TVN Biznes i Świat, listopad 2014, ” Świat technologii”.\nW wydaniu programu “Świat technologii” TVN Biznes i Świat, mogliśmy wysłuchać wywiadu ze współzałożycielką SiDLY dot. rozwoju telemedycyny na świecie.\nBardzo istotny jest fakt, iż w tak prestiżowym programie poruszane zostają kwestie rozwoju telemedycyny. Wynika z tego, iż telemedycyna jest dziedziną, która wzbudza coraz większe zainteresowanie. Według badań GlobalData rynek e-zdrowia i telemedycyny rośnie w tempie 14 % rocznie i w 2018 r. sięgnie 32,6 miliardów dolarów! Jest to obiecująca prognoza, biorąc pod uwagę, iż większość rozwiązań na rynku telemedycyny nie została jeszcze opracowana i wdrożona. Rynek e-zdrowia stwarza zatem bardzo duże szanse.


El. ME 2018: Krowicki zadowolony - "pokazaliśmy pazury"\n02.10.2017 07:21 Źródło: inf. własna\nTo może być zwycięstwo, które zdeycduje o naszym awansie do ME 2018. Polskie piłkarki ręzne pokonały na wyjeździe Słowację i zajmują nada fotel lidera w swojej grupie. To też dobry prognostyk przed grudniowymi mistrzostwami świata w Niemczech, w których wystapi reprezentacja Polski.\nLeszek Krowicki zadowolony z gry Polek przeciwko Słowacji (Fot. YT / ZPRP)\nPo wygranej w Nitrze selekcjoner nie krył radości. Jego druzyna zrealizowała wszystkie zadania taktyczne.\n- Graliśmy bardzo dobrze w obronie z mocną Adą Płaczek w bramce, a nasz centralny blok funkcjonował dziś rewelacyjnie. Obawialiśmy się drugiej linii Słowacji, podkreślałem, że mamy do czynienia z rutynowanymi zawodniczkami, które potrafią skutecznie rzucić z dziewiątego, a nawet dziesiątego metra, ale nad wszystkim mieliśmy całkowitą kontrolę. Owszem, w pewnym fragmencie meczu, gdy na boisku była Monika Rajnohova doszło do nieporozumień w defensywie, ale to się zdarza.\nZafunkcjonowały nasze koncepcje gry w ataku, bo wiedzieliśmy, że rywalki przejdą w pewnym momencie do obrony 3-2-1. Słowaczki nie mogły znaleźć żadnego klucza na nas, my natomiast mieliśmy zawsze odpowiedź na pomysły przeciwniczek. Jestem dumny z mojego zespołu, strata 20 bramek na wyjeździe na tym poziomie to ogromny sukces, a to my zmusiliśmy Słowaczki do takiej słabej gry - przyznał tuż po spotkaniu w Nitrze selekcjoner Leszek Krowicki\nTrener reprezentacji nie szczędził komplementów pod adresem swoich podopiecznych za zdobycie czterech oczek w dwóch pierwszych meczach eliminacji.\n- Któryś z dziennikarzy powiedział, że w spotkaniu z Włoszkami pokazaliśmy pazurki, to bardzo ładne określenie. Dziś uważam, że w Nitrze pokazaliśmy już nie pazurki, a pazury. Cieszy mnie, że procentuje nasza praca, a zespół zrealizował założenia i był niezmiernie skoncentrowany . Być może w końcówce straciliśmy nieco rytm grania, ale to normalne, bo rotowałem składem, by zawodniczki mogły cieszyć się tym zwycięstwem.\nNa pewno nikt nie przypuszczał, że w tak zdecydowany sposób jesteśmy w stanie pokonać Słowację. Przed meczem powiedziałem, iż zwycięstwo nas zbliży do Francji, ale gdyby miało stać się inaczej, i tak Słowaczki przyjechałyby potem do Polski. W Nitrze to one miały na sobie presję, to one musiały, a my mogliśmy - zauważył.\nZapytany o trzon drużyny przed grudniowym mundialem, Krowicki wstrzymał się od jednoznacznej odpowiedzi.\n- Do mistrzostw świata w Niemczech jest jeszcze trochę czasu, znam już lepiej moje zawodniczki, spędziliśmy teraz bardzo udane dni, które dały mi wiele satysfakcji oraz przemyśleń i i tak ma to właśnie wyglądać. Mamy grupę bardzo ciekawych zawodniczek, z którymi chcę popracować, ale nie namówi mnie pan do wskazania, ile z nich zagra w grudniowym mundialu i czy przed kimś jest droga zamknięta.\nZapewniam też, że wciąż jesteśmy w trakcie procesu budowy zespołu, z pewnością nie będziemy zachłystywać się tą wysoką wygraną, natomiast do domu wrócimy w znakomitych nastrojach - podsumował nasz selekcjoner.\nZ Nitry Michał Pomorski\nTAGI: leszek krowicki mistrzostwa europy ehf słowacja czarnogóra włochy


Choroba Crohna - Leśniowskiego - NONI\nPierre K., Kanada 7 września 2001\nPo trzech latach piekła i licznych wizytach u lekarzy specjalistów, w końcu w 1976r rozpoznanie dało wynik - choroba Crohna. Najpierw chorobę tylko podejrzewano, ale załamałam się kiedy lekarze ponadto podejrzewali raka jelita. Miałam ponad dwadzieścia operacji włącznie z usuwaniem części jelit (zarówno cienkiego jak i grubego). Ostatnią operacją było wstawienie bypassa. Spędziłam ponad 20 lat życia w bólu ale jakimś cudem potrafiłam się zmusić aby jeszcze normalnie pracować. Bolało wszystko. Były bóle mięśni i skurcze, chroniczne zmęczenie, obrzmiałe gruczoły, ciągłe bóle głowy, suche czerwone oczy, nocne poty, wrzody ust, świerzbiąca skóra, palące bóle klatki piersiowej, strata pamięci , stała biegunka, okresy mdłości i wszystko co tylko możesz wymyślić……… to wszystko ja miałam!\nW tamtym okresie brałam m.in. takie leki jak: Metronidazol, Stemetil, Maxalon, Valium, Lasix, Flagyl, Prednisolone, Normison, Pana Forte, Voltarin, Prothiaden itd itd. Próbowałam także każdego lekarstwa medycyny naturalnej które mi zasugerowano. W maju 1999, przyjaciółka przyniosła mi zieloną butelkę oryginalnego soku noni z Tahiti. Tydzień później zadzwoniła do mnie i spytała czy "coś się zdarzyło". Powiedziałam jej, że ból stawów i mięśni ustał i normalnie śpię. Kontynuowałam picie noni lecz przerwałam na 9 tygodni podczas zamorskiej podróży we wrześniu. Nie zabrałam ze sobą soku noni. Duży błąd! W dniu w którym wróciłam, zadzwoniłam do mojej przyjaciółki Reny i "zażądałam" soku noni. Byłam obolała. Od tego czasu nigdzie nie podróżuję bez mojego soku noni.\nJedynym lekiem, który biorę jest Questran. Biorę dwa razy w tygodniu, zamiast dwa razy dziennie i witaminę B12 zastrzykiem raz w miesiącu zamiast raz w tygodniu, plus 30mll soku noni każdego ranka! Bardzo rzadko miewam obecnie bóle i nie żyję z ciągłym bólem ciała tak jak wcześniej. Smacznie śpię całą noc. Budzę się każdego ranka raźna i świeża oczekując co przyniesie dzień. Jest to zupełnym przeciwieństwem tego, co czułam dwanaście miesięcy temu. Komuś, kto aktualnie cierpi tak jak ja kiedyś, mówię - spróbuj tego. To pracuje! Jeżeli chciałbyś więcej informacji albo pragnąłbyś porozmawiać ze mną, napisz na mój e-mail.\nWłaśnie otrzymałam wynik próby od mojego gastroenterologa . Nie mam żadnej oznaki choroby - choroba Crohna odeszła a gęstość moich kości wynosi 100%. Lekarz był bardzo zdumiony i powiedział, że jestem zdrowsza niż on ! Czy sok noni działa ????\nPamela B., AUS 13 kwietnia 2002


Oponeo » Wybór opon - porady » strona 1\nWybór opon nie jest łatwy. Różnorodność klas produktów, ich osiągów i zastosowań może powodować przysłowiowy ból głowy. Rozwiązania wszelkich dylematów znajdziesz właśnie tutaj.\nOpony letnie - nowości na sezon 2016\nZanim nadejdzie sezon letni 2016 przedstawiamy najnowsze osiągnięcia specjalistów z branży oponiarskiej. Sprawdź najświeższą ofertę opon letnich i wybierz coś dla siebie.\nOpony zimowe - przewodnik klienta 2015/2016\nZakup opon zimowych nie jest łatwy. Aby go uprościć, przygotowaliśmy przewodnik, w którym znajdziesz najważniejsze testy, opinie i informacje niezbędne do wyboru odpowiedniego modelu ... Czytaj więcej\nFenomen opon „custom luxury”\nNiewiele jest marek oponiarskich, które mogą pochwalić się tak liczną grupą znanych klientów. Kiedyś opony Vogue zachwalał Clark Gable, a ... Czytaj więcej\nAquaplaning: Jak mokra nawierzchnia faktycznie wpływa na prowadzenie auta\nGdy rozpoczyna się sezon letni, wielu kierowców zmienia opony zimowe na ich ... Czytaj więcej\nPrzygotowaliśmy poradnik, który być może ułatwi Ci podjęcie słusznej decyzji. Dzięki niemu przekonasz się, że nowe opony NIE ZAWSZE są ekstrawagancko drogie, a używane NIE wiążą się z samymi korzyściami!\nOpony zimowe - nowości na sezon 2015/2016\nJakie opony zimowe wybrać w sezonie 2015/2016? Wejdź i sprawdź najnowocześniejsze rozwiązania, które dadzą Ci bezpieczeństwo w każdej sytuacji na drodze.\nOpony letnie klasy premium - nowości 2015\nZobacz jakie nowości na sezon letni przygotowali producenci. W artykule przedstawiamy nowe modele klasy premium przeznaczone do samochodów osobowych, dostawczych i aut typu SUV.\nOpony letnie klasy ekonomicznej - nowości 2015\nW 2015 roku producenci opon przygotowali wiele nowości w swoich ofertach. Sprawdź jakie modele pojawiły się w klasie ekonomicznej.\nOpony letnie klasy średniej - nowości 2015\nZobacz co podpatrzyliśmy w ofertach producentów na sezon letni 2015. Wejdź i znajdź opony do montażu od teraz!


