[Ogar 200] Sprężyny w lagach - JAWA 50 i OGAR 200 FORUM\n[Ogar 200] Sprężyny w lagach\nWysłany: Wto 17:51, 06 Kwi 2010 Temat postu: [Ogar 200] Sprężyny w lagach\nWitam chciałem się zapytać czy sprężyny w w/w lagach da sie wyciągnąć czy są one może wspawane?? I chciałbym się jeszce dowiedzieć jakie są oznaczenia łożysk w główce ramy Za pomoc z góry dzx\noczywiście ze sie da !!!\nodkręcasz te 2 śruby na gornej połce sterów i wsystko ci wyjedzie ;]\na co do łożysk to nie wiem ;]\nWysłany: Wto 18:21, 06 Kwi 2010 Temat postu:\nda sie da bo patrzyłem\nWidzę że masz ogara (nick). Wykręcasz te duże zaślepki na końcu lagi\n(koło kiery) sprężyna ci wychodzi. Jak nie idzie to pokręć jeszcze trochę bo one przy końcu się wkręcają w sworzeń. Teraz pytanie: wyjmujesz górą czy dołem? Jak dołem to zdejmujesz koło (wiadomo). Potem wykręcasz ten sworzeń co wchodzi w lagę. Patrz czy ci się nie kręci taka nakrętka kontrująca u góry (M6) jak się kręci to kluczyk i jazda. Radzę podłożyć coś pod głowicę\n(lewarek, klocek) bo ci ogier opadnie i się zdziwisz xd Z głowicą się nic nie stanie. Podłóż blisko środka i jak najbliżej cylindra.\nWysłany: Wto 18:46, 06 Kwi 2010 Temat postu:\nhmmm chodzi o to że te śruby wykręciłem ale spężyny zostały w lagach i te lagi wykręciłem wraz ze sprężynami.... no a z sprężyny nie chcą pójść...\nWysłany: Wto 19:01, 06 Kwi 2010 Temat postu:\nJe się wykręca... W prawo bodajże\nWysłany: Śro 13:40, 07 Kwi 2010 Temat postu:\nMi sprężyny też nie wyszły miałem wszystko wykręcone a sprężyny nie wychodziły choć bym nie wiem co z nimi robił.\nWysłany: Śro 17:20, 07 Kwi 2010 Temat postu:\nchciałem dodać zdjęcie ale widze że na forum jest akcja przeciwko spamowi\nA więc teraz gdy jest zdjęcie ponawiam pytanie czy tę sprężyne da się wykręcić\nOstatnio zmieniony przez ogarek dnia Śro 17:39, 07 Kwi 2010, w całości zmieniany 2 razy\nZdjęcia dotyczące tematu powinny być zamieszczene. Nie spamujesz. To napewno. Zawsze można użyć opcji "edytuj".\na i chciałem jeszcze zapytać czy silnik 223 będzie chodził dobrze ze stożkowym filtrem powietrza np. takim z allgero???\npewnie że będzie tzn za dużych efektów nie uzyskasz ale chodzić będzie dobrze\nWysłany: Śro 17:59, 07 Kwi 2010 Temat postu:\nStąd ci musi wyjść sprężyna wykręć ją.


U stóp Sfinksa [Karol May] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00092 007902 21563503 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Karol May Liczba stron: 202\nISBN: 978-83-272-0422-6 Data wydania: 2010-08-05\nU STÓP SFINKSA Karol May\nFANATYK– Jestem Sejjid Omar. Jak dumnie to brzmiało i jak jednoznaczna była poza, którą zazwyczaj przyjmował wymawiając te słowa! – Jestem Sejjid Omar – co to miało znaczyć: – Ja, pan Omar, jestem uczonym, znającym się na rzeczy potomkiem proroka, ulubieńca Allacha. Moje imię wraz z mymi osobistymi zasługami zostało zapisane w świętym spisie imion w Mekce. Z tego powodu mam prawo nosić zielony strój i zielony turban. Gdy umrę, kopuła mego grobowca zostanie pomalowana na zielono i natychmiast otworzą się przede mną bramy najwyższego nieba. Okazujcie mi więc szacunek! Kim jednak właściwie był ów Sejjid Omar? Zwykłym poganiaczem osłów! Miał swoje stanowisko przy Esbekije w Kairze, naprzeciwko hotelu "Continental", w którym mieszkałem. Młody, dobrze zbudowany, liczący niewiele ponad dwadzieścia lat, zwrócił moją uwagę swą niewzruszoną powagą i wrodzoną godnością ruchów. Chętnie patrzyłem na niego z mojego balkonu, a gdy piłem kawę na wspaniałym dziedzińcu hotelowym, mogłem go także słyszeć. Na jego twarzy malowała się wprawdzie przebiegłość właściwa wszystkim poganiaczom osłów, lecz nie była ona tak natarczywa jak u innych i nadawała jego pracy taki charakter, że każdy kto posłużył się jego osłami musiał odczuć, iż lepiej nie mógł trafić. Najrzadziej, jak tylko mógł, zadawał się ze swymi towarzyszami pracy, a gdy ci usiłowali wyprowadzić go z równowagi szyderstwami i kpinami, nie byli w stanie osiągnąć niczego ponad pogardliwe: – Jestem Sejjid Omar! Gdy ktoś obcy zamierzał się z nim targować lub gdy żądano od niego czegoś, co było sprzeczne z jego wymogami honoru, odwracał się na pięcie z wyniosłym: – Jestem Sejjid Omar! A ten, któremu się to przytrafiło nie usłyszał już od niego ani jednego słowa więcej. Wszystko to spowodowało, że zwróciłem na niego szczególną uwagę, chociaż nie miałem żadnej okazji po temu, aby to zademonstrować wynajmując go bądź zatrudniając w inny sposób. Lecz wiadomo, że spojrzenie ma moc przyciągającą. Zauważyłem, że i on często spogląda w moją stronę. Wyglądał na zaniepokojonego, kiedy nie pokazywałem się po obiedzie i kolacji w ogródku hotelowym na kawie, a gdy tylko wychodząc, przechodziłem koło niego cofał się o krok do tyłu i chociaż nie zwracałem na niego uwagi, składał obie ręce na piersi w geście pozdrowienia. W tymże hotelu obok wielkiej sali jadalnej stało pod arkadami kilka mniejszych stolików dla gości, którym nie sprawiało przyjemności ciśniecie się przy wspólnym stole. Jeden z tych stolików zarezerwowałem wyłącznie dla siebie. Stolik po lewej był jeszcze wolny, przy tym po prawej siedzieli od wczoraj jacyś dwaj obcy, o egzotycznym wyglądzie ludzie, wzbudzający ogólne zainteresowanie, w tym także i moje, chociaż ja obserwowałem ich dyskretniej niż pozostali. Byli to dwaj Chińczycy: ojciec i syn. Odgadłem to na pierwszy rzut oka, ponieważ byli do siebie bardzo podobni, a poza tym wywnioskowałem to z ich rozmowy - ich stół stał bowiem tak blisko mojego, że bez wysiłku mogłem słyszeć każde ich słowo. Ubrani byli nie w swe egzotyczne stroje, przeciwnie, mieli na sobie europejskie ubrania skrojone na francuską modłę. Warkoczyki ukryli pod tropikalnymi hełmami, które ściągali tylko przy stole. Wczoraj, gdy tylko przekroczyli próg jadalni, od razu rzucił mi się w oczy nie udawany i głęboki szacunek, jakim syn obdarzał ojca. Objawiał się on we wzruszającej gotowości do służenia; wydawało się, że syn chce uprzedzić kelnera, aby okazać ojcu swe przywiązanie, wdzięczność i miłość synowską. Nie było w tym nic sztucznego ani wyreżyserowanego, lecz spontanicznie i naturalnie wydobywało się z najgłębszego wnętrza młodzieńca. Ojciec nosił okulary w ciężkich, złotych oprawkach, syn okularów nie nosił. Jedli w całkiem europejski sposób i to tak elegancko i swobodnie, że niejeden z pozostałych gości mógłby brać z nich przykład. Kelner, który mnie obsługiwał, szepnął mi w zaufaniu, w nadziei na szczególny napiwek: – To monsieur Fu i monsieur Tsi z Chin. Przyjechali z Paryża. Najprawdopodobniej są spokrewnieni. – Sami się tak wpisali do książki hotelowej? – usiłowałem się dowiedzieć czegoś bliższego. – Nie, ale tak powiedzieli portierowi. Nie wymawiał prawidłowo słów Fu i Tsi, ale i tak było dla mnie jasne, że Fu to ojciec, a Tsi to syn. W języku chińskim mianowicie te same wyrazy mogą mieć różne znaczenie. Obydwaj goście nie wymienili swoich nazwisk podając się po prostu za ojca i syna. Ponieważ nikt tutaj nie władał ich językiem, wpisano ich więc do książki po prostu jako monsieur "Ojciec" i monsieur "Syn" i jeszcze wszyscy uważali się za szczególnie bystrych, uważając ich za spokrewnionych. A im bardzo się to spodobało, że stopień ich pokrewieństwa brano za nazwiska. Do służby hotelowej zwracali się po francusku i to tak znakomicie, że z pewnością mieli za sobą długie lata praktyki w tym języku. Ich twarze nie miały typowo wschodniego wyglądu. U chłopaka mogło to być skutkiem młodego wieku, u ojca był to jednak zdecydowany efekt duchowej pracy i tylko w prawdziwie chiński sposób zadbana broda zdradzała, że jest synem Państwa Środka. Wcale nie trzeba było wykazywać się wyjątkową znajomością ludzi, aby dostrzec, że tego człowieka zajmują jedynie kwestie duchowe. Już po posiłku, w holu na zewnątrz, stwierdzono w trakcie luźnej pogawędki, że obaj Chińczycy pochodzą po pierwsze z Kantonu, po drugie są wujem i bratankiem, a po trzecie przyjechali właśnie z Paryża, gdzie otwarli sklep z chińskimi towarami, którym ma kierować bratanek. Odwiózł właśnie wuja do Egiptu, aby jeszcze móc się nacieszyć i przedłużyć moment rozstania, lecz tu się pożegnają i on wróci do Paryża. Nie interesowało mnie, kto poczynił te odkrycia. Nie mogłem sobie wyobrazić, żeby ten osobliwy, chciałoby się rzec tajemniczy, na tak uduchowionego wyglądający "monsieur Fu" był zwykłym kupcem, którego celem miało być jedynie handlowanie tanimi chińskimi wyrobami udającymi w Paryżu starożytne wazy i puzderka. Los okazał się dla mnie na tyle łaskaw, że już następnego dnia uchylił przede mną rąbek tajemnicy. Mieszkałem na drugim piętrze, aby mieć jak najwięcej powietrza oraz światła i właśnie siedziałem na balkonie pisząc listy, gdy w drzwiach hotelowych pojawili się obaj Chińczycy i ruszyli w stronę Sejjida Omara. Ten postarał się o drugiego osła, na którym wraz z nimi odjechał. Wtem pode mną usłyszałem trzepanie i szczotkowanie. Zaczęło mi to w końcu przeszkadzać. Przechyliłem się przez balustradę i spojrzałem w dół. Nie była to, jak przypuszczałem, pokojówka, lecz chiński służący, który z kufra wyciągał rzeczy, aby je odświeżyć i wyczyścić. Tak więc chińczycy mieszkali dokładnie pode mną, na pierwszym piętrze. Pozwoliłem "zbrodniarzowi" dalej sprzątać. Po jakimś czasie zapanował spokój, lecz po chwili powtarzające się chrząknięcia zdradziły mi, że służący jest tam jeszcze. Znowu przechyliłem się przez balustradę. Pochylony był teraz nad jakimś mniejszym kufrem, w którym układał przeróżne przedmioty z taką pieczołowitością, że odgadłem od razu ich niezwyczajne przeznaczenie. Od czasu do czasu rzucał badawcze spojrzenie na sąsiednie balkony, aby sprawdzić czy nie jest obserwowany. Kufer ten musiał zatem zawierać rzeczy, o których nie każdy powinien wiedzieć. Teraz na przykład trzymał w ręku jakiś pasek, z przyczepioną do niego złotą, wysadzaną rubinami klamrą. Ten rodzaj klamer mogli nosić wyłącznie mandaryni pierwszej i drugiej rangi. Następnie ujrzałem putsu, czyli wyszywany puklerz noszony na piersiach i plecach, z wyhaftowanym nań bocianem. Po złożonym z okrągłych ogniw łańcuchu, pawim piórze i innych rozmaitych przedmiotach, których nie mogłem zbyt dobrze rozpoznać, światło dzienne ujrzał jeden z tych kapeluszy, jakie noszone są tylko w lecie i z tego powodu nazywane "ciepłymi" kapeluszami. Zdobił go jeden czerwony, bez żadnych wzorów koralowy guz. Łańcuchy mogli nosić wokół szyi jedynie mandaryni od pierwszej do piątej rangi. Pawie pióra stanowią specjalne wyróżnienie, ale koralowy guz jest zarezerwowany wyłącznie dla mandarynów pierwszej rangi, cywilnych albo wojskowych. Pierwsi muszą nosić putsu z bocianem, drudzy natomiast podobny puklerz lecz z nosorożcem. Cywilni urzędnicy cieszą się większym szacunkiem niż wojskowi. Tak więc dowiedziałem się, że monsieur Fu, ponieważ tylko do niego mogły należeć te odznaczenia, był cywilnym mandarynem najwyższej rangi. Dalsze obserwacje uniemożliwiło pewne zajście. Podchodząc do balustrady wsadziłem ołówek za ucho. Gdy się pochyliłem, wyślizgnął się i spadł na balustradę piętro niżej, dokładnie przed nosem służącego. Chińczyk wydał okrzyk przerażenia, w jednym momencie pozbierał wszystkie rzeczy i w następnej chwili zniknął. Jego przerażenie stanowiło oczywisty dowód, że jego panowie nie życzyli sobie, by ktokolwiek odgadł ich stanowisko. Była to pora roku bezpośrednio poprzedzająca nadejście lata, a więc czas, kiedy khamsin przez pięćdziesiąt dni w roku jest niemile widzianym