Rusza II edycja Creative Business Cup. Finał w Kopenhadze! - my3miasto.pl\nPosted on 28 maja 2014 9 czerwca 2014 Author my3miasto\t0\nrozwoju kreatywnego produktu lub usługi we współpracy z innymi gałęziami biznesu\nPrzykładem projektu, który w zeszłym roku został laureatem krajowego szczebla konkursu Creative Business Cup jest AEON Form. – Wyjazd do Kopenhagi był dla Aeon Form dużą szansą, aby zaprezentować się na forum międzynarodowym i usłyszeć opinię doświadczonych członków jury. Pozytywnie zaskoczył nas bardzo wysoki poziom i duża różnorodność firm reprezentujących inne kraje – zaczynając od portali społecznościowych, poprzez kompozytowe zbroje, na naszych trumnach kończąc. – mówi Robert Kowalczyk, AEON Form.\nKrajowy finał konkursu Creative Business Cup odbędzie się 11 lipca w Gdańsku, a międzynarodowy w Kopenhadze, w listopadzie 2014 r.\nTermin przyjmowania zgłoszeń konkursowych upływa 18 czerwca br, a TUTAJ można znaleźć szczegółowy harmonogram oraz więcej informacji o konkursie.\nZobacz także >>Wywiad z Robertem Kowalczykiem<<\nBiznes, Zapowiedzi\taeon form, biznes, creative business cup, działalność, firma, gdański inkubator przedsiębiorczości, Gdański Inkubator Przedsiębiorczości STARTER, inkubator starter, kopenhaga, kreatywność, robert kowalczyk, Starter, startup\n« Miejskie kolonie, nadmorskie wczasy – pokaż na Instagramie jak spędzasz Streetwaves!\nEuropa nie dla Lechii (FOTO) »


O nas - Bia24.pl\nSzybki, niezależny, miejski...\nPortal Informacyjny BIA 24 to bezpłatna gazeta codzienna w wersji elektronicznej. Powstała jako odpowiedź na zapotrzebowanie mieszkańców Białegostoku na dostęp do przystępnie podanych, rzetelnych informacji typowo miejskich.\nPortal tworzą doświadczeni dziennikarze, sztab reporterów, operatorów i grafików. Oni gwarantują jakość merytoryczną na najwyższym poziomie, ale podaną w nowoczesny i szybki sposób.\nBIA 24 to najświeższe informacje z Białegostoku i okolic, zdjęcia, video online. To dziesiątki informacji codziennych. Ale to również ciekawe komentarze i publicystyka.\nBĄDŹ Z NAMI NA BIAŻĄCO


Zastanawiasz się dlaczego piłka nożna, cieszy się tak ogromną popularnością? - Ćwiczenia na odchudzanie\nHome » Ćwiczenia » Zastanawiasz się dlaczego piłka nożna, cieszy się tak ogromną popularnością?\nNie tylko ty zastanawiasz się dlaczego piłka nożna cieszy się tak ogromną popularnością, trudno jednak zdefiniować takowy powód. Z jednej strony może być to powód, iż jako dyscyplina sportu jest rozpoznawalna na całym świecie, zresztą kto z nas nie próbował kiedyś grać w piłkę choćby na własnym podwórku? Oczywiście ogromna popularyzacja tego sportu nastąpiła wraz z rozwojem samych mediów, także tych radiowych i telewizyjnych, wynika to także z faktu odnoszenia sukcesu na arenach międzynarodowych.\nNawet w takim kraju jak nasz, dalej mówi się o piłkarzach którzy zdobyli medale na mistrzostwach świata w piłce nożnej, pomimo zamieszania politycznego, czy ustroju jaki panował. Obecnie piłka nożna to najlepsze na świecie kluby piłkarskie, rozpoznawalne w wielu krajach i posiadających miliony fanów na całym globie, czyli nie ma co się oszukiwać, że również ogromne pieniądze. Jednak w pewnym stopniu to one kształtują sport, i pozwalają na funkcjonowanie drużyn, piłkarzy i całej tej otoczki czy też infrastruktury.\nViparita karani. Relaks dla ciała i ducha – jak się zrelaksować. Istnieje wiele powodów dla których ludzie uprawiają jogę. Jedni chcą poprzez ruch i aktywność fizyczną spalić kilka kilogramów, inni chcą relaksu po...\nJak usprawnić sobie bieganie amatorsko? Jaki prezent dla biegacza – biegać codziennie czy nie Sport i aktywność fizyczna w amatorskim wydaniu nie musi być kosztowna. Na dodatek przynosi znacznie więcej korzyści. Przykładem takiego stanu rzeczy może...\nĆwiczenia dla seniorów Żyjemy coraz dłużej i chcemy również coraz dłużej pozostawać aktywni fizycznie. Jednak żeby jak najdłużej zachować sprawność fizyczną trzeba pilnować naszej kondycji...


Georgiou Drosini 37-50, Protaras, Cypr\nMythical Sands Resort leży w plażowej dzielnicy Protaras tuż obok Plaża Konnos, Plaża Sunrise i Plaża Kalamies.\nHotel położony jest w 500 metrach od piaszczystej plaży. Dzięki temu, że w pobliżu hotelu znajduje się przystanek autobusowy, ów obiekt jest dobrze skomunikowany z innymi częściami Protaras.\nHotel oferuje 6 pokoi. Każdy z nich wyposażony jest w garderobę, indywidualną kontrolę parametrów klimatycznych, kuchnię, kuchenkę mikrofalową i okna dźwiękoszczelne. W pokojach są płyty grzejne, czajniki elektryczne i zmywarki do naczyń.


Śmigłowiec SAR ruszył na ratunek załodze jachtu Informacje Aktualności z Pomorza Nadmorski24.pl\nPortal informacyjny - Trójmiasto, Wejherowo, Rumia | Nadmorski24.pl Śmigłowiec SAR ruszył na ratunek załodze jachtu\n02.08.2021 10:00 2 PM/GBLMW\nŚmigłowiec SAR ruszył na ratunek załodze jachtu\nW niedzielę (1 sierpnia) wieczorem, załoga dyżurna SAR z 43. Bazy Lotnictwa Morskiego w Gdyni-Babich Dołach wezwana została do poszukiwań na Zatoce Puckiej. Z otrzymanych informacji wynikało, że w niebezpieczeństwie może znajdować się żaglówka z dwiema osobami na pokładzie.\n— Załoga śmigłowca poszukiwawczo-ratowniczego W-3WARM Anakonda wystartowała o godzinie 23:08 i rozpoczęła poszukiwania od północnego krańca Zatoki Puckiej – czytamy na stronie Gdyńskiej Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej.\nPo 40 minutach akcji załoga otrzymała informację o odnalezieniu jednostki z uszkodzonym napędem. Jacht znajdował się na podejściu do portu w Jastarni. Sześć minut po północy Anakonda powróciła na lotnisko Oksywie.


Skarpetki w lamparty - sklep Liluna\nNie od dziś wiadomo, że noszony przez nas strój wpływa nie tylko na tak oczywiste kwestie jak nasz wygląd, ale i to, jak czujemy się we własnej skórze. Skarpetki to często najmniejszy, ale nie najmniej ważny element ubioru. Jeśli czeka Cię intensywny i pełen wyzwań dzień, oprócz wstania prawą nogą, warto dodać kolejnym krokom trochę energii i wejść w skórę drapieżnych i tajemniczych kotów. Damskie skarpetki w lamparty dodadzą pazura nie tylko każdej stylizacji, ale i ich posiadaczce!\nZapoluj na swoją parę... skarpetek\nSkarpety w lamparty na pewno sprawią, że każdy nasz krok będzie stawiany z pewnością siebie i dumą. W końcu to jedne z największych i najszybszych kotów na świecie! A jak wiadomo, każdy kot chodzi własnymi, nieutartymi ścieżkami. Skarpetki w lamparty będą świetnymi sojusznikami każdej indywidualistki w trudnym sprawdzianie w szkole, pełnym obowiązków dniu pracy, a nawet treningu zapalonej sportsmenki! Lamparty potrafią schodzić z drzewa głową w dół - czy w ich towarzystwie może być więc coś nie do zrobienia, nawet w najbardziej postawiony na głowie dzień? W skarpetkach w lamparty można osiągnąć, jak to mają w zwyczaju te zwinne drapieżniki, każdy zaplanowany cel.\nKocie ruchy na wyciągnięcie... każdej stopy!\nWachlarz krojów i wzorów damskich skarpetek w naszym sklepie jest tak szeroki, jak ten upodobań naszych klientek. W końcu każda z nas jest niepowtarzalna, dlaczego więc miałybyśmy nie wyrazić tego przywdzianiem naszych stóp w szalone, dalekie od szarego banału, skarpety? Załoga naszego skarpetkowego ZOO, nie ogranicza się do kotowatych, a i one występują w kilku wersjach. To, czy naszym stopom towarzyszyć będzie niesamowita barwa czujnego lamparciego oka, czy groźny i jednocześnie piękny lamparci ryk, zależy tylko od naszego wyboru i nastroju. Skarpety damskie dopasują się do każdej kobiecej stopy, ponieważ ich dobrej jakości materiał jest wystarczająco elastyczny, by odpowiadać rozmiarom od 36 do 40. Jeśli towarzystwo lampartów wyjątkowo przypadnie nam do gustu i nie będziemy chciały rozstawać się z nimi na... krok - warto zapatrzyć się w ich różne, dostępne w 3-paku wersje!\nDamskie Skarpetki w lamparty powiązane kategorie


