Aktywność mózgu dzieci z autyzmem utrudnia im zasypianie | Nauka w Polsce\nDzieci z autyzmem są bardziej narażone na zaburzenia snu ze względu na charakterystyczną aktywność mózgu powodującą płytki sen – poinformowali naukowcy z Izraela na łamach pisma „Sleep”.\nWcześniejsze badania wskazywały, że od 40 do 80 proc. dzieci ze spektrum autyzmu doświadcza zaburzeń snu. Mają one problemy z zasypianiem i często wybudzają się w nocy.\nNaukowcy z Uniwersytetu Ben Guriona w Izraelu analizowali aktywność mózgu podczas snu u 29 dzieci ze zdiagnozowanym autyzmem oraz 23 dzieci bez autyzmu.\nDla fazy snu głębokiego, która występuje szybko po zaśnięciu, charakterystyczne jest występowanie wolnych fal mózgowych o wysokiej amplitudzie. W przypadku dzieci z autyzmem fale te są średnio o 25 proc. słabsze niż powinny, co powoduje problemy z zasypianiem i wejściem w regenerujący sen głęboki.\nPodczas kolejnych badań naukowcy zamierzają skoncentrować się na sposobach zwiększenia siły wolnych fal mózgowych, umożliwiających lepszą regenerację organizmu. Testować będą m.in. działanie terapii behawioralnej, zwiększenie aktywności fizycznej czy zastosowanie medycznej marihuany.\nWięcej informacji: DOI: 10.1093/sleep/zsz309 (PAP)


MT 13.07.2015 08:46\n"Będę chciał się porozumieć z taką grupą ludzi, która będzie gotowa napisać nową konstytucję służącą temu pokoleniu Polaków i następnym. Z tymi, którzy mają intencje podobne do pomysłów Orbana na Węgrzech" - stwierdził Paweł Kukiz w rozmowie z "Do Rzeczy". "Ja chcę iść podobną drogą" - podkreślił.\nPaweł Kukiz chętnie porozmawiałby przed wyborami parlamentarnymi z Beatą Szydło, ale z wieloma innymi politykami już nie. Zapytany w rozmowie z tygodnikiem "Do Rzeczy" o propozycję debaty ze strony Ryszarda Petru stwierdził, że nie miałby z nim o czym rozmawiać, wytykając mu między innymi współpracę z Leszkiem Balcerowiczem. "Mam iść debatować z facetem, który reprezentuje interesy obcych korporacji i banków?" - pytał. "Powinienem zrobić wszystko, by go jak najbardziej odsunąć, zmarginalizować, a nie debatować i robić mu promocję" - stwierdził.\nJako jedyną osobę, z którą chciałby rozmawiać, wymienił Beatę Szydło. Pomysł rozmowy z premier Ewą Kopacz wydał mu się niedorzeczny. "Osiem lat mieli w dupie Śląsk, jak mówiła Bieńkowska, a Kopacz teraz jedzie na Śląsk prowadzić agitację przedwyborczą, jedzie pendolino, a za nią leci samolot. (...) Jak ja mam rozmawiać z takimi ludźmi? Równie dobrze mógłbym debatować z Kiszczakiem" - powiedział.\nNa pytanie o to, z kim będzie chciał budować ewentualną koalicję, nie wymieniał konkretnych partii politycznych. Określił jednak kierunek, w jakim chciałby iść. "Będę chciał się porozumieć z tą siłą, z taką grupą ludzi, która będzie gotowa napisać nową konstytucję służącą temu pokoleniu Polaków i następnym. Z tymi, którzy mają intencje podobne do pomysłów Orbana na Węgrzech" - stwierdził. "Ja chcę iść podobną drogą" - dodał.\nKogo zaś można się będzie spodziewać na listach wyborczych Kukiza? Zapytany o przedstawicieli Ruchu Narodowego, nie wykluczył takiej możliwości. "Jeśli będą, to bez sztandaru Ruchu Narodowego" - zaznaczył. "Podobnie jak zaproponowałem współpracę Magdalenie Ogórek, a niebawem będę rozmawiał z Grzegorzem Braunem. Wszelkie środowiska, dla których dobro Polski jest celem nadrzędnym, są dla mnie sojusznikiem" - stwierdził. Współpracy nie podejmie jednak ani z Januszem Korwin-Mikkem, ani z Przemysławem Wiplerem.\nBanki "opodatkować i repolonizować"\nPaweł Kukiz zaznacza we wszystkich rozmowach, że jego ruch nie będzie miał klasycznego programu politycznego, a jedynie strategię. Powoli przyznaje, jakie pomysły innych ugrupowań są mu bliskie. "Kiedy widzę totalny atak reżimowych mediów, medialnego mainstreamu na plany pani poseł Beaty Szydło dotyczące opodatkowania banków, trzymam kciuki za panią Szydło" - powiedział "Do Rzeczy". "Uważam, że banki należy opodatkować i repolonizować" - stwierdził.\nPopiera też proponowane przez PiS opodatkowanie sklepów wielkopowierzchniowych. "W tym ujęciu należałoby również rozważyć podatek katastralny dotyczący tylko wielkich marketów po to, by zmusić je do wyniesienia się poza miasta, żeby mali sklepikarze mieli z czego żyć" - mówił. "W żadnym amerykańskim mieście nie widziałem nigdy w centrum tak potężnych sieci handlowych jak w Polsce. Nigdzie tak nie ma" - stwierdził.\n"Działamy jak Armia Krajowa"\nW wywiadzie powiedział też, że jest "wielkim zwolennikiem" zwiększenia aktywności wojsk amerykańskich w Polsce, a szczególnie wybudowania w naszym kraju tarczy antyrakietowej. Do tego chciałby nawiązać silniejszą współpracę z krajami nadbałtyckimi.\nWojnę z ustrojem Paweł Kukiz traktuje poważnie. Dziennikarz zapytał go jednak o brak struktur i "dowódców lokalnych", porównując jego działania do pospolitego ruszenia. "Działamy jak Armia Krajowa" - odparł. "Czy w Armii Krajowej ujawniało się dowódców?" - zapytał.\nMillward Brown dla 300polityka.pl: Zjednoczona Lewica przekracza próg wyborczy, Kukiz traci


Jakie buty kupować maluchom? - EDUKACJA KRĘGOSŁUP W DZIAŁANIU\nJakie buty kupować maluchom?\nClaudia Nr 04/2012\nJakie buty powinniśmy kupować maluchom? Czy profilaktycznie należy zaopatrzyć je w tzw. zdrowe obuwie, czy może to przesada? Jakie błędy popełniamy wobec maleńkich stóp – mówi dr Paweł Michalski, ortopeda.Jakie obuwie wybrać małemu dziecku? Wielu świeżo upieczonych rodziców, chcąc kupić najzdrowsze, szuka ortopedycznych. To dobry pomysł?\nPaweł Michalski: Ale po co od razu ortopedyczne? One nie są konieczne, a są drogie. Zresztą prawdziwe obuwie ortopedyczne robione jest na zlecenie, gdy stwierdzona została patologia i konieczność leczenia. Takie buty mają podeszwę sztywną, a dla maluchów o zdrowej stopie najlepsza jest podeszwa miękka, taka, którą niemal da się zwinąć w rulonik, w każdym razie: nie stawia oporu.\nTo może chociaż małe wkładki ortopedyczne?\nPaweł Michalski: O ile but ortopedyczny noszony profilaktycznie nie zaszkodzi, to taka samemu wybrana wkładka może być szkodliwa. Zwłaszcza jeśli była używana przez inne dziecko, bo wkładki powinny być robione na konkretny problem. Ale dziś prawie wszystkie buty mają nieznaczne podparcie podłużnego sklepienia stopy, tej części przyśrodkowej. To nie jest zły pomysł. Ono działa jak amortyzator. Nie podtrzymuje sklepienia na siłę, tylko delikatnie je odciąża. I mięśnie od tego nie zanikną.\nJakie więc powinny być buty, żeby dziecku nie zrobiły krzywdy? Co powinny mieć?\nPaweł Michalski: Przede wszystkim zapiętek, czyli tak uformowany tył, żeby trzymał piętę. Jak w imadle. Bo dzieci, zwłaszcza te o koślawych kolankach, takich „iksach”, mają tendencję do wyginania stóp na zewnątrz, a to może prowadzić do koślawienia pięt. Dlatego trzeba je przytrzymywać. Dobry but dziecięcy jest w środku miękko wykończony, ale ma sztywny zapiętek. Mały człowiek – nawet nastolatek, u którego proces wzrostowy trwa – choćby miał nogę jak stary, powinien nosić obuwie z działu dziecięcego. Bo te „dorosłe” są szerokie w pięcie, a w nich stopa nie będzie ustabilizowana.\nA co Pan myśli o noszeniu przez małe królewny butów – dziecięcych! – na obcasach? W takich chodzi np. sześcioletnia Suri, córka Toma Cruise’a. Każda dziewczynka o tym marzy. Pozwalać?\nPaweł Michalski: Żeby pochodziła minutę, podczas urodzin? Można, nic się nie stanie. Ale na dłużej? Jestem przeciwnikiem. Obcas powinien mieć centrymetr, półtora. Jeśli ma więcej, to może prowadzić do rozwoju w przyszłości palucha koślawego, niewłaściwego ukształtowania stopy, kłopotów z kręgosłupem.\nJakich jeszcze butów nie należy zakładać dzieciom?\nPaweł Michalski: Na pewno – obuwia po innych dzieciach. Każda para powinna mieć jednego właściciela. Pomijam kwestie mikrobów, grzybów itd., ale wszyscy mamy osobniczo ukształtowane stopy. A buty pod wpływem chodzenia ulegają zniekształceniu. Mniej więcej po 3–6 miesiącach, nie biorąc pod uwagę przyrostu stopy, powinny być zmieniane.\nWidział Pan pantofle dla dzieci, jakie oferują znane sklepy sieciowe? Są niedrogie, ładne, ale takie „dorosłe”, bardzo wąskie w stopie. Kupować?\nPaweł Michalski: Jeśli ktoś ma wątpliwość, czy nie kupuje za wąskich czółenek, niech obrysuje stopę dziecka na kartce, wytnie wzór i w sklepie przyłoży do podeszwy oglądanych butów. Wtedy będzie wiedział. Idealnie byłoby kupować buty szersze u nasady. I wyższe, powyżej kostki. Polecam zwłaszcza sznurowane, ewentualnie na rzepy. Dobrze też, gdy podeszwa jest amortyzowana. Bardzo się ucieszyłem, gdy pojawiły się adidasy z amortyzacją – większość czasu chodzimy po idealnie płaskich powierzchniach, które jednak nie są dla nas naturalne.\nWydawałoby się, że równa powierzchnia jest właśnie dobra, bo wygodna!\nPaweł Michalski: Kiedyś dzieci chodziły po skoszonym polu, po rżysku, które masowało stopę. Teraz coraz częściej w domach nie ma nawet dywanów, bo wywołują alergię. A dla pobudzenia rozwoju stopy dobrze jest chodzić po sprężynującej powierzchni, specjalnych matach z wypustkami, po piasku, po trawie…\nRodzice chyba nie mają świadomości, co dzieciom do rozwoju jest potrzebne?\nPaweł Michalski: Przede wszystkim miałbym prośbę do rodziców, babć, dziadków o to, by na siłę nie sadzali dziecka, nie wsadzali w chodzik, żeby przyspieszyć rozwój. Dziecko potrzebuje czasu, by narządy ruchu rozwinęły się właściwie. Zanim stopa się wykształci, długo jest miękka.\nJak długo może być takim pulchnym pierożkiem? Czy jeśli kilkulatek ma płaską stopę, powinniśmy się martwić?\nPaweł Michalski: Do pewnego wieku to normalne. Podczas bilansu dwulatka nawet 99 proc. dzieci jest kierowanych do ortopedy z podejrzeniem płaskostopia. U części ta płaskość, niestety, zostaje (i wtedy trzeba nosić wkładki profilujące), ale u większości mija.\nPaweł Michalski: Jedni mówią, że do drugiego roku życia, inni, że nawet do szóstego. Ja uważam, że między czwartym a szóstym rokiem ta poduszeczka tłuszczowa powinna zanikać.\nPaweł Michalski: No właśnie: nasza cywilizacja doprowadziła do tego, że okres rozwoju się spowolnił. Rzeczy, które zanikały w drugim, teraz trwają dłużej, do szóstego roku życia. Proszę zobaczyć, jak dziś najczęściej wygląda spacer. Mama wrzuca dziecko do wózka, bo się spieszy, na przykład do centrum handlowego, wszędzie wozi je samochodem. Który maluch ma szansę korzystać z takich bodźców jak wspomniane chodzenie po piasku, ściętej trawie, ziemi?\nWielu rodziców rekompensuje im ten brak bodźców i zapisuje np. na balet...\nPaweł Michalski: Ale to nie rozwiązuje problemu. Zresztą tutaj też mam ogromne zastrzeżenia, bo duża grupa moich pacjentów z deformacjami kręgosłupa właśnie z zajęć baletu, tańca towarzyskiego się rekrutuje – podejrzewam skoki, biegi zbyt intensywne, wymuszone. To sprawia, że kręgosłup i stopy niewłaściwie się rozwijają, bo mają za duże obciążenie. Chodzenie na palcach, w puentach, jest bardzo nie- zdrowe dla dzieci. A leczenie tego nie jest proste. Oczywiście – trafiają do nas dzieci, u których dzieje się coś złego. Może setki tańczą i nic? Tego nie wiem.\nJest jakaś wskazana dla dzieci dyscyplina sportowa?\nPaweł Michalski: Pływanie. Jest dobre dla wszystkich narządów ruchu. Oczywiście mówimy o rekreacyjnym uprawianiu sportu. Wyczyn, w przypadku dzieci, jest zbrodnią, zarówno dla ich dzieciństwa, jak i każdego narządu, jakiego dotyczą – stąd się biorą przerosty serca, choroby krążeniowe itp.\nPanie doktorze, a kiedy powinniśmy iść do ortopedy? Co powinno nas niepokoić?\nPaweł Michalski: Na przykład przekrzywia- nie się pięty. Już dwulatka można poprosić, by stanął na prostych nogach – zobaczymy, czy stopa nie ucieka. Potem niech idzie na paluszkach. Jeśli stopa się wyrównuje, nie powinno być problemu. Jeśli nie – warto udać się do lekarza. Trzeba ćwiczyć i nosić dobre buty z zapiętkiem. Bo koślawość to patologia, wada postawy.\nCzy malucha ona boli?\nPaweł Michalski: Nie, ale może męczyć. Dziecko z racji poznawczego etapu rozwoju powinno chcieć samo chodzić, a jeśli mimo dobrych butów chce na ręce, do wózka – a nie jest leniuszkiem – to też może być sygnał, że coś jest nie tak.\nDo czego może prowadzić zaniedbanie wady stóp?\nPaweł Michalski: Do koślawości kolan, bioder, zaburzeń w ustawieniu kręgosłupa. To rzutuje na wszystko. Już u dziesięciolatków mogą pojawić się: ból, deformacje w obrębie stopy, przeciążenia, nadciągnięcia struktur więzadłowych, odrywania się więzadła czy ścięgna od kości. A to boli.