gościem w Egipcie. Ten gorący, suchy wiatr z południowego zachodu gnający pustynny pył, gdy powieje silniej wywołuje takie znużenie, że zarówno tubylec jak i cudzoziemiec stara się unikać wszystkiego, co wiąże się z jakimkolwiek wysiłkiem fizycznym. Dzień po opowiedzianym wyżej odkryciu wiał szczególnie silnie z kierunku Gizeh i Aryah. Na ulicach było pusto, a zwykle tak chętnie odwiedzane miejsca przed kawiarniami były wolne jeszcze w czasie asr, południowej modlitwy. Postanowiłem udać się konno do Dżebel Mokattan. Już od dawna khamsin nie robił na mnie żadnego wrażenia. Nie męczył mnie, za to innych ludzi trzymał z dala od moich ulubionych miejsc i pozwalał mi rozkoszować się nimi w samotności. Widok z Mokattamu i Dżebel Gijuszi jest nieprawdopodobnie piękny, a dla mnie podwójnie cenny, gdy światło zachodzącego słońca przesiane przez pył khamsinu oświetla w niemal baśniowy sposób miasto i okolicę. Wszelka kanciastość i ostrość obrazu zostaje złagodzona i wszystko nabiera niecodziennego koloru. Miałem właśnie ruszyć w drogę, gdy przed hotel zajechały powozy wypełnione przybyłymi ostatnim pociągiem podróżnymi. Nie miałem żadnego szczególnego powodu, aby zwracać na nich uwagę, lecz przechodząca koło mnie młoda, skryta za niebieskim woalem dama przyciągnęła mój wzrok. Ubrana była w prosty, popielaty kostium i praktycznie boso. Przemówiła po angielsku do wysiadającego z nią mężczyzny. Rzadko słyszałem tak głęboki i miły głos. Wkrótce znalazłem się na górze i rozkoszowałem się ciszą, a także samotnością. Moje ulubione miejsce stanowiło skalne siedzisko w pobliżu starego, zrujnowanego meczetu Gijuszi. Słońce było na wpół skryte za migoczącą, pomarańczową mgłą. Grobowce Mameluków leżały u mych stóp jak niedokończona modlitwa. Od Meczetu Alabastrowego aż do niegdysiejszego Ez-Zahir wznosiło się do tronu Allaha tysiąc wież minaretów wykutych w kamieniu. Przez Masr el-Atika, dawny Fostat, a obecnie stary Kair sunął pod górę do Heluanu buchający parą pociąg – profanacja dla nieziemskiego widoku, a za drzewami stojącymi przy Dakrur i zieleni z przykanałowych pól leżały na skraju pustyni piramidy – skamieniałe ze strachu przed wiecznością. Śmierć i życie, przeszłość i teraźniejszość przenikające się wzajemnie i jednoczące ze sobą, przewiane pustyn – nym wiatrem, a mimo to tak młodzieńczo piękne i ciepłe, rozciągały się przed moimi oczami, a u mych stóp leżała zwycięska Masr el-Kahira, najbardziej przeze mnie ukochane miasto Orientu. Stamtąd aż tu na górę, od królewskich grobowców z naprzeciwka i z Sini na wschodzie napływały ku mnie myśli, których nie chciałem zapomnieć. Wyciągnąłem więc papier i ołówek. Pracowałem wówczas nad moimi "Niebieskimi myślami", książka ta stanowiła jeden z powodów mojej podróży na Wschód. Kto zamierza pisać wiersze o starych, dziecinnych marzeniach gatunku ludzkiego, o marzeniach, które zapłodniły także świat Zachodu i przez tysiące lat znajdowały swój wyraz w cudownie uduchowionych dziełach artystów, ten musi udać się do kolebki owych marzeń, do Orientu. Tam, gdzie nagie kamienie świętego kraju stawały się niegdyś chlebem, gdzie kolosy Memmona nie przemawiają cicho, lecz wyraźnie mówią, gdzie między Pison, Gihon, Phrat i Hidekel drzemie uskrzydlona idea raju, tam musi się być, musi się widzieć i słuchać świata zewnętrznego i wewnętrznego. I wtedy, gdy podczas cichej nocy księżycowej słychać ten sam szmer wód Nuli jak nad Tygrysem i gdy wokół minaretów szeleści ten sam łagodny wietrzyk, który słyszał niegdyś Eliasz na Karmelu, wtedy wreszcie dla duszy ludzkiej staje się jasne to, o czym śpiewają stare strofy układane przed wiekami na wschodzie, które potem podchwycił Zachód i dokończył hymnem do wiecznej miłości. Czułem nieprzepartą ochotę ubrać te myśli w słowa. Lecz tym razem nie udało się to, ponieważ mi przeszkodzono. Od strony skalnej ścieżki rozległ się energiczny tętent małych, oślich kopyt. Oglądnąwszy się ujrzałem wspomnianą już, popielato odzianą damę wraz z mężczyzną, do którego zwróciła się przed hotelem po angielsku. Towarzyszył im trzeci jeździec – jeden z tych (chrześcijańskich bądź żydowskich Lewantyńczyków), którzy każde obcojęzyczne słowo, nawet całkiem niezrozumiałe, przechowują troskliwie w pamięci jako niepotrzebny śmieć, aby potem, gdy sami nie mogą sobie z tym śmieciem poradzić udać się do tłumacza i następnie sprzedać je za możliwie najwyższą cenę. Ci władający językami przewodnicy stanowią plagę, przed którą podróżni nie są w stanie się obronić, ponieważ nie posiadają wystarczająco dużo doświadczenia, ani koniecznej wiedzy. Gdy raz się przyssają, rzadko puszczają z powrotem, a ten, który właśnie nadciągał był pijawką najgorszego gatunku. Przed paroma dniami zasadził się także na mnie, lecz gdy zawiodły wszystkie inne metody został przegnany jednym machnięciem pejcza. Uczciwy, honorowy Arab ma owych Lewantyńczyków w głębokiej pogardzie, a ponieważ są oni najczęściej chrześcijanami, a Beduin z kolei dzięki swemu osobistemu doświadczeniu dobrze wie, jak wielki wpływ na morale człowieka ma wiara jest więc skłonny rozciągać swą pogardę na całe chrześcijaństwo. Czwartą osobą był Sejjid Omar, poganiacz osłów, który kroczył obok pozostałych z taką powagą, jakby był najważniejszą personą małej karawany. Gdy tłumacz mnie dostrzegł, bez wahania podjechał bliżej, zsiadł i rozłożył koło mnie przywiezioną ze sobą derkę. Ofiarowując swe usługi zagadał do mnie po francusku. Dlaczego, tego nie wiedziałem, ale zaraz wszystko się wyjaśniło, bo odwracając się zawołał do Sejjida Omara: – Ten facet siedzi akurat na najlepszym miejscu! To Francuz, bo pod dolną wargą ma małą bródkę. Chodź tutaj i przegoń go! – Lepiej uważaj! – ostrzegł go poganiacz osłów. – Jeśli umie mówić po arabsku, zrozumie każde twoje słowo! – Ten? Mówić po arabsku? Czyżbyś nie widział, że głupota patrzy mu z oczu? Nie mówi dobrze nawet w swoim ojczystym języku. Wiem, bo rozmawiałem z nim po francusku. Chciał mnie nająć za tłumacza, ale nie dałem się w to wciągnąć, bo widać po nim od razu, że nie śmierdzi groszem i do tego jest skąpy. Przegoń go stąd! Potrzebujemy tego miejsca dla naszych ludzi. W odpowiedzi na to Sejjid uczynił jeden z tych swoich niepowtarzalnych, a wiele mówiących ruchów ręką i rzekł: – Nie jestem twoim służącym, a Allah i mój zawód zabraniają mi być nieuprzejmym. Jeśli tobie jako chrześcijaninowi i Grekowi wolno być gruboskórnym, to już nie moja sprawa. Nazywam się Sejjid Omar, zapamiętaj to sobie! Być może Lewantyńczyk mogąc liczyć na wsparcie poganiacza odważyłby się zadrzeć ze mną. Lecz aby zrobić to bez pomocy był, tak jak zresztą wszyscy jemu podobni, zbyt tchórzliwy. Jedyne na co się zdobył, aby mnie podrażnić, to zainstalował się wraz z obcymi bardzo blisko mnie, chociaż poza mną nie było nikogo na olbrzymiej platformie dżebel Gijuszi, gdzie wystarczyłoby miejsca dla wielu tysięcy. Ja jednak zachowywałem się tak, jakby jego chamstwo nie robiło na mnie żadnego wrażenia. Hammar, czyli poganiacz osłów pomógł podróżnym zsiąść. Następnie usiedli na rozpostartym pledzie nie witając się ze mną i nie zaszczycając mnie ani jednym spojrzeniem. To także nie zrobiło na mnie żadnego wrażenia. Wiedziałem przecież dobrze, że zwłaszcza po tej stronie kanału i Oceanu Atlantyckiego ludzi traktuje się jak powietrze. Ja oczywiście także nie cieszyłem się wcale z ich obecności i dalej paliłem spokojnie cygaro, mimo że widziałem dokładnie, iż dym leci prosto na damę, siedziała bowiem blisko mnie. Tłumacz przyjąwszy uprzednio wstydliwa pozę rozpoczął objaśnianie rozciągającej się u naszych stóp panoramy. Czynił to taką angielszczyzną, że chłop mógłby z jej pomocą wyciągać z ziemi korzenie bez szpadla. Po jego słuchaczach widać było wyraźnie, że nie byli zbudowani tym, czego musieli wysłuchiwać. Przez jakiś czas nie wyrzekli ani słowa. Potem jednak dama nakazała gadule ciszę, wyciągnęła z torby czerwono oprawną książkę i odezwała się do towarzyszącego jej mężczyzny czystą niemczyzną, co mnie niepomiernie zdziwiło. – Rozumiesz go ojcze? Bo ja nie. Poczytajmy lepiej przewodnik, dowiemy się więcej niż od tego Araba. I mówmy po niemiecku, to nas nie zrozumie. Przewodnik, wzięty fałszywie za Araba, wycofał się obrażony. Właśnie tacy niedouczeni ludzie czują się nadzwyczaj urażeni, gdy nie okazuje się im należnego podziwu, dla ich domniemanej wiedzy. Sejjid Omar wsparłszy się łokciami o grzbiet swojego osła stał jak posąg. Długi, obszerny płaszcz jaki miał na sobie, nie był w stanie skryć mocno zbudowanej sylwetki. Dowiedziałem się zatem, że ci dwoje to ojciec i córka. A potem dowiedziałem się jeszcze więcej. Nie spodziewając się bowiem, że znam niemiecki rozmawiali ze sobą tak swobodnie, jakby mnie tam w ogóle nie było. Ojciec był wysokim, chudym panem o gładko wygolonej, trochę zbyt długiej twarzy. Wysoki kołnierzyk jego surduta pasował doskonale do pełnego namaszczenia, a przy tym ostrego i prędkiego sposobu mówienia. Ściągnął jedną z rękawiczek, co dało mi sposobność przyjrzenia się jego wypielęgnowanej dłoni. Niemiłe wrażenie robił bezwzględny, skrzypiący głos, jakim zaczynał przemawiać chcąc wygłosić jakieś zdecydowane stanowisko. Nie mam zwyczaju osądzania ludzi po pierwszym spotkaniu, lecz tym razem byłem skłonny uznać, że ten człowiek niełatwo rezygnuje z raz przyjętego, chociażby nawet i fałszywego, stanowiska. Poza tym był z pewnością wspaniałym człowiekiem, lecz zrobił na mnie wrażenie osoby uważającej się za nieomylną, a z takimi ludźmi obcowanie jest trudne. Do córki zwracał się Mary. Odrzuciła welon, aby mieć lepszy widok. Nie chciałem, aby zauważyli, że ich obserwuję, ale wystarczyło jedno krótkie spojrzenie i już wiedziałem, że dziewczyna ma miłą, lekko zaróżowioną twarz, na której błyszczały jasne, rozumne oczy. We wszystko co mówiła wkładała całą duszę. Brzmiało to tak, jakby z jej ust nie mogło wyjść ani jedno okrutne słowo. Z pewnością nie odziedziczyła tego po ojcu. Mógł to być jedynie dar, jaki otrzymała od obdarzonej wielkim sercem matki. Ojciec był Amerykaninem, wybierającym się do Chin i córka, towarzyszyła mu w podróży. Matka, chyba Niemka, nie żyła już. Przez Londyn, Kolonię, Wiedeń i Triest przybyli do Egiptu i postanowili spędzić tu trochę czasu, a następnie obejrzeć sobie Indie. Nie wyglądali na ludzi, którym się śpieszy. Nie znali jeszcze działania khamsinu i wybrali się zaraz po przyjeździe tu na górę, ponieważ Mary życzyła sobie obejrzeć Kair z lotu ptaka. Wrażenie jakie na niej zrobił ten wspaniały widok było tak wielkie, że w ogóle nie sprawiała wrażenia, aby wiatr ją choć trochę zmęczył. Rozłożyła na kolanach mapę, lecz z początku nie szukała jakiegoś określonego punktu. Przede wszystkim chciała wyrobić sobie ogólne pojęcie. Robiła przy tym od czasu do czasu od niechcenia jakieś spostrzeżenie, które zwracało całą moją uwagę. Robiła wrażenie osoby o wyjątkowym, bogatym życiu wewnętrznym. Raz prawie bym się zdradził, że słucham jej uważnie. Wymieniła bowiem moje nazwisko. – Wiesz ojcze, o kim teraz myślę? – powiedziała. – O Karolu Mayu. Czytałam jego trzy tomy powieści "W kraju Mahdiego" i… – Nie czytuj tych głupich rzeczy! – ojciec przerwał jej szorstko. – Ten pisarz tylko fantazjuje i sama wiesz, że jego zniewieściała pobożność jest dla mnie obrzydliwa. Skąd ci przyszło do głowy myśleć akurat o nim? – Nazywa Kair Bauwaabe el bilad schark, "Bramą Orientu" i mówi, że brama ta jest słaba ze starości i ledwie jest w stanie przeciwstawić