DRZEWO ŻYCIA || Kostnica.Com.PL\n„Nie zmieniłeś niczego, jeśli to nie było absolutnie konieczne. Jesteś tu zbędnym, chwilowym lokatorem, cieniem uchwyconym przez aparat nastawiony na długi czas ekspozycji. Niepotrzebnie zaciągniętym długiem.”\nJanusz Cyran, „Rien du tout”\nStrzały ucichły zaraz po tym, jak zatrzasnąłem za sobą drzwi jakiejś dziwnej komórki. Gdy tylko oparłem się plecami o ich twardą powierzchnię, usłyszałem kolejną, głuchą serię, echo dzikiego skowytu wroga i szum przecinających powietrze strzał.\nWymacałem zasuwkę po lewej stronie i drżącą dłonią wsunąłem metalowy skobelek w tunelik ponad mosiężnym uchwytem. Wyłuskałem z kieszeni munduru zapalniczkę i otworzyłem jej kaptur. Światło dużego płomienia zalało małe pomieszczenie, kończące się schodami prowadzącymi gdzieś w dół.\nOparłem trzymanego w lewej dłoni Mausera lufą o ziemię i z wprawą otworzyłem wskazującym palcem zamek komory. W środku znajdowały się dwa pociski. Z paska na amunicję wyłuskałem ostatni, włożyłem do magazynku. Przeładowałem i wycelowałem przed siebie.\nPrzystawiłem ucho do drzwi, świst nie ustawał. Jedynie salwy z karabinów stały się rzadsze.\nGdy bicie serca nieco zwolniło, a oddech stał się wolniejszy i cichszy, między stukaniem butów usłyszałem ciche pojękiwanie. Przystanąłem na chwilę. Drgające światło odkryło, jakieś pół metra niżej, płaską powierzchnię i niski strop korytarza. Od ścian odbijało się echo odległego jęczenia, szlochu, zniekształconych słów, jakby wypowiadał je ktoś niezdolny do poruszania żuchwą.\nZastanowiłem się, czy trafiłem z deszczu pod rynnę. Ruszyłem dalej, zdając sobie sprawę z tego, iż na zewnątrz czekała mnie pewna śmierć, a tutaj… Jeżeli też, to miałem przed sobą jeszcze chociaż chwilę życia.\nMinąłem delikatny zakręt i wtedy zobaczyłem pierwszego z nich. Brudnego na całym ciele, jakby przez długi czas siedział przy kominie, z którego buchały kłęby dymu i sadzy. Tylko na twarzy, w okolicach oczu i ust, prześwitywały jaśniejsze fragmenty skóry.\nObniżyłem nieco zapalniczkę i dojrzałem, że jego nogi kończą się na wysokości kolan, skąd wystawały poszarpane końcówki kości oraz fragmenty postrzępionych ścięgien i żył. Z prawej nogi jeszcze kapała krew, tamowana przez niezdarnie założoną opaskę uciskową, zrobioną z kawałka jakiegoś ciemnego materiału.\nMężczyzna był strasznie wychudzony. W dłoni trzymał kawałek ludzkiej stopy. Przed chwilą odgryzł największego jej palca. Cieniutki skóra policzka była mocno wypukła. Po brodzie spływała krew.\nPróbując się wycofać, zobaczyłem resztę. Chyba osiem osób. Kobiety i mężczyźni. Większość nie miała nóg, chyba u dwóch osób lewa ręka kończyła się w łokciu. Brudni od skrzepów krwi. Nadzy i wychudzeni do granic możliwości. Pod cieniutką jak papier skórą uwydatniały się żebra, mostki, miednice, kości na dłoniach i czaszce.\nJednak trafiłem z deszczu pod rynnę.\nNiespodziewanie leżący najbliżej mnie mężczyzna rzucił się w moja stronę, próbując przy tym coś powiedzieć. To on wcześniej mamrotał w ciemnościach. Teraz, gdy już przełknął kawałek własnej stopy, wypowiadał słowa wyraźnie i zrozumiale.\n– Wypuść nas stąd. Pozwól nam stąd odejść. Pozwól nam…\nW kilka sekund później znalazłem się z powrotem przy drzwiach bunkra. Otwierając zasuwkę słyszałem, jak cała gromada wlecze się za mną niezdarnie. Nie zastanawiając się nad niczym, wybiegłem na zewnątrz, kierując się w stronę najbliższej linii drzew. Dopadłem do twardego pnia i schowałem się za nim. Po chwili wyjrzałem i zobaczyłem, jak w progu pomieszczenia stoi cała zgraja nagich, wychudłych kobiet i mężczyzn. Zdziwiłem się ogromnie, gdy zamiast wyjść, popatrzyli jedynie na świat zewnętrzny i cofnęli się z powrotem w mrok, delikatnie zamykając za sobą drzwi.\nOdetchnąłem głęboko i dopiero wtedy zacząłem myśleć.\nJeszcze kilka minut temu rozgrywała się na tym terenie walka między nami a tubylcami. Przegrywaliśmy, co chwila któryś z nas padał jakby tamci nie strzelali do ludzi, a do kaczek. Teraz nie było nikogo, nie odnalazłem wzrokiem ani jednego ciała, żadnej kałuży krwi.\nWyszedłem zza drzewa.\nSpojrzałem na linie tysięcy zamkniętych, betonowych bunkrów, ciągnących się pomiędzy gołymi horyzontami po prawej i lewej.\nZaraz za nimi ciągnął się las, a nad nim widoczna była czerwona kula Drzewa Życia, do którego teraz wszyscy zmierzaliśmy. Wiedziałem, że musze iść dalej ku niemu. Wiedziałem również, że powinien być ze mną oddział piechoty. Kompletny lub nie, ale to właśnie z nim musiałem podążać w stronę Drzewa. Nie zważając na tubylców, na ich łuki, dzidy i bojowe krzyki, którymi przywoływali do pomocy swoich demonów.\n– Gdzie jesteście? – szepnąłem, po czym biegiem minąłem bunkier i zatopiłem się między drzewami.\nWidać było, że uciekali.\nLeżeli na brzuchach, z pleców sterczały zakończone czerwonymi brzechwami strzały.\nNajpierw natrafiłem na jednego – obciągniętego sczerniałą skórą i postrzępionym ubraniem szkielet. Może dziesięć metrów dalej leżało trzech, później, w odstępach nie większych niż metr, cała reszta mojego oddziału. Wiedziałem, że powinienem leżeć tam razem z nimi, jednak perspektywa dalszego życia bardziej mi się uśmiechała.\nUpadłem na kolana i zwróciłem twarz ku niemal niewidocznym stąd konarom Drzewa. Wyszeptałem kilka słów modlitwy, gdy nagle usłyszałem dzikie rżenie, dochodzące gdzieś z tyłu.\nWstałem i machinalnie sprawdziłem magazynek. Trzy naboje to niewiele, pomyślałem. Oparłem się o pień drzewa, celując w mrok. Po chwili ujrzałem liczący może tuzin osób oddział zbrojnych, który już po chwili minął mnie całkowicie obojętnie. Kilkadziesiąt metrów za nim biegła wataha tubylców. Rzuciłem się biegiem za swoimi ziomkami, doganiając ich w parę minut.\nZatrzymaliśmy się kilka kilometrów dalej, gdy zza pleców już od dłuższego czasu nie dochodziły bojowe okrzyki. Schowaliśmy się za wysoką skarpą, utworzoną przez rozłożyste korzenie powalonego drzewa.\n– Kim jesteście? – zwrócił się do mnie ubrany w brązowy mundur mężczyzna, dzierżący w dłoni dziwnego rodzaju broń.\n– Szeregowym z pierwszego oddziału lewej flanki grupy desantowej. Szeregowy Doroń, generale! – Zasalutowałem niezdarnie do wiszącej na lewym uchu czapce.\n– Kto był waszym dowódcą?\n– Kapitan Doroń, sir!\n– A jakiego mięliście przełożonego w oddziale generalskim?\n– Generała Doronia, on jednak poległ podczas walki na drugim froncie.\n– Nie pamiętam, aby w naszej flance był jakikolwiek generał o nazwisku Doroń. Jak uważacie, szeregowy, dlaczego?\nPopatrzyłem na niego zdezorientowany.\nOn podszedł bliżej, pociągnął mnie za zielony kołnierz munduru. Po chwili wyjął mi z dłoni Mausera i obejrzał go dokładnie.\n– Mauser M93, kaliber siedem milimetrów, pojemność pięciu nabojów? – zdziwił się.\n– Tak – odparłem z wahaniem.\n– Człowieku, skąd ty go wytrzasnąłeś? Mu teraz używamy Glauberytów PM–98. Czy ty?… Chwileczkę…\nZorientowałem się, co zamierza zrobić dopiero, gdy mocniej ścisnął kolbę swojego tajemniczego karabinu. Wtem rzuciłem się biegiem dalej w las, nie dbając o pozostawioną broń, i słysząc jak echem odbija się jedno, niezrozumiałe dla mnie aż do teraz słowo:\nPotem były tylko głośne serie szybkich strzałów, wzbudzające do tańca fragmenty kory wysokich drzew.\nOgnisko paliło się wysokim płomieniem, z którego wzlatywały w niebo czerwone iskry. Wszyscy siedzieliśmy w kręgu wokół osaczonych kamieniami krwawych języków. Ktoś nucił pod nosem prostą melodię. Trzej szamani pukali twardymi gałązkami w kamienie, używając ich jak bębnów. Melodia modlitwy sprowadzała sen. Wraz ze skaczącym ogniem przywoływała na myśl wczesne lata młodości, kiedy to siedziałem przy kominku w objęciach matki i słuchałem pomruków dziadka, bujającego się w fotelu na biegunach kilka kroków dalej.\n– Uspokój się – szepnął siedzący obok mężczyzna, kładąc mi otwartą dłoń na udzie. – Przestań się tym martwić.\nUśmiechnął się, pokazując pięć nadgnitych zębów.\n– Wiemy, co cię trapi. Chciałbyś wrócić wreszcie do domu – bardziej stwierdził niż spytał.\nStarzec pokręcił głową. Wtedy jeszcze nie rozumiałem znaczenia tego gestu.\n– Chciałbyś wrócić do domu? – powtórzył pytanie.\nMężczyzna odwrócił się ode mnie i wbił wzrok w płomienie, które nagle rozrosły się i zaczęły skakać na wszystkie strony.\nMelodia wygrywana przez szamanów przybrała na sile, ktoś zaczął śpiewać. Dym z pierzchających z kamiennego kręgu płomieni zaczął snuć się po ziemi.\nKilka kłębów oplotło moją twarz. Stałem się tak bardzo senny, bezsilny opuściłem powieki i pozwoliłem ciału przewrócić się. Bezwładnie przeturlałem się kilka razy i zatrzymałem, leżąc na plecach.\nDym rozwiał się, blask ogniska zmalał i zlał się z promieniami Drzewa Życia. Usiadłem i zobaczyłem wygniecione miejsca wokół wygasłego paleniska. Zostałem sam. Do tego całkiem nagi. Zrobiło mi się przeraźliwie zimno. Zobaczyłem, że szamani nie zostawili nawet jednej juki, pozostawiając mnie bez niczego.\nMoje przerażenie było tym większe, iż zacząłem słyszeć odległe, potem coraz bliższe serie szybkich strzałów. Szybszych, niż karabinów ludzi, którzy nazwali mnie ZDRAJCĄ.\nStrzały rozlegały się coraz bliżej.\nStrzelcy znajdowali się może piętnaście metrów ode mnie, zaraz przy ostatniej linii drzew, na której kończył się las, a zaczynało kolejne pasmo pustki.\n– Trzeci front – powiedziałem szeptem, wstając, zasłaniając obiema dłońmi nagość i idąc w stronę zbrojnych.\nGdy doszedłem do pierwszego z nich, tuż przed nosem przeleciały mi dwie strzały o brązowych brzechwach. Odgiąłem się mimowolni, cały czas nasłuchując. Świst był głośniejszy, niżby jakby strzały wypuszczane były przez naciągniętą cięciwę zwykłego łuku. Leciały zbyt szybko.\n– Żołnierzu, co tu się dzieje? – kolejne strzały i dziki skowyt rannego. – Co jest, do cholery?\nNagle odpowiedź przestała mnie interesować. Zapatrzyłem się w stojący na środku martwego pola ceglany dom, o spadzistym, pokrytym gontem dachu i drewnianych ramach w oknach, układających się w znak krzyża. Co chwila jakiś zabłąkany pocisk trafiał w ścianę i wzburzał chmurę pomarańczowego pyłu.\nNikt mnie nie powstrzymywał, gdy wkroczyłem w martwa strefę. Nikt nie krzyczał, gdy jakiś pocisk cudem ominął moją głowę, a dwa bełty przeleciały tuż przy nodze.\nW kilka sekund dotarłem do frontowej ściany domu i dopadłem do dębowych drzwi, które ustąpiły bez najmniejszego oporu.\nWśliznąłem się do środka, słysząc jak w ścianę uderza seria chaotycznych strzałów. Zamarłem, zaciągając się ukochanym zapachem sprzed lat.\nRodzinny, stary dom, w którym mieszkałem kiedyś wraz z matką, żoną, pierworodnym synem i dwiema córkami. Kiedyś. Zanim wysłali wszystkich mężów na wojnę. Zanim wysłali nas na rzeź, w której na zmianę stawaliśmy się oprawcą i ofiarą, katem i wyzwolicielem, bratobójcą i opiekunem. A najdziwniejsze było to, że nie wiedzieliśmy, kiedy ta zamiana następowała.\nEliminowaliśmy się nawzajem, a Oni rośli w siłę. Składali coraz więcej ofiar, modlili się coraz większą społecznością do Drzewa Życia.\nZmiana następowała, gdy nasyceni własna krwią, pożądaliśmy cudzej.\nPłakałem, siedząc w fotelu, z którym czytałem książki Elizie, jak była mała.\nPłakałem, gdy położyłem się w łóżku, w którym spędziłem z Elizą pierwszą noc.\nPłakałem, gdy zobaczyłem drewnianą plansze, na której grałem wraz z synem Doroniem w szachy.\nKrzyczałem, gdy usadowiłem się przy kominku, przy którym zawsze siedziała Eliza – matka i opiekunka mego życia. W którym rozpalała ogień domowego ogniska, obok którego płakała po śmierci męża, przy którym snuła tak straszliwe opowieści o świetlanej przyszłości po śmierci – śmierci bez brzydoty, czarnych dni i ludziach, którzy na zawsze pozostawali w niełasce Drzewa Życia. Drzewa, do którego modliliśmy się dzień w dzień, a które nigdy nam nie odpowiedziało.\nZastanawiałem się, gdzie się oni wszyscy podziali.\nPowiedzieli, że będą czekać.\n– Że będą warować przy drzwiach dopóki ja nie wrócę i znów nie nakarmię ich własną piersią! Dopóki nie powiem im, że mogą spojrzeć gdzie indziej, niż na las, w którym zagłębiłem się na lata! Powiedzieli, że będą tęsknić... Czekać. Tęsknić!\nWszedłem do salonu.\nWyglądał normalnie, tak jak go zapamiętałem.\nPo środku, na puszystym dywanie, stał drewniany stoliczek. Sześć foteli. Pamiętałem, jak siadywałem na jednym z nich wraz z Elizą…\nOkno było wybite.\nFiranką szarpał wiatr, wpadający przez wyrwę w szkle. Jakieś dwa metry od niego leżała strzała o czerwonej brzechwie. Wziąłem ją do ręki i złamałem, zaciskając palce w pięść.\n– Skurwysyńskie bachory – szepnąłem. – Skurwysyńskie bachory! – Teraz już wydarłem się na całe gardło, tak, aby mogły mnie usłyszeć głośno i wyraźnie.\nTo nie pierwszy raz. Ostatnio rzucili kamieniem, rozbili okno i przy okazji głowę matki. Lekarz, mimo późnego wieczoru, przyjechał szybko. Jeszcze godzina i Eliza by nie przeżyła. Zatamował krwawienie, zeszył skórę, zaaplikował znieczulenie, środek odkażający i powiedział, że matka…\n– Musi leżeć przez najbliższy miesiąc i nic nie robić. Powinna odpoczywać. Nie wolno jej się stresować. Miejmy nadzieję, że przeżyje do rana.\n– Straciła dużo krwi.\n– Powinna nie żyć.\n– Powinni byli rzucić większym kamieniem, żeby zarąbać tego babsztyla.\n– Powinni zarąbać tę sukę!\n– Dziękuję doktorze – odparłem, zapłaciłem i pożegnałem go ciepłym spojrzeniem i uśmiechem wdzięczności. Gdyby nie on…\nPowiedzieli, że będą czekać! ŻE BĘDĄ CZEKAĆ!\nMiałem nadzieję, że nikt mnie nie usłyszy.\nZastukali w drzwi głośną serią, która wybiła okienko obok wejścia.\nZ ust popłynęła stróżka krwi, jasna jak płomień Drzewa Życia.\nUpadłem, na nowo zyskując wiarą, i zacząłem oddawać pokłony.\nWieczorem spadł śnieg.\nObudziło mnie zimno ciągnące z salonu, gdzie było wybite okno. Wiatr wpadał do środka i zasysał do pomieszczenia drobne płatki szarego śniegu, który osiadał na meblach, podłodze i roztapiał się w sekundę, pół, zostawiając po sobie jedynie wilgotną plamę.\nZaspany ubrałem się w jeszcze nieco wilgotne po praniu bojówki, koszulę, grubą kamizelkę i drugi, zawsze pozostawiany w domu, płaszcz z oznakowaniami mojego stopnia i przynależności do oddziału „Tree”.\nNa głowę wsunąłem wełniana czapkę zakrywającą całe czoło i uszy. Założyłem pas, który zaopatrzyłem w tuzin magazynków nowej generacji do najnowszej broni maszynowej, której cały arsenał znalazłem w piwnicy. Nawet nie wiedziałem, że taki posiadaliśmy. A może tylko zapomniałem?\nWyszedłem tylnymi drzwiami, cały czas słysząc salwy od północy. Obawiałem się wejść na linie strzału swoich. Pod gradem strzał przeczołgałem się do linii skał na zachodzie, i dalej, na czworakach, przedostałem się do linii frontu naszych oddziałów.\nGdy tam dotarłem, zorientowałem się, że nikt już nie strzela. Wszelkie mechaniczne odgłosy ucichły, zastąpiło je krakanie wron i szum wiatru.\nZnalazłem ich w niespełna pół godziny.\nZnajdowali się kilkadziesiąt metrów jeszcze dalej na zachód.\nNa gałęzi brzozy, nie wyższej niż nasz dom, wisiał sznur zakończony grubą pętlą, która zaciśnięta była na szyi wiotkiego dwudziestolatka. Chłopak miał zdartą z twarzy skórę. Oczodoły ziały pustką, na czole widać było ślady po dźganiu nożem. Zwykłym, żołnierskim nożem, jaki i ja miałem po wewnętrznej stronie cholewy buta.\nTuż obok drzewa wbite były w ziemię trzy grube, drewniane kołki, na zaostrzone końce których nadziano trzy kobiece głowy. Po środku mojej żony, Elizy. Po obu jej stronach naszych córek.\nRóżowe policzki, jak pomalowane farbą, świeciły od pokrywającego je szronu. Oczy cały czas miały otwarte, patrzyły na mnie wzrokiem przyjaznym. Jakby wiedziały, że patrzą NA MNIE – ojca i męża, który wrócił po długiej tułaczce po świecie.\nLśniące włosy wiatr oplótł wokół pali.\nUkucnąłem i przybliżyłem swoją twarz do twarzy żony. Chciałem zamknąć jej powieki, jednak zmarznięta skóra nie pozwoliła mi na to. Musnąłem jedynie jej policzek ustami i dopiero wtedy zobaczyłem na nim coś dziwnego. Coś, co znajdowało się również na szeroko rozchylonych ustach i nosie. Były to białe, strzeliste zacieki, jakby po mleku. Przyjrzałem się twarzą córek. One również miały na twarzach nieregularne krople i strużki czegoś dziwnego.\nPodniosłem się i ujrzałem, że kilka kroków za drzewem spoczywają trzy nagie, kobiece ciała. Leżały w różnych pozach. Eliza wyglądała, jakby spała, Eliza jakby właśnie chciała się przewrócić na drugi bok, jednak mróz udaremniał jakikolwiek ruch. Eliza natomiast miała podkurczone nogi i schowane za plecami ręce.\nPo odciętych nożem głowach pozostały jedynie czarne strużki, spływające po jędrnych piersiach, płaskich brzuchach, i zatrzymujące się na włosach łonowych, dziwnie potarganych. W dolnej części włoski były powyginane w górę i na boki. Dało się dostrzec wąskie, wygniecione rowki, niknące między udami.\nTak było w przypadku wszystkich trzech kobiet.\nNa ciele każdej z nich znalazłem również mlecznobiałe zacieki. Oderwałem jeden z nich z ciała córki. Powąchałem, polizałem jednak nie wyczułem nic. W końcu włożyłem do ust i zacząłem ssać. Gdy substancja rozpuściła się już całkowicie, poczułem dziwne ukłucie w okolicach podbrzusza.\nSzybko rozebrałem się do naga i położyłem się na ciele jednej z córek. Chyba. Teraz już nie wiedziałem, która jest która, ale i tak nie miało to większego znaczenia. Liczył się zesztywniały penis, rozchylone nogi, lekko rozwarte wargi sromowe i przyjemna fala ciepła wypełniająca całe ciało.\nNapletek ruszał się rytmicznie, wprowadzająca całego członka w drżenie. Żołądź co chwila napotykał w pochwie coś twardego, jakby spory kawałek lodu.\nSkończyłem, gdy nieco ogrzałem wnętrze Elizy i nie miałem już na nic ochoty. Gdy, wraz ze spermą, wypłynęły ze mnie wszelkie uczucia, poczułem smutek spowodowany tym, iż już nigdy nie wsadzę żonie dłoni w majtki i nie wsunę wskazującego palca w odbyt. Nie obliżę tego, co zostało mi pod paznokciem i nie nakrzyczę na nią, żeby cyklicznie, przed każdym wieczorem robiła sobie lewatywę.\n– Przecież lubisz, więc rób to częściej, do cholery! – krzyczałem nie raz i nie dwa.\nCórkom tego nie mówiłem, nie było potrzeby. Im wolałem zagłębiać język w zawsze wilgotne i nieco obślimaczone jak pleśniejące mięso pochwy.\nLubiłem leżeć na plecach.\nLubiłem, gdy moim ciałem targały niemożliwe do opanowana drgawki.\nLubiłem, gdy mięśnie samoczynnie się napinały.\nUwielbiałem, gdy ostre paznokcie którejś Elizy wbijały mi się nico poniżej jąder, aby odwlec wytrysk. Wolały, gdy zalewałem im migdały większą niż jednorazowa ilość spermy. Rzecz jasna, nigdy żadna z nich nie powiedziała tego wprost. Ale uśmiech na ich twarzach mówił sam za siebie. A najbardziej wtedy, gdy robiliśmy to wszyscy razem, na dwuosobowym łóżku w sypialni lub na podłodze w salonie. Z żoną czasem robiłem to na stole kuchennym, wpychając jej w cipkę parówki obok mojego penisa. Czasem maczałem język w keczupie a potem w jej odbycie.\nTak, to były absolutnie piękne czasy.\nInaczej było, gdy Eliza urodziła mi syna, Doronia. Z nim robiłem to w piwnicy, na starym materacu, gdy dziewczyny wychodziły nad staw. Wtedy mieliśmy dla siebie nawet trzy, cztery godziny.\nGdy wracały, powracała również monotonia całego naszego życia.\nPotem przyszedł list, a ja odszedłem.\nSzybko pozbierałem się ze śniegu i ubrałem.\nPodniosłe głosy przybierały na sile i głębiej wwiercały się w obolały mózg.\nPrzy linii drzew wciąż stali żołnierze. Osłaniali biegnący na północ rząd innych zbrojnych, którzy padali jeden po drugim. Tylko nielicznym udawało się dotrzeć do przeciwległej linii frontu, a potem przedostać przez nieregularny oddział wroga. Jednemu z dwudziestu, a biegły ich chyba ze trzy setki.\nZapomniałem o ciałach i pognałem za nacierającymi. Wbiłem się w rząd strzelających na boki żołnierzy i, tak jak oni, rzuciłem się dalej na południe. W stronę Drzewa Życia.\nNie modliłem się, w tej chwili to nie miało najmniejszego sensu. No, chyba że modlitwą można nazwać wypuszczane z karabinu serie strzałów, które wybijały werble na skałach, drzewach i pokrytej biało-czerwonym puchem ziemi.\nPozornie każdy z nas biegł w innym kierunku, jednak bardziej lub mniej na południe. Chcieliśmy zmylić wroga, który podążył naszym śladem. Przez rozproszenie za każdym ruszyło maksymalnie trzech tubylców z mieczami, w skurzanych pancerzach. Kusznicy pozostali przy linii swojego frontu, alby dalej ostrzeliwać wroga – naszych braci.\nUdało mi się zmylić trop, jednak dopiero po dniu byłem pewny, że nikt już za mną nie podążą.\n– Dobrze, że nie wysłali za nami konnicy – myślałem na głos. – Złapaliby nas od razu.\nRozpaliłem ognisko pod jakąś niską skarpa ziemi i grzałem się od niego aż do rana, jedząc odżywcze batoniki, które zabrałem z domu.\nZ każdą godziną było coraz cieplej. Czułem jak mróz ustępuje, jednak śnieg dopiero po trzech dniach wędrówki zaczął topnieć, zmieniając się w brązowe błoto.\nZiemię najpierw zalegały brudne czapy śniegu, potem czarne kałuże, które zlewały się w płynący na północ strumyk, który swym nurtem porywał obumarłe części roślin.\nNastępnego dnia strumyk urywał się. Ziemia z każdym krokiem stawała się coraz twardsza, rośliny coraz bardziej wyschnięte, a powietrze ciężkie i ciepłe.\nCzasami z trudem oddychałem. Starałem się iść powoli, nie biec, jednak dopóki nie zrozumiałem, że nieprzyjaciele już na mnie nie polują, uciekałem za każdym razem na widok okutanych w płytowe pancerze mężczyzn. Kilka razy omal się udusiłem, potem pozwoliłem już odpocząć ciału.\nSzeregi mrówek wypływały z każdego mijanego drzewa i łączyły się w wartki potok, osiągający kilka metrów szerokości.\nNa obu brzegach widoczne były martwe ciała stratowanych.\nŻółty blask bijący od Drzewa Życia stawał się niemal nie do zniesienia. Żar buchał z coraz większą siłą. Pociłem się, brakowało wody.\nPadało coraz więcej mrówek, które nie były przystosowane do ciągle wzrastającej temperatury. Ja każdego dnia pozbywałem się kilku kolejnych części garderoby, aż w końcu szedłem zupełni nagi, z przewieszonym przez ramię karabinem i zaczepionym o pasek z nabojami nożem.\nPrzed posiłkiem wystarczyło przez kilka minut pocierać o siebie dwa suche kawałki drewna, aby wzniecić płomienie. Otępiałe zwierzęta łapało się bardzo łatwo, ale i tak rzadko miałem ochotę na jedzenie. Coraz bardziej doskwierało mi pragnienie, a z każdym dniem strumyki stawały się coraz płytsze.\nA potem wodę zastąpił ogień, który trawił wszystko wokół.\nZdawać by się mogło, że Drzewo Życia sięgało niemal do samego Nieba. Niczym wieża Babel, którą w końcu udało się wznieść w całości.\nMiało ono szeroki pień, który tak samo z prawej jak i z lewej niknął w szarości dymu. Korony niemal nie było widać. Między siwymi chmurami wyłaniały się czasem pojedyncze, niewyobrażalnie grube konary, z których wystrzeliwały nieco chudsze gałązki, sczerniałe od ognia.\nWidok Drzewa Życia kontemplowałem każdego wieczoru. Modliłem się, błagałem, przepraszałem, obiecywałem... I nic.\nWokół cały czas tłoczyli się inni. Przeważali wymalowani czerwonymi farbami, biali i czarnoskórzy tubylcy, którzy albo kładli się na ziemi i szeptali swoje modlitwy, albo czerpali Ogień Życia, który nie okalał już samego Drzewa, ale i całe otaczające je lasy.\nNasi ludzie przesiadywali całe godziny na ziemi, wpatrując się w przerażający obraz Pana i Boga, który nas kierował i nami rządził. Nic innego nie mogliśmy zresztą zrobić, bo tylko po to tu przybywaliśmy: aby prosić, czasem nawet żądać, czy przepraszać i czekać do końca na polecenia.\nPierwszym darem dla nas było życie. Najczęstszym zadaniem do wykonania, w ramach rewanżu, było oddanie go ponownie naszemu Stwórcy.\nNie mieliśmy innego celu niż pojednanie się z Bogiem, który przemawiał do nas za pośrednictwem Drzewa Życia. Choć nie wiedzieliśmy, czy naprawdę Bóg do nas przemawia. Nasi ojcowie i dziadkowie mówili, że gdy staniemy u stóp jego dzieła, to stanie się cud. Nigdzie indziej, tylko tutaj Pan mógł z nami rozmawiać. Tylko przy nim mogliśmy czuć się spełnieni i szczęśliwi. Po to dążyliśmy tutaj, do Niego.\nW kilka godzin znalazłem sobie dogodne miejsce pod wysoką skałą, która odgradzała mnie od reszty świata, pozostawiając jedynie obraz Boskiego Stworzenia.\nUklęknąłem i zacząłem zastanawiać się, co właściwie powinienem robić. A raczej, co powinienem mówić, bo przecież On cały czas słucha.\nMyślałem o swoim dotychczasowym życiu. O tym, co zrobiłem do tej pory dla Świata, dla Boga, dla innych ludzi. O tym, za co chciałbym serdecznie przeprosić, o tym, za co pragnąłbym pokutować.\nŻar narastał, teraz jednak przybliżał się zza moich pleców.\nMyślałem, a w myślach wyjawiałem, jak bardzo Go kocham, o czym on oczywiście wie. Myślałem: dlaczego ten świat tak wygląda? Ciągła walka, nienawiść wokół, strach i rozpacz.\nOgień smagał już moje stopy, jednak nie obracałem się i cierpliwie czekałem na słowa Pana.\nZastanawiałem się, jaki może być Tamten świat. Czy jest lepszy – bo powinien. Czy są tam walki, nienawiść, strach…\nPowtarzałem cały czas, że kocham, że chcę, że pragnę i pożądam. Mówiłem w myślach, że muszę być jak ci ludzie, którzy klęczeli tak jak ja, palili się Ogniem Życia, a których ja czułem zapach.\nJedni z moich życzeń zostało spełnione – ogień wdarł się na moje ubranie. Smród palącego się ciała wzmógł się. Płomienie paliły, drażniły.\nStarałem się nie krzyczeć.\nStarałem się nie wyć, a próbować rozmawiać. Próbować błagać o to, aby Pan zabrał mnie na łąki swego pastwiska, na zielone ogrody swego domu, gdzie obiecywał nas powitać i zatrzymać już na zawsze.\nWłosy na głowie zwijały się, powieki bezwładnie opadały na oczy, szyja uginała się we wszystkie strony.\nKrzyczałem w myślach na Boga, potem próbowałem otworzyć usta, ale zasklepiły mi się one, jakby były z wosku, który w jednej chwili topił się a w drugiej zastygał i uniemożliwiał jakikolwiek ruch.\nKrzyczałem i krzyczałem, potem przewróciłem się z bólu i wyczerpania.\nBłagałem, gdy ogień trawił nie moje ciało, a duszę.\nPan nie odezwał się jednak do mnie.