Archiwum Historii Mówionej - Janusz Małecki\nJanusz Małecki „Zdzisław”\nNazywam się Janusz Małecki, pseudonim „Zdzisław”, urodziłem się 21 grudnia 1925 roku w Warszawie. Cały czas mieszkałem w Warszawie. Chodziłem do gimnazjum Batorego, później chodziłem do liceum zawodowego. To była państwowa szkoła II stopnia, tak zwana szkoła Wawelberga na Mokotowskiej. Później było Powstanie.\nJak pan trafił do konspiracji? Czy w rodzinie były tradycje narodowościowe?\nTradycje narodowościowe… Koledzy mnie namówili po prostu. Szkoła Batorego może miała tradycje, stąd wywodzili się koledzy z różnych „Parasoli” i innych dobrze opisanych oddziałów powstańczych. Młodzież była, jak to się mówi, bojowa. Oni mnie namówili. Nie chciałem do żadnej organizacji, upierałem się, że ma to być tylko czyste wojsko. Powiedzieli, że jedyną wojskową organizacją jest Armia Krajowa. Tam się zapisałem. Przysięgę się składało po uzyskaniu pełnoletniości. Idąc do Powstania, byłem już pełnoletni. Właściwie na zasadzie znajomości z kolegami się dostałem. W konspiracji byłem półtora roku, bo przedtem byłem w innej organizacji.\nCzy były regularne spotkania przed samym Powstaniem?\nByło szkolenie. Dopiero się dowiedziałem, jak opaskę dostałem, było na niej wydrukowane: pluton 126, Wojsko Polskie. Żadne AK, nic takiego nie pisało, jak dzisiaj sobie piszą. To bzdura. W każdym bądź razie miałem szkolenie strzeleckie, również obsługi moździerza piechoty, mieliśmy taki moździerz (to śmieszne), sami nie będąc zupełnie uzbrojeni. Ja, jeden z najlepiej uzbrojonych to dostałem pistolecik „siódemkę”, to jest kaliber 7,62. To można zająca zabić, może człowieka można zranić. To nie jest broń taka, jaką żeśmy w Powstaniu używali, mocniejsza. Ale za to mieliśmy moździerz. Prawie że nieuzbrojeni chłopcy, z tym moździerzem narobiliśmy strasznego stracha Niemcom na Szucha, bo myśmy z Ogrodu Botanicznego wystrzelili czterdzieści pocisków w rejon alei Szucha, gestapo. Z tym że z początku chyba biliśmy po swoich, bo nam ciągle przenosiło, drzewa przeszkadzały nam w strzelaniu. Muszę powiedzieć krytycznie: jeżeli ktoś się szykuje i wie, że ma mieć moździerz, to wystarczająco dużo lat było, żeby sobie stanowisko do tego moździerza przygotować. Nikt o tym nie pomyślał. W ogóle nikt z naszych dowódców niewiele co wiedział. Nawet nie wiedzieli, gdzie się wycofać. Nie przewidywali, myśleli, że Powstanie potrwa trzy dni. Jak dostałem tę broń do ręki, to wiedziałem, że to jest koniec Powstania.\nJak dowiedzieliście się o tym, że będzie Powstanie?\nZostałem zawiadomiony, żebym się zgłosił na punkt zborny przed Powstaniem, już 27 lipca, na ulicę Parkową. Niedaleko, gdzie dziś jest hotelik pana premiera. To było ulica Parkowa, chyba 32, willa profesora okulisty, znanego w Warszawie. Najpierw było tak, że nie wiedziano nawet, kiedy będzie Powstanie. Myśmy sobie czekali spokojnie. Żeby nie tracić czasu, tośmy od czasu do czasu niewielkimi grupkami – w sumie nas było kilkadziesiąt osób – chodzili na dozbrojenie. Żeby coś broni [zdobyć]. Ale wypady na dozbrojenie również powodowały ofiary. Dwóch z naszych kolegów zostało zabitych na dozbrajaniu. W końcu powiedzieli, że ponieważ nie wiadomo, kiedy [będzie Powstanie], to część może iść do domów. Zdecydowałem, że jednak zostanę, bo część zostawała. Dowiedziałem się tego dnia (1 sierpnia), że będzie Powstanie, tak to do końca nie wiedzieliśmy.\nPierwszego sierpnia się dowiedzieliśmy, że godzina „W” to będzie siedemnasta, to było dla nas całe hasło. Wyszliśmy stamtąd, przeszliśmy wzdłuż Parkowej do wejścia do Łazienek. Dzisiaj od ulicy Gagarina, wtenczas to chyba była Podchorążych. Żeśmy szli, ale dalej była umówiona furka, która nam moździerz i amunicję wiozła, bo to ciężkie było. Później, już pod sam koniec, ta furka nie mogła wjechać pod górę, do ogrodu, tośmy to wnosili. Po wojnie czytałem wspomnienia generała policji Geibla, który pisał, że zaatakowały doborowe oddziały armii powstańczej ciężką bronią. A to był nasz jedyny moździerz, ale robił okropne wrażenie. Każdy pocisk ważył około pięciu kilo, potężne pociski, to nie był chyba trotyl, tylko mocniejszy środek. W każdym razie były to [pociski] głównie burzące, wyglądało to tak, jakbyśmy prywatne bombardowanie zrobili. Były potężne wybuchy. A myśmy oczywiście nie wiedzieli, cośmy narobili. Później Niemcy od razu zorientowali się, że jest niedobrze, że to broń ciężka, nie tylko wojsko strzelające z pistoleciku. Nadleciał ich rozpoznawczy samolot, za chwilę wyjechały do nas czołgi zza Belwederu, dołem Belwederską, zza Łazienek. W ogóle żeśmy nie przekroczyli Alej Ujazdowskich w kierunku budynków, gdzie jest dzisiaj Urząd Rady Ministrów, gdzie jest „Honor i Ojczyzna”. Był płot, tak jak dziś wysokie pręty, nie mogliśmy tego wysadzić. Jeden z kolegów próbował wiązką granatów, ta wiązka granatów też nie przyniosła skutku. Dowódca został od razu postrzelony, ranny i to tak ciężko, że trzeba go było znosić do budynku administracji Łazienek. Była niedaleko za pałacem, w kierunku Agrykoli, w tych okolicach. Część kolegów go zniosła, a oszołomieni dowódcy nie wiedzieli, co robić. W końcu padła decyzja, żeby się wycofywać. Gdzie się wycofywać? Wycofaliśmy się na ulicę Parkową, przez ogródki, też tylko dzięki temu, że mieliśmy jedyne nożyce do cięcia drutów, bo była wysoko siatka, nie można było przez nią przejść. Pocięliśmy tę siatkę. Bardzo wysoki płot na Parkowej do dziś stoi. [Wycofywaliśmy się] do swoich kwater, ale już żeśmy nie doszli.\nPowiedziano nam, żeby się ulokować w blokach przy Belwederskiej. To była dzielnica niemiecka, tylko tyle, że w dużej części opuszczona przez Niemców. Żeśmy się zatrzymali w tych blokach, nasze okienko na strychu wychodziło na wprost ulicy Dworkowej. Był tam strasznie silny punkt żandarmerii, nie było wyjścia z tego domu, cały czas byliśmy pod ostrzałem. Wiedzieli, że jest coś niedobrze, ale nie wiedzieli, w którym bloku jesteśmy. Baliśmy się, że jak przyjdą i na dole podpalą, to się upieczemy. Mieliśmy dyżury na klatce schodowej. Dwa czy trzy granaty zostały, tymi granatami w razie czego [się osłonimy], jak będziemy musieli uciekać. Dowódca widocznie się dowiedział, że tu jesteśmy. Jakiś łącznik w nocy do nas przyszedł, powiedzieli, że spróbują nas przeprowadzić na Mokotów. Przeprowadzili nas na Mokotów, ale oddział już był rozbity. Później już było tak, że nie byliśmy nigdy tymi pierwszymi, tymi, którzy się zadomowili ze swoim oddziałem, tylko byliśmy zawsze doczepiani do jakiegoś oddziału.\nPamięta pan, w którym miejscu zostaliście przeprowadzeni na Mokotów?\nMyśmy doszli wzdłuż torów kolejki dojazdowej, bo wtenczas była kolejka dojazdowa, od skarpy, niedaleko, gdzie dzisiaj hotel jest „Hyatt”. Jeszcze bliżej skarpy była stacja, dalej kolejka dojazdowa do Konstancina. Myśmy w nocy wzdłuż tych torów kolejki szli w kierunku ulicy Dolnej. Ale coś nie bardzo było. W końcu jakoś żeśmy doszli do Dolnej, tylko przez Grottgera, jeszcze jakąś inną uliczkę. Ulicą Dolną wycofaliśmy się na górny Mokotów.\nTo była dzielnica opanowana przez Polaków. Wisiały biało-czerwone flagi, zdobyte miasto, bo Niemców nie było, spokój, cisza na razie. [Dostaliśmy] pierwsze jedzenie, bo mieliśmy straszne dni, w tych domach nie było nic do jedzenia, żeśmy głodowali kilka dni w domach na Belwederskiej. Później, jak żeśmy przyszli, to zawsze szukali dla nas jakiejś roboty. Wysłali nas do lasów kabackich po zrzut, po broń. Poszliśmy do lasów kabackich, rzeczywiście mieliśmy jeden zrzut. W nocy, w lesie kabackim przyjęliśmy te zrzuty. Żeśmy wracali, ale trafiliśmy dobrze, bo Niemców po drodze nie było, tylko Węgrzy. Węgrzy nas puścili do Warszawy, żebyśmy swoje Powstanie ratowali. Trochę broni mieliśmy i amunicji. Żeśmy na Mokotów z powrotem jakoś przyszli. Ale jak żeśmy chwilę pobyli na Mokotowie, to znowu nie mieliśmy swojego macierzystego oddziału. Przydzielili nas w końcu do kompanii, „Legun” się nazywała. Zaproponowali nam, że z kompanią „Legun” pójdziemy odbijać Sadybę.\nCzy na Mokotowie jakieś były akcje oprócz wyprawy do Kabat po zrzuty?\nJeszcze nic nie było. Mokotów był spokojny, poza bombardowaniami i ostrzeliwaniami nie było jeszcze żadnej akcji. Dopiero jak wróciliśmy z bronią, było niby to odbijanie. Wiedziałem, że Sadyby nie odbijemy, bo było bardzo dużo Niemców silnie uzbrojonych. Nie mogliśmy nawet przejść przez ulicę Sobieskiego w kierunku Sadyby, była pod silnym ogniem cekaemów. Wróciliśmy.\nPóźniej żeśmy drugi raz poszli, kilka dni potem. Jakoś się uspokoiło. Nie wiem, jak żeśmy doszli od strony Czerniakowskiej. Spokojniej było na Sadybie. Prawie cały sierpień byliśmy na Sadybie. Niemcy podjeżdżali czołgami od strony Wisły do Jeziorka Czerniakowskiego i od strony Wilanowa do mniej więcej ulicy Wiertniczej. Do dawnej pętli tramwajowej, do zabudowań Sadyby, do fortu podjeżdżali. Później zaczęli bardzo silnie bombardować fort z samolotów, sztukasy bez przerwy latały, ostrzeliwali nas z artylerii z kościoła na Służewcu, mieli tam swoją artylerię. W końcu ruszyli na Sadybę, zrobili szturm z dwóch stron: od strony jeziorka i od strony Wilanowa. Była taka przewaga Niemców, że trzeba było się wycofywać. W biały dzień nie było jak się wycofać, bo to odkryte przestrzenie. Nie było tak jak w mieście, że można się schować za dom, zaułek, do piwnicy wejść. Myśmy wpadli do Jeziorka Czerniakowskiego. W Jeziorku Czerniakowskim, w bagnie przesiedziałem do nocy z kolegami, zapadając się, bo takie było ciśnienie tego bagna. Miałem buty saperki, to mnie obcasy poodpadały. Ściemniło się, tośmy się czołgali z Jeziorka Czerniakowskiego aż do skarpy mokotowskiej. To kawał drogi. Sadyba się już paliła, słyszeliśmy jakieś krzyki, mordowanie ludzi. Nie mogliśmy nic zrobić, mogliśmy się sami tylko wycofać. Wycofaliśmy się do Mokotowa.\nNie bardzo nas przyjęli, tam królowała „Baszta”, a tutaj obcy ludzie. Dzisiaj oni mówią o sobie: „Baszta” i inne oddziały mokotowskie. Nawet nie wiem, jak myśmy się wtenczas nazywali. Później się okazało, że to był Batalion „Oaza”. Nawet nie wiedziałem, że byłem w Batalionie „Oaza”. Jak później zacząłem czytać, to dopiero wiedziałem, gdzie byłem. Bałagan był straszny. W każdym bądź razie jakoś wszedłem do Mokotowa.\nPrzestało mi się podobać to, że moi dowódcy się nie bardzo sprawdzili. Młody chłopak byłem, ale widzę, że straty mamy, tylu nas zginęło, oni nieraz nie wiedzą, gdzie się wycofać, nie wiedzą, co z sobą zrobić. Usłyszałem, że powstają oddziały komandosów. To ładnie brzmiało: komandos. Nazywały się te oddziały DB, dywersja bojowa. Poszedłem się dowiedzieć, co to jest. Mówią: „W dzień będziecie odpoczywać, w nocy będziecie chodzić na zadania”. Nie była to prawda, bo później się okazało, że i w nocy nie odpoczywaliśmy, i w dzień nie odpoczywaliśmy. Ale się do nich zgłosiłem, poszedłem z nimi na Dolny Mokotów, to znaczy na Sielce, do Batalionu „Ryś”. Trafiłem pierwszy raz w życiu na prawdziwego dowódcę, takiego, który wszędzie z nami był, troszczył się o nas, nigdy się za nami nie chował, zawsze był pierwszy. Bardzo dzielny spadochroniarz, [rotmistrz „Garda” – Andrzej Czajkowski], strasznie mi się podobał ten człowiek. Mówię: „Zostaję u nich i z nimi będę”. Z nimi do końca na Sielcach siedziałem.\nMoże pan pamięta jakąś akcję, która panu utkwiła w pamięci?\n[…] Miałem taką akcję. Myśmy później chodzili aż do Czerniakowskiej. Na Czerniakowskiej Niemcy mieli czołgi, tymi czołgami atakowali. Pamiętam taką akcję. Myśmy nigdy nic nie zdobyli, dlatego zawsze dostawałem w kość, zawsze musiałem się cofać. […] Owszem, były później takie czasy, kiedy też byłem ważny, ale na Sielcach zaczęło być bardzo groźnie. W każdym razie była taka akcja, której nawet [nie pamiętam]. Byłem chyba nieprzytomny, bo o niej zapomniałem, później mi opowiadali. Mianowicie myśmy musieli przejść. Byliśmy otoczeni przez Niemców. Jedynym przejściem była paląca się stolarnia na końcu Podchorążych, bliżej Czerniakowskiej. Myśmy przeszli przez palącą się stolarnię.\nPóźniej, jak żeśmy byli na Sielcach, było bardzo ciężko, dlatego że była ogromna działalność lotnictwa i tak zwanych krów, moździerzy rakietowych. „Krowy” się dawały we znaki, czyniły okropne spustoszenie. Nie to, że zabiły człowieka, ale masakrowały ludzi. Okropne to było. Poza tym niszczyły, paliły, bardzo dużo ludzi zostało spalonych. Na terenie Sielc żeśmy siedzieli. Ale jak [działało] lotnictwo, „krowy” , Niemcy kolejno dzielnice zdobywali, przyszedł czas na zajęcie Dolnego Mokotowa, ruszyli na Dolny Mokotów.\nByło tak jakoś ciekawie, że towarzystwo już prawie że w ostatniej chwili, ze strachem się wycofywało i to trochę w popłochu. W trakcie tego wycofywania, gdzie bardzo dużo naszych padło – szczególnie na odcinku: Chełmska, Stępińska, róg Belwederskiej, Piaseczyńska, Dolna – tak było kiepsko, że niektóre oddziały zmiatały w popłochu. Myśmy szli raczej ostatni. Takim ostatnim czasami się coś trafi, nam się trafił karabin maszynowy [MG 42]. Ktoś – nie chce wymieniać, podejrzewam, który oddział – porzucił dobry karabin maszynowy. Myśmy ten karabin maszynowy podjęli, z nim żeśmy się wycofali na Piaseczyńską. Były tam już polskie oddziały, taki bastion Piaseczyńska, niedaleko Belwederskiej. Jak karabin przynieśliśmy, to się pytają: „Skąd?”. − „Zdobyczny”. Jak zdobyczny, to mówią, żebym poszedł do pułkownika. Pan pułkownik mówi: „A wy kto jesteście, macie przeszkolenie?”. Mówię: „Z moździerza”. − „Jaki wy strzelec?”. − „Bardzo dobry, jak miałem czternaście lat, to wróbla na najwyższym świerku zawsze zestrzeliłem”. − „Jak tak, to was przydzielę z tym karabinem. − Byłem z kolegami, z łączniczką bardzo dzielną. Trzymaliśmy się w piątkę. − Będziecie stanowili obsługę cekaemu. Wyznaczam was na celowniczego, amunicyjny ten drugi”. Ten karabin to jest najbardziej nowoczesny karabin maszynowy: MG42. Jak się do Muzeum wchodzi, to jest eksponowany w gablocie. „Będziecie na Belgijskiej. Szwoleżerowie są atakowani ciągle przez żandarmów z Dworkowej, będziecie ich osłaniać od tych żandarmów”. Dopiero [wtedy] złapałem dobrą robotę, to mi się bardzo podobało. Karabin był niesamowity do tego stopnia, że, jak się z niego strzelało, to nie było słychać żadnej serii tylko tak, jak gdyby ktoś starą poszewkę darł, płótno. To był najbardziej szybkostrzelny niemiecki karabin maszynowy. Mieliśmy niedużo amunicji, dwie skrzyneczki. Ale mam satysfakcję, że tych żandarmów parę razy dobrze pogoniłem. Powiedzmy, że to była moja pierwsza satysfakcja.\nMoże najbardziej wesołe było to, że pierwszego dnia Powstania, nie mając broni, mieliśmy moździerz i takie chłopaczki bez broni moździerzem postraszyli gestapo na Szucha. Przecież wszyscy się ich w Warszawie bali, a myśmy do nich strzelali z moździerza. Drugie, to że dostałem karabin maszynowy. Dla mnie, dla osiemnastolatka, rzeczywiście to było wielkie osiągnięcie. Oczywiście to jest trudna sprawa. Wiele się rzeczy przy tym nauczyłem. Zobaczyłem, że jak strzelają w moją stronę, to ich widzę, bo się kurzy, jak strzelają. Wymagałem od mojego kolegi, żeby zawsze miał wodę i szmatę, żeby ona była mokra, postawić na mokrą, żeby się nie kurzyło. To nie sztuka dać się [zastrzelić] […]. Dziurę sobie można znaleźć w murze, zrobić nawet, ale jak z mokrego się strzela, to nikt nie wiedział, kto strzela, z której strony. W każdym razie służył mi ten karabin maszynowy prawie do kapitulacji. Trochę nim później handlowałem. Nie to, żebym go sprzedawał, tylko żebym coś załatwił dla siebie i swojej grupy, tej czwórki, co ze mną była. Jak człowiek przychodził goły i nie miał żadnej broni, to się nie liczył, ale jak miał MG42, to bardzo dużo znaczyło. Niektórzy się bali tego, bo fason taki był w Powstanie, że jak się chodziło z karabinem maszynowym, to taśmę się miało na szyi. Jak się gdzieś poszło, częstowali. Pamiętam, jak po wojnie jedna z naszych kuzynek, która miała sklep mięsny, do którego zaprowadziłem moją gromadkę, żeby ich pożywiła trochę, później opowiadała mojej matce: „Przyszedł do mnie Janusz. Cały czas się modliłam, żeby nie wystrzelił, bo miał na sobie tyle amunicji, że jak to wystrzeli, to przecież zabije mnie i zniszczy cały zakład”. Takie były śmieszne ciekawostki.\nW każdym razie jak padł Mokotów, byłem na Belgijskiej. Nie na samej ulicy, tylko miałem stanowisko poniżej skarpy zrobione. Niemcy ze dwa, trzy razy próbowali podchodzić, ale później już się nas bali, już dali spokój. Wiedzieli, że tak łatwo nie będzie. Nie mieli kolosalnie dużej załogi, mieli taką załogę jak żandarmeria, kilkunastu może ich było. Jakoś siedziałem. W końcu [zaczęli] bombardować. Byłem zawsze wysunięty do przodu i byłem mniej z moimi ludźmi narażony na bezpośrednie bombardowanie, bo gorzej siedzieć w domu, gdzie bombardują, niż wysunięty.\nPóźniej padł Mokotów, ale zanim padł, szwoleżerowie wydali rozkaz. […] Podlegałem im, będąc do nich przydzielony. Dostali rozkaz przejścia, ewakuacji kanałami do Śródmieścia. Tymi kanałami MG42 sam, bez żadnej pomocy, bo nikt mi nie miał siły ani możliwości pomóc, doniosłem do Śródmieścia. Szesnaście albo osiemnaście godzin żeśmy szli, błądzili w kanałach. Od wejścia przy Szustra… Teraz się nazywa ta ulica Dąbrowskiego. Bałuckiego róg Dąbrowskiego był właz, tam żeśmy weszli do kanału. Później szliśmy w dół pod Łazienkami. Wyszedłem w Alejach Ujazdowskich na wprost Wilczej. Pośrodku Alei Ujazdowskich jest wyjście z kanału. Nawet jest wzmianka na temat tego, że jest to wyjście, na murze sąsiedniej kamienicy jest informacja. Jak żeśmy wyszli, to nas żandarmeria łapie i mówi: „Wy jesteście dezerterzy, wyszliście z Mokotowa bez rozkazu”. − „Jak to? Mieliśmy rozkaz, ewakuacja normalnie była”. Okazuje się, że bardzo dużo ludzi potopiło się w kanałach. Poza tym Niemcy wrzucali karbid, karbid się lasował, [wydzielał acetylen], a acetylen jest gazem halucynogennym, dostaje się dziwnych majaków. Na przykład jak pod koniec w kanałach ostatnimi siłami ciągnąłem za sobą karabin, na szyi powiesiłem, pozdzierałem sobie skórę, widziałem jakieś krużganki, kandelabry, kryształy. [Myślałem], że jestem w pałacu, że dochodzę, już są schody, zaraz wyjdę po schodach, jakaś ogromna sala, oświetlone wszystko. A to wszystko była ciemnica kanałów, okropne rzeczy. Bardzo dużo się potopiło, gubili broń. Przyniosłem karabin maszynowy, a nikt nie przyniósł zwykłego karabinu, bo wszystko rzucali, bo nie byli w stanie przejść przez burzowiec, żeby nie wpaść do tego burzowca. W ogóle nie wolno było oświetlać, wszyscy pazurami się czepiali, jeden drugiego musiał trzymać. Po ciemku się szło, na wyczucie. O kanałach nigdy nic nikomu nie mówiłem, nie pisałem. Różne opowiadanka, wspomnienia czasami zamieszczałem na prośbę kolegów, ale o kanałach nigdy, dlatego że to jest najgorsze. Kanał to jest ostatnia rzecz, to jest upodlenie człowieka, żeby w to śmierdzące wejść. Myśmy przechodzili przez takie miejsca, gdzie ktoś barykady porobił. Nie wiem, kto to zrobił, potąd tego było! To było na Czerniakowie, gdzieśmy szli koło Łazienek. Co było, nie mam pojęcia. W każdym razie mnóstwo się natopiło, mnóstwo zginęło w kanałach, bardzo duże były straty. W książkach po wojnie pisali, Borkiewicz dużo pisał o kanałach, może przesadzał, ale musiały być straty. Przyszedłem, a oni mówią, że dezerter. Ledwo się wybroniłem. Okazało się, że ktoś jednak przyniósł wiadomość, że był rozkaz zejścia do kanałów. Jak nas wypuścili, poszedłem szukać miejsca, gdzie się urodziłem: Aleje Ujazdowskie, niedaleko placu Trzech Krzyży się urodziłem. Moja babcia tam mieszkała, poszedłem do babci, zobaczyć, czy żyje.\nPóźniej się zgadało, gdzie mam teraz pójść. Jest nasza piątka, oddziału nie ma, do nikogo nie należę. Jedno co mam, to mam karabin maszynowy, to jest drogocenna rzecz. Z tym karabinem maszynowym by się liczyli. Gdzie pójść? Wzięli mnie do ułanów, z którymi się stykałem na Sadybie, byli z 7. pułku ułanów, z Dywizjonu „Jeleń”. Myśmy ciągle byli razem. Do nich poszedłem, już do końca Powstania pobyłem. Później stamtąd do niewoli.\nCzy pamięta pan akcje z okolic Śródmieścia?\nPrzyszedłem do Śródmieścia 27 czy 28 września. Śródmieście już dogorywało. Gdzie poszedłem i gdzie mnie przydzielili? Do sztabu, właściwie to była kompania ochrony sztabu przy „Monterze”, dowódcy Powstania. Owszem, były jakieś akcje porządkowe. Oni się liczyli z tym, że zbliża się koniec. Chyba sztab więcej wiedział niż my. Przede wszystkim musiałem doprowadzić po kanałach sprzęt do działania. W Śródmieściu żadnych akcji nie było, poza tym, że były takie akcje porządkowe jak przechowanie jakiejś dokumentacji. Kazali nam chodzić po piwnicach, coś chować, jakieś archiwa. Nie wiem, co to było. Bezpośrednio na posterunkach, które niby jeszcze stały, nas nie wykorzystywali. Bezpośredniego ataku na Śródmieście, poza nalotami, artylerią, nie było – tak, żeby wojsko ruszyło, żeby zająć Śródmieście. Śródmieścia nigdy właściwie Niemcy nie zajmowali. Ze Śródmieścia wszystko już do nich wyszło, wysłali parlamentariuszy, dogadali się.\nDowiedzieliśmy się na miejscu. Po prostu przyszli, powiedzieli nam, że będzie kapitulacja. W zasadzie były różne na temat [rozmowy], że nie widać innego wyjścia, ponieważ już prawie wszystkie dzielnice padły, zostało właściwie tylko Śródmieście. Widać było, że to jest koniec. Kwestia była, czy uznają nas za kombatantów. To było najważniejsze w tej chwili. Na szczęście uznali nas za kombatantów. To jest wielkie nieporozumienie, że rząd polski na emigracji nie potrafił załatwić praw kombatanckich wcześniej. Niby mówi się, że Armia Krajowa była uznana za kombatantów. Nieprawda, bo tych co z kanału wyszli na Dworkowej, Niemcy rozstrzelali. To było już po tym, jak niby uznali nas za kombatantów. Najważniejsze było dla nas, tak zwanych żołnierzy (myśmy byli w zasadzie ochotnicy, jacy to żołnierze bez specjalnego wyszkolenia), było to, że myśmy byli stale uznawani za bandytów. Nie mieliśmy równych praw z wojskiem niemieckim. Nie było, że dwie armie ze sobą walczą, tylko bandyci z wojskiem, tośmy się nie mogli niczego dobrego spodziewać. Stąd było to, że jak miałem stanowisko z karabinem maszynowym, to jest taka prawda, że ustawiony miałem na pewnej odległości. Jak mnie ktoś podejdzie bardzo blisko, to może mi zrobić krzywdę, bo już go nie sięgnę tym karabinem. Ten, kto ze mną jest w obsłudze, musi mieć broń krótką, karabinek jakiś, żeby w razie czego bronić nas i karabinu. Też tak było, że strzelam, Niemiec już poddaje się, ręce podnosi. Stoi czterysta, pięćset metrów przede mną w kartoflach, zaczyna na kolanach iść w naszym kierunku, pokazuje, że ma szmajsera w ręku, pistolet maszynowy, że nam oddaje, pokazuje, że buty da. Mój kolega karabinek wziął, trach do niego, zastrzelił go. mówię: „Nie bierzesz do niewoli? Daje ci szmajsera”. − „To żandarm”. To było tak, że ponieważ myśmy byli bandyci, ci byli żandarmi i wojsko, które zawsze nas zlikwiduje, nie mogliśmy liczyć na to, że to się skończy zabraniem do niewoli. Dopiero później, jak padł Mokotów… Też nie byłem pewien, czy dobrze wyjdą na Mokotowie, ale podobno poszli do niewoli. Taka jest prawda. W Warszawie dowództwo, generałowie – tych generałów było kilku – musieli przeczekać do tak zwanej konwencji genewskiej.\nJak wyglądało wyjście z Warszawy po kapitulacji?\nMuszę zacząć opowiadać zupełnie już osobiste sprawy. One są w dużym stopniu opisane w książce [Stanisława Jankowskiego „Agaton”]. Znalazłem się w Śródmieściu, w „Palladium”. Byłem w ochronie „Montera”. Spotkałem znajomego, był adiutantem „Montera”, rotmistrz, prywatnie po prostu był narzeczonym kuzynki mojej matki. Mówi do mnie: „Konwencja genewska przewiduje, że generałowi – a »Monter« został generałem – w niewoli przysługuje ordynans. Czy byś się zgodził iść w tym charakterze z »Monterem«?”. Na to nie byłem przygotowany, ordynansem nie będę, butów nie będę czyścił. Mówi: „Nie, to nie. O to chodzi po prostu, że jest sześciu generałów, każdy ma kogoś ze swoich znajomych. »Monter« nikogo nie ma, ale mogę za ciebie poręczyć”. Każdy się bał, że weźmie nie wiadomo kogo. Jak będą razem, to mogą być kłopoty. Poręczył za mnie, tak mnie namówiono: „A dlaczego? Co ty będziesz z tego miał? Pójdziesz do oflagu, nie będziesz chodził na roboty, będziesz siedział w oflagu dla oficerów. Nie jesteś oficerem, ale będziesz siedział”. Tak mnie namówili. Mówię: „Dobra, to się zgadzam”. Z Warszawy nie wyszedłem, wyjechałem samochodem z „Monterem” i jego adiutantem.\nJak wyglądało zdanie broni?\nZdanie broni było wcześniej. Gdzieś był punkt, gdzie się ustawiało, kosze były, zwalało się do koszy broń. Ale oczywiście nie MG42. Zaniosłem go do piwnicy domu, w którym się urodziłem, zakopałem pod węgiel. Co się później z tym stało, nie wiem, bo w tym miejscu wybudowano po wojnie urząd informacji czy cenzorów. Może znaleźli, może on jest w muzeum. Nie mam pojęcia.\nProszę opowiedzieć o wyjeździe z „Monterem”.\nPojechaliśmy do Ożarowa. Stał pociąg, to był specjalny pociąg, który zawiózł sześciu generałów z Powstania, sześciu adiutantów, sześciu ordynansów tych generałów. Zawiózł do kwatery Dywizji SS „Wiking”, to jest dywizji, którą dowodził generał von dem Bach, który dowodził Niemcami w Powstaniu. Co on chciał załatwić, to nie wiem, bo przecież mu głównie chodziło o „Bora” Komorowskiego. Zawieźli nas do kwatery głównej, to jest koło Kruklanek, niedaleko Giżycka. Kruklanki dzisiaj są u nas, nie po rosyjskiej stronie. Z Kruklanek pociągiem jechaliśmy, pociąg się składał z lokomotywy i dwóch wagonów, jeden nasz, drugi obstawa. Nas wiozło SS już wtenczas, niestety nie Wehrmacht, nieprzyjemni faceci. Dywizja SS „Wiking” była właśnie w Kruklankach. Później nas zawieźli do Berlina. Miały być jakieś rozmowy pewnie, do tych rozmów nie doszło.\nJakie były warunki w pociągu?\nTo był pociąg osobowy. Mieli takie same przedziały jak my. Oficerowie mieli swój przedział, adiutanci swój przedział. Ci co pilnowali, mieli cały wagon dla siebie. Trasa była obstawiona żandarmami. Jak oni to zrobili, nie mam pojęcia. Na całej trasie z Warszawy do Kruklanek stali żandarmi. Prawdopodobnie chodziło o to, żeby – nie wiem, czy już w tym momencie był dowódcą Armii Krajowej, w ogóle armii polskiej – „Bór” Komorowski, jakichś rozkazów nie przekazał, przez okno nie wyrzucił. Pilnowany był pociąg strasznie, pod każdym względem. W Berlinie przeżyliśmy nalot aliantów. Zaprowadzili nas do schronu. Wszyscy Niemcy strasznie się bali, a my nic. Tak jakby nam się należał nalot, nam nic nie będzie. Śmieszne to było, ale są różne takie historie. W każdym razie w niewoli przesiedziałem siedem miesięcy.\nZmieniłem kilka obozów. Zaczęło się w Langwasser pod Norymbergą, był Colditz. później przewieźli nas do Drezna. Jak Patton się zbliżał, to nas ewakuowano. Wszystkich jeńców pozostawili, nas tylko zabrali i jakichś prominentów, których trzymali na zakładników. Wśród tych prominentów był siostrzeniec królowej, jakiś bratanek Churchilla, jacyś wysoko urodzeni. Tych trzymali do końca. Autobusami wozili w stronę Insbrucku. Po drodze byliśmy w kilku obozach. Między innymi jakiś czas byliśmy w Colditz, między Dreznem a Lipskiem nad Muldą. Przeżywaliśmy słynny nalot na Drezno. Myśmy z odległości trzydziestu paru kilometrów to widzieli, robiło wrażenie. Później przez Drezno przewieźli nas na południe, do Tyrolu. Spotkał nas ktoś z ambasady szwajcarskiej. Ambasada chciała przejąć całą grupę. Już Amerykanie byli bliziutko, Rosjanie byli blisko z drugiej strony, a Niemcy chcieli coś na tym wygrać widocznie, bo ktoś mówił, że mieli rozkaz z Oberkommando der Wehrmacht, żeby nas rozwalić. Nie zrobili tego, chyba ratując swoje głowy i wolność. Do końca nas trzymali. Oddali nas Amerykanom w końcu w Garmisch-Partenkirchen. Później nas zabrali do Monachium. Pod Monachium siedzieliśmy jeszcze w obozie [Murnau].\nTak się to skończyło. Część z ludzi próbowała się dostać do Anglii. Niektórzy oficerowie chyba pojechali do Anglii, generałowie na pewno, nie wszyscy, ale część. Natomiast nas pytano, co będziemy robić. Jak powiedziałem, że wracam do kraju, to już byłem niepewny. Wróciłem do kraju, ale dużo byłem jeszcze na Zachodzie. W każdym razie wróciłem w listopadzie 1945 roku. Już była czynna moja szkoła, Wawelberg, politechnika była czynna. Wróciłem kończyć studia.\nGdy wrócił pan do Warszawy, mógł się pan spotkać z rodziną?\nJak wróciłem do Warszawy, to skończyłem studia Wawelberga, później politechnikę. Magisterskie robiłem na politechnice. Poszedłem do pracy, pracując, kończyłem magisterskie na politechnice.\nJak was, jako Powstańców, odbierała ludność cywilna?\nByło bardzo różnie, ale na ogół bardzo źle, w zależności od tego, jak było w danej dzielnicy. Pamiętam, jak żeśmy przyszli na Śródmieście, później już Śródmieście też padało, spotykaliśmy się ze stosunkiem prawie wrogim. To zależy, do jakiej piwnicy się weszło. Różnie było. Na pewno ludność cywilna niestety bardzo [dużo] wycierpiała. To nie znaczy, że myśmy mieli dobrze, bo też nie mieliśmy zaopatrzenia jak w normalnym wojsku, obiadów, jedzenia. Jak po uwolnieniu zobaczyłem, jak wygląda zaopatrzenie w armii amerykańskiej, to byłem zaszokowany. To było niebo i ziemia. Oni mieli wszystko w dowolnych ilościach, tyle ile każdy żołnierz potrzebował. Przyfrontowe kasyno, zaraz tuż za linią frontu, w pełni wyposażone w to wszystko, do czego normalny Amerykanin jest przyzwyczajony, ma w Stanach. Przy czym pewne rzeczy, znaczy wyżywienie to oni różnie, bo jeżeli kuchnia pracuje normalnie to… […] Jedzenie amerykańskie mnie osobiście specjalnie nie odpowiada, bo mają bardzo dużo rzeczy gotowych, podgrzewane są. Na ogół są to smaczne historie. Dodatkowe rzeczy jak guma do żucia, papierosy, czekolada, jakieś napoje, wszystko stoi w długich bufetach, każdy żołnierz przychodzi, bierze tyle, ile mu potrzeba. Więcej nie weźmie, ale oni mają różne potrzeby. Byłem zaszokowany, że tyle tego wszystkiego na stołach leży i można brać. To wszystko jest rzeczywiście znakomitej jakości. Tylko że oni też troszeczkę na swój temat są przewrażliwieni. Przecież w końcu tam gdzie się znalazłem, południowe Niemcy, później Bawaria, Monachium… Mówiłem im: „Przecież tu piwo jest dobre”. − „Nie, tylko amerykańskie jest najlepsze”. Najlepsze jest wszystko amerykańskie, czekolada tylko nowojorska musi być, Herschleia. Oni im tę czekoladę i to piwo wieźli przez Atlantyk, nie kupili na miejscu, nie dogadali się z Francuzami, bo bliżej, czy z Niemcami. Jaki zmysł mieli do biznesu? Ford płacił pięćdziesiąt dolarów każdemu żołnierzowi, któremu w czasie służby na froncie zniszczono jeepa. Co by się u nas działo? U nas połowa jeepów poszłaby do kasacji, bo by zniszczyli je żołnierze, żeby po pięćdziesiąt dolarów za jeepa zabrać. Rzuciłby granat pod własnego jeepa i dawaj pięćdziesiąt dolarów, bo mu się należy.\nCzy po 1945 roku spotkał się pan z jakimiś represjami w związku z tym, że brał pan udział w Powstaniu?\nOczywiście. Miałem w kartotece u mojego personalnego napisane na czerwono: wróg ludu, AK. Wróg ludu to jest tak, że jakbym z jednej pracy poszedł, to mnie nigdzie nie przyjmą. Jeszcze dziś mam fragmenty gazet, mogę przedstawić, jak mnie szykanowano. Pracę straciłem, bo ktoś złośliwy poszedł i nagadał, że nie w 1945 roku wróciłem do kraju, tylko w 1947 i że byłem u Andersa. U Andersa w ogóle nie byłem. Oczywiście jak wyszedłem z niewoli, byłem w tak zwanych koszarach Bessières w Paryżu. Tam były uzupełnienia do Andersa. Stamtąd uciekłem, bo według mnie wojny trzeciej nie będzie. Wszyscy liczyli na to, że będzie trzecia wojna. Taka była mentalność ludzi, chcieli jeszcze pobić ruskich, ale nie udało się.\nMoże chciałby pan coś dodać na temat Powstania, coś z własnych odczuć, opinii?\nW którymś roku urządzono wystawę na temat tego, jaki ma być pomnik Powstania Warszawskiego. Wystawa była w Muzeum Narodowym. Projekty pomnika ku czci Powstania Warszawskiego, były bardzo różne. Poszedłem z kolegą z Powstania zwiedzać to. Pomnik, który jest obecnie na placu Krasińskich, zdecydowanie nam się jako projekt nie podobał, dlatego że jest za mały, jego nie widać, jest schowany. Nam się zdawało, jako młodym ludziom, którzy przeszli tą całą gehennę sześćdziesięciu trzech czy nawet w moim przypadku więcej dni, że to powinno być coś w rodzaju kopca, krzyża, czegoś wielkiego. Takiego, że jak się będzie do Warszawy dojeżdżać, już na przedmieściach Warszawy będzie widać. Jakiś monument niech to będzie, znak. Uważałem, że najlepszym pomnikiem powinien być grób. Teraz w muzeum zaczęło się urządzać pikniki, udawanie Powstańców, robienie bohaterstwa, że to było takie bohaterstwo, że czternastoletni chłopcy walczyli. Nieprawda. Jak przyszedł czternastoletni chłopiec, to do domu won, do mamusi. „Nie będę brał za ciebie odpowiedzialności. Jak to, dziecko będę brał ze sobą? Jego zabiją, będę za niego odpowiadał”. Bzdura. Czternastoletni młodzi ludzie! To wszystko jest nieprawda. Tak samo wszyscy harcerze: bawili się, ale to nie było wojsko. Teraz słyszę: zasłużony Powstaniec. Patrzę do nekrologu, a on ma tyle lat, że w Powstanie musiał mieć dziesięć. Jaki to Powstaniec, jak w Powstanie miał dziesięć lat?\nCzy uważa pan decyzję o wybuchu Powstania za słuszną?\nWedług mnie – nie. Na ten temat ciągle są dyskusje. O Czechach wiedzą, że mieli powstanie, a o naszym Powstaniu nie wiedzą. Wiedzą, że Żydzi mieli powstanie. Trzeba mieć racjonale podejście w życiu, nie wolno tak: „Na konia wsiędzie i jakoś to będzie”. Moi dowódcy pierwszego dnia gubią się, nie wiedzą, którędy się wycofać. Moździerz miał średnicę osiemdziesiąt milimetrów, pięć kilo pocisk. To bombardowanie. Jak jest teren nierówny, to [trzeba] położyć ze cztery deski czy troszkę ziemi podsypać, jakieś stanowisko dla moździerza przygotować. Jak teraz to mówię, to jedni koledzy mówią: „Tak”, a drudzy się śmieją: „Ee, za duże masz wymagania”. To nie są wymagania, jak się ktoś szykuje do Powstania, to musi być przygotowany, a tu nie było żadnego przygotowania. Broń całą oddali do partyzantki. Po co im broń była potrzebna? Najpierw było powiedziane, że Powstania w Warszawie nie będzie, to puścili broń do partyzantki. Nawet Anders mówił, że Powstanie to zbrodnia. Tłumaczył, że w tych warunkach nie można tak robić. Dobry dowódca to nie jest taki, który pójdzie, nie mając odpowiedniego [przygotowania]. Musi mieć przygotowanie, musi mieć odpowiednią ilość wojska, amunicji, wszystkiego, co trzeba, żeby walczyć. Montgomery to był dobry wódz. Jak nie miał trzy razy tyle czołgów co Niemcy, to się nie zabierał do ofensywy. Później zebrał tyle ile trzeba, w końcu uderzył i zrobił porządek z Niemcami.\nWarszawa, 30 czerwca 2011 roku\nJanusz Małecki Pseudonim: „Zdzisław” Stopień: strzelec ułan, starszy ułan Formacja: Dywizjon „Jeleń”, Batalion „Oaza”, Batalion „Ryś”, pluton 126, kompania „Cegielski” Dzielnica: Śródmieście, Mokotów\ncywil Maria Kolasińska Data wywiadu: 2011-07-21 Formacja: - Dzielnica: Wola Urodziłam się w Warszawie, w 1928 roku. Warszawę pamiętam bardzo dobrze. Urodziłam się w szpitalu na Karowej. Mieszkaliśmy na Jasnej. Było nas czworo dzieci. Tata pracował w Ratuszu na placu ...