się wpływom Zachodu. Trudno mi w to uwierzyć. Nie znam jeszcze Orientu, lecz już go pokochałam i chciałabym, aby okazał się silniejszy niż sądzisz ty ojcze i jeszcze wielu innych. Jest on dla mnie jak uśpiony książę w jednej zachowanej sali zrujnowanego, wschodniego pałacu. Jego przeznaczeniem jest zostać przebudzonym przez dziewicę z Zachodu. Gdyby doszło do zjednoczenia Wschodu z Zachodem poprzez bezinteresowną miłość, narody ziemi żyłyby szczęśliwie. – Jesteś taką sama marzycielką, jak twoja matka. Ale rzeczywistość wygląda inaczej. Wschód pozbawił nas raju. Ukrzyżował Zbawiciela i aż do dzisiaj nie dowiedział się, co dałby mu pokój. A teraz przychodzimy my, posłańcy niebios, niosąc mu go w darze. Gdy go przyjmie, będzie go miał. Jeśli jednak go odrzuci, to mimo całej naszej pomocy nie będzie ratunku. Spójrz w dół i przyjrzyj się, co leży u twoich stóp! Wszystko, co ma pochodzenie orientalne zmierza ku upadkowi. Wszystko nowe, praktyczne i dobre pochodzi z Zachodu. Ten twój Karol May, o którym poza tym nic więcej nie chcę słyszeć, w tym jedynym wypadku wyjątkowo miał rację. Jeśli Orient jest owym księciem z bajki, o którym wspomniałaś, to nam wysłańcom dana jest możliwość obudzenia go ze snu. Tylko my jesteśmy w stanie go wyzwolić. Naszą bazą jest rzeczywistość. Twoja zachodnia dziewica należy do fantazji. – Fantazji! Być może jest to właściwe słowo – uśmiechnęła się. - Są ludzie, którzy twierdzą, że fantazja ma bystrzejsze oczy niż zgrzybiały rozsądek. – Zamierzasz mnie pouczać? – Nie. Na to jesteś dla mnie zbyt uczony. Ale wiesz przecież, że dzisiaj oboje pukamy do bram Wschodu, a gdy się gdziekolwiek puka, to nie pytają nas tylko "Czego chcesz?", lecz także "Co z sobą przynosisz?". Ponieważ to, co chce się osiągnąć zależy od tego, co się ze sobą przynosi. A każdy musi coś ze sobą przynieść, nawet jeśli miałaby to być tylko jego osobowość. Zadajmy więc sobie dzisiaj, pukając do tych bram pytanie, co przynosimy tym, którzy za nimi mieszkają! – Well, moje dziecko! Przynoszę im moją wiarę. To więcej niż wszystko inne. – A ja niosę im moją miłość, absolutną miłość! Czy to wystarczy, nie wiem. Ale nie mam nic innego, co mogłabym im dać. A miłość oddaję im tak chętnie. Jakie ja miałam pragnienia! Jak ja marzyłam, bujałam w obłokach! Jaką miałam nadzieję! Moje serce było tu przede mną. Wydaje mi się, jakby moje dotychczasowe życie było przepowiednią, która zaczyna się sprawdzać. Orient jest przecież kolebką ludzkości. Czy nie odczuwasz także tego, co to znaczy stać u bram ojczyzny? Na Wschodzie wschodzi słońce świata. Czyżby tylko twoja wiara sprowadziła cię tutaj? Czy nie niesiesz ze sobą nic poza tym? – Banialuki! – powiedział zastanawiając się nad czymś. – To właśnie są skutki mojej słabości, która nie pozwoliła mi na surowszą kontrolę twoich lektur. W twojej głowie przesuwają się jak widma postacie z "Tysiąca i jednej nocy" i innych książek. Jesteś jeszcze dzieckiem, ale ja jestem mężczyzną. Mnie nie wolno marzyć tak jak tobie, bo mam do spełnienia ważne zadanie. Pomyśl o moim zakładzie z Reverendem Burnsem w Londynie, że w ciągu pierwszego roku nawrócę pięćdziesięciu dorosłych Chińczyków i przedłożę mu na to dowody! – Ojcze, tak chciałabym żebyś nie poczynił tego zakładu! Mam przeświadczenie, że to świętokradztwo czynić przedmiotem zakładu duszę innego człowieka. – Nie zakładaliśmy się o niczyją duszę, moje dziecko, lecz o moje powodzenie. I wygram, ponieważ Bóg obdarzył mnie darem przekonywania. Nie mogę tego pojąć, jak można wierzyć w coś innego niż ja, przecież moja wiara jest jedyną właściwą, jedyną prawdziwą. Nasze wielowiekowe tradycje są tego dowodem. Przypatrz się temu chłopakowi od osłów! Jego Allah jest fałszywym bogiem, a jego Mohamed kłamcą. Tyle ile wież w dole sterczy ku niebu, w tyle meczetów pragnę wstąpić, aby głośno wykrzyczeć, ze nie ma innej drogi do zbawienia niż nasza. Dlaczego tak mało pogan zostało nawróconych? Ponieważ brakuje nam odwagi. Nie przekroczę w Chinach progu ani jednej świątyni, bez jasnego postawienia sprawy i powiedzenia tym niewierzącym, że są poganami, na których będzie ciążyć wieczne przekleństwo, jeśli się nie nawrócą. Ja… ale spójrz! Co ten człowiek wyprawia? Było to przemówienie fanatyka, który ze swej chrześcijańskiej wiary uczynił karykaturę. Urwał w połowie zdania i wskazał na Sejjida Omara. Poganiacz osłów szykował się właśnie do odprawienia swej mahometańskiej modlitwy. Nie był to wprawdzie odpowiedni czas na modlitwę, ponieważ asr już minął, a moghreb powinien być odprawiany dopiero przy zachodzie słońca. Ale ponieważ czas jednej modlitwy rozciąga się aż do początku następnej można więc, jeśli przeszkodzono nam w spełnieniu nakazanego obowiązku, nadrobić to przed rozpoczęciem kolejnej pory modłów. Sejjid Omar z jakiegoś powodu nie mógł spełnić asr, a ponieważ tu na górze nadarzyła się okazja do wypełnienia w spokoju religijnych zobowiązań, uczynił to nie troszcząc się o wiarę i zdanie obecnych. Ściągnął swój szeroki pas, rozłożył go i rozciągnął na ziemi jak dywanik do modłów. Z twarzą zwróconą na wschód, w kierunku Mekki uniósł otwarte dłonie po obu stronach głowy i koniuszkami kciuków dotknął małżowin usznych mówiąc: – Allah akbar! Bóg jest wielki! Ten okrzyk właśnie zwrócił uwagę Amerykanina. Następnie muzułmanin opuścił ręce, skierował wzrok w to miejsce na dywaniku, na którym niedługo miała spocząć jego głowa przy biciu pokłonów i rzekł: – Cześć i chwała Bogu, panu świata, Bogu najlitościwszemu, który wyda sąd w dniu Sądu Ostatecznego! Tobie chcemy służyć, do Ciebie zanosimy modły, abyś prowadził nas właściwą drogą, drogą, na której obdarzysz nas swoją łaską, a nie drogą, na której spotka nas Twój gniew i która jest drogą błądzących! Była to święta Fatiha, pierwszy rozdział Koranu poprzedzający każdą modlitwę. Potem nastąpił krótki rozdział, który brzmi: Mów: Bóg jest jedynym i wiecznym Bogiem! Nie płodzi i nie jest spłodzony i żadna istota nie jest mu równa! Następnie Omar złożył ręce na kolanach, pochylił głowę, skłonił się trzy razy i powiedział: – Allah akbar! Oddaję cześć doskonałości mojego pana, wszechmocnego. Boże wysłuchaj tego, który się do ciebie modli! Chwała ci o panie! Wyprostowawszy się ukląkł, położył dłonie na ziemi przed kolanami i pochylił się dotykając nosem i czołem miejsca między dłońmi. Następnie wstał znowu nie odrywając kolan od ziemi i opadł do tyłu na pięty, kładąc dłonie na udach. Wykonując te ściśle określone ruchy nie przestawał się modlić: – Allah akbar! Oddaję cześć doskonałości mojego pana, który jest ponad wszystkim. Bóg jest wielki. Po czym wrócił do pozycji stojącej, aby nadal odprawiać modlitwę, ale nie było mu to dane, bo Amerykanin rzucił się ku niemu i chwyciwszy za ramię ściągnął z dywanika. Zawołał do tłumacza: – Czy ten człowiek modli się po muzułmańsku? – Tak. – Proszę mu powiedzieć, że tego nie zniosę! Proszę mu powiedzieć, że jestem chrześcijaninem, misjonarzem udającym się do pogańskiego kraju, aby go nawrócić! Nie jestem w stanie ścierpieć, aby w mojej obecności modlono się inaczej niż po chrześcijańsku. Niech natychmiast przestanie, natychmiast! Dla mahometan już samo zbliżenie się do modlącego uchodzi za grzech, a przerywanie mu modlitwy jest w ogóle nie do pomyślenia. Zaś przeszkodzenie mu w sposób w jaki uczynił to ten Jankes, przypisano by szaleńcowi lub śmiertelnemu wrogowi, który zrobił to celowo. Taką obrazę można zmyć jedynie krwią. Nieważne jest przy tym, jakiego stanu jest modlący się. W meczecie, a także w czasie modlitwy poza nim najniższy jest całkowicie równy najwyższemu. Sejjid Omar z początku aż zesztywniał ze zdumienia, potem jednak jego oczy rozbłysły. Spytał tłumacza, co powiedział ten obcy. Lewantyńczyk opowiedział mu z grubiańską dokładnością. Wtedy Omar uniósł ramiona chcąc rzucić się na obrazoburcę, lecz prędko się opanował, opuścił je i cofnął się o krok. Mierząc Amerykanina na wpół pogardliwym, na wpół współczującym spojrzeniem machnął ręką, co jest oznaką najwyższego lekceważenia i zwrócił się do tłumacza: – Zamierzałem zrzucić go z tych skał i jego opór byłby niczym wobec siły moich ramion, ale jestem Sejjid Omar i nie będę się kalał dotknięciem takiego brudu. Każdy poganin ma więcej rozsądku niż ten nasrani, chrześcijanin; powiedz mu to! Biada temu, kto tak nie bacząc na nic gardzi obyczajami i przeszkadza innym w wierze. Nie chcę mieć nic więcej z nim do czynienia. Daruję mu pieniądze za mojego osła. Nie chcę ich nawet tknąć. Podniósł dywanik, wskoczył na swego wierzchowca i kłusem odjechał wymachując pasem w wiele mówiący sposób. Lewantyńczykowi sprawiło nie lada przyjemność przetłumaczenie słów Omara w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Mary usłyszawszy to wstała i z wyrzutem krzyknęła do ojca: – Coś ty narobił! Chciałam cię powstrzymać, ale byłeś szybszy. Ten Arab tak mi się podobał. Był poważny, cichy i skromny. Jego modlitwa bardzo mnie poruszyła. Rzeczywiście czułeś się w obowiązku, aby ją przerywać? – Oczywiście! – odpowiedział. – Nie będziesz miał innych bogów przede mną! Tak nakazuje Pismo Święte. Eliasz zbił kapłana Baala. Jego gorliwość powinna stanowić wzór dla każdego wysłańca wiary udającego się do pogan. – A nie sądzisz, że nasz Bóg i Allah to jedno? – Kto ma inną wiarę, ma także innego boga! A mieć innych bogów jest zakazane. Słyszałaś przecież. – Ale miłość, o której masz wygłaszać kazania, nakazuje przecież… – Bądź cicho i nie mów nic o miłości, z której nic nie rozumiesz! – przerwał jej szorstko. – Najpierw wierzę, potem kocham. Musimy udać się w świat i nawrócić wszystkie narody. A słowo, które niesiemy ma być jak młot kruszący skały – tak mówi Biblia. Jedynie pokazując siłę tego słowa możemy przeciągnąć pogan na swoją stronę. Dopiero potem, gdy będą już nasi, podarujemy im naszą miłość. Dojrzeliśmy, jak daleko można dojść samą tylko miłością. Zostało dowiedzione, że w obecnych czasach islam robi więcej postępów niż chrześcijaństwo. Świat pogański będzie należał do tego, kto zmusi go do posłuszeństwa. Zabrzmiało to tak twardo i zdecydowanie, że Mary wolała zachować milczenie. Usiadła i najprawdopodobniej chciała wrócić do poprzedniego nastroju, ale daremnie. To, co ją przedtem zachwycało stało się obojętne, a ponieważ ojciec także stracił dobry humor i stał się małomówny, poprosiła w końcu, aby wracali. – Bardzo chętnie – zgodził się. – Tu na górze jest potwornie gorąco, a jak ty dałaś radę wytrzymać obok dymiącego cygara tego grubiańskiego człowieka nie umiem tego wytłumaczyć. – Naturalnie nie znoszę zapachu tytoniu; lecz dla niego zdaje się jest to rozkosz. Nie zwracałam więc na to uwagi. Ten objaw dobroci i samozaparcia spowodował, że zacząłem żałować iż nie zachowałem się delikatniej. Później znalazłem okazję, aby żywo wspomnieć jej obecne słowa. Odjechali tak, jak przybyli, nie zwracając na mnie najmniejszej uwagi. Lewantyńczyk był zmuszony iść piechotą, ponieważ zostały tylko te dwa osiołki, o które on się postarał. Było mi smutno ze względu na dziewczynę, że nie zostali dłużej, bo słońce chyliło się już nad horyzontem i serdecznie życzyłbym tej uroczej istocie obejrzenie dzisiejszego zachodu. Przyjechałem tu, na górę właśnie ze względu na zachód słońca, cieszyłem się na to, lecz gdy już nastąpił stwierdziłem, że nie jestem już zdolny do pełnego, jak niegdyś, nad nim zachwytu. Wstrętna scena, której byłem świadkiem, położyła się cieniem na mojej duszy. Amerykanin poczynił pewne