Energa zbuduje największy w Polsce magazyn energii | Niezależna\nEnerga zbuduje największy w Polsce magazyn…\nGOSPODARKA / WIADOMOŚĆ / 11.06.2017, godz. 15:01\nEnerga zbuduje największy w Polsce magazyn energii\nEnerga, Hitachi i Polskie Sieci Elektroenergetyczne zbudują największy w Polsce hybrydowy bateryjny magazyn energii elektrycznej o mocy ok. 6 MW i pojemności ok. 27 MWh. Będzie on elementem prototypowego systemu poprawiającego bezpieczeństwo pracy sieci elektroenergetycznych.\nCelem wspólnego przedsięwzięcia jest budowa demonstracyjnego systemu ochrony sieci elektrycznej, który umożliwi odpowiednie zarządzanie dużą liczbą farm wiatrowych. Służyć temu będzie system automatyki o nazwie SPS (ang. Special Protection Scheme) oraz hybrydowy magazyn energii elektrycznej (BESS), który powstanie przy farmie wiatrowej Bystra, należącej do Grupy Energa. Zgodnie z założeniami projektu, magazyn ma powstać do 2019 roku.\nEfektem współpracy z doświadczonymi partnerami i globalnymi liderami w zakresie innowacji będzie inteligentny system zarządzania siecią, co pozwoli poprawić niezawodność dostaw energii. To przedsięwzięcie innowacyjne, ale przy tym bardzo istotne dla bezpieczeństwa energetycznego kraju\n– podkreśla Daniel Obajtek, prezes Energa SA.


Fioletowe Trampki: listopada 2016\n#97 Recenzja: LU, Mikado ciasteczka pokryte mleczną czekoladą.\nChyba większość osób, które, że tak powiem, są "w jedzeniowej stronie internetu" znają Pocky, japońskie paluszki pokryte czekoladą. W Polsce nie są niestety łatwo dostępne, a szkoda. Będąc we Włoszech udało mi się upolować coś podobnego.\nNie pamiętam jakie miałam smaki do wyboru, ale pamiętam, dlaczego wybrałam akurat ten. Byłam święcie przekonana, że jest o smaku kawy latte. Zapewne było to na początku wyjazdu, kiedy jeszcze nie znałam słowa mleko po włosku, plus musiałam źle spojrzeć, bo ewidentnie jest tutaj napisane coś innego. Ale nie narzekam, w końcu najważniejsze było dla mnie spróbowanie tych pałeczek.\nW środku znalazłam całkiem sporo patyczków, w trzech czwartych pokrytych czekoladą. Zapach był mleczny, słodki, ale trochę sztuczny. W pewnym stopniu jak wyroby Milki.\nPierwszy gryz... czuję mleczną czekoladę, a w międzyczasie chrupie mi ciastko. I to tyle. Żadnych fajerwerków, żadnego efektu wow. To jest dokładnie tak jak petitki pokryte czekoladą, wręcz identyczne. Spodziewałam się, że te patyki będą jak paluszki, słone. Wtedy w połączeniu ze słodkim byłoby trochę ciekawiej.\nPodsumowując, pałeczki od Mikado były smaczne. Plus za bardzo ciekawą formę. Można je nosić zawsze przy sobie i przegryzać, albo moczyć chociażby w kakao. Fajnie było spróbować, jednak nie skuszę się na więcej, bo zawsze mogę kupić sobie petitki w czekoladzie i będę miała prawie to samo. Chociaż oczywiście jakichś innych, ciekawszych smaków będę dalej poszukiwać.\nGdzie kupić: włoski Carrefour, scrummy.pl)\n#96 Recenzja: Schogetten, czekolada mleczna z nadzieniem jogurtowo-malinowo-twarogowym i kawałkami herbatników.\nWczoraj omówiłam Schogetten o smaku jagodowej muffinki z nadzieniem jagodowym, a dzisiaj pora na koleżankę o smaku malinowego sernika, lub jak napisał producent z tyłu, z nadzieniem jogurtowo-malinowo-twarogowym i kawałkami herbatnika.\nOpakowanie jest utrzymane w takim samym kolorowym, żywym, radosnym motywie. Również zdecydowanie zwraca uwagę. Nie będę się bardziej rozpisywać, z poprzedniej recenzji zapewne wiecie, że bardzo mi się ta szata graficzna podoba.\nW środku tradycyjnie zastajemy sreberko, a pod nim sporo mini czekoladek, z gwiazdkami na wierzchu. Zapach jest bardzo ładny. Jogurtowo-twarogowy, mleczny, w pewnym stopniu sernikowy, z nutką maliny, ale nie prawdziwej, a takiej mambowej. Słodki, dziecięcy, przyjemny.\nOgólnie nie przepadam za sernikiem, jednak tutaj nie liczę na typowy smak tego ciasta. Zresztą, już raz się przekonałam, że połączenie dwóch niezbyt pasujących dla mnie smaków mogą dawać naprawdę smaczną całość. Pamiętacie batonika o smaku sernika cytrynowego...? No właśnie.\nCzekolada jest dosyć gruba, ale to dobrze, bo jest przyjemnie, słodko mleczna, rozpuszcza się bagienkowo. Jeśli chodzi o nadzienie, to na pewno jest jogurtowe, lekko kwaskowe, słodkie. Nie byłam w stanie wyczuć malin, bardziej coś mambowego, tak jak w zapachu. Tutaj byłam w stanie wyczuć herbatniki. Były bardzo malutkie, twarde, lekko stęchłe, bez smaku.\nJogurtowa koleżanka wypadła znacznie lepiej, jednak tutaj też nie było źle. Czekolada jest smaczna, ciekawa, nawiązująca do sernika. Wiem, że z tej serii są jeszcze dwa inne rodzaje, ale niestety u mnie w sklepie ich nie było. Jeśli kiedyś je zobaczę, to na pewno zakupię.\n#95 Recenzja: Schogetten, czekolada mleczna z nadzieniem jagodowym i kawałkami herbatników.\nPisząc tego posta jest połowa września, zostanie opublikowany w listopadzie, więc czekolady nie będą już czymś super nowym. Ale na tę chwilę są, więc tak będę się zachowywała.\nKiedy tylko dowiedziałam się o ich istnieniu, czym prędzej poleciałam do sklepu. Moje miasto ma tendencje do opóźniania się jeśli chodzi o wprowadzanie nowości, jednak na szczęście w tym przypadku było inaczej, a ja stałam się szczęśliwą posiadaczką trzech tabliczek czekolady.\nProdukt na pewno przyciąga uwagę. Opakowanie jest żywe, kolorowe, energiczne. Widzimy na nim muffinkę, jagody, kostki czekolady, piękny napis "Limited Edition", napis "Let's cake" (ciastnijmy sobie, a co!) Mam wrażenie, jakby wszystkie te elementy latały w jakiejś innej przestrzeni, kosmosie.\nDzisiejszy gość ma być o smaku jagodowej muffinki, jednak patrząc na tył opakowania możemy przeczytać, że jest to po prostu czekolada z nadzieniem jagodowym i kawałkami herbatników.\nCzekolady Schogotten odróżniają się od innym formą. Nie jest to jedna, cała czekolada, a kilka małych czekoladek. Jestem osobą, która lubi jeść tego słodycza jak batonika, jednak taka struktura nie przeszkadza mi w jakimś dużym stopniu. Za to za każdym razem przy otwieraniu opakowania, a potem kolejnej warstwy- sreberka, kilka sztuk ląduje za podłodze.\nZapach jest oszałamiający, przysięgam. Intensywny, mocny, bardzo jagodowy, owocowy, cukrowy z nutką czegoś jeszcze, czego nie jestem w stanie określić. Po prostu raj dla nosa. Czy tak samo będzie taj dla kubków smakowych?\nCzekolada jest mleczna, słodka, typowa. Rozpuszcza się bagienkowo <3 Pod nią kryje się dosyć zbite, jagodowe nadzienie. Jest mniej słodkie od polewy, da się nawet wyczuć delikatną kwaskowość jagód. Momentami można wyczuć chrupiące kawałki liofilizowanych owoców. Nie byłam w stanie wyczuć tych obiecanych herbatników, ale jest ich zaledwie 1,1%, więc nic dziwnego. Całość współgra ze sobą naprawdę bardzo dobrze, smakuje przepysznie.\nOd samego wyglądu, przez zapach, aż po smak, czekolada nie przestawała robić na mnie dobrego wrażenia. Nigdy nie jadłam czegoś takiego, kompletnie nowe doświadczenie. Zdecydowanie nie żałuję kupienia i bardzo się cieszę, że mam do spróbowania również koleżankę.\n#94 Recenzja: Fiorentini, wafle ryżowe w jogurcie borówkowym.