Kurtki puchowe na każdą zimę - Frix\nHome Moda Ubrania damskie Kurtki Kurtki puchowe na każdą zimę\nKurtki puchowe na każdą zimę\nKasiaWrz 12, 201800293\nJak właściwie kupić kurtkę? W okresie jesiennym, gdy chcemy znaleźć właściwą kurtkę dla siebie bardzo trudno jest znaleźć coś idealnego. Prawdą jest, że kurtka puchowa zapewnia ciepło, dlatego jej posiadanie zwłaszcza gdy do pracy jeździ się autobusami lub rowerem wydaje się właściwe.\nKurtka puchowa na co zwracać uwagę?\nZakupienie kurtki puchowej nie jest trudne. Podstawową kwestia wydaje się być tutaj przede wszystkim znalezienie modelu, w którym będzie się dana kobieta dobrze czuła. Warto jest dopilnować by żadne ruchy nie były skrępowane, gdyż to będzie miało duże znaczenie dla późniejszego użytkowania.\nKrótkie kurtki puchowe automatycznie wydają się być znacznie bardziej obszerne. Dlatego warto jest postawić na te dłuższe modele, gdyż to one doskonale wyszczuplą sylwetkę. Kurtka puchowa to doskonałe rozwiązanie właściwie na każdą zimę. Stąd też wiele pań jest zdania, że mimo wszystko kurtki puchowe mają szansę sprawdzić się nawet w bardzo duże mrozy.\nSukienki na wesele- jak kupić tę właściwą?