Krüger i Szakal Tom 1 - Marcin Ciszewski (Książka) - Księgarnia Medyczna PZWL\nKrüger i Szakal Tom 1 (Miękka ze skrzydełkami)\nDwa pierwsze, przeszywszy na wylot najbliższego z żołnierzy, pozbawiły go życia, nim jeszcze bezwładne ciało dotknęło ziemi. Niemal identyczny los spotkał drugiego Ukraińca: jedna z kul przeszła gładko przez lewą komorę serca, w ciągu sekundy zatrzymując jego pracę. Ciało żołnierza upadło niemal u stóp Krügera, który właśnie przesuwał lufę w prawo, ku ostatniemu z napastników…\nJesteś w opałach, a twoje fundusze nie pozwalają ci na zatrudnienie detektywa Rutkowskiego? Agencja detektywistyczna „Deduktor”, może do najlepszych nie należy, ale za to jest tania. Jej pracownicy Marian, Bart i Charlie podejmą się niemal ...


Leszek Wierzchowski: Różnice pomiędzy wersjami – Wikicytaty\nLeszek Wierzchowski: Różnice pomiędzy wersjami\nLeszek Wierzchowski (edytuj)\nWersja z 20:43, 7 sty 2021\nDodane 2349 bajtów , 10 miesięcy temu\nWersja z 22:57, 29 gru 2020 (edytuj)\nWersja z 20:43, 7 sty 2021 (edytuj) (anuluj edycję)\n** Źródło: ''Dziwne stany świadomości. Frasobliwi i kuglarze. Fraszki''\n* Byłem wśród was…
\n* Byłem wśród was…
Byłem wśród was. Zatkniętych jak czarne sztandary
Na metalowych prętach ogrodzenia. Szyby
Kopalni w tym dniu wyły – bolesnym milczeniem.
Noc 2/3 stycznia 1982
Górnikom KWK „Wujek”,
którzy bohatersko protestowali przeciwko
wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce,
zastrzelonym, rannym i internowanym
w grudniu 1981 roku.▼\nByłem wśród was. Zatkniętych jak czarne sztandary
\nNa metalowych prętach ogrodzenia. Szyby
\nKopalni w tym dniu wyły – bolesnym milczeniem.
\nAle radosne białka waszych oczu wtedy
\nNie przeczuwały śmierci. Tliły się nadzieją
\nWydartą własnej piersi i depczącą przemoc.
\nNadzieją, którą ręce do was wyciągane
\nMatek, ojców i licznych obcych nieznajomych –
\nWręczały wam w uścisku i w słowach: ”- Nie dajcie, <br /\nNie dajcie się!...”. I była w tych słowach otucha
\nSilniejsza niż triumf zła, była wiara w miłość.
\nBraterstwo - ale nigdy w bratobójcze kule,
\nKtórymi was zgładzono, nieposłuszni wojnie,
\nNiepokorni w miłości.
 Kilka papierosów
\nPaczek dla was kupiłem i dzieciom odjętych
\nGarść cukierków wam dałem. Żartowałem z wami.
\nA nie minęła doba, gdy na was czołgami
\nRuszono, na kopalnię! W tarcze uzbrojeni,
\nW pałki i karabiny, gotowi wykonać
\nPosłusznie każdy wyrok na każdym górniku
\nAlbo inteligencie – bo żadna różnica! –
\nZdrajcy Ojczyzny, ludu – jakby na ironię
\nNoszący polski mundur i milicją zwani,
\nLiczył się rozkaz, a nie braterstwo i miłość.-
\nTen wymysł chrześcijaństwa, zmurszałe idee,
\nZ których im grosz nie wpadnie do kieszeni. Boże,
\nJak w jednym pokoleniu zgładzić w ludziach może
\nKomunizm – bratnią miłość! Boskie i człowiecze
\nPodeptać przykazania. Dziś zabito paru
\nWas, bezbronnych, w przyszłości może się zdziczenie
\nAzjatyckie rozplenić upojone władzą,,
\nPrzemocą ponad prawem, ponad szlachetnymi,
\nPonad własnym narodem – o hańbo, bezwstydzie!
\nGdzież rycerskość bez skazy tych polskich szermierzy, <br\nTak wielokroć w historii wzniośle opiewana?
\nAle wy nie rycerze – bez Boga! Wy – ciury,
\nSiepacze, najemnicy wrogom zaprzedani
\nNarodu!
\nGdy wspominam was dzisiaj, polegli,
\nCiężko mi – to sumienie spać mi nie pozwala.
\nLecz tak samo obrońca godności człowieka
\nI wolności narodu! Dłoń waszą ściskałem
\nSolidarnie, gorąco. Dziś o wybaczenie
\nWas proszę, jeślim winien, jeśli ręce moje
\nKrwią waszą ubroczone. Haniebnie obmyte
\nNiewinną krwią dla wolnej Rzeczypospolitej!
\n2/3 stycznia 1982 r. Godz. 4.20
\n▲* Byłem wśród was…
Byłem wśród was. Zatkniętych jak czarne sztandary
Na metalowych prętach ogrodzenia. Szyby
Kopalni w tym dniu wyły – bolesnym milczeniem.
Noc 2/3 stycznia 1982
Górnikom KWK „Wujek”,
którzy bohatersko protestowali przeciwko
wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce,
- zastrzelonym, rannym i internowanym
w grudniu 1981 roku.
\n** Źródło: ''Millenium czyli Narodziny Solidarności Narodu Polskiego w Gdańsku podczas strajku 1980 roku'',, Poetycki dramat paradokumentalny – epopeja, fragment. RoDaPress, Wydanie II, ISBN 83-87392-04-9, Katowice 1999, s. II-III.