Archiwum Historii Mówionej - Wisława Skłodowska\nWywiadu udziela Wisława Samulska-Skłodowska. Byłam w Kedywie, w „Zośce”.\nProszę powiedzieć, co pani robiła przed 1września 1939 roku.\nByłam uczennicą szkoły sióstr zmartwychwstanek i skończyłam wtedy pierwszą klasę gimnazjalną, ponieważ poszłam do szkoły od szóstego roku życia. Cały czas byłam uczennicą zmartwychwstanek.\nJak wspomina pani wybuch wojny?\nChociaż nie byłam w harcerstwie ze względu na stan serca, to, jak wybuchła wojna, razem z koleżankami z harcerstwa pobiegłyśmy na Dworzec Gdański. Pamiętam, że mama ugotowała kompot, który tam zabrałam i przynosiłyśmy to do żołnierzy, którzy transportowali się przez Dworzec Gdański. Przynosiłyśmy im jedzenie, coś śpiewałyśmy.\nCzym się pani zajmowała w okresie okupacji przed wybuchem Powstania?\nPrzed wybuchem Powstania byłam uczennicą na kompletach w Gimnazjum i Liceum imienia Marii Konopnickiej w Warszawie.\nPoza tym pracowałam od marca 1944 roku do 1 sierpnia 1944 roku w fabryce Philipsa. W fabryce Philipsa pracowało dużo młodzieży. Tak że jak wybuchło Powstanie, to Niemcy mówili, że jest tam aż stu dwudziestu bandytów. Bardzo pięknie zachowywał się cały zespól dyrekcyjny, który nie był już czysto holenderski, bo dyrektorem naczelnym był Niemiec. Ja go nie widziałam, ale układy były takie porządne, że u Philipsa była drukarnia. Jak się potem dowiedziałam u Philipsa wyciągnięto broń, jak tylko wybuchło Powstanie i przy bramie były walki. Tego się potem dowiedziałam. A oprócz tego byłam w konspiracji.\nOd marca 1940 roku byłam w Konfederacji Narodu i przysięgę składałam na Żoliborzu, na ulicy Bieniewickiej. To jest na Dolnym Żoliborzu.\nCzym się ani zajmowała w konspiracji?\nPrzechodziliśmy wtedy szkolenia historyczne, militarne i przystosowywano nas do pracy kolporterskiej. Tak że roznosiłam prasę podziemną, nie tylko na Żoliborz, ale na całą Warszawę: na Pragę, na Mokotów. Przez jakiś czas byłam sekretarką Andrzeja Trzebińskiego. Miałam pseudonim „Anna”. Andrzej Trzebiński był jednym ze znanych poetów wywodzących się z Konfederacji Narodów. Zbieraliśmy się niedaleko placu Grzybowskiego. Tam adresowałam koperty, pakowałam prasę, roznosiłam ją. Potem, sama nie wiem jak, ale chyba przez moje komplety w Liceum imienia Marii KonopnickiejF znalazłam się w Związku Walki Zbrojnej, a potem w Armii Krajowej.\nJuż w niedzielę, 30 lipca, byłam skoszarowana na ulicy Leszno. Byli już i chłopcy i my. My byłyśmy u mojej koleżanki, która mieszkała na parterze z matką i siostrą, a jej ojciec zginął w Katyniu, a chłopcy nocowali na strychu czy gdzieś. Jednym słowem byliśmy przygotowani, że Powstanie już wybuchnie. Natomiast w poniedziałek rano, 31 lipca, poinformowano nas, że mamy wracać do domów. Ja wróciłam na Żoliborz i we wtorek rano łączniczka zawiadomiła mnie, że mam być o godzinie trzynastej w szpitalu Karola i Marii. Szpital Karola i Marii mieścił się w prostokącie między ulicami: Karolkową, Młynarską, Żytnią i Leszno. Był to bardzo nowoczesny szpital położony w wielkim ogrodzie i składający się z wielu niewysokich budynków. Założony był około roku 1930. Był to przepiękny szpital dziecięcy. Szpital Karola i Marii był przygotowany na dwadzieścia łóżek do Powstania, pomimo że był to szpital dziecięcy. Nie wiedzieli jednak, kiedy Powstanie wybuchnie – dowiedziałam się o tym przez lata powojenne. Miałam się stawić w szpitalu na godzinę trzynastą, co też zrobiłam jadąc i idąc później prosto z Żoliborza.\nW jakich rejonach pani walczyła? Gdzie pani pełniła służbę?\nSłużbę pełniłam tylko w szpitalu Karola i Marii. Nigdzie nie walczyłam, byłam sanitariuszką. W czasie wojny byłam kolporterką i łączniczką, a w czasie Powstania byłam sanitariuszką. W czasie wojny przeszłam dwa kursy sanitarne z praktyką trzymiesięczną w Szpitalu Dzieciątka Jezus i prywatnym gabinecie na ulicy Wilczej. Chciałam być sanitariuszką i byłam – w szpitalu Karola i Marii.\nJak pani zapamiętała żołnierzy sił nieprzyjacielskich? Czy miała pani z nimi styczność?\nMoże powiem, że los szpitali na Woli był chyba najokrutniejszy w dziejach współczesnych. Był to akt zorganizowanego gwałtu i mordu na rannych i personelu. Uważam, że był to okrutny, bezmyślny gwałt na bezbronnych. Zacznę od tego, że po drugiej stronie ulicy Leszno był szpital świętego Łazarza – wysiedlony w roku 1941 z ulicy Książęcej. Szpital świętego Łazarza na ulicy Książęcej był szpitalem chorób wenerycznych. W roku 1941 Niemcy potrzebowali szpitali w związku ofensywą na front wschodni, więc w ciągu doby wyrzucili stamtąd szpital świętego Łazarza i przeniesiono go vis a vis szpitala Karola i Marii. W czasie Powstania też tak było. Początkowo wydawało się, że dwa szpitale będą mogły ze sobą współpracować – jeśli chodzi o rannych. Ale, jak się okazało wkrótce po rozpoczęciu Powstania, szpital świętego Łazarza nie miał w ogóle chirurgów. A my u Karola i Marii też mieliśmy tylko dwóch: doktora Chroboniego i doktora… – już nie pamiętam. Potem przybyło jeszcze dwóch: doktor Kmicikiewicz i potem przybył doktor Kazimierz Barcikowski (który był później wiceministrem zdrowia) wraz z żoną stomatologiem. Więc lekarzy się zrobiło trochę więcej. W szpitalu Karola i Marii było na wyciągach około sześćdziesięciorga dzieci, których rodzice nie zdążyli zabrać przed wybuchem Powstania. Opróżniono największą salę dla rannych. Początkowo leżeli na łóżkach – z okolicznych domów przyniesiono nawet różne łóżka i materace – a potem leżeli także w korytarzu i w tej wielkiej sali prawie nie można było przejść, bo tak bardzo dużo było rannych. I to bardzo ciężko rannych. Między innymi był tam Maciej Danysz „Witold – Witek”, który był w „Jeleniach” (w pułku „Jeleni” – to jest VII Pułk Ułanów Lubelskich). Był on bardzo ciężko ranny w brzuch. Znane nazwisko Danysz, bo jego brat jest profesorem medycyny. Dużo było rannych z „Jelenia”. Kiedy wszystkich wyrzucano ze szpitala, to Danysz, chociaż był bardzo ciężko ranny w brzuch, został wyniesiony na noszach przez panią doktor Barcikowską. Pani było pytanie, czy zetknęłam się z Niemcami… Przede wszystkim zetknęłam się z Kałmukami, czyli z własowcami pod dowództwem niemieckim. Szóstego w niedzielę po południu weszli Niemcy i zapowiedzieli, że wszyscy, którzy są na terenie szpitala muszą go natychmiast opuścić, bo kto zostanie będzie rozstrzelany. Zrobił się okropny bałagan, bo niektórzy leżeli na podłodze… Kaczki się porozlewały… Opatrunki zakrwawione – to wszystko leżało na ziemi… Strzelanina była wielka, bo Wola poddała się dopiero 11 sierpnia, a to był 6 sierpnia. Jeszcze przedtem w nocy z 5 na 6 sierpnia zaczął się palić szpital świętego Łazarza. Już było wiadomo, że do nas też zaraz przyjdą. […]W każdym razie, kiedy palił się szpital świętego Łazarza, to doktor Skiba, który był naszym dowódcą sanitarnym i był także u nas w szpitalu Karola i Marii przemówił do nas w nocy. Nas wtedy było około pięćdziesięciu sanitariuszek, bo z całej Woli przyszły sanitariuszki i łączniczki – skryły się w szpitalu. Było tak jasno, jak w dzień. Można było czytać. Powiedział, że kto z nas chce, to może iść na własną rękę, gdzie chce, dlatego że tu na pewno zaraz wejdą okupanci. Dużo z nas poszło, bo po prostu uważały, że nie ma wyjścia, ale i dużo zostało. Między innymi kazano nam zdjąć opaski z ramienia i legitymacje. Ja moją włożyłam pod materac któregoś rannego. Ale doktor Skiba, który myślę, że powinien z nami zostać, nagle znikł po angielsku. Więcej już go nie widziałam. A szóstego, w niedzielę, przyszli do nas Niemcy. Niemiec przyszedł, że wszystkich się rozstrzela i sobie poszedł. Wtedy ewakuowano szpital Karola i Marii – tak to można elegancko powiedzieć – i zaraz zjawili się własowcy czy Kałmucy, bo przecież to nie była armia Własowa tylko Kamińskiego – Kałmucy. Tak że Niemcy byli, ale za bardzo się nie wtrącali. A ci zaczęli zaraz rozpalać ogniska, upijać się spirytusem, który na pewno był w szpitalu dla dezynfekcji, no i zaczęły się gwałty i mordy. W szpitalu na sali zostało dwudziestu paru rannych i ja. I tak dotrwaliśmy do około dziesiątej w nocy (patrzyłam na zegar, który był na sali nad stolikiem pielęgniarskim). I pamiętam, że około dziesiątej w nocy zaczął się nam dach nad głową palić. A jeszcze przed tym… Wszyscy ci ranni, to byli chorzy, którzy już się nie mogli podnieść, bo nawet widziałam, w czasie tak zwanej ewakuacji, że ranny, który miał przekrwione całkiem bandaże na plecach, czołgając się też wyszedł jakoś, czy go dobili… Tego nie wiem. W pewnej chwili, zanim się jeszcze zaczęło palić, wszedł oficer niemiecki i powiedział, że tu jest straszny bałagan i żebym ja poszła po szczotkę, która jest w korytarzu i posprzątała salę. Rzeczywiście był straszny bałagan. A to się wszystko paliło i pełno Kałmuków łaziło. W sali szpitalnej okna były od sufitu do podłogi i miały szyby po obu stronach i te okna z jednej strony były odsłonięte a z drugiej były zasłonięte czarnym papierem, bo tak się zasłaniało. Nagle padł strzał od strony odsłoniętej – akurat tam siedziałam między dwoma rannymi. Nie wiadomo było, kto strzela: czy Niemiec, czy jeszcze akowcy, czy Kałmucy, bo przez ciemną zasłonę. Wtedy był u nas oficer niemiecki i on myśląc pewnie, że to jeszcze strzelają powstańcy – odstrzelił w ciemno. Jak się okazało po krótkiej strzelaninie, że to Kałmuk strzelał. Wiec oficer powiedział mu, co o nim myśli, a mnie kazał iść po szczotkę. I jeszcze się pytał, dlaczego ja zostałam. Powiedziałam, że dlatego, bo tu leży mój brat pianista ranny w kręgosłup od bomby. Potwierdził to wszystko Andrzej Orłow, bo to był on. Poszłam na korytarz po szczotkę. Na korytarzu przy drzwiach stał Kałmuk w siatce na głowie, w hełmie, miał skośne oczy – był okropny, przerażający. I powiedział mi, że widzi, że tu jest rower przytwierdzony do klamki kłódką, żebym mu dała kluczyk do niego. Tak ze mną zaczął. Powiedziałam mu, że nie mam kluczyka. On mówił tak po rusku, że mogłam go trochę zrozumieć nie znając języka. Ja mówiłam po swojemu, on po swojemu. Włożyłam rękę do kieszeni fartucha i powiedziałam, że nie mam kluczyka. A z sali był straszny krzyk: „Siostro! Siostro! »Wisia«! »Wisia«!”. Wszyscy krzyczeli, bo w końcu ja byłam jedyną, która tam chodziła. Nawet jeśli podawałam im wodę destylowaną zamiast morfiny, bo już jej nie było, to też się jakoś na chwilę uspokajali, bo przecież byli ciężko ranni. Rozmawialiśmy przez chwilę i on mówi, że też ma siostrę, bo pytał, kto tak krzyczy, odpowiedziałam, że mój brat. „Ja też mam siostrę. Mieszka w Kijowie. Też taką małą, jak ty”. – tak mi powiedział. Na to przychodzi drugi Kałmuk uśmiechnięty, też taki przerażający i natychmiast wyciąga rękę w moją stronę. I wtedy tamten powiedział mu po rosyjsku bardzo brzydko, co o nim myśli i dodał: „Jej nie ruszysz!”. I powiedział mi, żebym uciekała do brata na salę. Poszłam, ale bez szczotek znowu nie mogłam sprzątać. Oprócz mnie został jeszcze pan Tadeusz ranny w obojczyk. W czasie, kiedy Kałmuk strzelał przez zasłonięte czarnym papierem okna, nie wiedząc, gdzie strzela – trafił go znowu w tę samą rękę. To była lewa dłoń, tak że jeszcze mu tę rękę opatrywałam. Powiedział mi potem, pochodzi z okolic Lwowa i nie ma żadnej rodziny, oraz że nie odszedł w czasie ewakuacji szpitala – chociaż mógł to zrobić – bo nie umiał wstać i iść wiedząc, że my tu zostajemy. Nie wiedziałam zupełnie, co mam robić, kiedy zaczęli palić nad nami pawilon, bo o tym, żeby wejść gdzieś wysoko i gasić, zupełnie nie było mowy. Zresztą nie było co gasić, bo wszystko się wokoło paliło. Właściwie byłam przygotowana na to, że się tam wszyscy spalimy, i wtedy coś, nie wiem co (może głos mamy, może Matka Boska), coś mi mówiło, że mamy uciekać. Wtedy poszłam jeszcze raz na korytarz, stał tam przy drzwiach wózek z sali operacyjnej. Oczywiście mały wózek, bo to był szpital dziecięcy, więc nosze na wózku były także za małe dla rannych. Nagle znalazło się dwoje ludzi: mężczyzna i kobieta. Chyba to byli Żydzi z oswobodzonej Gęsiówki. Oni także uciekali i dołączali się do naszych oddziałów. Ja wtedy o tym nie wiedziałam. Nie wiedziałam też, że Gęsiówka została zdobyta, ale oni mieli na sobie pasiaki. Oni oraz pan Tadeusz – prawą ręką, którą miał zdrową – pomogli mi włożyć Andrzeja na ten wózek. Oczywiście nogi mu zwisały, bo wózek był za mały. Pojechaliśmy nie w stronę drzwi, tylko w przeciwną szpitala. […] Przed samymi drzwiami wychodzącymi na ogród z sali były schodki, trawnik i żywopłot. Trzeba było chorego znieść ze schodków – już nie było tych dwojga Żydów. Zostałam ja z rannym panem Tadeuszem. Następnie trzeba było przejechać przez trawnik i przenieść przez żywopłot, co nie było takie proste, żeby dojechać potem po chodniku do bramy. Zjawili się dwaj Niemcy, chyba oficerowie, na pewno starsi – zresztą dla mnie wtedy wszyscy byli starsi – ci, którzy mieli po trzydzieści lat, to już byli bardzo starzy. Oni wzięli za nogi ten wózek, znieśli ze schodków i przenieśli przez żywopłot i szli ze mną do bramy, bo przecież wkoło byli Kałmucy. Wszystko wokoło się paliło, a oni na powiedzieli na koniec, że niech nas Bóg błogosławi. Ja pomagałam znieść ten wózek razem z nimi i panem Tadeuszem, który był boso i w kalesonach – proszę sobie wyobrazić, jakie to było straszne. Chciałam zawieźć Andrzeja do Śródmieścia, bo chociaż wiedziałam, że tam są walki, on stamtąd pochodził – wiedziałam, że na Żoliborz już się nie dostaniemy. Andrzej był ciężko ranny w kręgosłup – miał odłamek między szóstym a siódmym kręgiem piersiowym, w związku z tym miał znieczulicę od przepony w dół. Od razu był sparaliżowany. Trzeba było go gdzieś umieścić. Operować go nie chciano, bo takich skomplikowanych chirurgicznych i neurologicznych operacji w czasie Powstania nie można było wykonywać, w tym szpitalu tym bardziej. Ci Niemcy nie pozwolili mi tam iść. Powiedzieli, że tam są walki i tam iść nie można. Że trzeba pójść w prawo. W prawo była płonąca Wola. Straszne… Resztki barykad… Ja nie znałam Woli. Mimo że pracowałam krótko u Philipsa, ale dojeżdżałam Żoliborz – Philips i koniec. Nie znałam ulic na Woli. Wiedziałam, gdzie mam przyjść do szpitala, ale nie znałam ulic. Szłam ulicą Leszno – strzelali do nas, wszystko się paliło. Pamiętam, że kiedyś musiałam usunąć deskę z barykady (wtedy wydawała mi się ogromna), żeby on nie zleciał z tych noszy. Różne rzeczy usuwałam po drodze. Pan Tadeusz pomagał mi z drugiej strony, ale on chodził po gorącym, po palącym się. Ja byłam w butach, a on chodził po takim terenie boso, biedny, [w] samych kalesonach. I tak szliśmy nie wiedząc, gdzie. Jakiś patrol nas spotkał i powiedział, żeby iść dalej. Nawet ktoś powiedział, że tam jest szpital niemiecki. Ja nic nie wiedziałam o Szpitalu Wolskim na ulicy Płockiej – raczej byłam związana i miałam praktykę w Szpitalu Dzieciątka Jezus. Aż kiedyś spotkali nas Węgrzy w mundurach niemieckich i też nam powiedzieli (po niemiecku czy po francusku – już nie pamiętam), że niedaleko jest szpital, na którym jest flaga Czerwonego Krzyża i że tam dojdziemy. Potem, pamiętam, że on [Węgier] ukląkł i udawał, że do nas strzela. Oczywiście strzelał, ale nie w nas. Tak doszliśmy. Droga od szpitala Karola i Marii do szpitala na ulicy Płockiej, którą teraz mogę przejść w piętnaście minut, trwała ponad trzy godziny. Był taki moment, że zdjęłam fartuch i nakryłam nim Andrzeja, bo płomienie z jednej i drugiej strony ulicy tak się schodziły, że bałam się, że zajmą jego. I jakoś przeszliśmy. Doszliśmy do szpitala na Płockiej, w którym byli Niemcy. Oni się bardzo śmiali, jak zobaczyli, że coś tak małego wjeżdża i dwóch rannych, ale powiedzieli, że na górze są Polacy. Że tam są ranni Polacy. Musiałam jakoś wnieść Andrzeja na górę. Pan Tadeusz już ledwo chodził – potem miał transfuzję. Nie wiedziałam, gdzie mam iść. Zostawiłam ich obu z Niemcami i weszłam do szpitala i zobaczyłam otwartą przestrzeń, gdzie kogoś operowano. Na parterze. Okazało się, że parter zajmowali Niemcy, którzy mieli swoich rannych i kogoś operowali. Kiedy powiedziałam, że proszę o zmianę opatrunku dla rannego w kręgosłup, to mi grzecznie powiedzieli, żebym sobie poszła, że na górze są Polacy. Zeszłam znowu, bo krzyczał pan Tadeusz – oni się jakoś bali zostać beze mnie. Ja się o nich obu bardzo bałam, bo przecież mordowali rannych i strzelali do rannych. Zeszłam i jeden ze starszych Niemców powiedział mi, że pójdzie ze mną i pokaże mi, więc znów ich zostawiłam. Okazało się, że na pierwszym piętrze spały moje koleżanki. Właściwie ich nie widziałam jeszcze, bo wszędzie było czarno, ale obudziła się pani Stasia Kwaskowska – mój dowódca, która była szefem sanitariatu i podlegała doktorowi Skibie, którego już nie było z nami. Pani Stasia Kwaskowska obudziła inne koleżanki i zeszła z nami. Tak że już nie wnosiłam ani ja ani pan Tadeusz, Andrzeja na górę i tam znaleźli opiekę. W Szpitalu Wolskim byłam do 6 października z naszymi rannymi i z częścią ludzi, którzy byli mi znani ze szpitala Karola i Marii. Szpital Karola i Marii bardzo dużo wycierpiał, bo oni nie wiedzieli, dokąd idą z rannymi i po drodze wielu rozstrzelano. Między innymi rozstrzelano doktora Kmicikiewicza, bo zapytano się, kto jest lekarzem dowodzącym. Oni uważali, że wszyscy to bandyci. Wtedy w długich butach wystąpił lekarz z AK – doktor Kmicikiewicz. Niemiec tylko skinął głową i zaraz Kałmuk strzelił mu w tył głowy – ja tego nie widziałam, bo nie szłam z nimi, ale opowiadano mi to. Ludzie ze szpitala Karola i Marii, kiedy szli w niedzielę, szóstego, to bardzo dużo przeżyli. Tylko teraz sobie myślę, że może troszeńkę łatwiej, zwłaszcza, gdy się jest bardzo młodym, przeżywać to wszystko będąc w tłumie, niż kiedy jest się samemu. Ja się nie czułam sama, bo się modliłam, westchnęłam sobie [do Boga]. Ja byłam wychowana u sióstr. Mieszkałam w domu – nie byłam w internacie. Wierzyłam, że Matka Boska Częstochowska jakoś nam dopomoże. Tak też się stało.\nJakie jest pani najprzyjemniejsze wspomnienie z Powstania?\nW pierwszych dniach przychodzili do nas chłopcy odwiedzać rannych, brać gazę i środki opatrunkowe ze szpitala dla lżej rannych. Przychodzili z ulicy Dzielnej, a na tej ulicy w stolarni Jerzego Kamlera był na początku sztab Armii Krajowej. Więc przychodzili ze sztabu. Między innymi przyszli odwiedzić Orłowa, dlatego że oddział z „Jelenia” był w obronie sztabu na ulicy Dzielnej. Tam byli „jeleniowcy”. Jerzy Kamler, Andrzej, Danysz byli „jeleniowcami”. Tak że przychodzili i byli bardzo troskliwi dla rannych i może ich fotografowali. W ogóle wieści, że coś zdobywamy, że jesteśmy – a przecież takie były początki i na Woli, że coś się nam powiodło… Pamiętam, że chłopcy przynieśli całe wory czegoś. Myśleliśmy, że to coś do jedzenia – taką mieliśmy nadzieję, bo przecież Powstanie miało trwać cztery dni. Każda mama, moja też, zapakowała jakąś walizeczkę z jedzeniem i jakąś nocną koszulą i mydłem – nigdy zresztą nie widziałam tej paczki, bo zostawiłam ją zaraz, jak tylko przyszłam do szpitala Karola i Marii (zanim się zaczęło Powstanie) w białej szafie na korytarzu. Tam sanitariuszki składały swoje paczki, do których nigdy już nie dotarłyśmy. Okazało się, co jest w tych worach… Było tam wino! Tak samo zdobyli kiedyś panterki. Kiedyś był cały wór grzebieni… Ale było dużo radości. Wspieraliśmy się każdym słowem. Mieliśmy wiarę w to, że Powstanie się powiedzie. Zresztą muszę powiedzieć, że tym, którzy pytali, czy dobrze, że Powstanie wybuchło, odpowiadałam, że dobrze. Że nie mogło nie wybuchnąć. Po pierwsze dlatego, że my przez pięć i pół roku byliśmy wychowywani patriotycznie i wiedzieliśmy, że Powstanie musi się skończyć. Po drugie, już na tydzień przed Powstaniem (jeszcze niedziela przed 30 lipca) sama widziałam, jak Niemcy ranni idący, jadący na wozach, wracali z frontu wschodniego. Niemcy jak gdyby wycofywali się z Warszawy, bo front wschodni zbliżał się. I wreszcie: Rosjanie nas namawiali, żebyśmy przystąpili do Powstania, bo oni zaraz nam pomogą. I przecież w chwili, gdy wybuchło Powstanie, Sowieci byli na Saskiej Kępie. Przecież byli tuż nad Wisłą. Ale, jak Powstanie wybuchło, to się cofnęli o czterdzieści kilometrów. Ale Powstanie już wybuchło.\nCzy w czasie Powstania czytała pani prasę podziemną lub słuchała radia?\nNie. W czasie Powstania nie. W czasie wojny oczywiście tak. Zajmowałam się między innymi kolporterstwem.\nPowiedziała pani, że do 6 października była pani w szpitalu na Płockiej. Co się z panią działo później?\nCały czas opiekowałam się naszymi rannymi na oddziale męskim i na oddziale kobiecym. A poza tym był oddział dziecięcy, bo przecież było około sześćdziesięcioro dzieci, które zostały przeniesione ze szpitala Karola i Marii na ulicę Płocką, gdy wyrzucano szpital Karola i Marii. Pracowałam głównie jako sanitariuszka na oddziale męskim z moimi chłopcami. Krótko byłam na żeńskim.\nCo się z panią działo po zakończeniu Powstania i ewakuacji ludności z Warszawy?\nPo zakończeniu Powstania do szpitala na ulicy Płockiej przyjeżdżały podwody spod Warszawy i zabierały rannych, umieszczając ich w Podkowie Leśnej czy w Milanówku, czy gdzieś tam. I ja wyjechałam czy raczej wyszłam, bo była ranna późniejsza profesor Akademii Medycznej pani doktor Lejmbachówna – Zofia Lejmbach, która mnie znała. Ona była w Śródmieściu, była ranna w nogę i nagle zobaczyłyśmy się w szpitalu Wolskim. Po nią przyjechał brat i zabrał nas, moją mamusię i kogoś z rannych, furą pod Warszawę. Potem byłam w Brwinowie u przyjaciół księdza rannego w nogi – potem amputowano mu nogi. Księdza, którego na prośbę Andrzeja Orłowa […] przywieziono do jego łóżka i Andrzej zrobił wyznanie wiary na mniej więcej tydzień przed śmiercią. Doktor Barcikowski (późniejszy minister czy wiceminister zdrowia), który był lekarzem w szpitalu Karola i Marii, a później też na Płockiej i ja byliśmy rodzicami chrzestnymi Andrzeja. Andrzej prosił: „Powiedz moim rodzicom, jak ja się ochrzciłem”. Chociaż to nie był chrzest, bo on przyjął przecież chrzest prawosławny.\nCo się z panią działo do momentu zakończenia wojny?\nDo szpitala na Płocką trafiła z Żoliborza moja mamusia, bo mieszkałyśmy na Żoliborzu, nic o mnie nie wiedząca. Ale zapytała moje koleżanki, które były z cukrem, z przemyconymi fartuchami (po dwa, trzy na siebie wkładały) z wodą w wiadrach, pod kościołem świętego Wojciecha na Woli. Wychodziły już po kapitulacji – właściwie to chyba ta był 31 sierpnia jak szedł Żoliborz, więc jeszcze przed kapitulacją. No i mamusia zapytała o mnie, wiedząc, że ja poszłam na Wolę. One założyły mamusi fartuch, dały jakąś wodę w rękę i odprowadziły do szpitala na ulicy Płockiej. Mnie już nie było – już z partią rannych odjechałam do Milanówka, ale wróciłam do Brwinowa, bo się dowiedziałam, że mamusia tam na mnie czeka. […]Z Brwinowa, gdzie było kilka osób z Powstania (sanitariuszek), między innymi żona Stanisława Karolkiewicza – Anka (już świętej pamięci), która była potem matką chrzestną mojego syna. Zatrzymałyśmy się w Brwinowie z księdzem, który był ranny w nogi i który przyjął od Andrzeja wyznanie wiary. Było nas tam pięć osób. Potem sprowadziłam tam mamusię. Następnie pojechałyśmy z mamusią do majątku naszej rodziny koło Głowna między Łodzią a Łowiczem. W międzyczasie mamusia i Anka Karolkiewiczowa zostały aresztowane w Pruszkowie, bo pojechały załatwić mylny meldunek w kenkarcie, żeby nie było wiadomo, że są warszawiankami. Wpadły i zostały aresztowane, ale wyszły, ponieważ to już było po Powstaniu i już nie było tak ostro. Potem jakiś czas byłyśmy z mamusią w Łodzi, gdzie szukali mnie rodzice Andrzeja Orłowa, o czym nie wiedziałam. Ani ja ich nie znałam, ani oni mnie. […]Andrzeja pochowałam zawiniętego prześcieradło po dwudziestu sześciu dniach na dziedzińcu Szpitala Wolskiego, chociaż nie wolno było tego robić, bo nie było prześcieradeł – i tak były brudne. Potem mi zwrócono uwagę, że tylko ksiądz z Wolskiej i Andrzej byli zawinięci w prześcieradła. Potem, kiedy mieszkałam z mamusią w klitce w Łodzi, nic nie wiedziałam, gdzie są Orłowie, chociaż i ja ich szukałam i oni mnie, ale jakoś się mijaliśmy. Nie znaliśmy się przecież.\nKiedyś budzę się w tym pokoiku i mówię: „Mamusiu, jadę do Warszawy, bo Andrzej mnie woła”. Byłam jedynaczką, ojciec już nie wrócił z Powstania – był na Powiślu. Mamusia powiedziała, że jedzie ze mną. Nie miałyśmy pieniędzy, ale pożyczyłam. Mieszkałyśmy blisko dworca, chyba zachodniego… W każdym razie w ciągu godziny wyjechałyśmy. Przyjechałyśmy na Wolę, gdzie Andrzej był pochowany, pod szpital na ulicy Płockiej. Pociąg dojeżdżał tylko do Szczęśliwic, potem szłyśmy piechotą. Cała Wola nie była bezpieczna, bo Ruskich tyle różnych było, bo to już był marzec… Kiedy przyszłam pod szpital, to rzędem leżeli wykopani z grobów i był przygotowany przed szpitalem na ulicy Płockiej bardzo duży dół, do którego chowano tych, po których nikt się nie zgłosi. Był bardzo ciepły marzec, więc odór był straszny przed szpitalem. Trafiłam na moją koleżankę z Powstania, która robiła ewidencję tych, których wykopano i powiedziano mi, że Andrzej jest dwieście siedemdziesiąty trzeci i żebym sobie go poszukała w szeregu przed szpitalem, gdzie oni leżeli. Każdy z naszych rannych miał butelkę przytwierdzoną do nogi, gdzie było imię, nazwisko i data, kiedy zginął. Potem były księgi (leżały na stolikach w tym odorze), do których moje koleżanki wpisywały zabitych i zabierały butelki. Łatwiej było poznać Andrzeja i tego księdza, bo były przy nich jakieś strzępy prześcieradeł. Podeszłam do niego – on miał falujące włosy – a tu miał proste i bardzo długie i były strzępy tego prześcieradła. Oczywiście rozpoznałam i ranę i jego. Wróciłam do stolika moich koleżanek, które to wszystko ewidencjonowały, a one mówią: „No to chowaj go”. Mówię: „Ja nie mogę chować, bo nie mam za co. Muszę się koniecznie porozumieć z rodziną Andrzeja, żeby ktoś go pochował”. Wiedziałam, jaki jest adres Andrzeja w Warszawie. Oczywiście Warszawa była już dawno po Powstaniu, bo to był marzec, jak były ekshumacje. Wyprosiłam – dobrze, że to była moja koleżanka – że do rana mi go zostawią na tym upale i nie zakopią do tego wspólnego dołu. Potem z tego dołu wszyscy byli zakopani na cmentarzu wolskim. Nie chciałam wcale iść Wolą, bo była niebezpieczna – to przecież nadal była wojna, były wojska rosyjskie i nadal czepiali się dziewczyn. Ale jakoś biegiem poszłam na ulicę Mokotowską, gdzie mieszkali Orłowie. Adres miałam od Andrzeja. Na podwórku był stos gruzów, ale wejście klatką schodową – oczywiście odgruzowaną – było od frontu. Można było wejść. Weszłam na klatkę schodową i widziałam, że tam są gruzy i ktoś się kręci, ale weszłam jeszcze pod same drzwi (oni mieszkali pod dziewiątym) i zobaczyłam, że ktoś musiał być, bo drzwi były zabite na krzyż deskami. Zeszłam na dół i przez okno na klatce schodowej zobaczyłam mężczyznę. Jak się później okazało był to dozorca tego domu, który co tam robił, to robił. W każdym razie powiedział mi, że Orłowie są u swojej rodziny w Komorowie. Nie zna nazwiska, ale jest to wdowa z dwojgiem dzieci. Moja mamusia, kiedy ja miałam odnaleźć Andrzeja, poszła na Żoliborz, do swoich przyjaciół. Żoliborz nie był tak bardzo zniszczony. Do naszego mieszkania już nie mogła iść, ale umówiłyśmy się, że ja wrócę tego dnia. Oczywiście nie wróciłam, bo musiałam do rana znaleźć rodzinę i pochować Andrzeja. Pamiętam, że szłam piechotą do Szczęśliwic, skąd odchodziła kolejka, bo dozorca z Mokotowskiej powiedział mi, że właśnie tam, w Milanówku, mieszka jakaś wdowa z dwojgiem dzieci, u której są państwo Orłowie. W Szczęśliwicach wsiadłam w kolejkę, a jeszcze musiałam pożyczyć w Łodzi pieniądze na tą podróż. Jak byłyśmy z mamusią to pożyczyłam sto złotych i mamusia jeszcze mi trzydzieści zostawiła a sama nic nie wzięła. W Komorowie były budki z chlebem, z kiełbasą – to przecież jeszcze była wojna. Chodziłam od budki do budki i pytałam: „Czy pani nie wie, gdzie tu mieszka profesor Orłow, który tu dawał koncerty?”. – „Nie”. Nagle podchodzi do mnie pan i mówi: „Pani jest »Wisia«?”. Ja mówię, że tak. – „Ja się nazywam Zdziechowski i u mnie byli państwo Orłowie, ale już w tej chwili są w Łodzi”. A ja z Łodzi przyjechałam. Zaprosił mnie oczywiście do siebie. Opowiedziałam mu, że Andrzej leży na dworze i czeka na pogrzeb. Okazało się, że dom państwa Zdziechowskich był [bliski Orłowom]. Magdalena ze Zdziechowskich Młynarska była żoną rodzonego brata matki Andrzeja. Czyli ciotka Andrzeja, ale tylko rok czy dwa było między nimi różnicy wieku. Bardzo pięknie mnie tam przyjęli. Wiem, że jedliśmy chleb z solą i cebulą, bez żadnej omasty i siedziała jakaś pani z Warszawy w pięknym futrze. Jakieś inne panie siedziały także. Siedzieliśmy w pięknym salonie tylko nie było, co jeść. Zaraz pojechałyśmy z Magdą Młynarską z domu Zdziechowską do drugiej Młynarskiej do Milanówka. To były bratowe matki Andrzeja. W ten sposób, pożyczając pieniądze, dojechałyśmy na drugi dzień pierwszą kolejką z Komorowa do Szczęśliwic. Stamtąd poszłyśmy piechotą. Na ulicy Płockiej, koło szpitala już pootwierali sklepy z trumnami. Trumny były okropne, po desce z każdej strony. Były tak nieszczelne, że wszystko było widać. Ale dobrze, że chociaż coś takiego zorganizowano. Zorganizowałyśmy jakiegoś konika i w ten sposób pojechałyśmy pochować Andrzeja na cmentarz wojskowy, gdzie jest do dziś. Potem w Łodzi spotkałam się z rodzicami Andrzeja, bo Orłowie cały czas mnie szukali i żyliśmy aż do ich śmierci w wielkiej przyjaźni.\nRozmowę prowadziła Ewa Żółtańska, 7 marca 2008 roku\nWisława Skłodowska Pseudonim: „Wisia” Stopień: sanitariuszka Formacja: „Zośka” Dzielnica: Wola Zobacz biogram


