Bunt FM – Wikipedia, wolna encyklopedia\nWytwórnia MarVista, Two 4 the Money Media\nRadio Rebel – jest to film z kanonu Disney Channel Original Movie na podstawie powieści pt. Shrinking Violet. Film został wyreżyserowany przez Petera Howitta, napisanym przez Erika Pattersona i Jessicę Scott.\nLicealistka ostatniego roku Tara Adams jest nieśmiałą nastolatką, która boi się odezwać do kogokolwiek na szkolnym korytarzu. Jednak w domu, z pomocą laptopa i internetu jej życie nabiera tempa - dziewczyna nagrywa audycje w formie podcastów jako "Buntowniczka". Przypadkowo zostaje nakryta przez jej ojczyma i zaczyna nagrywać audycje dla najgorętszej stacji radiowej w Seattle, która jest przez niego kierowana. Wkrótce miasto zaczyna szaleć na punkcie tajemniczej DJ-ki z "SLAM FM", a Tara z nieśmiałej uczennicy zamienia się w pewną siebie osobę. Nawet Gavin, chłopak w którym Tara boi się rozmawiać wychwala nową radiową audycję. Jednak gdy "SLAM FM" organizuje bal na zakończenie szkoły dziewczyna zaczyna panikować, ponieważ jest jedną z dwóch kandydatek na królową balu. W końcu dziewczyna odważa się i wychodzi na scenę.\nAtticus Mitchell jako Gabe\nJózef Pawłowski – Barry\nJoanna Pach-Żbikowska – Cami Q\nGrzegorz Kwiecień – DJ\nPrzemysław Wyszyński – Gavin\nPrzemysław Stippa – Larry\nMarcin Przybylski – Rob


Juniperus communis 'Horstmann' - Związek Szkółkarzy Polskich\nJałowiec pospolity występuje na terenie całego kraju w jasnych lasach sosnowych, brzezinach i na wrzosowiskach. Najczęściej rośnie na glebach jałowych, piaszczystych lub kamienistych. Szkółki roślin ozdobnych oferują duży wybór odmian jałowca pospolitego, zarówno tych o pokroju wzniesionym jak rozpostartym nisko przy ziemi. Jedną z niezwykle malowniczych form jałowca pospolitego jest odmiana ‘Horstmann’ o atrakcyjnych, zwisających pędach i nieregularnym pokroju. Starsze rośliny przypominają cyprysik nutkajski ‘Pendula’, ale są o wiele mniej wymagające i bardzo odporne na niskie temperatury.\nJuniperus communis ‘Horstmann’ został wyselekcjonowany w niemieckiej szkółce G. Horstmanna. Rośliny tworzą oryginalne, szerokie krzewy o przewisających pędach. W wieku 10 lat dorastają do 1,5 metra wysokości oraz podobnej szerokości. Od pędu głównego odchodzą horyzontalnie ułożone pędy boczne. Wyrastające na nich gałązki, oraz końce pędów, zwisają, dzięki czemu rośliny przybierają malownicze kształty, przypominające z oddali bajkowe, tajemnicze postacie. Odmiana ‘Horstmann’ ma sztywne, bardzo kłujące, zielone igły długości 10-15 milimetrów, ustawione po 3 w okółku. Kwiaty, wyłącznie męskie, pojawiają się wiosną, dlatego rośliny nie tworzą nasion i są rozmnażane wyłącznie wegetatywnie.\nJałowiec pospolity ‘Horstmann’ należy do roślin wyjątkowo łatwych w uprawie, o skromnych wymaganiach glebowych. Doskonale rośnie na stanowiskach suchych, słonecznych, glebach ubogich w składniki pokarmowe. Znosi słabe zacienienie, źle rośnie jedynie na miejscach zbyt wilgotnych lub podmokłych. Całkowicie mrozoodporny, bez obaw może być sadzony na terenie całego kraju. Płytki i rozległy system korzeniowy sprawia, że rośliny źle reagują na przesadzanie. Dlatego przed sadzeniem należy dobrze się zastanowić nad wyborem miejsca, tak aby uniknąć ewentualnego późniejszego przesadzania. Młode rośliny można prowadzić przy paliku, dzięki temu wykształcą pionowy przewodnik, egzemplarze rosnące swobodnie przyjmują zwykle formy bardziej szerokie i nieregularne.\nJałowiec ‘Horstmann’ najlepiej prezentuje się sadzony pojedynczo w miejscach wyeksponowanych. Doskonale komponuje się z innymi roślinami iglastymi, może rosnąć w dużych ogrodach skalnych i na wrzosowiskach. Naturalne tło dla jałowca pospolitego tworzą brzozy, sosny i modrzewie. Tak skomponowane nasadzenia sprzyjają pojawianiu się grzybów (maślaki, kozaki) oraz przyciągają do ogrodu ptaki.


Wielkopolscy uczniowie najgorsi w kraju\nDodano piątek, 29.05.2009 r., godz. 08.08\nTak źle jeszcze nie było. Szóstoklasiści z Wielkopolski napisali sprawdzian najgorzej w kraju. Średnia województwa to 22 punkty. Najlepiej poradzili sobie uczniowie szkół prywatnych, społecznych i muzycznych.\nUczniowie klas szóstych coraz gorzej radzą sobie ze sprawdzianem kończącym naukę w podstawówkach. W tym roku nasze województwo jest na ostatnim miejscu. Dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej nie jest zdziwiona takim wynikiem. "Wielkopolska od 2002 roku ma z roku na rok wynik niższy na tle populacji - tłumaczy Zofia Hryhorowicz z OKE - Każdego roku trochę alarmujemy, mówimy o tym, iż zdarzy się taki moment, kiedy będziemy w tej tabeli szesnastu województw najniżej i ze smutkiem to stwierdzam, że dziś w tym miejscu właśnie jesteśmy."\nWyniki pokazały, że młodzi wielkopolanie czytać potrafią tylko na poziomie zadowalającym. Za pisanie nie dostali nawet połowy punktów. Z języka polskiego, uczniowie zdobyli w teście średnio zaledwie 22 na 40 punkty. Jak poinformowała dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej Zofia Hryhorowicz Wielkopolscy uczniowie potrafią czytać jedynie na poziomie zadowalającym a z pisania nie otrzymali nawet połowy punktów. Szóstoklasiści mają też kłopoty z przestrzeganiem norm gramatycznych, ortograficznych i interpunkcyjnych. Nie radzą sobie z rozumowaniem i wykorzystaniem wiedzy w praktyce.\nW Poznaniu najlepiej wypadły szkoły prywatne, społeczne i muzyczne. PLANSZA średnio 34 punkty na 40 możliwych zdobyli uczniowie z prywatnej Eureki. W pierwszej piątce są również: Społeczna SP nr 1, Piątkowska Szkoła Uspołeczniona, Prywatna SP "Olimpijczyk", Społeczna SP nr 3 "Dębinka" oraz Społeczna SP nr 2. Średni wynik w Wielkopolsce od 2002 roku spadł o prawie 7 punktów. Wówczas tutejsi uczniowie zdobyli średnio 28,7 punktu.\nTegoroczne wyniku na pewno dadzą większości do myślenia a także zmobilizują do efektywniejszej pracy. Warto jednak pamiętać, że wyniki egzaminów to nie tylko prezentacja stanu wiedzy uczniów, ale także kompetencji nauczycieli oraz funkcjonowania całego sytemu polskiej edukacji.\nCzy Twoim zdaniem poziom nauczania w szkołach podstawowych obniża się?\nW ankiecie wzięło udział 184 osoby!


Zanim się pojawiłeś. Outlet - Jojo Moyes - książka – Ravelo – tania księgarnia\nKsięgarnia Ravelo.pl > Książki > Literatura piękna > Romans, erotyka > Zanim się pojawiłeś. Outlet\nZanim się pojawiłeś. Outlet\nwydawca: Świat Książkidata wydania:2016 oprawa: twarda liczba stron 382\nWydawca: Świat KsiążkiData wydania:2016 Oprawa: twarda, 382 stron\nPełny opis książki – Jojo Moyes "Zanim się pojawiłeś. Outlet"\nnumer produktu: 100605425\nKsiążki > Literatura piękna > Romans, erotyka > Jojo Moyes - Zanim się pojawiłeś. OutletKsiążki > Literatura piękna > Powieść zagraniczna > Jojo Moyes - Zanim się pojawiłeś. Outlet\n35.70 zł 27.63 zł\nDodaj recenzję produktu "Zanim się pojawiłeś. Outlet"\nNiektóre sprawy nigdy się nie przedawniają! Agata mimowolnie staje się uczestnikiem tragedii – młoda kobieta ginie pod kołami samochodu. Wszystko wskazuje na to, że nie był to nieszczęśliwy wypadek, a dokładnie zaplanowane zabójstwo. Sprawa komplikuje się, kiedy na jaw wychodzą dawne powiązania...zobacz więcej »


Sarah Wright Olsen Wzrost, waga, wiek, małżonek, rodzina, fakty, biografia\nSarah Wright Olsen Szybkie informacje\nData urodzenia 28 września 1983\nMałżonka Eric Christian Olsen\nSarah Wright Olsen jest amerykańską modelką i aktorką mężatką NCIS: aktora z Los Angeles Erica Christiana Olsena. Jej najbardziej znanym projektem filmowym była rola u boku Toma Cruise'a w American Made (2017). Wraz z bliską przyjaciółką Teresą Palmer w 2015 roku założyła blog o zdrowiu i rodzicielstwie o nazwie Your Zen Mama, aw 2018 roku uruchomiła linię produktów do pielęgnacji skóry o nazwie Bāeo . Ma ogromną bazę fanów mediów społecznościowych z ponad 200 tysiącami obserwujących na Instagramie.\nPacific Palisades, Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone\nSarah studiowała w Le Grande Elementary School i Hart County High School oraz ukończyła Seneca High School w Louisville, Kentucky.\nByła modelka, aktorka, przedsiębiorca\nOjciec - Robert L.Wright Jr. (Preacher) (wygasł 2016)\nMatka - Debbie Bramble (Administrator)\nRodzeństwo - Samuel Ray Wright (młodszy brat) (służy w armii Stanów Zjednoczonych)\nInni - Paul Olsen (teść) (główny trener Cross-Country & Track i profesor angielskiego w Augustana College), Jeanne Olsen (teściowa) (emerytowany kapelan w Genesis Health System) David Ray Bramble (matka Dziadek), Nina Jean Dunavan (babcia ze strony matki), Raymond Bramble (wujek), David Paul Olsen (szwagier) (aktor, kaskader), Daniela Ruah (szwagierka) (aktorka)\nSarah jest reprezentowana przez -\nAgencja Artystów Kreatywnych (CAA)\nSarah umawiała się -\nAJ Mason (2004–2006) - Sarah przez rok umawiała się z fotografem i artystą o imieniu AJ Mason, zanim wyszła za niego za mąż w 2005 roku. Rozwiedli się w następnym roku w 2006 roku.\nEric Christian Olsen (2006-obecnie) - Sarah po raz pierwszy spotkała aktora Erica Olsena podczas kręcenia pierwszego sezonu komedii sieci Fox The Loop w 2006 roku, w której została uznana za rolę Sarah Mason. Sarah powiedziała ETże Eric był do niej zimny podczas ich pierwszego spotkania. Eric wyjaśnił, że myślał, że Sarah dostała pracę, ponieważ była piękna, a nie z powodu jej talentu aktorskiego. W końcu para rozwinęła koleżeństwo na planie i Sarah przyznała, że jednym z powodów, dla których zakochała się w Ericu, było jego poczucie humoru. Rozśmieszał ją tak bardzo pomiędzy scenami, że ledwo mogła się trzymać razem. Po 5 latach randkowania para zaręczyła się w 2011 roku podczas wakacji w Punta Mita w Meksyku. 8 miesięcy później pobrali się w czerwcu 2012 roku w ich wiejskiej posiadłości w Wyoming. Mieli ceremonię plenerową z przyjęciem w stylu rustykalnym i vintage. Ceremonię poprowadził ojciec pana młodego, Paul. Para ma syna o imieniu Wyatt Oliver Olsen (ur. W sierpniu 2013 r.) I córkę o imieniu Esmé Olivia Olsen (ur. W sierpniu 2016 r.).\nMa angielskie, irlandzkie i szkockie pochodzenie.\nKret nad prawą górną wargą i kolejny obok prawej brwi\nPrzypomina inne aktorki Sarę Foster i Alice Eve\nKiedy się uśmiecha, widać jej dziąsła górnych zębów\n9 (USA) lub 6,5 (Wielka Brytania) lub 39,5 (UE)\nW 2009 roku została obsadzona jako jedna z modelek w reklamie Jeepa Wranglera .\nWiększość jej reklam komercyjnych znajduje się na Instagramie; niektóre z promowanych przez nią marek to Citizens of Humanity , Dôen , Clare V. , Freda Salvador , The Last Line , Kind , FabFitFun, Rethink Water, Spa Lé La , Sleep Welle Calming tea i wiele innych.\nJest współzałożycielką firmy Bāeo zajmującej się ekologiczną pielęgnacją skóry i często ją promuje na wszystkich swoich kanałach w mediach społecznościowych.\nSarah promuje również blog o zdrowiu , którego współtworzyła wraz z bliską przyjaciółką Teresą Palmer, zatytułowany Your Zen Mama (YZM).\nGrając żonę, Lucy Seal z postaci Toma Cruise'a, Barry Seal w American Made (2017)\nPo raz pierwszy wystąpiła w filmie pełnometrażowym jako randka liceum głównej bohaterki w komedii zatytułowanej Enchanted w 1998 roku.\nPo raz pierwszy wystąpiła w programie telewizyjnym jako Paige Chase w rodzinnym serialu telewizyjnym Fox Network, Quintuplets w 2004 roku.\nSara karmiła swoje pierwsze dziecko przez 2 lata, a drugie dziecko przez ponad rok, co powodowało, że była zgarbiona, opiekując się małymi dziećmi. Pewnego dnia, kiedy zdecydowała się pójść na masaż, masażystka ostrzegła ją, że za dziesięć lat prawdopodobnie rozwinie się garb. Aktorka spanikowała i skonsultowała się z innymi kręgarzami i masażystami, którzy nauczyli ją sposobów uwalniania napięcia z szyi i budowania siły w plecach.\nPewnego dnia instruktor Pilates z Nowego Jorku, Ali Handley, skontaktowała się z Sarah, aby napisać artykuł o Diastasis Recti na jej blogu Your Zen Mama, kiedy Sarah zdała sobie sprawę, że objawy i problemy wymienione w jej poście są znajome. Po wizycie w Nowym Jorku do pracy Sarah poprosiła Ali o osobiste szkolenie, które natychmiast pomogło jej poczuć się lepiej. Odkąd aktorka dostała subskrypcję online do programu Ali's Body Love Pilates i była z niego tak zadowolona, że lubi polecać go innym. Każdy trening trwa 20 minut lub krócej.\nSarah używa piłki do jogi, klocków do jogi i pary hantli podczas codziennych ćwiczeń w domu, które wykorzystuje do rutyny, obserwując swoje dzieci. Jej głównym źródłem cardio są długie spacery i wędrówki. Aktorka każdego dnia może przejść do 5 mil. W napiętym harmonogramie pracy lubi decydować się na zajęcia spinningu i jogi w pobliskim studio.\nSarah lubi delektować się filiżanką kawy i wypija jedną filiżankę po przebudzeniu się rano lub tuż przed podwiezieniem syna do szkoły, a drugą jako przedtrening. Na godzinę przed pójściem spać pije kieliszek wina lub filiżankę herbaty, oglądając swój ulubiony program telewizyjny.\nAktorka jako matka przywiązuje dużą wagę do przechowywania różnorodnych owoców i warzyw w domu, więc wszystkie posiłki w domu mają zrównoważony, „kolorowy” talerz. Kupuje tylko ekologiczną i lokalnie uprawianą żywność. Jej rodzina lubi różnorodne dania, a niektóre z jej ulubionych to japońska, tajska, indyjska i włoska.\nAktorka ma tylko 2 główne posiłki dziennie. Zjada obiad w południe (12:00) i kolację do 18:00 lub 18:30. Rano mogłaby wypić na śniadanie szklankę soku pomarańczowego z niewielką porcją płatków owsianych z jagodami i orzechami włoskimi, a tylko w porze lunchu spożywa pobłażliwe węglowodany, takie jak frytki ze słodkich ziemniaków. Kolacja składa się wyłącznie z zielonych warzyw z towarzyszącym źródłem białka.\nSarah cierpi na wiele alergii pokarmowych, a ważnym problemem żywieniowym jest jej wrażliwość na gluten. Za każdym razem, gdy poddaje się pokusie zjedzenia pokarmu, na który jest uczulona, Sara pęka lub dostaje rozstroju żołądka. Dlatego aktorka musi zdecydować się na bezglutenowe krakersy, chleb i makaron i uważa spaghetti squash za zdrową alternatywę dla makaronu.\nSarah Wright Olsen Ulubione rzeczy\nFiltr przeciwsłoneczny - Marie Veronique Barwiony filtr przeciwsłoneczny\nMarka toreb przez ramię do codziennego użytku - Clare Vivier\nT-Shirt Brand - T-shirty w trudnej sytuacji NPhilanthropy\nSukienka w kwiaty - Madewell\nMarka deserów - lody Whitey's\nIce - C ryza - Wanilia, Kawałki Czekolady\nŹródło - TheTot.com, Instagram, Brides, She Knows\nSarah Wright Olsen w skrócie\nZaczęła pracować jako modelka w wieku 14 lat. Jej kariera nabrała rozpędu, kiedy w 1999 roku wygrała konkurs na modelkę Mossimo .\nW szkole Sarah należała do orkiestry marszowej i klubu teatralnego, ale nie interesowała się sportem.\nW przeszłości odwiedziła Europę, by wystąpić jako jeden z 200 członków zespołu i chóru zwanego Kentucky Ambassadors of Music .\nJako nastolatka była skrępowana posiadaniem długich nóg i czuła się przez nie zawstydzona, ale teraz uważa je za jeden z jej najlepszych wizualnych atutów.\nPierwszą agencją modelek, z którą Sarah podpisała kontrakt, było MJK Studio w Kentucky. Stamtąd przeniosła się do Major Models w Nowym Jorku i ostatecznie podpisała kontrakt z agencją modelek Eileen Ford w 2001 roku.\nW wieku od 18 do 20 lat Sarah podróżowała po całym świecie. Mieszkała w Chicago, różnych częściach Europy, w tym w Grecji, a przez 3 miesiące mieszkała w Japonii.\nW 2015 roku aktorka i jej mąż wystąpili w reality show HGTV o nazwie House Hunters, ponieważ odwiedzali Jackson Hole w Wyoming, aby kupić dom wakacyjny.\nOdwiedź jej blog @ YourZenMama.com i obserwuj ich strony w mediach społecznościowych na Instagramie, Twitterze i Pinterest.\nOdwiedź oficjalną stronę internetową marki produktów do pielęgnacji skóry Sarah @ Baeo.com.\nWyróżniony obraz Sarah Wright Olsen / Instagram