\nW jednym ze sklepów ze zdrową żywnością w moim mieście bardzo często kupuję takie mini wafelki ryżowe o różnych smakach- bazylia z pomidorem czy sól morska. Mają świetny skład i są bardzo smaczne. Firma produkująca ten produkt jest włoska i nazywa się Fiorentini. Bardzo się więc ucieszyłam, kiedy będąc tam na wakacjach znalazłam gościa dzisiejszego wpisu- wafle ryżowe polane jogurtem borówkowym. Jak wypadnie?\nProducenci zapewne chcieli aby opakowanie wyglądało na zdrowe. Może na to wskazywać chociażby pani po prawej stronie, która medytuje. Niestety nie udało im się to, ponieważ za dużo się tutaj dzieje, wszystko powinno być bardziej stonowane. Szczególnie kłuje mnie w oczy tło pod napisem "Yogo Rice".\nW opakowaniu mieści się dziesięć wafli, pokrytych jasno-fioletową, bardzo ładną polewą. Zapach jest delikatny i łagodny, słodki, owocowo-jogurtowy.\nW konsystencji całość jest bardzo twarda, niezbyt przyjemnie się to gryzie. Jeśli chodzi o smak, to zdecydowanie czuć polewę, która jest delikatna, lekko borówkowa, odrobinę mleczno-jogurtowa, ogółem bardzo przyjemna. Wafle ryżowe są bez smaku, wyczuwamy je tylko poprzez konsystencję. Jak dla mnie, świetnym pomysłem byłoby zrobienie cukierków z samej polewy Byłyby to takie małe kuleczki, w całości zrobione z tej borówkowo-jogurtowej masy- gwarantuję, że byłyby cudowne.\nPodsumowując, fajnie było spróbować czegoś nowego, ale jednak nie skusiłabym się na więcej. Pozostaję wierna swoim wytrawnym smakom, dostępnym w Polsce.\nPo nieudanym spotkaniu z krówkowym sękaczem nie byłam zachwycona próbą testowania kolejnego smaku. Ale podjęłam męską decyzję, że zrobię to jeszcze tego samego dnia, tuż po spróbowaniu felernego kuzyna.\nOpakowanie również jest nijakie, nie zwracające uwagi, monotonne. Do tej pory nie wiem dlaczego zdecydowałam się na ich kupno. Może fakt, że jeszcze nigdy tego nie próbowałam, oraz smaki, które bardzo lubię?\nW środku również zastajemy nagiego wafelka z falami, wyglądającego jak rura. Pachnie orzechowo, tak jak masło orzechowe z dodatkiem soli. No cóż, poprzednik też pachniał ładnie...\nPo przekrojeniu na pół ponownie zapach się nasilił, a nadzienie znów przypomniało mi mięso, tym razem mielonkę. Zaczęłam od czegoś najbezpieczniejszego, czyli wafelka. Tak jak w wersji poprzedniej, był stęchły, jakby podstarzały, ale byłam przygotowana na to, że najgorsze jeszcze przede mną. I nie myliłam się. Nadzienie również było obrzydliwie, paskudnie słodkie. Czy producent naprawdę do końca nie przemyślał co robi? W konsystencji jest mniej zwarty niż w wersji krówkowej, ma w sobie dużo drobinek cukru, w smaku jest delikatnie fistaszkowy. Ten orzechowy posmak jest naprawdę przyjemny, ale co z tego, skoro co chwilę jest tłumiony przez cukier.\nNie liczyłam, że dostanę coś zjadliwego i nie pomyliłam się. Ja rozumiem, że słodycze powinny być słodkie, ich przeznaczeniem jest uzupełnić braki cukru w krwi, ale są pewne granice, których się nie przekracza. A sękacze od Polskiej Krówki zdecydowanie je przekraczają.\nGdzie kupić: Dino.\nEtykiety: Polska Krówka\nLudzie na wyjazdach kupują sobie pamiątki a ja... jedzenie. Nie ważne czy jestem za granicą, w Polsce czy u rodziny. Zawsze w sklepach wyszukuję jakichś nowości, ciekawych produktów, zawsze wejdę do jakiegoś sklepu ze zdrową żywnością. Nie kręcą mnie jakieś figurki, monety, inne typowe pamiątki. Nie potrzebuję ich dużo, w końcu tylko stoją i ładnie wyglądają. Za to jakieś dobre jedzonko wyląduje w moim brzuchu, więc i ja i on będzie zadowolony. A ja mam coraz więcej materiałów na recenzje.\nDzisiejszy produkt przyciągnął mnie... w sumie to nie wiem czym. Opakowanie jest takie sobie, nudne, nieciekawe. Jest to całkowity no-name. Długo w internecie szukałam kto jest jego producentem, ale kompletnie nigdzie nie ma o nim wzmianki (będę pierwsza!) więc musiałam udać się do kosza i wyciągnąć wyrzucone wcześniej opakowanie. Dobrze chociaż, że było na wierzchu.\nW środku czeka na nas dosyć ciężkawy wafelek, całkowicie nagi, bez żadnej polewy, żadnych dodatków. Wyglądem przypomina trochę rurę. Zapach jest lekko karmelowy, ale mało wyraźny.\nPo rozkrojeniu moją pierwszą myślą była parówka włożona do wafelka. Na szczęście zapach był już o wiele mocniej wyczuwalny i była to wyraźna karmelowa krówka, więc mogę być spokojna :P Sam wafelek jest stęchły, jakby leżał gdzieś przez bardzo długi czas. Smakuje tak samo jak te do lodów. Nadzienie jest zbite, lekko karmelowe (na pewno nie krówkowe) ale przede wszystkim obrzydliwie słodkie. Zdecydowanie przedobrzone. Dodatkowo w czasie gryzienia cały czas czujemy drobinki cukru. Po jednym gryzie miałam już dosyć.\nNie lubię tych cienkich wafelków przy lodach (w tym sękaczu właśnie takowy mamy), a z całego słodycza to właśnie on najbardziej mi smakował... Reszta jest po prostu niezjadliwa. Dodatkowo nie wiem dlaczego nazwali produkt sękaczem, kiedy do niego mu jest bardzo daleko, nawet bez próbowania możemy stwierdzić to na podstawie konsystencji.\n(zmieniam skalę ocen na szkolną :D)\n#91 Recenzja: Wedel, czekolada gorzka z cząstkami grejpfrutowymi i chrupkami.\nJakiś czas temu pojawiły się trzy nowe warianty smakowe czekolad od Wedla, z kawałkami różnych owoców. Gorzka z kawałkami grejpfruta była trzecia w kolejności do kupienia, bo byłam bardziej ciekawa pozostałych, jednak padło tylko na nią. Dlaczego? Leżała na przecenach, ponieważ kończył się jej termin ważności. Więc raz- spróbuję jej od razu, bez rzucania w czeluści skrzynki ze słodyczami i czekania aż za rok sobie o niej przypomnę, oraz dwa- uratowałam tę biedulkę przed wyrzuceniem.\nOpakowanie mi się podoba- ma w sobie wiele kolorów, motywów i wzorów, a jednocześnie jest eleganckie i z klasą. Czysty Wedel.\nZapach jest zdecydowanie grejpfrutowy, powiedziałabym nawet, że o wiele bardziej wyczuwalny jest ten owoc niż czekolada. Dzięki temu mam wrażenie, że tych cząsteczek grejpfrutowych będzie sporo, a nie jak na lekarstwo. Tak powinno być.\nCałość w smaku jest dosyć słodka, ale nie jak tradycyjne czekolady, z kolei nie jest też ani gorzka, ani deserowa. Powiedziałabym, że ma cechy obydwóch. W czasie jedzenia cały czas obecne są chrupki, które bardzo przyjemnie przemieszczają się między naszymi zębami. Co chwilę natrafiamy na żelka, który jest bardzo mocno grejpfrutowy pomarańczowy. Po zjedzeniu czuć w ustach gorycz, ale delikatną i łagodną.\nPodsumowując, czekolada była smaczna, warta uwagi. Nie była też jednak czymś nie wiadomo jak zaskakującym i wyrywającym ślinianki ze spokojnego trybu życia.\n#90 Recenzja: Miami, czekoladowe żabki z nadzieniem o smaku jabłkowym.\nWszystko co urocze, śliczne, kochane zdecydowanie przyciąga moją uwagę. Tak też było z dzisiejszym gościem programu, czyli czekoladowymi żabkami. No bo halo... czekoladki w kształcie żab? Były trzy warianty smakowe- mleczne, truskawkowe i jabłkowe. Wybrałam te ostatnie, bo wydawały mi się najbardziej oryginalne i ciekawe.\nSpójrzcie tylko na to opakowanie. Czy ono nie jest prześliczne? Uśmiechnięta żaba z czapką czarodzieja i różdżką, kociołek, zapowiedź tego jak wygląda żabka. Całość utrzymuje się w klimatach Harrego Pottera, takich magicznych, tajemniczych.\nPo wyjęciu zawartości zakochałam się jeszcze bardziej. Mamy pięć małych żabek, ale za to jakich żabek! Mają prawdziwy kształt, rysy, każdy detal i szczegół jest idealnie dopracowany. Coś pięknego! Od razu do mojego nosa dotarł również śliczny, jabłkowy, słodki zapach.