Wielkie pieniądze i wielki sport - dwie świetne książki na jesienne wieczory - Fuzja Smaków\nWielkie pieniądze i wielki sport - dwie świetne książki na jesienne wieczory\nby Arvén - 23:00\nSierpień i wrzesień upłynęły mi dość leniwie, ale tylko pod względem lektur – tak naprawdę dopiero teraz udaje mi się trochę odetchnąć, a i wtedy ciężko jest mi znaleźć poza porankami chociaż chwilę, by poczytać. I chociaż na przestrzeni tych dwóch miesięcy udało mi się przeczytać jedynie dwie książki, obydwie w pełni zasługują na to, by poświęcić im dłuższą chwilę skupienia.\nNajpierw książka dość wymagająca i złożona; na początku lipca obejrzałam jeden z lepszych filmów zobaczonych w tym roku, Wielki Szort. Film był zrealizowany naprawdę dobrze, o czym świadczy też zresztą liczba nominacji i przyznanych mu nagród, ale pewne detale ze świata finansów dla mnie pozostały niejasne (nawet przy wysiłkach Anthony’ego Bourdaina czy Margot Robbie). Stąd pomysł, by sięgnąć po książkę poruszającą tematykę dla mnie równie odległą co fizyka kwantowa – i chęć zrozumienia całego tego mechanizmu. Sama lektura historii przedstawionej przez Michaela Lewisa do tego jednak nie wystarcza. To doskonały przewodnik po podstawach, który z każdą stroną staje się jednak coraz bardziej hermatyczny i wymaga od czytelnika coraz większej eksploracji branżowych pojęć na własną rękę. Wielokrotnie posiłkowałam się podczas jej lektury dodatkowymi źródłami, nie jest to zatem książka do przeczytania w podróży, nieuważnie czy w „międzyczasie”. Wymaga pełnej uwagi i dokładnego śledzenia faktów, bo dokładnie tak, jak w opisywanym w niej świecie wielkiego pieniądza – jedno przymknięcie oka może sprawić, że umknie nam kluczowy szczegół. Warstwa literacka też nie zawodzi, bo suche fakty są tu przedstawione w sposób intrygujący i zachęcający do dalszej lektury. Bez wyszukania dodatkowych informacji i włożenia pewnego wysiłku w zapoznanie się z tekstem może jednak w pewnym momencie znudzić; nim czytelnik zdąży się zorientować, często jest już zagubiony w gąszczu specjalistycznych terminów. Myślę, że to obowiązkowa pozycja dla osób zainteresowanych problematyką i przyczynami kryzysu finansowego z 2008 roku – ale też psychologią, rzeczywistością na Wall Street i samym epicentrum wstrząsu, którego reperkusje zasadniczo nadal odbijają się rykoszetem po świecie. Dobrym uzupełnieniem literackiej i filmowej wersji historii jest 99 Homes z Andrewem Garfieldem, doskonale ukazujący rzeczywistość wielu amerykańskich rodzin po krytycznym, kryzysowym momencie.\nSięgnęłam też ponownie po „Open” Andre Agassiego, tym razem z intencją skończenia książki. Autobiografie sportowców, niezależnie od dyscypliny, często bywają dość toporne, głównie ubierając w lakoniczne słowa ogólny chronologiczny zapis ich kariery. Agassi popełnił tę książkę będąc już na sportowej emeryturze, może nieco dystansując się od zawodu, ukazując w niesamowity sposób zarówno jego piękno, jak i brzydotę – w sposób niezwykle sprawny literacko. I chociaż na moje świadome śledzenie tenisowych zmagań przypadły już schyłkowe lata tego zawodnika określanego śmiało mianem GOAT (greatest of all time), Agassi stał się tzw. household name znanym przez wszystkich - zarówno osoby śledzące wiernie tenis, jak i nie mające o nim zielonego pojęcia. Wynikało to nie z osiągnięć Andre na korcie, ale z jego kontrowersyjnych wyborów fryzjersko-stylistycznych (dla mediów równie istotnych, jeśli nie ważniejszych od turniejowych sukcesów) czy niepokornego zachowania. Autobiografia rzuca całkowicie nowe światło na jego postępowanie i z bezlitosną szczerością obnaża wady i niedostatki leżące u podstaw katastrof. Życiorys tenisisty jest doskonałym przykładem na to, że każdy sukces to kropla talentu i wiadro potu. W przypadku Agassiego jest to jeszcze garść nienawiści i szczypta samozniszczenia, co doskonale podkreślano w książce nawracającym dialogiem:\n- I hate tennis.\n- Yes, I actually do.\nW 2009 nie czytałam recenzji towarzyszących wydaniu książki, ale spodziewam się jak wielkim zaskoczeniem musiało być napotkanie już na samym początku opowieści tego zdania: „I play tennis for a living even though I hate tennis, hate it with a dark and secret passion and always have." Agassi nadaje swojej autobiografii coś, co pozwala jej lśnić na tle pozostałych książek tego typu – ludzki pierwiastek. Mówi wprost, bez moralizatorskich barokowych epitetów, o swoich błędach, potknięciach, agresji, lękach i bólu. Otwiera przed czytelnikami głowę tenisisty samotnie zmagającego się na korcie z własnymi niedostatkami i jeszcze z przeciwnikiem po drugiej stronie siatki. Z całego tego bólu i wieloletnich zmagań wyłania się też portret osoby niezwykle wrażliwej, bezgranicznie oddanej osobom, które ceni, skromnej, piekielnie inteligentnej i stale poszukującej w zaaranżowanym przez innych życiu samego siebie. Jeśli macie kilka godzin, by poświęcić je Andre i kilkuset napisanym przez niego stronom – ta książka na to zasługuje. To wspaniała autobiografia nietuzinkowej postaci; jedna z niewielu, po które naprawdę warto sięgnąć.\nZ tych dwóch książek autobiografia wygrywa z prostego powodu: pozwala każdemu na odnalezienie w triumfach i upadkach wielkiej postaci światowego tenisa ziemnego samego siebie. W sposób niezwykle przystępny ukazuje, że (nad)ludzie o ponadprzeciętnych zdolnościach walczą na korcie/scenie/boisku głównie z samymi sobą - a przeciwnik po prostu nadaje tym zmaganiom pewien cel. To niezwykle dobra książka przede wszystkim o człowieku i ludzkim psyche, a dopiero w drugiej kolejności o sportowcu.\nMarika 16 listopada 2017 14:41\nCałkiem ciekawe są te książki. Pozdrawiam :)


Gorąca zabawa na elbląskim lodowisku - Elbląg\nGorąca zabawa na elbląskim lodowisku\nAktualizowany 2017-02-06 00:04\nW zwykłe, zimowe dni na lodowisku Helena przy ul. Karowej trudno spotkać klauna, nie ma też kolorowych świateł niczym z dyskoteki. Jednak impreza karnawałowa rządzi się swoimi prawami, a już zwłaszcza ta, która odbywa się na koniec ferii. Zobaczcie, co działo się podczas niedzielnego (5 lutego) Karnawału na lodzie. Zobacz fotoreportaż.\n- To forma rekreacji zarówno dla dzieci, jak i ich rodziców. Myślę, że to "taka wisienka na torcie", mini show, wieńczące ferie – tak o imprezie, która odbyła się na lodowisku przy ul. Karowej, mówił Paweł Głowacki z Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji.\nJak oszacowali organizatorzy w to niedzielne popołudnie na tafli lodowiska pojawiło się około 300 osób. Nie zabrakło konkursów, gier i zabaw, a także papierowych czapeczek czy masek, w końcu to karnawał. Puszczano również bańki, grała muzyka, w tym ta pochodząca z bajek, a kolorowe światła migały jak w dyskotece. Zabawę poprowadziły dwa klauny: Ruphert i Rico.\n- To super zabawa, na pewno lepsza dla dzieciaków, niż siedzenie przed komputerem albo gra. Nie musiałam córki namawiać na przyjście, ona lubi łyżwy – mówiła pani Ania, która przyszła razem z córką Julią.\nCi, którym szło nieco słabiej mogli liczyć na pomoc pracowników, którzy krążyli po lodowisku w pomarańczowych kamizelkach.\n- Pracownicy MOSiRu sprawdzali również, czy wszystkie osoby, które wchodzą mają dobrze zapięte łyżwy i kaski, jeśli zdecydowały się je założyć. Zapewniliśmy również opiekę medyczną – wyjaśniał Paweł Głowacki. - Dobra zabawa to dobra zabawa, ale musi być bezpiecznie.