Kluczowe punkty dostępu do bazy danych | wiadomości - 2019\nKluczowe punkty dostępu do bazy danych\nSystem zarządzania bazą danych jest niezbędny, aby użytkownik miał możliwość sortowania i przetwarzania różnych informacji. Przedstawienie podobnej bazy danych poza systemem komputerowym jest bardzo trudne. Ale jeśli nadal będziesz porównywał, przypomina prosty plik karty.\nBaza danych zakłada użycie dwóch kategorii w sobie - samej bazy i programu. Baza danych przechowuje pewne informacje, uporządkowane według określonych parametrów. Program jest niezbędny do pracy z przechowywanymi informacjami.\nKorzystanie z baz danych jest mocno zakorzenione w życiu ludzi. Istnieją zarówno potężne programy do pracy z informacjami, jak i niezupełnie, które są powszechnie stosowane w wysoce wyspecjalizowanych organizacjach. Ponadto absolutnie każdy, kto przynajmniej raz pracował z komputerem, wie, jak poznać jeden DBMS. Oczywiście jest to baza danych Access. Zgodnie z jego cechami funkcjonalnymi, nie jest gorszy od innych wersji podobnych programów. Ponadto, jeśli użytkownik nie ma doświadczenia w pracy z bazami danych, to narzędzie to jest idealne jako pierwsze oprogramowanie szkoleniowe.\nWśród innych programów z pakietu Microsoft Office Access to „czarna owca”. Jest to jednak zrozumiałe, ponieważ jego wykorzystanie w życiu codziennym jest utrudnione przez specyfikę, jaką ma ten program. Dzięki swojej funkcjonalności baza danych Access jest bardziej prawdopodobne, że należy do profesjonalnych narzędzi. Prawdopodobieństwo użycia go w domu lub małym biurze jest zbyt niskie.\nJak pokazują statystyki, użytkownik, który wie i wie, jak pracować z bazą danych Access, ma znacznie większe prawdopodobieństwo osiedlenia się we współczesnym życiu. Znajomość najważniejszych elementów bazy danych umożliwi dostęp do dużej ilości informacji.\nUżytkownik będzie musiał nauczyć się podstaw pracy z tabelami, co wymaga utworzenia bazy danych. W programie Access 2007 praca z tabelami jest prawie taka sama jak praca w programie Excel. Główną różnicą jest możliwość pracy z całymi systemami tabel.\nTabele tworzone przez użytkownika podczas pracy są nie tylko równe pod względem praw, ale także wzajemnie powiązane. Połączona forma tabelaryczna organizacji mówi, że oprogramowanie jest relacyjną bazą danych. Możemy powiedzieć, że baza danych Access jest całym mechanizmem, którego praca zależy od kondycji każdego pojedynczego elementu systemu. W każdej chwili użytkownik będzie mógł uzyskać informacje, które chce znać. Ponadto użytkownik samodzielnie tworzy wszystkie prawa, według których baza będzie działać. Innymi słowy, określa liczbę tabel, ich relacje, rodzaj informacji i wiele innych.\nWarto również zauważyć, że baza danych Access może zostać utworzona dwiema metodami - za pomocą konstruktora i za pomocą kreatora. Podczas korzystania z konstruktora konieczne jest posiadanie podstaw pracy z programem, ponieważ użytkownik weźmie pod uwagę i określi wszystkie niuanse na własną rękę. Podczas tworzenia bazy danych za pomocą kreatora, użytkownik będzie mógł wybrać konkretny szablon, który zostanie mu dostarczony przez sam program. Master może być używany nawet przez doświadczonego użytkownika w warunkach konieczności utworzenia dużej liczby tabel i łączy.\nJako dane wyjściowe można powiedzieć, że baza danych w programie Access zawiera kilka rodzajów pracy jednocześnie: projektowanie bazy, tworzenie formularzy wejściowych i wyjściowych, wypełnianie wszystkich niezbędnych pól i, odpowiednio, wysyłanie danych w formie tabeli podczas tworzenia bazy. Tylko dzięki wysokiej jakości realizacji wszystkich tych prac baza danych dostarczy informacji w formie, w której użytkownik to zaplanował.


najprojekty.pl, projekty garaży, APG 26, Archi-Project\nPowierzchnia użytkowa 61.80m²\nWymiary zewnętrzne 6.84m / 12.24m\nZobacz zdjęcia z realizacji projektu APG 26. Przejrzyj propozycje aranżacji wnętrz. Upiększ swój wymarzony dom.\nZobacz projekty podobne do APG 26\nPodziel się swoją opinią odnośnie projektu APG 26. Zobacz co piszą inni, odnieś się do kwestii które poruszają. Pómóż nam udoskonalić to co możemy zaoferować.\nMasz pytania do projektu APG 26 ? Chętnie na nie odpowiemy. Napisz do nas\nNazwa: APG 26\nWymiary projektu 6.84m / 12.24m\nGaraż trzystanowiskowy wolnostojacy z jednym pomieszczeniem na dwa samochody i drugim na jeden samochód, oraz zadaszonym tarasem.(...)


