogęszczam" dodatkową mąką do pożądanej konsystencji.\nDobry patent na pizzę ze zwykłego piekarnika, to taki, żeby rozgrzać piekarnik na dole i na górze (obie grzałki) i na start dać tacę na kilka minut na sam dół,\nJuż kombinowałem z różnymi sposobami, nawet ze wstępnym podpiekaniem samego spodu, wyjęciem, obłożeniem dodatkami i ponowną wrzutą do piekarnika. Teraz robię tak, że całość od zera Idzie na kamień na samym dole, grzałki grillowe góra+dół na max temp. i pod koniec włączam termoobieg. W każdym razie, na pizzę się nie spinam, bo jak nie ma dobrego pieca to i tak wyjdzie daleka od ideału.\nChociaż ostatnio wilczo zgłodnieliśmy na mieście i wstąpiliśmy do jednej "pizzerii" po drodze. Dostaliśmy pizzę w której w roli sosu pomidorowego wystąpił żywy koncentrat pomidorowy ze słoiczka. Makabra. Chyba taka z mrożonki byłaby lepsza.\nKiedy jadlam jeszcze mięso, robiłam świetnego łososia w pomarańczach, kurczaka w curry i giouvetsi.\nOdkąd jestem weganką giouvetsi jest wegańskie, curry na mleku kokosowym z tofu i kuchnia azjatycka- ta na razie fusion cuisine, ale mam zamiar się zapoznać ze specjalnościami kilku krajów.\nA do tego parzę najlepszą herbatę...przynajmniej w mojej dzielnicy\n@Ewka Łosoś w pomarańczach??? 😍\nTeż pierwszy raz słyszę o łososiu w pomarańczach. Brzmi intrygująco.\nBliscy lubią mojego łososia w czosnku i koperku. Ostatnimi czasy robię go tylko w kombiwarze.\nDo tego zwykle zasmażka ze szpinakiem i śmietaną.\nMałysz zrobił obiad a Gocha wybrzydza !\nGocha krytykuje Małysza, który zrobił dla niej obiad


Wołowina bulgogi w chwilę, może dwie - Stonerchef\nKolacjaMięsoObiadPrzepisyŚniadanieSzybka patelniaWołowinaWytrawne Imperium\nby Stonerchef 2 kwietnia, 2019\nby Stonerchef 2 kwietnia, 2019 0 comment\nWołowina bulgogi to nasz nowy faworyt wśród wszystkich dań z tzw. „szybkiej patelnii”. Jest głęboka w smaku, dość esencjonalna od sosu sojowego, słodka od miodu (lub cukru, w zależności od wersji) i charakterna dzięki paście gochujang. A do tego bardziej błyskawiczna od błyskawicy.\nWołowina bulgogi — o ile dobrze kalkulujemy — liczy sobie 7 składników, a mianowicie:\nMięso wołowe (Bez cholery, Szerloku!)\nkoreańska pasta paprykowa z fermentowanej soji (gochujang)\nNo, opcjonalnie jeszcze można to obsypać sezamem i wiadomo, że na czymś trzeba smażyć, ale generalnie wołowina bulgogi to prawie bezobsługowe danie. Prawie, bo coś tam podczas smażenia zamieszamy, delikatnie machniemy patelnią, ale w ogólnym rozrachunku, to narobimy się tyle, co Ferdek Kiepski w typowe poniedziałkowe popołudnie.\nI tutaj pojawia się bardzo dziwne uczucie, bo wołowina bulgogi jest zbyt szybka i zbyt prosta, żeby robić AŻ takie wrażenie na kubkach smakowych, jednak zaraz po skonsumowaniu pierwszego widelca tej potrawy budzi się w nas taka dzika żądza pałaszowania tego mięska, że trudno ją wytłumaczyć.\nCzujemy się wtedy trochę jak przedstawiciel młodzieży okołogimnazjalnej, któremu administrator przywrócił konto w grze online po miesiącu głodówki, na którą ów przedstawiciel został skazany za zbyt uporczywe sugerowanie swojego powinowactwa z rodzicielkami współużytkowników — że tak się eufemistycznie wypowiemy na temat naszego stanu emocjonalnego, gdy wołowina bulgogi podróżuje między przełykiem a żołądkiem.\nPrzepis na wołowinę bulgogi (WIDEO)\nNo cóż, widocznie to ma prawo tak smakować.\nA my mamy prawo — ba, wewnętrzny obowiązek! — podzielić się z Wami przepisem na ten pożywny posiłek.\nDo przygotowania wołowiny bulgogi przydadzą się:\nSkładniki (dla 2 osób + porcja na zapas):\nok. 1kg mielonej wołowiny (może być z chudszej części)\n200g brązowego cukru lub 200ml miodu\n1 łyżka pasty gochujang (można zastąpić sosem sriracha)\n2 łyżki oleju sezamowego (do smażenia)\n2 łodygi dymki (drobno pokrojone)\nTak właśnie będzie karmelizował się sos na naszej wołowinie bulgogi.\nZanim jednak do tego dojdzie, przewińmy nieco taśmę do tyłu.\nZaczynamy od porządnego rozgrzania woka i doprowadzenia oleju sezamowego do wysokiej temperatury na dużym ogniu.\nNastępnie wrzucamy do naczynia nasze mięso.\nRozdrabniamy wołowinę w woku, po czym dorzucamy czosnek wraz z imbirem i smażymy całość, aż wołowina się cała zrumieni, tracąc różowy kolor. Pamiętamy przy tym o dość częstym mieszaniu.\nZlewamy ok. 3/4 tłuszczu z woka, po czym dodajemy sos sojowy z cukrem (lub miodem) oraz pastą gochujang i mieszamy całość raz jeszcze.\nGotujemy nasze mięso na sporym ogniu do chwili, gdy płyny wejdą z powrotem w mięso, a sos skarmelizuje się z cukrem, oplatając całą wołowinę. Pamiętamy jednak, żeby nie przedłużać tego procesu, bo inaczej główny bohater może się nieco podsuszyć.\nNa sam koniec wprowadzamy szczypior i posypujemy całość sezamem.\nJeśli dacie odpocząć wołowinie bulgogi kilka minut, to przejdzie sobie ona smakiem i aromatem dymki oraz sezamu, a wtedy wystarczy ją już tylko delikatnie podgrzać i serwować z tym, co mamy pod ręką — ryżem, makaronem, pieczywem, na pizzy, czy gdzie tam jeszcze brzusio zapragnie.


