Okno szczelnie zatarasowane wewnętrzną, składaną okiennicą... Lipcowy promień słońca włamał się już do wnętrza i, pełzając po wydeptanych cegłach posadzki, kruszył głęboką ciemność. Najmniejszego turkotu, żadnego szelestu... Jaka rozkosz! Cisza tak zupełna, że smętne nucenie mantuańskich komarów błąka się po izbie i całkowite, od początku do końca, brzmi w uchu. Książę Gintułt, przebudziwszy się ze snu, odczuwał trwanie tej ciszy jak doskonałe szczęście. Nie walą gromy, nie dzwonią tęskliwie szyby, nie sypią się pacyny ze ścian i sufitu. Pogrążonemu w łaskawe drzemanie widziało się, że to jest pierwsza chwila po przybyciu do tego miasta, że to jeszcze kwiecień. Wystawiał sobie, że wolno idzie z Porta del Beluardo przez groblę prowadzącą do szańców przedmostowych San-Giorgio, ażeby ujrzeć cmentarz, miejsce czynu Sułkowskiego. Po to jedynie przybył. Ujrzy to miejsce, rzuci jakoby lauru liść na czoło upojone marzeniami, którego już nie ma, i odjedzie stąd co prędzej. Wody wiosenne napełniły po brzegi Lago di Mezzo i Lago di Sotto. Modre fale żywo chwieją się, gonią i chlaszczą pianami po rudych murach. Ze drżeniem pędzą do portu Catena i do portu Ankony. Ciekawie zajrzą w ich wnętrza obmurowane i uciekają na łeb na szyję, przerażone dzikością starych bastionów. Za groblą droga idzie pod bramami fortu, później na prawo ku niewielkiemu wzgórzu. Wiosenny wiatr lekko poddyma pył drogi... O cudne trawy, któreście wówczas kryły foremne stoki i narożne bulwy szańców, nasypy, skarpy i przeciwskarpy obmurowanych rowów! Drzewa platanów z łagodnymi liśćmi, Wirgiliuszowe ulubieńce "miłujące słodkie wody... Myśli strudzone od malarii plączą się i gubią: To, co oczy widzą w marzeniu, leci stronami. Jakież to miejsce tam daleko widać?\nSzwajcariaż to, gdzieś u płytkich zalewisk Zurychu jeziora, gdy idzie nawałnicą górska wiosna? Trzciny szelestne, suche, jasnożółte nad ruchliwym fioletem toni... Może to u nas? Może to Wołyń? Widome przedmioty dalekie i bliskie, drzewa i trawy, zamglone rysy domów i siniejące góry są jak gdyby dźwięki najsubtelniejsze nie na zewnątrz nas, lecz w głębi duszy. Nie pochwyci ich pamięć ni myśl. Tulą się do sennych wspomnień. Nazwa bolesna błąka się i łka w pamięci, krąży dokoła mózgu, szeleści w uszach, w oczach, w uściech mściwie ściśniętych. Kurczem dłoń zwiera!... Mantua! Mantua!\nSzpaler świerkowy ciągnie się górą ku cmentarzowi za murem starej twierdzy przedbramnej. Nieoczekiwane napastowanie żalu na widok tych świerków, które korzeniami wyssały krew tysiąca rycerzy. Cicha, przyziemna brama cmentarna. To tam.\nKsiążę otwarł oczy i ze wstrętem myślał o czekającej go pracy. Był znużony do cna, pełen głębokości smutku. Ciągły widok oczu gasnących na wieki... Z innymi zgoła celami wrócił z Egiptu, Ziemi Świętej i Grecji. Śpieszył do kraju. Do życia, do życia! Rozpoczynać pracę długą i twardą, zmagać się ze sprawami wiecznymi! Kaprys oto losu uwikłał go w sprawy najbardziej przemijające.\nNie mógł w Ankonie doczekać się na statek, który z racji wybuchłej wojny utknął w jakimś porcie. Żeby czasu nadaremnie nie tracić, książę pomknął na północ dyliżansem, pewien, że legalny paszport ułatwi mu przekroczenie nawet łańcuchów armii walczących.\nByło to w kwietniu roku 1799, czasu kampanii neapolitańskiej, po bitwie pod Weroną, czyli Magnano. Baron Kray złamał już był lewe skrzydło armii Scherera i napastował go całą siłą. Wojska republikańskie ustępowały na południe. Batalion polski (pierwszy) pod szefem Dembowskim zasłaniał cofanie się prawego skrzydła ku Vigaccio, a generał-adiutant Kosiński osłaniał lewe skrzydło na drodze ku Nogara. Prawe skrzydło udało się do Mantui. Cała armia francuska mogła być w owej chwili odcięta przez Brescia od Lombardu. Nie pozostało nic innego, tylko umieścić załogę w Mantui, a główny korpus cofnąć za Oglio. Tak też uczynił generał Scherer. Odłączył część wojska na garnizon do Mantui, a sam pośpiesznie ruszył w kraj lombardzki. Książę Gintułt miał właśnie wyjeżdżać z ojczyzny Wirgiliusza, gdzie się na nocleg w drodze swej zatrzymał, kiedy zdyszane wojska przyszły ją zająć. Ujrzał niespodziewanie w ostatnich szeregach swojaków. Był to batalion artylerii polskiej pod szefem Wincentym Axamitowskim, złączony z drugim legionem pod komendą generała Wielhorskicgo. W bitwach, które owo wejście do fortecy poprzedziły, legion polski tysiącem bez mała trupów usłał włoskie pola. Dogorywał w drodze do Mediolanu generał Rymkiewicz, zginął major Lipnicki, kapitan Daszkiewicz, podporucznik Paciorkowski. W furgonach wieziono rannych: kapitana Bogusławskiego, Zabłockiego, Zeferyna, Zieleniewskiego, Godebskiego, Kirkora, Berensdorfa, Markiewicza, porucznika Tomaszewskiego - i innych. Wiedzieli to żyjący, że nie na zabawę idą do Mantui. Załoga spędzona z rozmaitych stron, składająca się z rodowitych Francuzów, Piemontczyków, z gardo de corps króla Sardynii, ze Szwajcarów, dezerterów Niemców, z "cisalpinów" i jednolitego korpusu polskiego, wynosiła zaledwie około dziesięciu tysięcy ludzi. Z tej liczby połowa najwyżej mogła stać pod bronią. Fortyfikacje starej twierdzy były nieużyteczne i uszkodzone. Niezdobyta zapewne w czasach katapult i baszt na kołach, może nawet w epoce marszałka Vaubana, Mantua była osłoniona jedynie wysuniętymi fortami Miglioretto, del Té i szańcami przedmostowymi Pradelli ze strony zachodniej i południowej. Z północy i wschodu miasto siedziało, jak przed wiekami, za jeziorem di Mezzo i zwykłym, niskim murem bez nasypu. Dowódca całej załogi, generał Foissac-Latour miał na przeprowadzenie wszelkiego rodzaju ulepszeń sto tysięcy liwrów. Tymczasem baron Kray ciągnął z siłą 39 batalionów piechoty, 4 batalionów grenadierskich, 9 kompanii dragonów i 6 kompanii lekkich. W szeregach republikańskich szeptano, że 600 dział ma ze sobą, że idą z nim wszyscy znaczniejsi generałowie: Klenau, Elsnitz, St. Julien, a na czele artylerii posiłkowej Rebinder z 270 kanonierami.\nKsiążę Gintułt, przypatrzywszy się z uwagą stanowi rzeczy, przyszedł do przeświadczenia, że na nic mu się nie przyda pilnie wizowany paszport, że wbrew chęci trzeba wdziewać zielony mundur artylerzysty i stawać w szeregu. Tak też uczynił. Zaczął dosługiwać się od kanoniera, ażeby między zgonionych oficerów, idących z pola bitew, nie wnosić waśni o stopnie i nie korzystać z prerogatyw nazwiska. Wkrótce jednak spostrzeżono jego wiadomości wojskowe. Powołany został do boku generała Bortom, naczelnika artylerii, później wyznaczony do biura Jakubowskiego, starego nauczyciela z Werony, który pod generałem Meyerem wspólnie z kapitanem Millerem, porucznikiem Hornowskim i Maurycym Hauke fortyfikował przedmieście San-Giorgio. Pięciuset żołnierzy polskich pracowało tam co noc pod ogniem. Sądzono powszechnie, że atak może nastąpić tylko od strony tego przedmieścia, toteż kiedy nieprzyjaciel gromadził swoje siły od południa i zachodu, z tamtej strony Mincio, uważano to za podstęp i tym usilniej sypano szańce, wycinano drzewa i zbrojono się według planów groźnego "Amilkara" Kosińskiego. Od chwili wielkiej powodzi majowej, kiedy rzeka Mincio zatopiła wejściowe i wyjściowe śluzy jeziora Payolo, podniosła wody we wszystkich jeziorach otaczających Mantuę, więc w Lago di Sopra, di Mezzo i di Sotto, tak dalece, że grobla San-Giorgio znikła zupełnie w głębokości kilku stóp pod powierzchnią, sklepione przejścia Molini, wiodące do cytadeli, pogrążyły się w wodzie do połowy, a powyżej kół młyńskich - książę przeniósł się w interesach służby do środka miasta.\nMiglioretto i wyspa Té z szańcami bramy Pusterli stały się samoistnymi lądami. Były to chwile najbardziej niebezpieczne. Nieprzyjaciel zgromadziwszy mnóstwo łodzi i promów usiłował podsunąć się ku zatopionym murom. Wynikła potrzeba czuwania nieustannego. Książę miał polecenie obserwowania wysokości wód w pewnych rewirach. W małym czółenku krążył nieustannie we wszelkich kierunkach. Nocą, w zupełnej ciemności, w deszcze, docierał częstokroć aż do Angeli na wybrzeżu Lago di Sopra, gdzie Austriacy zaczęli nocami w największej ciszy sypać ostatni, najbardziej w lewo wysunięty barkan swych robót podkopowych. Przed brzaskiem wracał już to przez jezioro Payolo, już przez Corso delie Barche, pod samymi bramami miasta do śluz wyjściowych.\nKiedy jeszcze stały nad topielami ranne tumany i tłukły się dymy po całonocnym bombardowaniu, sunął nieraz w szuwarach i trzcinach aż pod Belfiore, skąd raz w raz wywalały się niespodziane dymy kanonady dla zamaskowania prac gdzie indziej prowadzonych. Gdy wkrótce zaczął się szerzyć w wojsku z racji zatopienia młynów nie głód jeszcze, lecz doskonały półgłodek, gdy żołnierz z dobrawoli oddał ze swego żołdu dwie części na fortyfikacje, książę zajął się w chwilach wolnych na własną rękę urządzaniem żarn i wydawaniem porcyjek chleba żołnierzom, zrazu swojej kompanii, potem szerszemu kołu wiary, a wreszcie każdemu, kto przyszedł. Widziano go pracującego dzień i noc za dwu, za trzech, a potem za dziesięciu i dwudziestu na wszystkich niemal miejscach. Nikt nie wiedział i nie pytał przy wzrastającym rozprzężeniu, kto to jest właściwie, u kogo mianowicie adiutantuje, gdzie służy. Był i w biurach Bortom, i przy Axamitowskim, w składach zboża i przy obronie. Przyzwyczajono się do jego zabiegliwych, pośpiesznych czynności, do jego figury, przymkniętych oczu, skrzywionych ironicznie ust i pańskiego tonu. Ale mozoły właściwe zaczęły się wówczas dopiero, gdy w połowie czerwca wody zaczęły spadać, gdy wylazły dalekie brzegi błotne pod Putole i Vergiliana, gdy ukazała się grobla Cerese przez jezioro Payolo i druga naprzeciwko bramy Pradelli. Co tchu zamknięto śluzy od jeziora di Sopra, a otwarto wyjściowe do Mincio dla utworzenia z jeziora Payolo trzęsawisk nie do przebycia. Przyszły straszliwe upały. Stęchłe błota zadymiły się. Komar jadowity zadźwięczał nad uszami ludzi zamkniętych w murach, fosach, szańcach i wieżach. Wyziew błotny ogarnął ich miłosnym ramieniem. Wnet tłum żołnierzy zwalił się na pościółki lazaretów z febry i szkorbutu. Z dniem każdym przyhywato nędzy. Ci nawet, którzy stali jeszcze pod bronią, trzęśli się z zimna. Twarze pociemniały i zmora wionęła wskroś miasta...\nKsiążę wziął się teraz do roboty z całego ramienia, co się nazywa, z polska po warcholsku. Był wszędzie, gdzieś go nie posiał. Należał do rzędu tych oficerków polskich, którzy z własnej woli a fantazji pełnili na wałach i w szańcach pozasłużbowe nocne straże. Jakże polubił owe wigilie! Owe dla odegnania snu i smutku ciche pogwary o ziemi dalekiej i sprawie... Owe powieści groźne a proste o miejscach krokiem przemierzonych, o lądach i morzach, o rzeczach straszliwych i pracach niezmiernych zniszczonych, o czynach wielkich, które się ponad wszystko wydźwignęły, o sile fizycznej i cnocie cichej... Stali się wówczas między sobą wszyscy bardziej niż rodzeni bracia solidarni, otwarci, zrośnięci. Ustały pospolite spory i zawiści. Niczyje słowo i czucie nie było dla drugiego głupie, niczyja, najbardziej prosta, dusza wzgardzona...\nKsiążę Gintułt nosił starym wiarusom, których "wujaszek"- szkorbut zagryzał, butelczyny wina pod płaszczem artyleryjskim z piwnic, które, jak twierdził sprzedawca, samego Wirgiliusza pamiętały. Gdy wyśliznęły się ostatnie ręką w kieszeni namacalne dytki i gdy został jeno stary mundur na grzbiecie, zielony płaszcz i huty niezupełnie foremne, wynalazł w dzielnicy żydowskiej pewnego znawcę, który nawet o Grudnie coś niecoś wiedział. Dzień w dzień szedł teraz do pugilaresu tego finansisty rewersik na wioski w Prusiech Południowych i w Zachodniej Galicji w zamian za mięso, mąkę, wino, leki. Książę sypiał teraz tylko czasami. Gdzieś w drodze, na przymurku, w kucki, wpośród worków mąki na promie, do dnia między jaszczykami dwu obusiów Czechowskiego, wiecznie miotających nawisowy ogień z bramy Pradelli, gdzieś pod platanem w drodze do Redela, który ze swymi rył wciąż rowy i bił palisady za klasztorem San Francesco sui Te na prost bramy Pusterli.\nGdy od 4 lipca Austriacy poczęli rozciągać swój front aproszów od Certosy przez Pallagina, Dosso del Corso i Chiesa Nuova, przez Simeone i Valle aż do Sparavera i, zatrudniając co noc po kilka tysięcy chłopów z okolicy oraz swoich własnych żołnierzy, wznosili wciąż nowe linie dwuramników złączonych kurtynami, a w tyle sypali czworoboki zamkniętych redut, gdzie kolejno umieszczali swe baterie od pierwszej do ósmej, prace i czuwania dosięgły szczytu. Książę Gintułt sam począł zapadać na zdrowiu. Niespodziewane, w największy upał lodowate dreszcze, bóle głowy, rozum i przytomność wyszarpujące z czoła, a nade wszystko niechęć śmiertelna do jadła i napoju, do świata, słońca i powietrza. Ręka skostniała podnosi do oczu szkła perspektywy, a oczy widzą nie to, na co patrzą. Dalekie smugi wyrzuconej ziemi, równie ogniowe szańców darnią już odziane, dalekie gęstwiny platanów i morw, trzciny, wierzby i eukaliptusy na pobrzeżach, a z nagła... cóż to'? Jak żywa rośnie przed upadłymi oczyma wydma piaszczysta gdzieś w kraju, jasna, żółta, sypka, usychającym jałowcem tam i sam porosła...