Dyspensery do taśm dwustronnych | Pack-Center\nDYSPENSER METALOWY TD532 / TD500\nRęczne urządzenie do aplikacji taśm samoprzylepnych dwustronnych (dywanowych, błon klejowych) z równoczesnym odwijaniem przekładki zabezpieczającej oraz dociskiem taśmy do powierzchni za pomocą gumowej rolki. Aplikator jest przeznaczony do taśm na bobinach 3″, ok 76mm. Tego typu urządzenie w znaczący sposób ułatwia oraz skraca czas transferu taśmy do wybranej powierzchni. Naklejona w ten sposób taśma charakteryzuje się prostą linią bez pofałdowań i pęcherzy powietrznych.\nTD532 dla taśm o szerokości do 25mm,\nTD500 dla taśm o szerokości do 50mm.\nDYSPENSER METALOWY DO TAŚM PIANKOWYCH\nProfesjonalne urządzenie do aplikacji taśm samoprzylepnych piankowych (polietylenowych, akrylowych typu VHB) z równoczesnym odwijaniem przekładki zabezpieczającej oraz dociskiem taśmy do powierzchni za pomocą gumowej rolki. Boczna regulowana rolka dystansowa umożliwia precyzyjne nałożenie taśmy z dokładnością dziesiętnych części mm. Aplikator jest przeznaczony do taśm na bobinach 3″, ok 76mm, o szerokości do 19mm i długości do 33m. Tego typu urządzenie w znaczący sposób ułatwia oraz skraca czas transferu taśmy do wybranej powierzchni. Naklejona w ten sposób taśma charakteryzuje się prostą linią bez pofałdowań, naprężeń i pęcherzy powietrznych.