Dom nad Wierzbami (Azyl tylko dla dorosłych) - odkrywaj i rezerwuj na Slowhop.com\nPolska, Jackowo Dolne 11A\nZwolnij, wyłącz klimatyzację, otwórz okna i wpuść do środka świat. Nie ma sensu się spieszyć, bo w Domu nad Wierzbami rytm życia wyznaczają odwieczne prawa natury. Dźwięki kuchni i rozmów w salonie przeplatają się z odgłosami płynącymi z nadbużańskiej dżungli. Słychać śpiew ptaków, kumkanie żab, pianie kogutów, wieczorne ujadania wioskowych psów. Ale i odgłosy młocarni latem czy pił tnących drewno na przedwiośniu.\nW styczniu i w lutym w Domu nad Wierzbami, jak u misia w gawrze. Cieplutko, cicho, bo gości jak na lekarstwo. Tylko koty i pies, domagające się uwagi i pieszczot ożywiają głęboką ciszę. No i zza okna, znad rozlewiska, doleci czasem miarowy łopot skrzydeł łabędzi, niekiedy zakrzyknie czapla. Brakuje nam wtedy radosnego gwaru podczas posiłków i wieczornych posiadówek. Szybko jednak czuć powiew wiosny, a wtedy rzeka budzi się do życia. W iskrzącej się od słońca wodzie pojawia się wydra, a nadbużańskie krowy przemierzają rzekę niczym święte wody Nilu.\nPrzyjedź po spacer o świcie w towarzystwie kota, zapach chleba o poranku, świeżą rybę na talerzu i fafernuchy na deser. Ugościmy Cię jak w rodzinnym domu - jesteś tu mile widziany, ważny i wyczekiwany.\nJak dobrze, że jesteście. Czekam na Was nad Bugiem i już wstawiam chleb do pieca. Na Wasz przyjazd dom będzie pachniał chrupiącą skórką, a może jeszcze rybą z Bugu, zobaczymy co pojawi się w menu. Przez ostatnie 11 lat zajmuję się głównie „przychylaniem nieba” gościom, którzy przyjeżdżają do nas wypoczywać, poznawać dziką nadbużańską przyrodę, uprawiać rzemiosło i sztukę, stosować życiowy strajk włoski, którego tak brakuje w codzienności. Pomimo tego, że mogłoby się wydawać, że nie dzieje się tu nic, to zawsze jest coś do roboty. A to warsztaty malarskie, stolarskie, wikliniarskie, kulinarne albo te z tworzenia naturalnych kosmetyków. Gwarne rozmowy przy śniadaniu zakłócające ciszę poranka i wycieczki przyrodnicze na nadbużańskie łęgi. Między tym wszystkim, niczym pszczoły pracownice, robimy mnóstwo przetworów z warzyw, owoców i grzybów – zaklętych w słojach, słoikach i butelkach, ususzonych i tych zalanych mocnymi płynami. Potem częstujemy, karmimy i degustujemy. Po to jesteśmy - by Wam... było dobrze. To nie tylko ja, ale i zespół wspaniałych kobiet współtworzących klimat naszego domu. Nie można zapomnieć o Asi, Joasi, Wioli, Edycie, Izie, Tunde, Urszulce i Ani. Zapraszamy do naszej republiki babskiej. więcej\nzapraszamy tylko koty - nasz pies nie akceptuje innych psów\nBug za oknem i cudowna nadbużańska flora i fauna wokół domu\nsauna fińska i rzymska, kąpiele ziołowe w wannie nad rozlewiskiem, warsztaty\ndomowe i ekologiczne śniadania i obiadokolacje, także wege i wegańskie\nmamy kajaki, canoe i rowery\nmiejsce wyciszenia dla dorosłych - zapraszamy bez dzieciaków\nNasz dom jest Waszym domem. Ze wszystkimi zaletami i wadami, zasadami i urokami. Zapachem drewna i skrzypieniem podłóg, komarami i budzikiem w postaci ptasich koncertów i krowich porykiwań. We wnętrzach unoszą się aromaty z kuchni, na ścianach wiszą prace naszych znajomych malarzy, a koty i pies okupują... kanapy. To dom wypełniony ciepłem i historią zbudowaną ze stuletnich bali, który swoje nowe miejsce zamieszkania znalazł w nadbużańskiej dziczy.\nW starym domu mamy dla Was 5 pokoi z balkonami i widokiem na rzekę dla łącznie 11 osób. Dwa pokoje 3-osobowe oraz trzy pokoje 2-osobowe. Gdy będziecie potrzebowali socjalizacji i chwili przy kominku, zapraszamy do przytulnego salonu i na duży taras z perspektywą na ogród.\nW 2014 r. zakończyliśmy budowę nowego budynku, który nazwaliśmy Szarym Domem. To nowocześnie urządzona przestrzeń, w której możecie wypoczywać, integrować się, korzystać z szerokiej gamy warsztatów, szkoleń, zajęć edukacyjnych, tanecznych i medytacyjnych, w tym jogi, a także spotykać się towarzysko.\nW Szarym Domu znajduje się 40-metrowa sala z lustrami, wyposażona w urządzenia multimedialne, z rozległym widokiem na łąki i rozlewiska Bugu i tarasem. Jest osobna kuchnia oraz dwa pomieszczenia z łazienkami na piętrze. Jedno z tych pomieszczeń ma duży balkon od strony rzeki, okno drugiego wychodzi na sad.\nRęczniki wydajemy na życzenie. Zmieniamy je raz na 5 dni (na prośbę częściej).\nW naszym domu na co dzień przyjmujemy tylko osoby dorosłe. Zasada nie dotyczy świąt, długich weekendów, rodzinnych uroczystości oraz warsztatów kulinarnych i wycieczek dla dzieci.\nAlergików informujemy, że zwierzęta są członkami naszej rodziny. Mamy psa o imieniu Synek oraz 4 koty: Fionę, Bąbla i dwa młode rudziaki - Józia i Rudzika. Psiarzy musimy z żalem powiadomić, że nasz Synek nie toleruje innych psów na swoim terenie. W tej sytuacji zapraszamy tylko koty.\nO ekologii wiemy bardzo dużo i od wielu lat staramy się żyć i gościć nie szkodząc środowisku:\n- Segregujemy odpady i zachęcamy Was do pójścia w nasze ślady.\n- Nie używamy chemicznych środków czystości i ochrony roślin w domu i w gospodarstwie.\n- Żywimy Was tak, jak siebie – używamy w większości produktów wyprodukowanych tradycyjnie i ekologicznie przez siebie i lokalnych wytwórców oraz fair trade.\n- Korzystamy z paneli słonecznych, które ogrzewają wodę użytkową, używamy energooszczędnych żarówek. -Staramy się pamiętać o wyłączaniu urządzeń. Nie prasujemy pościeli i ręczników.\n- Ograniczamy zużycie wody. więcej\nKuchnia to dla mnie temat rzeka. Szeroka, głęboka i zawiła jak sam Bug. Uwielbiam częstować, eksperymentować, odkrywać stare przepisy i regionalne smaki. Do przygotowania posiłków używam lokalnych, tradycyjnie produkowanych produktów. Zwracam uwagę czy są ekologiczne i fair trade. Sama piekę chleb i... ciasta, przetwarzam warzywa, grzyby i owoce. Tak powstają dżemy, konfitury, soki, pikle i inne marynaty, a także zaprawy z dzikich owoców do wódeczki, słynne już wino Bella Rosa z głogu, Bello Nero z aronii i czarnego bzu oraz gruszkowy cydr. Wszystko bez dodatków E, sztucznych barwników i ulepszaczy smaku. Chcę karmić Was i ugaszczać czymś naprawdę dobrym. Kuchnią polską, z przewagą regionalnej, także wegetariańską i wegańską. Na stole często goszczą ryby z miejscowej rzeki. Nie zdziwcie się, kiedy do stołu zasiądziemy razem z Wami - jemy razem, jak w rodzinnym domu.