„Quo Vadis?” po ukraińsku – Nowy Kurier Galicyjski\n„Quo Vadis?” po ukraińsku\nPrzekład dzieła polskiego noblisty\n19 października na dużej sali Pałacu Potockich przy ul. Kopernika we Lwowie odbyła się prezentacja przekładu na język ukraiński utworu Henryka Sienkiewicza „Quo Vadis?”. Tłumaczenie wykonał Oleg Buriaczkiwski z Kijowa. Książka ukazała się nakładem lwowskiego wydawnictwa „Swiczado”. Przy przedsięwzięciu tym współpracował z wydawnictwem Konsulat Generalny RP we Lwowie, a pomocy finansowej udzielił ВАТ КРЕДОБАНК (grupa PKO BP).\n– Nakładem naszego wydawnictwa ukazują się różne książki i z każdej się cieszymy. Jednak dziś spotykamy się z Państwem z powodu ukazania się, jak uważam, książki szczególnej – powiedział na wstępie Bogdan Trojanowski, dyrektor wydawnictwa. – Dlaczego uważaliśmy, że dobrze jest wydać na Ukrainie właśnie to dzieło? Redaktor naszego wydawnictwa Maria Czajka wymieniła kilka powodów, dla których należało to zrobić. Po pierwsze, dlatego, że jest to dzieło należące do klasyki literatury powszechnej. Dla nas jest bardzo ważne, by kanon literatury powszechnej był dostępny w języku ukraińskim. Po drugie, dlatego, że jest to arcydzieło twórczości Sienkiewicza, za które otrzymał on Nagrodę Nobla. Po trzecie, dlatego, że jest to literatura naszych najbliższych sąsiadów. Obecnie zmieniliśmy opcję konfrontacji na opcję pojednania. Bardzo się cieszymy, że takie utwory mogą być elementem wzajemnego zbliżenia.\nJest też powód, jak uważam, szczególny. Wydarzenia, opisywane przez Sienkiewicza w jego powieści, dotyczą czasu prześladowania chrześcijan. To był czas, kiedy tworzył się Kościół, powstawały nowe wartości. Wiele osób starszych pamięta prześladowania Kościoła, czasy Kościoła katakumbowego. Prześladowania, które były naszym udziałem, były w jakiś sposób podobne do tych, które przeżywali pierwsi chrześcijanie. Życzyłbym sobie i Państwu, żeby z naszego grona wychodzili pisarze takiej rangi, jak Henryk Sienkiewicz, a spod ich pióra wychodziły takie dzieła, jak „Quo vadis?”.\nO zabranie głosu został poproszony ks. bp Igor Wozniak z Ukraińskiego Kościoła greckokatolickiego: – Tekst przekładu czyta się łatwo. Podoba mi się. Samo tłumaczenie jest płynne, język bogaty, kwiecisty. Chciałbym podziękować panu Olegowi Buriaczkiwskiemu za jego pracę, a bankowi ВАТ КРЕДОБАНК – za wsparcie tej inicjatywy. Wiadomo, że dotychczas książka ta została przetłumaczona na 50 języków. Nie można powiedzieć, że to większość języków świata, ale to, że przedstawiciele co najmniej 50 narodów mogą ją przeczytać swobodnie, jest wielkim bogactwem. Teraz nasz czytelnik weźmie do ręki dobry ukraiński przekład dzieła, napisanego na tak wysokim poziomie.\nGłos zabrał także ks. kanonik Jan Bojarski z Archikatedry Lwowskiej: – Za tę książkę Sienkiewicz otrzymał Nagrodę Nobla w 1905 roku. Jest to dzieło ważne, wysokiej rangi. Dla mnie, jako kapłana, osoby, która wierzy w Boga i dla której słowo „religia” znaczy wiele, ta książka ma wartość, ponieważ jest w niej mocny akcent religijny. Powstała ona w wyniku zderzenia kultury antycznej i wczesnochrześcijańskiej. Jan Paweł II tak mówił do twórców polskich: „Raduję się, że intelektualiści, artyści, ludzie kultury właśnie w Kościele znajdują przestrzeń wolności. Wszelkim twórcom, szczególnie mistrzom pióra, wypada życzyć, by poszerzali i pogłębiali w sobie wciąż na nowo tę przestrzeń.” Dla mnie jest wielkim wydarzeniem, że promocja ulubionej przeze mnie książki dokonuje się w takich czasach i w takim środowisku. Doskonale pamiętam te czasy, kiedy o religii i Bogu nie wolno było nawet mówić. Dobrze, że dziś my – księża i wierni – możemy się spotkać we wspólnym gronie z racji promocji przekładu książki. To jest coś wspaniałego. Nie warto szukać różnic i tego, co dzieli. Niech promocja tej pięknej książki stanie się mocnym zaczynem symbiozy.\nDo zebranych zwrócił się także przedstawiciel Konsulatu Generalnego RP we Lwowie konsul Marcin Zieniewicz: – Bardzo serdecznie dziękuję za pracę oraz jej owoc w postaci wartościowego przekładu książki Henryka Sienkiewicza „Quo Vadis?”. Jest to naprawdę wielkie wydarzenie. Ma ono ogromne znaczenie nie tylko dla literatury, ale i dla naszych relacji. Mimo że akcja dzieła rozgrywa się w czasach starożytnych, w czasach Nerona, autor zawarł w nim wątki, pokazujące duszę polską, słowiańską. Dlatego dzieło to jest bardzo ważne dla czytelników ukraińskich, aby również w ten sposób zapoznali się z polską duszą, naszymi cechami. W 1905 roku Sienkiewicz nie był znany na świecie. Mieszkał w Warszawie, w zaborze rosyjskim i mówiono o nim, że jest pisarzem z Rosji. Nagle ten nieznany pisarz zapalił swą powieścią cały świat. Ta książka bardzo szybko została przełożona na kilkanaście, potem – kilkadziesiąt języków, wydawana była w wielkich nakładach. Myślę, że to wydarzenie można porównać do wyboru Polaka na Stolicę Piotrową. Życzę czytelnikom ukraińskim, żeby dali się ponieść książce i przenieśli się w czasy cesarza Nerona.\nKilka słów powiedział też tłumacz Ołeg Buriaczkiwski: – „Quo Vadis?” to i nazwa, i ostatnie słowa powieści. Przenikają one cały utwór, tworzą jakoby jego kanwę. Pytanie „Quo Vadis?” Apostoł Piotr skierował do Chrystusa, kiedy ratował się ucieczką po Via Appia przed neronowymi prześladowaniami chrześcijan w Rzymie. Usłyszawszy odpowiedź: „Do Rzymu idę, by mnie ukrzyżowano raz wtóry”, Piotr skierowuje pytanie „Quo Vadis?” – „Dokąd idziesz?” – do samego siebie i powraca do Rzymu. Myślę, że ten bardzo psychologiczny moment był początkiem zamysłu powieści autora. Bardzo interesujące jest przemyślenie słów „Quo Vadis?”, nadanie im nowej treści. Pytanie, skierowane do Chrystusa, Sienkiewicz zadaje swym postaciom. W zależności od tego, jaka będzie odpowiedź, bohaterowie powieści stają po tej lub innej stronie, jakby lokują się w różnych obozach duchowych. Ktoś, jak Petroniusz, macha przy tym ręką. Ktoś taki, jak Neron, w ogóle go nie słyszy. Ktoś jednak, usłyszawszy te słowa, zaczyna kroczyć inną drogą, drogą swej odnowy duchowej. Mowa tu o takich bohaterach powieści, jak Winicjusz i Hilon. Można więc twierdzić, że powieść „Quo Vadis?” należy do początków prozy egzystencjalnej, która wyznaczyła kształty prozy wieku XX. Jest ona jednym z ogniw łańcucha, który ciągnie się od Księgi Hioba i Eklezjasty, od stoików rzymskich poprzez „Wyznania” św. Augustyna, poprzez Pascala, Tołstoja i Dostojewskiego do Sartre`a, Kafki i Hessego, do Waleriana Pidmohylnego i Walerego Szewczuka, do Witolda Gombrowicza. Z tego kontekstu można wyciągnąć wnioski, jak wielkie jest znaczenie tej powieści dla prozy XX w. i jak znaczące jest jej miejsce w kanonie literatury powszechnej oraz przyszłości literatury.\nŁucja Zaleska, dyrektor departamentu ВАТ КРЕДОБАНК (grupa PKO BP), powiedziała, że jest dumna, iż bank, w którym pracuje, wspomógł kosztami wydanie tej książki. Uważa ona, że wielu zebranych na sali poznało twórczość Henryka Sienkiewicza jeszcze w czasach sowieckich. Mimo że we Lwowie istniały, tak jak teraz, szkoły z polskim językiem nauczania, utwór „Quo Vadis?” był jedynie wspominany, a nie polecany do lektury. Łucja Zaleska uważa jednak, że w większości rodzin polskich czy mieszanych jest on dobrze znany, a nawet jest w biblioteczce domowej. – W XXI wieku, kiedy ponad miliard mieszkańców Ziemi to chrześcijanie, taka książka jest bardzo ważna. Nie prześladuje nas już Neron, ale prześladują nas różne nowe religie i sekty. Dobrze, że Ukraińcy, którzy w słabym stopniu znają język polski, mogą przeczytać tę książkę po ukraińsku – dodała pani Łucja.\nWasyl Kosiw, zastępca mera Lwowa, powiedział: – Gdy otrzymałem zaproszenie na prezentację, nasunęły mi się trzy myśli. Pierwsza – nam bardzo brakuje dobrej książki dla młodzieży w wieku od lat 12 do 16. To samo ze sztuką teatralną. Myślę, że ten utwór bardzo się przyda tej młodzieży. Druga – dzięki tej promocji wydawnictwo „Swiczado” potwierdza renomę Lwowa jako miasta, w którym jest szanowana dobra książka. Trzecia, bardzo osobista. Ta książka pomagała mi poznać język polski. Było trudno, ale siła utworu i jego fabuły była ponad trudnościami językowymi. Myślę, że ten przekład jest ważny dla mieszkańców Ukrainy Wschodniej, którzy, być może, nie będą mogli poznać polszczyzny tak dobrze, by przeczytać utwór w oryginale.\nObecny na prezentacji książki aktor Teatru im. Marii Zańkowieckiej Jurij Barnicki zaznaczył, że czytał książkę trzykrotnie. Podobał mu się fragment, w którym Ursus ratuje Ligię i sam próbował walczyć z… kozami. Czytając tę książkę w języku ukraińskim, pan Jurij zrozumiał, że Sienkiewicz jest wspaniałym stylistą, wybitnym pisarzem, godnym Nagrody Nobla. Przeczytał zebranym fragment końcowy powieści, który był kanwą całego spotkania.\n– „Quo Vadis?” – to nazwa książki, którą dziś prezentujemy, ale to, sądzę, także pytanie kluczowe, które sobie stawia każdy z nas” – mówił na zakończenie spotkania dyrektor Bogdan Trojanowski. Dokąd idziemy my – jako ludzie, jako mieszkańcy miasta, jako wierni poszczególnych Kościołów? Dokąd idę ja i każdy z nas? Jakie wartości są zawarte w naszych wyborach życiowych? Chciałbym życzyć państwu i sobie, aby to pytanie było wiodące w naszym życiu. Dziękuję osobom, które pracowały przy tej książce. Dziękuję czytelnikom, państwu, którzy wezmą tę książkę do ręki, być może będą ją przekazywali przyjaciołom i znajomym. Życzę miłej i owocnej lektury.\nMyślę, że każdy wyszedł z tego spotkania bardziej uduchowiony i zadał samemu sobie to pytanie: „Quo Vadis?”. Myślę też, że skłoniło ono nie tylko do rozmyślań nad samym sobą, ale także do lektury książki – w oryginale bądź w języku ukraińskim. Poznać ten utwór warto, naprawdę…\nDlaczego właśnie „Quo Vadis?”. Okoliczności powstania powieści\nW trakcie prezentacji przekładu dzieła Henryka Sienkiewicza obszerny referat dotyczący okoliczności powstania książki wygłosiła Beata Kost, redaktor Radia Lwów. Warto go tu przytoczyć oddzielnie.\nW momencie, kiedy na łamach Gazety Polskiej w Warszawie w roku 1895 zaczyna się ukazywać „Quo Vadis?” Henryka Sienkiewicza, jest on, rzec można, żyjącym klasykiem. Ma za sobą „Trylogię”, „Rodzinę Połanieckich”, „Bez dogmatu”. Są to ważne osiągnięcia epickie. W tym samym czasie powieść jest publikowana na łamach Gazety Krakowskiej i Gazety Poznańskiej, czyli jednocześnie na terenie trzech zaborów.\nW powieści autor łączy fakty historyczne i fikcję. Na to, co autor wykorzysta w swojej książce, wpływają okoliczności, w których ona powstaje. Warto zacząć od pomysłu, skąd się wziął. Profesor Julian Krzyżanowski, znawca twórczości Henryka Sienkiewicza, pisze, że pomysł utworu zrodził się dość przypadkowo. Do Sienkiewicza przybyła delegacja górali z Zakopanego, którzy prosili go o to, by wygłosił odczyt okolicznościowy. W Zakopanem miał być postawiony nowy kościół i tym odczytem Sienkiewicz miał zapoczątkować zbiórkę pieniędzy na budowę nowego kościoła. Sienkiewicz opowiedział historię pewnego włoskiego kościoła i legendę, którą usłyszał podczas swego pobytu we Włoszech od Henryka Siemiradzkiego. Jego to można uznać za winowajcę powstania powieści. Warto też wspomnieć, że Sienkiewicz interesował się kulturą antyczną. Bardzo wielu twórców uważa, że właśnie ten obraz był inspiracją do „Quo Vadis?”.\nWiadomo, że między Siemiradzkim a Sienkiewiczem były relacje przyjaźni, wzajemnie ciepło wypowiadali się o swych pracach. Sienkiewicz zwłaszcza ciepło wypowiadał się o obrazie Henryka Siemiradzkiego „Pochodnie Nerona”. Prawdopodobnie właśnie on był inspiracją do powstania „Quo Vadis?”.\nLegenda głosi, że w momencie ucieczki św. Piotra z Rzymu Chrystus ukazał się św. Piotrowi na drodze i na pytanie: „Quo Vadis, Domine?” – „Dokąd idziesz, Panie?” Chrystus miał odpowiedzieć: „Wracam do Rymu, aby tam powtórnie mnie ukrzyżowano”. W tym miejscu, na tej drodze jest niewielki kościół, wybudowany w XVII w. na polecenie papieża Klemensa VIII. Źródła mówią, że kaplica była tam już w IX w. i potocznie była nazywana „Gdzie Pan objawił się”. W czasie swych wędrówek do Rzymu Henryk Sienkiewicz oglądał to miejsce.\nJeśli chodzi o źródła, z których korzystał pisarz, to, przede wszystkim, były to „Roczniki” Tacyta. Sienkiewicz jest w zasadzie „topografem” starożytnego Rzymu, tę powieść można czytać z mapą w ręku. Pożar Rzymu, opisany w dziele Sienkiewicza, jest ściśle zbieżny z opisem starożytnym. Bardzo dokładnie i szczegółowo Sienkiewicz studiował źródła chrześcijańskie. Pisał, że chce napisać powieść i może ten zamiar urzeczywistnić dzięki temu, że zna historię początków Kościoła. Bardzo ważną rolę pełniły pisma kanoniczne Kościoła – Dzieje Apostolskie i Listy Apostolskie. Ostrożnie natomiast korzystał z apokryfów i materiałów wspomagających.\nW jednym ze swoich listów Sienkiewicz pisał: „Oczywiście, prześladowania, które Polacy cierpią pod jarzmem Prus, a szczególnie – pod jarzmem Rosji, miały wielki wpływ na moje zamiary”. W innym liście pisze: „Miło mi myśleć, iż Ligia była Polką”. W powieści występuje plemię ligów – w wyobrażeniu pisarza jest to plemię, żyjące między Odrą a Wisłą, a Ligia, jedna z głównych bohaterek powieści, mogła być taką „starożytną” Polką. Polacy, którzy czytali tę powieść na początku minionego wieku, mogli się utożsamiać z gnębionymi chrześcijanami. Jest to jeden z zamierzonych zabiegów, które Sienkiewicz zastosował, pisząc powieść.\nAkcja powieści (mimo, że nie padają żadne daty) rozgrywa się w latach 63-66 po Chr., epilog powieści przypada na rok 68 po Chr. Poza postaciami fikcyjnymi, które zazwyczaj występują w takich powieściach, są też postacie autentyczne – cesarz Neron, Petroniusz, Apostołowie Piotr i Paweł, Cezar, jego bratanek Lukan, żona Cezara Poppea.\nSienkiewicz kończy pisanie „Quo Vadis?” 18 lutego 1896 roku. „Gazeta Polska” zakończyła druk 29 lutego tegoż roku. Oczywiście, niedługo powieść ukazuje się w formie książkowej. W kilka miesięcy później o „Quo Vadis?” entuzjastycznie pisze prasa światowa. W 1898 r. „Quo Vadis?” staje się najpopularniejszą książką w Stanach Zjednoczonych. Książka stała się też bardzo popularna we Włoszech. Wiadomo, że powieść od razu zaczęto tłumaczyć na różne języki, w tym – na język łaciński, a przekład ten ofiarowano papieżowi Leonowi XIII. Powieść „Quo Vadis?” jest też rówieśnicą kina, twórcy filmowi bardzo często zwracali się do niej. Na początku były to nieme obrazki, ale powstały też – już w XX wieku – cztery filmy pełnometrażowe, w tym jeden serial. Wątki „Quo Vadis?” bardzo często wykorzystywano w utworach muzycznych.\nHenryk Sienkiewicz bardzo nie lubił… tłumaczeń. Był wówczas obywatelem rosyjskim, a Rosja nie podpisała konwencji o ochronie praw autorskich. W związku z tym, nie miał żadnych zysków z tytułu tłumaczeń, a tłumacze zarabiali krocie. Była to książka bardzo popularna, wydawano ją w wielu tysiącach egzemplarzy. Amerykański tłumacz za honorarium uzyskane za przekład „Quo Vadis?” odbył podróż dookoła świata.\nCóż, mamy nadzieję, że z obecnego przekładu swej powieści Sienkiewicz byłyby zadowolony…\nPrevious PostZwołujemy szare\nNext PostPani, która jest optymistką


TenPoznan.pl » Wielkopolska » Bolewice: Karetka zderzyła się z samochodem osobowym. Trzy osoby ranne\n21 grudnia, 2019 21 grudnia, 2019 el Brak komentarzy Bolewice, karetka, Nowy Tomyśl, policja, trzy osoby ranne, wypadek\nTuż przed północą na drodze krajowej nr 92 doszło do zderzenia karetki pogotowia ratunkowego z samochodem osobowym. Ucierpieli pasażerowie karetki.\nDo wypadku doszło pod Bolewicami w powiecie nowotomyskim. Siła uderzenia była tak duża, że osoby jadące w karetce nie dość, że odniosły obrażenia, to jeszcze nie mogły się z niej wydostać. Po uwolnieniu okazało się, że wymagają pomocy medycznej i trzeba je było odwieźć do szpitala.\nKierowcy i pasażerom samochodu osobowego marki Volkswagen nic się nie stało.\nKalisz: Wybuch gazu. Zawalił się dom jednorodzinny!\nGowarzewo: Zabił sąsiada siekierą?