Jeden z najbardziej znanych POLSKICH głosów ZNISZCZYŁ SYSTEM! Pokazał, jak ludzie są bezczelnie oszukiwani - i co wtedy trzeba zrobić! - POLEMI.co.uk\nJeden z najbardziej znanych POLSKICH głosów ZNISZCZYŁ SYSTEM! Pokazał, jak ludzie są bezczelnie oszukiwani - i co wtedy trzeba zrobić!\nUtworzony: czwartek, 28 października 2021 16:36\nJeden z najbardziej znanych polskich głosów dosłownie zniszczył system swoim nagraniem, pokazującym jak ludzie są bezczelnie okłamywani. Jednocześnie pokazał, jak łatwo to kłamstwo uwypuklić.\nW polskich mediach głośno się zrobiło o wyjątkowym filmie, jaki nagrał lektor Jarosław Juszkiewicz, czyli jeden z najbardziej znanych polskich głosów, którego usłyszeć możemy m.in. w nawigacji Google Maps.\nOtrzymał on telefon od 'przedstawiciela' projektu Czysty Ład, który chciał przekonać lektora do zakupu fotowoltaiki.\nJednak rozmówczyni nie była człowiekiem, a nagranym botem, który działał na odpowiednio wypowiadane słowa klucze. Brzmiała bardzo realistycznie i nic dziwnego, że większość ludzi daje się nabierać i prowadzi 'normalne rozmowy' z takimi dzwoniącymi.\nPolski głos nawigacji Google w prosty sposób przechytrzył jednak automatyczne nagranie. Wystarczyło mówić bez większego sensu i unikać potencjalnych słów kluczy - bez tego rozmówczyni była w stanie odpowiedzieć jedynie 'hmmm rozumiem'. Zresztą zobaczcie sami:\nFot.: Tero Vesalainen / Shutterstock