\nSerwujemy śniadania i obiadokolacje, a za dodatkową opłatą możecie skorzystać z osobnej, w pełni wyposażonej kuchni.\nPonieważ nasz dom leży w bliskim sąsiedztwie Białej Kurpiowszczyzny i wpływy kulturowe tej krainy dotarły do naszej wioski, więc często podajemy regionalne przysmaki. Dlatego na tapetę bierzemy fafernuchy, rosół z prośnianek i pyzuchy z kozim twarogiem z ziołami. Częstujemy jeszcze leszczem z tymiankiem i szczupakiem podlanym wiejską śmietaną oraz wyjątkowymi pierogami. Nie będę zdradzać wszystkiego, bo element zaskoczenia w menu to rzecz jak najbardziej pożądana. Przyjedźcie i dajcie się nakarmić. więcej\nZapraszam do domu po relacje, proste uciechy, ucieszone miny i błogość od progu. Nie trzeba zapełniać kalendarza atrakcjami, czas płynie naturalnym biegiem rzeki, pór roku i kwitnienia. Dziki Bug i rozlewiska, kajaki, canoe, rowery, brodzenie i łowienie - trochę u nas jak w bajce, albo w serialu o dobrym... życiu i dobrych ludziach. Nie nudzimy się, bo przyroda zapewnia urozmaicenie. Można siedzieć na tarasie i o każdej porze roku obserwować inną panoramę Doliny Dolnego Bugu. Chętnie Wam potowarzyszymy z nalewką, winem własnej produkcji i opowieściami, których zgromadziliśmy sporo.\nWiosną rzeka przybiera, zalewając przybrzeżne łąki i wyspy (podchodząc czasem aż pod ogrodzenie działki), to cofa się, w porze letniej odsłaniając piaszczyste łachy, doskonałe do leniwego plażowania i kąpieli. Rzeczne odnogi, meandry, wyspy i półwyspy tworzą istny labirynt będący oazą dla ryb i wodnego ptactwa, jakby stworzony do tego, by eksplorować go z kajaka lub łódki, z wędką lub aparatem fotograficznym. A zimą? Po spacerze czy marszu na biegówkach po zaśnieżonych łąkach można zaszyć się w zaciszu pokoju z dobrą książką, albo zejść do salonu, usadowić blisko płonącego kominka z kotem na kolanach i kieliszkiem wina w ręku i wsłuchiwać się w ciszę.\nMamy dla Was przygotowane 2 kajaki, canoe oraz rowery - wszystko na miejscu.\nMoglibyśmy godzinami opowiadać o florze i faunie naszych okolic. Las łęgowy, czyli dzika dżungla nadbużańska, żyjące w jej czeluściach ptaki błotno-wodne, lornetki i cały dzień z głowy. Zapraszamy na mikrowyprawy przyrodnicze po rozlewiskach Bugu kajakami i łodziami z przewodnikiem oraz na wycieczki edukacyjne po obszarze Natura 2000 Dolina Dolnego Bugu.\nWieczorem, gdy powietrze aż drga od dźwięków owadów, ptaków i mruczenia kotów, a słońce się czerwieni czas na relaks. Przy ognisku, na tarasie z książką czy w ziołowej kąpieli w wannie nad rozlewiskiem. Tak trzeba żyć.\nDzielimy się tym co mamy najlepsze, więc zachęcamy do dołączenia do nas w kuchni. Organizujemy warsztaty kulinarne i odkrywamy tajemnice starych, regionalnych przepisów. Wspólnie zrobimy przetwory z owoców, warzyw, grzybów, a może nawet uda nam się zmajstrować pyzuchy.\nNasze Jackowo Dolne to nie tylko rzeka, w zasięgu spaceru znajdują się także piękne lasy - popowski (4 km) i somiankowski (2 km). Droga do nich prowadzi przez Barcice, wieś założoną w XIII wieku, w centrum której znajduje się jeden z najcenniejszych zabytków sakralnych Mazowsza - drewniany kościół barokowy z 1758 roku. We wsi można jeszcze obejrzeć kilkanaście kurpiowskich drewnianych chałup, położonych na wysokiej skarpie nad rzeką.\nInnym atrakcyjnym celem wycieczki rowerowej może być położony na północy Pułtusk. Droga do niego może prowadzić wzdłuż Bugu i koroną wału wzdłuż Narwi, po drodze mijając bagnisty rezerwat ptasi Stawinoga. Punktem kulminacyjnym eskapady może być zwiedzanie Pułtuska, gdzie znajduje się uroczy i nieco zapomniany rynek oraz malowniczy, górujący nad Narwią Zamek Biskupi. więcej\nMamy zasady, które są po to żeby Wam było jak najlepiej. Szanujemy ciszę, spokój, nicniemuszenie i beztroskę dorosłych w czasie ich wolnych chwil. Dlatego w naszej agroturystyce na co dzień przyjmujemy tylko osoby dorosłe.\nWyjątek od reguły stanowią święta, rodzinne uroczystości oraz warsztaty kulinarne... i wycieczki dla dzieci. Wtedy otwieramy nasze drzwi dla maluchów, które czują się tu jak ryby w Bugu, krowy na łące i koty na kanapie - czyli na miejscu. Zabieramy je wtedy na mikrowyprawy przyrodnicze, organizujemy wycieczki edukacyjne z przewodnikiem, szalejemy w kuchni podczas warsztatów kulinarnych i dajemy im pełną swobodę do szaleństwa. Zazwyczaj jednak całe dnie spędzają na dworze, bawią się z kotami, układają budowle z patyków i liczą krowy pasące się po drugiej stronie rozlewiska. Na szybko posilą się obiadem i znów fruną na podwórko, bo tam są sprawy i sprawunki. Żyć nie umierać. więcej\ncena za osobę 90zł\nobiadokolacja 50zł/60 zł\npakiet degustacyjny własnej produkcji win, nalewek min. 50zł/max. 90zł\ncena za korzystanie z kuchni 20zł\nkąpiele ziołowe w wannie w ogrodzie nad rozlewiskiem 90zł\nkorzystanie z rowerów 30zł/dzień\ncanoe i dwa 2-osobowe kajaki 35zł/dzień\nsauna do 3 os. 120 zł/powyżej 3 os. 180 zł\nW naszej agroturystyce przyjmujemy tylko osoby dorosłe. Zasada nie dotyczy świąt, rodzinnych uroczystości oraz warsztatów kulinarnych i wycieczek dla dzieci.\nDo dyspozycji gości mamy osobną, w pełni wyposażoną kuchnię. Cena za korzystanie do przyrządzania posiłków - 20 zł/doba. Cenę za korzystanie z kuchni przez większe grupy ustalamy indywidualnie.\nOd wiosny do jesieni organizujemy wycieczki edukacyjne dla dzieci i dorosłych z przewodnikiem po obszarze Natura 2000 Dolina Dolnego Bugu. Grupy od 6 do 15 osób. Cena 20 zł/godz./os.