Wielomski: Pytanie Sokratesa - KONSERWATYZM.PL – Portal Myśli Konserwatywnej\nDwaj głośni filozofowie niemieccy – Friedrich Nietzsche w XIX i Martin Heidegger w XX wieku – głosili, że ok. VII-VI stulecia przed Chrystusem w intelektualnej historii Zachodu doszło do olbrzymiej katastrofy. Wtedy to bowiem w Grecji właściwej i w greckich koloniach w południowej Italii doszło do „narodzin rozumu”, gdy Parmenides, Sokrates i Platon właśnie za pomocą rozumu zaczęli badać świat i zadawać kłopotliwe pytanie: „Dlaczego?”. Podobno do tego czasu ludzie starożytni, także i Grecy, pytania tego nie zadawali, nie pytali, ponieważ na wszystkie pytania mieli gotowe i utrwalone tradycją odpowiedzi zawarte w sakralnych mitach. Były to opowieści o bogach i boginiach, a każdą formę egzystencji, każdą rzeczkę i stawik, każdą czynność przypisywali działalności jakiejś nimfy, najady lub muzy. Parmenides, Sokrates i Platon uznali, że mit im nie wystarcza, nie wszystko im tłumaczy – a właściwie nie tłumaczy kompletnie niczego – i postawili ludzkości to dręczące pytanie: „Dlaczego?”. Jak się zdaje, mocno tym pytaniem zaskoczyli ówczesnych ludzi, w tym dumnych obywateli greckich Aten. Tak bardzo, że ostatecznie Ateńczycy skazali Sokratesa na śmierć za „psucie młodzieży”, co Platon ujął w słynnym symbolu jaskini w siódmej księdze swojego Państwa.\nNa szczęście dla prof. Witolda Modzelewskiego, dziś takie ateńskie sądy w Polsce (jeszcze) nie działają i nie skazują nikogo na śmierć za „psucie młodzieży”, acz nie mam wątpliwości, że gdyby wznowiono ich działalność, to autor wielotomowego cyklu „Polska-Rosja” mógłby być jednym z pierwszych oskarżonych i osądzonych, a następnie postawionych przed alternatywą: ucieczka i emigracja lub wypicie szklanki cykuty, a może wręcz całego jej baniaka, aby sędziowie mieli pewność, że trucizna zadziała skutecznie. Dlaczego tak uważam? Dlatego, że prof. Modzelewski w sumie robi to samo, co robił Sokrates 2500 lat temu: psuje młodzież. Ba! Nie tylko młodzież, lecz także i dorosłych, a próbuje nawet i naszą starszyznę plemienną. Cóż bowiem takiego czyni autor cyklu „Polska-Rosja”? Nikogo nie obraża, nikogo nie poniża, na nikogo nie ciska obelgami. Robi coś znacznie gorszego: chodzi i zadaje to samo świętokradcze pytanie, którym tak irytował wszystkich Sokrates: „Dlaczego?”. W ten sposób oczekuje, że jego rozmówcy lub też czytelnicy wytężą swoje umysły, zastanowią się i zaczną swoją wypowiedź od słów: „Dlatego, że moje doświadczenie, przemyślenia i rozum mówią mi, że…”. Niestety, rozmówcy i czytelnicy Pana Profesora – a przynajmniej ich radykalnie zdecydowana większość – nie odpowiada w ten sposób, ponieważ nie posługuje się rozumem i wcale nie ma na to najmniejszej ochoty! Przeciwnie, podobnie jak rozmówcy Sokratesa na ateńskiej Agorze – w polskim przypadku są to zresztą częstokroć czytelnicy podupadającego koncernu medialnego „Agora” – programowo i świadomie nie odwołują się do rozumu. Odwołują się do mitu, do mitu politycznego, który funkcjonuje niczym święty dogmat, którego nie wolno weryfikować ani rozumem, ani doświadczeniem. Nie wolno! Wszak mit jest sakralny i ma to do siebie, że raz obalony, a czasami wystarczy, że tylko podważony publicznie, przestaje dawać tę wspaniałą pewność sensu i rzeczywistości, to poczucie bezalternatywności, które zwalnia od myślenia, w tym przypadku myślenia politycznego. Prawdę mówiąc, gdy patrzę na tych, którzy prof. Modzelewskiego omijają z daleka, dość dobrze rozumiem dlaczego ich mitomańscy antenaci sprzed 2500 lat tak nie mogli zdzierżyć tego Sokratesa, który szwędał się po ateńskiej Agorze, z tym swoim „Dlaczego?” na ustach i tylko pytał co znamienitszych przechodniów.\nSkoro zaczęliśmy od przywołania Friedricha Nietzschego, to pamiętajmy także o jego maksymie, zawartej w Woli mocy (1907), że najstraszliwszą bronią wobec mitu wcale nie jest zwalczanie go, obalanie, tropienie, karanie za jego powtarzanie. Najstraszliwszą bronią wobec mitu jest śmiech. Ten śmiech łączy się z pytaniem „Dlaczego?”. A to dlatego, że ten, kto zostaje publicznie spytany „Dlaczego?”, a nie umie odpowiedzieć i odwołuje się wyłącznie do mitu, ten sam staje się śmieszny. Publika lubi mity, sama żyje mitami, powtarza je, lecz gdy jeden z ich twórców i nosicieli zostanie publicznie zapytany „Dlaczego?”, to oczekuje odeń błyskotliwej odpowiedzi, ciętej riposty, która powali pytającego. Jednakże gdy tylko spytamy stronnika mitów politycznych „Dlaczego?”, to zwykle zaczyna się jąkać, krztusić, bełkotać, albo krzyczeć „Jak w ogóle można stawiać takie pytanie?”, to staje się tym samym komiczny. I wtedy publika zaczyna się zeń śmiać, choć na zadane pytanie ma tę samą odpowiedź, zaczerpniętą z tego samego mitu. Ale w chwili, gdy pierwszy z publiki parsknął śmiechem, to w tym właśnie momencie mit przestał istnieć, rozpadł się, uległ rozkładowi. Dlatego szlachetny język łaciński, a w ślad za nim współczesne języki romańskie, przymiotnik „święty” – jeśli tylko zapiszemy go w innej konfiguracji zdania – rozumie jako „przeklęty”. Religioznawcy i filolodzy tłumaczą nam, że zmiana znaczenia wynika z tego, że to, co zostało odczarowane przestało być tym samym święte, sakralne, niedotykalne. Teraz budzi litość, a dzieci śmieją się z rodziców i dziadków, że mogli powtarzać takie nieprawdopodobne gusła. Tak upada sakralny mit. Także w polityce.\nJako jeden z redaktorów portalu konserwatyzm.pl mam tę przyjemność, że jestem zapewne pierwszym czytelnikiem wielu tekstów prof. Witolda Modzelewskiego. Nie orientuję się w zwyczajach Pana Profesora i być może ktoś teksty te czyta przede mną. Z pewnością jestem jednak tym, kto jako pierwszy „z zewnątrz” jest ich czytelnikiem. Robię to z obowiązku, ponieważ każdy odpowiedzialny redaktor portalu internetowego musi przejrzeć każdy tekst przed jego publikacją, choćby po to, aby sprawdzić czy nie wkradły się doń jakieś literówki, a następnie go sformatować, umieścić w tzw. panelu administracyjnym, dodać pasujące do treści zdjęcia, a w końcu nacisnąć przycisk „Zatwierdź”. Lecz przyznam, że czytam teksty prof. Modzelewskiego także z dużą przyjemnością. Mam świadomość, że mimo różnicy wieku, doświadczeń życiowych i wykształcenia, a także niektórych szczegółowych poglądów, bardzo wiele nas łączy jeśli chodzi o spojrzenie na polską politykę zagraniczną i wewnętrzną, tak dzisiejszą, jak i historyczną. Co nas łączy? Kompletny brak szacunku dla mitów politycznych, szczególnie dla tych o których Stańczycy mawiali przed ponad stuleciem, że „fałszywa historia jest mistrzynią fałszywej polityki”.\nŚwiadomość historyczna i polityczna każdego narodu opiera się na mitach politycznych. Tak zawsze było i być musi. Polityka i historia polityki to rzecz trudna i skomplikowana. Trzeba wiele czasu poświęcić na zrozumienie dość elementarnych prawd i prawidłowości, ewentualnie mieć ku temu fachowe i wieloletnie wykształcenie. Dlatego nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie oczekiwał od ogółu dobrej znajomości historii i umiejętności jej analizowania, a także zrozumienia tego, co kiedyś określano mianem arcana imperii, czyli zrozumienia mechanizmów politycznych. Dlatego każdy naród potrzebuje uproszczonych, symplicystycznych mitów, które określają co w dziejach było dobre, a co złe; kto jest naszym przyjacielem, a kto jest naszym wrogiem; kto zdrajcą, a kto bohaterem, etc.\nJednak polityka i historia polityczna mają jeszcze drugi poziom, który – przynajmniej częściowo – ogarniają politolodzy, historycy, prawnicy, a także ludzie roztropni i oczytani. Jest to poziom wyższy od mitu, a mianowicie wiedzy dającej lepsze lub gorsze zrozumienie otaczającej nas rzeczywistości (Platońskie przeciwstawienie mitu – doksa i wiedzy wynikłej z poznania – episteme). Mówię lepsze lub gorsze, gdyż nie ma zapewne nikogo, kto zrozumiałby całość i umiał wszystko przewidzieć, wyciągając zawsze trafne wnioski na podstawie dostępnych mu informacji, które z natury nigdy nie są pełne i obiektywne. Ludzi tych nazywamy specjalistami, fachowcami. Ich zadaniem jest wcisnąć guzik zapłonu we własnej głowie i za pomocą rozumu – pytając „Dlaczego?” – przewiercić i przebić się przez mity polityczne, czyli przez obiegowe osądy, opinie i nade wszystko stereotypy, aby dość do tej prawdy, której szukać powinni politycy, a którą Lenin ujął w słynnym pytaniu/tytule swojej książki: „Co robić?”\nJakkolwiek, jak się zdaje, prof. Witold Modzelewski temu zaprzeczyłby pytany wprost, ale z lektury jego artykułów, felietonów i poprzednich siedmiu tomów serii „Polska-Rosja” wynika, że jest na świecie jeden taki kraj, w którym brakuje polityków, elit politycznych i intelektualnych, analityków i dziennikarzy, którzy zadawaliby te dwa pytania: sokratejskie „Dlaczego?” i leninowskie „Co robić?”. Innymi słowy, jest taka kraina, gdzie miejscowa klasa polityczna i elita intelektualna, kierując nawą państwową, programowo nie posługuje się rozumem. Ludzie ci, gdy tylko napotykają pewne realne problemy polityczne i muszą podjąć ważne dla swojego państwa i narodu decyzje, wszystkich odpowiedzi poszukują w micie politycznym. Niczym pradawni druidzi, na aktualne pytania polityczne odpowiadają językiem mitu, żyją bowiem tym mitem i odmawiają rozumowego badania otaczającej ich rzeczywistości politycznej. Są niczym starożytni haruspikowie z Tytusa Liwiusza, którzy za pomocą mitycznych narzędzi, na przykład patrząc we wrzątek w który wrzucono dwie ropuchy, odpowiadają z kim należy zawrzeć sojusz lub czy dziś jest dobry dzień na stoczenie bitwy. I pewnie byśmy się z tego dzikiego ludu i jego, pożal się Boże, elit politycznych mogli nabijać się do rozpuku, gdyby nie jeden drobny fakt: ten kraj to Polska, to nasz kraj, nasze państwo, nasza ojczyzna i przedstawiony powyżej opis dotyczy naszej elity politycznej, która doszła do władzy w 1989 roku.