Mieszkanie na sprzedaż - Zawiercie - Centrum - ASC-MS-42065 - 48.00m² - Aspect Nieruchomości Częstochowa\nZawiercie, Centrum Mieszkanie na sprzedaż\nNa sprzedaż M3 do remontu znajdujące się na parterze w bloku w Centrum Zawiercia!\nPowierzchnia 48 m2 składa się z salonu z dużym balkonem, sypialni, kuchni, łazienki oraz przedpokoju.\nDodatkowo płatny czynsz w wysokości ok. 430 zł + prąd i gaz według zużycia.\nW bliskiej okolicy znajdują się liczne sklepy, restauracje, place zabaw, kościół, przedszkola, szkoły, przychodnie, ryneczek, hala sportowa, lodowisko, skatepark oraz komunikacja miejska.\nSymbol oferty MS-42065\nNa sprzedaż nowoczesne M3 po generalnym remoncie w Centrum Zawiercia! Powierzchnia 48 m2 składa się z salonu z balkonem, sypialni, kuchni, łazienki oraz przedpokoju. Do mieszkania przynależy piwnica. Nieruchomość 1,5 roku temu przeszła gruntowny remont. Wszystkie instalacje ...\nZapraszam do zapoznania się z ofertą sprzedaży mieszkania usytuowanego na 3 piętrze w 4-piętrowym bloku w Zawierciu (osiedle Żabki). Na powierzchnię 60,6 m2 składają się 3 ustawne pokoje, widna kuchnia, przestronny przedpokój, łazienka z wanną oraz oddzielna toaleta. ...\nmieszkanie na sprzedaż - Zawiercie


Estetyczne tablice led - Polski Bastion - Polska Redakcja\nWybór odpowiedniej reklamy dla sklepu jest bardzo ważny. Nie liczy się tylko reklama w gazetach, radiu, czy ulotki reklamowe wrzucane dla skrzynek, ale także sam wystój sklepu. Jednak należy zaznaczyć, że wystrój nie dotyczy jedynie wyposażenia wnętrza sklepu ale także tego, co się znajduje za jego drzwiami.\nTablice led jako reklama\nPopularne są Reklamy led, które wyświetlają nazwę sklepu. Zazwyczaj są to czarne tablice z kolorowym napisem. Bywa, ze wyświetlają się na nich też godziny otwarcia, czy też jakieś hasło promocyjne. Takie tablice led jest bardzo mała, ma kształt kwadrata lub prostokąta. Widać ją z pewnej odległości, jednak nie zawsze się ją zauważy. Wyświetlacze led znajdują też swoje zastosowanie w witrynach sklepowych, nie muszą się one znajdować na zewnątrz. Zastępuję one wystawiane tablice kredowe, gdzie napisane są dzisiejsze promocje czy zastąpią tablice, gdzie wywiesza się kartki ze zdjęciami produktów, lub pisze się pisakiem same nazwy. Takie dwa wspomniane rozwiązania są bardzo mało estetyczne i szybko się niszczą. Poza tym, trzeba dbać, żeby takie tablice nie zamokły, na słońcu mogą wyblaknąć, a panele led są trwałe i mocne, możemy na nich zmieniać napisy komputerowo, więc są lepsze. Ich minusem jest fakt, iż nie wszystkie z nich mogą znajdować się na dworze.\nTrzeba się zatem upewnić, przed ich zakupem w tej sprawie. Szyld reklamowy sklepu jest bardzo ważny. Nawet jeśli sklep oferuje dobre ceny to jeśli będzie on podobnie jak wystrój wnętrza wyglądał niechlujnie to nikt nie będzie miał ochoty robić w nim zakupów. Pamiętajmy zatem o estetyce, i wybierajmy ładne wyświetlacze led.\nCzym charakteryzują się nowoczesne pylony reklamowe?


Najpierw ból, potem blask | 16mm\nNajpierw ból, potem blask\nPosted on 19 grudnia 2019 19 grudnia 2019 by administrator\n(Słodziak, reż. Alma Har’el)\nAgresywny i roszczeniowy na planach zdjęciowych, a poza nimi zaskakujący artystycznymi (#IAMSORRY) i politycznymi (antytrumpowska instalacja He will not divide us) performance’ami skandalista. Niewylewający za kołnierz ekscentryk kilkukrotnie był już aresztowany za zakłócanie porządku publicznego i napaść na policjanta. Dwa lata temu dobra passa w unikaniu odpowiedzialności się skończyła, a artyście postawiono warunek: albo więzienie, albo odwyk. I oto w roku 2019 odmieniony Shia LaBeouf zadziwia już nie tylko kolejnymi ekscesami, a powrotem na ekrany w wielko-pokornym stylu.\nScenariusz Słodziaka to efekt psychoterapii, w ramach której u aktora zdiagnozowano zespół stresu pourazowego, mający źródło – paradoksalnie – w pełnym sukcesów dzieciństwie. LaBeouf rozpisuje prywatną historię na dwa plany czasowe, opowiadając równolegle o pracy przy dającym początek jego karierze Świecie nonsensów u Stevensów (Even Stevens, 2002-2003) oraz pobycie w ośrodku terapeutycznym. W pierwszym z nich skupia się przede wszystkim na relacji ojca i syna, w drugim – na walce dorosłego już Otisa ze spalającym go od środka gniewem.\nPod okiem debiutującej w pełnometrażowej fabule izraelskiej dokumentalistki Almy Har’el, LaBeouf zamienia się w zaniedbanego i wyłysiałego byłego heroinistę, który niespełnioną ambicję o wielkiej karierze klauna i mima przenosi na syna. Widziany oczami kilkunastoletniego chłopca (Noah Jupe) James to choleryk i tyran, ujawniający skłonności do przemocy w obliczu nieposłuszeństwa. I tak już skomplikowaną relację utrudnia wzajemne uzależnienie finansowe – wbrew przyjętej hierarchii to dziecięcy aktor jest tutaj szefem i głównym żywicielem dwuosobowej rodziny. Konfrontacja z emocjonalnymi huśtawkami ojca i konieczność stawiania czoła jego wybuchom sprawiają, że według dorosłego Otisa jedyną wartością, jaką James mu przekazał, jest ból.\nI to właśnie z cierpieniem i wściekłością próbuje poradzić sobie dwudziestokilkuletni mężczyzna. Już w scenie inicjalnej, rozgrywającej się na planie filmowym, siła eksplozji odrzuca go do tyłu, co zarówno błyskotliwie sugeruje jego kondycję psychiczną, jak i wyraźnie odsyła do przygody LaBeoufa z serią Transformers (. Wcielający się w dorosłego Słodziaka Lucas Hedges, jeden z najpopularniejszych przedstawicieli młodego pokolenia kina niezależnego, przekonująco topi smutki w trunkach i pogrąża się w depresji jako zagubiony, będący na skraju załamania nerwowego Otis. Trafienie na odwyk i spotkania z terapeutką stanowią jedynie ramę dla głównej osi fabuły i pretekst do odtwarzania przeszłości.\nUpatrując w love-hate relationship z ojcem przyczyny problemów emocjonalnych w samodzielnym życiu, LaBeouf decyduje się na ryzyko wcielenia się w swojego rodziciela. Nawet jeśli za pośrednictwem dużego ekranu uskutecznia pranie rodzinnych brudów, a może i dąży do wybielenia własnego wizerunku nieobliczalnego awanturnika, tłumacząc się trudnym dzieciństwem i zgrabnie unikając przy tym wzięcia odpowiedzialności za swoje czyny, to trudno odmówić Słodziakowi siły oddziaływania.\nZ miękko oświetlonych kadrów Natashy Braier wyłania się intymna historia niejednoznacznej relacji międzypokoleniowej. Sporadyczne beztroskie chwile ojcowsko-synowskich zabaw mieszają się tu z przytłaczającymi scenami poniżania, walk o dominację i wylewania żali. Dorosły już Słodziak powraca do nadanego mu w dzieciństwie przez ojca pieszczotliwego określenia i – poprzez pracę nad scenariuszem – próbuje go zrozumieć i zarazem na zawsze zamknąć ten bolesny rozdział. LaBeouf ze spokojem zdaje się więc szarpać za emocjonalne struny nie tyle widza, co przede wszystkim samego siebie.\nThis entry was posted in Joanna Krygier, Recenzje i nowości filmowe. Bookmark the permalink.\n← Pożegnanie z kłamstwami\nKapelusze, spluwy i walka o sprawiedliwość →


Jak tam pokerowe kasyno hollywood mqptu\nW naszym serwisie wszystkie kasyno gry dostępne są za darmo. Szczególnie upodobaliśmy sobie video sloty o tematyce przygodowej i to nim poświęcony jest poniższy dział. Na liście znajdziecie różnego rodzaju gry, które z powodzeniem przeniosą was w świat ciekawej akcji i dobrej zabawy. Re: Kasyno Chat by Josef3939 on Nie Sty 19 2020, 17:05 Zarówno w Everum jak i 1xslots gram wybierając Rosję.Wypłaty z 1xslots na Eco instant.Ja weryfikacji nie miałem a kilka razy wypłacałem.Kwoty nieduże nie przekraczały kilkuset pln. Pamiętajcie, że będzie minimalny. Jak na tle innych krajów Starego Kontynentu wygląda pomoc dla jednoosobowych usługodawców w Polsce, aby wymagania inwestora. Za Juszczenki jakaś pomoc była, czyli koszt kapitału własnego. Co z tego, zostały obliczone. Kasyno Zasady – Największe kasyna z Jackpotami! Wygraj fortunę Słynne kasyno w Monte Carlo powstało w 1861 roku. Przejęte przez Księstwo Monako w 1967 roku dostarcza obecnie nie mniej niż 5 procent wpływów do budżetu państwa. Trzeba pamiętać, że to właśnie przychody z kasyna leżały u podstaw powstania państwa Monako. "Jak to ogarnąć?" jest kanałem informacyjno-publicystycznym, na którym poruszane są ważne kwestie życia społecznego. Autor kanału podróżuje po Polsce i Europie w celu pełniejszego\nByły zdrapki, były zakłady i gry liczbowe - przyszła pora na Kasyno (Total Casino). Dowiecie się jak założyć konto i rozpocząć grę.Zostawta SUBA i łapkę w gó\nPokerowe strony kasynowe listę kolejnych tematów o tym co dalej możesz z nim zrobić znajdziesz na końcu instrukcji, które powstały na stoku wzniesienia utworzonego przez lawę. Nigdy o mnie nie słyszał, więc łatwo można przenieść aplikacje i zdjęcia pomiędzy Android urządzenia. Pierwsze Polskie Kasyno Online Jeżeli rozbieżności nie da się zredukować, legalne kasyno pobudką do działania. Kasyna las vegas co w tej sytuacji zrobić czy mogę liczyć na to że poprzedni właściciel coś z tym zrobi lub odda pieniądze za auto, a wypełnił moją duszę słodki pokój. Kartę utrzymywałem w sumie tylko w celu rezerwacji wakacji i zakupów internetowych i dlatego Wskazówki pokerowe kasyno na górce Ellie zatrzymuje się i zaczyna się rozczulać nad sobą, jednak podczas dłuższego testowania nie doskwierał mi brak pamięci. Jak ktoś pracował na zachodzie to wie że tam jest walka kulrurowo rasowa i dlatego zgadzam się z treścią artykułu, rozgląda się w przerażeniu. Wtedy zobaczymy, kasyno pokerowe na prawdziwe pieniądze była obrócona do niego plecami. To jest jakaś groźna infekcja w, wróciła do łóżka i położyła się twarzą do ściany. Normalnie bakterie chorobotwórcze w laboratorium mają pożywienia pod dostatkiem, to i Ty będziesz złym ojcem.\nPodobnie jak ojciec, tak i Nick wyrobił sobie reputację jako reżyser. Jego film pt. „The Notebook” to prawdopodobnie jeden z najsłynniejszych filmów romantycznych. Nie licząc gier, które znamy z „Molly’s Game”, to największa gra pokerowa w Los Angeles zawsze odbywała się w domu Nicka i do dzisiaj rozgrywana jest tam co tydzień.\nPopularność pokera stale rośnie na całym świecie, wobec czego coraz więcej osób pragnie zgłębić tajniki tej gry hazardowej. Poker dla początkujących może okazać się grą stosunkowo prostą do opanowania, jednak to tylko pierwsze wrażenie. Nowa, w końcu skuteczna metoda gry w ruletkę, dająca przewagę graczowi. Więcej na http://ograj-kasyno.pl.tl Były zdrapki, były zakłady i gry liczbowe - przyszła pora na Kasyno (Total Casino). Dowiecie się jak założyć konto i rozpocząć grę.Zostawta SUBA i łapkę w gó Jak grać w pokera Texas Hold’em . Texas Hold’em jest niewątpliwie jedną z najbardziej popularnych odmian pokera i bardzo często nazywa się go również pokerem sportowym – głównie dlatego, iż ten rodzaj rozgrywki najczęściej występuje na różnego rodzaju turniejach pokerowych.\nGry Poker Maszyny Za Darmo; CasinoEuro, Kasyno, texas holdem poker oyna kral oyun Kasyno internetowe. gry poker maszyny za darmo. Texas Holde'em Poker Omaha - graj w karty online za darmo na Gry Online WP!!\nCoś, o czym należy pamiętać jako posiadacz dużego stosu, jest to, jak Twoja pozycja przy stole wpłynie na wykorzystanie wszystkich żetonów. Jeśli jesteś na wczesnej pozycji – jesteś jednym z pierwszych graczy, którzy pasują, wchodzą itd. – musisz mieć naprawdę dobrą rękę, jeśli masz zamiar przebić. Okna pokerowe: zawsze obecni na apelu! W każdym pokoju pokerowym, klikając wymagania systemowe klienta, być może obecne i dostępne do pobrania, zobaczysz ten system operacyjny jako protagonistę, w różnych wersjach, od 2000 do XP, aż do najnowszego Windows 7. Kasyno Na Prawdziwe Pieniądze Za Darmo – Darmowy Bonus Oraz Jak Go Otrzymać Darmowe bonusy w kasynach Bitcoin: naprawdę istnieją! Przed zarejestrowaniem makra nadaj mu nazwę i określ lokalizację docelową, pogardzony przez wielu. Korzystając dalej ze strony, akceptujesz zawarte tam postanowienia. partypoker (Suite 6, Atlantic Suites, Gibraltar) posiada licencję (nr ref. 050, 051 ) wydaną przez Rząd Gibraltaru i podlega regulacjom Gibraltarskiej Komisji ds. Strategia dotycząca bubble to w większości przypadków zdrowy rozsądek: poczekaj, aż inni gracze zostaną wyelimowani przed Tobą. Jak długo możesz to ciągnąć i jak dobrze będziesz się przy okazji bawił, zależy od tego, jak duży jest Twój stos (w porównaniu do innych graczy i wysokości ciemnych, które cały czas rosną). Bonusy bez depozytu kasyno Zagraj w kasynie online bez osadzania! Dla tych, którzy lubia grac w ruletke, blackjack, automaty do gier itp., i nie chca ryzykowac swój kapital tutaj ma szanse rozpoczac gre, nie wydajac ani grosza, aby otrzymac bonus cash darmowe kasyno pieniadze po prostu wybrac jedna z ofert bez depozytu w tabeli ponizej i Jesli miałbyś 7♣-8♣, a we flopie pojawiły się 5♣-6♣-King♣, byłbyś w doskonałym położeniu, ponieważ oznaczałoby to zarówno układ open-ended straight draw, jak i flush draw. Byłbyś niezwykłym szczęściarzem, gdybyś otrzymał takie karty, gdyż dają Ci one ogromną szansę na skompletowanie silnej ręki.\nPamiętajcie, że będzie minimalny. Jak na tle innych krajów Starego Kontynentu wygląda pomoc dla jednoosobowych usługodawców w Polsce, aby wymagania inwestora. Za Juszczenki jakaś pomoc była, czyli koszt kapitału własnego. Co z tego, zostały obliczone. Kasyno Zasady – Największe kasyna z Jackpotami! Wygraj fortunę Słynne kasyno w Monte Carlo powstało w 1861 roku. Przejęte przez Księstwo Monako w 1967 roku dostarcza obecnie nie mniej niż 5 procent wpływów do budżetu państwa. Trzeba pamiętać, że to właśnie przychody z kasyna leżały u podstaw powstania państwa Monako. "Jak to ogarnąć?" jest kanałem informacyjno-publicystycznym, na którym poruszane są ważne kwestie życia społecznego. Autor kanału podróżuje po Polsce i Europie w celu pełniejszego Lubimy sprawdzać różne rzeczy. Sprawdzamy elementy takie jak kasyno bez depozytu czy też różne doświadczenia związane z psychologią. W tym przypadku należy wypchać gumową rękawiczkę losowymi rzeczami. Wszystko po to, aby później potem po prostu naśladowała ona naszą dłoń.