\nW konsystencji żabka jest miękka, chociaż nadzienie jest dosyć zbite. W smaku czuć polewę, czyli mleczną czekoladę, oraz środek, który jest mleczno-jogurtowy z aromatem jabłkowym. Całość rozpuszcza się do bardzo gęstego kremu. Na początku bardzo mi smakowało, jednak z każdym kęsem produkt stawał się coraz słodszy i słodszy, aż zaczął przekraczać granice. Po zjedzeniu wszystkiego i połknięciu było najgorzej, dosłownie wykrzywiło mi twarz ze słodyczy.\nPodsumowując, produkt niestety lepiej wygląda niż smakuje. Producenci mieli bardzo fajny pomysł, jednak przedobrzyli z cukrem. Z tego powodu nie kupiłabym tego po raz drugi. Jedynie inne warianty smakowe dla wypróbowania, ale nie liczyłabym tam na coś innego.\nOd zawsze chciałam spróbować makaroników, bardzo ciekawił mnie ich smak. Niestety u nas w sklepach nie są dostępne, wiem jedynie, że stoisko z nimi było (nie wiem czy dalej jest) w jednej z łódzkich galerii. Dlatego były one na mojej liście do znalezienia w czasie wyjazdu we Włoszech. I udało się! Co więcej, znalazłam je na zwykłej stacji benzynowej.\nNie pamiętam czy miałam do wyboru inne warianty smakowe, czy był tylko jeden, ale tak czy siak przyszło mi zmierzyć się z waniliowymi makaronikami. Opakowanie na pewno przyciąga uwagę, bo jest zdecydowanie inne, zagraniczne, z dobrze dobranymi kolorami i ułożeniem, ciekawe, delikatne, subtelne.\nNie wiem jak to się stało, że nie zrobiłam zdjęcia od razu po wyjęciu makaroników z opakowania. Z tego powodu na zdjęciu jest niekompletny zestaw, ale możecie sobie wyobrazić, że w środku siedzi jeszcze jedno, takie samo ciastko. Trochę się zdziwiłam kiedy je wyjęłam, bo zawsze kojarzyłam te słodycze z malutkimi ciachami wyglądającymi jak hamburgery (tak też jest na opakowaniu). A tymczasem dostałam coś wyglądającego jak zwykłe, przekładane kremem ciastka. Makaroniki nie mają kompletnie żadnego zapachu.\nKonsystencja jest czymś dziwnym i zupełnie dla mnie nowym. Ciasteczka obecne z dwóch stron makaronika są trochę jak herbatnik, ale taki strasznie kruchy, po włożeniu do ust w kilka sekund zamieniają się w proszek. Przypominają też sucharki, bo są "zasuszone". Za to smaku nie mają praktycznie wcale. Tak samo nadzienie- jest słodkie, ale nie da się w nim wyczuć nic konkretnego, a już na pewno nie ma tam wanilii. W konsystencji jest mocno zbite.\nCałość smakuje po prostu nijak. Jedyne co czuję to słodycz, która jest wręcz obrzydliwa po pewnym czasie. W makaronikach jedynie konsystencja jest czymś, co mogłabym ocenić na plus, bo jest ciekawa i zupełnie nowa.\nJeżeli każdy rodzaj makaroników smakuje podobnie, to już wiem, że nie będę ich miłośniczką. Może też być tak, że akurat ja wybrałam jakieś felerne. Nie wiem, bo doświadczenia z nimi nie mam kompletnie żadnego. Ale zawiodłam się i to dosyć mocno.\nGdzie kupić: włoska stacja benzynowa.\nTak jak zapowiedziałam, oprócz serii ze śniadaniami, pojawi się też seria z obiadami.\nNie przedłużając, zapraszam do czytania, może coś Wam się spodoba? :D\n1. Wegańska tortilla z tofu, sojową kiełbaską i keczupem.\nJem to już któryś raz z rzędu, bo po prostu się zakochałam :D\nSamą tortillę robi się naprawdę bardzo łatwo i bardzo szybko. 100g mąki trzeba wymieszać z wodą aż do uzyskania odpowiedniej konsystencji, następnie smażyć na rozgrzanej patelni. Najlepiej żeby patelnia była do naleśników, bo na innej mi się rozwalało.\nTofu trzeba polać oliwą z oliwek, sosem sojowym oraz obtoczyć w czosnku granulowanym oraz innych przyprawach wedle uznania, u mnie była to wędzona papryka, pieprz i tymianek. Całość wymieszać i wstawić na jakiś czas do lodówki, smakuje naprawdę świetnie ♥\nPlacek posmarowałam keczupem, następnie położyłam wszystkie składniki, a na koniec jeszcze raz polałam keczupem, bo keczup jest super :D\n2. Naleśniki ze szpinakiem z sosem pomidorowym i czosnkowym.\nNie robiłam ich, ale koniecznie muszę się pochwalić :D Kupiłam je w naleśnikarni u mnie w mieście już któryś raz z rzędu. Smażone są na miejscu, sosy są własnoręcznie robione, dodatkowo pani bardzo miła. Jeśli kiedykolwiek będziecie w Bełchatowie, koniecznie zajrzyjcie do naleśnikarni Malinka! ♥\n3. Wegetariańskie kotleciki z kaszy gryczanej z sosem pomidorowym i pieczone ziemniaczki.\n4. Zupa krem z cukinii z prażonym słonecznikiem.\n5. Wegański hamburger z marynowanym tofu, pasztetem z kalafiora, sosem pomidorowym, sałatą i pomidorem.\nSposób zamarynowania tofu opisałam w pierwszym punkcie :)\n6. Marynowane tofu i prawie pół kilo gotowanych brokuł (oj biedny był po nich mój żołądek).\n7. Kotleciki z kaszy jaglanej i szpianku z sosem pomidorowym.\n8. Tortellini ze szpiankiem i czosnkiem z sosem pomidorowym.\nRecenzję tortellini znajdziecie tutaj.\n9. Makaron pełnoziarnisty z warzywną prawie zapiekanką.\nPo uduszeniu na patelni warzywa trzeba było upiec, ale że byłam głodna i nie chciało mi się czekać, to zjadłam bez pieczenia. Również było bardzo dobre.\n10. Kotleciki z brokułów i tofu.\nKtóre z powyższych dań najchętniej byście zjedli? :D\nJeżeli szukacie jakichś ciekawych, smacznych i zdrowych przepisów to serdecznie zapraszam na stronę http://kobieceporady.pl/\nW dziale "przepisy kulinarne" na pewno znajdziecie coś dla siebie :)\nPamiętacie batonika kinderkowego, którego kupiłam, bo musiałam wydać kuny chorwackie? W czasie ich wydawania do moich łapek wpadły również dzisiejsze ciastka. Podejrzewam, że są to zwykłe herbatniki z mleczno-kakaowym nadzieniem i nie oszołomią mnie niczym szczególnym. Ale lubię takie połączenia, więc liczę na coś po prostu smacznego. Jak będzie?\nOpakowanie jest ładne, rysunki są realistyczne i kuszące. Nie podoba mi się jedynie logo firmy, które według mnie tutaj nie pasuje, zaburza wszystko.\nZapach jest harbatnikowo-kakaowy, przyjemny, chociaż nie jest to nic specjalnego. Za to po oddzieleniu dwóch ciastek od siebie powąchałam nadzienie i jedyne skojarzenie jakie przyszło mi do głowy to... wymiociny. Choćbym nie wiem ile razy się wwąchiwała, za każdym razem czułam właśnie coś takiego. Bardzo zachęcająco, nie ma co.\nHerbatnik jest twardy ale kruchy, kakaowy, nie zasładzający, lekko słonawy. Bardzo smaczny. Nadzienie jest mało zbite, coś jak topiący się krem. Chciałam oddzielić białą wersję od ciemnej, ale nie było to wykonalne, za to razem smakowały kremowo, mlecznie, kilka razy nawet poczułam iskierkę kinderków. W czasie jedzenia całości czuć tylko herbatnik, nadzienie gdzieś ginie, a szkoda, bo razem na pewno by się bardzo ciekawie dopełniały.\nPodsumowując, ciastka były w porządku, ale byłoby o wiele lepiej, gdyby nadzienie było bardziej wyczuwalne (za to w zapachu może trochę mniej...) i bardziej treściwe. Gdyby tak było, zapewne kupiłabym produkt po raz kolejny, a tak to była to jednorazowa przygoda.\nGdzie kupić: chorwacki sklep spożywczy.\nAutor: Gosia - Fioletowe Trampki o 08:00 6 komentarzy:\n#86 Recenzja: Wedel, czekolada mleczna o smaku panna cotta.\nSama raczej nie kupuję tych wielkich, 300-gramowych czekolad, ponieważ cena jest dosyć wysoka, dodatkowo o ile nie mam problemu ze zjedzeniem na raz tabliczki 100-gramowej, to z tą większą byłoby już ciężej. Ale nie protestuję kiedy ktoś w prezencie taką mi daje, ba, nawet się z tego cieszę. Tak było z dzisiejszym gościem programu- mleczną czekoladą o smaku panna cotta od Wedla.