Które systemy zarządzania firmą wskazane jest wybrać? | 02Designs\nHome » Które systemy zarządzania firmą wskazane jest wybrać?\nProwadzenie firmy to bez wątpienia bardzo trudne i zarazem dające wiele satysfakcji zadanie. Niemniej jednakże na nas, jako zwierzchnikach organizacji ciąży stosunkowo wiele odpowiedzialności, za nieodzowność sprawowania nieprzerwanego nadzoru. W tym miejscu wskazane jest również zauważyć, że ważną rolę w działalności naszej firmy odgrywają używane systemy zarządzania.\nChociaż dla wielu z nas jest to problem w całości obcy, to jednakże z upływem dni zauważamy ich istotność. Dorobek sztuki zarządzania jest w dniu dzisiejszym masywny, w następstwie tego też warto używać jego innowacje by w dużym stopniu wpłynąć na efektywność działania naszej firmy. Niemniej jednakże praktyka wyraźnie ukazuje nam, że wyłącznie nieliczne przedsiębiorstwa współcześnie podchodzą na odpowiedzialnie do kwestii zarządzania w swoich strukturach. Sytuacja ta na pewno nie jest korzystna i powinna obowiązkowo ulegnąć zmianie. Jak powinno w następstwie tego zorganizować się działanie naszej firmy, aby mogła ona wydajnie i funkcjonalnie działać w długotrwałej perspektywie czasowej?\nZasadniczo powinno się uznać, że nowoczesny system zarządzania jest w stanie poprawić i zarazem usprawnić działanie wydziału firmy, w jakim został\nwykorzystany. Przykładem może być choćby innowacyjne zarządzanie produkcją, skupiające się na synchronizacji wielu wymiarów. Główną rolę w tym procesie oczywiście odgrywają menedżerowie, na których ciążą duże wymagania wobec posiadanej kompetencji, ale również dużej praktycznej wiedzy.\nDzięki wdrożeniu prezentowanych systemów zarządzania wykonalne jest posiadanie kompletnego nadzoru nad tokiem produkcji, co pozwoli nam na wykluczenie wszystkich niepożądanych sytuacji. W tym miejscu wskazane jest również podkreślić, że produkcja w szeregu przypadków związana jest bezpośrednio z logistyką, dlatego też współczesne zarządzanie (Lean Management) produkcją scala te dwa aspekty w swoich strukturach, aby zapewnić nam najlepsze wyniki. Jeżeli w naszej jednostce nie działa żaden system zarządzania, to musimy koniecznie zastanowić się nad jego zastosowaniem.


Co warto wiedzieć o klimatyzacji? - CRNavigator\nJakie są sprzedawane rodzaje klimatyzacji?\nJeśli zdecydujemy się na montaż klimatyzacji w naszym domu, to kolejnym aspektem do rozważenia będzie rodzaj urządzenia na jaki się zdecydujemy. Jeśli w piszemy w wyszukiwarkę frazę „klimatyzacja sprzedaż” to możemy się przekonać, że wybór klimatyzatora nie będzie taki łatwy. Pośród wielu modeli możemy spotkać:\nklimatyzatory typu spilit,\nKlimatyzatory spilit są najbardziej popularne. Na ich budowę składa się urządzenie zewnętrzne oraz wewnętrzne. Część wewnętrza jest zbudowana z:\nNatomiast część zewnętrzna składa się z:\nKlimatyzatory typu spilit, ze względu na to, w jakim miejscu zamontować można urządzenie zewnętrzne, można podzielić na:\nPodobnie działają klimatyzatory typu multisplit, jednak zamiast jednego urządzenia wewnętrznego, jest kilka podłączonych do jednego urządzenie zewnętrznego. Jeśli chodzi o klimatyzatory przenośne, to są one najbardziej praktyczne, z tego względu, że możemy zmieniać ich położenie i zależnie od potrzeb chłodzą nam wybrane pomieszczenie. W przypadku tych klimatyzatorów potrzebne jest tylko okno, przez które przy pomocy rury będzie odprowadzane ciepłe powietrze.\nJakie są części zamienne do klimatyzatorów?\nW przypadku jeśli nasza domowa klimatyzacja się popsuje, to nie musimy od razu wymieniać całego sprzętu. Czasem wystarczy wymienić tylko jeden element, który akurat się zepsuł. Na rynko jest bardzo duża oferta części zamiennych AGD, dlatego ze znalezieniem odpowiedniej części na pewno nie będzie problemu. Wśród najbardziej popularnych części zamiennych do klimatyzatorów można znaleźć filtry, czujki, korytka na rurki oraz inne elementy instalacji, moduły oraz obudowy. Jeśli chcemy, aby nasza klimatyzacja była sprawna przez wiele lat powinnyśmy o nią odpowiednio dbać oraz do jej czyszczenia używać specjalistycznych środków.\nCzy warto skorzystać z serwisku klimatyzacji podczas montażu tego urządzenia?\nMontaż klimatyzacji nie jest na pewno łatwym zadaniem, dlatego większość osób korzysta z usług profesjonalistów. Serwis klimatyzacji z Warszawy oferuje usługi, które nie tylko polegają na sprzedaży klimatyzatorów, ale także na ich montażu. Jeśli chodzi o montaż klimatyzatorów typu split, to należy pamiętać o kilku zasadach. Przede wszystkim należy wybrać odpowiednie miejsce, w którym znajdzie się klimatyzator. Urządzenie wewnętrzne powinno znaleźć się w odległości 15 centymetrów od każdej ze ścian, czy sufitu. Dobrze także, aby powietrze, które wylatuje z klimatyzatora nie działało bezpośrednio na ludzi, dlatego dobranie odpowiedniej wysokości także jest konieczne. Jeśli chodzi o montaż urządzenia zewnętrznego, to dobrze, aby odległość między urządzeniem z wewnątrz oraz tym na zewnątrz nie była za duża. Jednostki zewnętrzne można montować bezpośrednio na gruncie, na ścianie lub na dachu. Serwis, który zajmuje się montażem najczęściej wykorzystuje specjalny stelaż, na którym dopiero montuje się urządzenie zewnętrzne oraz wewnętrzne.\nTwojaekoenergia.com – profesjonalne systemy klimatyzacji\nKlimatyzacja.pl – portal związany z tematyka klimatyzacji\nKlimaconnect.pl – firma zajmująca się klimatyzacją i fotowoltaiką\nKlimatyzacja do niedawna uchodziła za urządzenie luksusowe, jednak obecnie coraz więcej osób decyduje się na jej montaż w swoim domu. Dzięki niej podczas upalnych dni możemy znaleźć trochę wytchnienia w domowym zaciszu. Rynek jest pełny przeróżnych urządzeń, dlatego każdy znajdzie coś dla siebie.