\nNiccolò Machiavelli w swoim komentarzu do historii Rzymu Tytusa Liwiusza parokrotnie z wielkim szacunkiem wyraża się o tych haruspikach, wróżących z garnka z gotującymi się ropuchami lub oglądających wątrobę zabitego przed chwilą jagnięcia i przepowiadających na tej podstawie los kampanii wojennej. Dlaczego tak wybitny realista polityczny jak włoski renesansowy autor wychwala takie zabobony polityczne? Dlatego, że zauważa, iż stawiane w ten sposób wróżby zwykle były bardzo trafne politycznie i militarnie, co skłania go do podejrzeń, że haruspikowie ogłaszali to, co im wcześniej zasugerowali rządzący państwem politycy lub dowodzący armią wodzowie. Oznaczało to, że rządzący państwem lub kierujący armią świadomie wykorzystywali mit do nadania świętego i sakralnego autorytetu swoim decyzjom, aby nikt ich nie podważał, a wojsko nabierało do nich większego zaufania. Mit nie funkcjonował sam z siebie i dla siebie, nie był autonomiczny wobec rzeczywistości politycznej, lecz stał się narzędziem rządzących lub dowodzących do przekonywania poddanych im ludziom do słuszności swoich decyzji, podejmowanych za pomocą rozumu i na podstawie doświadczenia politycznego lub militarnego. Racjonalne prawdy polityczne obywatelom i żołnierzom były jedynie serwowane za pomocą przyjmowanej przez nich sakro-świętej narracji mitycznej.\nW tym właśnie miejscu dotykamy esencji historycznej i współczesnej polskiej polityki. Będąc dwadzieścia stuleci za mądrością starożytnych Rzymian, polska, pożal się Boże, klasa polityczna nie kieruje mitami, aby wyzyskać je dla interesu narodowego czy też racji stanu (nazwa obojętna!). Zamiast kierować mitami, sama jest nimi kierowana! Machiavelli złapałby się za głowę! Rozum polityczny nie może ulegać przecież mitom. To, co rozumne musi kierować tym, co irracjonalne. Rozum musi mit kształtować, reinterpretować, przekształcać tak, aby służył interesom państwa. W końcu to Machiavelli, obok Francisco Guicciardiniego i Giovanniego Botero, uważany jest za ojca pojęcia „racji stanu”. Klasa polityczna, elita rządząca po to kontroluje szkoły i media, po to wywiera wpływ na opinię publiczną, aby stać się zarządcą mitów politycznych. Tymczasem polska, pożal się Boże, elita polityczna nie tylko, że nie steruje narodowymi mitami politycznymi, to sama jest przez nie zniewolona. Dlatego jest też skrajnie przewidywalna dla każdego analityka: tak polskiego, jak i zagranicznego, dla naszego przyjaciela, jak i dla naszego wroga. Ten, kto zna polskie mity, ten kto rozumie jak myślimy, jakie mamy w głowie stereotypy, ten z góry, praktycznie ze stuprocentową pewnością może przewidzieć nasze zachowanie, gdyż wszystkie nasze ruchy – od przysłowiowego A do Z – warunkowane są przez nasze mity narodowe, wyrastające z doświadczeń historycznych, choć po dziesięć razy zdążyły się zmienić okoliczności, sytuacja geopolityczna, układ map i interesów naszych i naszych sąsiadów. Ale my nic, my nie czuli, my wierzymy w mit!\nJest nam z tym mitem dobrze, nawet bardzo dobrze. Dlaczego? Dlatego, że mit całkowicie zwalnia decydentów od myślenia, od konieczności posługiwania się rozumem, własnym rozumem. Myślenie jest bolesne, pochłania dużo energii i boli po nim głowa, szczególnie gdy mózg jest rzadko używany do analizy politycznej. Dlatego nasze, pożal się Boże, elity polityczne tak lubią działać wedle mitów i stworzonych przez nie stereotypów politycznych. Są jak niektóre kobiety, które lubią jak myślą za nie ich mężowie. Nasze elity rządzą nie musząc myśleć. Mity polityczne odpowiadają na wszystkie pytania. Pokazują, kto jest naszym wrogiem, a kto przyjacielem, dokonując klasycznej dyferencjacji Carla Schmitta podmiotów politycznych na Freund versus Feind, czyli na „nas” i naszych przyjaciół i na „tamtych”, czyli na wrogów. Polskie, pożal się Boże, elity polityczne cieszą się władzą, będąc zarazem zwolnionymi i od wysiłku myślenia i od wysiłku reinterpretacji mitu w takim kierunku, w jakim wymaga tego aktualna raison d’État. Oczywiście, już nie tylko Machiavelli siedzi i patrzy oniemiały, gdyż jego szok poznawczy podzielają Richelieu, Metternich, Bismarck i Dmowski, a spośród żyjących analityków prof. Witold Modzelewski, a także moja skromna osoba.\nPolskie elity polityczne żyją w nieprawdopodobnym samozadowoleniu. Są zwolnione od myślenia i główkowania, gdyż mity historyczne odpowiadają na wszystkie pytania, udzielają odpowiedzi na wszystkie problemy. Przynajmniej publicznie i oficjalnie. Czasami bowiem do opinii publicznej przedostają się – nagrane przez kelnerów, którzy prawie obalili jeden z rządów – nagrania, z których wynika, że wcale nie rządzą nami skończeni głupcy, lecz tylko ludzie słabi, bardzo słabi i tchórzliwi, którzy dobrze wiedzą, że wszystkie, a przynajmniej większość mitów politycznych panujących w Polsce to iluzja, lecz nie umieją się im przeciwstawić i nimi kierować. Publicznie jednak nikt z nich nie ośmiela się podważyć obowiązujących mitów za pomocą rozumu, przewiercić się przez nie i ogłosić, że za ich warstwą znajdują się racjonalne i empiryczne prawdy o polskiej polityce i o interesach naszego państwa. Każdy z nich boi się, że gdy publicznie coś powie, nieśmiało zasugeruje, iż jest świadomy iluzji w której żyjemy, to zostanie zakrzyczany i wyklęty przez opinię publiczną i swoich dotychczasowych kolegów, a wielkie media publiczne i prywatne, prawicowe i lewicowe, jawnie upolitycznione i tak zwane „niezależne”, zakrzykną jak jeden mąż: „Anathema sit!”. Dlatego nawet ci, którzy rozumieją bezdenną polityczną głupotę siedzenia w pętli mitu politycznego nie mają odwagi nic powiedzieć, zadowalając się znacznymi beneficjami, które niesie ze sobą sprawowanie władzy. Nawet jeśli wiedzą, jak to rzekł w jednym z nagrań kelnerów nasz premier Mateusz Morawiecki, że „Polska należy do kogoś z zewnątrz”.\nNasze narodowe mity polityczne mają także swoich strażników. Skoro już krążymy wokół pojęć ze starożytności, to nazwijmy tych strażników prytanami, czyli strażnikami ognia mitycznej tradycji. To bardzo interesujące zjawisko, które możemy oglądać w Polsce, ponieważ odnieść można wrażenie, że prytanami naszego sakralnego mitu narodowego są obcy lub służący obcym. Właściwie to w naszym kraju też pewnego rodzaju tradycja. W XVIII wieku, w okresie szczytowanego upadku Rzeczypospolitej Szlacheckiej, strażnikami naszej tradycji też byli obcy: a to caryca Rosji jako gwarantka „złotej wolności”, a to król pruski jako gwarant naszych granic, posługujący się w blokowaniu reform, zmian i kierowania się przez naszych przodków racjonalnie pojętą racją stanu swoimi agentami lub zidiociałymi prytanami tradycyjnego mitu, którzy wmówili sobie, że bezbronność Rzeczypospolitej i brak armii jest najlepszą gwarancją jej trwania, gdyż nikomu nie zagraża.\nDzisiaj jest podobnie. To nie my kierujemy mitem, lecz mit kieruje nami, ponieważ mamy jego licznych strażników, a nawet całe centra obrony naszego narodowego mitu przed rozumem politycznym, które z grecka nazwać możemy prytanejonami. Pojęciem tym określiłbym ambasady niektórych naszych sojuszników, szczególnie tych „strategicznych”, część należących do zagranicznego kapitału mediów niepublicznych. Na usługach tych strażników jest cała masa pospolitych politycznych idiotów i, nieznana nam liczba, tych, którzy idiotów udają, czerpiąc z tego profity. Powiedzmy sobie szczerze i bardzo brutalnie: pewne zagraniczne wywiady nie po to wydały w późnym PRL dziesiątki milionów dolarów i marek zachodnioniemieckich, aby elity ówczesnej „demokratycznej opozycji” stworzyły potem silne i kierujące się własną racją stanu Państwo Polskie. Pieniądze płynące do „demokratycznej opozycji” bezpośrednio od wywiadów, za pośrednictwem fundacji i na sto innych sposobów, nie były darem wynikłym z altruizmu, lecz inwestycją, która musi się zwrócić. Ci, którzy je kiedyś otrzymywali byli moralnie lub – jak podejrzewam – często formalnie (pod groźbą ujawnienia faktów) zmuszeni do przeprowadzenia takich reform gospodarczych jakie przeprowadzono, z takim efektem, jaki wywołały, czyli ze zniszczeniem całych gałęzi wytwórczości zagrażających zachodniej konkurencji lub przejęcia tychże gałęzi wytwórczości za kilka procent jej rzeczywistej wartości. Zjawisko „reform wolnorynkowych” w państwach postkomunistycznych, obserwowane z zachodniej perspektywy, opisał choćby laureat ekonomicznej nagrody Nobla i doradca ekonomiczny Billa Clintona Joseph Stiglitz, którego trudno uznać za zwolennika teorii spiskowych i politycznego „oszołoma”.\nObcy z zagranicy uwielbiają nasze mity polityczne i bardzo starannie je pielęgnują, choć obiektywnie rzec biorąc podtrzymują one naszą świadomość narodową. Obcy już chyba pogodzili się z tym, że między Odrą a Bugiem na mapach będzie jeszcze długo wyróżniony obszar o nazwie Polska. Już nauczyli się, że trwała i militarna okupacja jest nazbyt kosztowna i problematyczna. Polski mit polityczny uniemożliwia Polakom pogodzenie się z tym, że są kolonią lub czyjąś prowincją, z narzuconym językiem urzędowym niemieckim czy rosyjskim. Lecz wydaje się nam zupełnie nie przeszkadzać, że będziemy neokolonią, zachowującą pozory niepodległości i suwerenności, z polskim wojskiem w rogatywkach, z polskim hymnem, polską flagą i z wielkim orłem w koronie. Polski mit zabrania nam pogodzić się z tym, że rządzą nami ludzie o obcej mowie. Lecz polski mit nie sprzeciwia się temu, aby rządzący Polakami Polacy rządzili faktycznie w cudzym interesie, o ile tylko zachowane zostaną pozory suwerenności i niepodległości. Byle był orzeł, hymn i rogatywki. Dlatego zagraniczne ambasady, zagraniczne służby wywiadowcze i zagraniczne media nauczyły się tego, czego nigdy nie nauczyli się polscy politycy: sterowania naszym mitem we własnym interesie. Dlatego można rzec, że obcy sterują Państwem Polskim za pomocą mitów politycznych charakterystycznych dla narodu polskiego. Scenariusze polityczne dla naszego państwa pisane są na zewnątrz, a następnie podawane są w takiej narracji, aby pasowała do naszego mitu, do polskich stereotypów i narodowych receptorów informacji. Autochtoniczna klasa polityczna scenariusz ten realizuje od 1989 roku. Jedni muszą, gdyż są regularnymi agentami i czerpią z tego faktu korzyści materialne. Inni realizują obce scenariusze z głupoty, czyli z powodu podporządkowania mitowi własnych rozumów, które przestają pytać i samodzielnie poszukiwać rozwiązań. Inni wreszcie dlatego, że są przerażeni jazgotem należących do zachodnich „inwestorów” polskojęzycznych mediów, zyskujących poklask ogółu, gdyż posługujących się znanym temu ogółowi mitem i jego symbolami.