uwagi, których dźwięk starałem się stłumić lub przezwyciężyć, bez skutku. Tak często, jak znajdowałem się tu na górze, widziałem rozciągające się przede mną dwa światy, które jednak przez dwie zależności od siebie tworzyły jeden. Tak samo widziałem dwa czasy rozdzielone pozornie przez tysiąclecia, a które łączyły się ze sobą w cudownej, wzruszającej jedności. Teraźniejszość ma swe korzenie w przeszłości i określa także naszą przyszłość. Kto to pojmie, nie potrzebuje badać wnętrza piramid i trwożyć się zagadkami Sfinksa, bo ich jasne i wyraźne rozwiązanie znajduje. Ludzkość jest jak czas. I jedno i drugie kroczy niepowstrzymanie naprzód i tak jak żadna pojedyncza godzina nie jest lepsza od innej, tak żaden człowiek, żadna klasa, żaden naród nie mogą się chełpić szczególnym wyróżnieniem przez Boga, bez jednoczesnego podjęcia obowiązku służenia innym. Tak jak jakiś znamienity odcinek czasu jest jedynie wynikiem czasów minionych, tak w rozwoju ludzkości nie ma duchowego kierunku czy czynu, który wyniknąłby sam z siebie i nie musiałby przeszłości okazać wdzięczności. Historia świata, którą nazywamy powszechną, kończyła dotąd każdy rozdział buńczucznego zadufania karzącym wnioskiem i ten akt sprawiedliwości przekazywała późniejszym pokoleniem w jednoznacznym języku ruin. I te mówiące, wygłaszające kazania ruiny udzielają nam lekcji, że to co w Oriencie umarło dla nas, ma zmartwychwstać na Zachodzie. Była to ta sama refleksja, której córka Amerykanina nadała tylko inny wyraz mówiąc o śpiącym księciu, który czeka na przebudzenie przez dziewicę z Zachodu. A jak było mi bliskie jej pytanie: "Co przynoszę ze sobą"? Jeśli chcemy być uczciwi musimy przyznać: każdy, kto przybywa na Wschód, ten najczęściej nie chce mu służyć, tylko coraz więcej chce z niego uzyskać. Wschód już dawał tak długo i tak dużo. A teraz, gdy popadł w biedę, może przecież z kolei pomyśleć o braniu. A my, bogaci powinniśmy sprostać wymaganiu radosnego obdarzania. Lecz jak wygląda gotowość dawania w zachodnim świecie? Czy takowa w ogóle istnieje? Ja mówię: nie. Inni co prawda twierdzą inaczej i pełni dumy wskazują na błogosławieństwa cywilizacji, którymi Zachód jest w stanie obdarzyć Wschód. Przeoczają wszakże, że wieczna opatrzność w swej sprawiedliwości nie uznaje jako ofiary natrętnych obcych ani papierów wartościowych europejskich towarzystw finansowych. Słońce zaszło. Zmrok w tej strefie zapada błyskawicznie i droga w dół do Bab el-Karafe staje się mało przyjemna. Z tego powodu wybrałem drogę powrotną przez Szaria MehemmedAli i ulicę Tahira prowadzącą do hotelu. Zapalono już latarnie, upał ustępował i ulice wreszcie się ożywiły. Na placu Ibrahima Paszy rozbrzmiewała skoczna, arabska muzyka. Powracający z pielgrzymki do Mekki ludzie podążali w pochodzie przez miasto. Im dalej od Kairu znajduje się ojczyzna tych pielgrzymów, tym chętniej schodzi im się z drogi, wprawili się bowiem w fanatyczny stan. Z tego powodu bardzo uważałem, aby nie wejść im w drogę i wolałem poczekać aż mnie miną. Później wieczorem mówiono mi, że przy Meidan Abdin paru Europejczyków zostało pobitych przez tych ludzi prawie na śmierć. Kiedy gong wezwał gości hotelowych na kolację, okazało się, że wolny dotychczas stół po mojej lewej stronie jest zajęty. Zajął go Amerykanin i jego córka. Gdy usiadłem, usłyszałem jak powiedział po niemiecku: – To znowu ten nieprzyjemny człowiek! Na szczęście nie wolno tu palić. – Ależ ojcze, możliwe, że on rozumie po niemiecku! – ostrzegła go Mary. – Wykluczone. Przecież tłumacz powiedział, że jest Francuzem, a wiadomo, że żadnemu Francuzowi nawet nie przyjdzie do głowy uczyć się niemieckiego. – Ja wolałabym jednak zasięgnąć języka u kelnera. Wiesz przecież, jak niewiele można polegać na tym, co mówią ci tłumacze. Nie chciałabym, aby ten obcy czuł się przez nas obrażany. Podano najpierw im, potem mnie. Studiowałem menu, gdy usłyszałem misjonarza wykrzykującego ze zdziwieniem:- Heavens! Chińczyk! I jeszcze jeden! Dwóch Chińczyków, dwóch prawdziwych Chińczyków tutaj w Kairze, w Egipcie! Kto by pomyślał! Gdzie usiądą? Monsieur Fu i monsieur Tsi wolno kroczyli przez salę w kierunku swojego stolika. Na ich widok pośpieszyło dwóch kelnerów, aby podsunąć im krzesła. Następnie jeden z nich podszedł do stołu Amerykanów, aby zabrać puste talerze. Misjonarz wykorzystał tę chwilę by zasięgnąć informacji: – Skąd pochodzą ci dwaj Chińczycy? – Z Kantonu – brzmiała odpowiedź. – Zna pan może ich nazwiska? – Monsieur Fu i monsieur Tsi. – "Fu" znaczy mężczyzna, także człowiek, a także ojciec. "Tsi" to potomek, a także skutek czegoś. Interesujące! Wie pan, jakiego są stanu? – Kupcy. Wuj i bratanek. Byli w Paryżu. Robią w chińskich towarach. – Tam jest miejsce dla czterech osób. Dosiądziemy się do nich. Proszę zanieść tam moją kartę! – Hm! Nie wiem, czy mogę. Chcą być sami i nie życzą sobie aby ktoś im przeszkadzał. – Nic mnie to nie obchodzi. Jestem misjonarzem, jadę do Chin i zamierzam natychmiast skorzystać z okazji i zawrzeć tę interesującą znajomość. Tak więc proszę oddać moją kartę! Kelner pokiwał z namysłem głową zastanawiając się przez chwilę i w końcu odrzekł zdecydowanie: – Nie mogę sam się tego podjąć i przyślę do pana naszego dyrektora. Gdy się oddalił, usłyszałem jak córka zapytała z troską: – Ależ ojcze, czy to nie będzie faux pas? – Dlaczego? – spytał – Czyżby chęć poznania kogoś stanowiło faux pas? Myślę o moim zakładzie z Reverendem Burnsem. Co to byłby za sukces móc mu już stąd donieść, że dokonałem nawrócenia, zanim jeszcze znalazłem się w Chinach! Nadszedł dyrektor. Żądanie Amerykanina i dla niego było niezręczne, lecz w końcu wziął kartę i oddał ją starszemu Chińczykowi. Ten przeczytał nazwisko, z niewzruszona twarzą wysłuchał tego, co miał mu do powiedzenia dyrektor i następnie wyraził zgodę krótkim skinięciem głowy. Tego się nie spodziewałem. Lecz gdy potem swymi małymi, delikatnymi dłońmi pogłaskał końce długiej, zadbanej brody w jego oczach pojawił się krótki, prawie niezauważalny błysk. Spojrzał na syna, a ten odpowiedział mu leciutkim, drżącym ruchem wachlarza. Azjata z Dalekiego Wschodu wyszedł naprzeciw życzeniu Stanów Zjednoczonych. Dyrektor przekazał odpowiedź. Mary wstała niechętnie, lecz jej ojciec minął mój stolik i krokiem triumfatora zbliżył się do Chińczyków, którzy wolno i dostojnie powstali ze swych miejsc i spoglądali na niego bez żadnej oznaki uprzejmości. Misjonarz skłonił się przed nimi i przemówił do nich w języku, który z pewnością uznawał za bezbłędną chińszczyznę. Mimo, że uważałem bardzo, zrozumiałem jedynie jego nazwisko – Waller – a potem jeszcze słowo tschui, które oznacza przyłączyć się do kogoś. Gdy skończył wydawało się, że Chińczycy zrozumieli akurat tyle samo, a może i mniej, bo z początku w ogóle nie odpowiadali, lecz Fu wskazał wolne krzesła, na których mieli usiąść ojciec i córka. Zajęli miejsca. Mary z widocznym zmieszaniem. Ponieważ Chińczycy uporczywie milczeli i siedzieli nieruchomo jak posągi, misjonarz rozpoczął przemawiać po raz drugi. Nie odniosło to innego skutku niż za pierwszym razem, bo gdy skończył, Fu piękną angielszczyzną spytał: – Proszę mi powiedzieć, w jakim języku przemawiał pan przed chwilą? – Przecież to chiński! – odpowiedział Amerykanin zdumiony nieprzewidzianym skutkiem swych zdolności językowych. – Słyszałem, że panowie są Chińczykami i mam nadzieję, że nie poinformowano mnie fałszywie. – Tak, jesteśmy z Chin, ale ten kraj jest nieprawdopodobnie wielki. My sami nie byliśmy w każdym jego zakątku i chyba nie odwiedziliśmy tej jego części, gdzie używa się tego języka, który pan sobie przyswoił. Wolno spytać, w której części kraju leży ta okolica? Na początku rozmowy Fu był na tyle taktowny, aby szukać powodów i usprawiedliwienia dla braku znajomości Amerykanina. Lecz z jego ostatniego pytania przebijała kpina. Nie zauważając tego misjonarz odrzekł:\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/U_stop_Sfinksa-ebookRO/p020289i020" target="_blank" title="U stóp Sfinksa [Karol May] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="U stóp Sfinksa [Karol May] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


infoKONIN - Koniński Portal Informacyjny - Akcja artystyczna z Piotrem Lutyńskim\nJesteś tutaj: Home » Kultura » separator » Wystawy i plenery » Akcja artystyczna z Piotrem Lutyńskim\nAkcja artystyczna z Piotrem Lutyńskim\nUtworzono sobota, 11, maj 2013 14:07\nAkcja artystyczna z Piotrem Lutyńskim – 16-18 maja, Galeria CKiS Wieża Ciśnień \nZapraszamy do udziału w artystycznym projekcie malarza, rzeźbiarza, autora instalacji i muzyka Piotra Lutyńskiego. Nieograniczone możliwości kreacyjne twórcy ujawnią się w następujących działaniach: warsztatach, wernisażu, koncercie i autobusie - żywej rzeźbie. Poprzez trzydniową akcję Piotra Lutyńskiego spróbujemy zatrzeć granicę między uświęconą przestrzenią galerii a przestrzenią życiową, w której ludzie funkcjonują na co dzień.\n- „Warsztaty kreatywności z Lutyńskim” - zajęcia edukacyjne na podstawie projektu „Muzyka dla ryb” zatytułowane „Kolor, światło i dźwięk” - Galeria CKiS Wieża Ciśnień, godz. 15.00 (zapisy)\nZajęcia dotyczą widzenia koloru i zmian zachodzących pod wpływem kolorowych filtrów oraz malowania pod wpływem dźwięków.\n- koncert – plac Wolności, godz. 19.00\nwernisaż prac Piotra Lutyńskiego - Galeria CKiS Wieża Ciśnień, godz. 18.00\nWystawę można oglądać do 1 czerwca\nTwórczość Piotra Lutyńskiego to od paru lat kroczący projekt, do którego zapraszani - czy też angażowani - są jego przyjaciele i znajomi, publiczność i zwierzęta; projekt, w którym wykorzystywane są takie środki jak muzyka i poczęstunek. To po prostu kompleksowe zaspokajanie niemal wszystkich zmysłów.\nJego abstrakcyjne, geometryczne obrazy i obiekty wraz z dziełami zaproszonych przez niego artystów prezentowane są w nietypowy sposób: podwieszone u sufitu bądź wmontowane w karmniki dla ptaków, pomiędzy dziwnymi instalacjami z przedmiotów codziennego użytku: pasków, poziomic, klatek, uli czy instrumentów muzycznych. Nie zawsze łatwo je obejrzeć. Czasem łatwiejszy do nich dostęp mają uczestniczące w akcji ptaki niż sami widzowie. Status zwierząt (najczęściej właśnie jest to ptactwo) w tych kreowanych przez Lutyńskiego przestrzeniach jest zawsze nieco dwuznaczny.\n„PROJEKT KR 736EJ - Autobus-Pracownia-Galeria” - Galeria CKiS Wieża Ciśnień, godz. 20.00\nAutobus, żywa rzeźba - jest obiektem, którego konstrukcja rozbudowuje się w czasie i w przestrzeni (w formie nawarstwiającej się) poprzez koncerty, performance, happeningi, pokazy multimedialne.\nPoprzez swoją wieloznaczność obiekt/zjawisko umyka jednoznacznemu określeniu, stwarzając niezależne, samowystarczalne, kulturotwórcze miejsce, rozciągnięte pomiędzy punktami wyznaczonymi na trasie przejazdu. Autobus wchodzi w interakcję z publicznością, przyjmuje formę utopijnego zjawiska.\nNastępuje zaskakiwanie i oswajanie widzów z nową formą przekazu. W tle pojawia się śpiew ptaków, będący tematem przewodnim oraz projekcje filmowe. Następuje przenikanie gatunków muzycznych od jazzu, bluesa, rocka poprzez folk. Powstaje bardzo energetyczna wypowiedź w formie muzyki eksperymentalnej. Muzyka stanowi rdzeń autobusu, wyrasta z jego wnętrza i tworzy z nim całość.\nUczestnicy: Piotr Lutyński - autor projektu, skrzypce, Marek Kozica – wiolonczela, Małgorzata Tekiel - bas, Amina Dargham - gitara, Miłosz Biedżycki – poezja, Jan Trzupek – mandolina, Andrzej Pietroń - kierowca\nPiotr Lutyński - malarz, rzeźbiarz, autor akcji, instalacji, obiektów i rysunków. Jest także muzykiem. Realizuje pokazy muzyczno-wizualne, w których uczestniczą żywe zwierzęta zestawiane z malarskimi kompozycjami, rzeźbami, poezją i muzyką.\nUrodził się w 1962 roku w Tychach. W 1982 roku ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanem. W latach 1983-1990 studiował na Wydziale Pedagogiczno-Plastycznym Filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie. Dyplom z grafiki obronił w pracowni prof. Eugeniusza Delekty w 1990 roku. Należy do formacji muzycznej Rdzeń. Mieszka i pracuje w Krakowie.\nPatronat honorowy: Prezydent Konina Józef Nowicki