\nNigdy nie jadłam deseru Panna Cotta, więc nie będę w stanie ocenić czy ta czekolada faktycznie go przypomina. Ale patrzenie na opakowanie wywołuje u mnie ślinotok i wprawia moje kubki w poddenerwowanie, ponieważ deser prezentuje się oszałamiająco. Nie jestem zwolenniczką owocowych smaków w słodyczach, wole te "stonowane", ale tutaj akurat jestem bardzo ciekawa smaku.\nW środku czekolada prezentuje się bardzo ładnie. Jest podzielona na prostokąty obtoczone murem, a w ich środku rosną roślinki. Na każdej z nich jest widoczny zawijas albo literka E od "E. Wedel". Jest to nowe ułożenie kostek, które weszło razem z nowymi opakowaniami. Z tego powodu nie czuję już tej magii dzieciństwa, jednak też nie mogę narzekać, bo wszystko prezentuje się pozytywnie.\nCzekolada nie jest wybrakowana, w niewyjaśnionych okolicznościach zaginął mi jeden pasek, ale nie wracajmy do tego...\nCzekolada pachnie owocowo, słodko, trochę nienaturalnie. Jednak nie da się włożyć do czekolady prawdziwych owoców, samych, bez żadnych dodatków.\nCzekolada jest miękka, trochę tłusta, rozpuszcza się długo i bagienkowo, chociaż to bagienko nie jest takie jakie być powinno. Taki zalążek bagienka. Ale zawsze coś. Po pierwszych gryzach mi smakowało. Czuć wedlowską mleczną czekoladę, słodycz, delikatnie owocowy posmak. Jednak po jakimś czasie wszystko zmienia się na gorsze. Owocowe nadzienie zaczyna dominować, staje się jednocześnie kwaskowe i tak słodkie, że aż pali podniebienie. Z czasem owocowość ginie i czuć tylko ten obrzydliwie słodki, przesłodzony cukier.\nAlbo zmienił mi się próg słodkości na niższy, albo producenci zaczęli dodawać o wiele więcej cukru do swoich wyrobów. Albo to i to. No ale nie, to nie dla mnie. Kocham Wedel, ale ta czekolada nie trafiła do mojego gustu.


Na Chojnicką wróciły autobusy - Lepszy Poznań - informacje z Twojego fyrtla\nAwaria wodociągu na ulicy Chojnickiej została usunięta. Mieszkańcy mają wodę, a autobusy wróciły na swoje stałe trasy.\nNormalnie jeżdżą już autobusy linii 86, 95, oraz 239. Z objazdów nie muszą także korzystać kierowcy. Początkowo obowiązywał w miejscu awarii wodociągu ruch wahadłowy.\nMimo trudnych warunków ekipom naprawczym Aquanetu dość szybko udało się usunąć awarię. Jest ich w mieście dość dużo, jednak nie wszystkie są tak uciążliwe jak ta w Kiekrzu czy na Świętym Marcinie, gdzie wody pozbawiona była Aula Uniwersytecka. Dzisiaj ekipy naprawiają uszkodzone wodociągi między innymi w Poznaniu na ulicy Dąbrowskiego, Kurlandzkiej, czy Głuszynie.\nTagi:aquanet autobusy awaria chojnicka Kiekrz


Rekomendacje – szkolenia z zarządzania projektami – Consulting Partners | Gry biznesowe – strona prywatna trenera\nRanking dopuszczonych do weryfikacji merytorycznej projektów w ramach dofinansowań Duńskiego Grantu Rozwojowego:\nC0/X/PODKARPACKIE-, wzmocnienie konkurencyjności spółki w wyniku wprowadzenia na rynek nowych, innowacyjnych produktów , KOLSATPOL SA, . Dla tego zgłoszenia ogłoszono dotację na symulacje biznesowe. Rekomendowany trener przywództwa: Zbigniew Santorski. Zalecane programy rozwoju menedżerskiego w spółce IBD Business School\nBF6/E/KUJAWSKO POMORSKIE-, Zwiększenie konkurencyjności spółki poprzez skoordynowane uruchomienie nowych produktów dla przemysłu motoryzacyjnego, ODLEWNIA ŻELIWA WULKAN SPÓŁKA AKCYJNA, Dla tego projektu zaakceptowano dotację na gry biznesowe. Rekomendowane w tym projekcie szkolenia z komunikacji najlepiej zrealizuje ODITK .\nD5/S/KUJAWSKO POMORSKIE-, finansowo produkcyjne zoptymalizowanie innowacyjnej technologii wytwarzania etykiet poprzez zakup specjalistycznej maszyny fleksograficznej, ANRO FIRMA POLIGRAFICZNO-HANDLOWA SPÓŁKA CYWILNA, Dla tego wniosku przyznano finansowanie na gry team building. Rekomendowany trener przywództwa: Marek Skała. Zalecane szkolenia biznesowe w fundacji Homo Creatore\nE2/T/OPOLSKIE-, Podniesienie konkurencyjności Eurohandel poprzez macierzowe przeorganzowanie i komercjalizację innowacji produktowych oraz procesowych w przedsiębiorstwie., P.P.H.U. Eurohandel, Dla tego zgłoszenia zaakceptowano subsydia na symulacje decyzyjne. Rekomendowany trener biznesu: Zbigniew Tymochowicz. Zalecane programy rozwoju menedżerskiego w firmie Akademia przygoda\nB2/Y/MAŁOPOLSKIE-, ekonomizacja innowacyjnego łóżka szpitalnego szansą na osiągnięcie przewagi konkurencyjnej przez Spółkę., FORMED PRO SPÓŁKA AKCYJNA, Dla tego zgłoszenia zatwierdzono środki na gry biznesowe. Rekomendowany trener przywództwa: Wojciech Grzesiak. Zalecane treningi menedżerskie w instytucie Certes\n-3/D/OPOLSKIE-, twórcza implementacja skrojonego na miarę produktu w oparciu o wyniki badań nad innowacyjnym opakowaniem na środki chemiczne, PRZEDSIĘBIORSTWO PRODUKCYJNO-USŁUGOWO-HANDLOWE ‚VOIGT’ SPÓŁKA CYWILNA, Dla tego zgłoszenia ogłoszono dotację na symulacje szkoleniowe. Rekomendowany trener biznesu: Szymon Tymochowicz. Zalecane warsztaty sprzedażowe w agencji Brainstorm\n2/J/MAZOWIECKIE-, skuteczne zaimplementowanie do oferty produkcyjnej innowacyjnego wentylatora, FABRYKA WENTYLATORÓW „FAWENT” SPÓŁKA AKCYJNA, Dla tego aplikacji zaakceptowano środki na gry szkoleniowe. Rekomendowany trener biznesu: Marek Skała. Zalecane warsztaty sprzedażowe w fundacji ODiTK\n4/A/ŚLĄSKIE-, podniesienie konkurencyjności i innowacyjności firmy WJK-Invest poprzez inwestycje w środki trwałe. , KRÓLICZEK JANUSZ WJK-INVEST, Dla tego zgłoszenia ogłoszono finansowanie na symulacje biznesowe. Rekomendowany trener biznesu: Zbigniew Skała. Zalecane warsztaty sprzedażowe w spółce Schenk Institute\nPoprzednie Poprzedni wpis: Czy nowoczesne technologie mają ma wpływ na ilość bezrobotnych.\nNastępne Następny wpis: Informacja – egzamin – Szkolenie Trenerskie


" /> Dyskusje ogólne :: "Gazeta Wyborcza" ma sumienie Lesława Maleszki\n"Gazeta Wyborcza" ma sumienie Lesława Maleszki\nWysłany: Pon Lip 07, 2008 7:52 am Temat postu: "Gazeta Wyborcza" ma sumienie Lesława Maleszki\nLesław Maleszka w latach 70 – tych należał do grupy opozycyjnie nastawionych studentów w Krakowie. Trzon tej grupy stanowili Stanisław Pyjas, Bronisław Wildstien i Lesław Maleszka. Pyjas i Wildstein działali z głębokiego przekonania i zwalczali komunizm. Maleszka jako agent bezpieki na nich donosił. Gdy w 1977 r. Pyjas zaczął podejrzewać, że Maleszka jest agentem i donosi na kolegów został w niewyjaśnionych do dziś okolicznościach śmiertelnie pobity. Jego koledzy po jego śmierci założyli Studencki Komitet Solidarności, który stał się zalążkiem zinstytucjonalizowanej działalności opozycyjnej studentów w latach 80 – tych, której najważniejszym elementem było powstanie Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Przez cały ten czas Maleszka donosił na swoich kolegów będąc jednym z najlepiej opłacanych agentów Służby Bezpieczeństwa.\nPo 1989 r. gdy obalono komunizm Lesław Maleszka stał się jednym z autorytetów moralnych i politycznych polskiego życia publicznego. Jego teksty należały aż do 2001 r. do najważniejszych analiz i opinii drukowanych przez „Gazetę Wyborczą”. Szczególnie dużo pisał na temat rozliczenia okresu komunistycznego, lustracji i dekomunizacji. Redakcja „Gazety Wyborczej” lubiła podkreślać, że tacy zasłużeni ludzie jak Maleszka, walczący z komunizmem są jedynymi uprawnionymi do wyznaczania zakresu naszego rozliczenia się z okresem komunistycznym.