\nPolityką międzynarodową nie mogą rządzić irracjonalne mity, lecz winna to czynić racjonalnie konstruowana racja stanu. Wszystkie poważne państwa kierują się racją stanu taką, jak ją definiują miejscowe elity polityczne, równocześnie bezwzględnie starając się manipulować mitami sąsiadów, gdy ci są na takie manipulacje podatni. Jestem już na tyle leciwy, że pamiętam okres narodzin III Rzeczpospolitej w 1989 roku i okres tzw. transformacji, gdy władzę przejmowały elity solidarnościowe, szybko przekształcając się w skonfliktowane ze sobą partie postsolidarnościowe. Pamiętam lata dziewięćdziesiąte, czyli te, gdy powinny zostać były przeprowadzone kluczowe dyskusje nad polską racją stanu po komunizmie, czyli nad modelem ekonomicznym, polityką zagraniczną i systemem sojuszy państwa, które właśnie wybiło się na niepodległość po półwieczu uzależnienia politycznego, eksperymentu z niewydolnym systemem ekonomicznym i panowania narzuconej nam dziwacznej ideologii.\nNiestety, dyskusja ta nie miała wtedy miejsca. Do władzy politycznej i do panowania nad mediami doszła elita polityczna powstała w opozycji do poprzedniego systemu politycznego, przez całe lata ciesząca się wsparciem medialnym, politycznym i finansowym Zachodu. Nie umieli nic, nie wiedzieli nic, a państwo – używając znanej formuły Edmunda Burke’a opisującego rewolucjonistów francuskich z 1789 roku – „znali jedynie z obrazka”. Przynieśli ze sobą własną sakro-świętą mitologię antykomunizmu, w której pełnili rolę świętych, apostołów i męczenników, a także dokonali wzmocnienia dominującego nad polskością od dziesięcioleci, przynajmniej od czasów romantyzmu politycznego, mitu antyrosyjskiego; mitu Rosji-Antychrysta; Rosji-więzienia narodów; Rosji, która nigdy nie była, nie jest i nigdy nie będzie normalnym podmiotem na światowej arenie stosunków międzynarodowych. W tej mitologii wszyscy powoływali się na antyrosyjskich powstańców z 1830 i 1863 roku, na zmistyfikowaną postać Józefa Piłsudskiego, który sam jeden, z szablą w rękach, pokonał bolszewickie hordy pod Warszawą w 1920 roku, rzekomo ratując całą Europę Zachodnią przed komunizmem, czyli ratując całą cywilizację europejską przed najazdem z Azji, niczym Agamemnon pod Troją.\nAntykomunizm trwale spojony z antyrosyjskością był esencją mitu politycznego przyniesionego przez ludzi post-solidarności. Antyrosyjskość i antykomunizm były mitem ontologicznego wroga, wroga egzystencjalnego, z którym Polska i polskość toczyły wojnę o istnienie od XVI wieku po dzień dzisiejszy. Można byłoby tutaj użyć pojęcia, którego kiedyś Niemcy i Francuzi używali wobec siebie: „wroga dziedzicznego”. Rosja była wrogiem zawsze i wszędzie, który wydarł nam naszą Litwę, nasze Kresy, naszą Ukrainę, gdzie kiedyś latały „sokoły” z popularnej pieśni. Wielu z ludzi wywodzących się z tradycji solidarnościowej po dziś dzień nie umie odróżnić Rosji carskiej od Związku Radzieckiego, a tego ostatniego od współczesnej Rosji Putina. Widzą w każdej wersji Rosji i rosyjskości Wroga Człowieczeństwa, czy też jedno z „państw zbójeckich”, do których państwo to zaliczali neokonserwatyści w epoce George’a Busha. Wróg zasiadający na Kremlu został zmitologizowany tak bardzo, że zaciera się różnica między Stalinem a Putinem, tak jak gdyby dziś na Kremlu zasiadał jakiś Jozef Stalinowicz Putin. Ogrzewające się w tym micie elity postolidarnościowe same wyrastały do rzędu herosów. Tak jak Piłsudski w 1920 roku przegnali bolszewika, tak oni w 1989 roku przegnali rządzących z rosyjskiego nadania komunistów.\nMitologia ta jest w Polsce niezwykle żywa. Nadal. Zauważmy, że gdy główne siły polityczne toczą zaciekłe spory o władzę, to wszystko rozważane jest w kategoriach kto rządzi lub ma idee podobne do Putina, na wieść o czyich ruchach i posunięciach – jak to ciągle czytamy i słyszymy – „na Kremlu wyskakują korki od szampana”. Cała polska polityka zagraniczna może zostać określona jako nie-Rosja i nie-Putin. Konsekwentnie, popierana jest każda inicjatywa mająca na celu pokazanie naszej nienawiści do Putinowskiej Rosji, czy będzie to wojna w Czeczenii, atak gruziński na Osetią południową czy Majdan w Kijowie, czy pięcioosobowa manifestacja w Mińsku przeciwko Łukaszence, którego uważa się za pomagiera Kremla, choć fakty wskazują, że to polityk bardzo samodzielny i przez lata szukający alternatywnych kontaktów na Zachodzie, także z Polską. Szaleństwo to doszło do takich rozmiarów, że Polska najpierw odrzuciła rosyjską propozycję przeprowadzenia przez nasz kraj kolejnego rurociągu z Rosji do Niemiec – za co mogliśmy przez dziesięciolecia pobierać opłaty tranzytowe liczone w miliardach dolarów rocznie – aby potem użalać się na powtórkę z Paktu Ribbentrop-Mołotow, gdy za cenę gigantycznych nakładów Rosjanie zbudowali rurociąg na dnie Bałtyku, choć wcale nie mieli takiego zamiaru i uczynili to tylko ze względu na nasz sprzeciw!\nCała polska polityka zagraniczna, prowadzona przez nasze, pożal się Boże, elity polityczne podporządkowana jest nakręcaniu konfliktu z Rosją. Na Ukrainie popieramy siły jawnie neo-banderowskie, budujące tożsamość na nienawiści do Polski i Rosji, ponieważ są antyputinowskie. Na Litwie popieramy tutejszych nacjonalistów, którzy zwalczają i lituanizują Polaków, ponieważ przy okazji zwalczają także mniejszość rosyjską. Na Białorusi popieramy tutejszych nacjonalistów, którzy – gdyby doszli do władzy – zapewne zaczęliby budować państwo etniczne, z hasłem „Polacy to pany”.\nTo samo dotyczy naszej zachodniej polityki zagranicznej. W imię przerażenia rzekomym rosyjsko-putinowskim zagrożeniom podporządkowaliśmy naszą politykę zagraniczną Stanom Zjednoczonym, które mają nas obronić przed Antychrystem ze wschodu. Aby pokazać nasze „sojusznicze zaangażowanie” bierzemy udział w amerykańskich awanturach wojennych, od Iraku po Afganistan, gdzie nie tylko giną polscy żołnierze, ale także ponosimy znaczące koszty, ciążące na budżecie MON. Z tych neokolonialnych wypraw nie mamy żadnych korzyści, a nasze firmy nie dostają tam żadnych kontraktów. Z przerażenia przed rosyjską armią kupujemy amerykańską broń, do której nie dostajemy pełnych kodów dostępu, co czyniłoby ją bezużyteczną w konflikcie, gdzie nie mielibyśmy błogosławieństwa Waszyngtonu. Z tego też powodu popieramy Trumpowski projekt Międzymorza, którego istotą jest zrobienie z naszej części Europy miejsca zbytu amerykańskich surowców i towarów, a w razie ewentualnej wojny amerykańsko-rosyjskiej tutaj, na naszych ziemiach, odbyłaby się decydująca bitwa pancerna między Amerykanami i Rosjanami. Celowo i świadomie uzależniamy naszą gospodarkę od Niemców i Amerykanów, licząc, że ich nacisk polityczny, a w razie potrzeby i militarny, zatrzyma rosyjskie dywizje. Trudno nie odnieść wrażenia, że wielu członków naszej, pożal się Boże, elity politycznej uważa, że grozi nam nie tylko wojna z Rosją, lecz ze Związkiem Radzieckim, a rosyjscy żołnierze nadal noszą czerwone gwiazdy na hełmach i za ich plecami stoją oficerowie polityczni. Kto rzekomo zamordował naszego prezydenta Lecha Kaczyńskiego pod Smoleńskiem? Oczywiście wiadomi „oni”, wybierając przy tym świadomie miejsce obok Katynia i na rosyjskiej ziemi, aby tym łatwiej było się domyśleć, kto był rzeczywistym winowajcą tego politycznego „mordu”. FSB to geniusze zacierania śladów i podejrzeń!\nRównocześnie każdy apel w naszym kraju, czy to głośny czy to cichy, o przemyślenie polskiej polityki zagranicznej, o zrozumienie realiów międzynarodowych, o zrozumienie, że Rosja jest takim samym normalnym państwem jak każde inne, jest natychmiast interpretowany w kategoriach rosyjskiej agentury. Wszyscy znamy te słowa-klucze: „agenci Putina”, „rosyjskie trolle”, „trolle o rosyjskich numerach IP”, „ruskie onuce”, etc. Każdego niezaangażowanego obserwatora sam ten aparat pojęciowy wprawiłby w osłupienie, ale jest on zgodny z irracjonalną logiką mitu: światu dobra musi być przeciwstawiony świat zła; słońcu i światłu musi zostać przeciwstawiona ciemność; prawdziwemu patriocie wróg, zdrajca i agent. Są tylko siły światła i siły ciemności, niczym Ahura Mazda i Aryman w dualistycznej mitologii starożytnej Persji, reprezentujący Dobro i Zło. Nie ma stanów pośrednich. Dlatego ten, kto ośmiela się myśleć inaczej, a choćby stawiać pytania, natychmiast jest zakrzykiwany i lżony posądzeniami o agenturalność. Temu służą te wszystkie „rozwiedki”, „agenci wpływu” i „maskirowki”. Chodzi o kompletne wyłączenie myślenia i poddanie się mitowi, przylgnięcie do niego bez jakiejkolwiek wątpliwości, tak, aby uznawać samo wątpienie za przejaw nienormalności, wewnętrznej zdrady, narodowej apostazji, agenturalności.\nTemu samemu służą zmitologizowane groteskowe antymarksizm i antykomunizm. Mit na trwale skojarzył marksizm z komunizmem leninowskim a komunizm ten z Rosją jako rosyjską konstrukcją. Nic to, że Karl Marks był niemieckim Żydem, którego przodkowie przybyli do Niemiec, do Trewiru z polskiego Podlasia w XVII wieku! Czym dalej od upadku realnego socjalizmu w Polsce, tym bardziej przybywa wojujących antykomunistów, szczególnie w młodym pokoleniu wychowanym na bajkopisarstwie historyków z okolic IPN. Skoro autentyczni komuniści służący rzeczywiście Stalinowi i Związkowi Radzieckiemu – tacy jak Stefan Michnik – już poumierali lub są na wymarciu z racji wieku, to w to miejsce wymyślono nowych „marksistów kulturowych”, tak jak gdyby stary Marx zajmował się teorią kultury. Pod pojęcie „marksizmu kulturowego” wrzucane są wszystkie negatywne zjawiska na Zachodzie: postmodernizm, antyklerykalizm, lewicowy liberalizm, feminizm, przerywanie ciąży, aktywiści LGBT, zwolennicy integracji Europejskiej, etc. Określenie tych rozmaitych ruchów – które możemy popierać lub być mu przeciwni, zależnie od indywidualnych poglądów – mianem „marksizmu kulturowego” ma nas doprowadzić do końcowego wniosku, że za wszystkimi tymi zjawiskami stoją komuniści, a więc Rosjanie, a jak Rosjanie, to koniec końców na horyzoncie pojawia się nam Putin. Taką chyba logiką kieruje się na przykład Antoni Macierewicz, ogłaszając nie dawno, że liberalna i popierająca agendę LGBT stacja TVN to także dzieło Rosjan i Putina. Podobnie usłyszeć można było przy każdej okazji, gdy Żydzi ze Stanów Zjednoczonych lub bezpośrednio z Państwa Izraela domagali się od Polski gigantycznych pieniędzy za mienie spadkowe lub bezspadkowe. Z tych samych środowisk padają wtenczas głosy, że za wszystkim muszą stać rosyjscy Żydzi, czyli domniemani agenci Putina. Pamiętajmy jednak, że w tym samym czasie dla polskich lewicowych liberałów agentem Putina był Donald Trump, a dla naszych antykomunistów jest nim teraz Joe Biden, rzekomo będący „marksistą”.