Nauka języków obcych książki, zabawki, adopcja, poszukiwania, dzieci, rodzice, rodzeństwo, prawdziwe historie, interwencja. Księgarnia internetowa, książki, podręczniki. Sklep internetowy oferuje podręczniki akademickie, szkolne, poradniki, albumy, beletrystykę. - Księgarnia internetowa, książki, podręczniki. Sklep internetowy oferuje podręczniki akademickie, szkolne, poradniki, albumy, beletrystykę.\nFront pageMultimediaNauka języków obcych\nWyznania uleglej kulturystyka tekstów paul MAŁA KSIĄŻECZKA KTÓRA NADAL PO królowa śniegu beevor dahl Śladami polskich gąsienic ubezpieczenia thorgal wlad palownik Zatoka dinozaurów Fistaszki Charlie i Lola Jack vance krzyżanek pierwsza woda po kisielu prawo rezonansu pierre franckh dykteryjki przedsmiertne jan k Zbrodnia kajzera glines junger Jeśli chcesz chodzić po wodzie nigdziebadz Kennedy Ina May Gaskin fundacja Austin Kleon adopcja basniarz album jeżdziec miedziany Czastka na koncu niezwykli bohaterowie i cudown entliczek rosliny chris bradford holtei wloskie\nNauka języków obcych Księgarnia internetowa, książki, podręczniki. Sklep internetowy oferuje podręczniki akademickie, szkolne, poradniki, albumy, beletrystykę. Najtańszy sklep internetowy - książki, zabawki, tablety, e-booki - codziennie promocje\nAngielski Fiszki 100 Cytaty filmowe to wciągający zestaw 100 najbardziej kultowych tekstów ze znanych filmów, takich jak Shrek, Forrest Gump, Pulp Fiction, Gwiezdne wojny, Król Lew czy Matrix. Z cytatami ...\nAngielski Fiszki 100 Słówka pułapki to wygodny zestaw 100 najczęściej mylących się słówek. Dzięki fiszkom poznasz najpopularniejsze homonimy, homofony i homografy. Do każdego wyrażenia dodano ...\nAngielski Fiszki 100 W podróży to wygodny zestaw 100 słówek i wyrażeń najbardziej przydatnych w podróży. Dzięki fiszkom bez problemu zrobisz zakupy, zamówisz obiad w restauracji czy zapytasz ...\nDawny znajomy inspektora Nowaka ginie w niewyjaśnionych okolicznościach wkrótce po przypadkowym spotkaniu z detektywem. Zobowiązany poczuciem winy Nowak podejmuje śledztwo wbrew wyraźnym rozkazom ...\nProfesor Henry w sposób kompleksowy uczy zasad angielskiej gramatyki. Ilustrowany i w pełni udźwiękowiony podręcznik przystępnie objaśnia nawet najbardziej skomplikowane zagadnienia. Siłą programu ...\nNowy Profesor Henry 6.0 Słownictwo poziom 1 i 2:- nowa, rozbudowana wersja,- ponad 9 godzin nagrań - tylko native speakerzy,- 18 rodzajów ćwiczeń,- gry językowe,- opcja drukowania fiszek ze słówkami,- ...\nNowy Profesor Henry 6.0 Słownictwo poziom 3 i 4:- nowa, rozbudowana wersja,- ponad 11 godzin nagrań - tylko native speakerzy,- 18 rodzajów ćwiczeń,- gry językowe,- słownik,- opcja drukowania fiszek ...\nDoskonały słownik angielsko-polski i polsko-angielski zawiera około 40 000 haseł z nagraną przez native-speakera wymową. Umożliwia błyskawiczny przekład bez kliknięcia myszką - wystarczy przesunąć ...\nDoskonały słownik francusko-polski i polsko-francuski zawiera około 40 000 haseł z nagraną przez native-speakera wymową. Umożliwia błyskawiczny przekład bez kliknięcia myszką - wystarczy przesunąć ...\nDoskonały słownik niemiecko-polski i polsko-niemiecki zawiera około 40 000 haseł z nagraną przez native-speakera wymową. Umożliwia błyskawiczny przekład bez kliknięcia myszką - wystarczy przesunąć ...\nProfesor Henry 6.0 Rozumienie ze słuchu i konwersacje to najnowsza wersja programu cieszącego się uznaniem użytkowników. Profesor Henry w sposób kompleksowy uczy współczesnego języka angielskiego ...\nPakiet 5 kursów języka angielskiego dla początkujących, średnio zaawansowanych i zaawansowanych. Profesor Henry 6.0 MEGAPAKIET gwarantuje naukę aż 25 000 słów, zwrotów i zdań, dzięki multimedialnemu ...\nNiemiecki Fiszki 100 Slang to zaskakujący zestaw 100 słówek i wyrażeń prosto z niemieckiej ulicy. Dzięki fiszkom lepiej zrozumiesz niemieckie filmy i piosenki, poznasz słówka, których nie ma w ...\nNiemiecki Fiszki 100 W podróży to wygodny zestaw 100 słówek i wyrażeń najbardziej przydatnych w podróży. Dzięki fiszkom bez problemu zrobisz zakupy, zamówisz obiad w restauracji czy zapytasz ...\nNIEMIECKI KONWERSACJE + CD\nNiemiecki Konwersacje to:- 156 minut wysokiej jakości nagrań profesjonalnych lektorów,- 48 ciekawych i praktycznych dialogów,- nauka prowadzenia swobodnych rozmów w języku niemieckim,- słówka i ...\nPAKIET GRAMATYKA JĘZYKA FRANCUSKIEGO + CD SŁOWNIK FRANCUSKO-POLSKI I POLSKO-FRANCUSKI\nOddajemy w ręce czytelnika autorską gramatykę języka francuskiego prezentującą większość istotnych dla tego języka zagadnień gramatycznych. System gramatyczny języka francuskiego może wydawać ...\nPAKIET ROZMÓWNIK POLSKO-HISZPAŃSKI + CD UNIWERSALNY SŁOWNIK HISZPAŃSKO-POLSKI POLSKO-HISZPAŃSKI\nRozmównik łączy w sobie zalety słownika i rozmówek. Zawiera on bowiem ułożone alfabetycznie hasła, które odpowiadają podstawowemu zasobowi słownictwa. Pod każdym z nich znajduje się wiele ...\nPAKIET ROZMÓWNIK POLSKO-ROSYJSKI + CD UNIWERSALNY SŁOWNIK ROSYJSKO-POLSKI POLSKO-ROSYJSKI\nKsięgarnia internetowa, książki, podręczniki. Sklep internetowy oferuje podręczniki akademickie, szkolne, poradniki, albumy, beletrystykę. Księgarnia internetowa, książki, podręczniki. Sklep internetowy oferuje podręczniki akademickie, szkolne, poradniki, albumy, beletrystykę. Księgarnia internetowa, książki, podręczniki. Sklep internetowy oferuje podręczniki akademickie, szkolne, poradniki, albumy, beletrystykę. Księgarnia internetowa, książki, podręczniki. Sklep internetowy oferuje podręczniki akademickie, szkolne, poradniki, albumy, beletrystykę. Najtańszy sklep internetowy - książki, zabawki, tablety, e-booki - codziennie promocje! Nasza Księgarnia internetowa oferuje tanie książki, tanie podręczniki. Nasz Sklep internetowy oferuje podręczniki akademickie, szkolne, poradniki, albumy, beletrystykę. Nasz e-sklep to Najtańszy sklep internetowy - książki, zabawki, tablety, e-booki - codziennie promocje! Książki, zabawki, adopcja, poszukiwania, dzieci, rodzice, rodzeństwo, prawdziwe historie, interwencja. Księgarnia internetowa, książki, podręczniki. Sklep internetowy oferuje podręczniki akademickie, szkolne, poradniki, albumy, beletrystykę. Audiobooki eBooki Książki drukowane Multimedia Książki drukowane Akademicka Albumy Biografia-dokumenty Ekonomia i biznes Historia Języki obce Kalendarze Komiksy Książki dla dzieci i młodzieży Literatura Nauka i technika Nauki humanistyczne Parapsychologia i zjawiska paranormalne Poradniki Prawo Słowniki i encyklopedie Sztuka Turystyka


Płocki WOPR dostał łódź na miarę XXI wieku - Płock Portal Plocman\nPłocki WOPR dostał łódź na miarę XXI wieku\nWodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe w Płocku po stracie swoich jednostek podczas trąby powietrznej nie musi już bać się o swoją przyszłość. Pomoc szybko zaoferowali płocczanie, spółki miejskie, a także PKN ORLEN. W środę koncern przekazał ratownikom nową jednostkę. 10 października okazał się wyjątkowo radosnym dniem dla płockiego WOPR. Ratownicy zostali wyposażeni przez PKN ORLEN w [...]


Redakcja, Autor w serwisie MobileTrends.pl - Strona 3 z 30\nRebranding Facebooka w Metaversum – Czy to nadal internet czy już alternatywna rzeczywistość?\nCzy i jak bardzo jesteśmy bezpieczni w sieci? – Black Week\n27 listopada 2021 Czytaj\nSprawdź najnowsze oferty na sprzęt w sklepie Orange Flex\nFormalności największą trudnością w poszukiwaniu pracy za granicą w branży IT\nFleetsharing dla mądrych firm!\nTraficar kieruje swoje usługi nie tylko do klientów indywidualnych, ale też biznesowych. Systematycznie poszerza i unowocześnia swoją flotę, dbając o potrzeby i oczekiwania klientów. Pozwala zoptymalizować...\nPokolenie X, millenialsi i pokolenie Z chętniej płacą i udostępniają...\nFirma Dassault Systèmes poinformowała, że prawie wszyscy konsumenci oczekują dziś personalizacji zakupionych produktów i usług. Oczekiwania dotyczące personalizacji produktów obecne są we wszystkich grupach wiekowych, ale...\nZadbaj o bezpieczeństwo smartfona. Oto kilka powodów, dla których warto...\nWspółczesne telefony komórkowe to nie tylko bardzo delikatna, ale również niezwykle drogocenna elektronika użytkowa. W pogoni za funkcjonalnością urządzenia czołowi producenci coraz częściej odkładają na dalszy...\n21 maja 2020 Czytaj\nJak wybrać dobry sklep z elektroniką?\nMiłośnicy elektroniki poszukują kompleksowych rozwiązań, które pozwolą im na zakup wielu produktów w atrakcyjnych cenach. Na co zwrócić uwagę podczas zakupów i jak wybrać odpowiedni sklep?...\n19 maja 2020 Czytaj\nTrudno na ten moment wyobrazić sobie polską gospodarkę bez gotówki, niemniej jest to scenariusz coraz bardziej realny. Temat ten na nowo powrócił w związku z pandemią...\n18 maja 2020 Czytaj\nAż 3 na 4 ataki ransomware kończą się zaszyfrowaniem danych\nPrzeprowadzone na zlecenie firmy Sophos badanie wykazało, że ataki typu ransomware (typ złośliwego oprogramowania, które blokuje dostęp do systemu i uniemożliwia odczytanie zapisanych w nim danych, żądając...\n14 maja 2020 Czytaj\n78 milionów transakcji w pierwszym kwartale: BLIK rośnie i się...\nW pierwszym kwartale 2020 roku użytkownicy BLIKA zrealizowali prawie 78 milionów transakcji. To blisko dwukrotnie więcej niż rok temu (40 mln). BLIK jest systemem powszechnym, a...\n12 maja 2020 Czytaj\n20 maja rusza 4Developers Online 2020 – wirtualna edycja Największego Interdyscyplinarnego Festiwalu IT w Polsce. Jeden dzień, dwa bloki tematyczne, najlepsi eksperci z branży IT – ...\n29 kwietnia 2020 Czytaj\nTikTok – jak założyć konto, jak się posługiwać, do czego...\nOtwierasz lodówkę, a tam TikTok – może jest to trochę przesadne stwierdzenie, ale nie da się ukryć, że ta stosunkowo młoda platforma społecznościowa cieszy się ogromnym...\n15 kwietnia 2020 Czytaj\nKoronawirus napędza e-sport i może przyczynić się do rozwoju technologii...\nRynek telekomunikacyjny inwestuje w 5G, podążając za rozwojem technologii i konkurencyjności. Po wybuchu epidemii COVID-19 dostęp do szybkich, ale przede wszystkim znacznie bardziej przepustowych niż dotychczas...\n6 kwietnia 2020 Czytaj\n5 aplikacji mobilnych, które musisz mieć przed wakacjami\nWyobraź sobie tę ekscytację, która towarzyszy każdemu urlopowiczowi – zarówno początkującemu, jak i zaawansowanemu, który opanował „technikę podróżowania” w najdalsze zakątki świata. To wtedy siadamy przed...\n3 kwietnia 2020 Czytaj\nAkcja #ZostańwDomu, która ma ograniczać ryzyko zarażania się koronawirusem COVID-19, szybko zmieniła zwyczaje zakupowe Polaków. Obecna sytuacja zmusza do planowania zakupów niezbędnych do dłuższego pobytu w...\nPornoApka – możesz zostać gwiazdą porno w ciągu kilku kliknięć. Wstrząsające możliwości sztucznej inteligencji


Odwiedź stoisko firmy Pepperl+Fuchs podczas targów Valve World 2018\n27–29 listopada w Düsseldorfie, hala 4, stoisko 4A22\nSpotkaj się z pracownikami firmy Pepperl+Fuchs na targach Valve World 2018 w Düsseldorfie, w dniach od 27 do 29 listopada.\nMiejsce do spotkań branżowych, platforma innowacji i barometr trendów — to wszystko łączy wystawa Valve World Expo w Düsseldorfie, najważniejsze targi handlowe z dziedziny zaworów przemysłowych. Zapraszamy do odwiedzenia nas w dniach od 27 do 20 listopada na stoisku 4A22 w hali 4.\nOdkryj nowe produkty i procedury opracowane specjalnie dla Twojego obszaru zastosowań. Nasi eksperci z przyjemnością się z Tobą spotkają.\nNajważniejsze wydarzenia na targach Valve World Expo\nWytrzymałe rozwiązanie do trudnych warunków zewnętrznych\nIndukcyjne czujniki położenia zaworów NAMUR z serii F31K2 zostały zaprojektowane specjalnie do zastosowań w trudnych środowiskach. Otwarte rozwiązanie zapewniające bardzo dobrą widoczność położenia zaworu oraz przezroczysta obudowa zapewniają możliwość monitorowania statusu w dowolnym czasie — nawet z daleka.\nMaksymalna przejrzystość w procesach\nNiezależnie od tego, czy dokumentuje się czynności konserwacyjne, ustala rodzaj mediów procesowych lub śledzi całe procesy produkcji, istnieją liczne możliwości zastosowań układów RFID (identyfikacja przy użyciu częstotliwości radiowej) w procesach.\nFirma Pepperl+Fuchs na targach Valve World Expo