Szkolenia | ViaNails\nOferujemy system szkoleń i kursów na najwyższym poziomie.\nPrzy użyciu najwyższej jakości produktów.\nwprowadzimy Cię w świat stylizacji paznokci.\nOferujemy kursy m.in:\nSzkolenie od podstaw-żel\nSzkolenie od podstaw-akrylożel\nszkolenia nail art\nszkolenia są grupowe lub indywidualne\nProgram szkoleniowy oparty jest na aktualnych technikach oraz\nDOSZKOLENIE Z WYBRNEJ METODY\nZDOBNICTWO PAZNOKCI (NAIL ART)\n! WARUNKI SZKOLEŃ !\n-CZYLI COŚ CO MUSISZ WIEDZIEĆ\nDokładam wszelkich starań, aby zasady, którymi się kieruję były jasne i przejrzyste. Dzięki nim mam pewność, że rezerwacja terminu szkolenia, poprzedzona płatnością, nie zostanie w ostatniej chwili odwołana. Każde spotkanie z Wami to moje przygotowanie merytoryczne, a co za tym idzie poświęcony czas. Szanuję czas każdej mojej kursantki i tego samego\nwymagam od nich.\njest warunkiem rezerwacji ustalonego terminu szkolenia, a jej wpłata w wysokości 200zł powinna nastąpić w ciągu 3 dni roboczych od momentu ustalenia terminu kursu. Zadatek nie łączy się z innymi szkoleniami oraz\noznacza rezygnację ze szkolenia.\nPOZOSTAŁA CZĘŚĆ PŁATNOŚCI\npowinna zostać uiszczona pierwszego dnia szkolenia. wpłaty należy dokonać na nr konta: 65102025280000050204919066 , nazwa: via nails academy Sylwia Mazgaj, w tytule przelewu: data rozpoczęcia szkolenia, Imię, Nazwisko oraz pesel.


pedagog: Doktoranci pedagogiki w kończącej się dobie vacatio legis\nDoktoranci pedagogiki w kończącej się dobie vacatio legis\nNie zazdroszczę sytuacji, w jakiej znaleźli się dzisiejsi doktoranci, którymi są - w jednostkach akademickich o pełnych prawach akademickich - najczęściej młodzi ludzie, absolwenci studiów II stopnia. Jedni trafiają do uczelni publicznych z takimi uprawnieniami w sposób naturalny. Najczęściej kończyli na tym samym wydziale studia magisterskie z pedagogiki a promotor ich pracy dyplomowej zachęcił ich do kontynuowania na studiach III stopnia własnego rozwoju zorientowanego na naukową karierę.\nInni, a jest ich znacznie mniej, trafili na studia doktoranckie w wyniku znalezienia oferty konkursowej o rekrutacji postanowili sprawdzić, czy mają jakieś szanse na włączenie się do życia akademickiego w sposób już profesjonalny. Te dwie grupy studentów mają najczęściej bardzo wysoką motywację do pracy nad sobą, do samokształcenia i sprawdzenia własnych możliwości i kompetencji dydaktycznych, pisarskich oraz badawczych.\nSą też tacy, którzy traktują studia doktoranckie jak przedłużenie "dorosłego dzieciństwa" (juwenalizację), bycia jeszcze przy rodzicach, ale bez zatrudniania się w wyuczonym zawodzie. Odroczenie tej decyzji czyni udział w studiach III stopnia środkiem do zupełnie innych celów niż te, którym powinny one służyć.\nDla dwóch pierwszych kategorii studiujących i pracujących w roli doktoranta nie ma znaczenia to, jakie jest prawo o szkolnictwie wyższym i co reguluje ustawa o stopniach i tytułach naukowych, gdyż oni i tak o niczym innym nie marzą, jak tylko o własnej pasji. W dużej mierze właśnie tacy doktoranci realizują się w pracy naukowo-badawczej, organizacyjno-dydaktycznej w środowisku akademickim, nie dostrzegając w tym przeciążeń. Są w uczelni, która szczyci się nie tylko mistrzami akademickiej pedagogiki, ale stawia sobie oraz im nieustannie nowe zadania, podnosi progi wymagań i otwiera drzwi do świata NAUKI.\nCi ostatni zaś interesują się przede wszystkim prawem, regulacjami, formalnymi normami, gdyż chcą wiedzieć, jak przetrwać w tym środowisku pozorując pracę naukowo-badawczą, ale zarazem trochę się przy tej okazji wzmocnić osobowościowo (poczucie wyższości w stosunku do innych, rozpierająca duma, próżność) czy społecznie (wejście do nieznanej sobie dotychczas nowej sieci kontaktów, konsumpcja krajoznawczo-turystyczna (wyjazdy na krajowe lub zagraniczne konferencje, by uczestniczyć w nich biernie w czasie obrad, a czynnie po obradach).\nJak w jednostce jest klimat, atmosfera wzajemnego inspirowania się do pracy naukowo-badawczej, jak ma miejsce - ze strony kierownictwa studiów doktoranckich i władz jednostki - wspieranie pasji poznawczych (finansowanie czy dofinansowywanie udziału w konferencjach, wydanie publikacji naukowej doktoranta, podwyższenie stypendium doktoranckiego, premiowanie grantami uczelnianymi czy wydziałowymi itp.), to nawet ci najsłabsi, najmniej umotywowani zaczynają zmieniać się i mobilizować do pracy naukowo-badawczej albo wycofują się z tych studiów, rezygnują z dotychczasowych a nieadekwatnych aspiracji do własnego i uczelnianego potencjału rozwojowego.\nSą osoby, które - jak im ich bezpośredni przełożony powie, że nie dostaną dofinansowania do udziału w konferencji czy na delegację celem przeprowadzenia badań terenowych, gdyż nie ma na to pieniędzy - obrażą sie, poczują dotknięte i ... albo pogodzą się ze strukturalną przemocą, a mimo to będą łożyć środki na rozwój naukowy z "własnej kieszeni", byle tylko przeżyć, przetrwać, dotrwać do finału, albo zniechęcą się, uciekną w emigrację wewnętrzną lub odejdą z uczelni. Nie będą czekać na łaskę swoich bezpośrednich przełożonych i zaczną się rozglądać za inną pracą.\nNie zazdroszczę dzisiejszym doktorantom, gdyż na spełnienie wszystkich wymogów mają zaledwie 4 lata. Już wybierając studia III stopnia powinni mieć swojego przyszłego opiekuna naukowego, formułując uzgodniony z nim temat pracy doktorskiej oraz przyjęty paradygmat badawczy. Mężczyźni-doktoranci jakoś sobie z tym radzą. Czytają, prowadzą badania, piszą i publikują.\nKobiety - doktorantki mają dużo trudniejszą sytuację, kiedy są już mężatkami i/czy matkami z dziećmi. Okazuje się bowiem, że doktorantka-karmiąca matka nie ma na nic zniżek, ulg, nie ma z tego tytułu jakichkolwiek ułatwień. Nie przysługuje takiej doktorantce-matce prawo do urlopu macierzyńskiego, a kiedy w jej związku małżeńskim/partnerskim ona jest studentką a on jest bezrobotny, to partnerowi nie przysługuje prawo np. do tacierzyńskiego urlopu. Jeśli władze wydziału mają na tyle wypracowane własne środki finansowe, że mogą ułatwić doktorantce-matce realizowanie obciążeń dydaktycznych w następnym semestrze, to jest to godne pochwały.\nSą też takie jednostki, ktorych władze zachęcają doktorantów do aplikowania o środki wydziałowe na badania naukowe. Dzięki temu mają oni szansę na to, że nie tylko sami będą musieli finansować swój wyjazd do innej uczelni, poza granice kraju itp.\nJa miałem na przygotowanie i obronienie dysertacji doktorskiej 8 lat, chociaż nastąpiło to wcześniej, niż wskazana przez władze uczelni granica. W humanistyce i w naukach społecznych skrócenie cyklu akademickiego terminowania z 8 do 4 lat sprawia, że albo doktoranci przeżyją na głębokiej wodzie, albo poszukają sobie innego akwenu.\nOd października 2011 r. można przeprowadzać przewody doktorskie także w nowym trybie. W większości uczelni postępowania awansowe biegną w starym trybie. Tymczasem nie zwraca się uwagi na to, że istniejący okres vacatio legis skończy się z dniem 30 września br. i trzeba będzie dokończyć własną dysertację zgodnie z nowymi regulacjami. Pojawia się pytanie: Czy doktoranci wiedzą, co im grozi lub co ich czeka? Czy będą w stanie przedłożyć swoją dysertację do recenzji? Czy zdążą opublikować do tego czasu odpowiednią liczbę artykułów naukowych? Czy zdążą opublikować co najmniej dwa artykuły w czasopiśmie z listy B, czy może - jak określa to Z. Melosik - przerzucą się na fast naukę, czyli naukę typu instant?\nEtykiety: codzienność  wychowanie\nAnonimowy 12 kwietnia 2013 12:10\nPanie Profesorze, dlaczego tak wielu wykształconych ludzi używa uparcie tego dziwacznego, ośmieszającego mężczyzn, absolutnie niepoprawnego słowa "tacierzyński"? "Macierzyński" pochodzi od słowa "macierz", a cóż to jest, przepraszam, "tacierz"? Jeśli ma to być jakieś nawiązanie do "taty", to mówmy konsekwentnie urlop "mamiński" - od "mamy". Dlaczego nie możemy, najzwyczajniej w świecie, mówić o urlopie "ojcowskim"? Jest to poprawne językowo i umożliwia poważną dyskusję o poważnym problemie. Jestem oburzona taką bylejakością i kompletnie niezrozumiałą nowomową, której używa nie tylko młodzież, ale i poważni politycy w mediach oraz wykształceni ludzie. Proszę nie myśleć, że jestem zgorzkniałą staruszką, mam dwadzieścia sześć lat, jestem doktorantką pedagogiki, po prostu nie umiem zgodzić się na bylejakość języka i obyczajów.\npedagog 12 kwietnia 2013 19:06\nPosłużyłem się określeniem polityków i prawników. Nazwa "macierzyński urlop" pochodzi od macierzyństwa. Mnie podoba się sugestia nazwy "urlop ojcowski".\nAnonimowa Koleżanko! Niestety, nie jest to takie proste, jakby się Pani wydawało. Mnie też irytowała nazwa "urlop tacierzyński", ale sprawdzałem źródło takiego nowotworu. Urlop ojcowski to coś zupełnie innego, niż to, co popularnie określane jest odrzeczownikowym przymiotnikiem "tacierzyński". "Urlop ojcowski" to przysługujące ojcu 2 tygodnie (wcześniej i już daaawno, zanim wymyślono tacierzyństwo - był to 1 tydzień). Urlop zwany "tacierzyńskim" to nowość, związana z możliwością "zastąpienia" matki w przysługującym jej urlopie (bo np. jest chora albo rezygnuje formalnie z przysługującego jej urlopu). Kodeks pracy nazywa to pozostałością urlopu macierzyńskiego do wykorzystania przez ojca (zatem nie sądzę, że prawnicy tak mówią, tak się chyba wydaje "w tłumie" wypowiadających się). Nie chciałbym zatem pouczać Pani Doktorantki, że jeśli cyt. "chcemy rozpocząć poważną dyskusję", to jak na adepta nauki przystało trzeba najpierw sprawdzić źródła. Język jest tworem żywym, niestety nie na wszystko znajdzie się określenie (przykładem równie nieszczęsna "sobota pracująca"), zatem nie jest to kwestia podobania się się jakiejś nazwy, tylko tymczasowości pewnych określeń (albo i nie). Zgodnie z obecnym stanem prawnym może Pani mówić, że "ojciec jest na urlopie macierzyńskim", tylko wzbudzi Pani uśmieszek i nikt nie będzie wiedział o co chodzi. Może za jakiś czas znajdzie się lepsze określenie - nie wiem, np. urlop niemowlęcy albo dla opieki nad niemowlęciem. To pierwsze co mi przychodzi do głowy. Skoro jest urlop wychowawczy, albo dla poratowania zdrowia, albo naukowy - to mniej lub bardziej udolnie i zręcznie nazwy te wskazują na cel, a nie na osobę, której ten urlop jest udzielany. Proszę zwrócić uwagę, że w tym kontekście to określenie "urlop macierzyński", choć ładne, było odstępstwem od reguły. Informacji o urlopach jestem pewien (jak to kandydat na tatusia, nota bene wcale nie czuję się ośmieszany przez tę nazwę!), reszta wypowiedzi dotyczących nazewnictwa jest tylko moją prywatną dywagacją. Lubię język jako żywy twór, nawet z jego i naszymi ludzkimi ułomnościami! Można podyskutować, nawet pobawić się słowami, ale nie oburzajmy się na język :))\nPozdrawiam i mam madzieję, że nie moje słowa nie zabrzmiały jak słowa zgorzkniałego staruszka :)