\nParadoksalnie, wszyscy wielcy gracze tego świata cieszą się z szaleństwa polskich mitów politycznych. Amerykanie mają komu sprzedawać swoją broń i nakręcać własną koniunkturę gospodarczą. Niemieckie media w Polsce chętnie nakręcają antyrosyjską histerię, aby autochtoni chętniej przełknęli fakt kolonialnego wobec Berlina statusu polskiej gospodarki. Obydwa te mocarstwa bez kłopotu infiltrują polską, pożal się Boże, klasę polityczną, obiecując jej wsparcie w razie rosyjskiego zagrożenia czy to militarnego, czy politycznego, czy gazowego. Post-solidarnościowcy tak chętnie mówiący o narodowej suwerenności wspierają pogłębienie integracji europejskiej, byle tylko powstała „europejska polityka gazowa”. Zachodnie koncerny prawie nie płacą w Polsce podatków, gdyż gdyby zaczęły je płacić, to mogłyby sobie pójść, a wtedy wojska ich państw macierzystych nie będą nas bronić przed czołgami Putina. Jak się zdaje, Rosjanie przez długi czas próbowali ułożyć sobie z nami normalne stosunki, lecz po histerii z zamachem w Smoleńsku dali sobie spokój. Uznali, że skoro nie mogą z nami prowadzić normalnej polityki, to należy dolewać benzyny do ognia i wzmagać to szaleństwo, dzięki któremu nikt na świecie nie potraktuje już głosu Warszawy w stosunkach międzynarodowych poważnie. Gdybym był rosyjskim decydentem odpowiadającym za wywiad zagraniczny, to widząc sytuację w Polsce także kazałbym dyskretnie dolewać benzyny do tego czterdziestomilionowego państwa, aby – skoro nie chce z nami grać – stało się pośmiewiskiem świata.\nI gdy cała ta autochtoniczna i polskojęzyczna, pożal się Boże, klasa polityczna, ci wszyscy dziennikarze i intelektualiści polscy żyją sobie w tej wspaniałej ułudzie mitu politycznego, zwalniającego z obowiązku myślenia politycznego, wtedy przychodzi prof. Witold Modzelewski ze swoim pytaniem: „Dlaczego?” – zadanym ustnie, gdzieś publicznie lub prywatnie czy przy obiedzie, albo spisanym w formie felietonu w jakimś niszowym czasopiśmie lub na portalu internetowym. Nie wiem jak Czytelnicy tych słów, ale ja rozumiem irytację naszej, pożal się Boże, elity politycznej. Skoro ktoś wie, że jest bezmyślny, to nie jest wcale głupcem za jakiego pragnie uchodzić. Lecz gdy ktoś zadaje mu pytanie „Dlaczego?” to pokazuje w ten sposób, że zna o nim prawdę. Głupców zawsze najbardziej irytowała świadomość, że ktoś już wie i zrozumiał, iż są głupcami. Co więcej, autor cyklu „Polska-Rosja” zadaje więcej takich kłopotliwych pytań. Wszak nie pyta, wbrew tytułowi cyklu, wyłącznie o stosunki Warszawy z Moskwą. Wiele pisze też o Ukrainie, o Białorusi, o uleganiu zachodnim koncernom, o ich fantastycznych zwolnieniach podatkowych, o ich lobbingu, o głupocie i naiwności polskiej klasy politycznej i dzisiaj i w okresie przedwojennym, szczególnie pośród polityków sanacyjnych za spadkobierców których uważają się wszystkie siły post-solidarnościowe.\nPrzecież mity, które panują nad Polakami dotyczą nie tylko bieżącej polityki, lecz także historii. Zawsze mawiałem, że „desolidaryzacja” polskiej polityki musi zacząć się od skruszenia mitu marszałka Józefa Piłsudskiego – postaci centralnej w micie antyrosyjskim, z racji jego rzekomego zwycięstwa nad bolszewikami w 1920 roku, gdy rzekomo sam jeden, z szablą w ręku, przegnał rosyjskich bolszewików. To mit bardzo interesujący, gdyż po klęsce we wrześniu 1939 roku wydawało się, że symbol Piłsudskiego runął ostatecznie, skoro za klęskę tę odpowiadali jego najbliżsi współpracownicy, konsekwentnie realizujący jego geopolitykę, czyli trzymanie równego odstępu między Berlinem a Moskwą i jego najbliżsi współpracownicy wojskowi, którzy ułożyli fatalny plan bitwy obronnej, polegający na obronie całej linii granicznej, włącznie z Pomorzem, które było nie do obrony. O inwestycjach w kawalerię zamiast w czołgi z litości nie wspomnę. Tymczasem mit antyrosyjski rosnący w okresie PRL tę nieudolną sanację i jej wodza ponownie wyniósł na piedestał panteonu narodowego, a to z powodu sukcesu w Bitwie Warszawskiej z Rosjanami w 1920 roku. Dlatego prof. Modzelewski słusznie kruszy ten mit od samych jego podstaw: od autorstwa planu tej bitwy. Czy ktoś uwierzy, że dowódca brygady piechoty byłby zdolny samemu ułożyć plan bitwy dla całych armii żołnierzy? Osoba bez jakiegokolwiek doświadczenia i wykształcenia wojskowego, która została „pierwszym marszałkiem” w wyniku głosowania w Sejmie? Wolne żarty!\nBlokujący polski rozsądek polityczny mit musi być atakowany i nadgryzany we wszystkich miejscach, tak w analizach problemów współczesnych, jak i w historii, gdzie mit ten ma swój początek. Uważam to pole działalności prof. Modzelewskiego za nie mniej ważne, niż prawo podatkowe w którym się specjalizuje. Podatki przyczyniają się do pomnażania zasobów finansowych państwa. Cóż jednak państwu po pieniądzach, gdy o ich wydaniu i przeznaczeniu nie decyduje rozum, lecz sugestywna siła mitu?\nPierwodruk: „Polska-Rosja. Reset na stulecie pokoju ryskiego? Tom VIII” rok wyd.2021\nFormacyjne Adam Wielomski, Polska, Rosja, Witold Modzelewski\n← Wielomski: Czemu elity są ekologiczne? Egalitaryzm ekosferyczny, Sylwia Spurek i syntetyczne mięso\nWielomski: Czy Konfederacja jest jeszcze antysystemowa? →\n5 thoughts on “Wielomski: Pytanie Sokratesa”\n8 listopada 2021 o 00:41\nProf. Modzelewski jest jedną z ostatnich osobowości w Polsce, które nie dość, że zachowują TWARZ w naszych totalnie zdemolowanych czasach to jeszcze ośmielają się mówić 'oczywiste oczywistości’ ale do tego trzeba\nWIEDZY + CHARAKTERU\nczego brakuje elytom (obie watahy+plankton) między Bugiem a Odrą.\nTakim człowiekiem był również prof……..zapomniałem (nieżyjący, z UW, filozof, 'niewierzący katolik’, pomóżcie).\nAle mnie się również przypominają, również nieżyjący :prof. Kowalik, prof. Kieżun,. Też larum podnosili, też ich lekceważono\nale czasy się chyba zmieniają. Na 'zachodzie’ liderami 'oporu’ >są ludzie 'starszej daty’, wykształceni wg 'prenowoczesnych’ sposobów” i leci hasło:\nDespots, My Words Are for You (Despoci, moje słowa są dla was):\nsovereignty is from the Most High;…………………………..cytat z Biblii!!>.https://www.biblegateway.com/passage/?search=Wisdom+6&version=GNT\nale dzisiaj hasło Jabłonowskiego-Olszańskiego:\nżeby wesprzeć LARUM profesorów\nModzelewskiego, Kieżuna, Kowalika, etc\nŻe obrazoburcze??? A LGBTqwertytransgenderbiden sponsorowane przez 'liberalną demokrację’ rąsiami USA-Izrael-NATO-EU-IMF-Schwabusa\n'zachodnie społeczeństwo (czyli my też) jest MORALNIE ZEPSUTE, SKORUMPOWANE przez kapitalizm” to słowa jednego z eksponentów WEF (trustee)>Mark Carney’a (były szef Bank of England in Bank of canada) z jego książki: Values building: Better world for all.\nMAMY prawo i obowiązek się bronić.\nDzięki prof. Wielomski za tą laudację prof. Modzelewskiego\na jeżeli już Pan wyciągnąłeś 'prytanów’ to dwa podręczne określenia:\nKAKISTOCRACY>kakistokracja>.https://en.wikipedia.org/wiki/Kakistocracy (w polskiej wiki tego oczywiście nie ma)\n'rząd kierowany przez najgorszych, najmniej wykwalifikowanych lub najbardziej pozbawionych skrupułów obywateli.’\nKritarchy (ponieważ często się Pan porusza w obszarze prawa) i tu wybieram określenie z en.wikipedii (bo polska tego nie zawiera a inne 'wiki’>są 'tendencyjne’>\n'Kritarchy, also called kritocracy, was the system of rule by Biblical judges (Hebrew: שופטים, shoftim) in ancient Israel, started by Moses according to the Book of Exodus, before the establishment of a united monarchy under Saul.\nBecause the name is a compound of the Greek words κριτής, krites („judge”) and ἄρχω, árkhō („to rule”), its colloquial use has expanded to cover rule by judges in the modern sense as well.’ co wyjaśnie 'nasze’ problemy z 'praworządnością’>w systemie prawa stanowionego (kontynentalnego) rządziło PRAWO\npodczas gdy w systemi common law (anglosaskie, prawo 'precendensowe’!) czyli to co mamy od 1989 >rządzą SĘDZIOWIE!!.\n„Takim człowiekiem był również prof……..zapomniałem (nieżyjący, z UW, filozof, 'niewierzący katolik’, pomóżcie).” – prof. Bogusław Wolniewicz.\n12 listopada 2021 o 19:50\n„Nie orientuję się w zwyczajach Pana Profesora i być może ktoś teksty te czyta przede mną. Z pewnością jestem jednak tym, kto jako pierwszy „z zewnątrz” jest ich czytelnikiem. Robię to z obowiązku, ponieważ każdy odpowiedzialny redaktor portalu internetowego musi przejrzeć każdy tekst przed jego publikacją, choćby po to, aby sprawdzić czy nie wkradły się doń jakieś literówki, a następnie go sformatować, umieścić w tzw. panelu administracyjnym, dodać pasujące do treści zdjęcia, a w końcu nacisnąć przycisk „Zatwierdź”.” I to się chwali i tak trzeba. Niemniej i ja w tym miejscu (nie drapując się bynajmniej w szaty Sokratesa, a już tym bardziej prof. Modzelewskiego, którego publicystyka nudna jest jak flaki z olejem i sprowadza się do dywagacji: „ktoś, gdzieś, komuś, coś, kiedyś, jakaś wiadoma spółka, firma, o której wszyscy wiedzą” itd., itp.; to już większy polot mają tradycyjne pointy forumowicza JSCa o frankowiczach…) muszę zadać sakramentalne: „dlaczego?”. Dlaczego, Pan Profesor Wielomski nie poprawia/przegląda tekstów red. Rękasa, w których czasami aż roi się od literówek (i nie tylko!)??\nPrzeglądałem, ale on często potem przysyła tekst z poprawkami, do podmiany. I mi się znudziło, bo przeczytam, poprawię, a potem musiałbym to robić drugi raz 🙂