DysTEFL - Dyslexia for Teachers of English as a Foreign Language\nDysTEFL to projekt Uniwersytetu Łódzkiego, dzięki któremu nauczyciele języka angielskiego jako języka obcego otrzymują wsparcie w nauczaniu uczniów z dysleksją. Towarzystwo jest partnerem tego projektu, a w Zespole Szkół wykorzystujemy narzędzia, które zostały w ramach tego projektu wypracowane.\nProjekt okazał się niebywałym sukcesem. Kurs języka angielskiego przygotowany w ramach tego projektu został uznany przez British Council za najbardziej innowacyjny kurs języka angielskiego, jaki powstał w roku 2014 na całym świecie. Informacja o sukcesie została ogłoszona podczas uroczystej gali w Londynie, gdzie autorzy projektu odebrali niezwykle prestiżową nagrodę ELTons 2014, w kategorii Excellence in Course Innovation, czyli wybitne osiągnięcia w przygotowaniu innowacyjnego kursu.Wśród nominowanych do tej nagrody projektów DysTEFL pozostawił w tyle m. in. takie projekty, jak: Access EAP: Frameworks – Garnet Education, OUR WORLD – National Geographic Learning, czy Skillful – Macmillan Education. Nagrody ELTons są przyznawane co roku w konkursie organizowanym przez British Council i są ufundowane przez Cambridge English. To jedyny konkurs na świecie, który dotyczy innowacji na gruncie nauczania języka angielskiego. Koordynatorem projektu z ramienia Towarzystwa Alternatywnego Kształcenia jest nasza nauczycielka języka angielskiego Basia Jaroszewicz. Uroczystość wręczenia nagród i wywiady z autorami projektów można zobaczyć na stronie http://englishagenda.britishcouncil.org/eltons. Więcej o samym projekcie DysTEFL na stronie: http://www.dystefl.eu.


Dawno, dawno temu.... Rozdział 4 - opowiadanie - Opowi.pl\nDawno, dawno temu.... Rozdział 4\nPoprzednie części: Dawno, dawno temu.... Rozdział 1 Dawno, dawno temu.... Rozdział 2 Dawno, dawno temu.... Rozdział 3\nJechałam już z 3 godziny. Zbliżała się godzina 18 i zaczynało się powoli robić ciemno. Powoli zbliżałam się do tego przeklętego miasteczka, w którym są wszyscy moi przyjaciele. Tak, Zła Królowa także była moją przyjaciółką. Wykorzystała moje zaufanie i ukradła moje zaklęcie. Nigdy jej tego nie wybaczę. Wjeżdżałam właśnie do lasu i poczułam dreszcze na całym ciele. To bardzo dobry znak. Jestem już blisko. Zatrzymałam motor na uboczu pobliżu skał. Zwykły śmiertelnik widzi skały, a ja widzę drogę z tabliczką "Storybrooke zaprasza!". Ta, jasne. Podeszłam do mojej walizki i wyciągnęłam athame. Dłonie mnie strasznie piekły, gdy zbliżałam się do bariery ochronnej. Zaczęłam szukać Trójzębu i pioruna na tej barierze. To było moje jedyne przejście do nich.\nRegina nigdy się nie nauczy chować ważnych rzeczy. I to najważniejszych. Otóż te znaki były idealnie na środku bariery. Po środku drogi. Uśmiechnęłam się pod nosem i pokręciłam z niedowierzeniem głową. Ułatwia mi pracę i to bardzo. Nacięłam dłonie i przyłożyłam dłonie do tych znaków. Strasznie piekło, ale taki ból się teraz opłaca i to bardzo. Po sekundzie widziałam błękitne i złote przebłyski rozchodząc się po barierze. Ściągnęłam dłonie z bariery i za pomocą telekinezy przywołałam do siebie motor. Wsiadłam na niego i pojechałam dalej. Znaki od przyjaciół bogów przestały piec i przeniosły się na nadgarstki na swoje dawne miejsce. Zrobienie ich piorunem i Trójzębem było nieprzyjemne, ale w ten sposób się komunikowaliśmy.\nJechałam dalej lasem i obserwowałam uważnie drogę. Jest spokojnie, ale to nie potrwa długo. Kiedy ominęłam ostatnie drzewa, to się przeraziłam. Z pięknej krainy zrobiła małe miasteczko. Zmniejszyłam prędkość i patrzyłam uważnie na domy i mieszkańców. Tutaj każdy zapomniał kim naprawdę jest. Zapomniał o swoich korzeniach, rodzinie i przyjaciołach. To jest koszmar. Prawdziwa Mroczna Klątwa.\nZajechałam pod bar "U babunii", ściągnęłam kask i weszłam pewnym krokiem do środka. Siedziało tu parę osób. Podnieśli na mnie zaciekawieni oczy. Pewnie myślą, że jestem turystką lub skądś mnie kojarzą. Usiadłam przy barze i zaczęłam sprawdzać menu. Kątem oka patrzyłam na innych . Był tu Czerwony Kapturek, jej babcia i paru innych . Podeszła do mnie przyjaciółka ubrana w skąpą spódniczkę i bluzkę pokazującą stanik. Fuj, to chore.\n- Dzień dobry, co mogę dla pani podać? - spytała z uśmiechem.\n- Dzień dobry, poproszę kawę z czekoladą i zbożowe - rzekłam z uśmiechem.\n- Już się robi - już się odwracała, by dać zamówienie babci, ale odwróciła się do mnie zainteresowana - Czy pani jest nowa w miasteczku?\n- Tak, zgadza się. Przyjechałam przed chwilą. Zostanę tu na parę miesięcy - wyjaśniłam.\n- To super - przyznała - Moja babcia prowadzi hotel, więc możesz się za chwilę zameldować. Jak masz na imię?\n-Patricia A ty?\n- Ruby. To co, zameldujesz się tam? - spytała zalewając kawę.\n- Nie. Mam tu znajomego, który załatwił mi dom - odparłam biorąc od niej ciastko i kawę - Dziękuję.\n- Smacznego - powiedziała z uśmiechem idąc do innych klientów.\nUpiłam łyka kawy i zaczęłam się zastanawiać, od czego tutaj zacząć. Jest tu dużo rzeczy do zrobienia, a tak mało czasu. Wyciągnęłam z mojej torby kartkę i długopis. Zapisałam na niej pracę, rozmowę z Reginą zaczęłam skubać ciastko. Każdy na mnie ukradkiem zerkał na co nie zwracałam uwagi, chociaż w duchu się cieszyłam, że chociaż mnie skądś kojarzą. Otworzyły się drzwi od baru i usłyszałam głos Henry'ego.\n- Musimy obmyślić plan wzięcia książki, w której wszystko jest zapisane. Wasze przygody, przyjaźnie, rodziny...Wszystko.\n- Henry...To jest baśń. Przykro mi, ale to twoja wyobraźnia - powiedziałam spokojnie Emma siadając koło mnie - O, jednak przyjechałaś?\n- Tak. Chciałam odwiedzić to miasteczko. - przyznałam upijając łyka kawy - Jak tam w szkole, Henry?\n- Może być. Dzisiaj było coś innego, a nie tylko robienie karmników - odparł - Rozmawiałaś z moją matką?\n- Jeszcze nie. Ale chętnie wymienię z nią pewne uprzejmości - odparłam chowając kartkę do kurtki.\nEmma spojrzała na mnie zainteresowana. Wzruszyłam ramionami i wzięłam gazetkę z lady.\n- Regina boi się jej. Wie, że ona ma większą moc od niej i zdejmie tę klątwę - wyjaśnił Henry.\nRuby do nas podeszła i podała ich zamówienia.\n- Właśnie. Masz fajny motor. Będę mogła się nim kiedyś przejechać?- spytała z nadzieją.\n- A masz prawo jazdy na motor?\n- Nie - przyznała załamana - A chociaż na zakupy? Widzę, że masz gust.\n- Jasne. Chętnie kupię parę ciuchów, bo przyjechałam tylko z jedną walizką.\nZachichotałam i poszła do magazynu.\n- Patricio, widziałem Reginę, która coś szukała w lesie. Podejrzewam, że szukała twoich zwierząt i komnaty, gdzie trzymasz wszystkie swoje zaklęcia.\n- Sama nie wiem, gdzie są - przyznałam kończąc kawę i ciastko.\nZapłaciłam nowej/starej znajomej i zbierałam się do wyjścia.\n- Wiecie, gdzie znajduje się właściciel tego miasteczka? - spytałam zainteresowana, chociaż skierowanie skierowałam do Henry'ego.\nMiał już odpowiedzieć, ale ktoś wszedł do środka. To była Regina. Spojrzałam na nią z delikatnym uśmiechem i dużymi iskierkami w oczach. Ona za to patrzyła się na mnie strasznie przerażona. To był najmilszy widok w tej chwili. Szybko się zreflektowała i powiedziała do swojego przyszywanego syna.\n- Henry, musisz wracać do domu odrobić lekcje.\n- Za chwilkę, tylko skończę czekoladę - powiedział.\nChrząknęłam znacząco i spojrzała na mnie. Wzięłam głęboki oddech i zaczęłam.\n- Pani to pewnie Regina Mills?\nKiwnęłam niepewnie głową, na co kontynuowałam.\n- Dzisiaj przyjechał do mnie pański przyszywany syn, Henry. Powiedział mi bardzo ciekawą historię tego miasteczka. Ja, jako ciekawa osoba przyjechałam. To miasteczko jest..... - na chwilę się zamyśliłam pstrykając palcami pokazując nadgarstki ze znakami - Ciekawe i magiczne w pewnym stopniu. Zatrzymam się tu na parę miesięcy, jeżeli pani to nie przeszkadza.\nChwilę milczała i trawiła moje słowa. Kiedy pstrykałam pokazywałam delikatne iskry, które ona tylko widziała. Czułam ciężką atmosferę w tym barze, ba każdy się na nas patrzył zainteresowany i ze strachem.\n- Nie, nie przeszkadza mi to. Może pani zostać tu, ile pani chce - odparła po chwili milczenia.\n- To wspaniale - przyznałam z uśmiechem robiąc duży krok do przodu.\nNa moją uciechę cofnęła się.\n- Miło mi panią wreszcie poznać - dodałam wyciągając do niej dłoń.\nBardzo się wahała patrząc na nią. Czekałam na jej kolejny ruch. Zacisnęła zęby i podała mi dłoń. Przez ten dotyk przekazywałam jej wszystko: znalezienie w lesie jako niemowlę, dorastanie, rysunki, hobby....I także moją wściekłość na nią. Szybko wzięła dłoń i równie szybko powiedziała.\n- Henry, wychodzimy.\nUśmiechnęłam się pod nosem i wyszłam trącając ją ramieniem. Wyciągnęłam telefon i zobaczyłam, że mama napisała do mnie chyba z 15 wiadomości. Już miałam odpisywać, kiedy Henry wyszedł z baru.\n- Mama rozmawia jeszcze z mamą. Szukasz.... Rumpelsztyka? - spytał zaciekawiony.\n- Tak, zgadza się. Niech zgadnę....właściciel?\nKiwnął głową, że tak.\n- Jest też właścicielem lombardu i hotelu.\n- Tak, to w jego stylu - przyznałam - Gdzie jest jego sklep? Kiedyś coś mi obiecał i czekałam na to 19 lat.\n- Jest na końcu tamtej uliczki. Mieszka na przeciwko mojej babci Śnieżki. W tym świecie to Mary i jest moją nauczycielką.\n- Dziękuję ci, Henry. Przyda mi się twoja wiedza i wsparcie w tym miasteczku. Tylko na tobie mogę polegać w tym momencie. I czasami na Mrocznym, chociaż z nim nigdy nic nie wiadomo. - powiedziałam szczerze - Jutro możemy się spotkać i opowiesz mi swój plan, dobrze?\n- Dobrze. Bez ciebie nie damy rady - odparł - Do zobaczenia.\n- Do jutra, Henry.\nPrzeszłam na drugą stronę uliczki i szukałam jego lombardu. Henry bardzo mi przypomina mojego synka, Rolanda. Również ciekawy, pomocny, troskliwy. I delikatny rozrabiaka po tatusiu. Jak za nimi tęsknię. Za miłością, wsparciem... Ale już nie długo. Mój wzrok zatrzymał się na dużym sklepie, gdzie pisze "Rumpelsztyk". Właśnie zamykał sklep, kiedy do niego podeszłam. Patrzył się na mnie zaciekawiony.\n- Równe 19?\n- Równiutkie, Mroczny - przyznałam - Strasznie długo się zasiedzieliśmy, nie uważasz?\n- Trochę - odparł otwierając znowu sklep - Zapraszam, Strażniczko.\nI w ten sposób zaczynałam swoją przygodę od początku.\nNastępne części: Dawno, dawno temu.... Rozdział 5 Dawno, dawno temu.... Rozdział 6 Dawno, dawno temu.... Rozdział 7


Archiwa: kredyt gotówkowy - Promocje Bankowe - Lokaty Bankowe\nKażda osoba z pewnością przynajmniej raz w życiu znalazła się w trudnej sytuacji finansowej, w jakiej nie mogła liczyć na pomoc przyjaciół czy rodziny. Rozwiązaniem zazwyczaj okazuje się atrakcyjny kredyt gotówkowy, jaki notabene cieszy się bardzo dużą popularnością. Jednak co tak naprawdę w słowniku finansów oznacza to sformułowanie?Przeczytaj\nKredyt gotówkowy by\tMariusz Małachowski\nO czym pamiętać zaciągając kredyt gotówkowy?\nKredyt gotówkowy to jedna z najciekawszych propozycji przygotowywanych przez banki z myślą o klientach indywidualnych. Pozwala on na błyskawiczne uzyskanie pieniędzy (procedury przyznawania kredytów tego typu nie są tak skomplikowane, jak ma to miejsce wówczas, gdy mamy do czynienia z kredytem hipotecznym), klient często nie musi przy tym nawet informować instytucji finansowej o tym, w jakim celu chce je zużytkować. Przeczytaj\nJak co roku o tej porze wielkimi krokami nieuchronnie zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. Niestety obchodzenie ich zgodnie z wyznaczoną w naszym kraju tradycją wiąże się z niemałymi kosztami.Przeczytaj