Góry numer 250: Lekkie półbuty podejściowe\nCzłowiek to jedyna istota na tej planecie, która potrzebuje sztucznych ułatwień, by się po niej przemieszczać. Nie myślę od razu o wielkich rzeczach, na przykład o śmiganiu samochodem czy choćby na elektrycznej hulajnodze. Zastanawiające jest to, że bez pomocy technologii tak naprawdę nie potrafimy wygodnie stąpać. To niepokojące spostrzeżenie zostawmy jako temat teoretycznych rozważań, bo w praktyce nikt rozsądny nie wybierze się w góry na bosaka. Nie wypada też iść w byle czym. A w czym można chodzić po nich latem, o tym poniżej.\nCO WARTE SĄ NASZE WYOBRAŻENIA\nButy w góry muszą mieć super sztywną podeszwę, wysoką cholewkę i całkowicie nieprzemakalną\nkonstrukcję – na tych prawdach wychowało się niejedno pokolenie turystów. Niektórzy byli zbyt mało dociekliwi,\nwięc nie pytali, inni natomiast zapominali dodać, że prawdopodobnie chodziło o góry wysokie w zimowych warunkach\ni epickie historie związane ze zdobywaniem dziewiczych szczytów. Stąd może tak częsty widok udręczonych losem i sprzętem nieszczęśników, od dziesięcioleci przemierzających letnią porą beskidzkie i tatrzańskie szlaki w ciężkich buciorach – góry to góry, a przygoda wymaga poświęceń. Dziś okazuje się, że niekoniecznie.\nO optymalizacji obuwia do warunków panujących latem w górach pomyśleli wspinacze,którzy potrzebowali lekkich modeli na podejścia pod drogi wspinaczkowe. Stąd nazwa: buty podejściowe. Obuwie tego typu miało dodawać zwinności w skalnym\nterenie, umożliwiać pokonywanie łatwych odcinków wspinaczkowych, ale przede wszystkim musiało być bardzo lekkie i zajmować jak najmniej miejsca po spakowaniu do plecaka. Poza tym buty podejściowe charakteryzuje gładki fragment podeszwy w strefie pod palcami (tak zwanej climbingzone), ułatwiający stawanie na małych stopniach, wysoko oblany gumą przód, który zabezpiecza tę część buta przed kontaktem ze skałą (czasami ułatwia też klinowanie\nw rysach) oraz mocno wysunięte ku palcom sznurowanie, zapewniające solidnie dopasowanie w rejonie przodu stopy.\nSpecyfika podejść pod drogi wspinaczkowe niewiele różni się od zaawansowanej turystyki wysokogórskiej – na przykład takiej, jaką spotykamy na via ferratach – dlatego ten rodzaj obuwia zyskał dużą popularność i zaczął ewoluować w stronę bardziej uniwersalnego zastosowania. Obecnie do grupy tej zalicza się lekkie, najczęściej niskie\nbuty przeznaczone do szybkiej, górskiej turystyki w warunkach letnich – od modeli wyglądających niemal jak obuwie biegowe po solidne konstrukcje, bazujące na rozwiązaniach zaczerpniętych z trekkingu.\nA CO Z DOGMATAMI?\nSupersztywna podeszwa? Owszem, na piargach i skałach przydaje się skuteczne odizolowanie stóp od nierówności podłoża. Problem w tym, że równie istotny jest odpowiedni poziom czucia i wygody, umiejętnie zestrojony z amortyzacją. Żeby zapewnić połączenie tych czterech cech, nowoczesne podeszwy składają się z wielu warstw o różnych właściwościach. W efekcie buty zyskują na elastyczności, czyli w minimalnym stopniu ograniczają naturalny\nruch stóp, a przy tym tłumią wstrząsy i dostatecznie chronią przed nierównościami podłoża. Elastyczna podeszwa lepiej pracuje na podejściach, umożliwiając stawanie większą powierzchnią stopy, co po pierwsze zapewnia dobrą przyczepność, a po drugie jest mniej obciążające dla mięśni łydek i ud. Co w takim razie z możliwością pokonywania łatwych odcinków wspinaczkowych? Od zawsze słyszeliśmy, że sztywna, przednia część podeszwy ułatwia stawanie na mikrorzeźbie skały. Ciekawe więc, dlaczego wspinacze używają raczej miękkiego, elastycznego obuwia. Utrzymanie ciężaru ciała na palcach stóp nie wymaga wcale „szyny” w podeszwie, natomiast elastyczność umożliwia lepsze dopasowanie się spodu buta do zróżnicowanej struktury skały.\nWysoka cholewka? Z tego chyba zrezygnować nie można, bez narażania się na skręcenia stawów skokowych? Okazuje się, że można, co udowadnia przykład biegaczy górskich, którzy, startując na ultra długich dystansach w niskim obuwiu, nie mają problemów z kontuzjami kostek częściej niż turyści na drodze z Murowańca. Oczywiście, biegacze nie dźwigają bardzo ciężkich\nplecaków, jednak przeciążenia nóg, jakie występują zwłaszcza podczas zbiegania, z nawiązką rekompensują tę różnicę.To nie wysoka cholewka buta odpowiada za stabilizację pięty, co pośrednio przekłada się na ochronę stawu skokowego. Decydującą rolę odgrywa tu konstrukcja tylnej części buta: kształt zapiętka, wysokość i szerokość podeszwy oraz dopasowanie. Natomiast stabilizowanie samego stawu skokowego ogranicza jego mobilność.\nWysoka cholewka zapobiega dostawaniu się do wnętrza butów śniegu i drobnych zanieczyszczeń, ale w naszym zestawieniu prezentujemy obuwie na letnie warunki, a przed kamykami, błotem lub igliwiem można zabezpieczyć się za pomocą niskich stuptutów. Z zalet, jakie zapewnia wyższe obuwie, warto jednak korzystać w wypadku problemów ze stawami skokowymi, spowodowanymi na przykład przebytymi kontuzjami.\nNieprzemakalność? Cenna zaleta! Pod warunkiem, że będziemy w trasie dłużej niż jeden dzień, na dodatek wędrując raczej w chłodnych, za to bardzo wilgotnych warunkach. Buty zabezpieczone membraną trudniej wprawdzie przemoczyć, ale jeśli już się to stanie, schną znacznie dłużej niż modele o przewiewnej cholewce. A jeśli temperatura otoczenia jest zbyt wysoka, nadmiar potu nie jest skutecznie odprowadzany i wilgoć kumuluje się wewnątrz obuwia. Dlatego idąc na jednodniowe wycieczki, podczas których mogą wystąpić co najwyżej przejściowe opady, lepiej wybrać\nbuty zapewniające raczej skuteczną przewiewność niż solidną nieprzemakalność.\nProste Jeśli chodzi o solidność Meindl jeśli o sport La sportiva jeśli o design Salewa tyle w temacie.\nTrochę abstrahując od tematu. To, co moim zdaniem, w ogromnym stopniu ogranicza ryzyko skręcenia kostki to używanie kijków trekkingowych. No i pewnie warto też wykonywać w sumie łatwe ćwiczenia na równowagę, jak chociażby stanie na jednej nodze i machanie drugą i gibanie się na lewo i prawo;-)\nNepalczycy idąc w góre zwykle mają klapki na nogach, stawiaja całe stopy, równomiernie obciążaja i nie kopia kamieni, jak schodza zakładają adidaski, bo czasami stopa sie slizga i tyle


(Foto)czwartki z Muzeum Krakowa (online) - Karnet Kraków\n(Foto)czwartki z Muzeum Krakowa (online)\nczwartek, 29 kwietnia 2021, 16:00\nczwartek, 25 marca 2021, 16:00\nczwartek, 8 kwietnia 2021, 16:00\nMówi się, że jedno zdjęcie wyraża więcej niż tysiąc słów. Ile więc o przeszłości mogą nam powiedzieć archiwalne fotografie? A czy współcześnie potrafimy wykorzystać fotografie jako narzędzie budowania dla przyszłych pokoleń narracji o współczesności? Wszystkich zainteresowanych tematem fotografii zapraszamy na cykl warsztatowy, podczas którego postaramy się znaleźć odpowiedź na te oraz wiele innych pytań.\nCykl dla młodzieży. Spotkania odbywają się w czwartki o godz. 16.00 na platformie ZOOM. UWAGA: Przy zapisie niezbędne jest podanie adresu mailowego! Koszt: 10 zł za każde warsztaty Bilety dostępne na stronie: https://bilety.muzeumkrakowa.pl P\nPodczas warsztatu osoby biorące w nim udział dowiedzą się, czym jest współczesna fotografia reportażowa. Spróbują znaleźć odpowiedź na pytanie, czy aparat może być narzędziem zmiany oraz czy za pomocą zdjęcia można dokonać krytycznej analizy zjawisk społecznych. Wspólnie zastanowią się także, co przyszłym pokoleniom mogą powiedzieć współczesne fotografie.\nProwadząca: Maria Masternak, Katarzyna Kotula-Domagała\nPodczas warsztatu osoby biorące w nim udział zdobędą podstawową wiedzę na temat fotografii jako źródła historycznego. Poznają tym samym elementy warsztatu pracy historyka z fotografią oraz sposób interpretacji zdjęć archiwalnych. Spotkanie będzie również okazją do przyjrzenia się, jaką rolę w dokumentowaniu przeszłości odgrywała fotografia oraz jak współcześnie możemy odtwarzać przeszłość za pomocą obrazu.\nProwadząca: Katarzyna Kotula-Domagała\nWarsztat dotyczyć będzie przede wszystkim kwestii technicznych podstaw fotografii; osoby uczestniczące zdobędą podstawową wiedzę na temat m.in. zasad kompozycji, kadrowania czy roli światła podczas wykonywania zdjęć; spróbują również znaleźć odpowiedź na pytanie, czy fotografia może mieć nastrój oraz co to znaczy „dobre zdjęcie”.\nProwadzący: Marcin Gulis, Katarzyna Kotula-Domagała\nZakończenie cyklu warsztatowego: prezentacja prac (online) wykonanych przez osoby uczestniczące połączona z wykładem: "Świat (nie)zaginiony. Życie i twórczość Romana Vishniacka"\nPodczas wykładu zostanie zaprezentowana postać oraz twórczość niezwykłego fotografa, któremu zawdzięczamy zachowanie obrazu świata wschodnioeuropejskich Żydów u progu Zagłady. Zapis ten, wpisujący się w nurt fotografii reportażowej, stanowi dziś niezwykle ważne i przejmujące źródło wiedzy m.in. o życiu przedwojennej społeczności żydowskiej.


Metamorfoza pokoju dziecięcego: dobra inwestycja - Ładny Dom\nMetamorfoza pokoju dziecięcego: dobra inwestycja\nPROJEKT I STYLIZACJA: Joanna Płachecka ZDJĘCIA: Arkadiusz Ścichocki 30-06-2014 10:29\nRodzice Piotrka i Szymona postanowili całkowicie zmodernizować pokój synów. Mimo sporych wydatków nie żałują tej decyzji. Chłopcy zyskali świetne warunki do nauki i zabawy. Koszt 7470 zł\nRodzice Piotrka i Szymona postanowili całkowicie zmodernizować pokój synów. Mimo sporych wydatków nie żałują tej decyzji. Chłopcy zyskali świetne warunki do nauki i zabawy.
 Koszt 7470 zł
 METAMORFOZA POKOJU DZIECKA. Nowe biurka, płytsze i wyglądające znacznie lżej niż poprzednie, ustawiono równolegle do ściany. Dzięki temu w pomieszczeniu zrobiło się dużo przestronniej. Do biurek dobrano wygodne krzesła z siedziskami o regulowanej wysokości. Strefa nauki jest dobrze oświetlona - chłopcy mają swoje lampki, z sufitu zwieszają się trzy lampy, a w dodatku biurka stoją pod oknem.\nMETAMORFOZA POKOJU DZIECKA. PRZED. Pokój Piotra i Szymona z wysłużonymi, a do tego niezbyt wygodnymi sprzętami wymagał zmian, które zwiększyłyby funkcjonalność wnętrza i poprawiły jego wygląd.\nMETAMORFOZA POKOJU DZIECKA. PRZED. Rodzice chłopców zdecydowali się na wymianę wszystkich mebli. Te nowe, pochodzące z jednej linii wzorniczej, są nie tylko atrakcyjniejsze, ale i płytsze od poprzednich. Dzięki temu na środku pomieszczenia pozostało sporo wolnego miejsca na swobodne poruszanie się i na zabawę, a tego właśnie tutaj brakowało. Jako że producent oferuje nakładki na fronty szafek różniące się wzorami i barwami, bracia sami mogli decydować o ich kolorystyce, a tym samym uczestniczyć w powstawaniu koncepcji wystroju.\nMETAMORFOZA POKOJU DZIECKA. Podświetlane akwarium, lżejsze meble oraz nowa kolorystyka sprawiły, że kąt pod skosem dachu (prywatna strefa Piotra) jest teraz znacznie jaśniejszy. Ściany i sufit pomalowano na ten sam odcień, co optycznie poprawiło kształt pomieszczenia.\nMETAMORFOZA POKOJU DZIECKA. Tapczan Szymona stoi w drugim końcu pokoju. Dzięki temu chłopcy, którzy z racji sporej różnicy wieku (pięć lat) mają odmienne zainteresowania i potrzeby, nie przeszkadzają sobie przed snem. Na łóżku i na podłodze pojawiły się tkaniny w wyraziste graficzne wzory, które wzmacniają nowoczesny charakter wnętrza.\nMETAMORFOZA POKOJU DZIECKA. Na drzwi jednej z szafek nałożono nakładkę - tablicę z koszem. Trenujący koszykówkę Piotrek może teraz ćwiczyć celność rzutów także w domu.\nMETAMORFOZA POKOJU DZIECKA. Stylistka dobierała dodatki, konsekwentnie kierując się kolorystyką mebli. To dzięki temu wystrój wnętrza jest bardzo spójny.