Statyw HAMA FlexPro 3w1 Czarny, promocja 2020 - znajdz-taniej.pl\nStatyw HAMA FlexPro 3w1 Czarny promocja 2020\nSzukając okazji cenowych warto sprawdzić więcej niż jedną ofertę. Znajdziesz tutaj 4 sklepy z produktem Statyw HAMA FlexPro 3w1 Czarny oraz 4 oferty cenowych. Najlepsza oferta zaczyna się od 64.99 zł. Wybierz swoją ofertę, zobacz szczegóły w sklepie i dokonaj zakupu.\nMinistatyw flexpro 3w1, 27 cm, czarny\nrozciągliwy statyw w kompaktowym wymiarze. Konstrukcja umożliwia zamocowanie na przeróżnych przedmiotach, dzięki czemu masz możliwość wykonania stabilnych fotografii w najróżniejszych, niestandardowych miejscach.Korzyści: elastyczne nogi zginane pod kątem 360° do słusznego i bezpiecznego ustawiania na zróżnicowanych przedmiotach, np.\nporęczach, gałęziach System 3w1 do smartfonów, kamer GoPro i gwintu ¼-calowego Głowica kulowa zezwala na doskonałe ustawienie aparatu do wykonywania zdjęć o orientacji pionowej i poziomej Kompaktowy format, idealny do użytkowania w podróży, na urlopie, na wycieczkach plenerowych\nsprężyste nogi zginane pod kątem 360° do trafnego i bezpiecznego ustawiania na przeróżnych przedmiotach, np. Poręczach, gałęziach. System 2w1 do gwintów 1/4-calowych i aparatów / kamer GoPro....\nPływak do kamery GoPro Hero+ z paskiem zapewniający zrównoważone ujęcia w wodzie. Pływak zabezpiecza kamerę przed zatonięciem. Jaskrawa kolor pływaka pozwala momentalnie zauważyć go w wodzie....\nod 135.18 zł\npakiet akcesoriów do kamer GoPro, wspaniałe do wszystkich sportów. Składający się z dwóch najróżniejszych podkładek klejących, dwóch przeróżnych szybkozłączy, jednego wysięgnika i jednej, długiej...\nStatyw 3w1: możesz zamocować do niego uchwyt do smartfona, kamerę GoPro i aparat za pomocą gwintu 1/4". Korzyści: Statyw do aparatu i selfie stick w jednym rewelacyjny podczas robienia zdjęć i...


Czytam Sobie z Kotylionem - limitowana edycja serii Czytam Sobie dla dzieci - Wielopokoleniowo\nCzytam Sobie z Kotylionem - limitowana edycja serii Czytam Sobie dla dzieci\nwielopokoleniowo 26 października CZYTELNICZO, DZIECIĘCO\nZapraszam serdecznie na 6 książeczek dla dzieci wydanych przez Wydawnictwo Egmont w ramach serii Czytam Sobie z Kotylionem.\nSeria z Kotylionem to specjalna, limitowana edycja serii Czytam Sobie wydana z okazji rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę. W książeczkach tych przedstawione są historie osób dobrze znanych, mniej znanych czy wręcz anonimowych, bez których pomocy nie udałoby się odzyskać niepodległości. Książki pokazują najmłodszym czytelnikom, iż każdy człowiek ma wpływ na losy swojego kraju i w każdym momencie uczestniczy w budowaniu wolnego społeczeństwa.\nSama seria Czytam Sobie podzielona jest na 3 poziomy, które wspierają naukę czytania dla dzieci w wieku 5-7 lat. Na pierwszym poziome dzieci uczą się składać słowa, na drugim składają zdania, na trzecim natomiast połykają już strony. Każda książeczka ma na końcu kilka naklejek i Dyplom Sukcesu, który się zdobywa po jej przeczytaniu. A jak dobrze wiemy, dzieci bardzo lubią wszelkie naklejki i różne dyplomy ;-)\nPoręczny format książeczek i zawarte w nich ciekawe historie sprawiają, że młodzi czytelnicy sięgają po te pozycje z prawdziwą przyjemnością.\nCo sądzicie o takich patriotycznych książeczkach?\nCzy Wasze dzieci znają już może serię Czytam Sobie?\nMlodamamma 26 października 2018 13:16\nSuper sposób na zapoznanie dzieci z historią i świetna okazja do poruszenia ważnych tematów ;)\nwww.naszebabelkowo.pl 26 października 2018 13:19\nŚwietna seria - a tak przy okazji kotyliony dzisiaj od rana robiłam, na przedszkolny lonkurs ;) Już nie mogę patrzyć na biało-czerwony ;)\nUnknown 26 października 2018 13:23\nDobry pomysł na prezent dla kilkulatka :)\npopularnonaukowe 26 października 2018 14:26\nBardzo dobra seria dla dziecka.\nAgnieszka Wleciał 26 października 2018 15:30\nBardzo ciekawe są te propozycje\nŻyć nie umierać 26 października 2018 15:51\nKsiążeczki nie dość, że ładnie się prezentują, to jeszcze są bardzo ciekawa i poruszają ważne, patriotyczne tematy.\nSylwia testuje i radzi 26 października 2018 16:36\nświetne te książeczki ale raczej mój syn wolałby coś grubszego :D\nZwykła Matka 26 października 2018 18:54\nPodsune wpis siostrze, bo jej młodszy syn się rozkręcił z czytaniem :)\nMama Tosiaczka 26 października 2018 20:09\nZ przedstawionych książeczek mamy trzy tytuły. Jeszcze mamy książkę pt. MOJ PAN WOLA NA MNIE PIES- o Józefie Piłsudskim. Polecam! Cała seria jest wspaniała i wiele uczy.\nPani Podróżnik 26 października 2018 20:12\nW sumie to już czas się zacząć rozglądać za świątecznymi prezentami. Dzięki za propozycję\nZaraz-wracam.pl 26 października 2018 21:07\nJakie piękne propozycje. Podsunęła synkowi żeby sobie coś fajnego wybral\npożeramstrony 27 października 2018 21:56\nTa seria jest naprawdę świetna. WYkorzystam ją w szkole na zajęciach\nCarla 28 października 2018 14:50


Jastrzębie: w Wigilię wsiedli za kółko po marihuanie - Dziennikzachodni.pl\nJastrzębie: w Wigilię wsiedli za kółko po marihuanie\n27 grudnia 2016 27.12.2016 Aktualizacja: 27 grudnia 2016 11:22 27.12.2016 11:22\nW wigilię wsiedli za kółko po marihuanie, ale policja czuwa ©KMP Jastrzębie-Zdrój\nPolicjanci z Jastrzębia-Zdroju zatrzymali dwóch 18-latków, którzy w wigilijny wieczór wsiedli za kółko po zapaleniu marihuany. Obaj nie mieli prawa jazdy, ani dokumentów z pojazdu, którym się poruszali.\nW wigilijny wieczór przy ul. Energetyków w Jastrzębiu-Zdroju policjanci zauważyli zaparkowanego w ustronnym miejscu golfa, w którym siedzieli dwaj młodzi mężczyźni. Ich nerwowe zachowanie wzbudziło czujność mundurowych.\n- W trakcie legitymowania okazało się, że żaden z 18-latków nie ma dokumentów z samochodu, ani prawa jazdy. Szybko wyszło też na jaw, że golf należy do ojczyma jednego z nich, który bez wiedzy opiekuna zabrał kluczyki i wraz z kolegą urządził sobie przejażdżkę - mówi mł. asp. Magdalena Szust z jastrzębskiej komendy policji.\nOdwagi do jazdy 18-latkom miała dodać marihuana, którą wcześniej wspólnie zapalili. Mężczyznom pobrano krew do badań. Jeżeli potwierdzi się, że prowadzili samochód pod wpływem narkotyków, grozić im będzie kara więzienia.\njechali po marihuanie jastrzębie\nkradziony samochód jastrzębie


PROJEKT: System do kontroli poprawności złożenia elementów. | Scanway\nProjekt systemu powstał z myślą o branży automotive. Zadaniem systemu była kontrola poprawności złożenia elementów z tworzyw sztucznych – fragmentów wyposażenia produkowanego pojazdu.\nZadaniem naszego zespołu było zaprojektowanie systemu wizyjnego, który szybko i z dużą dokładnością oceni poprawność złożenia elementów z tworzyw sztucznych.\nW tym projekcie wyzwaniem była szybkość i dokładność. Chcąc zapewnić kontrolę poprawności złożenia 100% obiektów na linii, zaprojektowaliśmy system, który błyskawicznie pozyskuje komplet danych, nie spowalniając przy tym produkcji.\nStworzyliśmy system oparty na wykorzystaniu systemu kamer przemysłowych współpracujących z oświetlaczami. Oświetlacze cechowała geometria specjalnie dobrana do kształtu mierzonego elementu oraz wymaganych do sprawdzenia cech jakościowych. W projekcie założyliśmy wykorzystanie kilku kamer, co pozwalało na inspekcję elementu z kilku niezależnych orientacji, a przez to maksymalizację funkcjonalności.\nDobrane przez nas kamery zostały połączone z jednym, prostym komputerem przesyłowym z oprogramowaniem bazującym na Adaptive Vision Studio. Dodatkowo uwzględniliśmy możliwość połączenia z systemem automatyki, odpowiedzialnym za sortowanie błędnie złożonych elementów i/lub raportowanie do bazy danych wyników i statystyk do systemu SCADA.\nW efekcie, dzięki zastosowaniu uniwersalnych rozwiązań kamerowych, przy odpowiednim dobraniu elementów optyki (obiektywy telemetryczne) system oprócz kontroli obecności oraz poprawności złożenia mógł być przystosowany do prowadzenia kontroli geometrycznych z wysoką precyzją. System został opracowany w taki sposób, który pozwalał na zmianę elementu poddawanego kontroli, jeżeli jego wielkość nie przekraczała maksymalnych gabarytów kontrolowanego elementu.\nkontrola 100% obiektów obecnych na linii;\nzwiększenie zdolności procesu produkcyjnego;\nautomatyzacja procesu kontroli jakości;\nzapewnienie zgodności z normami IATF;\nzwiększenie elastyczności gniazda produkcyjnego;\nprojektowanie i optymalizacja układów optycznych;


Rozszerzenie promocji w Google AdWords | Aktualności SEO, Blogi SEO, Pozycjonowanie\nRozszerzenie promocji to dodatkowa linijka tekstu w naszej reklamie, która informuje potencjalnych klientów o trwającej właśnie akcji promocyjnej. Na naszych smartfonach rozszerzenie będzie dodatkowo wyróżnione przez obecność, z lewej strony, ideogramu ticketa lub hangtaga, które zazwyczaj informują o promocjach w tradycyjnych sklepach offline. Niestety, w desktopowej wersji reklamy zobaczymy jedynie pogrubione „Okazja:” przed właściwą treścią rozszerzenia.\nUtworzenie rozszerzenia promocji jest możliwe tylko z poziomu nowego interfejsu AdWords. Osoby korzystające wciąż ze starego interfejsu proszone są o przełączenie się. Będąc na poziomie odpowiedniej kampanii, grupy reklam lub całego konta przechodzimy do „Reklamy i rozszerzenia”, a następnie do zakładki „Rozszerzenia”. Tam, klikamy niebieskiego „+” i z rozwijalnej listy wybieramy nasze rozszerzenie promocji.\nTworząc rozszerzenie promocji mamy do dyspozycji kilka predefiniowanych okazji:\nWyspa Bożego Narodzenia (?! halo, Google)\nMożemy też nie wybierać żadnej okazji.\nStandardowo, należy określić język oraz walutę, a następnie typ promocji – czy będzie to rabat w zł, czy w % (ewentualnie z modyfikatorem max, przykładowo: rabat do 50%). Wpisujemy wysokość …czytaj więcej\nOpublikowano 13 października 2017 Autor Kategorie Devagroup\nPoprzednie Poprzedni wpis: Pomysły na Black Friday – 11 wskazówek dla e-commerce\nDalej Następny wpis: Najczęstsze błędy w sklepach internetowych – 12 niedociągnięć


Waleczni - GAZETA REGIONALNA - wiadomości z powiatów Żary, Żagań | GAZETA REGIONALNA – wiadomości z powiatów Żary, Żagań\nPięciu zawodników Malinowski Team wzięło udział w Otwartych Mistrzostwach Polski WKA & WFMC w Świdnicy (25.03.).\nW Mistrzostwach Polski i Pucharze ITF wystartowało 40 klubów – 350 zawodników i zawodniczek wraz z dziećmi. Malinowski Team wystawił 5 zawodników na zasadach K1. Po zaciętych pojedynkach werdyktami 2:1 Michał Machulak i Patryk Świątek wywalczyli wicemistrzostwo Polski.\n– To bardzo dobry wynik, tym bardziej, że zdobywają go młodzi zawodnicy, a przyszłość przed nimi – stwierdza Paweł Malinowski.\nBracia Sebastian i Bartłomiej Wajda po dobrych walkach z zawodów wrócili z dwoma brązowymi medalami. Natomiast Krystian Bajerski zakończył rywalizację na ćwierćfinale.