\nZapraszamy na mikrowyprawy przyrodnicze po rozlewiskach Bugu kajakami i łodziami z przewodnikiem, z obserwacją unikalnego lasu łęgowego, dzikiej śródrzecznej "dżungli", żyjącego tam licznie ptactwa i rzadkich gatunków wodnej fauny. Koszt 2-godz. wycieczki - 60 zł/os.\nProponujemy warsztaty kulinarne dla dorosłych i dzieci w wieku od 10 lat. Warsztat trwa 4 godziny, przyjmujemy grupy od 5 do 10 osób, cena już od 30 zł/osoba.\nW okresie od 1 maja do 30 sierpnia przyjmujemy rezerwację minimum na 2 noclegi.\nPotwierdzeniem rezerwacji jest wpłacenie zaliczki w wysokości 25% wartości pobytu przez system Slowhop.\n07-203 Jackowo Dolne 11A\nGdy myślę o Basi i jej domu, od razu przypomina mi się piosenka Hanny Banaszak: „ W moim magicznym domu, wszystko się zdarzyć może, same zmyślają się historie, sam się rozgryza orzech. W moim magicznym domu, ciepło jest i bezpiecznie, gościu znużony, gościu strudzony, kiedy zabłądzisz kiedyś w te strony, zajrzyj to do mnie koniecznie...” Jak dobrze, że „zabłądziłam” do Basi! I teraz mam dylemat. Bo Serce mówi: podziel się dobrą nowiną, mów o Basi i jej pełnym sztuki domu, jej przepysznym jedzeniu i przyjaznej przyjacielskiej atmosferze, mów o nadburzańskich łąkach i puszczy, gdzie można włóczyć się godzinami. Mów o Ciszy i spokoju, gdzie każdy outsider znajdzie ukojenie. A rozum swoje: milcz kobieto...inaczej zrobi się tu szybko tłoczno i gdzie się podziejesz samotniku, gdy najdzie Cię ochota pobyć z dala od zgiełku świata? ......Na szczęście zawsze idę za głosem swojego rozumnego serca:)\nTo jest zdecydowanie najlepsze, najzabawniejsze, najcieplejsze i najspokojniejsze miejsce na ziemi ❤\nWspaniałe miejsce dla chcących odpocząć od codzienności. Swobodna atmosfera, pyszne jedzenie, wspaniały widok na wierzby i Bug.\nPyszne jedzenie, cudowna gospodyni i dom z duszą. Wspaniałe miejsce na ucieczkę od zgiełku miasta i codzienności. Można odpocząć, wyciszyć się i otworzyć na kontakt z drugim człowiekiem.\nMiejsce z duszą i własnym niepowtarzalnym klimatem, stworzone przez nietuzinkowe osoby. Było wygodnie, błogo, cicho, pachnąco i smacznie, baaardzo smacznie :) Na pewno tu wrócimy!\nBardzo sympatyczne miejsce, faktycznie można się zupełnie wyłączyć. Przepiękna okolica na spacery. Znakomite śniadania i obiadokolacje przy wspólnym stole. Dom ma niepowtarzalny klimat i zdecydowanie wart jest polecenia na weekendowy odpoczynek. Jest jedno małe "ale", które mimo wielu zalet pozostawiło bardzo duży niesmak. Zapłaciłam zaliczkę 150 zł, pozostała kwota do zapłaty miała wynieść 450 zł (dwie osoby, dwie doby ze śniadaniem, jedna obiadokolacja).. a przy wyjeździe poproszono nas o 700. Jeśli możliwość zaparzenia sobie herbaty i kawy to 250 zł to lekka przesada.. Na pewno byłoby miło gdybyśmy zostali poinformowani co do dodatkowych kosztów.\nFantastycznie miejsce na odpoczynek od codziennego pośpiechu i nadmiaru bodźców. Przy wspólnym stole można poznać fajnych otwartych ludzi, po posiłku odpocząć przy książce w towarzystwie przyjaznych kotów i synka, który prosząc o pieszczoty trąca o kolana swoim słodkim pyszczkiem. Spacer po okolicy powala na uporządkowanie myśli i napawanie się bliskością z cudowną przyrodą. A gospodyni Basia jest ciepłą i otwartą na ludzi osobą, która z przyjemnością gości wszystkich w swoim domu. Polecam gorąco.\nBardzo przyjemny pobyt, pogoda nam dopisała, niesamowicie cicho, miejsce z klimatem, naprawdę polecamy na wyjazd niedaleko Warszawy :)\nSpedzilam ostatni tydzien sierpnia u Basi. Jest tak jak na zdjeciach-swojsko i sielankowo. Posilki na zacienionej winorosla werandzie w towarzystwie ciekawych ludzi mialy swoj niepowtarzalny urok.\nBardzo nam się podobało, Pani Basia dba żeby się czuć jak u siebie! Sielsko i anielsko oraz pysznie!\nNie mogłam marzyć o lepszym miejscu na ucieczkę od codzienności, bo w tym miejscu czas płynie wolniej, pozwala się zatrzymać, pomyśleć i poczuć głębiej to, co dookoła i w nas samych. Z niecierpliwością czekam na okazję by wrócić!\nPiękne miejsce, przemyślany każdy detal. Zieleń, gwiazdy ... zapomina się, że miało się coś sprawdzić w telefonie 😉 Basia - gospodyni - cudowna, ciepła. Miałam wrażenie, jakbyśmy znały się od dawna. Byłam pierwszy raz. Na pewno nie ostatni.\nC U D O W N E miejsce. Odpoczęłam, miałam wenę twórczą, była cisza i ciemność piękna i szum i trawy i krowy...\nCiekawe miejsce ale ....jest małe ale.... Był problem z azylem dla dorosłych..... Wymogła to sytuacja ale skoro do czegoś się zobowiązujemy ?\nReset dla zabieganych na 100% , dusza w pełni uraczona ciszą / kotami / cudownymi ludźmi oraz świetnym domowym jedzeniem!\nTo nie tylko wspaniały, pięknie położony dom ale przede wszystkim ludzie, którzy tworzą atmosferę tego miejsca. I bardzo przyjazne zwierzaki. Pies towarzyszy w odkrywaniu okolicy, koty chętnie wskakują na kolana i głośno mruczą. Poza tym cisza i spokój. Czas się zatrzymuje. Idealne miejsce, żeby się oderwać od rzeczywistości.\nIdealne miejsce, żeby zapomnieć na chwilę o miejskim zgiełku, pracy, obowiązkach. Czas tutaj płynie wolniej. Nic nie trzeba robić, nigdzie nie trzeba się spieszyć. Hamak, książka, spacer na nadbużańskie łąki. Byłam tu krótko ale wyjeżdżam z "naładowany akumulatorem". 😊\nŚwietne miejsce, aby na chwilę zwolnić i uciec od zgiełku miasta. Dziewczyny emanują energią i są gotowe na każde wyzwanie kulinarne, jak np. w naszym przypadku weganizm. Wspólne posiłki mają swój urok, natomiast jeśli ktoś ma ochotę pobyć sam, działka jest bardzo duża i ma sporo zakątków w których można się "wylogować". Pozdrawiamy, Ewa i Piotr.\nFantastyczne miejsce z duszą. Cudowne Panie, które nie tylko przygotowują przepyszne posiłki, ale też zarażają pozytywną energią. Idealne na weekendowy relaks i odcięcie się od świata. Dodatkowy plus za magiczną kąpiel ziołową z widokiem na rzekę i pola.