\nŚwiat zewnętrzny oddarty jest od człowieka, zwisa z duszy jak łachman ciężki i bolesny, nie do odtrącenia, a nad siły, nic z nią nie mający wspólnego... Ludzie snują się i wiercą naokół, jak gdyby pogrążeni w falach szczególnego eteru, w cienkich mgłach-smętnicach. Czyny ich głupie, ordynarne, wrzaskliwe, kamieniami walą się na głowę, na ciemię jej, na piersi i na ramiona. Tymczasem już ludzie przyzwyczaili się do posługi. Żądali jej natarczywie, jak od robotnika płatnego na dniówkę. Szedł tedy wciąż tymi samymi szlakami, ale już jak wóz bez koni, pchnięty z góry w wyżłobione koleje. Coraz mniej mając w oczach światła, coraz słabiej rozróżniając kontury spraw, a nawet twarze, czynił przecie swoje. Policzki przybrały barwę popiołu, kości ich wylazły. Oczy wwaliły się w swe doły. Usta zamilkły. Wreszcie czyny ręki były to już raczej znaki woli żywego ducha niż akty ciała.\nOto teraz siedząc po przebudzeniu na swym leżaku, zawinięty w płaszcz i wtulony w siebie, myślał, że musi wstać i iść na służbę. Niemoc przytłukła go jak wieża. Ręce i nogi leżały cięższe od kloców dębowych.\nPo cóżeś tu, głupcze, został? -zadrwił z niego nagły, postronny śmiech szatański.\nUsunęła się wraz przed wewnętrznym okiem duszy ściana domowa na obraz kotary, a za nią widać było nicość, nędzę i śmieszną trywialność poświęcenia. Patrzał przez chwilę na całe rzeczy, na początek i koniec ich, na wierzch i środek. Wszystko, co tu przedsiębrał, wsiąknie w ziemię tak samo, jak wsiąka deszcz, tak samo, ,jak wsiąka w ziemię krew zastrzelonego człowieka.- i zginie. Śladu nie będzie. Któż jest, kto by odróżnił drzewo czerpiące soki ze dżdżu od drzewa wyhodowanego ze krwi? Czyjeż oczy wyleją łzę? Czyje piersi westchną? W mrok się rozpraszał ostatni brzask wytrzymałości.\n- Już nie pójdę nigdzie! -cisnął słowo głośne jak klątwę na nieszczęśliwych, którzy szelestu jego kroków wyglądają. Runął na wznak i zamknął oczy.\n- Zdychajcie! Wszystko mi jedno. Teraz i ja nareszcie będę próżnował.\nOwinął się starym, zielonym wojskowym płaszczem i niweczył swe dreszcze szeregiem skuleń i wyprężeń ciała. Sen go opętał twardy...\nWtem runął gromem strzał armatni. Okna zadrżały w swych zawiasach wszystkimi futrynami. Szyby żałośnie dźwiękły. Ledwie pochwytny szmer w ścianach przeniknął je jakoby dreszcz tyfusowy. W luftach kominów załopotały strącone skrzydła sadzy.\n- Jesteś... - wyszeptał.\nZarazem rozrzucił poły płaszcza i wstał. Ulegając nakazowi starego nałogu siadł po umyciu przy tualetce podróżnej, ostatnim wykwintniejszym sprzęciku, ogolił się starannie i uczesał. Potem oczyścił porządnie mundur, już podczas ryku kilkudziesięciu armat. Skoro wyszedł na ulicę, huczała niesłychana kanonada. Tak znał się na tonie armat, zależnym od oddalenia, że wnet odróżnił baterię Redela i jednorogi Axamitowskiego od naszczekiwania dział Moneta z cytadeli i Jakubowskiego z San-Giorgio. Oto dzwonią pociski z bastionu St. Alexis, z bastionu Lutherien, z retranchements Charles... Szedł ulicą Garety, mechanicznie, prawie bez udziału myśli licząc pociski. Krył się przed słońcem. Pod murami stał już cień włoski, martwy, jak opończa nieruchomo zwisły z wysokości nagich ścian. Ulice były puste jak wymiótł. Tam i sam wyjrzała z bramy kędzierzawa głowa ulicznika albo wśliznęła się w ciemną i wilgotną sień strwożona kobieta. Przyzwyczajony do codziennego huku armat od czterech miesięcy, książę szedł ospale, ze zwieszoną głową. Nagle osobliwy, nieznany łoskot uderzył go w dekę piersiową jak cios pięści. Oto z narożnego domu na przecięciu dwu ulic, z domu cichego, śpiącego w cieniu swych drewnianych żaluzji, runął olbrzymi narożnik. Kupa cegieł z futrynami okien zwaliła się na środek ulicy o kilkadziesiąt kroków przed idącym. Zrazu nie mógł zrozumieć, co to się stało. Ale jakaś blada twarz w wyrwanym oknie... Wraz palnął w tę samą ścianę pocisk, buchnął płomieniem. Wyrwał drugą dziurę, rozleciał się na tysiąc skorup wartkich, ledwie dostrzegalnych, wiercących się w kilkudziesięciu miejscach na przestrzeni jakich stu sążni. Szczęście chciało, że książę stał o pięćdziesiąt co najmniej kroków od miejsca wybuchu; wskutek czego czerepy bomby przeleciały już nad jego głową. Jeden z ułamków kręcił się długo na kamieniach ulicy. Gdy spoczął, książę, czając się mimo woli, podszedł ku niemu i wejrzał nań z taką ostrożnością, jakby oko zapuszczał w przepaść. Zobaczył podługowaty złom żelaza, urywki na nim kutych obręczy, resztki tlejącego drelichu i smolnych sznurów...\n- Karkas... - wyszeptał ze drżeniem.\nAle nim spojrzał, nim to pomyślał i wymówił, już kilka nowych piorunów padło na ulicę. Prały ją straszliwe kilkopudowego wagomiaru brandkugle, wyrzygujące ogień przez trzy swoje "oczy", ryczały lane walce knyplów, służące do targania wiązań wszelkiego rodzaju splątanych przez pracę ludzką, pękały w powietrzu, około drzwi i okien z hukiem głośniejszym od armatniego wystrzału "świecące kule", wyrzucały z bruku i ziemi leje sążniowej średnicy wielopudowe, jednookie, uszate bomby, i skakały naokoło, jak gumowe piłki, ślepe granaty. Książę dyszał prędko. Nogi się pod nim trzęsły, serce przestało bić i trzepało się jak dzwon na trwogę. Widział był dotychczas walki fortów z fortami na kule, bitwy pułków na bagnety, ataki konnicy na konnicę. Teraz co innego...\n- Bombardują miasto... - wymiamlał do siebie, brnąc dalej spłoszonymi kroki.\nRozbijał mu głowę, miażdżył oczy, dusił oddech przeciwny naturze grzmot walących się domów, wrzask śmiertelny niewidzialnych ludzi, łomot i stęki wyrwanej ziemi, buchanie prochu, trzask drzewa, łoskot kamieni. Zielone drzazgi okiennic, zębce, krzyże, ramiona potrzaskanych ram okiennych i futryn, strzępy i zwitki rynien z malowanej blachy, gruz czerwony glinianych dachówek, jak liście pierzchało to wszystko bryzgami w powietrzu. W rozwarte jamy okien i drzwi skakały kłęby ognia. Zaduch smoły, dziegciu, prochu, gałganów palących się od zaprawy otaczał każdy dom płonącą atmosferą. Książę, wtulony we framugę przy studni ulicznej, łypał na wszystko oczyma i przeciągał się od zimna.\n- Madonna! Madonna!,.. - rozległ się za nim, gdzieś u stóp, krzyk człowieka na ziemi.\nRzucił okiem na czarną twarz, białe zęby, wysadzone na wierzch straszliwe oczy, na ręce błądzące bezradnie po nagim bruku. Wtulił się w mur jeszcze głębiej, przylgnął do niego jak płaskorzeźba. Nie podnosił oczu...\nŻeby choć prędzej... - szepnął mu do ucha jego własny duch. Myśl tę usłyszał tak wyraźnie jak głos owego człowieka, który się wił coraz ciszej na kamieniach. Zmęczone ciało wzdrygnęło się od kilku szlochów urwanych. Przycisnął płaszcz do piersi i wśród wzmagającej się orgii pęknięć, strzałów dookolnych, wśród piachu z cegieł, czarnego dymu i ognia pożarów, zaczął usilnie nakazywać spokój rozbieganemu sercu. Namacał wreszcie wolą obojętność w ciemnościach wewnętrznych duszy, a dłonią rękojeść szpady. Odszedł stamtąd. Ale dalej w ulicy, przed kościołem San Rocco, przejście było zagrodzone. Zapchała je barykada zwalonych ścian i gruzów buchająca pożarem. Wiodąc ręką po murze, obok którego postępował, trafił na bramę otwartą czy otwór wyłamany. Wszedł do ogrodu. Ujrzał dokoła siebie drzewa porozrywane, konary z owocami rzucone o kilkadziesiąt kroków od pnia, srebrne zagajniki cytryn i bardziej ciemne pomarańcz, pokrzywione drzewa figowe skwarzące się we własnym ogniu. Liście, gałęzie, kwiaty stratowane... Przez chwilę zadumał się sennie nad wyniosłą grubolistną magnolią, którą kula ścięła w połowie wysokości. Jeszcze, zdawało się, drży pień... Raz w raz waliła w ten śliczny ogród pięciopudowa bomba. Zapadłszy się w miękką, skopaną i wynawożoną ziemię na półtora sążnia, wyrzucała stóg ziemi z korzeniami fig i migdałów, wykroty obwieszone gruzłami czarnej próchnicy, miecąc na wsze strony donice z kwiatami, rododendrony i żywopłot z bukszpanu, kamelie i biały bambus. Książę szedł przed siebie na oślep. Ujrzał nagle ciemnik z winorośli rozpięty na obłąkach i na drzewach morwowych. Tuż u wejścia siedział na płaskich kamieniach człowiek jakiś i trzymał w ramionach umierającego chłopca lat pięciu, a raczej zmiażdżone szczątki chłopięce. Oczy dziecka zaszły już mgłą, ciało rozerwane, krwawe zwisło jak rzecz wiotka. Jeszcze żebra wznosiły się i opadały, a maleńka gardziel, biała jak kameliowy kwiat, łykała powietrze. Człowiek siedzący kołysał się naprzód i w tył jak wahadło. Całował konającego w usta, wysysał jego oddech ulatujący w milczeniu straszniejszym tysiąc razy niż huk kanonady. Nie podniósł oczu na księcia, gdy ten zadreptał koło niego, żeby coś pomóc, nie wiedzący w czym i jak. Wciąż tylko zgrabiałymi palcami przyciskał do piersi, coraz mocniej, coraz trwożliwiej, skrwawione szczątki. Chuchał nadaremnie w otwarte usta dech żywota czy może przyjmował w swe rozdarte serce ostatnie tchnienie... Skrzypiały wokoło drzewa, pękało i paliło się miasto. W głębi czarnych ulic kotłowały się straszliwe, nieustające womity murów. Książę wpatrzył się oślepłymi oczyma w ów szczególny, jedyny na świecie bełkot śmierci miasta. W dymie, pod sklepieniem z płonących kul, zbity kamieniami, ociekający krwią od zranień ułamkami kul, czarny od prochu, z płaszczem tlejącym w kilku miejscach, przyszedł do bramy Pradelli. Z tyłu, od miasta waliły się teraz perzyny, czad spalenizny i upał pożarów. Nie stało powietrza na oddech. Kanonierowie ledwie mogli ustać w dymie. Pod murem leżał porucznik Kobylański, któremu urwało rękę w krytej drodze dwuramnika przedmostowego Pradelli. Książę musiał stanąć do roboty u boku Czechowskiego, niegdyś w kraju majora, awansowanego obecnie na kapitana. W tę bramę najzacieklej biły pociski ze wszystkich baterii austriackiej paraleli. Słychać było głuche stękanie odwiecznych murów i nieustanny łoskot brył cegły walącej się w zgniłą fosę. Dwa jednorogi, broniące gruzów wieży; rzetelnie tego dnia pracowały. Sam kapitan celował chodząc od jednego do drugiego. Gdy Gintułt stanął przy nim, spojrzał przez ramię, wskazał ręką granatnik, sam rzucił się na ziemię pod murem. Książę ujął dłonią dwa drążki celownicze łoża, nastawił, uregulował mosiężną suwaczkę w dioptrze i, ledwie dostrzegając dalekie pola ogniowe szańców austriackich, wykrztusił zeschłymi uszy:\nCzarny od dymu kanonier przyłożył żywy, mocny, kończysty węgiel lontu. Półokrągły ogon łoża skoczył w tył i szczęknął powstrzymany w klinach legarów. Runął potężny, dźwięczny strzał. Książę był przy drugim dziale. Schylił się, wlepił oko w dioptrę i znowu sennym głosem:\nKiedy kanonierowie rychtowali pierwsze działo, wsunął głowę między policzki strzelnicy i wyjrzał. Grobla przedbramna była pusta, zalana przez białe słońce. Dale j pod dymem rozesłało się błoto Payolo tak zielone, kwietne od porostów grążelowych, od lilii wodnych, od mokrych szuwarów i tataraku, że oczu nie można było oderwać. Z okopów austriackich, które stały w drugim rzędzie za linią barkanów i kurtyn, pękały co chwila w morzu dymów nowe stożkowate, śnieżnobiałe ich słupy. Całe powietrze wstrząsało się od dźwięcznego łoskotu, a ziemia trzęsła się nieregularnymi drgawkami. Książę wrócił do roboty, między kanonierów, których białe ze zgrzebnego płótna lejbiki przemieniły się w ciemne łachmany. Pot czarną plamą wylazł na ich plecach i barkach. Ręce mdlały od wprowadzania łóż na miejsca. Tylko białka oczu błyskające świadczyły o rozpętanej i wściekłej sile.\nNadjechał generał Borton ze sztabem. Już wówczas słabła kanonada. Miasto płonęło. Ludność, schroniwszy się do piwnic i lochów, nie ratowała swego mienia. Nad wieczorem tegoż dnia, po obustronnym zaprzestaniu walki, książę Gintułt szedł przed samym zachodem słońca do Miglioretto, gdzie było czoło boju. Minął bramę Pusterla, most arkadowy na Corso delie Barche al Palio. Zielona od skrzeków woda, zakisła i nieruchoma, gnijąca pod kożuchami grzybienia, pełna była gruzów i strzępów. Wierzby i eukaliptusy, wysysające wilgoć z błot, były pościnane albo podarte. Na poszarpanej drodze tarzały się niebieskawe od spalenizny czerepy bomb i rozprysłych kul. Smutek śmierci ściskał serce żelaznymi klamrami na tej drodze samotnej. Minąwszy Palazzo del Té książę szedł ku Miglioretto śliczną niegdyś, platanową aleją. Nie ocalało tu ani jedno drzewo. Ogrody były zryte, same groble i forty uszkodzone nadzwyczajnie. Były to ślady bombardowania tych miejsc specjalnie poprzedniego ranka, kiedy nieprzyjaciel wyrzucił S 114 pocisków granatnikowych i 824 bomby. Idąc po groblach obok upustów, między cuchnącymi kanałami, książę nie znajdował w żadnym z fortów Axamitowskiego. Miał polecenie od generała Bortona oświadczyć ustnie szefowi baterii polskiej, że nazajutrz całe przedmieście San-Giorgio będzie bez strzału oddane nieprzyjacielowi. Załoga wyjdzie w nocy, bez szelestu. Wszystkie siły należy wytężyć ku obronie Miglioretto. Przybywszy do strzałczanu, dwuramnika wysuniętego na czoło układu wszystkich szańców, bastionów, redanów, kurtyn, lunet i biretów, znalazł olbrzymie zmiany. Wszystkie podmurowania Miglioretto były na poły zburzone, palisady zgorzałe.\nW chwili gdy książę przyszedł, Axamitowski po kilku dniach i nocach walk nieustannych spał snem kamiennym. Oficerowie i kanonierowie byli tak spracowani, że drzemali stojąc, półleżąc, zwisając z łóż, wozów prochowych i armat. Noc zapadła. W ostatnim blasku dnia widać było z bliska najszerszą gać błot, zginających się ku Mincio. Jezioro Payolo przeobrażone teraz w bagna, których środkiem ciekła leniwie zgniła rzeczka, porośnięte było gajami nieprzejrzanymi trzcin jasnożółtych, szelestnych, sitowiem, tatarakiem i rokiciną. Gwar szpaków rozlegał się tam na całej przestrzeni. Groblę prowadzącą przez błota do wioski Cerese na zajezierzu widziało się w całej długości.