Recenzja filmu Inwazja: Bitwa o Los Angeles | Recenzje filmowe\nRecenzje filmowe » Filmy 2011 » Inwazja: Bitwa o Los Angeles\nRecenzja filmu: Inwazja: Bitwa o Los Angeles (Battle: Los Angeles)\nPremiera: 18.03.2011 (Polska), 8.03.2011 (Świat)\nPoczątkowo nic nie zapowiadało tak dramatycznego przebiegu wydarzeń. Do Ziemi w szybkim tempie zbliżały się meteoryty. Miały uderzyć m.in. w Kalifornię. Aby zminimalizować starty, przygotowano akcję ewakuacyjną, którą zabezpieczać mieli żołnierze Marines. W miarę przybliżania się obiektów okazało się, że wcale nie są tym, na co początkowo wyglądały…\nTo nie meteoryty, a bliżej niezidetyfikowane stwory z kosmosu, które nie miały pokojowych zamiarów. Kiedy tylko wylądowały, od razu zaczęły grać ostro. Niszczyły wszystko, co spotkały na swojej drodze. Ich dzielnymi przeciwnikami w walce mogli być tylko świetnie wyszkoleni, walczący zawsze do końca, dbający o cywili Marines.\nNie zawiedli i tym razem. Podjęli wyzwanie. Ostatecznie zwyciężyli. Bohaterskie zwycięstwo odniósł konkretnie jeden oddział Marines, składający się z ok. 10 żołnierzy – w tym doświadczonego sierżanta Nantz’a (Aaron Eckhart). Gdyby nie on kosmici najpewniej opanowaliby całą planetę przejmując zasoby wody, czyli przypuszczalny cel ich niezapowiedzianej wizyty.\nTaką wizję widzom zaprezentował Jonathan Liebesman. Co więcej umieścił ją wcale w nieodległej przyszłości. Akcja filmu dzieje się bowiem w sierpniu 2011 roku. A czemu nie?\nPomijając pomysł na rozegranie fabuły, bardzo przewidywalnej, schematycznej i pozbawionej polotu, film trzeba pochwalić za ciągłą akcję i niesamowite efekty specjane. Stanowią one ok. 90 proc. filmu – eksplozje i strzelaniny są bardzo spektakularne. A przecież o to głównie chodzi w katastroficznych filamch sci-fi. Miłośnicy gatunku nie będą czuli się zawiedzeni. Zostaną wciągnięci w akcję, która toczy się nieprzerwanie porzez ok. 100 minut – typowo hollywoodzkiej akcji.\nPozostałym z pewnością trudno będzie zadowolić się jedynie walorami technicznymi filmu. Trudno im będzie także przełknąć ogromny patos aż kipiący z dialogów. Gra aktorska także nie powala, tym bardziej, że w ferworze walki trudno odróżnić poszczególnych bohaterów. Sytuację pogorsza fakt, że dla niewrawionych widzów obraz jest chaotyczny, trzęsący się i przyprawiający o ból głowy.\nObejrzyj trailer „Inwazja: Bitwa o Los Angeles”.\nInwazja: Bitwa o Los Angeles, 5.0 out of 5 based on 1 rating


.: Na imieniny do: Dominika, Franciszki i Katarzyny .: Użytkowników online: 3\nStarostwo Powiatowe w Miliczu jest całkowicie zamknięte dla interesantów. Urząd jednak pracuje i można w nim załatwić niektóre sprawy. Do budynku starostwa nie można przyjść osobiście, można jednak zadzwonić, wysłać maila, list lub skorzystać przez internet z Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej. Na budynku starostwa przy drzwiach wejściowych zamontowana została skrzynka, do której można wrzucać korespondencję. - Petenci dużo pism wrzucają do tej skrzynki. Wiele z nich dotyczy możliwości odebrania gotowego już dokumentu prawa jazdy. Obecnie jest możliwość przesłania prawa jazdy pocztą, ale konieczny jest osobisty odbiór przesyłki od listonosza, poświadczony podpisem na potwierdzeniu odbioru - powiedziała nam sekretarz powiatu Beata Łabaczuk.\nZe względu na zamknięcie urzędu całkowicie zawieszona została rejestracja pojazdów. W związku z tym nie będą też naliczane kary za przekroczenie terminu, w którym pojazd powinien być zarejestrowany. Do starostwa można też przesłać dokumenty niezbędne do wydania pozwolenia na budowę. Wydział architektury i budownictwa nie przyjmuje projektów budowlanych, gdyż wymagają one konsultacji, których przeprowadzenie jest obecnie niemożliwe.\nZamknięty dla interesantów jest też wydział geodezji, który mieści się w oddzielnym budynku, przy internacie Technikum Leśnego w Miliczu.\nPowiatowy Zespół Zarządzania Kryzysowego, któremu przewodzi starosta Sławomir Strzelecki, od minionego tygodnia prowadzi konsultacje poprzez widekonferencję.\nW poniedziałek 30 marca urząd pracował w okrojonym składzie. Trzech urzędników pracowało zdalnie z domu. Dwoje skorzystało z prawa do zasiłku opiekuńczego dla rodziców dzieci do lat 8. Dwie osoby przebywają na zwolnieniu lekarskim, a sześć na urlopie wypoczynkowym. W każdym wydziale są pracownicy i urząd funkcjonuje normalnie.\nDrzwi Urzędu Miejskiego w Miliczu są zamknięte dla interesantów. Można jednak zarejestrować zgon i odebrać dowód osobisty. Urząd jest czynny w godz. od 7.30 do 13 (w środy od godz. 8), ale po godz. 13 zapewniony jest dyżur telefoniczny pracownika USC w zakresie wydania aktów zgonu. - Ministerstwo Cyfryzacji wdraża możliwość zdalnego wystawiania wypisów w Urzędzie Stanu Cywilnego oraz opłacania ich przez internet. Będzie to jednak możliwe dopiero za jakiś czas - powiedział nam sekretarz Dariusz Moczulski.\nW Urzędzie Miejskim otwarte są tylko główne drzwi, lecz zamknięte są już drzwi wewnętrzne prowadzące do środka budynku. Może je otworzyć pracownik ochrony, jeśli przybywający do urzędu interesant ma sprawę pilną związaną z rejestracją zgonu lub odebraniem dowodu osobistego. Interesanci wpuszczani są pojedynczo. W holu mogą skorzystać z wystawionego tam płynu do dezynfekcji rąk. Petenci mogą też pobrać różnego rodzaju papierowe druki. Istnieje możliwość zawarcia związku małżeńskiego w USC, jednak dwa zaplanowane w najbliższym czasie śluby zostały przez pary młode odwołane.\nPunkt kasowy Banku Spółdzielczego w urzędzie jest zamknięty, jednak w wyjątkowych sytuacjach jest otwierany. 20, 23 i 27 marca wypłacał on zasiłki podopiecznym OPS-u, którzy nie posiadają konta bankowego. Podobna sytuacja będzie miała miejsce w najbliższym czasie z dodatkami mieszkaniowymi. Na razie nie jest jeszcze znany termin, ale osoby uprawnione do pobierania dodatku zostaną o nim poinformowane.\nUrzędnicy pracują w systemie rotacyjnym, żeby uniknąć ewentualnego zarażenia wszystkich pracowników wydziału, co zablokowałoby jego pracę. Z zasiłku opiekuńczego dla rodziców dzieci do lat 8 skorzystało tylko kilku pracowników urzędu. Pracownicy wykorzystują też urlopy. W poniedziałek 30 marca po raz pierwszy spotkanie burmistrza Piotra Lecha z kierownikami jednostek i wydziałów urzędu gminy miało charakter widekonferencji.\nOd środy 18 marca zamknięty jest dla petentów Urząd Gminy w Krośnicach. Można jednak dokonać rejestracji zgonu i w razie konieczności odebrać dowód osobisty. Mieszkańca gminy pracownik urzędu wpuszcza wówczas do holu, w którym ustawiono stolik, krzesło i płyn antybakteryjny. I tu do petenta przyjdzie w razie potrzeby urzędnik.\nPozostali interesanci urzędu, którzy przyjdą w innej sprawie, mogą składać dokumenty w specjalnie przygotowanej skrzynce umiejscowionej przy drzwiach urzędu. Możliwy jest też kontakt telefoniczny, mailowy, za pośrednictwem poczty i systemu ePUAP. Najczęściej mieszkańcy zwracają się obecnie do urzędu w sprawie korekty deklaracji dotyczących wywozu nieczystości, podatków, aktów zgonu i dowodów osobistych. - Mieszkańcy znają powagę sytuacji i nie chcą narażać siebie i urzędników. Zachowują się bardzo odpowiedzialnie, nie mają pretensji i roszczeń - powiedział nam sekretarz Adam Głowiński. W najbliższym czasie w Urzędzie Gminy w Krośnicach nie jest planowany żaden ślub.\nWiększość urzędników pracuje. Dwie osoby wykonują pracę zdalnie, a pojedynczy urzędnicy przebywają na urlopie wypoczynkowym.\nUrząd Gminy w Cieszkowie zawiesił bezpośrednią obsługę mieszkańców. Do budynku wstęp mają tylko mieszkańcy chcący zarejestrować zgon lub odebrać dowód osobisty.\nDrzwi Urzędu Gminy w Cieszkowie są zamknięte na klucz. Na drzwiach urzędu zamontowano dla mieszkańców skrzynkę do korespondencji z urzędem. Przy drzwiach jest jednak dzwonek, a pracownik urzędu może wpuścić petenta do holu, w którym ustawiono stolik, krzesło i płyn antybakteryjny. Zamontowano też specjalną szybę oddzielającą petenta od urzędnika, który w razie potrzeby obsługuje klienta.\nJak nam powiedział sekretarz gminy Władysław Szydełko, najczęściej mieszkańcy zwracają się obecnie do urzędników z kwestiami związanymi z meldunkami i podatkami.\nUrzędnicy wykorzystują urlopy. Trzy osoby w poniedziałek 30 marca korzystały z prawa do zasiłku opiekuńczego przysługującego rodzicom dzieci do lat 8. Nikt obecnie nie pracuje zdalnie w domu.