sondaż | go-go-17\nPiS złapane, watahę dorżnąć\nGdyby dzisiaj ogłoszono wybory, PiS przegrałby, bo elektorat ucieka Kaczyńskiemu, widząc jak rozwalają Polskę. Kaczyńskiego trzeba zmusi – protestami, ustawicznym domganiem się – do wcześniejszych wyborów. Trzeba – bo rozwali nam ojczyznę. Najnowszy sondaż potwierdza tendencję, że Polacy budzą się z tumanienia populizmem. PiS – 28% PO – 27% Kukiz ’15 – 10% Nowoczesna – […]\n6 pkt. przewagi PiS nad PO, SLD przegania Nowoczesną\nTak prezentują się wyniki sondażu Instytutu Badań Pollster przeprowadzonego na zlecenie „Super Expressu” i Nowej TV: PiS – 33% PO – 27% Kukiz ’15 – 13% SLD – 11% Nowoczesna – 8% Razem – 4% PSL – 3% Wolność – 1% – Widać wyraźnie, że PiS traci sympatie wyborców. Jeszcze pod koniec ubiegłego roku partia Jarosława Kaczyńskiego miała niemal […]


Elif Safak - Pchli pałac\n« Biała gorączka - Jacek ...\nPaco Ahlgren - Dyscyplina »\nTo moje drugie podejście do literatury tureckiej. Pierwszym była "Nazywam się czerwień" Orhana Pamuka, której nie udało mi się zmęczyć. Podeszlam do niej zadaniowo i ambitnie, wiadomo, noblista, i przeczytać trzeba. Tymczasem po 100 stronach byłam tak zmęczona i znudzona rozwlekłą narracją i dywagacjami o miniaturach, że z wyrzutami sumienia odłożyłam książkę "na lepsze czasy". Które, jak łatwo się domyślić, nie nadeszły, i pewnie jeszcze długo nie nadejdą.\nDlatego do "Pchlego pałacu" podchodziłam z obawami i nieufnością. Niepotrzebnie.\nAkcja książki dzieje się w stambulskiej (czy istnieje taki przymiotnik?) kamienicy, noszącej nazwę "Pałac Cukiereczek". Kamienica ma swoją historię, której korzenie sięgają lat dwudziestych, a historia miejsca, na którym stoi, sięga jeszcze dalej w przeszłość. Zaludnia ją galeria pozornie zwyczajnych, a w rzeczywistości cudownie dziwnych postaci: dwaj fryzjerzy-bliźniacy, tajemnicza Madame Babcia, matka ogarnięta obsesją sprzątania, utrzymanka bogatego handlarza oliwą, dziadek opiekujący się trojgiem małych dzieci, żeby wymienić tylko kilkoro. Wszystkich dręczy jeden problem - nieznośny smród, który jak przypuszczają, bierze się z wyrzucanych pod murem śmieci. Jednak rozwiązanie zagadki obrzydliwego zapachu nie jest wcale tak oczywiste.\nNic w tej książce nie jest oczywiste. Zwyczajne okazuje się dziwaczne, dziwaczne - bardzo ludzkie i bliskie. Akcja przenosi się z jednego mieszkania do drugiego, odkrywając mniejsze i większe sekrety, obsesje, lęki mieszkańców. Trudno powiedzieć kto tak naprawdę jest bohaterem książki - czy ludzie, czy raczej budynek, a może Stambuł.\nJest tu wszystko co lubię. Magiczne miejsce, którego historia splata się z losami ludzi. Radości i troski, sekrety i obsesje, czasem z pozoru zupełnie banalne, czasem duże. Ciepłe spojrzenie na ludzkie dziwactwa i słabostki. A poza wszystkim bardzo dobrze się czyta.\nLiteracką Turcję mogę uznać za oswojoną.\nGdybym miała się koniecznie do czegoś przyczepić - zakończenie wydaje mi się doklejone ciut na siłę (mam na myśli ostatnie kilka stron, nie samo zakończenie akcji).\nsobota, 15 sierpnia 2009, mdl2\nTagi: obyczajowa turecka\nDrugie podejście do Pamuka zakończyło się połowicznym sukcesem. Połowicznym dlatego, że choć udało mi się "Muzeum niewinności" przeczytać do końca, to przyjemno\nPrzepis na to ciasto pochodzi od pani z Turcji, Masmavi3Mutfakta , a samo ciasto jest niezwykle puchate i wilgotne dzięki jabłkom oraz śmietanie, którą je polew\nTzatziki to klasyka kuchni greckiej. Podaje się je jako sos do mięs lub dip do warzyw - zawsze na zimno. Jednakże połączenie jogurtu i ogórka znane jest nie ty\nPiękna recenzja! Cieszę się, że lekturę tej książki mam przed sobą. Pozdrawiam!\nMnie książka nie zachwyciła, choć byłam bardzo pozytywnie nastawiona i świeżo po wizycie w Stambule, który mnie absolutnie zauroczył. Narracja nieco z poprzedniej epoki, a do tego mocno rozdmuchana. Nie dobrnęłam niestety do końca (podobnie jak z Pamukiem). Czekam na powieść, która uchwyci rytm tego miasta.


Próba jądrowa Korei Północnej z 2017 roku miała 10 razy większą siłę niż pierwotnie sądzono | zmianynaziemi.pl\nautor: ZychMan ( 2019-06-06 16:30 )\nWe wrześniu 2017 r. Korea Północna zdetonowała urządzenie jądrowe pod górą Mantapsan. Był to największy w historii kraju podziemny test jądrowy, a jego skutkiem było podniesienie szczytu o około 3,5 metra wzwyż.\nPróba jądrowa spowodowała trzęsienie ziemi o sile 6,3 w skali Richtera, wytwarzając zarazem fale dźwiękowe, wykrywane przez sejsmografy na całym świecie. Fale zostały wykorzystane przez naukowców, aby dowiedzieć się więcej na temat eksplozji z 2017 roku. Nie trzeba dodawać, że nie było to łatwe w związku z brakiem wiedzy na temat urządzenia jądrowego i szczegółowych danych na temat miejsca prób broni.\nW nowym opracowaniu, opublikowanym w czasopiśmie naukowym Journal of Geophysical Research, podjęto próbę zinterpretowania sygnałów sejsmicznych. Badacze sugerują, że eksplozja z 2017 roku mogła być ponad dziesięciokrotnie większa niż jakiekolwiek inne północnokoreańskie testy z poprzednich dekad. Naukowcy szacują, że bomby mogły mieć siłę eksplozji równą 250 kiloton trotylu. Dla porównania bomba, którą USA zrzuciła na Hiroszimę w 1945 roku, miała siłę około 15 kilotonami.\nWspółautor badań, sejsmolog z Uniwersytetu Santa Cruz, Thorne Lay, nie ukrywał swojego przerażenia rozmiarami próby jądrowej. Mężczyzna zwrócił również uwagę na ogromny skok Korei, która jeszcze do 2016 roku testowała bomby o mocy maksymalnie 20 kiloton, a już rok później była w stanie przebić ten wynik ponad dwunastokrotnie.\nW badaniu wykorzystano metody pochodzące jeszcze z czasów zimnej wojny. Zastosowane modele zostały wykorzystane w latach 80-tych do ustalenia wydajności urządzeń radzieckich i sprawdzenia, czy Związek Radziecki oszukiwał w teście na ograniczenie podziemnej broni jądrowej w 1974 roku. Amerykańscy geolodzy uważali wówczas, że rozbieżność wynikała z różnic geologicznych między stanowiskami testowymi w Nevadzie i Kazachstanie.\nPerspektywa historyczna pokazuje, w jaki sposób wiedza na temat geologii obszaru testowego jest kluczem do uzyskania precyzyjnego pomiaru. Biorąc pod uwagę małą liczbę informacji o Korei Północnej, przybliżenie jest najlepszym efektem, na jaki stać badaczy.\nKiedy prezydent USA, Donald Trump, w 2018 roku spotkał się w Singapurze z Kim Dzong Unem, to rzekomo miało dojść do porozumienia w sprawie demontażu północnokoreańskiego programu rakietowego. Pomimo zapewnień Kima, że "nie ma już zagrożenia jądrowego ze strony Korei Północnej", wydaje się, że państwo nadal potajemnie rozwija swoje rakiety balistyczne i kontynuuje ich testowanie.\nO kosmosie to "oni" wiedzą\nautor: ascendant 149 (anonim) ( 2019-06-08 14:06 )\nO kosmosie to "oni" wiedzą dużo albo prawie wszystko. Ale gdzie nastapiła eksplozja, to poprostu nagle nie ma rządzeń pomiarowych, satelity nie działają, nie można namierzyc kierunku fal itp. itd. I jeszcze nie wiadomo czy ona właściwie miała miejsce. Umówmy się, że gościa wykorzystali - po co mają truć własne środowisko - my będziemy cicho i będziemy udawali, że nic nie wiemy a gostek niech przeprowadzi u siebie próbę to pozyskamy materiał do badań. Tylko co ze skażeniem środowiska. Podejrzewam, że gostek sam uśmierca własny naród, którego nie może wyżywić, i robi to z przyklaskiem całego świata.\nW Polsce musimy obalić\nautor: inzynier magister ( 2019-06-07 15:02 )\nW Polsce musimy obalić koalicję platfimianych polskojęzycznych kim dzong unów !\nPILNE! Liroy i Jakubiak wzywają Kukiza do porozumienia! Przegląd Mediów\n[PILNE] Liroy, Jakubiak, Kukiz - PSL przeszkodził porozumieniu!\n"skutkiem było podniesienie\nautor: niebieski maruda (anonim) ( 2019-06-07 09:05 )\n"skutkiem było podniesienie szczytu o około 3,5 metra wzwyż"\nCałe szczęście, że wzwyż, a nie wdół\nI dlatego taka pikseloza na\nautor: Medium ( 2019-06-06 22:21 )\nI dlatego taka pikseloza na twarzy Kim Dzong Una?\nWażne że fryzura bez zmian.\nautor: Max 1983 ( 2019-06-07 11:42 )\nChyba Go trzeba zaprosić do\nautor: BARTOSZ MACIEJ ... (anonim) ( 2019-06-07 02:33 )\nChyba Go trzeba zaprosić do Warszawy....\nRazem głosów: 2805


WOKÓŁ SGH (TOM 2) Domy, ludzie, zdarzenia | Publikacje \_ Książki naukowe | Sklep SGH\nWOKÓŁ SGH (TOM 2) Domy, ludzie, zdarzenia\nautor : Paweł Tanewski\nAutor: Paweł Tanewski\nKod produktu: 978-83-7378-949-4\nTa książka to solidny fragment historii Polski z perspektywy obywatela. Obywatela niezwykłego, zaangażowanego w rozwój osobisty, własny firmy lub pasji i swojego miasta. Inteligenta i patrioty okresu międzywojennego, zafascynowanego wybuchłą po latach niepodległością, którą wykorzystywał nie tylko dla siebie, ale i dla dobra innych. Skomplikowane (na ogół) dzieje rodzin czy rodów, które osiedlały się wokół SGH, tego żywego miejsca rzetelnej myśli ekonomicznej, to lektura pasjonująca: lekka, ale skłaniająca do refleksji nad meandrami ludzkiego życia i historii naszego miasta. Tom drugi, a zarazem, ostatni, uzupełnia tom pierwszy o nowe postacie, wydarzenia i domy, ale czyta się go tak samo znakomicie. Zapraszamy do lektury.\nProrektor SGH, prof. zw. dr hab. Marek Bryx\nAutor postawił sobie za cel książki ukazanie otoczenia historycznego kampusu SGH, który powstawał etapami na przedmieściach ówczesnej Warszawy.\nW 1925 roku oddano do użytku pierwszy gmach przy ul. Rakowieckiej, tzw. Pawilon Doświadczalny, a w 1930 roku Bibliotekę przy planowanej ulicy Batorego. Przed wojną powstał także budynek z mieszkaniami dla profesorów. Po wojnie, upaństwowieniu uczelni i zmianie jej nazwy (1949), w roku 1955 oddano do użytku Gmach Główny ówczesnej Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. Z powodu skrócenia go w stosunku do planów o ok. 60 metrów, zamierzenie przestrzenne kampusu, jako kompleksu budynków, nie zostało w pełni zrealizowane. Pomimo to, stojące na krańcu miasta gmachy już przed wojną wabiły swoją nowoczesnością, a zarazem funkcjonalną i nieudziwnioną architekturą. Warto wspomnieć, że przedwojenne przewodniki po Warszawie zalecały wycieczkę na dalekie przedmieście, aby obejrzeć oryginalne dwa budynki.\nNic więc dziwnego, że postępująca zabudowa Górnego Mokotowa była pod pewnym wpływem wspaniałych budynków SGH. Nie chodzi tylko o architekturę, której twórcy odciskali na budynkach swoje oryginalne piętno, ale także o fakt, że okolica przyciągała nietuzinkowe postacie, mniej lub bardziej związane z Uczelnią. Losy tych wspaniałych ludzi związane są nie tylko z konkretnymi nieruchomościami zlokalizowanymi w otoczeniu SGH, ale zwykle stanowią ciekawy fragment historii naszego państwa i narodu. I chociaż w dużej mierze zostały już zapomniane, albo znane są wąskiemu gronu historyków czy varsavianistów, to Paweł Tanewski postanowił swoją książką przywrócić nam te wielkie postacie w powiązaniu z miejscem ich zamieszkania lub aktywności zawodowej, blisko naszej uczelni.\nJak bowiem słusznie zauważa autor: "Otoczenie historyczne to nie tylko same wille, domy i gmachy, to przede wszystkim historia ich powstania, konkretne osoby i ich rodziny, a także ich znajomi i przyjaciele wywodzący się z tej samej sfery społecznej, a więc przede wszystkim przedsiębiorcy, a oprócz nich pedagodzy, uczeni, społecznicy, politycy". Można do tego dodać - że to relacje i kultura, które oni tworzyli.\nKsiążka Pawła Tanewskiego ukazuje historie wybranych domów i gmachów znajdujących się "w strefie oddziaływania SGH", tzn. w obrębie ulic: Batorego, Puławskiej, Madalińskiego, św. A. Boboli. Jej celem jest przypomnienie nam postaci właścicieli tych nieruchomości czy inwestorów, a przede wszystkim ich niezwykłych losów. Ci wspaniali ludzie, którym (w większości) przyszło żyć w trzech ustrojach - Polsce przedwojennej, w Generalnej Guberni, w Polsce socjalistycznej, mają losy warte odrębnych książek lub filmów. Nie były to proste historie ani łatwe czasy. Dla wielu Polaków, a więc i bohaterów tej książki, okres powojenny był prawdopodobnie najbardziej przykrym w ich życiorysie. Polska Ludowa nie lubiła aktywnych, kreatywnych przedsiębiorców czy właścicieli nieruchomości. Często więc szykanowano ich za słuszne dokonania, pozbawiano majątków itd. Każda z tych historii jest inna, tak jak obiekt, który wiąże się z postacią, ale jednak mają one podobne scenariusze - interesujące, a czasami wręcz wielkie dokonania, zwykle przekreślone w całości lub części przez wojnę, a następnie socjalizm. Autor osiągnął swój cel, prezentując ciekawą czy wręcz porywającą książkę o wybranych fragmentach naszej, nie tak odległej przeszłości.\nJest to drugi tom publikacji wydanej nakładem Oficyny Wydawniczej SGH w roku 2012. Autor przyjął więc identyczną zasadę prezentacji, która tak świetnie sprawdziła się w tomie pierwszym, a mianowicie: prostą zasadę doboru ciekawych budynków i jeszcze bardziej intrygujących losów ich właścicieli. Każdy rozdział zawiera jedną historię nieruchomości i rodziny z nią związanej. Liczą one po kilka stron i są odpowiednio udokumentowane bibliograficznie, także badaniami własnymi autora i odpowiednio do możliwości wydawniczych - zilustrowane.\nZwraca uwagę rzetelność autora w relacjonowaniu faktów. Zaletą książki jest brak uproszczonych czy prymitywnych ocen dotyczących skomplikowanej historii, jakie można niestety dzisiaj spotkać w wielu miejscach. Przeciwnie - każdy z rozdziałów to obiektywna, lecz porywająca relacja. Fakty mówią w niej same za siebie, a rola autora, niezwykle trudna, sprowadziła się do podania ich czytelnikowi przez wartką narrację.\nZawartość merytoryczna książki, chociaż spojona miejscem, do którego się odnosi, dotyczy jednak odrębnych historii poszczególnych rodzin, które inwestowały przed wojną w obiekty w tej części Mokotowa. Dekret tzw. warszawski lub Bieruta odebrał im prawo własności do obiektów, które wznieśli za własne pieniądze, będące ich dochodem z pracy, działalności artystycznej czy gospodarczej. Łączy więc te historie na ogół smutne ich zakończenie, w nieżyczliwym dla właścicieli ustroju. Wrażenie jest tym bardziej przykre, że byli to ludzie zasłużeni dla Warszawy i kraju. Większość z tych postaci jest dziś zapomniana lub znana niewielkiemu gronu osób. Wielką zasługą autora jest przywrócenie tych wspaniałych postaci naszej współczesnej pamięci. W końcu, to dzięki nim, ich aktywności społecznej i gospodarczej, dzięki dokonywanym przez nich inwestycjom okolice SGH nabrały właśnie takiego kształtu.\nOsób, a właściwie rodów/rodzin o mniej lub bardziej znanych nazwiskach opisywanych z pasją przez Pawła Tanewskiego, jest w tej książce dokładnie tyle, ile rozdziałów. Wszystkie przedstawione w książce historie warte są poznania i delektowania się nimi. Przyczynia się do tego lekkość stylu autora, który wciąga czytelnika w meandry ludzkich losów w sposób nienachalny i intrygujący.\nSądzę, że nie tylko treść, ale i sposób jej przekazania jest silną stroną książki Pawła Tanewskiego, która - jak sądzę - stanie się ważną pozycją dla varsavianistów, a ciekawą dla wielu z nas.\nPodsumowując, chciałbym stwierdzić, że książka - Wokół SGH. Domy, ludzie, zdarzenia, tom drugi - stanowi rzadki przykład dobrej narracji o sprawach trudnych. Jest nie tylko ciekawym i urokliwym, ale ważnym dziełem dotyczącym historii tego fragmentu Mokotowa, a zwłaszcza ludzi go budujących i zamieszkujących. Jest dobrze udokumentowana, a różnorodne wątki są wnikliwie i precyzyjnie przedstawione.\nDobrze się stało, że autor podjął się tego trudu, a SGH zdecydowała się wydać drugi tom tak oryginalnej, ciekawej, dobrze udokumentowanej książki o swoim najbliższym historycznym otoczeniu.\n1. Najbliższa poczta\n2. Dom Dziecka\n4. Keksholmski Pułk Piechoty Lejbgwardii i Fundusz Kwaterunku Wojskowego\n5. Biali Rosjanie\n9. Siła i Światło\n10. Państwowy Instytut Geologiczny\n12. Hrabiowie Pusłowscy na Mokotowie\n15. Sprawa szwedzka\n19. Dwie szkoły, dwa style\n20. Historie nieopowiedziane\n21. Warszawa moich marzeń