\nW tym czasie wielu naprawdę zasłużonych ludzi w walce z komunizmem domagało się lustracji czy dekomunizacji. Należał do nich Bronisław Wildstein. Dla niego nie było miejsca na łamach „Gazety Wyborczej”. Uznawano go za oszołoma ziejącego nienawiścią i rządzą rewanżu. Co więcej Adam Michnik i „Gazeta Wyborcza” uważa tak nadal! Parę dni temu Adam Michnik zaliczył go na łamach swojej „Gazety” do najbardziej szkodliwych osób w państwie w tekście „Moje typy”.\nW 2001 Bronisław Wildstein wraz z grupą dawnych opozycjonistów po zdobyciu pewności co do prawdziwej roli Lesława Maleszki w opozycji ujawnili publicznie, że był on agentem bezpieki. Początkowo środowisko „Gazety Wyborczej” próbowało zaprzeczać. Były minister spraw wewnętrznych w rządzie Tadeusza Mazowieckiego Krzysztof Kozłowski wręcz oskarżył Wildsteina i jego współpracowników o nierzetelność, wykorzystywanie nieprawdziwych materiałów po SB i bronił Maleszki. Fakty były jednak bezlitosne. Prawdy tym razem nie udało się zatrzymać. Do współpracy przyznał się sam Maleszka, a redakcja „Gazety Wyborczej” ogłosiła, że będzie tam nadal pracował, ale nie będzie już dla tej gazety pisał. Nawet i tej obietnicy nie spełnili. Znany jest co najmniej jeden przypadek kiedy Lesław Maleszka pod pseudonimem „Elem” napisał tekst dla „Gazety Wyborczej”. Tak już jest w tej redakcji, że kłamstwo nie stanowi dla niej problemu.\nCo pisał Lesław Maleszka, jako autorytet „Gazety Wyborczej” na jej łamach przed ujawnieniem w 2001 r. faktu jego współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa? Oto kilka na szybko znalezionych przykładów:\n„Podzielam obawy, że wiele wystąpień polityków prawicowych podminowuje autorytet prawa i kruszy instytucje demokratycznego państwa. Apele o rozliczenie PRL, z iście inkwizytorską pasją wzywające do dekomunizacji, lustracji, delegalizacji SdRP, zrealizować by można jedynie w warunkach stanu wyjątkowego i zawieszenia swobód obywatelskich.”\n„Przypominam te fakty tak obszernie, by uświadomić dwie rzeczy. Po pierwsze: że ustawa dekomunizacyjna nie rozwiązuje wszystkich problemów i rozwiązać nie może, niepodobna bowiem w państwie demokratycznym wyrzucić poza nawias prawa dziesiątek tysięcy ludzi.”\n„A gdybym był emerytowanym pułkownikiem SB, napisałbym: Drodzy towarzysze z AWS! Ze szczerego serca gratuluję Wam, że nadszedł czas opamiętania. (...) Mam nadzieję, że już wkrótce ofiarni pracownicy Urzędu Kontroli Prasy powrócą na stanowiska. Ale na tym nie można poprzestać. Musimy odbudować bohaterską Służbę Bezpieczeństwa.”\nLesław Maleszka, „Porno jest git”, „Gazeta Wyborcza”, 18 stycznia 2000\n„Owszem, istnieją poważne poszlaki, że pogrom kielecki został sprowokowany. Jeśli jednak byli prowokatorzy, byli też ludzie, którzy dali się sprowokować. (...) Niezależnie od intencji o. Salija jego wypowiedź spodoba się politykom, którzy dziś wkładają wiele wysiłku w rozgrzeszanie Polaków. (...) Są na szczęście chrześcijanie, dla których racje etyczne są ważniejsze od polityki. Bp Jaworski i członkowie Komitetu Kościelnego przypominają, że rozgrzeszenie musi poprzedzić pokuta.”\nLesław Maleszka, „Pokuta czy polityka”, „Gazeta Wyborcza”, 5 lipca 1996\nGdy fakt współpracy z SB stał się już tak oczywisty, że w kłamstwo nie dało się dalej brnąć Maleszka wydał oświadczenie, w którym nadal uważał, że trzeba za wszelką cenę nie dopuścić do lustracji. Zgodnie z zasadą, ja wpadłem to trudno, ale bronić trzeba innych agentów!\nWszystkich, którym wyrządziłem krzywdę – także tych, którzy po przeczytaniu tego tekstu nigdy już nie wyciągną do mnie ręki – gorąco przepraszam. W tej chwili nie jestem w stanie zrobić więcej".\nNiewiele także miała sobie do zarzucenia sama redakcja „Gazety Wyborczej”. Nie wiedzieli wiec nie ma o czym mówić. Teraz już pisać nie będzie wiec w zasadzie nie ma sprawy. A to co pisał i dlaczego do tej pory najwyraźniej ich uwadze umknęło. Poniżej stanowisko redaktorów naczelnych „Gazety Wyborczej” w sprawie Lesława Maleszki, Gazeta Wyborcza, 13 listopada 2001:\n„Ujawniony niedawno fakt wieloletniej współpracy naszego kolegi, redaktora i publicysty Leszka Maleszki z peerelowską Służbą Bezpieczeństwa był ciosem dla całego zespołu i środowiska „Gazety Wyborczej”.(...)\nPrzez 25 lat nikomu nigdy nie powiedział, co robił. I żył z tym przez 25 lat. Jest to świadectwo człowieka złamanego i zakłamanego, ze wszystkimi straszliwymi tego konsekwencjami. I, niestety, jest to świadectwo wymuszone – gdyby fakt współpracy z SB nie wyszedł na jaw, Leszek Maleszka prawdopodobnie sam by się nie przyznał. Pogrzebałby w sobie tę prawdę.(...)\nNikt ze środowiska „Gazety” nie znał prawdziwej przeszłości Leszka Maleszki. Znaliśmy kogo innego. Dzisiaj musimy się zmierzyć z faktem, że przez wiele lat cieszył się w zespole autorytetem znakomitego redaktora i autora, ogłaszał na naszych łamach teksty, do których publikowania – dzisiaj już to wiemy – nie miał tytułu moralnego. Leszek Maleszka stracił w naszych oczach wiarygodność i szacunek. Jego nazwisko musi na długie lata zniknąć z łam „Gazety”, bo to nazwisko wprowadzało nas i Czytelników w błąd. Czy można się podnieść z moralnego upadku? Czy człowiek może wrócić z tak dalekiej podróży? Czy możemy i powinniśmy mu w tym pomóc?\nNie wiemy. Ale byłoby okrutną pychą z naszej strony wykluczyć pozytywne odpowiedzi na te pytania.”\npod oświadczeniem podpisali się redaktorzy naczelni: Adam Michnik, Helena Łuczywo, Juliusz Rawicz, Piotr Pacewicz, Piotr Stasiński.\nWszystkie przeze mnie przytoczone fakty są znane od 7 lat. Dokładnie od 2001 r. kiedy to Bronisław Wildstein ujawnił kim naprawdę jest Lesław Maleszka. Zyskały one nowe światło dzięki emisji filmu „Trzech kumpli” autorstwa Ewy Stankiewicz i Anny Ferens. Dopiero ten film przebił ścianę milczenia i zakłamania, skrupulatnie budowaną przez Adama Michnika i jego medialne imperium, na które składa się nie tylko „Gazeta Wyborcza” i inne media należące do Agory, ale przede wszystkim potężne nieformalne wpływy w opiniotwórczym środowisku dziennikarskim. To właśnie to środowisko ponosi odpowiedzialność za to, że przez blisko 20 ostatnich lat naszą rzeczywistość kształtował i ciągle kształtuję Lesław Maleszka i wielu jemu podobnych. To właśnie to środowisko robiło i robi wszystko co tylko możliwe aby zablokować proces lustracji i pełnej jawności dotyczącej przeszłości osób polskiego życia publicznego do których dziennikarze należą tak samo jak politycy. To wreszcie to środowisko ponosi odpowiedzialność, za to że nie zostali osądzeni do dziś autorzy stanu wojennego tacy jak generałowie Jaruzelski i Kiszczak, których rozgrzeszył Adam Michnik nazywając „ludźmi honoru”.\nCzy sprawa Maleszki coś zmieni w nastawieniu „Gazety Wyborczej” i Adama Michnika? Wątpię. Z zapałem godnym lepszej sprawy będą nadal bronić agentów jak Maleszka i komunistycznych aparatczyków jak Jaruzelski czy Kiszczak, a atakować tych, którzy całe życie poświęcili ujawnieniu prawdy jak Wildstein. Coś się jednak zmieni. Pewnie nie wszyscy ale dobrze, że chociaż niektórzy dzięki tej sprawie uświadomią sobie, że sumienie „Gazety Wyborczej” to sumienie Lesława Maleszki.