\nKsiążę tak przecież był zmęczony, że ledwie spostrzegał i słyszał, ledwie wiedział, gdzie jest. Powtarzał sobie w myśli raz za razem zlecenie i czekał. Wszystkimi siłami ciała starał się, ażeby ustać na nogach. Wszedł po drewnianych stopniach na banquette szańca, miejsce wyniesione nad poziom, gdzie stają obrońcy, żeby strzelać ponad ziemne przedpiersie. Przechadzał się tam i na powrót między jednym działem a drugim. Te posępne, spracowane spiże zdały się w tej chwili drzemać, tak samo jak ludzie. Posłaniec uczuł, że jest tu między wszystkimi sam, sam jeden czuwający. Zajadłe ćwierkanie szpaków przemieniało się w dziką melodię... Roje komarów wirowały tu i rzuciły się na twarz. Wstrętne myśli rzuciły się na duszę. Gdy tak błąkał się, głową przewyższając hauteur d'appui nasypu szańca, i gdy zabrnął w najciemniejsze pieczary smutku, dano mu znać, że szef wstał i czeka.\nKsiążę zdał mu raport i zarazem prosił o pozwolenie udania się na spoczynek. Axamitowski usłyszawszy wieść hiobową chwycił się za głowę i siedział przez chwilę bez ruchu. Potem dopiero przypomniał sobie drugą prośbę i zaprowadził księcia do baraku w głębi sąsiedniego bonnet de prętre; gdzie spał niedawno. Gintułt przycupnął na wygniecionym posłaniu i wnet usnął. Miał sny straszliwe, sny niezapomniane na całe życie, w których zamknięte są światy samoistne, prawdy nam tylko samym wiadome i zjawiska prawdziwie nieziemskie. W tym śnie pamiętnym książę przebiegł jakieś inne, całkowite życie od jego początku do końca. Zapamiętał niektóre tylko kształty, ułamki, blaski widzianego świata i jego mglistą całość. Kilkakroć skakały na jego piersi pociski przeraźliwe. Uderzały wypadając z ciemności, naprzód w ziemię, jak lane kule, a potem mknęły koło uszu na podobieństwo wielkich chrabąszczów, skarabeuszów niezwykłej wielkości. Wrażenie ich przelotu, ich muskania twarzy szorstkimi skrzydłami było nie do zniesienia. Z przezsennym jękiem, którego z piersi nie można wyrzucić, uciekał przeczuwając, że znowu padnie, odbije się od ziemi i skoczy kula skrzydlata... Wtem tę trwogę senną, straszliwszą niż wszystko na rzeczywistym świecie, zgniótł gromadny wrzask, jęki, łoskot broni. Książę, wyrwany z twardego snu, ocknął się, ale nie wiedział nic o sobie. W malaryjnej półwiedzy siedział na posłaniu i patrzał przed siebie. W czołach i barkach biretu, w narożnikowych szczególniej kątach ujrzał tłok artylerzystów, mocujących się jakby w czasie ćwiczeń gimnastycznych. Żołnierze wielkiego wzrostu przełazili przez wierzchołki przedpiersia i tu, rażeni śmiertelnie wyciorami, drągami, bagnetem, darli się do armat. Gintułt nie mógł pojąć, co to za ludzie. Widział w blaskach ognia ich niskie czarne kapelusze z białą obwódką, białe z ciemnymi potrzebami mundury, szerokie czerwone pasy, ciemne spodnie i czarne kamasze.\n- Gułaje! Bij, zabij! -wrzeszczał obok niego jakiś podoficer pędząc naprzód z bagnetem.\nRegiment Franza Guilay... - myślał książę rozumiejąc teraz dopiero, co się dzieje.\nTymczasem już wszystkie armaty były opanowane. Infanteria austriacka, prowadzona do szturmu przez pułkownika Ridt von Lattermann, pchała się ze wszech stron na okopy. Olbrzymi kanonier austriacki w ciemnopiaskowym mundurze obuchem młota wbijał bretnal w zapał granatnika... Ale jednocześnie przez wąską szyję szańca krokiem żelaznym a cichym nie wbiegła, lecz zaiste wskoczyła jak pantera kompania grenadierów polskich. Książę zerwał się ze swego miejsca, znalazł szpadę i biegł do szeregu. Szerokie bagnety werznęły się w Austriaków. Zwarty zastęp przebił najbliższych napastników. Ale wdzierały się nowe ich szeregi. Zawrzała bitwa nie na bagnety już, lecz na kolby. Rozwścieczona garść sięgnęła po gardziel wroga. Zrzuceni w ciemność przez wierzch szańca, tonęli w fosach. Bili się na moc, szarpiąc bronią mundury. Rosła kupa trupów i rannych. Wreszcie wnętrze biretu opustoszało. Napastnik zginął albo wyrzucony został na zewnątrz. Kompania grenadierska chyżym krokiem wysunęła się przez szyję i wsiąkła w ciemność. Gintułt szedł z nimi. Broń do ataku, krok żelazny, oko wlepione w mrok. We wszystkich naczelnych szańcach wrzała walka śmiertelna. W fosach, między palisadami, w martwych kątach narożników słychać było ciosy i jęki. Kompania idąca naprzód przez rowy, przez zwały rannych i trupów, dojrzała przed sobą białe mundury. Wzięła je ścigać wilczymi susy. Wnet byli w bagnach. Już stamtąd dochodził szczęk i ryk boju. Dopadli. Wrzask z tyłu przebitych, rozkazy oficerów szczujące do rzezi, przekleństwa, skomlenie rannych. Chyżo z dobytą szpadą szedł książę, porwany przez uniesienie. W pewnym miejscu kupa białych obskoczona przez Cisalpinów i Polaków biła się po pas w błocie.\nW trzcinach wyniosłych, suchych, trzeszczących żołnierze tworzyli zwarte koło. Kogo bagnet dosięgnął, tego spychał w bagno, w żywy grób. Kolba go dotłukła, a obcasy wdeptywały w bajoro. Żeby nie zapadać się w błocie, stawali na żywych jeszcze ciałach i z nich prali w tłum uciekający. W pewnej chwili kule ogniste oświetliły całe Payolo. To Redel wyczuł swym ogniem skradających się pod wodzą kapitana artylerii Szmita oraz inny oddział pod kapitanem Martynowem wpław przebywający rzekę. Strychowana z bateriów del Té runęła na nich kanonada. W wybuchach prochowego ognia książę widział dokoła zbroczone bagnety i lufy, rzygającą z ran krwią zlane piersi i gęby, wyszczerzone zębce, wywalone, straszliwe oczy. Krwawe szpony wszczepiły się w czyjeś włosy... Nowy blask! Własna szpada cała jak piorun! Czerwieni się i cieknie gorący ogień krwi. Nowy cios... Po rękojeść! Dłonie, palce kurczowe chwytają idącego za nogi z głębi trzęsawiska. Zduszone rzężenie gardzieli, bełkot ust w błocie. Trzask trzcin. Ktoś ucieka. Szczęk kolby o czaszkę i cichy płacz. W samym kanale Payolo zapaśnicy siepali się pierś w pierś, dusili się wzajem za gardła i spychali na wieki do jam śmierci. Coraz już rudziej, ale coraz wyraźniej rozdzierały ciemności gromy nieludzkich ryków i krzyki zemsty.\nDopiero nade dniem wycieczka była odepchnięta na całej linii. Grenadierowie wlekli ze sobą gromadę niewolnika schwytanego w szuwarach. Książę stapiany w bagnie plątał się między ludźmi, dźwigając głowę ciężką jak kowadło. Mróz go przenikał od stóp do głów. Nogi się gięły. Ledwo widząc drogę i przedmioty, zawlókł się rano do swej w mieście izby i nieprzytomny zgoła upadł na łóżko.\nSpał teraz jak drewno, pogrążony w potach, dreszczach i ciemności. Gdy się kiedy niekiedy ocknął, znajdował przy wezgłowiu proste, gliniane naczynie z winem rozcieńczonym wodą. Nachylała się ku niemu ohydna twarz lichwiarza, który mu pożyczał pieniędzy. Był to Żyd z twarzą mantuańską, popielatoczarną. Książę widział w półśnie, że lichwiarz przeszukuje kieszenie jego płaszcza, że przewraca w tualetce, gdzie nic cennego nie było. Bawił się tym widokiem. Byleby cisza... Dwa czy trzy razy zjadł skibkę chleba, popił wodą i znowu spać! Piątego dnia Żyd wbiegł do izby w popłochu i z krzykiem. Targając chorego wrzeszczał przeraźliwie, że Francuzi poddali miasto i wychodzą, że Miglioretto już obsadzone przez Austriaków, a w bramie Cerese pięciuset ludzi. Książę zrazu nie chciał ruszyć się i nie wierzył, ale koniec końców wstał z łóżka. Ogarnął się jak mógł i wyszedł. Żyd za nim. Mówił prawdę.\nPiechota z jednym sztandarem generała Foissac-Latoura ciągnęła wolno w stronę mostu Molini ku cytadeli, za nią artyleria z działami. Furgony generała dowodzącego i innych, a nawet powozy oficerskie i ekwipaże ich żon szły dudniąc między gruzami. Przerznąwszy się wskroś motłochu, książę zobaczył nareszcie i swoich. Szli w porządku z obnażoną bronią. Artyleria na przedzie, za nią konnica, kompanie piesze na ostatku. Oznajmiono mu, że garnizon poddał się i z honorami wychodzi przez cytadelę, a legia ma rozkaz zamykać kolumnę.\nStanął w szeregu, dobył szpady i postępował obok działa. Pułki lekkie francuskie zajęły sklepione mosty, minęły je, ale nie posuwały się dalej. Wąskie przesmyki gruntu między jeziorami i na przedmurzu fortecy, zastawione nędznymi domostwami, tak były pełne wojska, że noga ludzka wcisnąć by się tam już nie mogła. Artyleria Axamitowskiego i jej armaty weszły na most, w ciemną czeluść murów grubych, bezkształtnych, trupio szarych od wielowiekowych pyłów mąki. Kompanie piesze wciąż jeszcze stały w ciasnych ulicach. Książę był w szeregu między żołnierzami. Oczy jego włóczyły się bezradnie po starych pajęczynach, które mąka obarczyła, po śladach powodzi i owych posępnych oknach-strzelnicach, co wychodzą na stęchłe jeziora. Milczące w tej chwili młyny były wstrętne jakby tortury średniowieczne.\nGdy tak w ciszy strudzone wojsko czekało na chwilę wyjścia z przeklętego miejsca, biała kolumna austriacka ukazała się z dala w ulicy. Oficerowie szli równo z nią krokiem chyżym. Zbliżywszy się sformowali szyk w dziwny sposób. Naprzód klinem weszli między artylerię i piechotę polską, a potem wzięli broń do nogi. Nikt z Polaków nie przeszkadzał im ani protestował. Wychodzili z honorami na podstawie kapitulacji jawnie zawartej i odczytanej w szeregach. Drugi jej paragraf wszem wobec głosił, że wojska cisalpińskie, szwajcarskie; polskie i piemonckie będą uważane i traktowane pod każdym względem jak wojska Rzeczypospolitej Francuskiej. W pewnej chwili na rozkaz Austriacy pochwycili za broń i nastawili ją przeciwko grenadierom, woltyżerom i artylerii. W tejże chwili ze wszystkich zaułków, z dziedzińców, zza murów rzuciła się na nieprzygotowanych piechota olbrzymim tłumem. Wydzierali zdradziecko napadniętym z rąk karabiny, czapki wbijali na oczy albo je zdzierali i wlekli obezwładnionych po bruku. Wiązali ręce powalonym na ziemię. Oficerowie w pierwszej chwili oniemieli z przerażenia. Ale i ich nie oszczędzono.\nUjrzeli, jak napadniętym w ciasnych zaułkach żołnierzom i podoficerom zdzierają naramienniki i biją nimi po twarzy, jak szarpią za włosy, kopią nogami, tarzają w błocie ulicznym, wiążą ręce i nogi. Ujrzeli wreszcie, że zdzierają mundury oficerskie z tych, którzy je męstwem w bitwach przed oczyma dwu armii zdobyli, wiążą dłonie do lufy karabina, żeby puszczać przez kije.\n- Do broni! - rozległ się krzyk.\nByło już za późno. Kolumna była rozerwana na kilkanaście części, a każda z nich obskoczona. Broń wydarto. Z kompanii najbliżej mostu stojących kilkuset żołnierzy chyłkiem przemknęło się ku cytadeli i uszło losu współbraci. I na grupę dwudziestu oficerów artylerii zwaliła się masa piechoty austriackiej z nastawionym bagnetem. Obstąpiono ich, pierścieniem grubym na dziesięciu chłopa. Poznawszy, co się dzieje; wyrwali szpady. Sparli się brat w brata ramionami i utworzyli pierścień obronny. W milczeniu poczęli bić. Szpady ich trzaskały w karabiny i bagnety, młynem ognistym warcząc. Raziły i przeszywały. Ktoś zaczął komenderować. Błyskawicami nagłych ciosów parli chłopstwo i otwierali sobie drogę. Wnet jednak ten i ów, zajechany bagnetem, osunął się na ziemię. Żywi rozwściekli się od męki, od krzywdy; na widok tej hańby, niesłychanej w dziejach świata. Bili się w szale. Gintułt nie widział świata. Werznął się sam między żołdactwo, w tłum zbity; i prał, na śmierć idąc. Wtem tłum na rozkaz rozchylił się przed nimi we dwie strony. W dali, z ulicy wyjeżdżał orszak generalski, a najdalej, w otoczeniu wspaniałego sztabu, na pysznym koniu generał baron Kray de Krayova. Major Królikiewicz bez czapki, ze skrwawioną szpadą w ręce, blady jak trup poszedł na jego spotkanie i z dala, wskazując, co się dzieje, wołał o rozkaz zaprzestania zbrodni. Feldmarszałek z wyrazem wzgardliwego szyderstwa przymrużonymi oczyma spojrzał naokół i rzekł niebale:\n- Wszystko, co się dzieje, dzieje się na mocy paragrafu sekretnego, dodatkowego, kapitulacji z dnia 28 lipca. Nie ma tu żadnego bezprawia. Zbiegowie spod sztandaru Jego Cesarskiej i Królewskiej Mości będą wydani każdy z osobna pułkowi i batalionowi, do którego należą.\nTknął konia ostrogą i chciał w bok odjechać. Ale major Królikiewicz chwycił groźnie cugle jego konia i nie puścił, choć nad nim szable zawisły. Głos mu zaparło. Krwawe oczy wlepił w dowódcę.\n- Zapewniam każdemu życie... - wycedził marszałek.\nW tej samej chwili z przeciwnej strony przymuszony jechał w tłumie oficerów polskiej konnicy blady Foissac-Latour. Zbliżając się do końca mostu zamknął oczy. Oficerowie polscy miotali mu w twarz obelgi. Książę Gintułt złamał swą szpadę i ze wzgardą cisnął mu ją w piersi.\nWołano z szeregów:\n- Spełniłeś największą zbrodnię na ziemi: podstępnie, na hańbę wydałeś zbiegów!\n- Patrz teraz w oczy tym, którzy z ognia wyszli, gdzie bez drżenia umierali ich bracia.\n- Dawaliśmy ci życie za naszą sprawę i honor. Mówiliśmy ci jak rycerze: Jeśli nas chcesz rzucić na pastwę wrogom dla ratowania Francuzów i siebie, miej odwagę uczynić to jawnie. My wiemy, co czynić mamy. Skłamałeś pod przysięgą.\n- Mówiliśmy, że gdy jawnie nam wyznasz, co zamierzasz, zamkniemy się w wieży prochowej i braterskimi dłońmi wszyscy wraz rzucimy ogień, żeby się wysadzić w powietrze. Hańba ci, zdrajco!\nFoissac-Latour podniósł oczy. Potem białą, drżącą rękę. W milczeniu, patrząc w zhańbiony tłum jeńców, salutował ich długo.