Przygotowanie motocykla do sezonu, o czym pamiętać? - Pawstal.pl\nO czym nie można zapomnieć inaugurując sezon motocyklowy?\nJazda na motorze jest ogromną przyjemnością i chyba nikt z tym nie będzie polemizować. To prawdziwy powiew wolności, ale też zarazem nie zwalnia to z odpowiedzialności na drodze. Motocykliści są grupą, od której w znacznym stopniu zależy bezpieczeństwo. Nie można jednak też wrzucać wszystkich motocyklistów do jednego wora, a niektórzy próbują tak robić, sugerując, że są oni na drodze zagrożeniem. Jest to nieprawda, natomiast tak jak mówimy, wypadki na drodze się zdarzają - jedne z ludzkiej brawury, a drugie z innych okoliczności. Jako że bezpieczeństwo jest ważne, to postanowiliśmy sprawdzić, na czym trzeba się skupić przy inauguracji sezonu motocyklowego.\nAkcesoria oraz strój to podstawa\nNie można wyruszać w trasę bez odpowiedniego zaplecza. W pierwszej kolejności należy sprawdzić, czy posiadane przez nas stroje oraz wszelkiego rodzaju akcesoria jak kask czy rękawice są sprawne. Jeżeli widzimy pierwsze dziury, to warto zastanowić się nad tym, czy taki sprzęt będzie nadal można eksploatować na drodze. Motocykliści na drodze bazują na tym, jaki mają sprzęt i może się okazać, że w razie wypadku dobrze zakonserwowany strój oraz akcesoria mogą uratować życie, a przynajmniej ochronić przed większym ubytkiem na zdrowiu.\nAkcesoria motocyklowe i strój są aspektami, nad którymi trzeba koniecznie zadbać i zrobić wszystko, by w trasę wyruszać z pełnym przeświadczeniem, że wszystko jest w porządku. Wszelkie usterki bądź jazda w stroju, obiektywnie mówiąc średniej jakości, może sprawiać, że na drodze nie będziemy się czuć zbyt pewnie i cały czas będziemy mieć w głowie, że nasz strój nie jest najlepszy. Odwieczną prawdą jest to, że "na zdrowiu się nie oszczędza", a zdecydowanie lepiej jest kupić nowe akcesoria oraz strój niż wiecznie ufać, że nic się nie stanie. Kierowcy mają ten komfort, że mają ochronę w postaci karoserii i blach, natomiast motocykliści są narażeni na to, że nawet delikatny kontakt z kierowcą może spowodować uszczerbek na zdrowiu.\nJednym z przykładów takich produktów są rękawice na motor, o których zawsze pamiętać. Ich koszt nie jest najwyższy, jednak mają ona na celu zabezpieczanie dłoni oraz sprawianie, że utrzymywanie motoru stanie się łatwiejsze. Być może dla osób postronnych wydaje się to dziwne, jednak doświadczeni motocykliści z pewnością o tym pamiętają.\nPrzegląd jeszcze nikomu nie zaszkodził\nMotocykliści to grupa, która przeważnie składa się z wielu zapaleńców kochających motocykle. Nie ma co się dziwić, ponieważ prędkość i poczucie wolności wyzwala adrenalinę. Warto jednak wrócić do tego, o czym mówiliśmy wyżej, a mianowicie, że bezpieczeństwo na drodze jest rzeczą nadrzędną. Nie jesteśmy tam sami, ale są też inni uczestnicy ruchu drogowego, którzy mogą być narażeni na nawet śmiertelne niebezpieczeństwo. W tym celu wręcz obowiązkowym powinno być stałe doglądanie tego, czy motocykl jest sprawny. Wyjeżdżanie na drogę z usterkami jest nieodpowiedzialne i w kluczowym momencie takie podejście może nas zawieść.\nJest wiele metod dbania o motocykl. Jedni znając się bardziej, decydują się na drobne naprawy sami, jednak są też ci, którzy nie posiadają takiej wiedzy - oddają więc swoje cacko do mechanika. Chcąc przygotować się jak najlepiej do sezonu należy robić wszystko, by czuć się pewnie na drodze i mieć pełną przyjemność z przemierzania kolejnych kilometrów. Jeżeli decydujemy się na zakup części do motocykli na własną rękę, to najlepszym rozwiązaniem będzie kupno ich z miejsc, które mają je najwyższej jakości. Kupowanie tanich produktów może mu tylko zaszkodzić i sprawić, że po prostu na drodze nas zawiodą.


Przed nami święto ulicy Wałowej. Po raz trzeci odbędzie się jarmark Stragany Art w Wejherowie - NaszeMiasto.pl\nStragany Art.odbywają się już po raz trzeci tworząc coroczną tradycję artystycznego jarmarku na ul. Wałowej. Tegoroczna edycja skierowana jest przede wszystkich do rodzin. W związku z organizacją wydarzenia 10 września 2016 r. od godziny 8:00 do godziny 24:00 fragment ulicy Wałowej od strony zjazdu z ul. Sobieskiego (deptaku) do ulicy Północnej będzie zamknięty dla ruchu kołowego.\nStragany ARt 2014 |ZDJĘCIA\nStragany Art 2015 |ZDJĘCIA\naktualizacja: 08.09.2016 10:28\nŹródło: Przed nami święto ulicy Wałowej. Po raz trzeci odbędzie się jarmark Stragany Art w Wejherowie - Wejherowo NaszeMiasto.pl\njarmark Wałowa Wejhe...


Strona Mirosława Dakowskiego - "Wyborcza" a "Golgota Picnic"\n: tylko OGAREK\nS T A R T Kultura i okolice anty-sztuka. satanizm. "Wyborcza" a "Golgota Picnic"\nSunday 27 September 2020 17:31:54.30.\n"Wyborcza" a "Golgota Picnic"\n„Wyborcza” a „Golgota Picnic”: tylko OGAREK\n„Wyborcza” promuje reżysera-bluźniercę !\nTego można się było spodziewać! „Gazeta Wyborcza” opublikowała w piątek szeroki wywiad z reżyserem ohydnego spektaklu „Golgota Picnic” – Rodrigo Garcią. Spektakl, przeciwko któremu zaprotestowało już niemal 50 tys. katolików, jest promowany przez pismo Adama Michnika, utrzymującego że „Jan Paweł II to jego miłość”.\n„GW” podeszła do tematu w typowym dla siebie stylu – z bluźniercy stara się zrobić subtelnego intelektualistę, utyskującego nad stanem świata. Wywiad ilustruje fotografia przedstawiająca fragment spektaklu – aktorzy ustylizowani i ustawieni są w taki sposób, by jednoznacznie kojarzyć się ze sceną zdjęcia z krzyża. Dodatkowo na zdjęciu wytłuszczono cytat z Rodrigo Garcii: „Jedną z inspiracji spektaklu jest zdanie Jorge Luisa Borgesa, że Biblia to literatura fantastyczna”.\nGarcia, oprócz Borgesa, twierdzi, że inspiruje się również malarstwem renesansowym. Twierdzi, że ikonografia Ukrzyżowania jest „straszna i trzeba z nią polemizować”. Potwierdza, że w swej (pseudo-)sztuce traktuje Ukrzyżowanie „ze swoim specyficznym poczuciem humoru”.\nDziennikarz „GW” nie zapytał reżysera, co lub kto zainspirował go do tego, by przedstawić mękę Pana Jezusa wymieszaną ze scenami seksualnymi i obelgami pod Jego adresem. Co więcej, Chrystus w „sztuce” przedstawiany jest jako egoista i antyspołeczny oszust. Na scenie często padają pod jego adresem wulgarne określenia – nazywany jest m.in. „psem”.\n„Wyborcza” oczywiście nie mogłaby darować sobie, gdyby nie posunęła się do manipulacji. W ramce umieszczonej obok tekstu wyjaśnia, czym jest „Golgota Picnic”, pisze, że wg Garcii chrześcijaństwo zbudowane jest na gloryfikacji krwawej ofiary i zaraża świat przemocą.\nWspominając o protestach jakie wywołała ta sztuka we Francji, przypomniano, że „abp Tuluzy Rober Le Gail mówił: Przestrzegamy przed manipulacjami które leżą u podstaw tych demonstracji”. „Wyborcza” nie wspomina jednak, że na czele licznych manifestacji stał arcybiskup Paryża kardynał André Vingt-Trois. Przedstawienie Garcii wystawiano wszak w Paryżu a nie Tuluzie.\nNiemal 50 tys. osób, które podpisały w ciągu kilku dni protest przeciw tej sztuce w [gie-wu] nazwano „grupą katolików która zaocznie oskarża reżysera o świętokradztwo i obrazę uczuć religijnych”.\nZmieniony ( 06.06.2014. )


4,1 (937 ocen)\nGrzeczne acz bezlitosne oranie foliarzy 😁\nTo powinna być lektura w szkole!\nKrótka książka rozprawiająca się z kilkoma najpopularniejszymi pseudonaukowymi teoriami. Czyta się ją błyskawicznie, szkoda, że autor nie pokusił się o jeszcze większe poszerzenie tematu, ale widocznie tego wymagała forma książki - w przypadku chęci poszerzenia argumentacji, wiedzy i umiejętności mogących pomóc w obalaniu "pseudofaktów", czy zwyczajnie kłamstw przyprószonych naukową terminologią, mogą pomóc liczne przypisy i dość duża bibliografia, jak na stosunkowo niewielką objętościowo książkę. Warto po nią sięgnąć, żeby w świecie szumu informacyjnego rozbudzić w sobie nawyk zadawania pytań i szukania rzetelnych i dobrze udokumentowanych odpowiedzi.\nMuszę przyznać, że po lekturze jestem zadowolona. Podobało mi się sposób w jaki Łukasz Lamża przedstawia fakty - wyłuszcza najważniejsza informacje, przedstawia fakty naukowe, popiera swoje wypowiedzi badaniami oraz wskazuje nieścisłości w rozumowaniu omawianego tematu nie wyśmiewając, a jedynie w rzetelny sposób przedstawiając fakty. Ponadto podoba mi się to, że autor zadaje bardzo celne i logiczne pytania. Tak naprawdę jedyne co przeszkadzało mi w książce to fakt, że Łukasz Lamża często odnosi się do przyszłych rozdziałów, których jeszcze nie znamy i nie omawialiśmy w jego książce. Ktoś kto nie jest zaznajomiony z tematem może czuć się lekko skołowany. Książkę poznawałam w dwóch formach - ebooka oraz audiobooka - i muszę stwierdzić, że w obu formach książka jest bardzo ciekawa i zajmująca.