KCI Kutno - [ZDJĘCIA/WIDEO] Pomnik dra Troczewskiego odsłonięty! - [Kutnowskie Centrum Informacyjne]\n[ZDJĘCIA/WIDEO] Pomnik dra Troczewskiego odsłonięty!\nWydarzenia 10-11-2018 Autor: agKCI\nStało się! Pomnik honorowego obywatela Kutna, któremu nasze miasto zawdzięcza bardzo wiele, doczekał się dziś oficjalnego odsłonięcia. Temu wyjątkowemu wydarzeniu towarzyszyli niesamowici goście - m.in. rodzina doktora oraz wykonawca pomnika.\nUroczystości poprowadził Michał Adamski, naczelnik wydziału promocji, kultury i rozwoju Urzędu Miasta Kutna, który powitał przybyłych gości, a także przybliżył sylwetkę i działalność doktora Antoniego Fortunata Troczewskiego w naszym mieście.\n- Antoni Troczewski przybył do Kutna w 1891 roku. Doktor oddał się całkowicie pracy, lecz nie tylko lekarskiej - oddał się ciężkiej pracy patriotycznej na rzecz restytucji podstaw państwa polskiego, współtworzył instytucje, kształcił elity, pomagał umacniać więzi społeczne, kreował kulturalne i towarzyskie życie miasta. Miejsce, w którym wznieśliśmy pomnik nie jest więc przypadkowe - willa to idealne miejsce aby mogło służyć celom publicznym - mówił naczelnik.\nGłos zabrał także prezydent Zbigniew Burzyński.\n- Spotykamy się dziś przed willą doktora Troczewskiego, przy pomniku najwierniejszego sługi ojczyzny - jak go nazywano. Ja bym powiedział - przy skromnym pomniku wielkiego człowieka. Antoni Fortunat Troczewski, pierwszy honorowy obywatel miasta Kutna, kutnowianin z wyboru, a nie z urodzenia. To postać szczególnie zasługująca na godne i wyjątkowe uhonorowanie przez mieszkańców w 100-lecie Niepodległości - mówił prezydent.\nWspomnieniami i przemyśleniami na temat swojej rodziny podzieliła się również praprawnuczka doktora Troczewskiego - Hanna Grabowska-Macioszek, a na koniec głos zabrał twórca pomnika prof. Marian Molenda.\nCałość wypowiedzi możemy obejrzeć poniżej.\nPo uroczystym przecięciu wstęgi nastąpił kolejny punkt uroczystości, jakim było posadzenie dębu, który mieszkańcom regionu kutnowskiego podarował sam papież Franciszek. Po zakończeniu uroczystości można było po raz pierwszy przekroczyć progi odrestaurowanej Willi Troczewskiego i zwiedzić pięknie odremontowaną salę ślubów.\nPo wszystkim, pozostając w medycznym klimacie Muzeum Regionalne w Kutnie zaprosiło na zwiedzanie najnowszej wystawy pt. "Gabinet doktora Troczewskiego. Lekarze kutnowscy w XIX i na początku XX wieku", którą można oglądać do końca listopada.\nJeżeli pomnik był poświęcony to będzie trzeba się przed nim modlić imszę odprawić!!!\nparafianin 18:14, 12.11.2018\nco to jest imsza ?\nxyz 13:53, 15.11.2018\nRedakcjo KCI !!!! skrót od doktora jest następujący: dr !!!!!\nPurysta 08:46, 12.11.2018\nOwszem, jeśli się nie odmienia. Pozdrawiam\nagKCI 15:39, 13.11.2018\nTen ksiadz to palant i cham jest kto go tam zaprosil wypad buraku tam z kad wrociles\nAnais 22:04, 10.11.2018\nPo co tam kur...de znowu ksiądz??????? Polska jest państwem świecki i uroczystości państwowe powinny być świeckie! A skoro tak chce Burza to niech będa przedstawiciele wszystkich religii w Kutnie. Żeby nie było jestem niewierzacy w te głupoty za pieniądze.\nantykler 21:59, 10.11.2018\nMasz swoje poglądy to miej ale nie narzucaj ich innym, dr Troczewski był wierzącym człowiekiem i życzyłby sobie księdza na uroczystości Jemu po.święconej. A Polska jest krajem chrześcijańskim mieszkają tu katolicy a ksiądz jest w porządku. Jeśli chcecie zaistnieć na forum to może w inny sposób a nie obrażając czyjeś przekonania lub porządnych ludzi!\nPolak 11:55, 12.11.2018\nPiękny pomnik, w odróżnieniu od tego odsłoniętego dzisiaj w Warszawie...\nslfk 19:56, 10.11.2018\nKodomita z farszafy ? Bujaj się z Czaskoskim i Rapijem.\nKutnowiak 11:12, 16.11.2018\nKsiądz tam po co?\nJanusz 17:54, 10.11.2018\nPiekna sala slubow i piekny pomnik\nLLL 17:03, 10.11.2018\nA obok tematu. Czybal posel Wozniak Ziemii Kutnowskiej?\npodaj 14:42, 10.11.2018


Przekazanie ziemi dzieciom - Pozostałe - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzekazanie ziemi dzieciom\nPrzez zenekrakieta, Sierpień 4, 2010 w Pozostałe\nWitam, moi rodzice posiadają 5 ha ziemi. Ja skończyłem Liceum Ogólnokształcące a obecnie studiuję w Poznaniu na uczelni nierolniczej, kierunek nie związany z rolnictwem, ale nadal jestem zameldowany na wsi, więc formalnie mieszkam na wsi. Czy rodzice mogą przepisać mi ziemię bez żadnych problemów, bo słyszałem że w ostatnich latach przepisy się zmieniły i muszę posiadać jakieś kwalifikacje rolnicze? Proszę o pomoc.\ntak co jest trzeba mieć szkołe lub kurs rolniczy\nkurs można zrobić niezależnie od szkoły\nalbo musisz być ubezpieczony przez 4 lata w krusie\nA czy takich warunków nie trzeba spełnić żeby dostać dopłate młody rolnik itd?\nPrzecież rodzice mogą przepisać np synowi który jest lekarzem a co on z tym zrobi to jego sprawa.\ncwikla274 mam nadzieje że masz rację. Jeżeli ktoś coś wie na ten temat proszę o wypowiedź.\ncwikla274 popieram masz racje\nzajrzyj tutaj http://prawnikow.pl/forum/thread/92053,przepsanie-gospodarstwa-rolnego.htm\ncwikla 274 ma racje. W tym roku rodzice przepisali mi gospodarstwo. Notariusz w takim wypadku nie wymaga wykształcenia rolniczego. Z aktem notarialnym do agencji i już jesteś rolnikem. Kurs rolniczy robiłem 4 lata temu w Legnicy, łącznie z egzaminem państwowym wyniusł mnie ok 800 zł. Niedawno kupywałem ziemie od anr na przetargu nieograniczonym i też nie wymagali wyksztłcenia rolniczego


Prawyborów prezydenckie w Konfederacji - wyniki\nPrawybory w Konfederacji Wolność i Niepodległość, odbywają się w systemie elektorskim. 12 stycznia odbyły się ostatnie zjazdy prawyborcze w Zielonej Górze oraz Szczecinie, w których kandydaci rywalizowali o\ngłosy wyborców. Wyborcą mógł zostać każdy z obywateli Polski, który zarejestrował się oraz wniósł opłatę 30 zł. Im więcej wyborców zagłosowało na kandydata, tym więcej elektorów z danego okręgu uzyskał. Ponadto każdemu z kandydatów, przysługuje po 1 elektorze z zagranicy. Poniżej przedstawiamy tabelę z ogólnopolskimi wynikami:\nWyłonieni elektorzy, spotykają się 18 stycznia na zjeździe elektorskim we Warszawie, aby zadecydować który z kandydatów będzie miał zaszczyt, reprezentować Konfederację w nadchodzących wyborach na Prezydenta Polski. Po każdym głosowaniu odpada kandydat, który uzyskał najsłabszy wynik. Jego elektorzy nadal posiadają prawo głosu, zatem w następnych turach, mogą oddać głos na innego kandydata. Dzięki temu systemowi, zjazd może obfitować w niespodzianki.\nW Warszawie odbyła się manifestacja rolników przeciwko tzw. „Piątce dla Zwierząt”\nJak podaje portal kresy.pl zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, w środę przed południem w Warszawie zaczęła się manifestacja rolników i hodowców, sprzeciwiających się projektowi PiS „Piątka dla Zwierząt”. Zakłada on m.in. znaczne ograniczenie uboju rytualnego i zakaz hodowli zwierząt na futra. Wproteście pod hasłem „Strajk rolników! Obronimy polską wieś!”biorą udział m.in. członkowie i sympatycy AGROunii, politycy Konfederacji i […]\nPremier Mateusz Morawiecki zaprezentował nowych ministrów w swoim rządzie\nJak możemy przeczytać na portalu telewizjarepublika.pl premier Mateusz Morawiecki zaprezentował nowych ministrów w swoim rządzie. Tak jak wcześniej spekulowano, wicepremierem został Jarosław Kaczyński, Przemysław Czarnek stanął na czele Ministerstwa Edukacji i Nauki (wcześniej były to dwa odrębne resorty). Zmiany nastąpiły także w Ministerstwie Rolnictwa. Nowy resort rolnictwa i leśnictwa objął Grzegorz Puda. Odpowiedzialny za kontakty […]\n„Jerusalem Post” pisze o rzekomym polskim antysemityzmie opatrując artykuł… zdjęciami z Francji\nJak zawiadamia portal dorzeczy.pl Katarzyna Markusz na stronie „Jerusalem Post” opisała dewastację żydowskich grobów w Polsce. Ilustracją do tekstu było zdjęcie z Francji, gdzie na grobowcach narysowano swastyki. Katarzyna Markusz na portalu jpost.com opisała dewastację około 20 żydowskich nagrobków na trzech cmentarzach w Polsce. Do wydarzeń doszło na cmentarzach w Tarnowskich Górach, Dobrodzieniu oraz w […]\nDrony w tej wojnie potwierdzają swoją skuteczność\nMinisterstwo Obrony Azerbejdżanu twierdzi, że tylko dzisiaj do godziny 17.30 zniszczono dwa rakietowe systemy przeciwlotnicze OSA, jeden system artylerii rakietowej BM-27 Uragan, cztery artyleryjskie systemy rakietowe BM-21 Grad, cztery haubice D-20, szesnaście czołgów, jeden bojowy wóz piechoty i dwie ciężarówki. Większość strat miano zadać przy użyciu dronów, przy czym znów na plan pierwszy wysunęły się […]\nChuligani spod znaku LGBT zdewastowali budynek MON\nJak zawiadamia portal pch24.pl w nocy zamaskowani aktywiści zdewastowali budynek Ministerstwa Edukacji Narodowej. Na gmachu pojawił się napis: „Twoje dziecko LGBT+” oraz trzy imiona. Komentując sprawę szef resortu zauważył, że „tęczowi” wandale obrali sobie na cel budynek, w którym gestapo dręczyło polskich bohaterów. – Idioci, barbarzyńcy – powiedział o chuliganach Dariusz Piontkowski. – To akt wandalizmu na […]\nW niemieckim radiu Aleksandra Dulkiewicz porównała Polskę do III Rzeszy\nNiektóre tendencje trudno wykorzenić. Przekonują o tym zwłaszcza politycy totalnej opozycji. We wtorek na antenie niemieckiego radia publicznego wyemitowano skandaliczny reportaż pt. „Tramwaj o nazwie Danzig. Kampania PiS przeciwko Gdańskowi”. W materiale prezydent miasta Aleksandra Dulkiewicz i europoseł Magdalena Adamowicz szkalowały Polskę, porównując ją m.in. do III Rzeszy. Aleksandra Dulkiewicz żaliła się niemieckim słuchaczom, że […]\nJoanna Scheuring-Wielgus wykorzystała telewizyjną antenę do naruszenia dóbr osobistych Instytutu Ordo Iuris. Poseł stwierdziła w Polsat News, że Instytut miałby być „organizacją przestępczą”. Niezgodnie z prawdą zaznaczyła też, że Fundacja, rzekomo, „chce doprowadzić do zniesienia przez Polskę Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka”. Prezes Ordo Iuris, mec. Jerzy Kwaśniewski zapowiedział złożenie pozwu w tej sprawie. Bezpodstawne zarzuty […]\nArtykuł Bezpodstawne zarzuty poseł Scheuring-Wielgus wobec Ordo Iuris. Będzie pozew pochodzi z serwisu Sprawdzimy.info.