Hotele Saint Thibault des Vignes: Hotele ibis na weekendowy wypad lub podróż służbową\nStrona główna > Hotele Francja > Hotele Saint Thibault des Vignes\nWszystkie hotele Ibis w Saint Thibault Des Vignes\nSaint Thibault des Vignes: dzięki idealnemu położeniu w centrum miasta lub w pobliżu dworca i lotniska, z pewnością znajdziesz hotel ibis na swoje następne wakacje lub podróż służbową. Saint Thibault des Vignes: zobacz listę hoteli ibis wraz ze wszystkimi ofertami i promocjami weekendowymi. W hotelach ibis obowiązuje program lojalnościowy Le Club AccorHotels, który obejmuje ponad 2000 hoteli na całym świecie. Hotele ibis to ponad 1800 hoteli na całym świecie, które oferują wszystkie udogodnienia spotykane w nowoczesnych hotelach w przystępnej cenie. Hotele ibis to również całodobowa recepcja, Wi-Fi, śniadanie w formie bufetu, parking i bar, a także restauracje w większości hoteli.\nNasze hotele w Saint Thibault des Vignes\n1.04 k.m od centrum miasta


KOLEJNICTWO POLSKIE - São Bento\nSão Bento- Portugalia\nDworzec kolejowy São Bento w Porto powstał w miejscu zrujnowanego w wyniku pożaru szesnastowiecznego klasztoru benedyktynów, czego pamiątką do dziś pozostaje jego nazwa.\nKamień węgielny pod budowę obiektu położył w 1900 roku król Karol I. Budynek zaprojektował miejscowy architekt José Marques Da Silva, który dla Porto, jego rozwoju oraz mieszkańców był tym, kim dla katalońskiej Barcelony Antonio Gaudi. Silva, pod wpływem architektury francuskiego Beaux-Arts, zaprojektował budowlę tak piękną i pełną wysmakowanych zdobień i dekoracyjnych detali, że prace nad nią trwały aż do roku 1916, kiedy to nastąpiło uroczyste otwarcie dworca. Ideą twórców było stworzenie gmachu wyjątkowego i idealnego kompozycyjnie, dlatego nie było pożądanym poganianie zatrudnionych do prac artystów.\nNajważniejszym z nich był Jorge Colaço, niezrównany mistrz techniki malowania obrazów na płytkach ceramicznych, zwanej azulejo. Jego biało-niebieskie kompozycje zdobią m.in. wnętrza gmachu w Genewie.\nColaço przyozdobił hale dworca w Porto aż 20 tysiącami płytek, ilustrując w ten sposób i upamiętniając najważniejsze wydarzenia i epizody z historii Portugalii. Pomiędzy scenami historycznymi umieścił obrazki z codziennego życia swoich rodaków, ale też wiele urzekających swoim pięknem scen prezentujących wyjątkowe zakątki kraju.\nDworzec posiada cztery perony kolejowe, obsługuje także stację metra. Stąd odjeżdżają ponadto liczne autobusy. Stację kolejową zmodernizowano w roku 1968. W roku 2010 przeprowadzono natomiast prace konserwatorskie płytek azulejo w hallu, a budynek zyskał wyjątkową iluminację swoich elewacji.\nPodróżni mogą skorzystać także z usytuowanej w budynku restauracji serwującej świeże – jak przystało na prawdziwie portowe miasto – owoce morza.\nKolej wpłynęła zdecydowanie na rozwój ruchu turystycznego w Porto, natomiast niezaprzeczalne uroki i wyjątkowość tamtejszej zabudowy sprawiły, że otoczoną murami starówkę w roku 1996 wpisano na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.\nPrzybywający tu szynowym transportem turyści już w dworcowym hallu mogą zapoznać się z historią oraz architekturą i sztuką tego niezwykłego miasta, regionu i kraju, ukazaną w uspokajającej biało-niebieskiej tonacji, by następnie odkryć pełne magicznych zakamarków i opowieści stare miasto czy odbyć niejedną wędrówkę po urokliwych, okolicznych wioskach i miasteczkach.