Nagrody Teatru Polskiego Radia (galeria) - Jedynka - polskieradio.pl\nNagrody Teatru Polskiego Radia (galeria)\nOstatnia aktualizacja: 26.09.2011 10:45\nIngmar Villqist oraz Natalia Sikora są tegorocznymi laureatami nagród za debiut reżyserski i aktorski.\nNagrody Teatru Polskiego Radia\nTeatr Polskiego Radia przyznał tegoroczne nagrody za debiut reżyserski i aktorski. Nagrodę Don Kichota otrzymał Ingmar Villqist, zaś nagrodę Arete odebrała Natalia Sikora.\nIngmar Villqist napisał i wyreżyserował trzy słuchowiska dla Programu Pierwszego Polskiego Radia. Są to "Kompozycja w błękicie", "Taka fajna dziewczyna jak ty" oraz "Oddychaj ze mną". Laureat powiedział, że praca w radiu to dla niego niezwykłe doświadczenie. Zauważył, że wiele sztuk nie ma szans na wystawienie na klasycznej scenie, bo są - jego zdaniem - zbyt trudne i piękne.\nNatalia Sikora nagrodę dostała za koncert "Absurdustra - Próba Norwida", wydany na płycie jako spektakl słowno-muzyczny przez Teatr Polskiego Radia. Laureatka wybrała wiersze Norwida do tego spektaklu oraz napisała własny tekst.\nTeatr Polskiego Radia też został laureatem. Dostał nagrodę Kuźni Mistrzów Mowy Polskiej za pielęgnowanie i kultywowanie wzorców poprawnej polszczyzny. Przyznano ją po raz pierwszy. W imieniu zespołu nagrodę odebrał dyrektor Teatru Polskiego Radia Janusz Kukuła. Powiedział, że jest zaszczycony tą nagrodą oraz że Teatr Polskiego Radia od zawsze był strażnikiem polszczyzny. W ubiegłym roku laureatami Teatru Polskiego Radia za debiut reżyserski i aktorski zostali Olena Leonenko i Janusz Głowacki.\nWieczór uświetnił spektakl nagrodzonego Ingmara Villqista "Oddychaj ze mną" wykonany przez Magdalenę Kutę i Marcina Trońskiego oraz koncert "Absurdustra - Próba Norwida" Natalii Sikory.\nCeremonię wręczenia nagród, a także słuchowisko i występ Natalii Sikory transmitowała radiowa Jedynka. Polskie Radio już od ponad 80 lat emituje spektakle i koncerty, na które czekają słuchacze. Transmituje je w Programie 1 w środy po godz. 20 i w niedziele po godzinie 21.\nZobacz więcej na temat: KULTURA POLSKA Janusz Głowacki Janusz Kukuła


Lampa wisząca abażurowa szara Hilma 40 cm - PR Home I Casabianca\n» Lampa wisząca abażurowa szara Hilma 40 cm - PR Home\nOryginalna, efektowna wisząca lampa abażurowa w kształcie elipsy. Metalowy stelaż powleczony lnianym abażurem w pięknym szarym kolorze. Ponadczasowy charakter i neutralny kolor pozwalają wykorzystać ją we wnętrzach urządzonych w różnym stylu. Idealna do salonu, sypialni lub pokoju dziecięcego.\nWiszące lampy materiałowe dają przyjemne, nastrojowe światło wprowadzając do wnętrza ciepły, elegancki klimat. Te z serii Hilma występują w trzech naturalnych kolorach: szarości, beżu i bieli oraz trzech rozmiarach: 40/50/60 cm.


Autor Wątek: Końska Rewia Mody XIV (2020) (Przeczytany 35166 razy)\n« #150 : Luty 13, 2020, 17:05:19 »\npakota, - pięknie pasuje ten glitter\nSivrite, - ale śliczne bordo!\nSiwaa, - ten golf jest przeboski, muszę zobaczyć czy u nas został Kocham golfy. Przez Ciebie cała się ubiorę, właśnie czekam na bryczesy\nSpontaniczna sesja wczoraj, w roli głównej kantar z związek rosegold i derka powderrose-chocochip:\n« #151 : Luty 13, 2020, 20:45:22 »\nKeirashara, ale to fiolet przecież. To prędzej purpura. :P Bordo czeka na swoją kolej. Fiolet wzięłabym tylko dlatego, że uznałam, że wzięcie dwóch bordowych to jednak trochę nie teges.\n« #152 : Luty 15, 2020, 00:25:25 »\nNirv, ale świetnie w tym teal!\nkeirashara, fajne foto i ta derka jest przepiękna|\nSiwaa, ten zestaw z tym golfem musi wyglądać świetnie.\nJa mam mamuta w derce, kantarze i uwiązie z Navy-Green.\n« #153 : Luty 15, 2020, 08:55:22 »\nkeirashara ta derka to jakiś obłęd Po co ja to zobaczyłam Teraz nie da odzobaczyć\n« #154 : Luty 15, 2020, 13:52:35 »\nSpooks navy shine i rozdziewiczony kucyk pasem do lonzowania\n« #155 : Luty 15, 2020, 17:49:40 »\ndairoxroxi śliczny kolor\nJa jestem mega rozczarowana Ps od Sweden. Kolory ich nowości niczym stara kolekcja Equestrian Sztokholm Nowa zieleń o ton inna od poprzednich, błękit jak w ES.\nNie wiem czy ktoś z was brał udział w organizowanym przez nich konkursie. Ale ja wysłałam dwa projekty i ogłosili 4 do wyboru patrzę o mój projekt A to niestety był ktoś inny,a kolorystyka taka jak moja.\n« Ostatnia zmiana: Luty 15, 2020, 18:31:47 wysłane przez anil22 » #link\n« #156 : Luty 15, 2020, 18:14:30 »\nAnil22 dlatego ja zamówiłam z Equestrian stockholm kolor amazonite i już czekam na paczuszkę\n« #157 : Luty 15, 2020, 18:32:21 »\nJa się jeszcze zastanawiam. Bo chciałabym bordo w sumie.\n« #158 : Luty 15, 2020, 19:33:55 »\nanil22 gdzie widziałas nowy błękit PS? Bo ja z nowości widzę tylko ten zielony sage czy jakoś tak\nSkąd: zza Uralu, tylko troche dalej....\n« #159 : Luty 15, 2020, 19:43:57 »\ncharlieeee wczoraj na Instastory wstawiałam kilka nowych kolorów PS.\nanil22 jeszcze nie wszystko pokazali A błękit nie jest w ogóle taki sam jak w ES\nTak dla info: Kolor Wine pozostaje na razie na stałe w ich ofercie. Tak jak Emerald i Deep Sapphire. Dojdzie kilka nowych rzeczy w tych kolorach.\n« Ostatnia zmiana: Luty 15, 2020, 19:53:37 wysłane przez smerfi » #link\nWZK - Wschodnie Zadupie Konskie\n« #160 : Luty 15, 2020, 20:35:20 »\nCytat: charlieeee Luty 15, 2020, 19:33:55\nŹle napisałam chodziło mi o ten z finałowej 4 konkursu. To mi już się pomieszalo\nPodoba mi się mega forma tych padów, ale te mdłe kolory do mnie nie przemawiają.\n« #161 : Luty 15, 2020, 20:54:39 »\nJa jestem zachwycona ich czaprakami. W końcu porządne profilowanie. Nie wiem jak z trwałością Ale naprawdę póki ci wygaldaja super\n« #162 : Luty 15, 2020, 20:58:07 »\nanil22 uwierz mi - będzie kilka mniej mdłych kolorów\nxxagaxx ja mam swój w użyciu ponad rok... oprócz tego, że mi kot na niego wlazł i zrobił pazurkami 3 mini zaciągnięcia to spisuje się super.\n« #163 : Luty 15, 2020, 22:25:11 »\nSivrite, - u mnie wygląda jak bordo\nemptyline, - dzięki! Całus również pięknie się prezentuje, miło znowu go oglądać\nanil22, - znam to uczucie Trochę na nią polowałam, bo mało który sklep miał, a zobaczyłam w katalogu i przepadłam.\ndairoxroxi, - piękny! To ten z charity, nie?