Pacjent na pomorskim SORze - debata Radio Gdańsk Gdańsk Sprawdź!\nPacjent na pomorskim SORze - debata\nwtorek, 19 czerwca 2018, godz. 10:00 - 11:30\nZapraszamy do udziału w debacie o sytuacji pacjentów na Szpitalnych Oddziałach Ratunkowych. Debata odbędzie się w studiu im. Janusza Hajduna we wtorek 19 czerwca o godz. 10:00. Wspólnie zastanowimy się nad problemem i spróbujemy znaleźć rozwiązania, które byłyby możliwe do wdrożenia na Pomorzu.\nJak usprawnić SOR-y? Relacja z debaty Trojmiasto.pl... (113 opinii)\nprojekcje filmowe, debata, forum, wydarzenia online\nPracownicy SOR twierdzą, że większość pacjentów nie powinna tam w ogóle trafiać. Że pobyt w oddziale wykorzystywany jest jako najkrótsza droga do wykonania badań diagnostycznych a osoby, które nie są w zagrożeniu życia, wykorzystują tę możliwość i dlatego tworzą się kolejki. Mówią, że niektóre osoby są niegrzeczne, albo wręcz agresywne w stosunku do personelu.\nZ kolei pacjenci skarżą się, że pobyt na SORze trwa zbyt długo, bo nawet kilkanaście godzin, w czasie których nic się z pozoru nie dzieje. Trudno jest też uzyskać od kogokolwiek informację o stanie zdrowia bliskiej osoby.\nCzy takie sytuacje można wyeliminować w ramach dostępnych środków finansowych i obowiązujących przepisów? O tym rozmawiać będziemy z pacjentami, pracownikami SORów, menadżerami szpitali i władzami regionu.\nOrganizatorami debaty są Radio Gdańsk i portal Trojmiasto.pl. Poprowadzą ją dziennikarki medyczne Joanna Matuszewska (Radio Gdańsk) i Ewa Palińska (Trojmiasto.pl).\nPacjent na pomorskim SORze. Czy można podnieść standardy opieki? 13 czerwca 2018 (193 opinie)


Ocieplenie domu. Docieplenie ścian zewnetrznych styropianem - Porady ekspertów - SOLBET - Muratordom.pl\nPORADY EKSPERTÓW | muratordom.pl » Bezpłatne porady ekspertów » SOLBET » Ocieplenie domu. Docieplenie ścian...\nOcieplenie domu. Docieplenie ścian zewnetrznych styropianem\nPyta: Alicja Ondracek\nJaki klej należy użyć do ocieplenia domu styropianem (gr. 15 cm). Styropian będzie przyklejany na płytę OSB (dom kanadyjczyk). Jaki zastosować tynk na ocieplony już dom? Pytam, gdyż słyszałam różne opinie pochodzące od pracowników marketów budowlanych.\nTrzeba by było poszukać produktu, którego producent deklaruje w zastosowaniu swojego wyrobu możliwość przyklejenia płyt na płytę OSB.\nMyślę, że do tych celów można by było zastosować jakiś klej do styropianu na bazie poliuretanu. Jednak należy sprawdzić, czy producent dopuszcza takie zastosowanie.


Vastint kupił Hotel Silesię. Moloch zostanie zburzony. • www.slaskibiznes.pl\n2018-10-30, Autor: tora\nHotel Silesia działał w latach 1971 - 2006 (Fot. materiał prasowy)\nZakupiony przez Vastint Poland teren przy ul. Ks. Piotra Skargi w Katowicach ma powierzchnię ponad 9 000 m kw.\n- Od początku lokalizacja działki w centrum miasta determinowała pewne rozwiązania funkcjonalne. W sąsiedztwie występują w dużym wolumenie obiekty handlowe, brakuje za to dostatecznej ilości nowoczesnych biur. Planowane funkcje – hotel o powierzchni około 5 000 m kw. oraz dwa budynki biurowe o powierzchni 30 000 m kw. – wzbogacą ofertę ścisłego centrum Katowic i sprawią, że już teraz atrakcyjna dla najemców aglomeracja katowicka stanie się bardziej konkurencyjna na tle innych miast regionalnych” – mówi Roger Andersson, dyrektor zarządzający Vastint Poland.\nProjekty zlokalizowane w miastach regionalnych stanowią znaczącą część portfolio Vastint w Polsce. - Zapotrzebowanie na nowoczesne powierzchnie biurowe w Katowicach od kilku lat utrzymuje się na stabilnym poziomie. Co ważniejsze, miasto należy obecnie do grona najchętniej wybieranych lokalizacji przez firmy z sektora nowoczesnych usług dla biznesu. To ogromny potencjał, z którym wiążemy spore nadzieje na dalszy, stabilny rozwój działalności firmy na rynkach poza Warszawą – podsumowuje Roger Andersson.\nHotel Silesia zaprojektował architekt Tadeusz Łobos. Został oddany do użytku w maju 1971 roku. Jego operatorem było Orbis. Silesia symbolizowała luksus. W czasach swojej świetności nocowali tu Kazimierz Kutz, Andrzej Wajda, Aleksander Kwaśniewski, Charles Aznavour, Krystian Zimerman, Czesław Miłosz, Josif Brodski.\nKiedy jednak Katowice zyskiwały kolejne nowoczesne budynki, Hotel Silesia coraz bardziej straszył jako relikt PRL. Ostatecznie został zamknięty w grudniu 2006 roku. Orbis nie był zainteresowany jego utrzymaniem. Nieruchomość przechodziła z rąk do rąk. Różne też były wieści co do tego, co ma powstać w miejscu 200-pokojowego molocha. Galeria handlowa, biurowiec, nowy hotel. Teraz przyszłość tego fragmentu Katowic wyjaśniła się.\nTagi: hotel silesia, hotel katowice, vastint polska, vastint\nKatowice budują nową linię szybkiego tramwaju


U.S. Polo - Polo - lawendowy - MODNAPOLKA.pl\nTuesday, 16 July 2019 Mężczyźni Odzież Koszulki Koszulki polo U.S. Polo - Polo - lawendowy\nU.S. Polo - Polo - lawendowy\n69.90 zł 99.90 zł Only & Sons - Polo - lawendowy Polo z kolekcji Only & Sons. Model wykonany z gładkiego materiału. - Prosty fason. - Krótkie zapięcie na guziki. - Model z kołnierzykiem. - Gładki materiał. - Cienki, elastyczny materiał. - Szerokość pod pachami: 50 cm. - Długość: 76 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Wzór: melanż Materiał: bawełna Skład: Materiał zasadniczy: 100 % Bawełna, ID produktu: 4911-POM00W Kod producenta: 22011349\n129.90 zł 159.90 zł Pepe Jeans - Polo - lawendowy Polo z kolekcji Pepe Jeans. Model wykonany z gładkiej dzianiny. - Prosty fason. - Model z kołnierzykiem. - Krótkie zapięcie na guziki. - Cienka, elastyczna dzianina. - Długość: 66 cm. - Szerokość pod pachami: 54 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Wzór: gładkie Materiał: bawełna Skład: Materiał zasadniczy: 100 % Bawełna, ID produktu: 4911-POM02I Kod producenta: PM541132


Fotoplastykon - książka do rodzinnego czytania - Podkowa Leśna\nStrona Główna / Kultura / Kultura - Aktualności / Fotoplastykon – książka do rodzinnego czytania\nJoanna Pietrzak 2021-01-28\tKultura - Aktualności\nTowarzystwo Przyjaciół Miasta Ogrodu Podkowa Leśna opublikowało kolejną pozycję w ramach serii Biblioteka Podkowiańska. Tym razem coś dla dzieci – książeczka „Fotoplastykon” Małgorzaty Wittels z ilustracjami Jakuba Cwieczkowskiego.\nFotoplastykon – książka dla dzieci, ale przeznaczona do czytania rodzinnego – poświęcona jest historii Podkowy Leśnej. Zachęcamy do lektury i do obejrzenia krótkiego video promującego książkę opublikowanego na stronie Towarzystwa.\nPublikacja została dofinansowana ze środków Miasta Podkowa Leśna.\nO publikacji >> https://www.podkowalesna-tppl.pl/nowosci-wydawnicze/tym-razem-cos-dla-dzieci/ (link otwiera się w nowej zakładce)\nPoprzedni Profil zaufany dla seniora powyżej 80 roku życia\nNastępny PODKOWA BEZ SMOGU – brzmi super, prawda? A gdyby to stało się rzeczywiste?


Brak możliwości przymiarki to największy problem podczas zakupów w internecie. Rozwiązują go wirtualne przymierzalnie oparte na rozszerzonej rzeczywistości - Radio Świnoujście - Gramy to, co kochasz!\nKomputery optyczne przyspieszą rozwój systemów sztucznej inteligencji. Mogą być nawet 1000-krotnie szybsze od działających obecnie [DEPESZA] Wirtualna rzeczywistość wkracza do polskich kin. Widzowie będą śledzić przebieg akcji w filmie z dowolnej perspektywy Innowacyjne lampy skutecznie zabijają koronawirusa i dezynfekują powierzchnie. Czujniki ruchu pozwalają zastosować je w hotelach [DEPESZA] Sztuczna inteligencja usprawnia i automatyzuje obsługę w e-handlu. Coraz szerzej wykorzystywana jest także w procesie płatności Cyberprzestępcy coraz chętniej sięgają po sztuczną inteligencję. Firmy muszą się bronić, stosując inteligentne zabezpieczenia Rząd zmienia ustawę o cyberbezpieczeństwie. Zdaniem ekspertów może to negatywnie wpłynąć na wdrażanie w Polsce sieci 5G Połączenie pomp ciepła z fotowoltaiką pozwoli uniknąć opłat za energię. Pomoże też spełnić wymogi nowelizacji warunków technicznych Sztuczna inteligencja na pokładzie satelitów. Pozwoli stworzyć cyfrową replikę planety i przewidzieć skutki zmian klimatycznych [DEPESZA] Onkologia potrzebuje leków o działaniu selektywnym. Polacy są w czołówce opracowywania innowacyjnych terapii rakowych Blockchain wchodzi do polskiej administracji. Nowe unijne regulacje pozwolą szybciej wdrażać technologię na rynku finansowym


Inżynier logistyk poszukiwany - Log24.pl\nInżynier logistyk poszukiwany\nWedług ankiety, jaką „Newsweek” przeprowadził wśród kilkudziesięciu polskich pracodawców z różnych branż, w gronie najbardziej poszukiwanych zawód 2010 roku - specjalista od zarządzania spedycją znajduje się na drugim miejscu, a inżynier logistyk w ciągu dziesięciu lat awansuje\nPodobne wnioski, wynikają z badań przeprowadzonych na początku tego roku przez portal otoPraca.pl. „Inżynierowie, informatycy, elektronicy, budowlańcy mają łatwiej. Tak wykwalifikowanych pracowników na rynku pracy jest mało, a zapotrzebowanie na nich ciągle rośnie” – twierdzi Marta Krauze z serwisu otoPraca.pl i dodaje, że widać to już na etapie ogłoszenia o pracę. „Firmy, które poszukują specjalistów nie owijają w bawełnę. Ogłoszenia w przypadku tych specjalistów są bardziej konkretne. Kandydat widzi czarno na białym, jakich zarobków może się spodziewać, jakie są pozapłacowe elementy wynagrodzenia (czy dostanie służbowy samochód, laptopa albo pakiet darmowej opieki medycznej dla rodziny) oraz jaką umowę zaproponuje mu pracodawca.”\nJak wyjaśnia Marek Rabij z „Newsweek”, na wahania koniunktury mają spory wpływ takie aspekty jak: „nowe trendy społeczne, demograficzne czy wreszcie moda. Internet, starzenie się społeczeństwa, postępująca mobilność społeczna – wszystko to w najbliższych latach zmieni układ sił w wielu zawodach. Biuro European Working Condition Observatory przy Komisji Europejskiej w najnowszym opracowaniu szacuje, że w Polsce najlepiej będzie związać przyszłość z branżą usługową, w której w najbliższych pięciu latach powstanie prawie pół miliona nowych miejsc pracy. Nie najgorzej będzie się wieść specjalistom od transportu i gospodarki magazynowej – w latach 2010-2015 przybędzie dla nich ponad 100 tys. miejsc pracy.”\nO tym, że rynek potrzebuje absolwentów kierunków logistycznych nie dziwi się doc. dr inż. Ireneusz Fechner, Kanclerz Wyższej Szkoły Logistyki w Poznaniu, która kształci logistyków zarówno na studiach I i II stopnia, studiach inżynierskich oraz studiach podyplomowych.\n– Rynek jest chłonny. Należy mówić o rynku usług logistycznych, bo to w jakiś sposób kierunkuje absolwentów, którzy składają aplikacje o przyjęcie do pracy. Nie mogą oni zapominać, że logistyka jest obecna w każdym rodzaju przedsiębiorstwa. Oczywiście, nie każdy pracodawca dostrzega wartość w zatrudnieniu logistyka, który mógłby mu zmienić strukturę kosztów, zapasów czy też w inny sposób wnieść wartość do przedsiębiorstwa, ale logistyk wszędzie mógłby się znaleźć i dobrze wykonywać swoją pracę. Dlatego z jednej strony moda na logistykę pcha do zawodu, a z drugiej docenianie logistyki jako przyszłej profesji i to nie tylko jako usługi logistycznej, ale i elementu funkcjonowania każdego przedsiębiorstwa. Rozwija to świadomość wśród pracodawców, którzy zajmując się działalnością produkcyjną czy handlową dostrzegają potrzebę przyjęcia do pracy logistyka i powierzenia mu zadań, które do tej pory robili różni ludzie nie zdając sobie sprawy – stwierdza Kanclerz WSL.\n3 godziny temu\tGrupa Raben\n8 godzin temu\tKomunikat prasowy XPO Logistics Europe