O czym musicie mieć pojęcie przed zawarciem umowy leasingowej?z pierwszej ręki IP NET\nCo to jest leasing samochodów? To na pewno najpopularniejsza możliwość finansowania samochodu firmowego. Leasing bazuje na płatnym używaniu samochodu przez leasingobiorcę w określonym okresie i na ustalonych warunkach. Główną istotą dzierżawy samochodów jest to, że rozdzielamy go na dwie formy – operacyjną i finansową.\nCzym jest leasing samochodów? To z pewnością najsławniejsza możliwość opłacania auta firmowego. Dzierżawa polega na płatnym używaniu samochodu przez nabywcę w określonym okresie i na ustalonych zasadach. Podstawową istotą dzierżawy samochodów jest to, że dzielimy go na dwie formy – operacyjną i finansową.\nW leasingu operacyjnym samochód jest częścią mienia leasingodawcy, natomiast w dzierżawieniu finansowym jest to mienie kontrahenta. W dużym stopniu leasing samochodów osobowych, lub ciężarowych cenią sobie biznesmeni.\nSzukasz uzupełniających wiadomości na omawiany w tym miejscu temat? To nie problem, zwyczajnie wejdź dalej regeneracja wtrysków wrocław a zobaczysz, że to było niezwykle proste.\nZa leasingiem samochodów przemawia w szczególności to, że przedsiębiorca nie musi angażować osobistych środków pieniężnych. Dzięki posiadanemu leasingowi szybsza i łatwiejsza jest perspektywa wzięcia zobowiązania w formie pożyczki na wybrane przez siebie cele. Wbrew temu, co myślą niepoinformowane w temacie osoby, usługa jaką jest leasing samochodów nie jest w ogóle kosztowna.\nSpółka decydująca się na podpisanie kontraktu leasingu samochodów powinna szczegółowo przeanalizować umowę i skierować uwagę na podstawowe jej kwestie. Do najistotniejszych z nich należą: wysokość należności, opcja zmiany raty dzierżawy, możliwość wcześniejszego końca umowy oraz to jak w momencie kolizji należy rozliczyć się ze szkody całkowitej. Krajowy rynek leasingu samochodów bogaty jest w konkurujące ze sobą przedsiębiorstwa i prześcigające się coraz to atrakcyjniejszymi usługami dzierżaw.\nOdwiedź autorski serwis – należy wejść w wskazany niżej link i tam można poczytać dodatkowe wiadomości na ten interesujący wątek.\nWażną kwestią dla każdego biznesmena jest konfrontacja cen oraz szansa wynegocjowania najatrakcyjniejszych założeń umowy. Firmy dzierżawiące specjalizują się w leasingu samochodów osobowych i dostawczych, zarówno nowych jak i używanych.\nMogą pochwalić się korzystnymi i elastycznymi możliwościami opłacania. Nie bez wartości jest argument, że przy leasingu samochodów można oszczędzić czas z uwagi na to, iż procedurami związanymi z ewidencją samochodu zajmuje się jednostka leasingowa. Atutem kontraktu jest możliwość zakupu auta na zakończenie umowy, za określoną wcześniej wartość, albo przedłużenie jej. Ten rodzaj umowy to dobra alternatywa dla przedsiębiorstw, które nie są w dysponowaniu odpowiedniej ilości pieniędzy bądź nie uzyskali pożyczki na zakup własnego auta. Leasing samochodów jest też dochodowy ze względu na korzyści podatkowe. Opłaty wstępne oraz raty leasingowe można wliczać w koszty uzyskania przychodów, które zmniejszają zysk do opodatkowania.\nfinansowania • firmy • leasingodawcy • Przedsiębiorcy • umowy\nPit naprawdę można rozliczać za pośrednictwem internetu – to niezwykle proste i wygodne Wymiana to rzeczywiście istotna i wymagająca kwestia, nie odkładaj tego na ostatni moment