Zamek Pieskowa Skała - Zamki, warownie - Przewodnik - www.poJurze.pl\nHome >> Przewodnik >> Zamki, warownie >> Zamek Pieskowa Skała\nPierwsza wiarygodna wzmianka na temat zamku pochodzi z 1315 roku. Zamek zwany był wówczas z niemieckiego Paskenstein, być może nazwa ta pochodzi od staropolskiego imienia Pieszko lub Pieszek. Nowy, murowany obiekt powstał w XIV wieku na mocy Kazimierza Wielkiego. Zamek ów został zbudowany na skałce zwanej Dorotką, która jest najwyższym wzniesieniem wzgórza zamkowego. W 1377 roku Ludwik Węgierski przekazał we władanie zamek Pieskowa Skała Piotrowi Szafrańcowi herbu Starykoń. W XV wieku pracujący dla niego Gabriel Słoński rozbudował zamek. W narożniku południowo-zachodnim wybudowano jednotraktowy i dwudzielny dom mieszkalny, obok natomiast wzniósł się budynek sięgający skały. Po stronie zachodniej utworzono cylindryczną basztę. W tym samym wieku wnuk Piotra, również Piotr zarabiał na życie napadami, rozbojem i morderstwami na tle rabunkowym na przejeżdżających obok zamku kupców. Dzięki temu doprowadził on do wojny Polski z książętami oświęcimskimi.\nSzafrańcowie w dużej mierze powiększyli i rozbudowali zamek. Na początku XVI wieku zajmował powierzchnię cypla skalnego, zawieszonego nad Doliną Prądnika. Obiekt przeistaczał się ze średniowiecznej budowli w renesansową rezydencję magnacką. Luźno stojące budynki zostały połączone, dodano trzykondygnacyjne krużganki arkadowe, natomiast nad bramą od strony dziedzińca powstały dwie kondygnacyjne loggie. Do roku 1608 Szafrańcowie władali zamkiem, później zamek był własnością kolejno: Macieja Łubnickiego, Barbary Sośnickiej, Samuela ze Śladkowa, Jana Zebrzydowskiego herbu Radwan. Syn Zebrzydowskiego- Michał, w 1640 roku dokonał dalszej modernizacji i rozbudowy zamku. Powstały bastiony i brama przejazdowa w ścianie kurtynowej. W 1655 roku Szwedzi zniszczyli Pieskową Skałę, po długich zmaganiach oblężenia jej obrońcy poddali się najeźdźcom. Tutaj Szwedzi, do czasu opuszczenia Polski, utrzymywali swoje stałe wojska, dlatego też aż tak znacznie zamek ten nie ucierpiał w porównaniu do innych jurajskich warowni.\nW 1718 roku doszło do pożaru, który strawił obiekt. Jednak nowy właściciel, Aleksander Wielopolski, odbudował zamek jak i go przebudował zamurowując arkady. W latach 1842- 1986 zamek ów był w posiadaniu Mieroszewskich. Jan Mieroszewski zmienił w dużym stopniu jego wygład zewnętrzny, natomiast w jego wnętrzu zorganizował muzeum sztuki, gromadząc interesujące eksponaty. W 1850 roku kolejny pożar zniszczył większość kolekcji, bibliotekę i bogate wnętrza.\nPodczas powstania w 1863 roku zamek dał schronienie jednemu z największych oddziałów powstańczych, pod dowództwem Mariana Langiewicza. Niestety Rosjanie zdobyli zamek nocą z 3 na 4 marca 1863 roku, Langiewicz z gwardią musiał ewakuować swoje życie. Dziś pamiątką po tamtych wydarzeniach są mogiły powstańców i tabliczki pamiątkowe, upamiętniające ich bohaterstwo.\nPod koniec XIX wieku Pieskowa Skała opustoszała. Na szczęście, aby uchronić zabytek przed klęską, na początku XX wieku kupiła go spółka „ Zamek Pieskowa Skała” z inspiracji pisarza i publicysty Adolfa Dygasińskiego. Zamek pełnił funkcję obiektu letniskowego. W tej postaci przetrwał do wybuchu drugiej wojny światowej. W 1940 roku zamkiem zaczęli interesować się okupanci w celu zaadaptowania go na letnią rezydencję generalnego gubernatora Hansa Franka. Jednak z tego pomysłu Niemcy zrezygnowali, gdyż obiekt ten otoczony był lasem, co zagrażało bezpieczeństwu gubernatora ze strony okupowanych Polaków. W 1945 roku w trakcie prowadzonych parcelacji majątków ziemskich, nieduży majątek rolny o powierzchni kilkudziesięciu hektarów przejęły Państwowe Nieruchomości Ziemskie. Zamieszkał tu administrator Małysa. Pomieszczenia parterowe służyły jako składowiska buraków, ziemniaków i innych ziemiopłodów.\nW latach 1948- 1968 zabytek gruntownie odbudowywano, przywracając mu renesansowy charakter z końca XVI wieku. Odkryte został kamienne krużganki na dziedzińcu, odtworzono dwukondygnacyjną loggię widokową.\nObecnie na zamku znajduje się oddział Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu. Urządzono tu wystawę przemian stylowych, które zachodziły w mobiliach, obrazach, rzeźbach, ceramice, tkaninach od okresu baroku do czasu biedermeiera. Muzeum otwarte jest od 10.00 do 15.30 codziennie, z wyjątkiem poniedziałków i dni poświątecznych. W piątek wstęp jest wolny na jedno piętro ekspozycji "Przemiany stylowe w dziejach sztuki europejskiej”.\nNa zamku mieści się restauracja. Przy odrobinie szczęścia można natknąć się tu na jedną z grup folklorystycznych, które prezentują się na zamówienie wycieczek.\nNa dziedzińcu widnieje wykuta w litej skale studnia, której dno sięga poniżej poziomu rzeki Prądnika.\nW 1998 roku na terenie zamku w Pieskowej Skale kręcono sceny do filmu „ Ogniem i Mieczem”. Można tu ujrzeć wystawę strojów i rekwizytów z tego filmu.\nPrzy drodze u podnóży zamku widnieje bardzo charakterystyczna dla tego miejsca skałka- symbol Doliny Prądnika- Maczuga Herkulesa. Jest to strzelista skalna iglica sięgająca ok..25 m., osadzona w podłożu węższym końcem. Nazwa skały pochodzi z przełomu XVII i XIX wieku. Wcześniej nazywano ją Sokolicą, prawdopodobnie gnieździły się na niej sokoły.\nIdąc czerwonym szlakiem turystycznym przez zamkowy park oraz las, po pięciokilometrowej wędrówce dochodzi się do wsi Grodzisko. Na terenie wsi odkryto neolityczne kopalnie i pracownie krzemienne, pochodzące z epoki brązu ( XI-VIII w. p.n.e), a także wczesnośredniowieczne grodzisko. W Grodzisku widnieje barokowy kościół pw. Wniebowzięcia NMP i bł. Salomei z 1642 roku, stojący na miejscu XIII- wiecznego klasztoru, rozbudowany w 1677 roku. Przy kościele zauważyć można słonia z obeliskiem na grzbiecie. To renesansowa rzeźba z 1686 roku, wzorowana na rzymskim obelisku dłuta Lorenco Berniniego. Rzeźba swą formą przypomina posąg hinduski. Obok kościoła stoją trzy sztuczne groty- domy modlitwy, a także pustelnia bł. Salomei oraz dom prebendarza Grodziska, wzniesiony w końcu XVII wieku. W pobliżu kościoła jest Szlak Warowni Jurajskich ( kolor niebieski).


Instytut Kultury Miejskiej – PROkultura\nA jednak! Pole kultury poszerza się…\nOd kilku lat na rozmaitych kongresach kultury, seminariach i spotkaniach poświęconych rozwojowi kultury, a ściślej jej oddziaływaniu na zmianę społeczną, pojawiały się wskazania na pewne pola aktywności społecznej, gdzie wcześniej kultury nie widziano, a dziś bywa tam motorem przemian. Były to jednak przypadki – zdawało się – sporadyczne. Dopóki ktoś się wnikliwie nad tematem nie pochylił i zebrał to wszystko do kupy.\nPod koniec ubiegłego roku gdański Instytut Kultury Miejskiej przeprowadził szeroko zakrojone badania w poszukiwaniu poszerzonego pola kultury i… okazało się, że demokracja kulturalna rozwija się bardzo dynamicznie i wielotorowo. Kultura przestaje być li tylko zastrzeżonym obszarem dla wybrańców z wyboru. Staje się narzędziem zmiany społecznej, stosowanym na coraz szerszą skalę i w coraz to nowych obszarach życia, choć nie bez pewnych przeszkód. Czytaj dalej „A jednak! Pole kultury poszerza się…” →\nMariusz Wrobel\tmarketing miejsc, polityka kulturalna, zarządzanie kulturą\t3 Komentarze 10 stycznia 2013 27 listopada 2016 2 Minutes


Programista » tatry_07\nPytania, odpowiedzi, dyskusje na takie tematy jak: programowanie, fotografia, instrumenty klawiszowe...\nJaskinia Mylna – 16.09.2015\nPoczątkowo idziemy tym samym szlakiem jak do Jaskini Raptawickiej. Trasa została opisana w poprzedniej fotogalerii. Wejście z Doliny Kościeliskiej rozpoczyna się od dość stromej ściany ubezpieczonej łańcuchami. Widziałem wiele osób, które już na tym etapie rezygnowały\nz podejścia do jaskiń. Wejście wygląda na dość trudne, ale w rzeczywistości należy tylko dobrze zastanowić się gdzie oprzeć stopę i wspomóc się podciągnięciem na łańcuchu a na pewno każdy poradzi sobie z pokonaniem tego odcinka. Kilkadziesiąt metrów wyżej ścieżka rozwidla się. Do jaskini Mylnej skręcamy w lewo, szlakiem oznaczonym kolorem czerwonym. Szlak w kolorze czarnym, skręcający w prawo, prowadzi do Jaskini Raptawickiej. Jaskinia Mylna jest zdecydowanie najciekawszą ze wszystkich Tatrzańskich jaskiń udostępnionych do zwiedzania bez przewodnika. Znajduje się na wysokości ok. 1098 m. Długość wszystkich korytarzy wynosi ok. 1300 m., z czego do zwiedzania udostępnionych jest ok. 300m. Latem we wnętrzu jaskini panuje temperatura ok. 5 stopni. Czas zwiedzania Jaskini Mylnej jest uzależniony od naszych intencji. Zaliczenie jaskini może trwać ok. 30 min., natomiast jej zwiedzanie nawet kilka godzin. Przejście przez jaskinię jest szlakiem jednokierunkowym. Wyjście znajduje się w innym miejscu, z którego prowadzi ścieżka do Doliny Kościeliskiej, kończąca się w pobliżu Skały Pisanej..\nPierwszą komorę, tzw. Obłazową Jamę można zwiedzić bez światła. Światło naturalne dociera do niej przez dwa okna skalne, tzw. Okna Pawlikowskiego. Do dalszego zwiedzania jaskini absolutnie wymagane jest własne oświetlenie. Najlepiej jeżeli będzie to latarka czołowa, gdyż pewne odcinki korytarzy przyjdzie nam pokonać na czworaka. Polecam też zabrać dodatkowo zapasową latarkę, na wypadek gdyby pierwsza zawiodła. Dno jaskini jest wilgotne, często znajdują się na nim niewielkie kałuże. Należy liczyć się z tym, że przyjdzie nam odrobinę się ubłocić.\nJa, dla własnej wygody, zaopatrzyłem się w jednoczęściowy kombinezon roboczy, który zakładam przed wejściem do jaskini. Dodatkowo posiada on kieszenie na kolanach, do których wsuwam nakolanniki. W takim wyposażeniu jaskinię zwiedzałem dwa razy, zagłębiając się w jej wszystkie zakamarki. Jeżeli ktoś chce tylko „zaliczyć” jaskinię to oczywiście taki ubiór nie jest wymagany, co najwyżej wyjdzie z niej z trochę zabłoconymi kolanami. Jeśli natomiast zależy nam, aby podziwiać niesamowite formy jaskini i zwiedzić jej najdalsze, boczne korytarze, by nacieszyć się błogą ciszą oraz niemalże namacalną, aksamitną czernią to taki ubiór na pewno będzie bardzo przydatny. Bardzo polecam tę drugą formę zapoznania się z jaskinią, która na pewno na długo zapadnie w pamięci i dostarczy wiele wrażeń. Niestety, w tych dalszych zakamarkach natknąłem się na śmieci pozostawione przez pseudo turystów, butelki po napojach i inne, mniej ciekawe rzeczy. Cóż mogę powiedzieć, wstyd mi i mogę tylko życzyć wszystkim, a przede wszystkim tej jaskini, oby takich gości było tam jak najmniej, a najlepiej w ogóle.