\nJa totalnie zachorowałam na czarnego brokatowego spooksa z nowej kolekcji i liczę, że pojawi się w PL. Mówiłam coś, że chwilowo dość szmat? Cofam\n« #164 : Luty 15, 2020, 22:49:58 »\nemptyline, teal piękny dla każdej maści - kasztany u nas w tealu też szałowo wyglądają\nSinfonie z Heritage Glitter Blackmocca\n« #165 : Luty 16, 2020, 01:26:41 »\nkeirashara Dokładnie tak a twoja różowa derka to moje niespełnione marzenie\nJa często zamawiam bezpośrednio ze spooksa z Niemiec, mega szybka wysyłka często darmowa bo chyba ob 65€ już\n« Ostatnia zmiana: Luty 16, 2020, 09:19:05 wysłane przez dairoxroxi » #link\n« #166 : Luty 16, 2020, 08:11:14 »\nanil22 aż zgłupiałam, bo tak śledzę, szukam i nic nie widzę\nsmerfi jak już wyjdą to wstaw koniecznie też tutaj te kolorki\nkeirashara Tak! jest PRZECUDNY febro nie ściągnie?\n« #167 : Luty 16, 2020, 09:17:03 »\nDziewczyny mam pytanie. Jak się zamawia z Kramer? Jestem i nich na stronie kramer.co.uk i po przejściu do koszyka i wybrania opcji dostawy mogę zaznaczyć tylko United Kingdom. Pomożecie?\n« #168 : Luty 16, 2020, 09:29:04 »\nCytat: lilithhh Luty 16, 2020, 09:17:03\nMusisz zamówić ze strony niemieckiej. W prawym górnym rogu zmienić kraj. Niemcy wysyłają do nas.\n« #169 : Luty 16, 2020, 09:49:25 »\nA ja zaszalałam i zamówiłam komplet śliwkowy , mam nadzieję że będzie pięknie z moim nowym czekoladowym siodłem https://www.tackshop.pl/pl/p/Czaprak-Monogram-Grape-Jump/298https://www.tackshop.pl/pl/p/Kurtka-Zara-Grape-/308. Co prawda bardziej mi się podoba kolor MERLOT ale wygrały złote dodatki . Merlot ma niestety srebrne wykończenia .\n« #170 : Luty 16, 2020, 10:28:57 »\njagoda8 a tak prezentuje się merlot z brązem\n« #171 : Luty 16, 2020, 10:34:19 »\nMi za to smutno, że wszystkie te lamówki brązowe ale i tak zamówiłam jeden mam nadzieję, że będzie dobrze wyglądać z czarnym sprzętem\n« #172 : Luty 16, 2020, 11:09:05 »\ncharileeee w SS 20 wszystkie lamówki będą jasne\njagoda8 paczka jutro leci do Ciebie\n« #173 : Luty 16, 2020, 11:12:10 »\ndairoxroxi ale szał\n« #174 : Luty 16, 2020, 16:12:54 »\nCytat: smerfi Luty 16, 2020, 11:09:05\nCzy ta śliwka to w rzeczywistości jest jaki smutny kolor ?? Bo trochę panikuję Ja mam złote okucia na siodle i ogłowiu więc to srebro z Merlota nijak mi nie pasuje . dairoxroxi pięknie ten twój Merlot wygląda . Ja mam jeszcze taką jasną oliwkę z PS , dostałam kiedyś od męża\n« Ostatnia zmiana: Luty 16, 2020, 16:20:39 wysłane przez Jagoda8 » #link\n« #175 : Luty 16, 2020, 17:25:36 »\njagoda8 to nie jest smutny kolor tylko charlieeee jest smutno, że mają brązowe lamówki\nBardzo prosze przystopuj z tymi reklamami.\nNo i Sage, który już pokazywałam\n« Ostatnia zmiana: Luty 20, 2020, 08:07:30 wysłane przez vissenna » #link\n« #176 : Luty 16, 2020, 18:32:13 »\nDzięki Sivirte! Właśnie jedzie do mnie komplet aubergine i tiefsee dla córki\n« Ostatnia zmiana: Luty 16, 2020, 18:34:12 wysłane przez lilithhh » #link\n« #177 : Luty 16, 2020, 20:31:59 »\nNirv, ten black mocca wygląda trochę oliwkowo - to tylko na fotce, czy w realu też?\nkeirashara, a dziękujemy, szkoda tylko, że uda mi się go odwiedzić raz na 300 lat a teraz wygląda jak kudłata dzicz.\nTrochę się rozszalałam z przywożeniem nowych rzeczy do Całuska, także mamy:\nkantar Eskadron Young Star 2020\nkantar i derka Eskadron Choco-Petrol-Marone 2010\n« Ostatnia zmiana: Luty 16, 2020, 21:32:22 wysłane przez emptyline » #link\n« #178 : Luty 16, 2020, 20:40:41 »\nemptyline Ten kantar z young star wygląda prze kozako! Kantar życia chyba Cały Całus!\n« #179 : Luty 16, 2020, 20:46:57 »\naż chyba kupię kantar z young stara mojemu staruchowi XD\nStrona wygenerowana w 1.155 sekund z 19 zapytaniami.


DevilPage.pl - Manchester United - Bruce: Miło było wrócić na Old Trafford i podjąć walkę\nBruce: Miło było wrócić na Old Trafford i podjąć walkę\n» 21 lutego 2021, 22:46 - Autor: Rio5fan - źródło: BT Sport\nMimo niedzielnej porażki z Manchesterem United, Steve Bruce dopatrzył się kilku pozytywnych aspektów w grze Newcastle United na Old Trafford.\n» Ekipa Newcastle United opuściła Old Trafford bez zdobyczy punktowej\nPo rozegraniu 25 kolejek sezonu 2020/2021 ekipa Srok zajmuje 17. miejsce i ma tylko 3 oczka przewagi nad strefą spadkową.\n– Jeśli przeanalizujemy to spotkanie, to możemy być zadowoleni z pierwszej godziny gry. Jesteśmy rozczarowani stratą pierwszej bramki, ponieważ piłka zmieściła się przy krótkim słupku. Nie powinniśmy pozwolić Marcusowi na takie zejście do środka - podkreślił Bruce.\n– Wróciliśmy do gry, lecz później straciliśmy bramki po rykoszecie i rzucie karnym. Jedenastka wyglądała na bardzo miękką, Rashford nie powinien upadać w tej sytuacji. To była kluczowa decyzja, która została podjęta przeciwko nam.\n– Fulham ma za sobą udany tydzień. To bardzo ważne, kiedy walczysz o utrzymanie. Brighton, Burnley i Crystal Palace mogą oglądać się za siebie. Miło było wrócić na Old Trafford i podjąć walkę. Potrzebujemy kilku korzystnych rezultatów. Jestem pewny, że uda nam się je zdobyć.\n– Długimi fragmentami prezentowaliśmy się bardzo dobrze. Karl Darlow pokazał się ze świetnej strony. Jednym z ważnych momentów było też zejście Joelintona. Mam nadzieję, że jego uraz nie okaże się poważny.\n– Staramy się naciskać wyżej na boisku, przez co jesteśmy zagrożeniem. To coś, do czego będziemy się musieli przyzwyczaić. Moja wiadomość do kibiców jest taka, że wszystko będzie dobrze - podsumował szkoleniowiec Srok.\nRashford: Musimy się skupić na sobie i naszych występach Następny news »\n6 ciekawostek po meczu Manchester United - Newcastle 3:1\nDaredevilUtd: Moim zdaniem Newcastle spisało się nad wyraz dobrze. Mieliśmy dużo szczęścia i większość meczu bałem się o wynik.\n» 22 lutego 2021, 07:31\nMoim zdaniem Newcastle spisało się nad wyraz dobrze. Mieliśmy dużo szczęścia i większość meczu bałem się o wynik.\nsturmik: Komentarz zedytowany przez usera dnia 22.02.2021 04:45\nDla wszystkich chcących zobaczyć Steva Bruce'a z czwóreczką w diabelskiej koszulce:\nAkurat wczoraj przed meczem przewineła mi się na youtube powtórka ze słynnego meczu Wimbledon-Manchester United z 1993.\nSłynny gol Cantony, super chamski brutal Vinnie Jones :) , Giggs u progu kariery i boisko jak klepisko w 3-ciej lidze.\n» 22 lutego 2021, 04:45\npazur: Walkę? Chyba rzeźnię.\n» 21 lutego 2021, 23:21\nWalkę? Chyba rzeźnię.