6 lipca 2020 | 15:56\nWybory prezydenckie 2020, pierwsza tura (Fot. Jakub Włodek / Agencja Wyborcza.pl)\nW wieczór wyborczy w zielonogórskim hotelu Ruben działacze PiS byli pewni swego. Andrzej Duda wygra w Lubuskiem, choć nieznacznie. A za dwa tygodnie będzie świętował reelekcję.\nNieznacznie wybory prezydenckie w regionie wygrał Rafał Trzaskowski, nie Duda. Specjalnie humoru PiS nie zepsuł. – Myślę, że nie ma co się specjalnie przejmować trochę gorszym rezultatem w Lubuskiem – tłumaczył działaczom poseł Marek Ast.\nDuda i jego Bawaria\nAst ma powody, by się nie przejmować. Optymizmu dostarczają liczby. Pięć lat temu w pierwszej turze Andrzej Duda zebrał w Lubuskiem 92 tys. głosów. W ostatnią niedzielę już 162 tys. Przyrost jest ogromny, choć to też zasługa frekwencji w regionie, o 20 proc. wyższej. Duda zdobył więcej głosów niż PiS w ostatnich wyborach parlamentarnych.\nUrzędującego prezydenta nie zawiodło południe, nazywane prawicową lubuską Bawarią. Rekordy padły w Niegosławicach w powiecie żagańskim (58,1 proc.) i Szlichtyngowej w powiecie wschowskim (57,4 proc.). Mapę sukcesów znaczą wiejskie gminy – Brzeźnica, Maszewo, Przewóz oraz małe miasteczka - Szprotawa, Iłowa, Nowe Miasteczko i Witnica.\nDuda wygrywał w południowym okręgu senatora Wadima Tyszkiewicza. – Tu widać najmocniej efekt totalnej propagandy TVP. Działają obietnice Dudy, choć wiemy, że to kompletnie nie jego kompetencje, a zwykłe manipulacje. To główna przyczyna – tłumaczy Tyszkiewicz.\nTrzaskowski po miejsku\nRafał Trzaskowski poprawił wynik Bronisława Komorowskiego sprzed pięciu lat. Zdobył w Lubuskiem ok. 175 tys. głosów przy 144 tys. Komorowskiego.\nTrzaskowski gromił Dudę w Zielonej Górze i Słubicach. Różnica sięga aż 20 proc. Z kilkunastoprocentową przewagą wygrywał w Gorzowie i Gubinie. Z mniejszą w Nowej Soli, Żarach, Żaganiu i Świebodzinie.\nWidać jak na dłoni wyborczą lubuską piramidę. Szczyt ze stolicami i większymi miastami dla Trzaskowskiego, w środku, w miasteczkach, rośnie Duda, a na samym dole na wsiach kandydat PiS już dominuje.\n– To uniwersalna tendencja, Lubuskie pod tym względem przypomina już inne regiony. Na słynnym kongresie w Przysusze Jarosław Kaczyński dobitnie podkreślał, że PiS jest partią polskiej wsi. To z początku wyglądało na chwyt wyborczy, ale słowo stało się ciałem. Przekaz, że PiS chroni, broni i rozdaje, stało się bardzo nośne w Polsce powiatowej. Lubuskie nie odstaje. To także dlatego Duda objeżdża przede wszystkim małe miasteczka, a unika dużych. Właściwie to go w nich nie ma – tłumaczy prof. Lech Szczegóła z instytutu socjologii Uniwersytetu Zielonogórskiego.\nW kraju Szymon Hołownia nie przekroczył 14 proc., w Lubuskiem dobił do prawie 18 proc. Rekordy pobił w dwóch powiatach na granicy z Niemcami – krośnieńskim i żarskim. W Gubinie wygrał Trzaskowski z 38-procentowym poparciem. Zaskoczeniem było drugie miejsce – przypadło Szymonowi Hołowni (26,8 proc.). Dopiero trzeci był Andrzej Duda z wynikiem 25,3 proc.\nJeśli Hołownia, jak zapowiada, zaczyna budować ruch obywatelski, powinien zacząć od lubuskiego polsko-niemieckiego pogranicza.\n– W tych rejonach można zauważyć, że mieszkańcy w dużo większym stopniu przejmują zachodni styl życia. Otwartość jest dużą wartością. Nie czuć zagrożenia niemieckiego, tu takie przekazy PiS nie trafiają – komentuje prof. Szczegóła.\n– Mieszkańcy mocno ucierpieli, gdy zamknięto granicę z powodu epidemii koronawirusa. Nagle przestali zarabiać po drugiej stronie Odry, tracili źródła utrzymania. Organizowali pikiety i protesty. Poczuli wtedy, że są daleko od rządowej Warszawy, która nie rozumie ich problemów. Mało który z kandydatów ich wspierał. Hołownia wykazał zrozumienie. Mówił, że tu ludziom jest ciężko i popiera protest. W wyborach Gubin o tym też pamiętał – opowiada Bartłomiej Bartczak, burmistrz Gubina.\nCzarna niedziela lewicy i ludowców\nPięć lat temu na Magdalenę Ogórek, kandydatkę SLD, zagłosowało nieco ponad 10 tys. Lubuszan. Tyle samo teraz zebrał Robert Biedroń. To prawie siedem razy mniej niż Lewica dostała w wyborach do Sejmu w 2019 r. Lewica może mówić o klęsce, zwłaszcza że Biedroń miał być symbolem nowej lewicy i lepszej przyszłości.\n– To tak, jakby nasz elektorat zdradził Biedronia – mówią zielonogórscy politycy lewicy.\nOpinię o „zdradzie” mogliby powtórzyć ludowcy. Władysław Kosiniak-Kamysz zebrał w województwie ledwo 2 proc. (9,5 tys. głosów). Prawie trzy razy mniej niż Krzysztof Bosak z Konfederacji. Rozmiary porażki widać przy porównaniu osiągnięć PSL w ostatnich wyborach do Sejmu. Na PSL głos oddało 50 tys. wyborców.\nKampanię Kosiniaka-Kamysza ludowcy przeprowadzili z rozmachem. Jego reklamy były wszędzie. Lidera PSL poparł publicznie na wiecu prezydent Zielonej Góry Janusz Kubicki. Efekt był więcej niż mizerny. W Zielonej Górze Kosiniak-Kamysz zdobył jedynie 1,3 tys. głosów.\nZielona Góra - 45,8 proc.\nKłodawa - 45,2 proc.\nSłubice - 45 proc.\nŚwidnica - 43,7 proc.\nGorzów - 42,6 proc.\nKostrzyn nad Odrą - 42 proc.\nZabór - 41,3 proc.\nNiegosławice - 58,1 proc.\nSzlichtyngowa - 57,4 proc.\nBrzeźnica - 50,9 proc.\nSiedlisko - 49,7 proc.\nWymiarki 48,1 proc.\nPrzewóz - 48,1 proc.\nWschowa - 47,4 proc.\nMaszewo - 46,9 proc.\nSzczaniec - 46,6 proc.\nNowe Miasteczko - 46,4 proc.\nKolsko - 45 proc.\nStare Kurowo - 44 proc.\nGubin – 26,8 proc.\nZbąszynek – 25,8 proc.\nTuplice – 25,6 proc.\nGubin (gmina wiejska) – 25,6 proc.\nŁęknica – 25,1 proc.\nBrody – 25 proc.\nWięcej na ten temat: Gorzów, wybory, wyniki wyborów, lubuskie, województwo lubuskie


09.11.2019 (19:43) | Marcin Polański\nTrzecioligowe rezerwy Śląska w sobotę zmierzyły się na wyjeździe z Ruchem Chorzów. „Niebiescy” zadomowili się w czołówce tabeli i mają chrapkę na powrót na szczebel centralny, na ich drodze stanęli jednak liderujący wrocławianie Na wypełnionym niemal po brzegi stadionie przy ul. Cichej kibice obejrzeli niezłe widowisko, szczególnie w drugiej połowie.\nZespół Śląska do meczu przystąpił w składzie z Przemysławm Bargielem i Kamilem Dankowskim, którzy w piątek zasiedli na ławce rezerwowych w meczu pierwszej drużyny w Łodzi, a także z Danielem Szczepanem i Sebastianem Bergierem. I właśnie ostatni z nich był największym zagrożeniem pod bramką przeciwnika.\nW 54 minucie wydawało się, że aktywny w tym meczu 19-latek był nieprzepisowo zaatakowany przez Kasolika w polu karnym, ale arbiter uznał, że wszystko odbyło się zgodnie z przepisami, mimo olbrzymich protestów wrocławskiej ekipy. Po chwili znów ta sama para znalazła się w centrum uwagi – Bergier strzelił głową, a obrońca wybił piłkę z linii bramkowej. W 73 minucie futbolówka trafiła do niego po zagraniu Szczepna, ale tym razem spudłował.\nCo się jednak odwlecze… W 78 minucie Bergier świetnie w polu karnym przełożył sobie piłkę na prawą nogę i technicznym uderzeniem z 12 metrów posłał piłkę do siatki dając Śląskowi prowadzenie. Poza jego strzałami, golem pachniało jedynie po uderzeniu z dystansu Bargiela w 50 minucie. Dla młodego gracza powrót na stadion przy ul. Cichej z pewnością był sentymentalny.\nPo stracie gola do ataku ruszyli gospodarze. Ostrzeżeniem dla podopiecznych trenera Jawnego był strzał w 87 minucie Mokrzyckiego zza pola karnego, który świetnie obronił Szczerbal. Golkiper nie mógł jednak wiele zdziałać chwilę później, gdy po rzucie rożnym najwyżej w polu karnym wyskoczył Mariusz Idzik i z kilku metrów głową doprowadził do wyrównania. Były gracz Śląska zdobył tym samym swoją 11 bramkę w III lidze w tym sezonie. Na więcej goli obu drużynom nie wystarczyło już czasu.\nKolejnym rywalem zielono-biało-czerwonych będzie Piast Żmigród (sobota, 16.11, godz. 13:00).\nRuch Chorzów – Śląsk II Wrocław 1:1 (0:0)\nIdzik 89 – Bergier 78\nŚląsk: Szczerbal – Dankowski, Poprawa, Wiech, Kucharczyk – Bergier (86 Caliński), Bargiel (70 Scalet), Krocz (70 Sobczak), Boruń (55 Młynarczyk), Szpakowski – Szczepan.


Najładniejsze fordanserki w Krakowie | Biuro nieruchomości Międzyrzecz - dk prestige\nYou are here: Home / Nieruchomości i Budownictwo / Najładniejsze fordanserki w Krakowie\nNajładniejsze fordanserki w Krakowie Reviewed by admin on poniedziałek, 27 sierpnia, 2018 .\nPasja i praca to wymarzone połączenie Czerpanie zawodowej satysfakcji z wykonywanej pracy to niezwykle ważny element życia, o którego zapewnienie sobie każdy powinien się postarać. W doskonałej pozycji do rozpoczęcia tych starań są profesjonalne tancerki,…\nPasja i praca to wymarzone połączenie\nCzerpanie zawodowej satysfakcji z wykonywanej pracy to niezwykle ważny element życia, o którego zapewnienie sobie każdy powinien się postarać. W doskonałej pozycji do rozpoczęcia tych starań są profesjonalne tancerki, które czują się pewnie w nowym środowisku i jednocześnie posiadają ponad przeciętne zdolności interpersonalne. Kobiety te mogą z całą pewnością spróbować swoich sił jako profesjonalne fordanserki. Praca ta jest co prawda wymagająca, ale pozwala odczuć ogromną satysfakcję. Do obowiązków fordanserek należy przede wszystkim dotrzymywanie towarzystwa tańczącym na parkiecie uczestnikom danego wydarzenia. Najczęściej będzie to impreza firmowa, ponieważ to właśnie przedsiębiorcy w czasie organizacji tych przyjęć najczęściej decydują się na nawiązanie współpracy z profesjonalną agencją fordanserek. W przedsiębiorstwach najczęściej występują znaczne różnice pomiędzy liczbą zatrudnianych kobiet i liczbą zatrudnianych mężczyzn. Fordanserki pozwalają te różnice załagodzić i pozwalają dobrze się bawić wszystkim tańczącym.\nwtorek, 28 lutego, 2017Kontenery na gruz – Jarocin Posted in Nieruchomości i Budownictwo\nniedziela, 10 kwietnia, 2016Dzielnice willowe-ważny element każdego miasta Posted in Nieruchomości i Budownictwo


Wzór pozwu o rozwód bez orzekania o winie (bezdzietni) | Adwokat Lublin tel. 500-506-506, Adam Bernau\nWzór pozwu o rozwód bez orzekania o winie (bezdzietni)\nWarto również zapoznać się z artykułami dotyczącymi orzekania rozwodu co do zasady, gdzie dowiesz się z wyjaśnień adwokata, o czym musi rozstrzygnąć sąd rozpatrujący pozew rozwodowy i jakie warunki muszą być spełnione, aby sąd w ogóle orzekł rozwód, czyli co musi być zawarte w pozwie sporządzonym osobiście lub przez adwokata i o co będzie pytał sąd na rozprawie.\nLublin, dnia 11 maja 2015 roku\nPowódka : Imię Nazwisko\nPozwany: Imię Nazwisko\nPozew o rozwód (wzór pozwu o rozwód bez orzekania o winie)\nW imieniu własnym wnoszę o rozwiązanie małżeństwa zawartego dnia …………………… października roku ……………. roku przed Kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego w Lublinie za nr aktu małżeństwa nr …………………… między ………………………………… a ……………………….. przez rozwód bez orzekania o winie.\nStrony zawarły związek małżeński w dniu ………………………. 2008 roku w Lublinie.\nStrony nie maja małoletnich dzieci.\nStrony nie zawierały umowy małżeńskiej majątkowej.\nPożycie stron początkowo układało się dobrze, jednakże dość szybko okazało się, że strony mają zupełnie odmienne charaktery, system wartości i oczekiwania względem siebie oraz wspólnych planów.\nZ czasem różnice charakterów i zachowań pogłębiły się. Strony zaczęły oddalać się od siebie, uczucie słabło i w końcu doszło do tego, że strony zaczęły się traktować jak zupełnie obcy sobie ludzie.\nOd około dwóch lat nie istnieje między stronami żadna więź gospodarcza, fizyczna ani uczuciowa. Uczucia niegdyś łączące strony wygasły.\nPowódka nie kocha pozwanego i nie dostrzega możliwości tworzenia dalej wspólnie związku.\nStrony mają wspólne mieszkanie, w którym ostatnio wspólnie zamieszkiwały.\nMając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że między stronami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego, a dalsze utrzymywanie związku jest bezcelowe i nie leży w interesie społecznym.\nMając powyższe na uwadze wnoszę jak w petitum.\n– odpis pozwu wraz z załącznikami, (czyli do sądu składamy łącznie dwa egzemplarze pozwu o rozwód i kserokopie załączników, tj. załączonych dokumentów np. akt małżeństwa)\n– odpis skrócony aktu małżeństwa z uiszczoną opłatą skarbową,\n– dowód uiszczenia opłaty sądowej od pozwu (600 zł).\nEwentualnie wniosek o zwolnienie z opłaty od pozwu o rozwód wraz z oświadczeniem o stanie majątkowym i dochodach.


Jaka jest definicja sukcesu? - BDO TECHNOLOGY\nPonoć ile ludzi, tyle definicji sukcesu. Warren Buffett – szef funduszu Berkshire Hathaway powiedział: “Mierzę sukces tym, ile osób mnie kocha”, Edison – wynalazca i przedsiębiorca – mówił, że “sukces to 1 proc. inspiracji i 99 proc. pocenia się”.\nMiliarder John Paul DeJoria uważa natomiast, że w sukcesie chodzi przede wszystkim o to, “jak dobrze robisz to, czym się zajmujesz, kiedy nikt nie patrzy”.\nJak sukces definiują kobiety biznesu w Polsce? Postanowiłyśmy zapytać kilka z nich o zdanie.\nJustyna Piesiewicz, Partner, BDO Technology wypowiada się w artykule, który ukazał się na łamach Business&Prestige.