Czechy pozwą Polskę? Chodzi o utratę wody w pobliżu kopalni Turów - Dziennik.pl\n17 lutego 2021, 16:58 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nKopalnia Turów / PAP Archiwalny / Grzegorz Hawałej\nwładze regionalne przemysł wydobywczy kopalnia Turów pozew Polska utrata wody\nMoże pozwa Polskę, a może nie... Ważniejsza wiadomością jest rozpoczynający się dzisiaj w Krakowie szczyt grupy V4 , z okazji 30 - lecia tej grupy. Spotykaja się premierzy czterech panstw , ale media ( tzw. wolne media...) na ten temat milczą, lepiej " wrzucic" coś konfliktowego - do skłócenia i ponarzekania.\nKrótko się wziąć za Polaków bo niemiłosiernie trują !!!! Jak wygracie sprawę sądową w TSUE to ten przemądrzały Morawiecki pozbawi Polaków prądu, będzie jak było za komuny planowe i nie planowe wyłączenia . Parę godzin bez prądu na dobę i Polacy zmądrzeją i już będą wiedzieć na kogo nie należy głosować .


7,54 (619 ocen\ti\t74 opinie) Zobacz oceny\nDorota | 2013-02-17\nNa półkach: Przeczytane, Biografie, 2013, Literatura kanadyjska\nKsiążka o losach ludzi - zapalonych ludzi gór. Opowiada jak polscy alpiniści i himalaiści mimo trudności z zaopatrzeniem wypraw i zdobywaniu zezwoleń dokonali czegoś niezwykłego - wybiegali naprzód, szukali nowych dróg na szczyt i nowych sposobów zmagania się z górami.\nW książce odnajdziemy także refleksję nad wewnętrznymi motywacjami, aspiracjami oraz relacjami między członkami wypraw. Relacje niełatwe, bo ciężko zdecydować, czy pracować zespołowo, czy działać indywidualnie w obliczu śmierci.\nKanadyjska autorka opisuje także polską historię - czas wojny, komunizmu, Solidarności. Nie-polska perspektywa widzenia tym bardziej sprawia, że książkę czyta się z zainteresowaniem.


Kapral niedźwiedź Wojtek. Wojtek miś polski bohater wojenny | ekologia.pl\nKapral niedźwiedź Wojtek. Wojtek miś polski bohater wojenny\nKapral Wojtek niedźwiedź-żołnierz 22 Kompanii Zaopatrywania Artylerii See page for author [Public domain or Public domain], via Wikimedia Commons\nGdy wojna dobiegła końca 22 Kompania została przetransportowana do Glasgow w Szkocji. Winfield Park, gdzie stacjonowali żołnierze, stało się miejscem szczególnym. Wojtek został ulubieńcem okolicznej ludności, stał się też tematem licznych publikacji prasowych.\nMiejscowe Towarzystwo Polsko-Szkockie mianowało go nawet swoim członkiem. Po demobilizacji jednostki losy bohaterskiego misia zmieniły się dość poważnie. Otóż zapadła decyzja oddania niedźwiedzia do ogrodu zoologicznego w Edynburgu. Dyrektor placówki zgodził się zaopiekować Wojtkiem i nie oddać go nikomu bez zgody dowódcy kompanii majora Antoniego Chełkowskiego. 15 listopada 1947 roku był dniem rozstania z Wojtkiem.\nŻołnierze nie zapomnieli jednak o swoim towarzyszu broni. Wielokrotnie odwiedzali misia i, nie bacząc na obawy pracowników zoo, przekraczali ogrodzenie. Tak było do grudnia 1963 roku. Śmierć nie zatarła jednak pamięci o słynnym niedźwiadku. W Edynburgu znajduje się tablica ku czci Wojtka, a w sobotę, 7 listopada 2015 r. odsłonięto pomnik misia Wojtka. Statuetki misia znajdują się także w Imperial War Museum w Londynie oraz w Canadian War Museum w Ottawie.\nPomnik Wojtka w Krakowie, Park Jordana. By Skabiczewski (Own work) [CC BY-SA 4.0], via Wikimedia Commons\nekologia.pl Środowisko Przyroda Kapral niedźwiedź Wojtek. Wojtek miś polski bohater wojenny\nRE: Wojtek – niedźwiedź brunatny, który nosił mundur. Historia misia walczącego pod Monte Casino\nA w konsekwencji zmarł w cierpieniach żyjąc 16 lat w klatce 10 metrów kwadratowych, tego że go człowiek praktycznie zakatowal psychicznie się nie pisze, zygac się chce jak sobie pomyśle jakimi potworami ludzie potrafią być\n... - Sobota, 9 Luty 2019, 22:45\nŻADNE POMNIKI , TABLICE PAMIATKOWE , KSIĄZKI NA TEMAT WOJTKA I INNE HUCPY , NIE ZMAŻĄ HAŃBY WSZYSTKICH TYCH , KTÓRZY MIELI BEZPOSREDNI KONTAKT Z TYM ZWIERZĘCIEM OD URODZENIA, CZYLI GŁÓWNIE ZOŁNIERZY ANDERSA. HAŃBY ZA TO JAK POTRAKTOWANE BYŁO TO ZWIERZE PO WOJNIE. JAK MOŻNA BYŁO W OGÓLE ZAMYKAĆ WOJTKA DO KONCA ZYCIA W KLATCE, KTÓRY OD DZIECKA BYŁ NAUCZONY ZYĆ NA SWOBODZIE POŚRÓD LICZNYCH ŻOŁNIERZY. MOŻNA SIĘ DOMYSLAĆ , ŻE DO KOŃCA SWOICH DNI TO ZWIERZE NIE MOGŁO ZROZUMIEĆ CZYM ZAWINIŁO , ŻE POPROSTU GO UWIĘZIONO.CZY TAK TRUDNO BYŁO POD EDYNBURGIEM KUPIĆ KAWAŁ ZIEMI Z DUZYM WYBIEGIEM I ZAMIESZKAĆ NA TEJ POSIADŁOŚCI Z NIEDZIEDZIEM.NA PEWNO WIELU Z TYCH TYSIĘCY ŻOŁNIERZY BYŁO NA TO STAĆ POWOJNIE.ALE GDZIE TAM - PRZECIEŻ EGOIZM I ZNIECZULICA DO ZWIERZAT TAK CHARAKTERYSTYCZNA DLA MENTALNOŚCI POLAKA - KATOLIKA, MUSIAŁA SPOWODOWAĆ TAK TRAGICZNY KONIEC MISIA WOJTKA , BO BY NIE BYŁO WAŻNE. ZAUWAŁEŚ MISIU LUDZIOM , A ONI I TAK PRZEZ OSTATNIE DŁUGIE LATA TWOJEGO ŻYCIA POSTAPILI Z TOBĄ HANIEBNIE.\nValdemaras - Poniedziałek, 5 Listopad 2018, 13:28\nJak w jednym z artykulow historia misia to jak historia zolnierzy na zach ktorzy skonczyli w nie swoim kraju a mis w klatce.\nzebra - Sobota, 25 Listopad 2017, 2:56\nRE:RE: Wojtek – niedźwiedź brunatny, który nosił mundur. Historia misia walczącego pod Monte Casino\nMonika - Środa, 20 Marzec 2019, 20:59\nPolak potrafi nawet uczlowieczyc dzikiego zwierzaka,widac ze istnieje w nas ogromna sila,wspaniala historia ktorej dzieci powinny uczyc sie w szkolach.\npalo - Sobota, 25 Listopad 2017, 2:53\nKapral Miś był chyba jedynym niedźwiedziem, jaki podróżował na starym "Batorym"!!\nFan niedźwiedzia - Piątek, 21 Lipiec 2017, 20:59\nPoczytajcie sobie o tym jak ten niedźwiedź skończył. W Zoo w klatce 10 na 10..Ludzie to żałosny gatunek.\nBerenika - Niedziela, 11 Grudzień 2016, 19:07\nta napewno ubrali zwierze w mundur\n:-) - Wtorek, 3 Styczeń 2017, 17:11\nTylko to do człowieka jest podobne. Zdrada i nic więcej.\nBerenika - Niedziela, 11 Grudzień 2016, 19:05\nW Szkocji wybudowali pomnik naszemu niedzwiadkowi:) szkoda, że w Polsce ta historia jest mało znana, warto ją rozpromować, bo to ciekawy temat.\nkamilaKZ - Poniedziałek, 14 Listopad 2016, 14:10\nkilka słów o niedźwiedziu Wojtku https://osadakoniczynka4listna.wordpress.com/2016/09/29/niedzwiedz-domowy-idea-anastazji-historia-prawdziwa-zolnierza-niedzwiedzia-wojtka-the-bear-wojtek/\nOsada Koniczynka - Czwartek, 29 Wrzesień 2016, 17:27\nkonczynka, twój link nie działa niestety. Natomiast historia niedzwiedzia wspaniała:)\nGlonojadek - Poniedziałek, 14 Listopad 2016, 13:53\nRE:RE:RE: Wojtek – niedźwiedź brunatny, który nosił mundur. Historia misia walczącego pod Monte Casino\nLinka działa :) Proszę sprawdzić przeglądarkę\nFarba - Poniedziałek, 14 Listopad 2016, 14:02\nNiesamowita historia. Czworonożny bohater wojenny w stopniu kaprala, to jest coś, ale widocznie zasłużył na ten stopień. Jednym z moich punktów do zwiedzania w Krakowie będzie Park Jordana, a właściwie pomnik bohaterskiego misia.\nTajfun - Poniedziałek, 9 Listopad 2015, 15:02\nPsy wojny. Pies i II wojna światowa\nNiedźwiedź brunatny coraz mniej aktywny. Bieszczadzkie\nŚmieciowe wyzwanie podbija internet