Dodatki - Pielegnacjaobuwia.pl\nFlexiFill - Płynna skóra jest bardzo elastyczna i nigdy nie pęka.\nPłynna Skóra Szpachla FlexiFill 50ml Furniture Clinic\nSzpachla do SKÓR Heavy Filler 50ml Wypełniacz\nProfesjonalna pasta do wypełniania rys i dziur w skórze.\nAby barwniki do skóry pokryły wszelkie ubytki buty należy odpowiednio przygotować. W tej podkategorii znajdą Państwo produkty dzięki którym naprawa butów skórzanych okaże się znacznie łatwiejsza. Oferujemy środki do przygotowania skóry przed malowaniem oraz szpachle do skór których odnawiana powierzchnia ma duże ubytki.


Buty Salomon S/LAB Ultra 402139 Sport2002_Salomon_Fischer_Atomic_Head_Buty Narciarskie\n» Buty Salomon S/LAB Ultra 402139\nButy Salomon S/LAB Ultra 402139\nCena: 449,00 zł 779,00 zł 449.00\nBUTY SALOMON S/LAB ULTRA Red/Maveri 402139\nOpracowany z Francois D'haene, S / LAB ULTRA ucieleśnia jego fizyczne i psychiczne\nprzygotowanie do wyścigów w ultra-dystansie. Łączy w sobie komfort na długich dystansach\nprecyzyjne dopasowanie i chwyt z obróbką graficzną, która wyraża różne etapy Ultra. ULTRA\npomoże Ci osiągnąć ultra-cele.\nPiankowa wkładka Energysave® w przedniej części stopy zapewnia długotrwałą amortyzację\ni ochronę natomiast pianka EnergyCell+ w części dolnej gwarantuje stałą płynność poruszania się\nModel S/LAB Ultra łączy konstrukcję SensiFit™ i trwałą, ochronną wyściółkę Skin Guard. Pozwala\nto zadbać o komfort i trzymanie stopy podczas zejść.\nCałkiem nowa podeszwa zewnętrzna Contagrip® zapewnia doskonałą przyczepność na mokrej\nDodatkowo o świetną przyczepność, zwłaszcza podczas zejść, dba bieżnik ze wzorem odwróconej\njodełki w okolicy pięty.\nwewnętrzny, dopasowany rękaw zaprojektowany, aby uściskać stopę dokładnie we\nwłaściwych miejscach i poprawiać sprzężenie zwrotne i odskok.


Krótko i prosto o sensorach – info2materia4pl\nKrótko i prosto o sensorach\nPosted on Wrzesień 7, 2014 Październik 5, 2014 by info2materia4pl\nCzym jest sensor ? Właściwie,Polski odpowiednik tego słowa, czujnik nie oddaje pełni znaczenia angielskiego,które jest powiązane również z naszymi zmysłami.\nW Polskim języku obecne jest ponadto określenie detektor.Pomimo faktu,że obserwacja,a wykrycie danego zjawiska to są dwie różne sprawy w mowie potocznej właściwie nie ma sensownego rozróżnienia.\nZasadniczo,zbiorczo, urządzenia tego typu można opisać jako narzędzia, do wychwytywania sygnałów ze środowiska i przetwarzania ich na inne sygnały. Co można obserwować ? Zasadniczo praktycznie każde zjawisko fizyczne,do którego stworzyło się odpowiednie i odpowiednio precyzyjne narzędzie pomiaru. Pełna lista typów sensorów zaprezentowana przez anglojęzyczną wikipedię jest dość długa. Jak widać mierzyć można dźwięki i wibracje,zjawiska chemiczne i elektromagnetyczne,zjawiska optyczne,ciśnienie,promieniowanie, siły,przepływy płynów,położenia,zjawiska termodynamiczne w tym temperatury,siły,przyspieszenia,zjawiska biologiczne i wiele,wiele innych rzeczy.\nJeśli chodzi o prostą detekcję chemiczną, prymitywnym detektorem zasadowości mogłaby być fenoloftaleina (którą to właściwość można zapamiętać szkolnym wierszykiem „fenoloftaleina,jak dziewczyna,rumieni się dla zasady”),a papierek lakmusowy,dzięki któremu mierzymy dokładnie ph – sensorem. Ale rzecz w tym,że w istocie,przez sensory i detektory również potocznie rozumiemy narzędzia w coraz większym stopniu autonomiczne,zaś prymitywne narzędzia, służące do obserwacji i pomiaru materialnych stanów są wypierane.Co może być współczesnym sensorem ? Też wiele rzeczy,poczynając od odpowiednich powierzchni i związków chemicznych, po zminiaturyzowane urządzenia elektroniczne czy Mikroelektromechaniczne urządzenia MEMS (Micro-Electro-Mechanical Systems, które mogą być np. takimi układami :\nale nie tylko,ponieważ jak wspominałem – sensory to nie tylko elektronika. Generalnie układy typu MEMS są również obecne np. w dyskach twardych,które zawierają mikrosensory spadku swobodnego. Rozmiar też może być różny. Ale właściwie po co to wszystko ? Wspominałem już o chipach neuromorficznych,jako o rozwiązaniu mogącym m.in poprawić „inteligencję” niektórych urządzeń.Co to ma do rzeczy ?\nNie trzeba naśladować mózgu,żeby zauważyć,że nawet proste urządzenia posiadające „zmysły” może reagować na pewne zjawiska w otoczeniu na bardzo prostym poziomie.Przykładem, jest choćby odruch cofnięcia ręki, w odpowiedzi na parzące gorąco.A nasze otoczenie, bez wątpienia jest zmienne. Zatem „inteligentne” (przy czym, jest to inteligencja niskiego poziomu) urządzenia i materiały mają przewagę. W praktyce, sensory nie muszą być tak skomplikowane, jak mikroprocesory,co nie oznacza,że ich masowe użycie jest tanie.W przyszłości jednak,sensory wszelkiego typu będą coraz powszechniejsze,i to nie tylko w samochodach i samolotach. A zawdzięczać je będziemy inżynierii materiałowej, elektronice, rozwojowi mikrotechnologii i nanotechnologii.Niektórzy powiedzą,że przecież na przeszkodzie stoi koszt.Ale zapominają o jednej ważnej wartości.Wartości informacji uzyskanej dzięki sensorom.Które dzięki ciągłemu wzrostowi wartości informacji mają niezagrożoną przyszłość.Prawidłowe wykrycie zagrożenia pozwala uniknąć awarii.Prawidłowe wykrycie awarii zaś, obniża koszt i czas naprawy.Moim zatem zdaniem, coraz nowsze i tańsze sensory to przyszłość.Nie rzucająca się w oczy,ale bardzo istotna i bardzo złożona kwestia techniczna o podstawowym znaczeniu.\nZamieszczone w Elektronika\tOtagowane Sensory\n← Nowe odkrycia i badania naukowe – 08.2014\nObraz w 3 wymiarach – wstęp do zasad działania holografii →


Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /usr/home/sarmacja/domains/vonthorn.sarmacja.org/public_html/Orjon/wiesci_wp/wp-settings.php on line 18 Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /usr/home/sarmacja/domains/vonthorn.sarmacja.org/public_html/Orjon/wiesci_wp/wp-includes/comment-template.php on line 0 Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /usr/home/sarmacja/domains/vonthorn.sarmacja.org/public_html/Orjon/wiesci_wp/wp-includes/comment-template.php on line 0 Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /usr/home/sarmacja/domains/vonthorn.sarmacja.org/public_html/Orjon/wiesci_wp/wp-includes/comment-template.php on line 0 Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /usr/home/sarmacja/domains/vonthorn.sarmacja.org/public_html/Orjon/wiesci_wp/wp-includes/comment-template.php on line 0 MDN z poligonu, czyli Patryk Szac w Rządzie | Wieści\nMDN z poligonu, czyli Patryk Szac w Rządzie\nKrótka przygoda Bratumiła Nowaka z MDN szybko się zakończyła. Kanclerz po przemyśleniu sprawy postanowił jednak przyjąć dymisję i powołać na Ministra nową osobę. Nowym Ministrem Dziedzictwa Narodowego został Patryk Szac. Kto to? Pewnie podobnie jak ja niewiele o nim wiecie, dlatego by go lepiej poznać udałem się do niego i poprosiłem o wywiad, dzięki któremu Patryk Szac nie będzie już taki anonimowy.