Łowca niewolników nie powie przecież – dorwę tego Afroamerykanina! | art.plportal.pl\nStrona główna » Literatura » Łowca niewolników nie powie przecież – dorwę tego Afroamerykanina!\nO miłości inaczej – Agnieszka Osiecka i Jeremi Przybora (6035)\nŁowca niewolników nie powie przecież – dorwę tego Afroamerykanina!\nśr., 09/01/2021 - 13:57 -- MagdalenaL\nColson Whitehead jest współcześnie najbardziej znanym pisarzem Ameryki, ale też najbardziej zmiennym. Po jego głośniej powieści o niewolnikach – Kolej podziemna, napisał zaskakujący scenariusz komedii szelmowskiej. Rozmowa o Nowym Jorku, rasach i bólu słowa na „M” (murzyn – przyp. tłumacza).\n„ See you soon – but is 1:10PM, est ok?“ ( Widzimy się wkrótce, o 13:10. Może być?) pisze. Colson Whitehead spóźnia się dziesięć minut. Sporo pracy. Fotograf utknął w korku u wylotu na Long Island. Nowa powieść Harlem Shuffle uhonorowana dwoma nagrodami Pulitzera, kładzie długi cień na swoje poprzedniczki. I również tym razem jest to zupełnie inna książka, jak to stwierdził kolega George Saunders, o Whitehead’zie że jest największy na tle wszystkich amerykańskich pisarzy.\nColson pisał już w nurcie magicznego realizmu, ( Kolej podziemna), również satyry, (Apex), a także pamiętniki ( The last summer On Long Island), liryczny portret miasta (The Collosus of New York), a nawet stworzył powieść o zombie (Zone One). Teraz opublikował piątą pracę – Harlem Shuffle - którą można nazwać komedią gangsterską.\nOpowiada ona historię Ray’a Carneys’a, którego ojciec był miejscowym gangsterem. W końcach lat pięćdziesiątych, początek sześćdziesiątych posiada nasza główna postać sklep z meblami. Główny bohater aspiruje do klasy średniej społeczności Harlemu, jednak nie ważne kiedy i jak i gdzie nadal pozostaje w świecie drobnych przestępców.\nW końcu Whitehead pojawia się. W Berlinie jest już wieczór, w Sag Harbor słońce oświetla piękny dom pisarza. Colson jest bardzo uporządkowaną osobą, często się śmieje podczas wywiadu, nawet kiedy rozmowa toczy się wokoło tak zwanego gówna rasistowskiego.\nWELT: Pańskie ostanie obydwie powieści są bardzo znane, ale też jednocześnie bardzo smutne. W przeciwieństwie do nich Harlem Shuffle jest bardzo lekka i zabawna. Jak to się stało?\nWHITEHEAD: Miedziaki opowiadają o jednej stronie mojej osobowości, a Harlem Shuffle o drugiej. Czasem staje się poważny i przedstawiam mój punkt widzenia amerykańskiej historii, oraz trudnych tematów powiązanych z nią. Jednak czasem jest też miło, mieć trochę zabawy i radości. Tak samo mam z filami czasem oglądam ART-Classic a czasem The Rock- film który mówi o chronieniu swojego miejsca.\nWELT: Tym razem robi Pan sobie żarty nawet z Junnetteth (święto wyzwolenia niewolników obchodzone co roku 19 czerwca, przyp. tłumacza), dnia pamięci końca niewolnictwa. Czy jest to przypadek, kiedy to ton komedii uwalnia, po tym jak napisał Pan powieść o niewolnictwie, i jedną o Jim’ie Crow?\nWHITEHEAD: Można szanować coś, a jednocześnie robić sobie z tego żarty. Nie ma takiej świętości, aby nie można by było sobie żartować. Poza tym chciałem spróbować stworzyć powieść, taką jak na przykład o Ray’u Carney’u, o gangsterach – oni też nie zawsze zachowują się poprawianie, tak jak należy.\nWELT: Powszechnie uważa się, że Harlem Shuffle jest książką kryminalną. I rzeczywiście, użył Pan bardzo specyficznego języka: z angielskiego Heist znaczy napad – jeśli już ktoś nie zna znaczenia słowa, to chociaż kojarzy je z filmów.\nWHITEHEAD: Zawsze lubiłem filmy o napadach. Kiedy byłem dzieckiem, był telewizor u mojej opiekunki, i widziałem, Pieskie Popołudnie Sidney’a Lumets’a . Są filmy kryminalne tak zwane Low-Fi i High-Tech-Variante - takie jak Ocean’s 11, i dwa należą do tego samego kina. Pewnego dnia siedziałem w aucie i pomyślałem sobie - czy nie byłoby śmiesznie napisać książkę kryminalną, taką o napadach rabunkowych? Czy w ogóle mogę? I wtedy też sam sobie dałem takie pozwolenie.\nWELT: Można by pomyśleć że Pańska pierwsza powieść The Intuintionist (nie przetłumaczona, póki co na język polski – przyp. tłumacza), jest powieścią detektywistyczną.\nWHITEHEAD: Można by. Tempo, zwroty akcji – dzięki temu powstały moje książki, po tym jak w końcu lat dziewięćdziesiątych zaczytywałem się James’em Ellroy’em, Walterem Mosley’em, czy też Elmore’em Leonardem. Chciałem wtedy zostać scenarzystą. Kiedy człowiek zaczyna pisać, kryminały, to jest to dobra szkoła. Jednak The Intuintionist z punktu widzenia postmodernistycznego Off-Kultur-ART, jest zbliżone bardzo do historii detektywistycznej. Harlem Shuffle, z kolei, jest w pełni powieścią kryminalną. Nie ma ona wydźwięku ironiczno-postmodernistycznego.\nWELT: I do tego książka jest też napisana ze złożenia drobnym form literackich. Właściwie jest zbudowana z 3 nowel…\nWHITEHEAD: To prawda. Początkowo miałem pomysł, aby stworzyć książkę z napadem w tle, ale potem coraz częściej wpadały mi pomysły dotyczące Carney’a. Pomyślałem sobie wtedy: Może powinny być to trzy historie, które będą łączyły się w całość. Tak książka stałą się studium nad charakterem głównego bohatera, trzy różne epizody stały się życiem głównego bohatera. Wydawało mi się to bardziej interesujące aniżeli historia samego napadu.\nWELT: Ray Carney nie jest jedyna główna postacią powieści, jest jeszcze ktoś, duża postać w tle – Harlem. Dlaczego właśnie Harlem?\nWHITEHEAD: Kiedy pisze się powieść kryminalną, której akcja toczy się w Nowym Jorku w latach pięćdziesiątych, to samo przez siebie się rozumie, że musi to być po prostu Harlem. Harlem jest żywą legendą. Całe życie czarnych toczy się w tam, na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Takie gangi jak Black Mobsters miały tam nawet swoja siedzibę główną, czy też szefowie gangsterscy tacy jak Bumpy Johnson, na przykład.\nWELT: Pan sam nigdy nie żył w Harlemie, ale Pana rodzice już tak.\nWHITEHEAD: Moi rodzice mieszkali w Harlemie, kiedy byli w koledżu. Moje siostry się tam urodziły. Kiedy ja przyszedłem na świat, mieszkaliśmy przy rogu 109-tej i Riverside. Stamtąd pochodzą moje najwcześniejsze wspomnienia. I właśnie dla Carney’a Riverside jest miejscem, za którym tęskni. Dąży aby tam się dostać, i kiedy mu się uda to będzie u celu.\nWELT: „ Czarne i białe miasto: przecinają się, a jednak nic o sobie nie wiedzą, były rozdzielone, a jednak łączą się”. Tak też jest w powieści. Centralny pasaż?\nWHITEHEAD: Carney jest centrum. Biali pojawiają się sporadycznie.\nWELT: Zacytowałem to miejsce ponieważ w Pańskim wcześniejszym portrecie Nowego Jorku – The Clossus of New York – mogłoby tak być. Przy 125-tej ulicy, gdzie Carney prowadzi swój sklep meblowy, spotykają się dwie rzeczywistości - jak to w Pana wczesnych wspomnieniach dotyczących dużego miasta. Te rzeczywistości są książkowym rodzeństwem – braćmi czy siostrami?\nWHITEHEAD: Pisze wciąż o mieście, na szczęście bez powtarzania się. Portret miasta - społeczności w The Colossus of NY jest inny aniżeli w Zone One, a stosunek Carney’a do miasta też jest inny. W The Colossus of NY przedstawione są postacie, które będą służyć za podwaliny postaci w kolejnych moich książkach.\nWELT: Jaka jest Pańska osobista relacja do miasta?\nWHITEHEAD: Kocham je na śmierć. Ostatnie pięć miesięcy było naprawdę wspaniałe. To miasto wciąż pobudza do życia. Przez cały rok było spokojne. Na przełomie marca i kwietnia zaczęło znowu kwitnąć – więcej ludzi zaczęło pojawiać się na ulicy, coraz więcej sklepów było otwarte. Czasem odkrywałem miejsca, w których nigdy nie byłem. W ostatnim tygodniu byłem w Midtown-West, niechlubnej części miasta, pomiędzy Time Square i Port Authority.\nWELT: The Colossus of NY rozpoczyna się specyficznym żartem – „Jestem tutaj, ponieważ tutaj się urodziłem, i dla każdego innego miejsca jestem przegrany.”\nWHITEHEAD: Jest to prawda. Mój zawód sprawia, że musze podróżować do innych miast, dwa dni w Berlinie, dwa dni w Paryżu, ale to Nowy Jork jest moją ojczyzną i moją muzą. To miejsce które sprawia, że mam gęsią skórkę. Jestem w pełni nowojorczykiem, na dobre i na złe.\nWELT: Czy zdradzi mi Pan ulubioną książkę Colsona Whitehead’a?\nWHITEHEAD: Chyba ostatnie dwie, Miedziaki i Harlem Shuffle? Im mniej czasu minęło, tym bardziej mam je w pamięci. O starszych książkach jak The Intuitionist myślę sobie – nie mam pojęcia kto to napisał. Książka o windach. To brzmi na szaleńca!!! Kto mógłby coś takiego zrobić? Wiem kto! Ktoś kto napisał Miedziaki i Harlem Shuffle.\nWELT: Która z tych książek była najtrudniejsza?\nWHITEHEAD: Wszystkie były w jakiś sposób trudne, jednak najtrudniejsza to chyba The Intuitionist. Byłem bez pieniędzy i podirytowany faktem pisania dziesięć razy dziennie – winda - i uważałem to za po prostu głupie. W Harlem Shuffle problem był inny, czy fabuła będzie spójna, w Kolei podziemnej pojawiło się pytanie – jak pisać o niewolnictwie, skoro już tyle razy ten temat był poruszany w literaturze? Podczas pisania książki zawsze jest jakiś problem i za każdym razem trzeba mieć jakąś strategie aby to rozwiązać.\nWELT: Rozmawiamy cały czas o pisaniu, ale The Intuitionist nie była Pańska pierwsza powieścią. Właściwie Pańska pierwsza powieść nigdy nie została opublikowana. Schował ją Pan w szufladzie?\nWHEITEHEAD: To nie jest dobra powieść. Jest wiele złych książek, które też można publikować, kiedy to już i tak się od lat czyni. Doszedłem do tego, że aby ta książka spełniła moje wymagania wobec moich powieści, to kosztowałoby mnie to sporo czasu i energii, które wolę poświęcić na inne moje projekty. Od dwudziestu lat nie zaglądałem do niej, ale najpierw jedna książka musi być skończona, abym rozpoczął pracę nad drugą – muszę się najpierw nauczyć jak przebiec ten maraton. Może moje dzieci mogłyby wykorzystać ten manuskrypt, kiedy okaże się, że są bankrutami, a może, kiedy już umrę to będą mogły go wykorzystać aby pokryć koszty moich długów gracza.\nWELT: Pańskie książki są pisane w nurcie bardzo różnorodnym, od historycznych powieści przez satyrę, opowieść o zombie aż do pamiętnika … Jest prawie niemożliwym do przewidzenia o czym będzie Pańska następna twórczość. Abstrahując od tego że wszystkie Pan napisał, to co je jeszcze łączy?\nWHITEHEAD: Jest kilka tematów które pojawiają się w każdej z nich: wyścig, historia, popkultura, i humor, który odgrywa dużą rolę. Nie wszystkie z tych wątków, pojawia się w każdej książce. Każda książka jest kontratakiem dla poprzedniej.\nWELT: Szybko się Pan nudzi?\nWHITEHEAD: To nie nuda, mam po prostu dosyć. Zawsze mi lżej, kiedy już skończę książkę.\nWELT: W jednym gatunku Pan jeszcze nigdy nie próbował pisać, a jest on najbardziej amerykański ze wszystkich – saga rodzinna. Jeszcze nigdy Pan takiej nie napisał.\nWHITEHEAD: Last Summer of Long Island mówi o dwóch braciach i ich rodzicach. Dla Carney’a z Harlem Shuffle, rodzina też jest ważnym elementem. Ale na mojej życiowej liście życzeń nie ma nigdzie napisania saga rodzinnej. Nie jest to awersja lub coś podobnego, po prostu nigdy nie przyszło mi to do głowy. Ale kto wie, co napisze za jakiś czas…\nWELT: Teraz z innej beczki: w niemieckim wydaniu Harlem Shuffle pojawia się pewne zaprzeczenie, i brzmi ono: Według życzenia autora, język użyty w książce jest odzwierciedleniem języka z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych okresu historycznego Stanach. Naturalnie chodzi o słowo na „M”. W amerykańskim wydaniu nie ma tego zastrzeżenia.\nWHITEHEAD: Historia rasistowska rozpoczęła swoją przemianę w Ameryce w latach sześćdziesiątych. Europa już to nadrobiła, i zaczęło się właśnie jej odbijać. Mój niemiecki wydawca dostawał listy, w których to ludzie skarżyli się, że użyto słowo na „M”. Sprawiało mi to ogromna przykrość. Wydawca ma sporo trudności, i musi jeszcze dodatkowo otwierać listów, w których to ludzie karzą go za język książki. Jest to historyczna powieść, a język jest adekwatny do czasów o jakich opowiada. Dyskusja na ten temat jest po prostu śmieszna, ale każdy kraj sam musi się uporać ze swoimi rasistowskimi, lub imperialistycznymi historiami, czy tez kolonializmem. Teraz właśnie jest w punkcie, gdzie podejmuję dyskusję dotyczącą szalonego i niszczącego gówna rasistowskiego. Dla Niemców czy też Holendrów już nie jest to problem.\nWELT: Ostatni niemiecki przekład książki Harper’a Lee pominęło słowo na „M”.\nWHITEHEAD: No tak, ludzie tak kiedyś mówili. Harper Lee tak mówił. Wie Pan, próbuje być bardzo wiarygodny historycznie pisząc książkę. Wyobraża Pan sobie, aby łowca niewolników Ridgeway mówił w Kolei podziemnej – „Dopadnę tego Afroamerykanina!”\nWELT: Kiedy już mówimy o rasizmie to w Harlem Shuffle, uważa swoich lepiej zarabiających i swojego szwagra za zbyt ciemnych, i dlatego nie chce być ich zięciem. O co tutaj chodzi?\nWHITEHEAD: To się nazywa kolryzm. Niektórzy Afroamerykanie z jaśniejszą skórą mają uprzedzenia do ludzi z ciemniejszą skórą. Jest to swoisty sposób umiędzynarodowienia nienawiści do samych siebie, która w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych zeszłego wieku przybrała właśnie taką formę. Wtedy też powstały tak zwane Paper Bags Clubs – kluby dla dobrze usytuowanych czarnych, do których nie było wstępu, dla ludzi czarniejszych niż papier szary.\nWELT: Taki właśnie klub gra całkiem ważną role w drugiej części Harlem Shuffle\nWHITEHEAD: Dokładnie. Jest rasizm i jest też klasowanie, i tutaj się one spotykają. W Harlemie są czarni robotnicy, czarni dobrze usytuowani, i czarni gangsterzy. W mojej historii Carney wspina się i spada na drabinie ekonomicznej. Jest typem spomiędzy – jest to wszystko, ale zarazem nic z tego. A my trzymamy za niego kciuki.\nWELT: Jednak postacią, która najbardziej nam łamie serce jest ktoś inny, gangster o imieniu Pepper. Jak Pan go odkrył?\nWHITEHEAD: Ktoś taki jak Carney potrzebuje kontrastu. Osoby która jest zupełnie inna niż on. Kogoś kto ma kryminalną przeszłość, gangstera z prawdziwego zdarzenia. Kiedy masz mózg, to potrzebujesz jeszcze ręki - osoby, która wykona Twoją tak zwaną czarną robotę. Robotę, którą sprzedawca mebli nie będzie mógł wykonać. Podczas pracy nad powieścią przekonałem się, że bardziej interesujący jest dla mnie świat kryminalny aniżeli dochodzeniowy, i podczas przygotowań z chęcią czytałem powieści o Richard’zie Starks Parker’ze. Parker jest socjopatycznym mistrzem złodziei. I trochę z jego DNA tkwi w Pepper.\nWELT: Jego poczucie humoru nie odbiega bardzo od Pańskiego.\nWHITEHEAD: Tak, specyfika mojego poczucia przebija się na pewno.\nWELT: Czy to prawda, że piszę Pan kolejną część? Z Pepper’em w roli głównej?\nWHITEHEAD: To prawda. Ale jest to tajemnica, na której temat nie chce rozmawiać.\nWELT: Czyli nie było Panu przykro, że skończył Pan przygodę z Harlem Shuffle?\nWHITEHEAD: Tak jak mi różne pomysły wpadały dotyczące Carney’a, tak też od zawsze przeróżne historie pojawiały się mi w głowie. Widocznie tym razem muszę coś dwa razy zrobić, ponieważ nigdy nie powtarzam się. Nigdy nie napisałem dwóch poważnych książek pod rząd, aż do Kolei podziemnej i zaraz potem Miedziaków. Myślę, że zaczynam przełamywać mój system.\nWELT: I właśnie to można nazwać sztuką?\nWHITEHEAD: Dla mnie na pewno tak w każdym razie.\nWieland Freund tłum. Małgorzata Piotrowska