Woda Żywiec Zdrój, smakołyk - muzyka i piosenka z reklamy TV\nMinęło 5193 dni od ostatniej odpowiedzi w tym temacie. Może być już ciut przeterminowany ;)\n♫ Woda Żywiec Zdrój, smakołyk\n#1 2007-05-06 22:02\nmoże ktoś kojarzy nutkę z tej reklamy\n#2 2007-05-07 09:35\nOpisz tą reklamę, będzie łatwiej Ci pomóc.\n#3 2007-05-07 13:11\nFilm reklamowy prezentuje górski strumień, z którego woda, z ogromną siłą rozbija cytrynę na różne kawałki. Następstwem zderzenia wody z cytrynami, jest nowa woda smakowa Żywiec Zdrój Smako- Łyk\n#4 2007-05-09 08:29\nRamona Rey & Sztyku-Zanim słońce wstanie\nMinęło 5193 dni od ostatniej odpowiedzi w tym temacie. Musisz być zalogowanym aby dodać odpowiedź.\nPodobne tematy Piwo Żywiec, Citroen, Podpaski Always, Freeq, Najpierw woda, potem alkohol, Mitsubishi Colt - pod wodą, Nałęczowianka - animowane zwierzaki, Teraz albo nigdy!, Reklamy wchodzace w zycie, Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość / Charlie's Angels: Full Throttle,\nStatystyki tematu "Woda Żywiec Zdrój, smakołyk" Ocena 10 na 10, liczba ocen: 4, wyświetleń 8711\nPopularne słowa kluczowe piosenka z reklamy żywiec zdrój, piosenka z reklamy wody żywiec, piosenka z reklamy zywiec zdroj, piosenka z reklamy wody żywca, muza z reklamy wody, muzyka z filmów brzydka prawda, muzyka z reklam woda żywiec, muzyka z reklamy wody zywiec zdroj, muzyka z reklamy wody żywiec, nowa reklama wody zywiec, nowa reklama wody zywiec zdroj, nowa reklama wody żywiec, nowa reklama żywca, nowa reklama żywiec zdrój, nowwa reklama żywiec zdrój, piosenka z rekalmy zywca zdroj, piosenka z reklamy woda żywiec, piosenka z reklamy z wody żywca, piosenki z rwklamy zywiec zdroj, piosneka z reklamy żywiec zdrój\nSensodyne: life's too short for sensitive teeth Żywiec jasne lekkie: nie ma lekko


Sklep dla pasjonatów narciarstwa biegowego - gryfowisko\nHome » E-Biznes » Sport » Sklep dla pasjonatów narciarstwa biegowego\nDodane: 2019-03-13 :: Kategoria: E-Biznes / Sport\nSerdecznie zachęcamy do poznania naszego katalogu, gdzie znajdziecie tylko sprawdzone biegówki. Sklep stacjonarny znajdziecie w Warszawie, jednak możecie odwiedzić nas również w sieci, gdzie prezentujemy Wam cały nasz asortyment. Służymy Wam swoją radą, ponieważ sami jesteśmy zakochani w tym sporcie, który w niezwykły sposób pozwala na spalenie mnóstwo kalorii. Doradzimy Wam najlepsze biegówki. Sklep ma specjalne miejsce, gdzie prezentujemy Wam narty biegowe sportowe, jak również turystyczne przeznaczone na trasy o różnym poziomie zaawansowania. Liczą się również Wasze umiejętności. Jeżeli dopiero stawiacie swoje pierwsze kroki w tym sporcie, to również to trzeba wziąć pod uwagę, abyście mogli czerpać jak najwięcej satysfakcji z uprawiania tego sportu.


Systemy reklamowe POS, rollup, stoisko, ścianka reklamowa - Warto przeczytać: Skuteczny i niedrogi system Vario\nSkuteczny i niedrogi system Vario\nŚcianka Adwall Vario jest łatwa w użyciu, poręczna, lekka i co najważniejsze – wydruk nie gniecie się i może być wykorzystywany wielokrotnie!\nI rzecz niezwykle istotna, to ta, że zawsze można wydrukować dodatkową grafikę do już istniejącej konstrukcji. Nie ma więc potrzeby ponoszenia nowych kosztów i wydatków na nowy system, gdy zajdzie potrzeba wymiany samej grafiki.\nTe wszystkie korzyści pozwalają reklamodawcy nie tylko skutecznie dotrzeć do klientów, ale również znacznie obniżyć koszt reklamy w przyszłości. System Vario jest więc odpowiedzią na oczekiwania klientów i zapowiedzią rewolucji na rynku systemów wystawienniczych.\nAutor: Marek Bachorski-Rudnicki o środa, czerwca 19, 2013\nEtykiety: druk, sublimacja, ścianka, tkanina, Vario


Nastolatek stanie przed sądem za posiadanie marihuany - Tygodnik Szczytno - to się czyta\nSpore kłopoty może mieć niespełna 18-letni mieszkaniec Szczytna. Policjanci znaleźli u niego w domu marihuanę.\nData: Piątek, 2018-02-16 13:53:06\nNastolatka namierzono poprzez działania operacyjne.\n- W miejscu zamieszkania zatrzymanego funkcjonariusze zabezpieczyli oprócz suszu roślinnego wagę elektroniczna i plastikowy młynek – mówi podkomisarz Ewa Szczepanek ze szczycieńskiej policji. - Kryminalni dokonali przeszukania pomieszczeń zajmowanych przez chłopaka.\nAmator środków odurzających został zatrzymany przez funkcjonariuszy i osadzony w policyjnej celi. W czwartek, 15 lutego młody mieszkaniec Szczytna usłyszał zarzut posiadania narkotyków. Przepisy prawa przewidują za to przestępstwo karę pozbawienia wolności do 3 lat.\nszukajcie grubych ryb a nie szprotek. co to za walka? szproty do puszki a ryby nadal pływają.


ogórek - zdrowie.je – Droga Mistrzów\nzdrowie.je – Droga Mistrzów\nProsta metoda, by zyskać wolność i komfort życia: świetną sylwetkę, potężne zdrowie i dobry smak. A przy tym – cieszyć się jedzeniem!\nCzy popełniasz te błędy, odchudzając się?\nJak szybko schudnąć :: 7. tydzień z alfa-odżywianiem\n2 lutego 2018 by TERESA ANNA\nSIÓDMY TYDZIEŃ ODCHUDZANIA – TRZECI TYDZIEŃ WYCHODZENIA Z POSTU\nJAK SZYBKO SCHUDNĄĆ – DZIEŃ 43\nCzeka mnie pracowity tydzień. Jutro są moje imieniny. Niestety, od kilku lat nie da się na jeden dzień zaprosić wszystkich gości. Ludzie mają tak wiele zajęć i obowiązków, że każdy przychodzi w wolnej chwili – nie da się uzgodnić jednego terminu. Z jednej strony jest to bardzo fajne, bo każdemu można poświęcić więcej czasu i wszystko można przygotować wcześniej, żeby nie było stałego biegania do kuchni, bo przy jednej osobie wszystko co trzeba zmieści się na stole. Z drugiej strony prawie codziennie trzeba coś przygotować. Przy tej diecie, która mi się bardzo podoba, chcę znajomym polecić jak najwięcej dobrych, zdrowych rzeczy i pokazać, że można najeść się zdrowo i smacznie „zieleniną” z minimalnym dodatkiem zdrowego np. oleju kokosowego.\nDziś tradycyjne śniadanie – borówka amerykańska i kawa z mlekiem kokosowym (trzeba będzie jeszcze spróbować z mlekiem migdałowym, bo ten kokos nie bardzo mi odpowiada).\nNastawiłam na kiełkowanie ziarenka słonecznika i fasolki, a także bardzo drobniutkie ziarenka wiesiołka – pewnie będzie długo kiełkował tak jak ziarenka.\nTrochę poczytałam książkę, pogryzając zrolowane liście sałaty z awokado. Zajrzałam do moich kiszonych buraków, czy przypadkiem nie wdała się do nich złowroga pleśń, ale nie ma nawet piany; jeszcze do środy muszą posiedzieć w słoju, a potem zleję kwas. Nie mam tylko pomysłu co zrobić z kawałkami zakiszonych buraków. Próbowałam już jedną sałatkę z cebulką, ale to mi nie pasuje. Trzeba będzie poszukać innych, bardziej pasujących składników, ale to dopiero przy następnym kiszeniu, bo w tym tygodniu są ważniejsze sprawy niż czasochłonne szperanie w necie.\n[Read more…] about Jak szybko schudnąć :: 7. tydzień z alfa-odżywianiem\nFiled Under: ALFA, alfa przepisy, alfa-koszyk, co na obiad, odchudzanie, śniadanie Tagged With: ALFA, alfa-koszyk, awokado, burak, dynia, ED, marchewka jabłko szpital jabłkomarchewka tek, mung, obiad, odchudzanie, ogórek, por, przepis, RAW, sałata, śniadanie, TERESA_ANNA\nDobry pomysł na śniadanie – pyszne, zdrowe odżywianie\n29 sierpnia 2017 by magdaLena Bajtlik\nKto czytał newsletter, TEN WIE.\nKto nie czytał… Prędko się nie dowie!\nAle dobry pomysł na śniadanie dostanie każdy.\nA nawet 2 pomysły, z tym że dziś zaczniemy od wytrawnego i najprostszego.\nLiczba składników: TRZY\n[Read more…] about Dobry pomysł na śniadanie – pyszne, zdrowe odżywianie\nFiled Under: alfa przepisy, co na obiad, odchudzanie, śniadanie Tagged With: ALFA, awokado, ED, odchudzanie, ogórek, przepis, RAW, sałata, śniadanie\nChcę być SZCZUPŁY, SILNY, ZDROWY. Chcę jeść smacznie i do syta.\nMój najlepszy adres e-mail\nSzanuję Twoją prywatność. Twoim adresem e-mail opiekuje się zdrowie.je :: Czułe Odchudzanie. Bez nienawiści do jedzenia! :: Niralamba Magdalena Bajtlik, ul. Agrestowa 8/9, 04-847 Warszawa. Twój adres jest traktowany jako poufny, nieudostępniany osobom trzecim oraz przechowywany bezpiecznie.\nRekordzista ma 39,8°C. Stoimy stloczeni w przedsionku Regionalnego Centrum Krwiodawstwa. Ja mialam ponad 38. W pierwszej chwili wystraszylam sie, ale za moment dotarlo do mnie, ze to nie musi byc nic zlego: jeszcze przed sekunda bylam na zewnatrz, pod rozprazonym sloncem, a chwile wczesniej w oblednie rozgrzanym samochodzie… Podobnie tlumaczy sie rekordzista: „w taksowce nie […]\n3 sprawdzone sposoby JAK ZAMORDOWAĆ FASOLKĘ MUNG o ALFA-Gwiazdka :: jak przeżyć Święta bez mięsa / nabiału / jaj / mąki / cukru / a nawet kotletów sojowych i seleryby, a nie oszaleć :)\nTERESA_ANNA – 7 tydzień z alfa-odżywianiem o – Więc kimże w końcu jesteś?\nSex, Bogactwo i ZDROWIE.JE o 2018 :: więcej miłości, mniej ograniczeń… Zaproszenie na DOBRY POCZĄTEK\nKto jeszcze chce schudnąć… Odcinek VI o Kto jeszcze chce schudnąć – bez żadnych ćwiczeń?\n– Więc kimże w końcu jesteś? o Dla osób, które chcą schudnąć – lecz nie wiedzą, jak zacząć\nChcę być SZCZUPŁY, SILNY, ZDROWY. Chcę jeść smacznie i do syta. ZAMAWIAM bezpłatną serię BEZCENNYCH WSKAZÓWEK.