Powiat Mielecki 2 lata walczy z ASF [VIDEO] | W Cieniu Jupiterów Mielec\n29 czerwca 2022 (środa) - 11:34\nOd blisko 2 lat Powiat Mielecki zmaga się z najgroźniejszą, jak dotąd, zarazą zagrażającą zwierzętom hodowlanym. Afrykański pomór świń (ASF), bo o nim mowa, właśnie w naszym powiecie może wyrządzić wiele szkód.\nTo tutaj skoncentrowała się największa ilość hodowców żywca i firm przetwórstwa mięsnego. Powiat Mielecki produkuje i przetwarza około 30% produkcji mięsnej w skali województwa.\nO podjęcie pilnych działań prewencyjnych apelowali jeszcze w 2018 roku producenci trzody chlewnej jak też przedstawiciele branży przetwórczej. Ich zdaniem ówczesna władza tak na szczeblu krajowym, jak i lokalnym nie zrobiła nic lub prawie nic, by ochronić ich miejsca pracy, by nie dopuścić do zaprzepaszczenia wieloletnich tradycji wędliniarskich.\nNa ile to możliwe, w zwróceniu uwagi rządzących (PiS) na ten nabrzmiewający problem, pomagali lokalni działacze PSL, będący wówczas w opozycji zarówno w skali kraju jak i powiatu. Na niewiele jednak zdały się apele, interpelacje radnych, organizowane konferencje prasowe. Istotne zmiany w podejściu do tego zagadnienia dały się zauważyć, przynajmniej na szczeblu lokalnym, wraz ze zmianą władz powiatowych.\nW grudniu 2019 roku w siedzibie mieleckiego Starostwa odbyło się posiedzenie Powiatowego Zespołu Zarzadzania Kryzysowego, poświęcone zagrożeniom ASF. W spotkaniu, któremu przewodniczył Stanisław Lonczak, Starosta Powiatu Mieleckiego udział wzięli wójtowie, burmistrzowie oraz podległe Staroście służby i inspekcje. Przedmiotem obrad była sytuacja dotycząca rozwijającego się w województwie podkarpackim afrykańskiego pomoru świń.\nDo wyznaczonej strefy buforowej dotykającej już wtedy granic Powiatu Mieleckiego włączone zostały powiaty ościenne: tarnobrzeski i kolbuszowski. Podczas spotkania dyskutowano nad sposobami zabezpieczeń, które pomogły by powstrzymywać ten niebezpieczny wirus. Zebranym zostały przekazane wytyczne wojewody z zakresu zasad zabezpieczenia gospodarstw oraz wszystkich hodowców świń.\nZostał wtedy także skierowany apel do myśliwych o wzmożenie akcji likwidowania dzików, bo to właśnie one były i są nadal głównymi i nosicielami tej choroby. Zwrócono także uwagę na problem wałęsających się psów i różnego rodzaju drapieżników, które wchodzą na obszar gospodarstw domowych. One również są potencjalnymi nosicielami tej choroby.\nW ramach monitoringu przeprowadzono na przełomie 2019 i 2020 roku na terenie powiatu szereg kontroli, które miały stwierdzić jak w praktyce stosowane są powyższe zarządzenia.\nJak informował podczas kolejnego posiedzenia (8.01) poszerzonego Powiatowego Zespołu Zarzadzania Kryzysowego Piotr Chrabąszcz, Powiatowy Lekarz Weterynarii, na terenie Powiatu Mieleckiego odnotowano przypadki hodowli świń, przeważnie w małych liczebnie stadach, których właściciele mieli problemy z udowodnieniem pochodzenia swych zwierząt.\nGłówne stwierdzone wówczas nieprawidłowości w zakresie przestrzegania zasad bioasekuracji:\n– To bardzo trudna – w ocenie specjalistów – sytuacja, która może zaszkodzić wszystkim pozostałym producentom na tym terenie.\n– Musimy zdać sobie sprawę z tego, że tej groźnej choroby dla zwierząt hodowlanych nie da się powstrzymać drogą administracyjną – ocenił Stanisław Lonczak, Starosta Mielecki.\nW ramach podjętych działań prewencyjnych od 29 lutego 2020 rozpoczęto cykliczne przeszukania na terenie powiatu organizowane przez mieleckie starostwo przy współpracy z przedstawicielami kół łowieckich, jednostek państwowej i ochotniczej straży oraz oddziałów WOT.\nOd marca 2020, zgodnie z ustaleniami podjętymi na posiedzeniu Komisji Bezpieczeństwa i Porząd-ku i Powiatowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego w Mielcu w (27 lutego 2020), wdrożono akcję zabezpieczenia powiatu mieleckiego przed ASF poprzez stworzenie bariery zapachowej.\nOpryski wykonano po obu stronach Linii Hutniczo – Szerokotorowej od miejscowości Zaduszniki, poprzez Zachwiejów do Nowej Dęby. Przejęta strategia działań okazała się skuteczna. Potwierdzają to służ-by monitorujące ten teren oraz zrzeszeni w kołach łowieckich myśliwi, wykonujący patrole na ob-szarze swoich rewirów. W kolejnych miesiącach 2020 oraz 2021 roku zabiegi te zostały wielokrot-nie powtórzono.\nOpryski wykonywano przy użyciu środka zapachowy Penergetic Wild z opryskiwacza zamontowanego na wózku motorowym WM-15S. Zastosowany preparat został stworzony, by w prosty i przyjazny środowisku sposób chronić uprawy przed działaniem dzikiej zwierzyny. Pola chronione Penergetic Wild nie są atrakcyjnym miejscem dla dzików czy saren. Jak zapewnia producent, jego aplikacja w terenie nie powoduje efektów ubocznych dla środowiska naturalnego. Jest także – co bardzo ważne – obojętny dla człowieka.\nWażne informacje dla osób przybywających do Polski z Ukrainy !


Talisman: Magia I Miecz Góry - Strona 12 - Forum gier planszowych\nPost autor: guciomir » środa 09 lut 2011, 20:51\nPisałem już kiedyś i wiem że się trochę powtarzam, ale tragedią byłby dla Talismana dodatek planszowy który przejął by na siebie ciężar rozgrywki. Bo po co wtedy 500 kart przygód na planszy głównej skoro podczas gry wyciągasz 50? A z nowego XXX dodatku musisz tasować karty, bo się te 130 przewinęło już raz. Wtedy jeszcze bardziej odizolowałyby się inne plansze , bo po co iść w góry/podziemia/YYY skoro dodatek XXX to jedyna droga do zwycięstwa i zarazem najlepsza zabawa.\nZgadzam się z Rolandem że dodatki planszowe muszą mieć cel do którego się dąży, a łażenie po nich tylko dla samego łażenie nie powinno mieć miejsca.\nPost autor: Etamin » czwartek 10 lut 2011, 08:51\nNo właśnie, jaki cel mają dodatki planszowe w talismanie? Pytam, bo właśnie zastanawiam się nad kupieniem jakiegoś. W starym mimie do miasta szło się po Arcymaga, do Podziemi żeby z weryfikacją (lub z odrobiną szczęścia) dostać się od razu na koronę władzy (cholernie mi brakuje tego rozwiązania w TMiMie, teraz jak się straci postać w połowie rozgrywki, to już sumie można pożegnać się z wygraną), a do Jaskini po kryształ.\nPost autor: guciomir » czwartek 10 lut 2011, 09:56\n- pakowanie siły i mocy w walce, jak jesteś odpowiednio silny i mocny to po parunastu turach w podziemiach czujesz znaczny przypływ mocy i siły. Zazwyczaj u nas wchodzą tam osoby o sile mocy 6-7-8.\n- teleport na KW z pominięciem krainy wewnętrznej (nie trzeba talismanu, można mieć niezrobione zadania czarownika, a jak wiadomo czasami takie "ubij smoka" moze ci przekreslic gre, bo smokow brak) - kiedy pokonasz bossa o wiecej niz 7 punktow\n- teoretycznie zdobycie karty skarbu, ale jak pokonujesz wladce ciemnosci to zazwyczaj gra jest w koncowym etapie i karty skarbu nie sa potrzebne. Z drugiej strony mozesz tez go ubic nawet na poczatku gry przy uzyciu zaklecia typu dotyk smierci wiec zdobywanie kart skarbu moze tez byc strategiczne.\n- odizolowanie zagrozen. Jak nie moze cie nic w walce pokonac, to podziemia sa mega latwa kraina, bo nie ma w nich kart ktore moga ci zaszkodzic typu bazyliszek, talizmistrz itp. Jedyny wyjatek to zielona mgla ale jest tylko jedna w talii.\n- zdobywanie zlota. Na razie nie jest takie kluczowe ale razem z sacred pool moze byc wazne,\n- jak plansza glowna zrobi sie niebezpieczna (a pewnie tak bedzie jak wyjda nowe dodatki), to gory sa dosc spokojne\n- karty reliktow sa ok, szczegolnie arnkel umozliwia wygranie gry bez talismanu (teleport w KW)\n- po pokonaniu orlego szefa dostajesz teleport w krainie srodkowej i zewnetrznej, lodowiec umozliwia teleport w dowolne wzgorza -> gory umozliwiaja ataki na innych poszukiwaczy bo teleportujesz sie prosto w nich oraz umozliwiaja przejscia miedzy krainami, nie zawsze postac magiczna pokona straznika, a orlego szefa rozniesie bez problemu\n- zdobywanie drobiazgow i lekkie pakowanie\nPrzede wszystkim oba dodatki zwiekszaja roznorodnosc w grze. Bo masz nowe przygody, bo masz nowe postacie, no i nowe zaklecia\nPost autor: Etamin » czwartek 10 lut 2011, 10:12\nA jest jakikolwiek sposób, aby po straceniu postaci pod koniec rozgrywki, dostać się szybko na górę i wygrać?\nPost autor: guciomir » czwartek 10 lut 2011, 10:32\nGóry, ruszasz od razu w tę krainę i idziesz rozwalić bossa co jest wykonalne nawet ze słabszą postacią (wybierasz rodzaj walki, orli szef ma 8 mocy i 8 siły). Pokonujesz go, losujesz kartę reliktu , są w sumie 4. Jeśli wylosujesz Arnkel, to teleportujesz się na wrota w krainie środkowej (w nagrodę za wygraną walkę) i w następnej turze próbujesz przez nie przejść. Udaje się i jesteś w krainie wewnętrznej. Zamiast ruszać na Kryptę/Kopalnie używasz Arnkel i teleportujesz się na koronę władzy. (oczywiście liczysz na koronę i berło albo rękę zagłady albo grasz na standardowe zakończenie).\nKilka rzeczy może po drodze się nie udać , ale jest to wykonalne\na jak nie wylosujesz arnkela to zamiast na wrota teleportujesz sie przy wejsciu do gor i idziesz jeszcze raz\nKilka rzeczy może po drodze się nie udać , ale jest to wykonalne :)\nPost autor: Roland » czwartek 10 lut 2011, 18:51\nEtamin pisze: teraz jak się straci postać w połowie rozgrywki, to już sumie można pożegnać się z wygraną\nNajlepsza okazją zeby podgonić innych graczy gdy w połowie gry tracimy postać jest wtedy gdy nagle jeden z nich zamienia sie w Ropuche. Wiadomo, ze po zamianie musi połozyc na obszar cały swój dobytek i przyjaciół, trzeba sie wtedy postarac szybko trafic na ten obszar i zgarnąć wszystko co tam lezy zanim ktos inny to zgarnie. A kart które zamieniaja w ropuche jest w grze juz naprawde sporo wiec dość czesto sie to zdarza. U nas juz nie raz zamiana w ropuche przewazała szale zwyciestwa na druga strone\n[quote="Etamin"] teraz jak się straci postać w połowie rozgrywki, to już sumie można pożegnać się z wygraną[/quote]\nPost autor: Mały Nemo » piątek 01 cze 2012, 12:45\nAndrew Olson zaprezentował grafikę Mountain Dragon.\n[b]Andrew Olson[/b] zaprezentował grafikę [url=http://mysticaldonkey1.deviantart.com/art/Mountain-Dragon-305629691]Mountain Dragon[/url].\nPost autor: Krzysiek » piątek 01 cze 2012, 13:36\nNo, nie spieszył się. Zresztą faktycznie nie było do czego jak dla mnie.\nPost autor: Mały Nemo » piątek 01 cze 2012, 13:50\nRobiąc "newsa" o tym, miałem jakieś bardzo dziwne wrażenie, że już wcześniej pisałem o Mountain Dragon. Przez chwilę nawet myślałem, że już wcześniej zapodał do na DA, ale potem skasował, a teraz znów zapodał. Ale to brzmi jak marna teoria spiskowa...\nPost autor: Krzysiek » piątek 01 cze 2012, 13:52\nMogłeś pamiętać jak to robiłeś w przyszłości.\n(przedpomnieć sobie = to premember something)\nPost autor: Draugnimir » piątek 01 cze 2012, 13:55\nTak, ta grafika była już wcześniej pokazana. Kolor skrzydeł i kształt pyska tego smoka zapadł mi w pamięć, więc jestem tego niezbicie pewien\nTak, ta grafika była już wcześniej pokazana. Kolor skrzydeł i kształt pyska tego smoka zapadł mi w pamięć, więc jestem tego niezbicie pewien :-P\nPost autor: Mały Nemo » piątek 01 cze 2012, 13:56\nhttp://forum.magiaimiecz.eu/viewtopic.p ... ght=#55871\n26 miesięcy temu, ale jak się pamięta to się pamięta!\nPost autor: Mikou@j » środa 20 cze 2012, 14:09\nDo mnie właśnie dotarły Góry, nie mogę się doczekać kiedy przetestuje\nDo mnie właśnie dotarły Góry, nie mogę się doczekać kiedy przetestuje :D :D\nPost autor: Krzysiek » środa 20 cze 2012, 14:14\nJa też nie mogę się doczekać aż przetestujesz bo patrząc z zewnątrz nie za bardzo czuję ich klimat. Nie wiem czy to warte inwestycji jest. Podziel się później wrażeniami.\nJa też nie mogę się doczekać aż przetestujesz bo patrząc z zewnątrz nie za bardzo czuję ich klimat. Nie wiem czy to warte inwestycji jest. Podziel się później wrażeniami. :)\nPost autor: Mały Nemo » środa 20 cze 2012, 15:31\nKrzysiek pisze: Ja też nie mogę się doczekać aż przetestujesz bo patrząc z zewnątrz nie za bardzo czuję ich klimat. Nie wiem czy to warte inwestycji jest. Podziel się później wrażeniami.\nKwestia podejścia . Odwieczna wojna między Podziemiami, a Górami. Aż się boję pomyśleć, co to będzie jak wyjdzie Las...\nTym niemniej ja osobiście preferuję Góry, bo dużo śmieszniej tam jest (jak Czarownica z kotłem zamienia w ropuchę, albo jak wejdziesz na środkowy obszar i 27 tur później go dopiero opuścisz), ponadto zawierają dużo ciekawych Przedmiotów, a zwłaszcza Trinketów, które nie zajmują miejsca. A w Podziemiach na 128 kart, 100 to Wrogowie....\n[quote="Krzysiek"]Ja też nie mogę się doczekać aż przetestujesz bo patrząc z zewnątrz nie za bardzo czuję ich klimat. Nie wiem czy to warte inwestycji jest. Podziel się później wrażeniami. :)[/quote]\nKwestia podejścia ;). Odwieczna wojna między Podziemiami, a Górami. Aż się boję pomyśleć, co to będzie jak wyjdzie Las...\nPost autor: Mikou@j » środa 20 cze 2012, 15:45\nPodziemia prawdopodobniej będą moim kolejnym zakupem.\nSpostrzeżeniami co do Gór na pewno się podzielę, jak trochę pogram Poczytałem instrukcję i opis postaci i zapowiada się bardzo ciekawie\nSpostrzeżeniami co do Gór na pewno się podzielę, jak trochę pogram :) Poczytałem instrukcję i opis postaci i zapowiada się bardzo ciekawie :D\nPost autor: Niedźwiedź » środa 27 cze 2012, 00:08\nIlość rozegranych partii z górami (wraz z innymi dodatkami czy też tylko z nimi) przekroczyła "dyszkę".\n1) Relatywnie słaby Boss mający 8/8 - W samych kartach przygody przeciwnicy bywają równie silni, jeśli nawet nie mocniejsi. Taki Troll zaczyna z siłą 6, więc nawet bez zdobycia broni i/lub żetonu z dodatkową siłą, ma realną szansę go pokonać.\n2) Tak na dobrą sprawę, nie jest nam wcale ciężej niż na planszy głównej (pod warunkiem, że uważnie czytamy obszary, jeśli mamy 3+ przyjaciół i wejdziemy na ten kruchutki mościk, no to do wiedzenia). Drobiazgi bardzo ułatwiają życie, a inne korzystne działające karty umilają rozgrywkę (taka pionierka).\n3) Poszukiwacze z tego dodatku są nienajgorzej zbalansowani, a z całą pewnością ciekawi.\n4) Zaklęcia dostosowane poprawnie.\n5) Karty przygody tak jak w podziemiach delikatnie wpasowują się w talię główną - zachowują klimat i spójność.\n6) Dwa naprawdę fajne zakończenia, wszyscy na wszystkich i ręka zagłady.\nZ czystym sumieniem mogę stwierdzić, że wybór pt. Góry i Podziemia to raczej kwestia preferencji własnych a nie zapytania wyboru lepszej czy gorszej jakości.\nPost autor: Mały Nemo » czwartek 07 mar 2013, 15:29\nTim Arney-O'Neil zaprezentował dzisiaj szkic planszy oraz kolorową planszę Gór. Naprawdę to piękny art.\nCo więcej, w końcu możecie się przyjrzeć temu pięknemu easter eggowi - grafice Strażnika stojącego przy Rwącej Rzece i pilnującego swego mostu!\nhttp://taocomics.deviantart.com/art/Tal ... -358128899\n[b]Tim Arney-O'Neil[/b] zaprezentował dzisiaj szkic planszy oraz kolorową planszę Gór. Naprawdę to piękny art.\nPost autor: Erestor » piątek 08 mar 2013, 00:11\nSądząc po komentarzu do arta, współpraca grafików z FFG nie jest najlepsza\nSądząc po komentarzu do arta, współpraca grafików z FFG nie jest najlepsza :)\nPost autor: Mały Nemo » piątek 08 mar 2013, 00:28\nErestor pisze: Sądząc po komentarzu do arta, współpraca grafików z FFG nie jest najlepsza\nHehe, co nie? :mrgreen: Przynajmniej n ie ze wszystkimi gtrafikami\n[quote="Erestor"]Sądząc po komentarzu do arta, współpraca grafików z FFG nie jest najlepsza :)[/quote]\nHehe, co nie? :mrgreen: Przynajmniej n ie ze wszystkimi gtrafikami ;)\nRe: Talisman: Magia I Miecz Góry\nPost autor: FajnyGnom » poniedziałek 25 lis 2019, 02:35\nCiekawy jestem czy nowa edycja dodatku Góry będzie miała figurki na poziomie innych dodatków, czy będą nieco słabszej jakości, podobnie jak to było w wydaniu od FFG\nCiekawy jestem czy nowa edycja dodatku Góry będzie miała figurki na poziomie innych dodatków, czy będą nieco słabszej jakości, podobnie jak to było w wydaniu od FFG :)