\nNiektóre media, takie jak Fakt.pl, czy Gazeta.pl, podały informację, że aplikacja randkowa Tinder rzekomo ostrzegała przyjeżdżających do Polski klientów o skłonnościach homoseksualnych przed domniemanymi karami. Według doniesień, użytkownicy Tindera mieli być informowani o konsekwencjach prawnych za „przynależność do społeczności LGBTQ” w Polsce. Jednak takie sankcje w naszym kraju nie istnieją, a doniesienie o alercie dla […]\nEuropejskie media co rusz obiegają fałszywe informacje o istnieniu w Polsce rzekomych „stref wolnych od LGBT”. W ten dyskurs wpisała się Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Przedstawiciele Komitetu Demokracji, Praw Człowieka i Spraw Humanitarnych OBWE po posiedzeniu tego organu stwierdzili, że w Polsce miałaby wzrastać nietolerancja wobec osób o skłonnościach homoseksualnych. Na te zarzuty […]\nCo jakiś czas w przestrzeni publicznej pojawiają się krytyczne głosy na temat organizowania lekcji religii w szkołach. Biorą się one często z niewiedzy odnośnie obowiązującego stanu prawnego dotyczącego tych zajęć. Kwestia ta pojawiła się również w kampanii przed pierwszą turą wyborów prezydenckich. Jeden z kandydatów – Waldemar Witkowski stwierdził w RMF FM, że obecnie w […]\nAmbasador USA w Polsce interweniowała w sprawie wypowiedzi Andrzeja Dudy – tego mogli dowiedzieć się czytelnicy „Dziennika Gazety Prawnej” i odbiorcy innych polskich mediów. Słowa prezydenta, który rzekomo porównał ruch LGBT do neobolszewizmu miały przesądzić o zakończeniu negocjacji w sprawie powstania tzw. Fort Trump w Polsce. Andrzej Duda nie wyraził się jednak w taki sposób, […]\nSzarża 18 PUŁKU UŁANÓW POMORSKICH 2016 cz.1\nW ostatnią niedzielę (4 wrzesień 2016 r.) odbyły się kolejne uroczystości 77 ROCZNICY WYBUCHU II WOJNY ŚWIATOWEJ I SZARŻY 18. PUŁKU UŁANÓW POMORSKICH.\n39 Jarmark Wdzydzki\nCała masa straganów z różnościami ludowymi i zdrowym jedzeniem na 39 Jarmarku Wdzydzkim to Więcej…\nJeden z najmniejszych\nStrzyżyk (Troglodytes troglodytes) jest zdecydowanie ;) cięższy od naszego najmniejszego ptaka – mysikrólika. Ich masa różni się co najmniej o 1,5 g bo masa strzyżyka nie przekracza zwykle 10 g (wiosną 6 g). Strzyżyk jest 1/3 wielkości Więcej…\nII Bruskie Wertepy\nRywalizacja na II Bruskich Wertepach ostra i Więcej…\nWznowienie bezpłatnych badań mammograficznych przez LUX MED -Powiat Chojnicki - Brusy - ZMINA MIEJSCA BADAŃ\nZ przyjemnością informujemy, że LUX MED wznawia wykonywanie bezpłatnych badań mammograficznych, finansowanych przez NFZ, w ramach Programu Profilaktyki Raka Piersi w


Przenośne centrum pianowe 20 na szelkach - Sprzęt-Poż - kompleksowe zaopatrzenie Straży Pożarnej i Zakładów Przemysłowych\n» Przenośne centrum pianowe 20 na szelkach\nPrzenośne centrum pianowe 20 na szelkach\nCena netto: 4 581,30 zł\nKod produktu: 649-238\nPrzenośne Centrum Pianowe to bardzo pożyteczne urządzenie do gaszenia pianą wszędzie tam, gdzie liczy się natychmiastowy czas reakcji, zanim na miejsce zdarzenia dotrze samochód gaśniczy czy zanim linia gaśnicza zostanie przygotowana lub w miejscach, gdzie dotarcie samochodu jest ograniczone lub niemożliwe. Strażak operujący zestawem może rozpocząć akcję gaśniczą już w kilka sekund od przybycia na miejsce zdarzenia.\nUrządzenie może być z powodzeniem stosowane np.:\nw akcjach gaszenia samochodów\nw akcjach gaszenia pomieszczeń zamkniętych jako urządzenie pomocnicze\njako sprzęt asekuracyjny w trakcie dogaszania\nna wyposażeniu asekuracyjnym strażaka przy obiektach zagrożonych\njako urządzenie pomocnicze na jednostkach pływających\nprzy gaszeniu miejscowym lasów i ściółek.\nZestaw składa się ze zbiornika polietylenowego o pojemności 20 litrów na środek pianotwórczy oraz szelek do założenia systemu na plecy i podciśnieniowej prądownicy piany ciężkiej 25. W zestawie również znajdują się wymienne wkłady dozujące (0,4 ; 1 ; 3 i 6%) charakteryzujące się wysoką precyzją dozowania środka. Wkłady takie są stosowane również w zasysaczach liniowych „ultra-light”. Prądownica ze zbiornikiem połączona jest wężykiem z przeźroczystego PCV zbrojonym metalową spiralą. Całość mieści się w stojaku, który można łatwo przymocować na stałe np. w samochodzie ratowniczo-gaśniczym.\nStojak i prądownica wykonane są ze stopu aluminium z pierwszego wytopu w obróbce cieplnej, anodowane trwale (utwardzane) i pokryte farbą epoksydową. Prądownica i elementy złączne impregnowane PTFE (pokryte teflonem). Wygodne profile rękojeści prądownicy i zbiornika pokryte są specjalną gumą zabezpieczającą przed poślizgiem mokrej rękawicy oraz przed przymarzaniem.\nPrądownica posiada ruchome (obrotowe) końcówki do nasady wejściowej oraz przy wyjściu przy nakładce pianowej. Zapewnia to całkowity komfort pracy strażaka. Sitko nakładki piany średniej wykonane jest ze stali nierdzewnej, a sama nakładka przypomina miniaturową wytwornicę piany.\nStandardowo zestaw pracuje w linii wężowej 25, jednak istnieje możliwość adaptacji zestawu do linii 52 z nasadą na prądownicy o gwincie przyłączeniowym 1 /12 cala.\nPrzy przepływie wody wynoszącym 75 l/min, ilość roztworu środka 6% wynosi prawie 340 litrów i wystarcza na ponad 4 minuty akcji. Analogicznie przy 3% otrzymujemy 6600 litrów roztworu co pozwala na działania gaśnicze przez prawie 9 minut a przy 1% ilość ta wyniesie 2000 litrów i zapewni ponad 26-minutowe działanie.\nGenerator piany lekkiej GPL typ Snow Coat to lekka i zwarta konstrukcja służąca do wytwarzania piany lekkiej za pomocą syntetycznych środków pianotwórczych o stężeniu 3%. Wykonana ze stopów aluminium, stali nierdzewnej i mosiądzu. Pomyślana tak, aby przy jak najmniejszych rozmiarach i wadze własnej wytwarzać jak najwięcej piany.\nPrzenośne centrum pianowe 10 na pasku\nPrzenośne Centrum Pianowe „Handy Foam” to bardzo pożyteczne urządzenie do gaszenia pianą wszędzie tam, gdzie liczy się natychmiastowy czas reakcji, zanim na miejsce zdarzenia dotrze samochód gaśniczy czy zanim linia gaśnicza zostanie przygotowana lub w miejscach, gdzie dotarcie samochodu jest ograniczone lub niemożliwe. Strażak operujący zestawem może rozpocząć akcję gaśniczą już w kilka sekund od przybycia na miejsce zdarzenia.\nCena: 4 344,22 zł (netto: 3 531,89 zł )


Kulinarne nowości od marki Sandra - kolorowe tortille w trzech smakach\nmateriały prasowe 16.04.2018 13:03\nWiosna to dla konsumentów nie tylko okazja do zmiany garderoby, ale również czas, w którym poszukują nowych artykułów spożywczych. Lżejsze, bardziej kolorowe oraz nowoczesne odmiany znanych nam produktów będą cieszyły się teraz większym powodzeniem. Marka Sandra, specjalnie dla klientów, którzy chcą doświadczyć niestandardowych doznań smakowych, przygotowała nowości w postaci tortilli w trzech smakach oraz kolorach.\nThe Food People to agencja, której siedziba znajduje się w Wielkiej Brytanii. Jej celem jest śledzenie globalnych trendów dotyczących żywności – ich badaniu oraz prognozowaniu. Jednym z nadchodzących trendów w 2018 roku, poza powrotem rozgrzewających przypraw oraz kiszonek, jest ponowne pojawienie się węglowodanów – pieczywa, makaronów itp. Wychodząc więc naprzeciw potrzebom konsumentów, marka Sandra wypuszcza na rynek nowe smaki tortilli – curry, szpinakową oraz pomidorową. Nowoczesne, barwne i smaczne dania z wykorzystaniem tortilli urozmaicą wiosenne talerze.\nNie tylko smaki\nW nadchodzącym roku nie tylko smak będzie odgrywał główną rolę na naszych talerzach. Danie powinno również „wyglądać”. Tekstura, kolory oraz kompozycja będzie równie surowo oceniania przez kulinarnych smakoszy. Dlatego konsumenci coraz częściej poszukiwać będą barwnych składników, takich jak nowe tortille od marki Sandra, które są doskonałym sposobem na odświeżenie popularnych przepisów. Dzięki niecodziennym odcieniom – soczystej zieleni, delikatnej czerwieni oraz słonecznej żółci, dobrze znane nam dania, jak zawijana tortilla z mięsem i warzywami, mogą okazać się prawdziwym, kulinarnym hitem.\nMarka Sandra do swojej oferty wprowadza:\nTortillę o smaku pomidorowym\nDodatek pomidorów sprawia, że placki tortilli nie tylko nabierają czerwonego koloru, ale również zyskują na smaku. Będą idealnie komponować się z zielonymi warzywami, takimi jak awokado, ogórek czy sałata. Chcąc natomiast przygotować tortillę śródziemnomorską, warto dodać mozzarellę, bazylię oraz skropić wszystko dobrą oliwą.\nTortillę o smaku szpinakowym\nZielone placki o wyjątkowym smaku szpinaku będą doskonałą bazą do tortilli z pikantnym nadzieniem. Dodatki w postaci czerwonej papryki, suszonych pomidorów, czosnku czy wołowiny będą pięknie prezentować się na talerzu i zapewnią nam kulinarną ucztę.\nTortillę o smaku curry\nLubiana przez wiele osób przyprawa curry to niezwykle intensywna i aromatyczna mieszanka ziół, która razem z tortillą tworzy niepowtarzalny duet. Przyprawy nie tylko nadają plackom wyrazistego smaku, ale również intensywnej, żółtej barwy, która doskonale komponuje się z sosem guacamole.


Respiratory od lubelskiego browaru - Dziennik Wschodni\nDariusz Gałecki, dyrektor szpitala w Hrubieszowie (fot. Nadesłane)\nLubelski browar już wcześniej wspierał lokalną służbę zdrowia w związku z pandemią koronawirusa. Rok temu spółka kupiła specjalistyczną karetkę dla szpitala w Puławach, który wówczas zajmował się leczeniem wyłącznie pacjentów z Covid-19.\n– Niestety, sytuacja epidemiczna wciąż jest bardzo poważna. Coraz więcej zakażonych wymaga hospitalizacji, rośnie też liczba pacjentów w najcięższym stanie, którzy nie mogą oddychać bez pomocy respiratora. Ponieważ ilość takiego sprzętu jest ograniczona, zarząd Perła – Browary Lubelskie S.A. zdecydował się odpowiedzieć na potrzeby zgłaszane przez przedstawicieli służby zdrowia z naszego regionu i zakupić dwa respiratory o łącznej wartości blisko 150 tysięcy złotych – informuje Andrzej Rutkowski, dyrektor generalny Perły.\nUrządzenia, bez zbędnych ceremonii, prosto z magazynu dystrybutora trafiły na szpitalne oddziały. Jedno jest wykorzystywane w największej lecznicy w Lublinie, Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym przy al. Kraśnickiej. Drugi respirator pojechał do szpitala powiatowego w Hrubieszowie. W tym powiecie w ostatnich dniach utrzymuje się wysoka liczba zakażeń koronawirusem.\n- Szczególnie teraz, gdy dotarła do nas kolejna fala wzrostu zakażeń, do szpitala zgłaszają się ludzie w bardzo ciężkiej kondycji oddechowej. W takich przypadkach niezbędne jest jak najszybsze wsparcie ich specjalistycznym sprzętem, takim jak respirator. Liczy się każdy pacjent i każdy oddech, którym uda się dotlenić jego organizm – podkreśla lek. med. Dariusz Gałecki, dyrektor SP ZOZ w Hrubieszowie.\nHrubieszów szpital browar Perła Lublin respirator\nMax...\t/ 12 kwietnia 2021 r. o 22:50\nO wiele korzystniej byłoby pieniądze przesłać na konto min. Szumowskiego lub pana Sasina. Oni w swojej niebotycznej mądrości potrafiliby zakupić nie dwa, ale co najmniej 8 takich respiratorów w cenie wydatkowanej przez ofiarodawcę! W Browarach Lubelskich chyba nie wiedzą ilu handlarzy oscypków, grilli tudzież innych gadżetów znają obecni administratorzy kraju nad Wisłą!