Nieruchomości na sprzedaż: gmina Gietrzwałd Sząbruk | Morizon.pl\nmorizon.pl nieruchomości warmińsko-mazurskie Gietrzwałd Sząbruk\nNieruchomości na sprzedaż: gmina Gietrzwałd, Sząbruk\nZnaleziono 43 ogłoszenia, średnia cena 358 034 zł (699 zł/m²)\n2543,08 zł / m²\nDom jednorodzinny na nowym osiedlu w Sząbruku. Więcej zdjęć w galerii zewnętrznej: https://goo.gl/photos/M6Sjv3GKVfdg91TAA Nieruchomość znajduje się w Sząbruku przy ul. Kalinowej 2, około 12 km od centrum Olsztyna. Sząbruk to szybko rozwijająca się miejscowość. Znajdziemy w niej m. in. szkołę podstawową, Orlik, plac zabaw, piekarnię, 2 sklepy spożywcze, kościół i Jezioro Świętajno (Naterskie). Dom usytuowany jest na nowym osiedlu domków jednorodzinnych, graniczy tylko z jednym sąsiadem, a z tarasu rozciąga się widok na\n2555,08 zł / m²\n4 pokoje 207 m² działka 1326 m²\nDom w Sząbruku\nSzukasz nowego domu w okolicy Olsztyna ? Zapraszam do zapoznania się z atrakcyjną Ofertą. Dom wolnostojący zlokalizowany w miejscowości Sząbruk przy ul. Lipowej. DANE TECHNICZNE: Działka ogrodzona o powierzchni 1326m2, na której w 2017r ukończono budowę domu jednorodzinnego. Dom o powierzchni całkowitej 207,43 m2( użytkowej 141,25). Wybudowany z Solbetu. Ściany zewnętrzne ocieplone styropianem gr. 15 cm, natomiast dach wełną gr. ok 30cm. Izolacja fundamentów styropianem aqua 10cm. Okna 3-szybowe PCV. Na podłogach położone są\n1983,49 zł / m²\n5 pokoi 313 m² działka 1604 m²\nREZERWACJA! Oferuję do sprzedaży dom wolnostojący, jednorodzinny, posadowiony na działce o powierzchni 1604 m2. Powierzchnia użytkowa wynosi 170,4 m2, całkowita 312,58 m2. Dom został oddany do użytku w 2010 roku. Działka w pełni zagospodarowana, idealna na spotkania rodzinne, do zabaw dla dzieci. Dom jest gotowy do zamieszkania, przestronny. Zapraszam do szczegółowego zapoznania się z ofertą. Parter składa się z: - salonu z kominkiem z rozprowadzeniem ciepła oraz komunikacją - 59,42 m2 - pokoju o powierzchniach po 12,05\n79,14 zł / m²\n2859,14 zł / m²\n6 pokoi 287 m² działka 2077 m²\nDom w Sząbruku, 200 m od jeziora Naterskiego\nPołożona w odległości ok 200 m od Jeziora Naterskiego nieruchomość, na którą składa się wolno stojący dom, posiadający dwie kondygnacje nadziemne (parter i poddasze użytkowe) oraz działka gruntu o powierzchni 2077 mkw. Budynek wzniesiony został w 2005 roku, jego powierzchnia całkowita wynosi 286,80 mkw, a powierzchnia użytkowa - 208,89 mkw. Rozkład pomieszczeń w budynku: - na parterze o pow. użytkowej 112,5 mkw znajdują się: przestronny, wygodny salon (30,5 mkw), z którego jest wyjście na zadaszony taras, salon połączony\nGietrzwałd, Sząbruk, Jasna\n98,24 zł / m²\nOferuję na sprzedaż działkę budowlaną o powierzchni 2331 m 2 zlokalizowaną w podolsztyńskiej miejscowości Sząbruk, gm. Gietrzwałd. Jeżeli szukasz działki budowlanej w spokojnej, pięknej okolicy, z miłym sąsiedztwem, już przygotowanej do rozpoczęcia budowy, a jednocześnie nie chcesz rezygnować z miejskich udogodnień, to mam dla Ciebie idealną propozycję. Działka położona w bezpośrednim sąsiedztwie działek zabudowanych (niska zabudowa jednorodzinna). Dojazd do działki drogą polną. Działka płaska, niezagospodarowana w\n610 415 zł\nOFERTA dla DEWELOPERA ! SZĄBRUK gm. GIETRZWAŁD pow. olsztyński. NA SPRZEDAŻ DZIAŁKA BUDOWLANA o pow. 9391 m2 POD BUDOWNICTWO WIELORODZINNE - OBJĘTA PLANEM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO - oznaczona symbolem 15 MW. MEDIA : wodociąg i kanalizacja. Na prąd i gaz wydane zostały warunki przyłączenia . DZIAŁKA położona jest w zacisznym miejscu niedaleko centrum wsi SZĄBRUK. Jest to duża, prężna, rozbudowująca się wieś, tylko 14 km od centrum OLSZTYNA. We wsi znajdują się : sklepy, piekarnia Tyrolska, szkoła, punkt przedszkolny,\nOFERTA dla DEWELOPERA ! SZĄBRUK gm. GIETRZWAŁD pow. olsztyński. NA SPRZEDAŻ DZIAŁKA BUDOWLANA o pow. 9.825 m2 pod BUDOWNICTWO WIELORODZINNE - OBJETA PLANEM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO - oznaczona symbolem 15 MW. MEDIA : wodociąg i kanalizacja. Na prąd i gaz wydane zostały warunki przyłączenia. DZIAŁKA położona jest w zacisznej lokalizacji blisko centrum wsi SZĄBRUK. Jest to duża, prężna, rozbudowująca się wieś tylko 14 km do OLSZTYNA. We wsi znajdują się : sklepy, piekarnia Tyrolska, szkoła, punkt przedszkolny, boisko\nPROMOCJA !!! - dla TRZECH PIERWSZYCH KLIENTÓW - TRZY PIERWSZE DZIAŁKI do WYBORU z DWUNASTU w CENIE - 20% TANIEJ ! SZĄBRUK gm. GIETRZWAŁD. POLECAMY na SPRZEDAŻ DZIAŁKI BUDOWLANE pod zabudowę MIESZKANIOWĄ JEDNORODZINNĄ objęte PLANEM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO. DWANAŚCIE DZIAŁEK do wyboru o pow. od 1038 m2 do 1709 m2 w cenie - 65 zł brutto za m2. MEDIA : WODA, KANALIZACJA. DZIAŁKI w kształcie prostokąta, teren płaski . TYLKO 14 km z Olsztyna trasą na Warszawę przez TOMASZKOWO lub od strony Dajtek przez KUDYPY. SZĄBRUK - to\n68,44 zł / m²\n1432 m² budowlana-jednorodzinna\nOlsztyn, Gietrzwałd, Sząbruk, działka na sprzedaż. Na sprzedaż działka o powierzchni 1432 m2 z prawem zabudowy budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym położona w samym centrum miejscowości Sząbruk gmina Gietrzwałd. Działka położona jest w strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w pobliżu terenów zieleni i około 1 km od brzegu jeziora Wulpińskiego. Teren działki dość płaski, nieregularny, wydłużony. Graniczy z dwóch stron z zabudową jednorodzinną. Dojazd do nieruchomości wewnętrzną drogą gruntowo-żwirową, około 100 m od\n7 pokoi 138 m² działka 858 m²\nNewHouse nieruchomości oferuje do sprzedaży dom wolnostojący położony na Warmii niedaleko jeziora Wulpińskiego, 15 km od Olsztyna, w cichej i spokojnej okolicy, z bardzo dobrym dojazdem. Dom podpiwniczony o pow. użytkowej 138m2, na działce 858m2. Parter (90,7m2): 3 pokoje, 2 łazienki, oddzielne WC, przestronna kuchnia z jadalnią, przedpokój . Poddasze użytkowe: 4 pokoje, przestronna łazienka z wanną i WC, garderoba. Obok domu garaż wolnostojący 49m2, wiata na drewno. Dom posiada dwa rozwiązania ogrzewanie: piecowe\n19 216 m²\nOFERTA dla DEWELOPERA ! SZĄBRUK gm. GIETRZWAŁD pow. olsztyński. NA SPRZEDAŻ DZIAŁKA BUDOWLANA o pow. 1,92 ha ( nieruchomość składa się z dwóch działek o pow. 9.391 m2 i 9.825 m2 ) OBJETA PLANEM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO PRZEZNACZONA pod BUDOWNICTWO WIELORODZINNE - oznaczona w planie symbolem - 15 MW. MEDIA - wodociąg i kanalizacja. Na prąd i gaz wydane zostały warunki przyłączenia. DZIAŁKA położona jest w zacisznym miejscu niedaleko centrum wsi Sząbruk. SZĄBRUK to duża prężna, rozwijajaca się wieś tylko 14 km od\nPerfekt Nieruchomości oferuje do sprzedaży działki budowlane pięknie położone "Nad Stawami" w Sząbruku w ok. Jeziora Wulpińskiego. Działki objęte planem zagospodarowania przestrzennego, jako mieszkalno-usługowe powierzchnia działek od 1016 m2 do 3513 m2. Część działek graniczy bezpośrednio ze stawami, które mają połączenie z jeziorem Wulpińskim. Według planu zagospodarowania nowe zabudowy należy wykonywać z cegły, kamienia, drewna o nachyleniach dachów 30-50 stopni pokrytych dachówką lub materiałem dachówko-podobnym w\n4 pokoje 190 m² działka 1207 m²\nDom wolno stojący w Sząbruku\nWolno stojący, parterowy, jednorodzinny dom mieszkalny w trakcie budowy (z 2015 r.), położony na działce o powierzchni 1207 mkw. Poddasze budynku obecnie nieużytkowe, ale z możliwością adaptacji na cele mieszkalne. Stan techniczny budynku: stan surowy otwarty, dach dwuspadowy pokryty dachówką ceramiczną, angobowaną, w kolorze grafitowym. Powierzchnia domu - 190 mkw i obejmuje: pokój dzienny (ok 35 mkw) powiększony o aneks kuchenny, trzy pokoje o pow. 23,5 mkw, 23 mkw, 8 mkw, łazienka z wc, oddzielne wc, pomieszczenie\n2351,23 zł / m²\n4 pokoje 144 m² działka 1207 m²\nPERFEKT Biuro nieruchomości oferuje do sprzedaży wolnostojący, parterowy, jednorodzinny dom położony w miejscowości Sząbruk - gmina Stawiguda. Dom w trakcie budowy, aktualnie stan surowy otwarty z przyłączami (skrzynka gazowa, przyłącze elektryczne, wodno-kanalizacyjne). Dach pokryty dachówką ceramiczną w kolorze grafitowym. Działka w kształcie prostokątu na równym terenie. Powierzchnia całkowita budynku 174,70 m2 , powierzchnia użytkowa 144,18 m2, garaż 33,17 m2. Zestawienie poszczególnych pomieszczeń: pomieszczenie\nDziałka budowlana w Sząbruku , przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, położona pomiędzy ulicami św.Mikołaja, św.Anny i św.Huberta (centrum). W pobliżu tj. głównych dróg znajduje się sieć gazowa,woda,prąd i kanalizacja. Kształt zbliżony do prostokąta. Odległość ok.13km od centrum Olsztyna. W Sząbruku znajduje się szkoła,dwa przedszkola,przychodnia,sklepy spożywcze, kościół itp. Działka z widokiem na jezioro Wulpińskie. Istnieje również możliwość zakupu innych działek o wymiarach:1980m2,1490, 1300m2. Więcej\nDziałka malowniczo położona na wzniesieniu z pięknym widokiem na okolicę. Główne atuty nieruchomości: • piekny widok • uzbrojona • blisko jeziora Działka jednorodzinna (mn). Typ własności: Odrębna własność. Działka płożona w cichej i spokojnej okolicy w gminie Gietrzwałd. Atutem nieruchomości jest bliskość jeziora Wulpińskiego. Teren uzbrojony w wodociąg i kanalizację. Do Olsztyna 10 minut samochodem. Na mamy jeszcze 49 podobnych działek w tej okolicy. Więcej zdjęć i plan powierzchni na metrohouse.pl/TYMO439 ZADZWOŃ.\nwarmińskomazurskie, olsztyński, Sząbruk, działka na sprzedaż. Na sprzedaż działka o powierzchni 1432 m2 z prawem zabudowy budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym położona w samym centrum miejscowości Sząbruk gmina Gietrzwałd. Działka położona jest w strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w pobliżu terenów zieleni i około 1 km od brzegu jeziora Wulpińskiego. Teren działki dość płaski, nieregularny, wydłużony. Graniczy z dwóch stron z zabudową jednorodzinną. Dojazd do nieruchomości wewnętrzną drogą gruntowożwirową, około\n6 pokoi 130 m² działka 1435 m²\nDom mieszkalny, wolnostojący, w stanie deweloperskim, do wykończenia indywidualnego o powierzchni mieszkalnej około 130 m kw (+ powierzchnia dodatkowa na poddaszu) w Sząbruku, w kompleksie domów jednorodzinnych. Miejscowość położona na południowy zachód od Olsztyna w bliskości dwóch dużych jezior: Jeziora Wulpińskiego i Jeziora Naterskiego ( ok. 500 m od domu do plaży). Osiedle dobrze skomunikowane z Olsztynem ( około 10 km, 15 min do Centrum Olsztyna). W bliskiej odległości od nieruchomości znajdują się: szkoła,\n56,81 zł / m²\n1842,47 zł / m²\nNewhouse - Biuro Nieruchomosci Olsztyn oferuje do sprzedaży nowoczesny, jasny dom w stanie surowym otwartym z możliwością wykończenia pod klucz , według projektu Osborne , na zagospodarowanym osiedlu na działce o pow 2330 m2. Gaz, woda, kanalizacja w budynku, prąd na działce. Dom w całości podpiwniczony. W miejscowości szkoła, dwa przedszkola, sklepy, ośrodek zdrowia, dobry i szybki dojazd do Olsztyna od strony Kudyp i Tomaszkowa. ISTNIEJE MOŻLIWOŚĆ ZAMIANY NA MIESZKANIE W OLSZTYNIE Więcej informacji na temat oferty udzieli\n2 429 925 zł\n13 575 m²\nDZIAŁKA Z LINIĄ BRZEGOWĄ JEZIORA WULPIŃSKIEGO!!! Biuro Nieruchomości PERFEKT oferuje na sprzedaż działkę z linią brzegową o pow. 13575 m2 zlokalizowaną na uboczu wsi Sząbruk. Działka jest lekko nachylona do Jeziora Wulpińskiego, posiada długą linię brzegową i przepiękny widok. Na granicy działki nasadzenia w postaci drzew oraz krzewów. Działka uzbrojona w prąd, woda własna (natomiast niedługo zostanie doprowadzony wodociąg). Położenie działki stwarza duże możliwości inwestycyjne, zarówno pod dom, jak hotel lub agroturystykę.\n1831,71 zł / m²\nParterowy, wolnostojący dom mieszkalny w miejscowości Sząbruk. Parter: trzy pokoje, salon, kuchnia, łazienka, kotłownia, wiatrołap, korytarz, pomieszczenie hobby oraz pomieszczenie gospodarcze. Standard wykończenia: Ściany - bloczki; Podłogi - wylewka betonowa; Okna - brak; Parapety - brak; Drzwi zewnętrzne - brak. Ogrzewanie: brak. Opis budynku: Jednokondygnacyjny dom mieszkalny z 2015 roku. Budynek usytuowany na ogrodzonej działce o powierzchni 1207 m2. Zabezpieczenia: brak. Materiał budowlany: bloczek silikatowy.\n2845,45 zł / m²\n330 m² działka 1739 m² wolnostojący\nNOWOCZESNY DOM W SZĄBRUKU PRZY ULICY LEŚNEJ !!! Oferujemy do sprzedaży nowoczesny dom z 2014 roku położony w malowniczym miejscu jakim jest Sząbruk. Nieopodal jezioro wulpińskie, pole golfowe . Dojazd do Olsztyna zajmuje około 20 minut. Usytuowany na działce o powierzchni 1700 m 2, nieopodal lasu. Bardzo dobry dojazd drogą asfaltową i 200 metrów drogą gminną utwardzoną. Dom bardzo nowoczesny ogrzewany pompą cieplną - rozprowadzenia w podłodze. Wykonany z wysokiej klasy materiałów, wykończony w bardzo gustownym stylu.\nZapraszamy do zakupu pięknej działki pod budownictwo jednorodzinne, leżącą na skraju wsi Sząbruk z linią brzegową Kanału Sząbruk. Działka położona w kompleksie 25 działek (od 1000 do 3500 m2), pięknej okolicy, spodoba się każdemu, kto ceni sobie spokój i bliskość natury. Miejscowość Sząbruk leży ok. 15 km od Olsztyna. Dojazd do działki drogą asfaltową oraz gminną gruntową. Wodociąg, kanalizacja i prąd przy działce. W okolicy: szkoła, sklep, kościół, jezioro Wulpińskie i Naterskie, pole golfowe. Serdecznie zapraszamy do\n72,08 zł / m²\nDziałka budowlana w pełni uzbrojona o powierzchni 1318 m2, położona na nowym osiedlu domków jednorodzinnych w miejscowości SZĄBRUK, gmina Gietrzwałd . Odległość: - 30 m do drogi asfaltowej - 8 km do granicy Olsztyna. Bardzo dobry dojazd do Olsztyna przez Naterki lub Tomaszkowo. Działka ogrodzona z dwóch stron ( w sąsiedztwie działki zabudowane). W miejscowości SZĄBRUK jest: szkoła podstawowa z boiskiem ORLIK, sklepy, apteka, kościół, przystanek PKS,straż pożarna. Dojechac można "okejką". W pobliżu: 3 jeziora, las,