Informacje o kredycie odnawialnym, które warto znać | Blonews\nKredyty należą do najbardziej popularnych produktów dostępnych w bankach. Z możliwości otrzymania dodatkowej gotówki w różnych sytuacjach korzystają zarówno osoby prywatne, jak i firmy. W każdym banku można składać wnioski o różne kredyty; do tych, które są stosunkowo popularne należą kredyty odnawialne dla osób fizycznych i firm.\nKredyt odnawialny to limit, który bank przyznaje osobom, które mają konto osobiste. Bank przyznając limit kredytowy umożliwia wielokrotne korzystanie z niego w sposób automatyczny. Wniosek składa się tylko raz, podpisuje się też tylko jedną umowę. Warunkiem korzystania z przyznanego limitu jest brak problemów ze spłatą.\nZ wnioskiem o przyznaniem kredytu odnawialnego mogą wystąpić wszystkie osoby, które przynajmniej od trzech miesięcy mają w danym banku ROR. Kredyt odnawialny jest przyznawany przez bak, który prowadzi nasz rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy – dlatego możliwe stało się ograniczenie formalności do niezbędnego minimum. Wniosek o uruchomienie linii kredytowej możemy złożyć osobiście w oddziale banku. Możemy również zadzwonić na bankową infolinię. W przypadku załatwiania formalności drogą telefoniczną, umowę dostarczy nam kurier, bank może też przesłać ją pocztą. Wniosek o uruchomienie linii kredytowej możemy złożyć także za pośrednictwem strony internetowej. W zależności od tego, w jakim banku mamy ROR załatwienie formalności potrwa 2-7 dni.\nJaki limit przyzna nam bank?\nKwota przyznanego limitu zależy od naszych miesięcznych zarobków. Większość banków udziela limitu do wysokości jednokrotności zarobków. Są jednak i takie, w których przyznany limit to trzykrotność zarobków. Tylko w nielicznych bankach klienci mogą zejść pod kreskę do wysokości sześciokrotności swoich zarobków.\nKredyt odnawialny to wyjątkowo wygodna forma kredytowania. Odsetki są naliczane nie od całości limitu przyznanego przez bank, a jedynie od wykorzystanej kwoty. Kredyt odnawialny bank przyznaje na okres jednego roku.


Fot.Marcin Piotr Oleksa\nA może by tak luty uczynić miesiącem miłości? Nie tylko dlatego, że słusznie lub nie, czternasty dzień tego miesiąca okrzyknięto Dniem Zakochanych, ale po prostu z potrzeby ciepła i bliskości? Zimowa aura nie odpuszcza, a brudny smog złowieszczą chmurą wisi nad nami, przysłaniając kompletnie świat i jego piękno, które w lutym zachwyca jakby mniej; o świątecznej radości mało kto już pamięta, a na wiosnę trzeba jeszcze poczekać. Dlatego luty na miesiąc miłości nadaje się idealnie. Bo potrzebny nam dotyk i przytulenie, potrzebne czułe słowa, co ogrzeją, i spojrzenie co da pewność, że te motyle w brzuchu wciąż gdzieś tam są, może tylko z wiekiem bardziej ociężale się ruszają.\nNiby na tę miłość prychamy i wzruszamy na nią ramionami, a jednak poruszają nas filmy takie jak "La la land", sięgamy po książki o miłości i marzymy, aby choć raz w życiu przeżyć takie uczucie, od którego zatrzęsie się ziemia, a my będziemy się nad nią unosić. Potrzebujemy miłości i ona wcale nie jest przereklamowana. Co więcej, mamy jej deficyt. Niedobór, jak witaminy D. I nieprawdą jest również, że to kobiety pragną i potrzebują tej miłości więcej. Mężczyźni też są romantykami. To my, kobiety, robimy z nich twardzieli, bo takich chcemy ich widzieć. Potrzebujemy poczucia bezpieczeństwa i wierzymy, że tylko silne, męskie ramiona mogą nam ją zapewnić. I czasami tak bardzo wymyślamy sobie ten model mężczyzny doskonałego, że zupełnie tracimy z oczu to, jaki ten mężczyzna jest naprawdę i czego on potrzebuje. Bo nawet najtwardszy z twardzieli mięknie w przytuleniu, i potrzebuje słów, które są wyznaniem i które zapewnią go o tym, że doceniamy to, co robi. Bo mężczyźni miłość wyznają działaniem, ale sami, paradoksalnie, potrzebują kobiecych słów. Miłych, czułych, doceniających, zapewniających o miłości i oddaniu. Chcą być kochani i dużo ciężej niż kobiety znoszą odrzucenie. Dużo dłużej dochodzą do siebie po zranieniu, a niejednokrotnie nieufność do kobiety pozostaje gdzieś pod skórą, nie pozwalając cieszyć się tak do końca nowym związkiem, w oczekiwaniu na cios, który może nadejść.\nPotrzebujemy miłości i jest ona dla nas ważna. Marzymy o tej doskonałej, chcemy wierzyć w szczęśliwe zakończenia, i w pewnym sensie, choć powtarzamy że życie to nie film ani bajka, nosimy w sobie nadzieję, że ta nasza, która się nam przytrafiła, mogłaby taka być, gdyby nie codzienność. A właśnie w tej codzienności ta miłość doskonali się najbardziej. Codzienność ją hartuje, szlifuje i wydobywa z niej ten najpiękniejszy, prawdziwy blask, który zachwyca. Tylko miłość doświadczona codziennością jest tą najtrwalszą i najbardziej prawdziwą. Tylko ona jest najdoskonalsza, bo wypróbowana. Ważne jedynie, by w tej codzienności znaleźć dla niej miejsce i nie pozwolić, aby pokryła się kurzem. Bo czułe słowa, gesty, wyznania i zaklęcia, a także namiętność potrzebne są w małżeństwie bez względu na jego staż, i nie tylko od święta.\nPotrzebujemy miłości bez względu na to, ile mamy lat i jakie doświadczenia za sobą. Potrzebujemy jej my, ludzie, kobiety i mężczyźni, potrzebują jej rozpaczliwie dzieci, które chcą być kochane. Potrzebujemy miłości, dzięki której życie jest lżejsze do uniesienia, a świat ma dużo więcej barw niż biel, czerń i szarość. Dzięki miłości rozkwitamy, stajemy się wrażliwsi, czulsi i pozbawieni goryczy, dla której miłość nie zostawia miejsca. Dzięki niej wierzymy, czasami wbrew nadziei, i otwieramy się na nowe możliwości, po które bez jej wsparcia byśmy nie sięgnęli. Potrzebujemy jej, a ona wcale nie jest banalna ani naiwna. Jest piękna.\nOgłaszam więc luty miesiącem miłości, o której w tym miesiącu będę pisać trochę więcej, jeśli pozwolicie :-).\nAnonimowy 5 lutego 2017 21:19\nPoczytam z przyjemnością (-: R.\nBlogger+ 28 listopada 2019 16:23\njotka 6 lutego 2017 07:29\nDobry pomysł, dlaczego tylko maj ma być miesiącem zakochanych?\nNajlepiej u mamy 6 lutego 2017 10:36\nPięknie napisałaś o mężczyznach!\nsabinka.t1 7 lutego 2017 20:26\nMoniko,aż ciepłej na ❤ się robi jak czytam to co napisałaś.\nPrawda, prawda i prawda... Każdy potrzebuje miłości.. 😊


Będzie szkoła na Warszewie. Miasto zapłaci 4 miliony złotych, opozycja jest oburzona | Głos Szczeciński\nBędzie szkoła na…\nBędzie szkoła na Warszewie. Miasto zapłaci 4 miliony złotych, opozycja jest oburzona\nMonika Stefanek 18.04.2009\nBlisko 4 miliony złotych miasto zapłaci za ugodę z byłymi właścicielkami działki przy ul. Złotowskiej i Jantarowej. To tu ma stanąć szkoła podstawowa na Warszewie. Pieniądze mają pochodzić z budżetu miasta.\n- To ogromna suma - mówi Maciej Kopeć, radny Prawa i Sprawiedliwości. - Dopiero co mieliśmy ciężki bój o dodatki dla nauczycieli, a teraz miasto wydaje lekką ręką prawie 4 miliony złotych.\nPrzypomnijmy, że o zwrot terenu, na którym miała stanąć szkoła, upomniały się byłe właścicielki gruntu, wywłaszczone z niego na początku lat 80. Podstawą ich roszczeń jest ustawa o gospodarce nieruchomościami mówiąca, iż właściciel ma prawo odzyskać grunt, jeśli w ciągu 7 lat od wywłaszczenia nie zostanie na nim zrealizowana inwestycja. Na działce, będącej przedmiotem sporu, miało stanąć osiedle mieszkaniowe.\nDo tej pory zabudowano tylko część gruntu, a resztę przeznaczono na cele oświatowe. Dwa lata temu radni Szczecina zdecydowali o lokalizacji w tym miejscu szkoły podstawowej. Tymczasem byli właściciele terenu zgłosili się do magistratu o jego zwrot już w końcu 2006 roku. W chwili podejmowania decyzji radni nie wiedzieli, że są takie roszczenia dotyczące tego gruntu.\n- Byłe właścicielki terenu wykorzystały fakt, że lokalizacja szkoły została ustalona, wydano pieniądze na projekt, nadzieje rodziców rozbudzone. Wiedziały, że prezydent nie ma innego wyjścia - komentuje Maciej Kopeć.\nUgoda z byłymi właścicielkami terenu kosztować będzie miasto 3 mln 810 tys. zł. Tym samym budowa szkoły będzie mogła wreszcie ruszyć.\n- Pieniądze na ten cel są zarezerwowane w budżecie miasta - informuje Tomasz Klek z biura prasowego Urzędu Miasta.\nPiS, po ujawnieniu sprawy na początku roku, nie wykluczał skierowania sprawy do prokuratury. Do tej pory tego nie zrobił. Teraz nie wyklucza, że wróci do tego pomysłu.\n- Powinno zostać wskazane, kto jest winnym tego zaniedbania - mówi radny Kopec. - Moim zdaniem, sprawą powinna zająć się przynajmniej komisja rewizyjna Rady Miasta.\nPozwolenie na budowę szkoły jest już gotowe. W przyszłym tygodniu ogłoszony zostanie przetarg na wykonanie prac. Inwestycja ma kosztować około 50 milionów złotych.\nreal 19.04.2009 18:15:55\nChyba p. Kopeć cztery lata temu był w innym świecie. Ludzie , to jest jakaś farsa!! Jeżeli nie zrobimy w najbliższych wyborach porządku z Radą Miasta to tak będzie zawsze!!!!!!!!To nie my ... to oni. Najwyższy czas rozliczyć obiboków Radnych ( i to ze WSZYSTKICH PARTII). Dosyć zwalania odpowiedzialności na innych!!!!!!!! Z dotychczasowej obserwacji wynika tylko jedno : TYLKO NASZA PARTIA MOŻE ZAPEWNIĆ SUKCES MIASTA I DOBROBYT ORAZ KOMFORT ŻYCIA MIESZKAŃCOM!!!!!!! A że jeszcze żadna nie utrzymała większości przez dwie kadencje , to mamy co mamy!! DOSYĆ !!! Ludzie , bądźcie partyjni w ramach waszych PRYWATNYCH zainteresowań - Szczecin jest JEDEN ! Nasz ! Wspólny!\nstempelek 18.04.2009 19:21:01\nchciałbym poznać ludzi co zrobili interes życia na fakcie że w dzielnicy Warszewo jest jedna szkoła przeznaczona na 80 uczniów a uczy się w niej ponad 300. W szkole tej w toaletach nie ma glazury ... a byli rodzice co chcieli całość sami sfinansować ... a nie ma bo jest tak wilgotno, że każda kafelka i tak odpadnie.\ninnymi słowy ... obyście te 4 banieczki w totka wysłali i nic nie wygrali tego wam życzy połowa Warszewa