\nMimo paru miesięcy spędzonych w ambasadzie sarmackiej w Austro-Węgrzech niewielu jest Sarmatów, którzy mogli powiedzieć o Tobie więcej niż jedno zdanie. Ukrywasz się celowo czy jest jakaś inna przyczyna?\nNie jestem szczególnie interesującą osobą . Cóż, o ile w ostatnim czasie moja aktywność nie było za wysoka, o tyle na pewno nie zgodzę się ze stwierdzeniem, iż się ukrywam. Cały czas pracuję w Książęcych Siłach Zbrojnych, powoli rozkręcam pewne stowarzyszenie i od kilku dni piastuję urząd Ministra, przy czym tylko ta ostatnia rola sprawia, że moja skromna osoba może być wspominana w mediach.\nWłaśnie, Sarmackie Stronnictwo Monarchistyczne założone na początku bieżącego miesiąca, a jednak wciąż prawie nikt o nim nie słyszał. Ponownie czemu tak cicho? Jakie wiążesz plany z SSM?\nDopiero pracuję nad szczegółową doktryną tego ruchu. Nie ma co się doszukiwać szczególnych przyczyn, okres majowy dla osób mojego rocznika jest okresem maturalnym, który ogranicza ilość czasu wolnego. Sukcesywnie jednak, SSM będzie się rozwijać i mam nadzieję, że wznieci niemałą dyskusję o stopniu demokratyzacji w Księstwie oraz roli Monarchy.\nPod koniec maja odbędą się wybory do IP, planujesz start i tym samym promocję SSM?\nNad kandydaturą jeszcze się nie zastanawiałem, a SSM promować będę bez względu na zajmowaną pozycję czy stanowisko. Póki co, chcę się w pełni skupić na roli Ministra Dziedzictwa Narodowego i zbliżającej się siódmej rocznicy naszego Księstwa.\nOkej, przejdźmy zatem własnie do Twojej chyba najważniejszej dotąd funkcji - MDN. Nie czujesz się trochę jako zapchaj-dziura, trzecia osoba na stanowisku MDN w tym Rządzie powołaną prawieże z łapanki?\nNie, nie czuję się jako zapchaj-dziura. Czuję się natomiast, jako człowiek postawiony przed nielada wyzwaniem wynikającym z zaniedbania moich poprzedników. Składając przysięgę, zobowiązałem się do naprawy Ministerstwa, co zamierzam sumiennie czynić w najbliższym czasie\nNie wiem czy wiesz, ale nad MDN zawsze wisiało niewyjaśnione fatum. Często miały miejsce roszady, a każdy kolejny minister z rożnych przyczyn był odwoływany. Nie boisz się, ze będziesz następny?\nCytując Wergiliusza: Audaces fortuna iuvat. Uważam, że jestem w stanie podołać wymaganiom, które zostały mi postawione. Może uda mi się wyplenić tę niesprzyjającą aurę.\nDo końca kadencji zostało Ci niewiele czasu, do najważniejszego święta jeszcze mniej. Zdążysz?\nZdążę, to jedyne słuszne wyjście. Nie widzę jednak powodów do paniki. Jest jeszcze cały tydzień, wbrew pozorom to dużo czasu. W szczególności, gdy ma się konkretny i określony plan działań.\nJak układa się Twoja współpraca z Kanclerzem? Współpracujecie czy narzuca Ci on cały plan działania?\nDobrze, pracujemy w spokojnej i koleżeńskiej atmosferze.\nI oby tak zostało. Wyjawisz nam coś z planów na zbliżającą się uroczystość?\nNie lubię zdradzać szczegółów, podczas gdy prace jeszcze trwają. Nie chciałbym też zapowiedzieć czegoś, co może się nie odbyć. Póki co, wszystko owiane jest słodką nutką tajemnicy.\nWspaniale, liczę w takim razie na mila niespodziankę. Planujesz jeszcze coś zrobić oprócz organizacji imprezy rocznicowej?\nTak, mam pewien plan, który ujawnię dopiero podczas uroczystości. Sarmaci powinni ciepło przyjąć mój zamysł, z tymże to też jest niespodzianka.\nTo na koniec powiedz jeszcze czego Ci teraz życzyć? Sukcesu w MDN, sukcesu z SSM czy może dalszej kariery w KSZ?\nCzego mi życzyć? Chyba niczego. Jestem pracowity i wierzę, że sukces jest w zasięgu mojej dłoni.\nW takim razie życzę Ci, aby tych chęci i wiary starczyło Ci na jak najdłużej.\nRównież dziękuje i pozdrawiam!\nThis entry was posted on Monday, May 18th, 2009 at 23:23and is filed under Kraj, Wywiady. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.


Panasonic Lumix DMC-FZ82 z wyglądu prezentuje się niczym mała zgrabna lustrzanka, a charakteru dodają jej dynamicznie wyprofilowane krawędzie. Jakość wykonania stoi na równi z wyglądem. Choć aparat wykonany jest z tworzywa sztucznego, obudowa nie "trzeszczy", a przyciski oraz pokrętła są dobrze wyczuwalne, wzorowo spasowane i nie łapią luzów. Co więcej, mimo niewielkich rozmiarów, korpus bardzo dobrze leży w dłoni, co jest zasługą dobrze wyprofilowanego gripa. Dużym plusem jest też niewielka waga (616 g) która sprawia, że bez problemu aparat obsłużymy jedną ręką.\nMimo że Lumix FZ82 to aparat amatorski, jego ergonomia może zawstydzić niejednego konkurenta. Zresztą Panasonic to jedna z niewielu firm, które nie boją się udostępniać “więcej za mniej”. Oprócz dedykowanych (i konfigurowalnych) przycisków uruchamiających najważniejsze tryby otrzymujemy także przycisk AF/AE Lock do blokady ostrości lub ekspozycji, a za pomocą tylnego wybieraka szybko zmienimy ustawienia czułości, balansu bieli, autofokusa czy trybu seryjnego.\nDo tego otrzymujemy fantastycznie czuły i funkcjonalny ekran dotykowy o rozdzielczości 1,04 Mp, który znacznie ułatwia podgląd zdjęć i nawigację po opcjach oraz znane z innych modeli producenta rozbudowane menu podręczne Q, pozwalające błyskawicznie regulować nawet bardziej szczegółowe aspekty działania aparatu. Ale przez większość czasu naszą pracę będziemy mogli oprzeć wyłącznie o fizyczne przyciski. Duża w tym zasługa pokrętła funkcyjnego, które choć jest tylko jedno, to dzięki możliwości wciśnięcia pozwala na szybką regulację dwóch funkcji. Możemy więc wygodnie kontrolować czas migawki i parametry przysłony w trybie manualnym, bądź szybko skorygować ekspozycje w którymś z trybów preselekcji.\nElektroniczny wizjer o rozdzielczości 1,16 Mp jest nieduży ale obraz jest wystarczająco szczegółowy, dobrze oddaje kolorystykę sceny i wyświetla te same informacje, które dostępne są na ekranie LCD.\nBardzo pozytywnie prezentuje się także rozmiar samego obiektywu. Choć otrzymujemy naprawdę ogromny zakres ogniskowych (ekwiwalent 20-1200 mm), to nawet w przypadku maksymalnego zbliżenia tubus obiektywu nie wystaje zanadto poza korpus, a całość pozostaje atrakcyjna wizualnie.\nPochwalić należy też ogólną szybkość aparatu - włączenie następuje w czasie niecałej sekundy i nie obserwujemy widocznych opóźnień w przypadku obsługi aparaty, przełączania się pomiędzy trybami czy nawigacji po zdjęciach, lub powiększania ich do pełnych rozmiarów. Kultura pracy stoi tu na naprawdę wysokim poziomie.\nPodsumowując, z zewnątrz nowy Lumix to konstrukcja naprawdę udana, a przede wszystkim wygodna. Choć to aparat z segmentu amatorskiego, ergonomią dorównuje wielu bardziej zaawansowanym bezlusterkowym konstrukcjom producenta. Zobaczmy teraz czy równie udane jest jego wnętrze.