Rynek akcji czerwony jak piekło! Trump okazał się niesłowny...\nRnek akcji na czerowno\nJak ważna jest rola państwa, przekonaliśmy się w nocy, kiedy orędzie prezydenta Trumpa skupiło się na zakazie przyjmowania podróżnych z Europy, natomiast prawie nic nie usłyszeliśmy o szczegółach nowego pakietu ratunkowego, m.in. o cięciu podatku o wynagrodzeń. Trump jest ograniczony decyzją Kongresu, który jednak musi działać szybciej, gdyż Wall Street nie czeka. Dziś morze czerwieni przelewa się przez globalny rynek akcji.


Archiwa studia prawnicze - Po Prostu Sara\nPrzedmioty na prawie w UK\nSystem prawny w Wielkiej Brytanii różni się od tego w Polsce. Dlatego studiując prawo w UK mam zupełnie inne przedmioty niż te, które są w Polsce na tym samym kierunku. Zaczynając od tych najbardziej oczywistych, których w Wielkiej Brytanii nie ma, takich jak prawo rzymskie, łacina, prawo konstytucyjne. A kończąc na tych, które przez brytyjskie uczelnie są uważane za zbędne, czyli informatyki, filozofia, wf. [fb_button] Mój uniwersytet wyróżniają nie tylko zupełnie inne przedmioty, ale także ich ilość. Na każdym roku akademickim, mam tylko 4 różne rodzaje zajęć. Przy czym...\nSystem prawny w Wielkiej Bryta...


Niteczkowy zawrót głowy: Radosna twórczość frywolitkowa\nDzisiaj będzie post o moich poczynaniach frywolitkowych, taka moja naprawdę radosna twórczość, bo samoukowa na podstawie książek o robótkach frywolitkowych, jakie sprezentowała mi, nasza znajoma Pani Stefania z Poznania. Bardzo serdecznie Jej dziękuję i jestem Jej za te książki niezmiernie wdzięczna.\nNa początek jednak dziękuję moim Drogim Obserwatorkom i Komentatorkom za miłe i ciepłe słowa pod ostatnim postem.\nDokończyłam też białe balerinki dla dziecinki. Oto i one:\nTeraz do sedna. Frywolitkować czółenkami próbuję nauczyć się już od jakiś 5 lat, a igłą od niecałego roku. Za każdym razem kończy się tak samo: efekt końcowy inny niż zamierzony, masa poplątanych nici i cała sterta felernych elementów...., ale z uporem maniaka próbuję, może kiedyś się uda. Dzisiaj tylko prace wykonane igłą.\nMoja młodsza Córcia za parę dni będzie miała ślubowanie w I klasie i na tę okazję przygotowałam Jej kołnierzyk według zmodyfikowanego przeze mnie wzoru z książki Lyn Morton "Frywolitki". Kołnierzyk tam nazywa się Eunice, mój jest wykonany igłą:\nIgłą powstał też frywolitkowy aniołek z szydełkową główką i aureolką:\noraz kilka dzwoneczków:\nMiał powstać jeszcze jeden dzwoneczek, ale przy moim szczęściu we frywolitkach coś poknociłam i zamiast dzwoneczka wyszło coś na kształt koszyczka:\nAleż mi wyszły koślawe!!! Muszę już kończyć zanim ten komputerowy żółw zje resztki moich stalowych nerwów. Wkrótce znowu dłużej zatrzymam się na Waszych blogach by popodziwiać cuda Waszych rąk!!! Pozdrawiam serdecznie, trzymajcie się ciepło i zdrowo!!!\nAutor: Bożena o 09:41:00\nMała Sowa 8 października 2013 09:57\nNazwa frywolitki kojarzy mi się z czymś lekkim i frywolnym:) A tak serio to prześliczne te aniołki, dzwonki i kołnierzyk, taka umiejętność to dopiero coś:) Trochę wydają mi się podobne do sutaszu, ale co ja tam wiem?\nbocia 8 października 2013 10:30\nWiesz tyle samo co i ja:)))Mnie z kolei słupki frywolitkowe kojarzą się z tymi makramowymi, ale to już musiałybyśmy ekspertów frywolitkowych zapytać:) Pozdrawiam\nnawanna 8 października 2013 13:34\nWspaniałe rzeczy stworzyłaś!!! Ja ciągle obiecuję sobie, ze nauczę się frywolitki, no i na obietnicach się kończy. Wszystkiego najlepszego dla Pierwszoklasistki! Ja też za parę dni będę miała ślubowanie moich pierwszaczków:)\nVioletta Sułkowska 9 października 2013 11:30\nAle słodki jest ten koszyczek i kołnierzyk pięknie wygląda :)) pozdrawiam Viola\nNatalia 10 października 2013 07:51\nCuda, same cuda, w szczególności te "figurki":)\nKasia 7 października 2016 09:36


Pogoda Saprynovichi na 14 dni ⇒ Prognoza pogody w Saprynovichi na dwa tygodnie (14-16 dni) <Białorus> ⇒ METEOPROG.PL\nPrzegląd pogody na 16 dni w Saprynovichi\nPogoda w Saprynovichi\nPogoda Saprynovichi – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Saprynovichi dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Saprynovichi na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Saprynovichi - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Saprynovichi pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Saprynovichi – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Saprynovichi tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPogoda w Saprynovichi na 14 dni\n54° 2′ 6″ N 31° 48′ 29″ E


KarolinaG95: Deszczowa niedziela ??\nDeszczowa niedziela ??\nWczoraj był spacer, dzisiaj mam nadzieję, że też będzie, ale od samego rana pacer kropi deszcz... mam nadzieję, że spacerek jednak się uda :) Dzisiaj pokażę Wam kilka zdjęć mojego 'luzackiego'? outfitu, czyli takiego, w którym czuję się bardzo wygodnie :)\nMoja babcia, która obecnie jest u mnie sprezentowała mi kolczyki. Są one proste ale właśnie to sprawia, że są takie fajne. Nie są jakieś strasznie 'krzykliwe' i spokojnie można je założyć do każdego stroju, jeśli tylko odpowiada nam ich kolor.\nTe kolczyki mają fajny pomarańczowy kolor(troszkę dający po oczach) z białymi ciapkami :) Wydaje mi się, że będą one często gościły w moich stylizacjach :))\nTeraz właśnie rozpracowuję nową klawiaturę, ponieważ jest ona mała i ma różne skróty, których jeszcze nie opanowałam, ale do końca dnia powinnam dać sobie z nią radę ;p - najważniejsze, że nie słychać jak stukam w przyciski na niej ;D - tak było ze starą klawiaturą i niestety wszyscy mnie cały cZas upominali ... :/ co ja poradzę na to, że lubię ten dźwięk, kiedy słyszę, że coś piszę, hehe xd.\nDziś tylko jedna stylizacja wykonana by me :)\nA nazwałam ją "Miejski Park". Wiem, że nie powinno się zaczynać od 'a', ale tak jakoś wyszło ;)\nKończąc tego 'niesamowicie bogatego' pod względem zdjęć i obrazków posta proszę Was abyście cieszyli się z każdej rzeczy, nawet tej najmniejszej :) Nie narzekajmy cały czas na to, jak jesteśmy biedni i poszkodowani przez los... nauczmy się cieszyć tym co mamy, cieszmy się każdym dniem ;)! Przecież to jest najważniejsze!! Na koniec takie zdanie, cytat, który mi zapadł głęboko w pamięci i mam nadzieję, że weźmiecie go sobie do serca, pomyślicie o tym co pisałam i wyciągniecie wnioski.\n'Nie czekaj aż burza minie. Naucz się tańczyć w deszczu!'\nmrsczarymary 18 sierpnia 2011 19:31\nTeż mam koszulkę z takim napisem :D


Program telewizyjny Atomówki na żywo przedstawia nowe Atomówki\nNadszedł czas, aby odłożyć nasze dziecinne rzeczy, a te rzeczy muszą obejmować ukochany animowany serial Craiga McCrackena z 1998 roku The Atomówki. Na szczęście powinieneś mieć możliwość sięgnięcia po Atomówki, nadchodzącą serię akcji na żywo o młodych superbohaterach w wieku dorosłym - których spotkasz, zobacz poniżej.\n`` Wybuchowa erupcja '' skały Saint Vincent, gdy wulkan Soufriere wypluwa popiół na Karaibach\nZdjęcie z wybuchu, który miał miejsce w La Soufriere. W piątek na małej karaibskiej wyspie St.\nNagroda SAG dla Najlepiej Ubranych trafia do… Wszystkich tych mężczyzn w kolorowych garniturach\n(LR) Kelvin Harrison Jr., Leslie Odom Jr.\nNajwyraźniej nowe, odważne Atomówki, które mają pokonać bzdury dzieciaka Mojo Jojo\nNie-Wesołych Świąt od Mojo Jojo Nie jest wcale jasne, w jaki sposób nadchodzący, szorstki pilot Atomówki z akcją na żywo -ak\nNajnowszy zwiastun Amazon Them dodaje więcej nadprzyrodzonych przerażeń do horroru rasizmu\n„Miłość to rozpórka”. Nienawiść to potknięcie: The Root prezentuje, że świeci! Pozdrawia Świętych z Czarnego Dna z Alice Randall\nNa wypadek, gdybyście nie zauważyli, „Czarna radość” była naszym tematem na Miesiąc Czarnej Historii 2021 w The Root - a ponieważ miesiąc zbliża się do końca, dobrze jest, abyśmy dzielili radość, którą jest pisarka Alice Randall. Być może znasz Randalla z jej bestsellerowej (i kontrowersyjnej) parodii z 2001 roku Przeminęło z wiatrem, ponownie przedstawionej z mniej romantycznego i znacznie bardziej odpowiedniego punktu widzenia jako The Wind Done Gone.\nWreszcie zwiastun filmu o Marii Magdalenie, który zrodził najlepsze zdjęcie z planu wszechczasów\nOkoło 37 lat temu - a więc w kwietniu 2017 roku - świat otrzymał ujęcie z planu zdjęciowego Marii Magdaleny, na którym Rooney Mara w kostiumie przypadkowo zrobiła sobie przerwę na papierosa przed ukrzyżowanym ciałem Chrystusa. A teraz wreszcie mamy zwiastun! Opóźnienie wynika z faktu, że film został złapany jesienią przez Harveya Weinsteina; była to funkcja Weinstein Company i została wydana na całym świecie w zeszłym roku, ale IFC Films w końcu wyciągnęła ją z czyśćca i wyda w kraju przed Wielkanocą.


Wysoka latarnia dekoracyjna Scenka zimowa | Lampy.pl\nNastrojowo oświetlona latarnia dekoracyjna Scena zimowa\nTa dekoracyjna latarnia LED Scena zimowa stworzona została na takiej samej zasadzie jak jednak ze znanych i lubianych kul śnieżnych: Motyw - tu jest są to mężczyzna i kobieta stojący pod latarnią - otoczony jest wodą, w której pływają małe płatki brokatu. Oczywiście ta latarnia dekoracyjna LED jest podświetlona ciepłobiałym światłem diod, dzięki czemu cała scena wygląda na bardzo nastrojową. Świetny element dekoracyjny na czas adwentu i Bożego Narodzenia, zasilany trzema bateriami AA. Pasujące baterie można zamówić w dziale „Akcesoria dodatkowe”.\n- wbudowany 5-godziny timer\nXodyse 3 miesiące temu\nW latarni za dużo jest sztucznego śniegu. Nie stwarza to ciepłego klim...\nW latarni za dużo jest sztucznego śniegu. Nie stwarza to ciepłego klimatu tylko wygląda na zamieć śnieżną, przez co nie widać umieszczonych w niej postaci. Mylące również jest pokazywanie na stronie latarni wraz z grającą kolędą bo można uznać że to latarnia z pozytywką a tak nie jest.