2 czerwca 2016 2 czerwca 2016 Waldemar Jastrzębski\nZasady działania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego\nNabory wniosków w ramach działań Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego – Harmonogram naboru wniosków\n– wsparcie w zakresie tworzenia lub rozwoju zaplecza badawczo – rozwojowego, służącego działalności innowacyjnej – inwestycje w aparaturę, sprzęt, technologię i inną niezbędną infrastrukturę B+R, która służy tworzeniu innowacyjnych produktów i usług;\n– wsparcie prowadzenia prac B+R przez przedsiębiorstwa we własnym zakresie lub poprzez nabycie usług od innych jednostek, w tym także spoza regionu/kraju (Wspierane będą te prace B+R, których wyniki są ukierunkowane na wdrożenie);\n– wsparcie w zakresie działań związanych z wdrożeniem własnych lub zakupionych wyników prac B+R lub technologii, praw własności intelektualnej (w tym patentów), licencji, know-how itp.;\n– zastosowanie instrumentu „bon na innowacje” – z przeznaczeniem na wdrożenie nabytych wyników prac B+R, nabycie licencji, know-how, wsparcie w zakresie przejścia procedury ochrony patentowej itp.;\n– wsparcie doradczo-szkoleniowe dla MŚP niezbędne do rozwoju działalności B+R (audyty technologiczne, vouchery na innowacje, konsulting technologiczny);\n– wdrażanie innowacji technicznych (produktowych i technologicznych), marketingowych i organizacyjnych w sektorze produkcyjnym, w tym np.: rozbudowa przedsiębiorstwa prowadząca do wprowadzenia na rynek nowych produktów, dokonanie zasadniczych zmian procesu produkcyjnego, skutkujące wprowadzeniem na rynek nowych lub ulepszonych produktów, inwestycje w nowoczesne maszyny i sprzęt produkcyjny. Priorytetowym obszarem oddziaływania będą przedsiębiorstwa wykazujące najwyższą konkurencyjność i innowacyjność.\n– rozwiązania służące zintegrowanemu podejściu do kwestii efektywnego wykorzystania zasobów, w tym energii i surowców;\n– inwestycje ograniczające materiało – i energochłonność oraz związane z odzyskiem surowców wtórnych;\n– przedsięwzięcia związane z „zieloną gospodarką”, „zielonymi” produktami;\n– innowacje w takich branżach jak recykling odpadów, oczyszczanie zużytej wody i ścieków, filtracja i kontrola emisji itp.;\n– inwestycje mające na celu poprawę jakości powietrza w sektorze MŚP poprzez ograniczenie emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych ze źródeł punktowych oraz wsparcie działalności monitoringowej i pomiarowej;\n– działania w zakresie dostosowania istniejących instalacji produkcyjnych do standardów najlepszych dostępnych technik (best available technology – BAT), wsparcie inwestycji dostosowujących do wymogów ochrony środowiska;\n– działania związane z wdrażaniem systemów zarządzania środowiskowego oraz uzyskania certyfikowanych ekoznaków, proekologicznym zarządzaniem i proekologicznym marketingiem;\n– rozwiązania informatyczne sprzyjające oszczędności energii i wspierające wdrożenie zielonej rachunkowości w przedsiębiorstwie;\n– wdrażanie innowacji technicznych (produktowych i technologicznych), marketingowych i organizacyjnych w sektorze usług, w tym np.: rozbudowa przedsiębiorstwa prowadząca do wprowadzenia na rynek nowych usług, dokonanie zasadniczych zmian w sposobie ich świadczenia, skutkujące wprowadzeniem na rynek nowych lub ulepszonych usług;\n– inwestycje dotyczące zwiększenia zastosowania technologii informacyjno-komunikacyjnych w sektorze MŚP;\n– wdrażanie, rozbudowa i unowocześnienie systemów informatycznych np. wdrożenie wirtualnego systemu obsługi działalności, wdrożenie nowoczesnych rozwiązań informatycznych w organizacji i zarządzaniu;\n– operacje przyczyniające się do rozwoju produktów i usług opartych na TIK (e-biznes) – przez zakup sprzętu, oprogramowania, usług doradczych umożliwiających wprowadzenie nowej e-usługi;\n– wsparciem objęta zostanie sprzedaż produktów i usług w Internecie np. rozwój działalności on – line, zakup licencji na oprogramowanie;\n– wsparcie inwestycyjne może być uzupełnione o komponent doradczo-edukacyjny związany z wdrażanym projektem;\nOgłoszenie: czerwiec 2016 Nabór: lipiec-sierpień 2016.\n– wsparcie jednostek wytwarzania energii elektrycznej i ciepła z biomasy, biogazu, energii wiatru, słońca, wody oraz Ziemi (geotermia);\n– dofinansowanie interwencji z zakresu rozwoju infrastruktury wytwórczej biokomponentów i biopaliw produkowanych w dużej mierze z surowców odpadowych i pozostałości z produkcji rolniczej oraz przemysłu rolno-spożywczego;\n– projekty dotyczące elektrowni wodnych – będą podlegać ocenie zgodności z dyrektywą 2000/60/WE ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej;\n– kierunek interwencji nie będzie ograniczać się jedynie do głębokiej termomodernizacji.\n– promowane będzie wsparcie budowy urządzeń do produkcji energii na własne potrzeby w oparciu o OZE;\n– wsparciem może zostać objęta budowa własnych instalacji OZE, jak również zmiana systemu wytwarzania lub wykorzystania paliw i energii;\n– wsparcie przedsięwzięć w zakresie modernizacji i ulepszeń wprowadzających do zakładów nowe obiekty, systemy sterowania, instalacje i urządzenia techniczne, mające na celu poprawę efektywności energetycznej;\n– dodatkowo możliwe będzie wsparcie instalacji umożliwiających odzysk energii cieplnej powstającej w trakcie procesów przemysłowych;\n– elementem koniecznym projektu będą audyty energetyczne (audytom będą podlegać m. in. budynki, źródła energii elektrycznej, ciepła i chłodu, wewnętrzne sieci ciepłownicze oraz przemysłowe, procesy technologiczne, układy skojarzonego wytwarzania energii elektrycznej i ciepła);\n← Spotkanie Społecznego Forum Gospodarczego\nCEIDG – ostrzeżenie →


Czarna Sukienka Lagurian w Www.renee.pl\n23h 47m 09s\nCzarna Sukienka Lagurian\nSukienka Lagurian z hiszpańskim dekoltem z opadającą falbaną na biust i ramiona. Z wszytą gumką zaznaczającą wcięcie w talii. Z haftowanym zdobieniem i delikatnymi wycięciami. Z elastyczną podszewką. Wartość podawana w tabeli szerokości talii jest połową wyniku pomiaru produktu w trakcie naciągnięcia materiału oraz bez naciągnięcia. Talia z naciągnięciem: M/L = 46 cm, XL/XXL = 51 cm, bez naciągnięcia: M/L = 28 cm, XL/XXL = 31 cm. Sugerujemy wybór rozmiaru o 1 większego.\nPiękna sukienka, super jakość.\nBardzo ładna sukienka z prawdziwej bawełny\nRozmiar ok. Ładna.\nSuper sukienka bardzo polecam świetny gatunek\nGenialna bawełna najwyższej jakosci\nSukienka leży super!Polecam\nSukienka petarda! Wyglada mega, jak najbardziej polecam!\nBardzo ładna sukienka. Dobrze wykonana\nZ espadrylami i koszykiem piękna całość, kwiaty we włosach, stylizacja cudownie letnia..\nSukienka bardzo ładna, niestety nie odpowiada rozmiarowi podanemu w opisie dlatego zmuszona byłam odesłać.\nBogusława / Oświęcim\nBardzo ładna ale zamała\nElżbieta / Karsznice\nSukienka śliczna ale w tym rozmiarze jest dość mała w biodrach


III SA/Wa 454/09 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nIII SA/Wa 454/09 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu...\nOpublikowano: LEX nr 642401\nIII SA/Wa 454/09\nSędziowie WSA: Andrzej Góraj (sprawozdawca), Marek Kraus.\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2009 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) grudnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę\nPismem z dnia 11 sierpnia 2007 r. Skarżąca - A. W. zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) grudnia 2007 r. Jako podstawę wniesionego żądania wskazała art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie, z którym wznawia się postępowanie jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.\nW uzasadnieniu wniosku podniosła, iż do marca 2004 r. była członkiem zarządu spółki T. z siedzibą w W. Nie brała udziału w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w 2006 r. przez Urząd Kontroli Skarbowej w W., gdyż nie została zawiadomiona przez organ podatkowy o toczącym się postępowaniu. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem dwóch decyzji określających zobowiązania podatkowe T. w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2001 i 2002.\nPonadto wskazała, że jako były członek zarządu spółki T. oraz adresat decyzji w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe ww. Spółki, wydanych w dniu (...) sierpnia 2007 r., jest Stroną każdego postępowania podatkowego dotyczącego zaległości podatkowych T. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 i 2002 r. W ocenie Skarżącej potwierdzeniem powyższego jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2008 r., którym Sąd dopuścił Skarżącą do udziału w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji określających zobowiązanie podatkowe Spółki T. Zdaniem Skarżącej w doktrynie przyjmuje się, że z żądaniem wznowienia postępowania może wystąpić osoba, która uzyskała status uczestnika postępowania, a o jej wydaniu dowiedziała się z innych źródeł.\nSkarżąca podniosła też, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. W jej opinii dopiero w momencie doręczenia jej w dniu 24 lipca 2008 r. ww. postanowienia WSA o dopuszczeniu do udziału w charakterze uczestnika, uzyskała prawną możliwość wniesienia wniosku o wznowienie postępowania odwoławczego. W konsekwencji stanęła na stanowisku, iż termin wymieniony w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej zaczął biec dla niej od dnia 24 lipca 2008 r., co oznacza, że został spełniony ustawowy wymóg wniesienia wniosku o wznowienie w wymaganym terminie.\nW dniu (...) października 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał decyzję odmawiającą wznowienia postępowania.\nOrgan wskazał, iż zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania następuje na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej. Podkreślił, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują wydania aktu rozstrzygającego o tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania podatkowego czy też nie. Konkretny podmiot staje się stroną z mocy przepisów prawa materialnego ustanawiającego prawa i obowiązki a nie w wyniku uznania za stronę przez organ czy też sąd. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że doręczenie Skarżącej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2008 r., na mocy którego uzyskała status uczestnika postępowania nie czyni jej Stroną od dnia wydania takiego postanowienia, a tym samym nie stanowi podstawy do uznania, iż z tym dniem uzyskała prawną możliwość wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie T. Zakładając, że Skarżąca od momentu wszczęcia postępowania podatkowego przez organ pierwszej instancji była Stroną postępowania podatkowego, to w oparciu o art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej tylko żądanie Strony wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji uzasadnia wznowienie postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Skarżąca, najpóźniej w dniu 10 września 2007 r. Dowiedziała się o wydaniu decyzji wymiarowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. dla Spółki T., gdyż w tym dniu odebrała ona decyzje o przeniesieniu odpowiedzialności na byłych członków zarządu za zaległości podatkowe T. z powyższego tytułu. W konsekwencji stwierdził, że termin do wniesienia żądania wznowienia przedmiotowego postępowania przewidziany ww. przepisami nie został przez Skarżącą zachowany.\nOd powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.\nZaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w dniu 10 września 2007 r. zaczął biec termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego dotyczącego zaległości podatkowych T. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok, podczas gdy decyzja ta nie była wtedy ostateczna; art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej polegające na bezpodstawnej odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia (...) grudnia 2007 r. w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok mimo, iż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu. Zdaniem Skarżącej organ dokonał błędnej interpretacji art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż uznał, że dniem powstania uprawnienia do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wymiarowego jest dzień 10 września 2007 r., w którym Skarżąca odebrała decyzje o odpowiedzialności byłych członków zarządu T. za zaległości podatkowe za 2002 rok. Skarżąca podniosła, że odwołanie T. od decyzji określających zobowiązania podatkowe zostało rozpatrzone dopiero (...) grudnia 2007 r., bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 września 2007 r. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Zatem decyzja określająca zobowiązanie T. stała się ostateczna dopiero (...) grudnia 2007 r. Skarżąca podniosła, że gdyby w terminie wskazanym przez organ w skarżonej decyzji złożyła wniosek o wznowienie postępowania, to organ podatkowy musiałby wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania, gdyż dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nieostateczną byłaby sprzeczna z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.\nDecyzją z dnia (...) grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.\nWyjaśnił, iż w świetle art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji wznowienie postępowania następuje na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej.\nOrgan wskazał, iż przyjmując, że Skarżąca na etapie prowadzonego postępowania zwykłego w sprawie określenia Spółce z o.o. T. zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok była Stroną tego postępowania, to przesłanką uzasadniającą wznowienie tego postępowania stanowić będzie wniesienie przez Stronę żądania w terminie jednego miesiąca od powzięcia wiadomości o wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. ostatecznej decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia (...) września 2006 r.\nOrgan wskazał, iż Skarżąca wiedziała o wydaniu ostatecznej decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. i dokonanego rozstrzygnięcia. Również okoliczność wydania przez Dyrektora UKS ww. decyzji i prowadzonego postępowania wymiarowego względem T. znana była Skarżącej od dnia 25 kwietnia 2007 r., tj. doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia (...) kwietnia 2007 r., którym wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe T. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 rok.