Teleskopy astronomiczne i ich rodzaje – Military camp\nHome>Sprzęt outdoor>Teleskopy astronomiczne i ich rodzaje\nTeleskop astronomiczny to narzędzie, jakie rzeczywiście oddaje (zarówno pod względem rozmieszczenia przestrzennego szczegółów, jak również systemu jasności) obraz widzianego wycinka nieba czy obiektu astronomicznego. Obserwowanie lub fotografowanie choćby mało widocznych obiektów jest dopuszczalne przez wykorzystanie w teleskopie luster czy soczewek o wielkiej wielkości. Taka budowa pozwoli na wychwycenie rozrzuconego oświetlenia powstającego choćby od niezwykle odległych obiektów.\nTeleskopy astronomiczne refrakcyjne składają się z dużej tuby (tubus), w jakiej znajduje się parę soczewek skupiających światło przekierowywane potem do okularu obserwacyjnego. Większe rodzaje mogą zagwarantować rzeczywiście dużą ostrość i poziom detali. Teleskopy doskonale nadają się do użytku w mieście i do obserwacji wielkich oraz jasnych obiektów, takich jak Księżyc, Jowisz lub Saturn. To także odpowiedni dobór na teleskop dla początkujących. Bogatą ofertę teleskopów znajdziesz tutaj.\nTeleskopy rodzaju reflektor\nIstotą obiektywu, jeśli idzie o takie teleskopy astronomiczne, jest krzywe zwierciadło. To oczywiście ono formuje światło – po prostu odbija padające światło w kierunku punktu ogniskowania. Tego rodzaju teleskopy są dość niedrogie oraz umożliwiają na obserwację choćby bardziej odległych obiektów. Profesjonaliści polecają natomiast, by przy wykorzystaniu tego teleskopu prowadzić obserwacje w miejscu jak najmniej zanieczyszczonym światłem. Odpowiednio korzystać z nich poza miastem. Rozróżniamy dwa rodzaje teleskopów rodzaju reflektor.


Usuwanie starych aut zgodnie z prawem - Uszczepańśki\nStart » Moto » Usługi Motoryzacyjne » Usuwanie starych aut zgodnie z prawem\nDodane: 2017-03-13 Kategoria: Moto / Usługi Motoryzacyjne\nAutokasacja to usługa, która na terenie Polski może być wykonywana przez firmy, posiadające do tego celu odpowiednie koncesje. Na terenie województwa mazowieckiego działa znana firma Holdmar, która posiada odpowiednie zezwolenia na prowadzenie tego typu działalności. Dodatkowo firma posiada kilka punktów, w których prowadzona jest autokasacja. To usługa, której podlegają stare samochody, których nie sposób już użytkować ani naprawić. Autokasacja obejmuje także auta powypadkowe, które są tak zniszczone, że ich naprawa jest niemożliwa do wykonania albo nieopłacalna. Kasacja obejmuje na przykład te auta, w których w czasie wypadku samochodowego doszło do uszkodzenia podłużnic. To elementy wzmacniające podwozie i karoserię. Jeśli są one zniszczone, cała karoseria traci swoją sztywność i odporność, przez co nie zapewni właściwego poziomu bezpieczeństwa w czasie jazdy. Naprawa w żaden sposób nie jest w stanie przywrócić autu pełnej sprawności.


• Siostry - ręcznie robione\npomysł na prezent manufaktura koszulek\nprezent bluza z nadrukiem\nbluza z nadrukiem dla święta\nbluza z nadrukiem prezent najlepsza siostra\nświęta prezent najlepsza\nsiostry prezent najlepsza\nprezent najlepsza urodziny\nsiostry koszulki dla sióstr\nurodziny dla siostry\nkoszulki dla sióstr siostra\nDla siostry - antique iv. Siostra siostry pod choinkę. Siostrę swą kochać trzeba, Trzeba i już, takie są zasady ;, BRANSOLETKA PASUJE NA NADGARSTEK OD 15CM55,00 zł ⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIEDla siostry - gypsy. Sisters sister świąteczny prezent. Z miłości do mojej siostrzyczki, kolejna odsłona siostrzanej kolekcji, TUTAJ, TYGRYSIE OKO, 16CM60,00 zł Dla siostry - pomysł na prezent - jaspis. Siostra święta. Tutaj: jedna bransoletka wykonana z kul jaspisu leopardziego (10mm) w barwach jesieni, UWAGA, Zdj, Poglądowe, JASPIS, OBW64,00 zł Dla siostry best sister ever kartka handmade. Hand-made siostra siostry. Takie są zasady ;), z miłości do mojej Siostruni, świeżutka porcja siostrzanych karteczek <324,00 zł\nDla siostry silver&pink - na prezent. Mikołajki święta. Zawieszka i wykończenie w kolorze srebrnym, długość regulowana za pomocą łańcuszka55,00 zł Karteczki 3d dla siostry. Kwiaty siostry pod choinkę prezent. Karteczka 3D na prezent90,00 zł Dla siostry - pomysł na prezent - steel&silver. Handmade siostry siostra. Długość regulowana za pomocą łańcuszka, BRANSOLETKA PASUJE NA NADGARSTEK 1455,00 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Handmade prezent siostra. W naszym butiku oferujemy ci bluzy z nadrukami dla każdej wspaniałej siostry :), S, M, L, XL, XXL, (Dz, 2014 poz68,50 zł\nBluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Autorskie sister prezent. Możesz wybrać rozmiar bluzy, jej kolor oraz kolor nadruku, dokładne wymiary na zdjęciu, 827) Art68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Rękodzieło sister prezent. Jaki materiał wykorzystujemy: 80% bawełny, 20% poliestru o gramaturze 240, Są dostępne w 6 kolorach68,50 zł Koszulka z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra koszulki dla sióstr urodziny święta. Autorskie koszulka urodziny. W naszym butiku oferujemy ci koszulki z nadrukami dla każdej wspaniałej siostry, XS, S, M, L, XL, XXL49,90 zł Koszulka z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra koszulki dla sióstr urodziny święta. Rękodzieło siostry koszulka. Najlepszy prezent dla super sióstr, Jest to nie tylko oryginalny i osobisty upominek, ale też użyteczny :)49,90 zł\nBluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Autorskie sister prezent. Kołnierz, dolny brzeg i mankiety wykończone bawełnianym ściągaczem z dodatkiem lycry68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Urodziny bluza. Są trwałe, nie zmieniają koloru, nie pękają, nie wykruszają się68,50 zł Koszulka z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra koszulki dla sióstr urodziny święta. Handmade prezent siostra. Możesz wybrać rozmiar koszulki, jej kolor oraz kolor nadruku, mają klasyczny, kobiecy krój49,90 zł Koszulka z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra koszulki dla sióstr urodziny święta. Siostra siostry. Są dostępne w 9 kolorach49,90 zł\nDla siostry agat multicolor. Autorskie siostra siostry. Nowa odsłona kaktusiowych pomysłów na idealne prezenty :), świąteczna edycja limitowana, U W A G A118,00 zł Karteczki 3d na prezent papier kwiaty. Mamy siostry. Karteczka 3D na prezent110,00 zł Dla siostry - na prezent - silver & steel. Siostra święta. Zawieszka, ozdobna krawatka i wykończenie w kolorze srebrnym, ZOBACZ CAŁĄ KOLEKCJĘ55,00 zł Dla siostry - na prezent - silver & green. Handmade siostra święta. Możesz ją nosić samodzielnie lub dowolnie łączyć z innymi bransoletkami z tej serii55,00 zł\nKarteczki 3d na urodziny. Papier siostry pod choinkę prezenty. Karteczka 3D na prezent110,00 zł Bransoletki damskie ze stali szlachetnej sisters. Handmade ręcznie robione stal bransoletki. Komplet dwóch bransoletek wykonanych w całości z elementów ze stali szlachetnej, 15x16mm, 16cm96,00 zł Obraz led pastelowy dla brata i siostry imiona prezent dla rodzeństwa personalizowany urodziny. Hand-made pokoik dziecka urodziny brata. Format 30×40cm, Możliwy inny format na zapytanie, Do wyboru 5 wzorów grafiki i przykładowych napisów119,00 zł Świecący obraz led dla brata i siostry dla rodzeństwa imiona prezent pastelowa dekoracja lampka. Pastele lampka. Format 50×70cm, Do wyboru 6 wzorów grafiki i przykładowych napisów199,00 zł\nDla siostry - pomysł na prezent - howlit m. Handmade siostry siostra. Tutaj: nowość, HOWLITOWA BRANSOLETKA W promocyjnej cenie :), Kamienie na solidnej lince elastycznej55,00 zł Siostrzany komplet - pomysł na prezent - Autorskie siostra siostry. Siostrzany komplet w promocyjnej cenie :), DWIE, OSOBNO ZAPAKOWANE BRANSOLETKI, TUTAJ ROZMIAR M, WEWNĘTRZNY: 17,3CM109,00 zł Dla siostry nude & silver. Ręcznie robione siostra. Uwaga: cena dotyczy 1 bransoletki, jeśli chcesz zrobić prezent również sobie, kup jeszcze jedną55,00 zł Siostrzany komplet - pomysł na prezent. Handmade sister siostry. Teraz też z elementami w kolorze antycznego złota, Zawieszka i wykończenie w kolorze antycznego złota110,00 zł\nDla siostry - pomysł na prezent - steel&silver. Prezent siostry. Świetnie prezentuje się też w zestawieniu z bransoletkami z kamieni naturalnych, opakowanie hand made ;55,00 zł Dla siostry - pomysł na prezent - nude&silver. Handmade siostra święta. Bransoletka pasuje na nadgarstek od 14,5cm, MOJA BIŻU ZAWSZE PODRÓŻUJE OZDOBNIE ZAPAKOWANA55,00 zł Dla siostry - pomysł na prezent - silver&pink ii. Autorskie sister siostry. Bransoletka pasuje na szczuplejszy i średni nadgarstek (od 14cm do 16cm)55,00 zł Kwiatek - pomysł na prezent - antique. Ręcznie robione mama. Pomysł na prezent ;, MOJA BIŻU ZAWSZE PODRÓŻUJE OZDOBNIE ZAPAKOWANA ;55,00 zł\nDla siostry - pomysł na prezent - silver&pink. Siostra sister. Uwaga: cena dotyczy 1 bransoletki w kolorystyce ze zdj, zostaną zapakowane dla każdej z sióstr osobno ;55,00 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Bluzy ręcznie robione sister prezent. Bluzy wykonujemy na zamówienie w ciągu 3 dni roboczych od momentu otrzymania wpłaty68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Bluzy ręcznie robione urodziny bluza68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Autorskie bluza sister68,50 zł\nBluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Handmade prezent siostra. Zasady zwrotów: nasze produkty powstają dopiero po złożeniu zamówienia68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Siostra siostry68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Autorskie sister prezent68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Siostra siostry68,50 zł\nBluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Bluzy ręcznie robione siostry urodziny68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Urodziny bluza68,50 zł\nBluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Handmade prezent siostra68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Siostry urodziny68,50 zł\nBluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Handmade urodziny bluza68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Siostra siostry68,50 zł\nBluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Urodziny bluza68,50 zł Bluza z nadrukiem dla siostry prezent najlepsza siostra sis koszulki dla sióstr urodziny święta. Bluzy ręcznie robione sister prezent68,50 zł


Uprzęże na łydki BI MAZE Back Leg Garter Brown brązowa\nSecretplace.pl > ODZIEŻ> Biżuteria erotyczna> Uprzęże >BI Maze Back Leg Garter Brown uprzęże na łydki brązowa\nBI Maze Back Leg Garter Brown uprzęże na łydki brązowa\nMaze Back Leg Garter to zestaw paseczków zakładanych na łydki od Bijoux Indiscrets. Wykonane w całości ze 100% wegańskiej skóry ekologicznej. Jest to rodzaj harnessu zakładanego na nogi, który doskonale podkreśla smukłe łydki. Maze Back Leg Garter możesz nosić zarówno na nagie ciało, z ulubionymi pończochami (genialnie wyglądają do kabaretek!), a nawet na co dzień do jeansów. Marka Bijoux Indiscrets w swojej najnowszej kolekcji Maze posunęła się o krok dalej, jeżeli chodzi o zastosowanie harnessów. Nie ograniczamy się już tylko do tułowia, ale stawiamy na podkreślenie również innych partii ciała. W kolekcji znajdziemy uprzęże na ręce, nogi, a nawet na głowę! Wybierz, które wypukłości swojej figury pragniesz podkreślić, lub zdecyduj się na kilka. Do wyboru masz harnessy w kolorze czarnym, lub bardziej subtelnym odcieniu jasnego brązu. Dodaj odważnego akcentu swojej stylizacji, poczuj się seksownie w każdej sytuacji – na co dzień, na wieczór, jak również w łóżku. Wpleć do swojego outfitu elementy nawiązujące do BDSM i bądź drapieżną prowokatorką.