Ze wszystkich sił - Redakcja Essentia\nArk / Literatura / Ze wszystkich sił\nMiłość od pierwszego wejrzenia, przeznaczenie, los, czyli jednym słowem… siła wyższa. Od takiego uczucia nie sposób się uwolnić, a raz porzucone – wraca niczym bumerang. Tylko że za drugim razem już nic nie jest takie proste jak wcześniej. Krzywdy zostały wyrządzone, nie da się ich cofnąć, można jedynie wyrządzić nowe. Czy prawdziwa miłość to coś, o co należy walczyć… za wszelką cenę?\nCharley myślała, że ma wszystko. Kochała i była kochana. Ponad wszystko, na zabój, na zawsze. Była pewna, że to ten jeden, że ich miłość jest w stanie pokonać wszystkie problemy. A jednak… któregoś dnia Jake ją porzuca. Kilka lat później dziewczyna wciąż dźwiga za sobą ciężar utraconej miłości. Wyjeżdża na zagraniczne studia, ma zamiar zacząć tam nowe życie. Wśród ludzi, którzy nie wiedzą, co się stało. Plan Charley jest prawie idealny. Prawie! Bo już na pierwszej imprezie wpada na… Jake’a! Czy może być gorzej? Jak najbardziej. Nie dość, że chłopak ma nową dziewczynę, to jeszcze chce się z Charley… przyjaźnić! Czy taka relacja w ogóle jest możliwa? I komu ostatecznie pęknie serce?\nZakochałam się literaturze Young Adult. Wszystko było takie świeże, nowe. Ścieżki wciąż nieprzetarte, a schematy mało oklepane. Przychodzi jednak taki moment, kiedy sięgając po kolejną książkę, boję się, że znajdę w niej dokładnie ten model historii. Żyj szybko, kochaj głęboko realizuje większość założeń Young Adult: są młodzi dorośli z problemami, jest tajemnica z przeszłości, pojawia się też miłość i namiętność.\nNarracja prowadzona jest prawie wyłącznie z perspektywy Charley. Dziewczyna jednak dawkuje nam istotne informacje. Rozdziały z teraźniejszości przeplatane są fragmentami z przeszłości i właśnie w ten sposób dowiadujemy się, co tak naprawdę się stało. Zabieg ten w założeniu miał budować napięcie i wciąż rozbudzać naszą ciekawość. Udało się to… tylko częściowo. Według mnie za dużo było wydarzeń i sytuacji, które ani o trochę nie zbliżały nas do wyjaśnienia tajemnicy. Stanowiły zwykły opis różnych towarzyskich spotkań, bez wybuchów emocji, bez polotu. Tylko część z nich miała istotny wpływ na główny wątek.\nNie polubiłam głównej bohaterki. Nie była ani miła, ani antypatyczna. Była nijaka, wiecznie rozemocjonowana, za rzadko myśląca logicznie. Również Jake miewał problemy z konstruowaniem myśli. I dzięki temu mamy kolejny schemat, czyli parę, która ma problemy, ponieważ nie potrafi ze sobą normalnie porozmawiać.\nŚwietni są za to bohaterowie drugoplanowi. Charyzmatyczni, zabawni, „z jajami”. Ciekawie ubarwiają całą historię swoimi niebanalnymi charakterami i dowcipnymi dialogami. Momentami bardziej interesowała mnie miłość dziejąca się w tle głównej opowieści – była mniej szablonowa od tej pierwszoplanowej, a przez to ciekawsza.\nBardzo podoba mi się również okładka. Jest „lekka”, młodzieżowa, romantyczna i nowoczesna zarazem. Idealnie oddaje charakter samej powieści i zwiększa szanse, że sięgnie po nią właśnie ten, do kogo powieść jest kierowana.\nŻyj szybko, kochaj głęboko to Young Adult jak każde inne. Dobre, ale nie przełomowe. Dość typowe, dość schematyczne. Czerpie pełnymi garściami z podobnych tytułów, dlatego przypadnie do gustu miłośnikom gatunku lub osobom, które dopiero zaczynają swoją czytelniczą przygodę z tym nurtem. Bo nie tylko pierwszej miłości się nie zapomina, pierwszego Young Adult również.


Okulary progresywne - jak działają i dla kogo są najlepsze?\nLudzie zmagają się z różnymi wadami wzroku. Dość często zdarza się także, że do pełnego komfortu widzenia potrzebują kilku par okularów. Jest to jednak niestety dość niewygodne. Aby uniknąć konieczności częstej zmiany okularów i pamiętania o noszeniu ze sobą wszystkich z nich, można zdecydować się na znacznie lepsze rozwiązanie, jakim są okulary progresywne. Dowiedz się, jaka jest zasada ich działania.\nRodzaje szkieł okularowych różnią się od siebie w zależności od budowy, konstrukcji, geometrii, materiału, z jakiego zostały zrobione oraz typu filtrów i powłok, a indywidualny dobór szkieł daje szansę na skorygowanie nawet najbardziej skomplikowanych wad. Na szczególną uwagę zasługują soczewki progresywne.\nSoczewki progresywne, będące jednym z rodzajów soczewek wieloogniskowych, charakteryzują się tym, że ich moc korekcyjna zmienia się płynnie, w zależności od tego, z jakiej części soczewki korzysta oko. Jeżeli wzrok skierowany jest na przedmioty znajdujące się w dużej odległości, wówczas oczy korzystają z górnej części soczewki, co zapewnia dobre widzenie dali. Z kolei przy patrzeniu na przedmioty będące blisko oczu, wzrok skierowany jest na dolną część soczewki, a to daje możliwość wyraźnego widzenia bliży. Przy patrzeniu na przedmioty średnio oddalone od oczu wykorzystywany jest środkowy obszar soczewki (kanał progresji).\nOkulary progresywne są doskonałym wyborem dla osób aktywnych, które potrzebują kilku par okularów, a jednocześnie zależy im na komforcie. Są one nie tylko wygodne i zdrowe dla oczu, ale również bardzo estetyczne. Do ich zalet należy brak widocznej linii podziału między strefą dali i bliży, a specjalna powłoka antyrefleksyjna sprawia, że są w pełni przejrzyste, pozbawione odblasków i zakłóceń. Wszystko to przekłada się na duży komfort użytkowania. Ponadto brak konieczności częstego zakładania i zdejmowania okularów przedłuża ich żywotność. I choć pozornie wydaje się, że okulary progresywne są droższe od tradycyjnych szkieł, tak naprawdę pozwalają zaoszczędzić. Dzięki nim nie trzeba bowiem kupować kilku par, a większa trwałość sprawia, że inwestycja bardzo szybko się zwraca.\nPodsumowując, okulary progresywne łączą w sobie zalety kilku rodzajów szkieł okularowych. Moc zastosowanych w nich soczewek odpowiada deficytowi akomodacji, co umożliwia wyraźne widzenie z każdej odległości. Z tego powodu są najlepszym wyborem dla osób, które zmagają się ze skomplikowanymi wzroku, a jednocześnie liczy się dla nich komfort i wygoda. Trzeba pamiętać jedynie o tym, że okulary progresywne wymagają precyzyjnego wyrównania wady refrakcji i precyzyjnego wykonania. Zaniedbania w precyzji doboru i wykonania często leżą u podstaw nietolerancji soczewek progresywnych. Z tego powodu dobór najlepiej powierzyć renomowanej poradni okulistycznej.