Silence premiera gry na PC, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Gry » PC » Silence\nWedług naszych informacji premiera gry 'Silence' zapowiadana jest na 18.11.2016 (Polska).\nNa co ma pojawić się gra Silence?\nW tę grę można zagrać na PC, PlayStation 4 oraz Xbox One. W celu zmiany platformy należy wybrać odpowiednią wersję w polu "Informacje", które znajduje się w górnej części strony.\nKiedy gra Silence ma zadebiutować na PC?\nGra pojawi się 18 listopada 2016 (data wydania w Polsce), 15 listopada 2016 (premiera w Europie), 15 listopada 2016 (data premiery w USA). Obecnie wyświetlaną datę można zmienić klikając we flagę. Dodatkowe ustawienia regionalne dostępne są w zakładce "Moje konto".\nAby otrzymywać najnowsze doniesienia o grze skorzystaj z przycisku "Obserwuj premierę" znajdującego się na pasku z opcjami. Informacje o zmianach zostaną wysłane na podany adres e-mail oraz będą opublikowane na stronie "Aktualności".\nChcę nabyć grę Silence. W którym miejscu mogę nabyć ten produkt?\nGrę Silence można zakupić tutaj. Z prawej strony znajduje się zakładka "Gdzie kupić?", w której wymienione są sklepy sprzedające ten produkt.\nZrzuty ekranu i zwiastuny z gry można przeglądnąć w galerii.\nW którym miejscu poczytam bieżące wiadomości dotyczące gry?\nŻeby to zrobić trzeba nadać właściwą ocenę, a następnie zaznaczyć wybór kliknięciem. Żeby oddać głos trzeba posiadać konto w serwisie.\nPremiera gry Silence nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nNad produkcją gry czuwa studio Daedalic Entertainment. Żeby zobaczyć jakie inne gry zostały stworzone przez to studio należy skorzystać z ego odnośnika lub przejść do pola "Informacje" i kliknąć w nazwę producenta.\nFirma Daedalic Entertainment dogląda wydania gry. Listę gier komputerowych wydanych przez tę firmę można znaleźć utaj.\nGra nazywana jest również następująco: Silence: The Whispered World 2.\nKiedy premiera Silence? Kiedy wychodzi Silence?\nData wydania gry zaplanowana została na 18.11.2016. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2016 roku.\nZobacz również: Midnight - Rebirth By Blasphemy premiera | Small World kiedy wyjdzie? | Kiedy premiera Paulina Wróbel - Szczęśliwe zakończenie?\nData ostatniej aktualizacji: 2017-10-16 12:48:38\nSilence data premiery\n15 listopada 2016, wtorek


Turbosprężarka Seat Toledo III 2.0 TDI 140 KM 724930-6 cena\nCharakterystyka turbodoładowania o numerze 724930-6 do pojazdu Seat Toledo III 2.0 TDI 140 KM\nTurbosprężarka do auta marki Seat Toledo III proponowana jest w sklepie w opcji regenerowanej, fabrycznie nowej a także używanej. Kwota do uiszczenia za turbosprężarkę zapisana powyżej stosuje się do turbiny zregenerowanej na oryginalnych elementach, objętej gwarancją bez pułapów przejechanych kilometrów. Opisywana turbina będzie działać w samochodach takich, jak przykładowo Audi A3, Seat Altea, Seat Leon, Skoda Octavia, VW Golf, VW Passat, VW Touran, Skoda Superb, VW Golf Plus, VW Cross Golf, VW Jetta, .\nPasujące modele Audi A3 Seat Altea Seat Leon Skoda Octavia VW Golf VW Passat VW Touran Skoda Superb VW Golf Plus VW Cross Golf VW Jetta\nTagi turbo turbina turbosprężarka sklep gwarancja Seat Toledo III 2.0 TDI cena nowa regeneracja\nTurbina mająca numer 724930-6 może być stosowana jako substytut dla części o numerach 724930-0001, 724930-0002, 724930-0004, 724930-0006, 724930-0008, 724930-0009, 724930-1, 724930-2, 724930-4, 724930-5001S, 724930-5002S, 724930-5004S, 724930-5006S, 724930-5008S, 724930-5009S, 724930-6, 724930-8, 724930-9, 724930-9009S, 724930-0010, 724930-0012, 724930-5010S, 724930-5012S, 724930-10, 724930-12, 53039887005, 03G253014H, 03G253014HX, 03G253014HV, 03G253019A, 03G253019AX, 03G253019AV, 03G253010J, 03G253010JX, 03G253010JV, . Auto z logo Seat typ Toledo III to pojazd, który premierowo przedstawiono w roku 2006, czyli już w XXI wieku, natomiast wyrabiane było to auto do należącego do XXI wieku roku 2009. Typ Toledo III producenta Seat zdobył duży szacunek w świecie motoryzacji głównie z racji wyjątkowej sprawności a także finezyjnego dopracowania. Samochody Seat Toledo III da się nabyć w różnych wariantach wśród których wymienić można Hatchback, i w dopasowanych opcjach karoserii, z których wyróżnić można na przykład cieszący się popularnością hatchback. Ten konkretny model zainstalowane ma fabrycznie miejsca wyznaczone dla pięciu pasażerów. Silniki montowane w Seat Toledo III można znaleźć od wielkości 1968 ccm pojemności silnika, co dawało możliwość na uzyskanie najwyżej do 4 000 obrotów i najwyżej 320 Nm momentu obrotowego, przy czym moc jednostki napędowej wynosiła 140 KM, co stanowi około 102,94 kW. Silniki spalinowe w Seat Toledo III posiadały liczbę czterech cylindrów jak również 2 zawory na cylinder. Silniki Diesla, jakie wykorzystywane były w Seat Toledo III to między innymi BKD, AZV, BKP, , BKD, AZV, BKP, . Zużycie paliwa rzeczywiście jest możliwe by sprowadzić do wartości w przedziale od 4.8 l/100 km do 7.7 l/100 km litrów/100 km. Jednostki dostępne były w schemacie układ rzędowy. W silnikach samochodów stosowano wielorakie modele dostarczania paliwa, w tym moduł wtryskiwacza. Średnice cylindrów sięgały aż do 81 mm, natomiast wartość zasięgu ruchu tłoka przyjmowała wielkości 95 mm najwięcej. Ze względu na wersję określonego modelu masa samochodu osobowego Seat Toledo III przyjmowała wartości pomiędzy 1454 kg do 2054 kg. Seat Toledo III ma długość 4,458 m, różnice cechowała na dodatek pojemność przestrzeni bagażowej: w najbardziej oszczędnej wersji mieści 500 l do 500 l, w największej odmianie konstrukcji nadwozia Seat Toledo III. Bak może zmieścić aż do 55 litrów. Pełen zbiornik paliwa zapewniał możliwość przemierzenia od 710 do 1 150 km. Odstęp między osiami w aucie Seat Toledo III ma 2,578 m podczas gdy odstęp między kołami 1,534 m, podczas gdy tylnych kół 1,523 m.


Kolejny rolnik poszkodowany przez asesora komorniczego - Dziennik Wschodni\nKolejny rolnik poszkodowany przez asesora komorniczego\nPowraca sprawa asesora komorniczego, który zasłynął zabraniem ciągnika niewinnemu rolnikowi. Okazuje się, że ofiar wykonanych przez niego bezprawnie egzekucji komorniczych jest więcej. Straty liczy tym razem mieszkaniec okolic Łodzi, któremu ten sam komornik skonfiskował traktor i maszyny rolnicze. Rolnik chce nie tylko zwrotu mienia, ale i nawiązki za poniesione straty.\n"Komornik powiedział, że trafię do noclegowni, a o dzieciach zdecyduje sąd" 287 47\nwideo rolnictwo komornik


Pogoda dla Kowar na 4 października 2020 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Kowar na 4 października 2020\nSobota, 3 października 2020 (04:16) Aktualizacja: Niedziela, 4 października 2020 (04:17)\nW niedzielę 4 października, w Kowarach będzie częściowo słonecznie z przelotnymi opadami.\nBędzie to bardzo ciepły dzień. Niedziela 4 października będzie jednym z tych dni, kiedy maksymalną temperaturę 19 stopni zanotujemy w nocy. Przewidujemy, że od tego momentu temperatura będzie spadała i około godziny siódmej wynosić będzie 14 ºC. Do piętnastej temperatura wzrośnie do 18 ºC. Pod wieczór słupki rtęci będą spadać i o 22:00 powinny pokazywać tylko 10 ºC.\nOpady deszczu będą niewielkie, wyniosą 8 mm i wystąpią one w nocy i przez większość dnia.\nZmienny słaby wiatr będzie wiał z prędkością 7 km/h. Najsilniejsze podmuchy wiatru mogą osiągnąć 22 km/h.\nIndeks promieniowania UV będzie średni, na poziomie 3 w 10-stopniowej skali.\nSłońce wstanie o 7:02, a zajdzie o 18:27. Dzień potrwa 11 godzin i 25 minut i będzie dłuższy od najkrótszego dnia w roku o 3 godziny i 28 minut.\nKsiężyc zajdzie o 9:23, a ponownie pojawi się na niebie o 19:44. Osoby wrażliwe na jego oddziaływanie może zainteresować informacja, że nasz naturalny satelita będzie widoczny w 94 procentach i był w pełni trzy dni temu. Osoby te ucieszy zapewne informacja, że Księżyc był w sobotę w apogeum, czyli najdalej od Ziemi.


To nie musi być rak – Imieninowe\nOpublikowano 11 miesięcy temu: 29 czerwca, 2020 Lifestyle.newseria.pl Przeczytasz w: 6 minut/y\nCiągle boli cię brzuch, masz powracające duszności, a może inne niepokojące dolegliwości? Sprawdzając w internecie, co mogą oznaczać, nietrudno natrafić na wzmiankę, która nakieruje cię na podejrzenie, że masz raka. Nie warto jednak od razu zakładać najgorszego\nOryginalny tytuł wiadomości prasowej: To nie musi być rak\nJednym z najgorzej rokujących nowotworów złośliwych, a równocześnie najczęściej występującym wśród Polaków jest rak płuc. Częściej dotyka on mężczyzn niż kobiety. To jedyny nowotwór, w przypadku którego szacuje się, że liczba nowych zachorowań jest podobna do liczby zgonów. Nic więc dziwnego, że jego podejrzenie może budzić strach. We wczesnych fazach rozwoju choroba ta nie daje żadnych znaczących objawów, a jeśli już się pojawią, to często bywają bagatelizowane. Alarmujące powinno być utrzymywanie się kaszlu przez dłuższy okres, nawracające zapalenie płuc, a także odkrztuszanie krwistej wydzieliny. Pojawić się mogą także duszności i trudności w przełykaniu. Czy wszystkie te dolegliwości jednoznacznie wskazują na raka płuc? – Objawy bardzo zbliżone mogą występować także w przypadku gruźlicy, która może „imitować” nowotwór – tłumaczy dr Witold Jarosiński z Affidea. – Choroba ta również nie daje na początku żadnych znaczących objawów, a kiedy już się pojawią, to bardzo przypominają one te występujące w przypadku raka – dodaje. Gruźlica jest bardzo zakaźna i łatwo się nią zarazić. Jednak w Polsce istnieje obowiązek szczepień, co znacznie zmniejsza ryzyko wystąpienia ciężkich postaci tej choroby. Jej skuteczne leczenie opiera się zwykle na kilku lekach, stosowanych tak długo, by nie przeżyły nawet najbardziej oporne bakterie.\nA to już wiesz? Jak smakuje jesień: te warzywa włącz do swojego menu\nDo wspomnianych przez dr. Witolda Jarosińskiego metod diagnostycznych należy m.in. rezonans magnetyczny, który za pomocą pola magnetycznego i fal radiowych umożliwia uzyskanie obrazów ośrodkowego układu nerwowego, tkanek miękkich i innych narządów wewnętrznych. Ta technika stosowana jest m.in. w diagnostyce raka piersi. Często zalecanym badaniem jest też tomografia komputerowa, która jest skuteczna w rozpoznawaniu i monitorowaniu schorzeń w obszarze m.in. głowy, kręgosłupa, klatki piersiowej, jamy brzusznej, a także naczyń krwionośnych czy serca. Obrazy narządów wewnętrznych w przypadku tej metody powstają dzięki wykorzystaniu promieniowania rentgenowskiego. Gdy natomiast pojawi się podejrzenie nowotworu jelita grubego, często stosuje się także kolonoskopię. W przypadku „tradycyjnej” kolonoskopii niezbędne jest wprowadzenie pacjentowi przez odbyt wziernika z kamerą, co może być dla niego dość bolesne i zwykle wymaga znieczulenia. Jest jednak alternatywa – wirtualna kolonoskopia. – Ta metoda pozwala na zobrazowanie ścian i wnętrza całego jelita grubego od odbytnicy aż do kątnicy za pomocą trójwymiarowych obrazów uzyskanych w tomografii komputerowej. Dzięki specjalnemu oprogramowaniu przetwarzamy obrazy i uzyskujemy odwzorowanie wewnętrznej powierzchni ścian jelita pacjenta. Widzimy całe jelito grube, możemy więc precyzyjnie zlokalizować ewentualne zmiany. Takie badanie trwa zwykle tylko 15-30 minut – mówi dr Witold Jarosiński z Affidea.\nA to już wiesz? Mateusz Gessler: Wiele restauracji nie podniesie się z kryzysu spowodowanego pandemią. Będzie to trochę prawo dżungli, na rynku pozostaną najmocniejsi\nTo nie musi być rak https://www.imieninowe.pl/to-nie-musi-byc-rak\nPiwne SPA- weekendowe przyjemności dla ciała i ducha dostępne w stolicy →\n27 kwietnia, 2021 Lifestyle.newseria.pl\n24 grudnia, 2020 Lifestyle.newseria.pl\n16 listopada, 2020 Lifestyle.newseria.pl\n20 października, 2020 Lifestyle.newseria.pl\n16 kwietnia, 2021 Lifestyle.newseria.pl\nPaula Tumala, przedszkolankowo, dzień gofra, imeniny Marzeny kiedy, eduzabawy, skróty klawiszowe, nawożenie chomikuj


klasa ścieralności paneli - Forum 2021 - RODZICE.PL\nbędą panele bo na kładzenie podłogi klejonej nie mamy……czasu\nale chcę coby te panele miały sens czyli nie gięły i wyginały się przy każdym uderzeniu. Czytałam, że najlepiej od ac4 ma ktoś ac5?\njak się ma klasa ścieralności do “urody” tychże?\n2 odpowiedzi na pytanie: klasa ścieralności paneli\nac4 kronopol dąb bergen – jestem zadowolona.\nMy mamy ac4 “dąb bagienny” firmy classen. Ogólnie jest ok, ale:\n– teraz wybrałabym panele z v-fugą, bo wyglądają bardziej naturalnie i lepiej prezentują się łączenia\n– ac4 wystarczy jeżeli nie ma np. bezpośredniego wyjścia na taras (czy do ogródka) i ciągłego wnoszenia piachu itp., u nas cała podłoga jest ok, tylko w jednym miejscu jakby kamieniem wbitym w podeszwę buta Oliś zarysował – rysa jest głęboka\n– jeżeli macie ogrzewanie podłogowe wybierzcie jak najcieńsze, tzn. przy tej klasie ścieralności około 7-8 mm\nZnasz odpowiedź na pytanie: klasa ścieralności paneli