Dreskot, Autor o DRESKOT\nCzyli streszczony dress code. Dla zagubionych w morzu modowych możliwości.\nBrowse: Home » Dreskot\nCzerwiec 26, 2015 · by Dreskot · in Jakość materiałów, Krawiectwo\nJaki jest status zawodu krawca w dzisiejszych czasach? Mimo mody na rękodzieło, slow fashion i inne próby zatrzymania ciuchowej bylejakości, krawcy nadal schowani są w cieniu. Zamawia się u nich suknie ślubne, czasem studniówkowe, czasem garnitury na miarę. Ile…\nMarzec 12, 2015 · by Dreskot · in Jakość materiałów\nOd jakiegoś czasu zastanawiałam się nad artykułem, zachęcającym do zastanowienia się nad bezmyślnym kupowaniem „okazyjnych” ubrań, tudzież „luksusowej” odzieży kiepskiej jakości – za to z luksusową ceną. Okazuje się, że w świetny sposób zrobiła to Tina z Galerii Księżyc (tworząca ręcznie malowane…\nPaździernik 29, 2014 · by Dreskot · in Jak się ubrać na różne okazje?, Jakość materiałów\nW nowoczesnych firmach technologicznych i nie tylko, klasyczny strój biznesowy używany jest bardzo rzadko. Tam, gdzie na co dzień chcemy pokazać, że jesteśmy nowocześni i kreatywni, nie możemy prezentować się w garniturze czy garsonce. Taki strój świadczy o bardzo…\nLipiec 18, 2014 · by Dreskot · in Jak się ubrać na różne okazje?\nJeśli zaczynasz pracę w nowej firmie i właśnie zostałeś poinformowany przez miły dział kadr, że dress code u nich nie obowiązuje – nie myśl sobie, że wszystko Ci wolno! Zazwyczaj „No dress code” oznacza, że w firmie nie obowiązuje żaden…\nLipiec 13, 2014 · by Dreskot · in Jak się ubrać na różne okazje?\nSprawa zdaje się być prosta – kupujemy strój, zakładamy i gotowe. Okazuje się jednak, żę jest parę niuansów o których warto pamiętać. Obuwie Legendarne skarpetki do sandałów – niby wszyscy wiedzą że to straszny błąd, a wciąż widać ich sporo…\nKuchenki indukcyjne - prawdy i mity\nDreskot o PÓŁOFICJALNY (SEMI-FORMAL)\nAkademia Montemarco o PÓŁOFICJALNY (SEMI-FORMAL)\nDress code, czyli casual business. - cons-conf.pl o DRESS CODE\nAnn o Jak nie ubierać się na plaży?\nDreskot o Jak się ubrać na wesele?\nCopyright © 2018 DRESKOT


Zakaz parkowania przy dwóch wrocławskich szpitalach [KIEROWCY] • www.tuwroclaw.com\nZakaz parkowania przy dwóch wrocławskich szpitalach [KIEROWCY]\n2017-06-04, Autor: bas\nPacjenci DCO parkujący przy Zielińskiego, we wtorek powinni się spodziewać utrudnień (Fot. Bartosz Senderek/archiwum)\nDrogowcy na zlecenie Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta już od jakiegoś czasu odmalowują oznakowanie poziome na wrocławskich ulicach i parkingach. W najbliższym czasie zajmą się „pasami” w okolicach dwóch wrocławskich szpitali. Na czas remontu zostanie wprowadzony tam zakaz parkowania.\n2 i 5 czerwca ekipy zjawią się na ul. Chałubińskiego. W piątek zakaz parkowania obowiązywał po zachodniej stronie ulicy. W poniedziałek z kolei nie zaparkujemy po północnej stronie.\nWe wtorek, 6 czerwca odmalowywane będzie oznakowanie poziome ulicy Zielińskiego na odcinku od Szczęśliwej do Zaporoskiej. Tego dnia nie zaparkujemy po przeciwnej stronie Dolnośląskiego Centrum Onkologii.\nCzy uważasz, że powiększenie strefy płatnego parkowania i wprowadzenie darmowej komunikacji w centrum pomoże rozwiązać problem parkowania we Wrocławiu?\nTagi: zakaz parkowania, malowanie pasów, zdium, kierowcy, parkowanie\nMalowanie pasów na południu Wrocławia. Tutaj nie będzie wolno parkować\nTu lepiej nie parkować, bo będą malować pasy (UTRUDNIENIA DLA KIEROWCÓW)


PRoto - 08.02.2016 - Sukces WOŚP pod lupą\nSukces WOŚP pod lupą\nIzmałkowa Consulting przeprowadziła badanie, którego celem było sprawdzenie, co stoi za powodzeniem Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy oraz wskazanie potrzeb, obaw i nadziei Polaków, które realizuje ta akcja. Prezentujemy szczegóły raportu „360° sukcesu WOŚP”...\nBadanie przeprowadzono w całości przy wykorzystaniu metody etnograficznej - deklaracje zostały skonfrontowane z rzeczywistymi zachowaniami - oraz w oparciu o metodologię 360˚ analizującą zjawisko z różnych perspektyw. Zastosowano miks technik badawczych: analiza materiałów zastanych, obserwacje, indywidualne i grupowe rozmowy z uczestnikami i ekspertami.\n„W czasie ostatniego projektu dla marki Rossmann, w sposób mocno zauważalny, powracała tematyka związana z WOŚP. Zainspirowało nas to do wyjścia poza powierzchowne wyjaśnienia i rzeczywistego zgłębienia czynników, które decydują o tym, dlaczego to właśnie inicjatywa Jerzego Owsiaka jest najpopularniejszą akcją społeczną w Polsce. Stąd analiza czynników społeczno-kulturowych sukcesu WOŚP” – informuje Klaudyna Kamińska, Dyrektor Działu Badań w Izmałkowa Consulting.\nPoniżej wybrane grafiki z raportu ilustrujące zagadnienie.\nInfografiki: Raport Izmałkowa Consulting\nW marcu odbędzie się konferencja WOŚP, w trakcie której zostanie podsumowana tegoroczna edycja. (red)


Zabawa elektroniką tylko dla chłopaków? Nic z tych rzeczy\nStrona główna›Zabawa elektroniką tylko dla chłopaków? Nic z tych rzeczy\nAlicja chodzi jeszcze do podstawówki, a już sama składa radia i zdalnie sterowane samochody. To nie tylko potęga dziecięcej pasji. To też dowód na to, że wciskanie dziewczynkom wyłącznie lalek i kursów malowania paznokci to wielkie nieporozumienie.\n- W sobotni deszczowy dzień postanowiłam zająć się moją pasją – tworzeniem własnej elektroniki. Pomaga mi w tym tata, który zaraził mnie swoimi zainteresowaniami już od najmłodszych lat i wciąż jestem tym zachwycona. (…) Nawet poprowadziłam w szkole lekcje z lutowania – pisze Alicja Schreiber z Poznania na portalu dla młodzieży YoungFace.TV.\nPierwszy odruch? Wow! Chociaż w internecie stosunkowo często czytamy o młodych talentach z całego świata, to mimo wszystko takie newsy zawsze robią na mnie wrażenie. I zawsze zadaję sobie pytanie: Co ja robiłem, kiedy miałem jakieś 9 czy 11 lat?\nNa pewno nie składałem radia. Co prawda model wyżej, to zestaw gotowych do złożenia części, a nie sprzęt zrobiony od zera. Ale ja na lekcjach techniki robiłem niezdarne wycinki z kartonu i łączyłem kabelkami diodę z baterią, żeby świeciła. A potem dumny jak paw opowiadałem rodzicom o moich dokonaniach. Tymczasem Alicja lutuje radio, które gra za pierwszym wciśnięciem guzika.\n- Tym razem zbudowałam małe radio do słuchania muzyki przez słuchawki. Radio odbiera fale UKF, a jego głównym elementem jest specjalny układ scalony. Pierwszy raz lutowałam tak mały układ, ale udało mi się to za pierwszym razem. Radio posiada przyciski do zmiany częstotliwości i regulacji głośności. Po naciśnięciu przycisku włącznika zaświeca się dioda i radio gra. Bardzo się cieszę, że zadziałało za pierwszym razem - pisze dalej Alicja.\nMimo wszystko przy dziełach Alicji czuję się po prostu mocno zawstydzony. Ale z czasów moich lekcji techniki w podstawówce utkwiła mi w głowie jeszcze jedna rzecz.\nDziewczyny do lutownic\nPodczas gdy my, "chłopacy", cięliśmy piłą i kleiliśmy na gorąco, dziewczyny na innej lekcji w innej sali ćwiczyły swoje plastyczne umiejętności. Kiedy raz kilka z nich wyrwało się z klasy, żeby pod jakimś pretekstem przyjść na nasze zajęcia, zostały już u nas do końca. Świat imadeł, metalu i narzędzi bardziej im się podobał od szydełek, pędzelków i wypieków.\nTo było 20 lat temu. Co się dziś zmieniło? Nie wiem, jak wyglądają teraz lekcje techniki w podstawówce. Ale jako konsument internetu i ojciec dwulatka, widzę, jak czasem profilowane są kursy, zajęcia i zabawki dla młodszych.\nWnioski nie są druzgoczące. Ale z pewnością zbyt często pojawia się absolutnie zbędne dzielenie ze względu na płeć. Widać to chociażby w działach z książkami czy "kreatywnymi zabawkami", jak zeszyty do malowania czy wycinanki. Nie wspominając o całej manii na wyposażanie pokoju i szafy dziewczynek na różowo, a chłopców na niebiesko.\nNa poziomie maluchów, takie różnicowanie może się wydawać niegroźne. Ale problem pojawia się, gdy kilkuletnie dzieciaki próbujemy wciskać na zajęcia według utartych, genderowych schematów. Dziewczynka? Malowanie paznokci, fintess, diety, piknik. A może własnie to lekcje kodowania albo tworzenia elektroniki powozwolą odkryć jej prawdziwą, bijącą z serca pasję?\n- Mam nadzieję, że znajdzie się więcej osób ciekawych świata elektroniki – jak to jest zrobione i zbudowane, aby własnoręcznie móc tworzyć nowe rzeczy, bo to większa frajda, niż elektronika kupiona w sklepie. A pomysłów mi nie brakuje… :) – kończy swój wpis Alicja.\nNie tylko naukowe dokonania. 5 rzeczy, za które każdy powinien cenić Stephena Hawkinga\nBezdomny z telefonem, tabletem i spersonalizowanym komputerem. Wykluczony technologicznie? Nic z tych rzeczy\nNiemcy grożą Facebookowi. A on nic sobie z tego nie robi\nPo tych drogach samochody będą jeździły bez paliwa\nCRISPR - metoda edycji genów nie taka doskonała. "Zabawa w Boga" obarczona ryzykiem