Rrrrrrrewolucja na blogu! | Michał Górecki Blog\nRrrrrrrewolucja na blogu!\n21 September 2015 | Blogosfera, Sieć i marketing | 7\nCześć. Jeśli cierpisz na przypadłość zwaną tl;dr lub po prostu masz ważniejsze rzeczy na głowie, to kliknij tutaj, aby przeczytać wersję skróconą. Jeśli zaś masz chwilkę to zapraszam do lektury :)\nA więc rewolucja! Totalna. Nie robiłem żadnej blogowej rewolucji od 2,5 roku, czyli bardzo bardzo długo. Nad tą myślałem przez kilka miesięcy – pytałem, obserwowałem, myślałem. Oczywiście kiedyś może okazać się, że była bez sensu, ale… po kolei, wszystko po kolei.\nMoi starsi stażem czytelnicy pamiętają, że miałem kiedyś sporo blogów. To powodowało pewne zamieszanie (szczególnie na blogerskich imprezach gdzie w formularzach było miejsce na tylko jedną nazwę bloga), ale było w tym sporo sensu. Otóż jestem człowiekiem renesansu i zawsze chciałem pisać na wiele tematów. I po prostu logiczne wydawało mi się pisanie o tych różnych rzeczach w różnych miejscach. Trochę na wzór prasy – zazwyczaj w prasie o gadżetach nie ma artykułów o psach i rodzinie, i vice versa. Ale trochę mnie to przerastało – pisałem mało, nieregularnie i skutkowało to czasem jedną notką na miesiąc. Byłem też mało znany (nie to, że teraz jestem w telewizji śniadaniowej :D) i trzeba było powiedzieć światu kim jest GÓRECKI.\nW 2013 roku postanowiłem więc połączyć moje blogi w jeden, pod nazwą michalgorecki.pl. Wylądował tam mój blog społeczny, mój blog o marketingu i mój blog geekowski. Zostawiłem z wielu powodów osobno bloga o parentingu i podróżach (mikemary.pl) i… obserwowanie jego było właśnie jednym z zalążków nowego pomysłu w mojej głowie.\nI. zmiana nazwy\nPierwsza myśl, która kołatała mi się po głowie to fakt prowadzenia bloga pod nazwiskiem. W momencie połączenia wszystkiego zdecydowałem się na taki ruch i w sumie był on dość dobry. Chociaż jak każda decyzja taki ruch “ma plusy dodatnie i plusy ujemne“ ;) Zauważyłem, że blogi generalnie mają trzy rodzaje nazw:\nBlogi, których nazwą jest pseudonim lub inne określenie autora (Segritta, Kataryna, Kominek, Szarmant, Mr Vintage, Fashionelka)\nBlogi, których nazwą jest pewne miejsce, lub inne abstrakcyjne określenie (Jak oszczędzać pieniądze, StayFly, ZombieSamurai, MamyGadżety, Zabij Grubasa)\nBlogi, których nazwą jest imię i nazwisko autora (paweltkaczyk.com, tucholski.eu, hatalska.com)\nPisanie bloga pod nazwiskiem ma jedną niezaprzeczalną zaletę – w sposób dość jasny i klarowny buduje markę osobistą. Nie da się nie znać autora, znając nazwę bloga. No właśnie – markę osobistą. Ja prawdę mówiąc zawsze podchodziłem do tego z dużym dystansem – nie jestem osobą, która w jakiś bardzo przemyślany sposób buduje swój wizerunek w sieci. Piszę co myślę, yolo. Nie piszę, aby coś osiągnąć, piszę, bo mam taką potrzebę. I może właśnie z powodu tej marki, lub też z innych powodów, blogi pod nazwiskami prowadzą zazwyczaj osoby piszące o marketingu czy na inny wydzielony temat, budując swój profesjonalny wizerunek. Paweł i Natalia mają bloga o marketingu, Andrzej niedawno zmienił strategię, ale to nadal jest blog o konkretnej dziedzinie.\nTo trochę jak z nazwą firmy. Czasem nazwisko jest ważne – tak działają choćby kancelarie prawne. Częściej jednak marka tworzy jakąś fabularną opowieść. I to właśnie jest dla mnie ta duża różnica – blog pod nazwiskiem jest trochę jak film dokumentalny. Blog pod nazwą pozwala wykreować choć trochę magii, klimatu, ma to „coś“.\nI tak sobie dywagowałem na ten temat i zastanawiałem, czy zmieniać nazwę, czy nie, aż w końcu przyszła do mojej głowy druga decyzja, która pomogła mi podjąć tę pierwszą.\nOd początku połączonego bloga miałem trochę problemów z kilkoma sprawami.\nPo pierwsze z grupą docelową. Interesuję się wieloma rzeczami, piszę na różne tematy. Mało który czytelnik interesuje się dokładnie tym samym. Wyobraźmy sobie bloga rzeczywiście o wszystkim – albo na przykład takiego, na którym piszę o grach komputerowych i tacierzyństwie. Jest oczywiście jakaś grupa docelowa tegoż, ale w większości blogi parentingowe czytane są przez kobiety w wieku ok 30 lat, a blogi o grach raczej przez facetów i to niekoniecznie 30 letnich. Dodajmy do tego pisanie o polityce, czyli znowu podział na jakieś co najmniej dwa obozy. I tak dalej. I ja to czułem, bo na fanpage stworzyłem społeczność, która reagowała tylko na tematy „ciężkie“, społeczne, poważne. Gry, czy inne tego typu sprawy właściwie prawie nikogo nie obchodziły. A mam przykład z Mikemary.pl, że tematyczny blog i tematyczna społeczność to zupełnie inny poziom interakcji, czy dyskusji. Szczególnie na Facebooku, gdzie każdy brak interakcji = mniejszy zasięg postu.\nPo drugie – trochę nie czułem takiego konglomeratu. Teoretycznie takie blogi mają sens, bo rzeczywiście wielu blogerów pisze na każdy temat (tak zawsze robił Tomek Tomczyk, Paweł Opydo czy Janek Favre). Ale one rzeczywiście mimo wszystko trzymają się pewnego stylu treści, a ja po prostu zacząłem pisać trochę zbyt „szeroko“. I nie pomogło mi nazywanie tego wszystkie „lifestylem“ jak to niektórzy czynią – nie, to nie miało z tym nic wspólnego.\nDotarło to do mnie wtedy, gdy zacząłem pisać o sprawach związanych z uchodźcami – po prostu nie wyobrażałem sobie tego, że pomiędzy dwie notki na tak ważny temat wplotę sobie nagle „a teraz test hulajnogi!“ albo „a teraz mój ulubiony drink!