Chromisty – Wikipedia, wolna encyklopedia\n(Przekierowano z Chromista)\nChromisty (Chromista), grzybopływki – grupa eukariotycznych organizmów w większości o prostej, zwykle jednokomórkowej budowie, choć występują wśród nich również organizmy tkankowe. Chromisty w większości przypadków odżywiają się na drodze fotosyntezy. Posiadają chloroplasty z chlorofilem c i z własnym retikulum endoplazmatycznym, otoczone trzema błonami plazmatycznymi, wici różnej długości. Nie składują energii w formie skrobi. Chromisty mają duże znaczenie w ekosystemach, zwłaszcza wodnych, gdzie wchodzą w skład fitoplanktonu i fitobentosu oraz w gospodarce. Są wśród nich patogeny roślin, np. powodujący zarazę ziemniaka Phytophthora infestans. Kopalne chromisty utworzyły złoża krzemionki i węglanu wapnia.\nWiększość chromistów to glony (Algae): brunatnice (Phaeophyta), okrzemki (Bacillariophyta), złotowiciowce (Chrysophyceae), różnowiciowce (Xanthophyceae), kryptomonady (Cryptophyta), haptofity (Haptophyta) i bruzdnice (Dinoflagellata), poza tym protisty grzybopodobne: lęgniowce (Oomycota), labiryntulorośla (Labyrinthulomycota), przodowiciowe (Hyphochytriomycota) .\nWedług niedokończonej i ciągle aktualizowanej klasyfikacji Index Fungorum bazującej na Dictionary of the Fungi chromisty mają rangę królestwa i należą do nich:\ntyp Oomycota Arx 1967 (lęgniowce)\ntypy incertae sedis\nklasy incertae sedis\n↑ CABI databases (ang.). [dostęp 2016-12-18].


Meble na wymiar Brzeski | Gdańsk, Gdynia, Kartuzy, Żukowo, Kiełpino\nMeble na wymiar Brzeski\nJesteśmy firmą godną zaufania, która od wielu lat zajmuje się tworzeniem najwyższej jakości mebli na wymiar, spełniających indywidualne oczekiwania naszych klientów. Do usług, które świadczymy należy również wykonywanie kompleksowych projektów. W procesie produkcji zawsze przyświeca nam jedna myśl: chcemy tworzyć meble, które w pełni oddają charakter ich właściciela i wnętrza, którego mają być wizytówką. Dlatego w początkowym etapie współpracy skupiamy się przede wszystkim na dokładnym zidentyfikowaniu potrzeb naszych klientów. Dzięki doświadczeniu, które udało nam się zdobyć za sprawą codziennej i rzetelnej pracy, jesteśmy w stanie stworzyć wszystko, co przyda się w Państwa domach.\nGłówną zaletą naszych usług jest kompleksowość, dzięki której jesteśmy w stanie produkować meble nie tylko dla klientów indywidualnych, ale również dla deweloperów. Poza opracowaniem projektu i starannym wykonaniem wymarzonych przez naszych klientów mebli na wymiar będziemy do ich dyspozycji na każdym etapie zamówienia.\nPrzywiązujemy ogromną wagę do tego, aby stolarka meblowa, która wychodzi spod rąk naszych fachowców była nie tylko użyteczna, ale również inspirująca pod względem wizualnym. Bez względu na to, czy zlecenie dotyczy całej zabudowy deweloperskiej, czy małej kuchni na wymiar, nasze realizacje zawsze tworzone są w zgodzie z aktualnymi trendami.\nZapraszamy do owocnej współpracy z naszą firmą.\nNasz główny obszar działania to Gdańsk, Gdynia, Żukowo, Kartuzy, Kiełpino


Warszawa. Protest antycovidowców Marsz o wolność, policja użyła granatów hukowych i gazu. Komentarz Adama Niedzielskiego | TVN Warszawa\n20 marca 2021, 19:10\nRozwiązana manifestacja, przepychanki, zatrzymania, dwoje policjantów w szpitalu. "Skandaliczna sytuacja"\n20 marca 2021, 14:12 Aktualizacja: 20 marca 2021, 19:10\nPodczas protestu interweniowała policja Tomasz Zieliński, tvnwarszawa.pl\nNiedzielski: zero tolerancji dla protestujących przeciw zasadom bezpieczeństwaTVN24\nTomasz Zieliński, tvnwarszawa.plPodczas protestu interweniowała policja\nW sobotę w Warszawie odbył się protest przeciw przepisom sanitarnym wprowadzonym przez rząd z powodu pandemii COVID-19. Manifestowało kilkaset osób, demonstracja została formalnie rozwiązana w związku z "zagrożeniem dla zdrowia i życia". Doszło do przepychanek z policją. Funkcjonariusze zatrzymali kilka osób, użyli granatów hukowych i gazu. Dwoje policjantów trafiło do szpitala. Zachowanie manifestantów minister zdrowia Adam Niedzielski uznał za "skandaliczne".\nZapowiadany w mediach społecznościowych tzw. Marsz o Wolność rozpoczął się około godziny 12 na placu Defilad. Zebrało się kilkaset osób. Niektórzy mieli ze sobą transparenty z napisami: "Fałszywa pandemia", "Stop segregacji sanitarnej" czy "Szczepionka AstraZeneca – niebezpieczna". Widać było też biało-czerwone flagi z przekreślonym napisem COVID-19 opatrzone napisem game over. - Wiele osób nie miało założonych maseczek – opisywał Tomasz Zieliński z tvnwarszawa.pl\nPo godzinie 12 Komenda Stołeczna Policji na swoim profilu na Twitterze poinformowała, że w związku z otrzymaniem informacji od przedstawicieli stacji sanitarno-epidemiologicznej, że zachowania osób biorących udział w zgromadzeniu na placu Defilad prowadzą do zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego, wystąpiła do przedstawiciela organu gminy o rozwiązanie zgromadzenia.\n"Przedstawiciel organu gminy przychylił się do naszego wniosku. W związku z powyższym przedmiotowe zgromadzenie zostało rozwiązane. Stosowne komunikaty kierowane są do uczestników rozwiązanego już zgromadzenia" – napisała stołeczna policja na Twitterze.\nManifestacja w centrum Tomasz Zieliński, tvnwarszawa.pl\nWcześniej policjanci informowali, że "na pl. Defilad obecnych jest kilkaset osób, które nie zachowują dystansu społecznego. Ponadto wiele osób nie zasłania ust i nosa. Sytuacja ta stwarza sprzyjające warunki dla przenoszenia zakażeń koronawirusem SARS-CoV-2" – napisano.\nNa miejscu, oprócz policji, byli przedstawiciele sanepidu oraz stołecznego ratusza.\nMimo formalnego rozwiązania zgromadzenia uczestnicy protestu udali się w małych grupach na Pole Mokotowskie. W większości byli bez maseczek, mieli transparenty z napisami "Stop przymusowym szczepieniom", "Stop plandemii", "Stop terapii genetycznej", "Dzieci do szkoły". Śpiewali: "Cała Polska śpiewa z nami wy********ć z maseczkami".\nWystępujący na zaaranżowanej scenie mówcy przekonywali, że nie ma pandemii, a przepisy sanitarne wprowadzone przez władze ograniczają wolność.\nDoszło do szarpaniny, policja użyła granatów hukowych\nKilku uczestników manifestacji zapaliło race. Policja wzywała zgromadzonych do rozejścia się, powołując się na przepisy zakazujące zgromadzeń. Kiedy tłum powoli się rozchodził, rzucano petardy. Policjanci spisywali niektórych uczestników demonstracji.\nDoszło do szarpaniny między policją a kilkoma osobami biorącymi udział w demonstracji. Tłum zaczął otaczać interweniujących funkcjonariuszy. W ich kierunku rzucano kamienie. Policja użyła granatów hukowych i gazu.\nManifestujący rozpierzchli się, wtargnęli natomiast na jezdnię Al. Niepodległości, tamując ruch samochodów i tramwajów. Ponownie doszło do interwencji policji oraz kilku zatrzymań.\n"Obecnie na ulicach Warszawy w kilku miejscach policjanci podejmują zdecydowane działania wobec osób lekceważących obostrzenia. (…) W pojedynczych przypadkach policjanci stosują środki przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej, pałki służbowej i ręcznych miotaczy gazu. Są pierwsze osoby zatrzymane. Wśród nich jest osoba poszukiwana celem odbycia kary pozbawienia wolności" – napisała KSP po południu na swoim profilu na Twitterze.\nW późniejszym wpisie policja poinformowała, że "w trakcie dzisiejszych działań jedna z policjantek została kopnięta przez agresora", a "kolejny policjant został uderzony kamieniem w głowę. Funkcjonariusze zostali zabrani do szpitala. Policjanci użyli granatów hukowych. Są także kolejne osoby zatrzymane" - dodano.\nPolicja przekazała, że osoby były zatrzymywane także w związku z posiadaniem narkotyków oraz znieważeniem i naruszeniem nietykalności cielesnej policjantów.\nNiedzielski ocenia zachowanie manifestujących: skandaliczna sytuacja\nMinister zdrowia Adam Niedzielski podczas sobotniej konferencji prasowej został poproszony o ocenę zachowania osób protestujących przeciwko zasadom bezpieczeństwa. - Oczywiście jest to skandaliczna sytuacja - powiedział.\nDodał, że "ta demonstracja była absolutnie nielegalna, bo przekroczyła limit zgromadzeń, który wynosi pięć osób". Przypomniał, że "demonstracja została zdelegalizowana po reakcji policji".\n- Na Rządowym Zespole Zarządzania Kryzysowego bardzo dużo rozmawialiśmy teraz o polityce zero tolerancji dla wszystkich, którzy nie noszą maseczek lub noszą maseczki w nieodpowiedni sposób, na przykład nie zasłaniając nosa. Teraz jest ten moment ze względu na narastającą liczbę zakażeń, że działania policji, działania sanepidu będą bezwzględne – poinformował.\nŹródło zdjęcia głównego: Tomasz Zieliński, tvnwarszawa.pl\nRatownicy medyczni: mamy pełne ręce roboty. Ponad cztery tysiące nowych przypadków COVID-19 na Mazowszu\n"Dzieci miały ból gardła, brzucha, gorączkę i test dał wynik pozytywny. To się nie zdarzało jesienią"


Klawiatury sterujące - Alsonic Systemy Zabezpieczeń\n> Monitoring> Klawiatury sterujące\nKlawiatury sterujące Jest 5 produktów.\n146,42 zł\tDostępny\nDS-1273ZJ-135 Uchwyt ścienny kolor -...\nUchwyt ścienny kolor - biały, materiał - aluminium DS-1273ZJ-135 to uchwyt ścienny do kamer DS-2CD2732F-I, DS-2CD2742FWD-I, DS-2CD2722FWD-I i DS-2CD2712F-I. Wymiary 136×184×230mm.\n1 603,53 zł\tDostępny\nKlawiatura operatora USB Uniwersalna klawiatura operatora USB z joystickiem, klawiaturą numeryczną oraz klawiaturą dla funkcji własnych. Współracuje z oprogramowanie klienckim, iVMS, rejestratorami DVR i PC-DVR umozliwiając sterowanie ekranem i kamerami zintegrowanymi.\n1 768,84 zł\tDostępny\nKlawiatura operatora, RS-485, RS-422, RS-232, USB Klawiatura operatora przeznaczona do obsługi rejestratorów cyfrowych i kamer zintegrowanych przez port RS-485/RS-422. Umożliwia również sterowanie trybem odtwarzania archiwum i konfigurację podłączonych urządzeń.\n7 898,37 zł\tDostępny\nKlawiatura operatora CCTV RS232, RS485, Ethernet 10/100Mbps DS-1100KI to nowoczesna klawiatura z wyświetlaczem dotykowym przeznaczona do sterowania wyświetlaniem na dekoderach sprzętowych marki HIKVISION.\n7 898,37 zł\n2 576,51 zł\tDostępny\nUniwersalna klawiatura sterująca do systemów CCTV, RS-485, RS-422, RS-232, USB, LAN DS-1200KI to uniwersalny sterownik operatorski przeznaczony do pracy w systemach telewizji przemysłowej zarówno analogowej jak i cyfrowej. Posiada joystik 4-osiowy oraz port telemetrii w standardzie RS-232, RS-485, RS-422, USB oraz LAN.\n2 576,51 zł