Efekt broni. - Andrzej Turczyn\nMniej więcej połowa prób wykazywała, że taki efekt nie występuje, a zdarzały się i takie, z których ciężko było wysunąć wnioski. Dopiero kryminolog Gary Kleck, zbierając dane o tych eksperymentach, zauważył, że bardzo dużo zależało od okoliczności. Im więcej warunki eksperymentu były bardziej „realistyczne”, tym rzadziej występował „efekt broni”.\nCo ważne, należy zauważyć, że w oryginalnym eksperymencie badani studenci nie mogli dysponować bronią. Przy próbach powtórzenia go również broń była poza zasięgiem badanych. Gary Kleck znalazł tylko jeden eksperyment, gdzie broń była w dyspozycji badanego człowieka i akurat to badanie nie wykazało “efektu broni”. Za to był on wyraźniejszy, gdy badano ludzi, którzy na co dzień zupełnie nie mają z bronią kontaktu. Budzi to pytanie: czy aby na pewno był to efekt broni, czy może efekt owocu zakazanego? A może po prostu broń działa tak tylko na ludzi, którzy jej nie mają? Richard Feynman nakazałby kolejne eliminowanie różnych hipotez, aż wyniki będą jednoznaczne. Ale to przecież psychologowie, nie fizycy.\nByła spora szansa, że po słowie “strzelba” będzie słowo “strzał”, ale absolutnie nie było szansy, by po słowie „królik” pojawiło się słowo „marchewka”. Co ciekawe, gdy rozpatrzymy tylko słowa nieagresywne okaże się, że niezależnie od bodźca, różnice w czasie czytania są praktycznie pomijalne. Osoby które wcześniej przeczytały nazwę broni zaczynają je czytać po 691 ms, a osoby które wcześniej przeczytały nazwę zwierzęcia już po 689 ms. Czy przy tej wielkości 2 ms to wynik, który warto brać pod uwagę? Eksperyment miał jeszcze drugą część, gdzie nazwy broni i zwierząt zastąpiono czarno-białymi rysunkami, co dołożyło tylko kolejny problem – o ile broń na rysunkach można rozpoznać natychmiast, to była spora szansa, że np. słowo „relaks” zostanie wyświetlone wtedy, gdy badany student wciąż będzie analizował, czy na rysunku był przekrojony owoc, czy stek wołowy.\nOsobiście wierzę, że istnieje efekt broni, tylko, że działa on zupełnie inaczej niż twierdzili badacze przeprowadzający powyższe eksperymenty. I przede wszystkim (do czego doszedłem przed zapoznaniem się z praca Garry’ego Klecka) dotyczy on tylko osób, które jej nie mają.\nSam przeżyłem chwilę ekscytacji, gdy po raz pierwszy w życiu trzymałem w ręce naboje kalibru 9 mm, a później pistolet. Ekscytacja ta minęła wraz z kolejnymi wizytami na strzelnicy i obecnie swoją broń traktuję mniej więcej tak, jak modelarz swoje samoloty, czy fan sportu swój rower. To samo widziałem u osób, które na strzelnice zawitały po raz pierwszy. Przerażenie i ekscytacja, które bardzo szybko ustępują. Notabene zdarzyło mi się widzieć podobne przerażenie w oczach kogoś, kto po raz pierwszy trzymał piłę spalinową. I również szybko minęło.\nUzupełnienie moje (A.T.)\nNa stronie www.hoplofobia.info znalazłem nieco szersze rozwinięcie wyżej wspomnianego tematu. Zapraszam również do uważnej lektury.\nTags: Efekt broni, Rafał Kawalec


Podpalacz Zamku Książ zatrzymany. Wzniecił pożar kompletnie pijany! - Wrocław, ESKA.pl\n31-letni mieszkaniec Świebodzic, który 12 stycznia podpali kartony ze styropianem na dziedzińcu Zamku Książ w Wałbrzychu, został zatrzymany przez policję. Mężczyzna, wzniecając pożar, był pijany.\nDo pożaru na dziedzińcu Zamku Książ doszło wieczorem 12 stycznia. Nieznany wówczas sprawca podpalił kartony ze styropianem, które znajdowały się we wnęce tunelu Zamku Książ. W wyniku pożaru uszkodzona została elewacja budynku i instalacja przeciwpożarowa.\nJak poinformował we wtorek PAP rzecznik Komendy Miejskiej Policji w Wałbrzychu podkom. Marcin Świeży, wytypowany przez policję podejrzany o podpalenie mężczyzna został zatrzymany w jednym z mieszkań w Świebodzicach.\n"31-latek przyznał się do zarzucanego mu czynu. Oświadczył, że był kompletnie pijany. Nie potrafił przy tym wyjaśnić, dlaczego dokonał popalenia" – podał rzecznik.


Blaszane Garaże | Artykularnia- bez liku materiałów wielotematycznych\nMnóstwo osób nie wyobraża sobie istnienia bez samochodu. Jest to niezwykła wygoda w powszednim życiu. Nie musimy bowiem polegać na kimś innym, a dotarcie do wielu miejsc nie stanowi dla nas żadnego problemu. Nabycie samochodu łączy się\nWiele ludzi nie wyobraża sobie istnienia bez samochodu. Jest to niezwykła wygoda w codziennym życiu. Nie musimy bowiem liczyć na kogoś innego, a dotarcie do wielu miejsc nie stanowi dla nas żadnego problemu. Nabycie samochodu wiąże się


Mieszkanie na sprzedaż w kamienicy Kwidzyn, Zatorze I,449 000 zł | WGN\nMieszkanie na sprzedaż w kamienicy Kwidzyn, Zatorze I\nMieszkania sprzedaż, pomorskie, Kwidzyn , Zatorze I\nKwidzyn, Zatorze I, mieszkanie, sprzedaż.\nNa sprzedaż przestronne i komfortowe mieszkanie o powierzchni ok. 98 m2, składające się z 4 pokoi, kuchni, 2 łazienek, garderoby, przedpokoju, 2 piwnic oraz ogródka. Nieruchomość mieści się na parterze w reprezentatywnej kamienicy.\nOferowane mieszkanie jest w bardzo dobrym stanie, od razu do wprowadzenia. Nie wymaga ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z remontem.\nDoskonały rozkład i bardzo funkcjonalna aranżacja pomieszczeń w mieszkaniu spodoba się wszystkim, którzy szukają komfortowej przestrzeni dla rodziny.\nMieszkanie w 2009 roku przeszło generalny remont, w trakcie którego m. in.: wymieniono okna na dwuszybowe PCV, ocieplono od zewnątrz i obłożono rigipsem oraz gładzią ściany, obniżono sufity (dodatkowo ocieplono i zamontowano oświetlenie ledowe), podłogi zrobiono od podstaw (strop betonowy, izolacja termiczna styropianem ok. 10 cm, panele podłogowe wysokiej jakości z matami), wymieniono instalacje: wodno-kanalizacyjną, elektryczną oraz gazową.\nRozmiar i układ mieszkania zapewni każdemu z domowników swoje ustronne miejsce do odpoczynku, jak również wiele przestrzeni do wspólnego spędzania czasu.\nWchodząc do mieszkania znajdujemy się w przedpokoju, z którego pierwszymi drzwiami po prawej stronie możemy udać się do jasnego i ustawnego salonu. Przyszły Właściciel będzie mógł to pomieszczenie urządzić na wiele ciekawych sposobów. Dzięki wielu możliwościom aranżacyjnym, z pewnościom uda się tu stworzyć ulubione miejsce wszystkich domowników jak i odwiedzających znajomych. Na jednej ze ścian wkomponowana została nietuzinkowa ozdobna szafka przechodząca przez całą wysokość pomieszczenia, z odprowadzonymi od niej trzema wymurowanymi, funkcjonalnymi półkami. Dzięki tej konstrukcji pomieszczenie to wygląda niezwykle ciekawie i oryginalnie.\nZ salonu przechodzi do kolejnego pokoju, który obecnie pełni funkcję sypialni. Z tego pomieszczenia jest wejście do przytulnej łazienki, na wyposażeniu której jest umywalka osadzona na podwieszanej szafce, WC podwieszane, 2 szafki typu słupek, grzejnik, lustro oraz wanna dla miłośników kąpieli relaksacyjnych. Następnymi drzwiami na prawo z korytarza przechodzimy do drugiego pokoju, do dowolnej aranżacji przez przyszłego właściciela. Kolejnym pomieszczeniem na wprost drzwi wejściowych jest garderoba, pomieszczenie wydzielone z części korytarza drzwiami przesuwanymi. Świetnie nadaje się do trzymania tam odzieży czy urządzeń domowego użytku. Naprzeciwko drugiego pokoju usytuowany jest trzeci pokój z dwoma dużymi oknami. Następnym pomieszczeniem w kolejności jest kuchnia, wyposażona w bogaty zestaw mebli kuchennych, piekarnik, płytę indukcyjną, okap, zmywarkę oraz zlewozmywak. Eleganckie a jednocześnie wesołe, dzięki swej kolorystyce, wnętrze zapewni dobry i pogodny nastrój, a niezwykle wygodny układ ułatwi codzienne kuchenne czynności. W niej na ścianach nad blatami kafelki, pozostałe gładzone, malowane. Na podłodze położona terakota. Ostatnim pomieszczeniem w mieszkaniu jest druga łazienka wyposażona w umywalkę osadzoną na szafce, kompakt WC, prysznic, szafkę typu słupek oraz grzejnik. Przestronne wnętrze z jasnozieloną kolorystyką kafelek dodająca wigoru i świeżości - zarówno aranżacji, jak i osobom korzystającym z łazienki.\nWe wszystkich pokojach oraz w korytarzu wysokiej jakości panele, ściany gładzone i malowane. W mieszkaniu ogrzewanie gazowe piecem dwufunkcyjnym. Do mieszkania przynależą 2 piwnice. Części wspólne w piwnicy odnowione wraz z nowymi drzwiami wejściowymi i schodami. Kamienica ocieplona z wykonaną elewacją. Budynek zabezpieczony do fundamentów, zaizolowany i ocieplony w głąb gruntu. Dach i rynny odnowione wraz z kominami.\nZa kamienicą mieści się ogródek o powierzchni ok. 140 m2 dzierżawiony od miasta. Miejsce idealne do odpoczynku po pracy, gier i zabaw na świeżym powietrzu czy do wspólnego grillowania w gronie znajomych.\nNieruchomość świetnie zlokalizowana w niedalekiej odległości liczne sklepy, markety, punkty usługowo-handlowe, urzędy oraz placówki edukacyjne. Mieszkanie idealne dla ludzi ceniących sobie komfort, wygodę oraz przestronne wnętrza.\nŚrednie ceny w tej lokalizacji: 3 563,29 zł/m²\nLicznik odsłon: 41\nLokalizacja: Kwidzyn Zatorze I\nPowierzchnia 98,14 m²\nJestem zainteresowany/a ogłoszeniem: mieszkanie w kamienicy, Kwidzyn, 4 pokoje, 98.14m². Proszę o kontakt.\nMieszkania na sprzedaż: Kwidzyn - aktualne oferty