“. No nie, po prostu nie potrafię. Ciągle gdzieś tam czułem w mojej głowie linię podziału pomiędzy tematami ciężkimi, społecznymi, a lekkim lifestylem i tym jaki jestem na codzień – bo czytając te moje ciężkie dosadne teksty, ktoś mógłby pomyśleć, że to właśnie cały ja. A tak nie jest! :D Dlatego podjąłem decyzję o wyjęciu tych “ciężkich” temtów do osobnego bloga.\nPo trzecie – mocne opinie i antagonizowanie. W tekstach światopoglądowych i okołopolitycznych zawsze wyrażam swoją opinię dość dobitnie i mocno. Nie wszystkim musi to przypadać do gustu, nie wszyscy muszą się zgadzać, nie zawsze to jest fajne i przyjemne. A nie chcę koniecznie wprowadzać takiej atmosfery na całym blogu, bo przecież można na spokojnie pogadać o nowej grze, hulajnodze czy dobrym whisky. Podobno bloger musi być wyrazisty i ja chyba nie mam z tym problemu, ale uwierzcie mi – lepiej mi będzie, gdy wyjmę to przed nawias. Po prostu.\nPowstał więc w mojej głowie podział bloga na dwa.\nPierwszy blog na którym pisałbym właściwie tylko na tematy, które znajdowały się w kategorii „Świat“, czyli moje obserwacje rzeczywistości i często psioczenie na nią oraz „Człowiek“, czyli to samo, ale wgłąb człowieka. Po namyśle dorzuciłem jeszcze książki i ich recenzje, które jakoś lepiej chyba będą czuły się w tym poważnym towarzystwie. Blog mający układ czysto blogowy, gdzie ważny jest tekst i tylko tekst. Czasem nawet bardzo długi. Blog dla nieco starszych, blog poważniejszy. I gdy zastanawiałem się nad nazwą, przyszła mi z pomocą moja niezastąpiona żona, która powiedziała, że przecież wystarczy reaktywować nazwę, której używałem od 2009 roku, czyli Subiektyw.me. Oddaje ona mocno też charakter tego bloga – mocno subiektywne opinie na temat otaczającej nas rzeczywistości. Nie będę pisał na nim zbyt często, ani regularnie – wtedy kiedy będę miał ochotę i czuł potrzebę. Nie chcę na nim także prowadzić specjalnie współprac, chyba, że będą rzeczywiście „w klimacie“ i będą miały sens. Ustawiłem też dość zaporową cenę, by raczej ich nie było ;)\nAcha, cała moja społeczność fanpage michalgorecki.pl ląduje właśnie na Subiektywie.\nDrugi blog. Co z tym co zostało? Wyzwolony od „ciężkich“ tematów stary blog też musiał przyjąć jakąś nazwę. Tu pozostało wszystko inne – od gadżetów, przez popkulturę i wszystko inne. Taki trochę bardziej lifestylowy Netgeeks (kto pamięta?). Nad nazwą nieco myślałem, ale w sumie od dawna siedzi ona w mojej głowie i pojawia się w wielu hasztagach. Otóż ta moja główna natura ma jedno do siebie – nie chce do końca dorosnąć. I ci którzy mnie znają, wiedzą, że nie chodzi o jakiś syndrom wieku średniego, tylko o to, że całkiem specjalnie nie zabiłem w sobie do końca dziecka i bardzo to sobie chwalę. A więc Panie i Panowie:\nOraz jego świeżutko założony fanpage. Na którym to nie poruszam żadnych ciężkich topików i na który przerzucam część komunikacji z mojego profilu prywatnego.\nWiem, że pewnie będzie opór, choć może nie aż tak duży jak przy wprowadzeniu śledzika ;) Ale zrozumcie – lubię zmiany i czasem po prostu chcę przetestowac różne rozwiązania. Być może się mylę, być może wrócę jeszcze do jednego bloga, ale wszystko wokół mnie wskazuje że „odchodzi się od tego“. W sensie – nawet youtuberzy tworzą czasem osobne kanały gdy chcą poruszać zupełnie inne tematy. Po prostu zrobiło się tam dla mnie zbyt szeroko i nie „banglało to“.\nJakie są wady takiego rozwiązania? Na pewno są. Po pierwsze będę musiał poświęcać na blogi więcej czasu. Po drugie będę czasem miał dylematy (jakie miałem dawno temu przy Subiektywie i Netgeeks) gdzie napisać notkę. Ale tak naprawdę nie jest to chyba olbrzymi problem, a chętni do czytania obu blogów spokojnie będą mogli czynić to nadal.\nTak więc witajcie w nowej rzeczywistości! I nie hejtujcie ;)\nP.S. Sorry, Soo. Ale ogarniesz jakoś ten JEDEN blog więcej :P\nPostanowiłem wydzielić ciężkie tematy z bloga, trochę nie leżały mi razem z lifestylem i całą resztą. W tym celu reaktywowałem starego bloga Subiektyw (subiektyw.me) i je tam wrzuciłem. Będę tam nadal pisał o świecie, moich spostrzeżeniach, czy zaglądaniu wgłąb siebie. Przenoszę tam moją społeczność z fanpage, która angażuje się głównie w takie dyskusje.\nObecny blog odchudzony o te tematy będzie teraz funkcjonował pod nazwą Never Grow Up (michalgorecki.pl) i będzie pełen radości, popkultury, gadżetów i innych rzeczy, które wypełniają moje życie :)\nMoje stare notki (a jest ich już trochę, bo archiwum sięga 2008 roku) zostały w miarę sensownie rozdzielone.\n#opinie #świat #społeczeństwo #człowiek #książki\n#fun #lifestyle #internet #gry #sprzęt #popkultura\nPreviousUchodźcy. "Wiem, że nic nie wiem"\nNextRaj na ziemi, czyli Festiwal Whisky


Najlepsza Ryba i restauracja w Gdańsku - recenzja Kafëbë, Gdańsk, Polska - Tripadvisor\nNajlepsza Ryba i restauracja w Gdańsku - Kafëbë\n“Najlepsza Ryba i restauracja w Gdańsku”\nNr 79 wśród 888 Restauracje (Gdańsk)\nNajlepsza Ryba i restauracja w Gdańsku\nSmaczniejszej ryby jeszcze nigdzie nie jadłem, miła obsługa i ceny satysfakcjonujące. Wystrój i atmosfera sprzyjająca tak dobremu posilkowi. Zachecam i polecam kazdemu odwiedzajacemu Gdańsk :)\nKafëbë — zapytaj autora recenzji: Kaetien\n21 z 25 wśród 166 recenzji\nNajlepsza restauracja w Gdańsku!\nJedyne miejsce z prawdziwą kaszubską kuchnią. Niesamowite w smaku + fenomenalna obsługa. Po tygodniu w Gdańsku stwierdzam, że jest to zdecydowanie najlepsze miejsce na jedzenie!\nKafëbë — zapytaj autora recenzji: sebastiankC7302KP