\nW ocenie organu w materiale zgromadzonym w sprawie nie ma uzasadnienia twierdzenie, że organ podatkowy bezprawnie pozbawił Skarżącą możliwości obrony swoich praw. Potwierdzenia podniesionego zarzutu, Dyrektor Izby Skarbowej nie znajduje również w treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2008 r. Postanowieniem tym Sąd dopuścił jedynie Skarżącą do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie oddalającego skargę na decyzję (ostateczną) utrzymującą w mocy decyzję określającą zobowiązanie podatkowe T.\nZatem w ocenie organu, zgodnie z zapisem art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w analizowanej sprawie termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok upłynął w dniu 4 lutego 2008 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok, stosownie do normy art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wygasło 4 lutego 2008 r. wraz z upływem miesięcznego terminu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej.\nDyrektor Izby Skarbowej uznał zasadność odmowy wszczęcia postępowania w analizowanej sprawie, pomimo błędnego stwierdzenia organu podatkowego I instancji wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok wygasło w dniu 10 października 2007 r. Organ I instancji nie uwzględnił bowiem, iż wyrokiem WSA z dnia 12 września 2007 r. syg. akt III SA/Wa 764/07 Sąd uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) stycznia 2007 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. W konsekwencji w terminie wskazanym w skarżonej decyzji nie było w obrocie prawnym decyzji ostatecznej podlegającej ewentualnemu wzruszeniu. Niemniej nieprawidłowość ta nie miała wpływu na dokonane rozstrzygnięcie, gdyż jak wskazano powyżej termin do złożenia wniosku upłynął z dniem 4 lutego 2008 r., a przedmiotowy wniosek Skarżąca złożyła dopiero w dniu 11 sierpnia 2008 r.\nPrzed wydaniem zaskarżonej decyzji pełnomocnik Skarżącej zapoznał się z materiałem dowodowym sprawy i zwrócił uwagę na naruszenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyznaczenia Skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji z dnia (...) października 2008 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki T. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok.\nUstosunkowując się do powyższego zarzutu Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji nie był zobowiązany dopełnić czynności, o której mowa w przepisie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem w sprawie nie został zgromadzony materiał dowodowy, z którym należałoby zapoznać stronę, co warunkuje obowiązek wyznaczenia stronie terminu, o którym mowa w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym Dyrektor Izby Skarbowej w W. za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie Skarżącej prawa czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji.\nSkarżąca nie zgadzając się z wydaną decyzją złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że organ podatkowy w sposób nieuzasadniony przyjął, że w dniu 4 lutego 2008 r. rozpoczął się dla Skarżącej bieg miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zaległości podatkowych T. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok; naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że organ podatkowy bezpodstawnie odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia (...) grudnia 2007 r. w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji określających zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok, chociaż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu; naruszenie art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca posiadała na etapie prowadzonego postępowania zwykłego (wymiarowego) w sprawie zaległości podatkowych T. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok uprawnienia strony postępowania; naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji i bezpodstawnym przyjęciu, że organ I instancji nie miał obowiązku wyznaczenia Skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, skoro w sprawie nie został zgromadzony cały materiał dowodowy; naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 § 1 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego.\nSkarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) grudnia 2008 r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) października 2008 r.\nW odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej uchylenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.\nSądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).\nBadając niniejszą sprawę w powyższym zakresie, tut. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem z obrotu prawnego skarżonych decyzji.\nPrzechodząc do meritum sprawy wyjść należy od przesłanek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, przewidzianych w art. 241 par.2 o.p. W myśl tego przepisu, wznowienie następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Istotne jest więc ustalenie momentu, w którym skarżąca dowiedziała się o wydaniu spornej decyzji. Zdaniem tut. Sądu organ w sposób prawidłowy przyjął, iż z chwilą doręczenia skarżącej decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. (co nastąpiło 2 stycznia 2008 r.) o jej odpowiedzialności jako członka zarządu, dowiedziała się ona o decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. Od momentu powzięcia takiej wiedzy przez skarżącą, zaczął więc swój bieg termin oznaczony w art. 241 par.2 o.p.\nTrafnie również wywodzi organ podatkowy, że o tym, czy dany podmiot jest stroną czy też nie, przesądza prawo materialne, w świetle którego przysługują podmiotowi określone prawa lub nakładane są obowiązki. Bycie stroną jest zatem cechą obiektywną i niezależną od poczucia i nastawienia danego podmiotu, tudzież od tego jak postrzega go i traktuje organ podatkowy. W sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych nie jest to też uzależnione od wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przedmiocie bycia stroną. Z wnioskiem o wznowienie postępowania w przypadku określonym w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. wystąpić może wyłącznie strona. Nie oznacza to jednak, że podmiot, który wadliwie nie był traktowany przez organ podatkowy jako strona w prowadzonym postępowaniu, które zakończyło się decyzją ostateczną, nie może z tej przyczyny żądać wznowienia postępowania. Wręcz przeciwnie, z samej istoty przesłanki wznowienia wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. połączonej z obiektywnymi warunkami bycia stroną wynika, że opiera się ona na założeniu, że podmiot pominięty w postępowaniu nie własnej winy a będący stroną ma prawo do żądania wznowienia postępowania. Złożone żądanie jest przy tym przedmiotem oceny organu podatkowego w ramach badania dopuszczalności wznowienia postępowania także w płaszczyźnie podmiotowej, a więc z punktu widzenia przesłanki bycia stroną w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Innymi słowy, tak podmiot rzeczywiście będący stroną a pominięty przez organ podatkowy, jak i podmiot wadliwie tkwiący w przekonaniu że taką stroną jest może domagać się wznowienia postępowania, jednakże w obu przypadkach różna będzie ocena dopuszczalności wznowienia postępowania, w ramach której organ podatkowy będzie weryfikował legitymację procesową w tym zakresie.\nPowyższa interpretacja normy art. 240 o.p. wynika z ratio legis tego przepisu. Celem jego wprowadzenia przez ustawodawcę było bowiem umożliwienie podmiotom, które nie brały udziału w postępowaniu, mimo, iż przysługiwał im przymiot strony, udziału we wznowionym już postępowaniu.\nNa marginesie podnieść należy, iż przyjęcie poglądu prezentowanego przez skarżącą, iż stała się uczestnikiem postępowania dopiero z chwilą wydania stosownego postanowienia w tym zakresie przez Sąd, również uniemożliwiłoby jej skuteczne dochodzenie wznowienia postępowania. Nie zachodziłaby bowiem wtedy przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 o.p. Postępowanie którego wznowienia domaga się skarżąca toczyło się przecież przed wydaniem postanowienia o dopuszczeniu skarżącej do udziału w sprawie. Stąd, przyjmując stanowisko skarżącej prezentowane w skardze, w tym czasie nie była ona jednak stroną spornego postępowania. Brak więc jej udziału w tym postępowaniu, nie rzutowałby na zaistnienie przesłanki do jego wznowienia.\nReasumując, wbrew poglądom Skarżącej, nie było jakichkolwiek przeszkód, które uniemożliwiałyby złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia (...) grudnia 2007 r. z powodu nie brania przez nią udziału w tym postępowaniu (postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania Spółki). W żadnej mierze nie było tym bardziej podstaw do uzależniania takiej możliwości od powoływanego przez Skarżącą postanowienia WSA z dnia 14 lipca 2008 r. Legitymacja w zakresie bycia stroną w zakresie postępowania, które zostało zakończone decyzją ostateczną jest oceniana po złożeniu stosownego żądania wznowienia postępowania. Postanowienie Sądu, do którego wydania Skarżąca przywiązała tak mocną wagę w zakresie możliwości domagania się wznowienia postępowania, w żaden sposób nie wpływało na jej uprawnienia procesowe w postępowaniu podatkowym. Posiadanie statusu strony w analizowanym zakresie jest bowiem niezależne od tegoż postanowienia. Postanowienie to nie ukształtowało bowiem po stronie Skarżącej przymiotu strony w postępowaniu podatkowym.\nW konsekwencji skuteczność żądania wznowienia postępowania zależna była od zachowania terminu określonego w art. 241 § 2 O.p. Jak już wskazano powzięcie przez Skarżącą w dniu 2 stycznia 2008 r. wiadomości o istnieniu decyzji ostatecznej z dnia (...) grudnia 2007 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego skutkowało rozpoczęciem w tym dniu biegu miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W tej sytuacji prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji, że ów miesięczny termin upłynął z dniem 4 lutego 2008 r. (2 luty 2008 r. przypadał w sobotę). Złożenie wniosku pismem z dnia 11 sierpnia 2008 r. nastąpiło po upływie jednomiesięcznego terminu. Stwierdzenie więc przekroczenia terminu obligowało organ podatkowy do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania.\nSąd nie dopatrzył się również zasadności zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 121 § 1, 123 § 1, art. 200 § 1 O.p. Wbrew tym zarzutom, postępowanie prowadzone przez organy było prawidłowe i nie naruszało wskazanych przez Skarżącą zasad. Organ odwoławczy prawidłowo wyznaczył Skarżącej termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a nie wyznaczenie takiego terminu przed wydanie decyzji z dnia (...) października 2008 r. nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Jego wyznaczenie nie mogło bowiem w jakikolwiek sposób wpłynąć na kwestię dochowania ww. terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a jego właśnie przekroczenie legło u podstaw zaskarżonej decyzji.\nW tym stanie sprawy, nie podzielając stanowiska prezentowanego przez skarżąca w złożonej skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ją, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.


Mags - Deccoria.pl\nWasze komentarze (5813)\ngratka 2019-12-24, 11:32\nUżytkownik deccoria 2019-06-17, 22:58\nDzięki Makgsiu za opinie o kozie ;D Pisałam do ciebie o nowy dom atu wszystko jest .... już patrzyłam ..... wiele pracy przed wami ale o efekt końcowy nic się nie martwię - będzie pięknie! Powiem Ci, że jak patrzę na dom "żegnaj..." to mam sentymenta duże w końcu na naszych oczach dopieszczaliście go .....nie szkoda wam było ? Uściski :*\njmwl_2012 2019-06-07, 15:33\nO dzień doberek Magsiu, szmat czasu upłynął, ciesze się, ze podobają się tobie nasze wydumki, właśnie widziałam, że i ty wstawiłaś galerie, wieczorem zajrzę na spokojnie...\ntirit 2019-03-30, 11:21\nPrzelotem wpadam! Usmiech zostawiam :)\nlittleblack 2019-03-07, 22:05\nCze :) bywasz?\nanna0072 2019-01-09, 07:39\nWitaj Magsiu! Życzę, by nowy rok przyniósł Ci wiele radości - Krysia\nviolinek 2018-12-14, 17:45\nMagsie ! no jak Ty wygladasz !!! ...3 czarne kropki i biala kulka :D Miziam :)\nUżytkownik deccoria 2018-12-04, 22:02\nMagsia CZE! :**** No wieki już chyba Cię ani nie widziałam ani nie czytałam .... No ale patrz jak to fajne jest tyle czasu a i tak człowiek myśli i pamięta-prawda?? Widzę że u Was to nudy nie ma ..... u ws to się dzieją wielkie rzeczy niusy że ho ho :DDD Uściski :*****\nbasia_p 2018-09-26, 18:20\nmmm to bardzo smakowite polaczenie :) dzialaj Magsiu i koniecznie pokaz efekty :)) ja juz kiedys ten rozowy mieszalam z miodowym dawno temu i jakos teraz wrocilam zaczelo sie teraz od takich kolorowych zaslon ikea, i tak juz dluzsza chwile trwA:) a w duzym pokoju te arty z rozem tez wisza juz chyba ze 2 lata i jakos tak nie nudza sie to taki przyjazny kolor :)\nbasia_p 2018-09-26, 15:47\nMagsiu jaka tam ze mnie artystka, na wlasne potrzeby dla zapelnienia scian odgapilam kilka artow z netu co latwiejsze , i jeszcze je na swoj sposob na swoje mozliwosci urposcilam jeszcze bardziej :), taka artystką to Ty też mozesz być chocby zaraz:) a jestes mysle wieksza tylko jeszcze o tym nie wiesz, bo to trzeba sprobowaC:) a Twoje fotografie piekne to jest tez sztuka i to jaka!\nbasia_p 2018-09-26, 08:15\ndziękuję Magsiu za dobre słowo:) chyba w kwestii deccorowania nadajamy troche na podobnych falach :) tylko u Ciebie duuuzo wiecej elegancji a u mnie tak pospolicie codziennie bardziej :D chodzi mi o kolory scian mebli drzwi to chyba dosc podobne lubienia mamy :))\nUżytkownik deccoria 2018-09-17, 17:52\nDziękuję Magsia za ostatni komentarz, żegnam się tą galerią, bo nie chciałam wychodzić po angielsku. Pozdrawiam serdecznie, wszystkiego dobrego :)\nStrawberry2018 2018-05-20, 23:47\nWitaj, super wycieczka i foty a wspomnienia bezcenne ;)) Pozdrawiam majowo Halka\nteri 2018-05-09, 21:04\nviolinek 2018-05-07, 16:53\nPozdrawiam , miziam , sciskam i .....smigam ...ale wroce ! jak tylko sie ogarne czasowo :)\nAlicjaA 2018-05-04, 17:41\nUżytkownik deccoria 2018-04-27, 22:50\nto się opisałam .... wszystko znikło.... to już dzisiaj nie pisze więcej, idę spać bo jutro długi dzień przede mną z myciem okien na czele beeeeeeee :DDD\nUżytkownik deccoria 2018-04-27, 22:33\nMagsiu i tu się mylisz.... nic nie ćwiczę - serio jest gorzej ze mną niż źle. No nie wiem ale nie mogę się zmobilizować.... poradzisz coś na zmobilizowanie się?\nsummertime 2018-04-27, 17:00\nTo rzeczywiscie planujesz super przygode. Ja tylko na kilka dni zamierzalam leciec :)\nAlicjaA 2018-04-27, 16:48\nMagsiu Tajlandia bardzo nas urzekła :) Chętnie polecimy na Bali ,bo to podobne klimaty :) Uściski z zielonego lasku ślę :)\nCzy na pewno chcesz usunąć komentarz do profilu "Mags"? Tej operacji nie można cofnąć.