Kawasaki GPZ 500 :: Opinie motocyklistów\nWszystkich niezdecydowanych zapraszam na forum gpz500.cba.pl\nSilnik najmocniejszy w ówczesnej klasie 500 ccm, ale oddaje moc w miarę równo. Moc 60 KM w wersjach otwartych pozwala na osiągnięcie ponad 190 km/h, co jest naprawdę niezłym wynikiem.\nMimo tego motocykl hamuje naprawdę nieźle. Ciekaw jestem, jak byłoby w czasie jazdy z obciążeniem kuframi i pasażerem, ale jazda we dwójkę nie sprawiała problemów.\nPozycja na motocyklu jest trochę bardziej pochylona, niż na GS 500, ale w trasie szyba pozwala na pokonywanie większych odcinków, więc to nie jest taki duży problem.\nBardzo podoba mi się ten motocykl również pod względem wizualnym, niewiele sprzętów ma podwójne wydechy, które dają mu bardzo symetryczną urodę. Pług pod silnikiem dodatkowo poprawia linię motocykla, czyniąc ją bardziej proporcjonalną. Może dwa tłumiki to niezbyt dobre rozwiązanie pod względem osiągów (masa itd.), ale dzięki temu sprzęt się wyróżnia (podobnie jak większy GPZ 1100, XJ 900S, CBF 1000, a złośliwi powiedzą, że także Jawa 350 :)). Dźwięk również bardzo mi się podoba, nawet oryginalne wydechy brzmią całkiem sensownie.\nTrwałość silnika jest wysoka, byle nie pałować na zimnym. Zawieszenie - nie zdarzyło mi się, by dobijał tył, a trzymanie na zakrętach (szczególnie zaraz po zmianie opon) było naprawdę bardzo pewne.\nNiezbyt duża masa motocykla, przez co doskonale nadaje się na początek. Przyda się tylko kilka zapasowych kierunkowskazów, szczególnie dla krótkonogich :).\nZgadzam się z opinią kolegi wyżej. Szkoda, że motocykl tak mało popularny w Polsce - wszędzie widać cebule, gs'y i prawie wcale nie widać GPZek. Sprzęcik ma bardzo fajne osiągi jak na swoją pojemność, zbiera się o wiele lepiej od konkurencji w tej klasie. Mimo niezbyt pochlebnej opinii na temat awaryjności kawasaki ten model jest naprawde bezobsługowy - trzeba wymienić olej na czas, czasem świece, zrobić regulacje zaworów jak klekoczą i wszystko gra :) Hamulce skuteczne, prowadzenie w zakrętach bardzo łatwe. Motocykl prezentuje się bardzo fajnie mimo upływających lat. Polecam.\nTen model jest awaryjny ale w przedlifcie.\nMiałem to padło, nie polecam, nie wiem skąd tu takie opinie, najgorszy motocykl jaki kiedykolwiek miały, to właśnie za jego sprawa i zx6r przesiadłem się na CBR-ki czego nie żałuję.\nGPZ to szajs jakich mało, kiło magnesowe sypało się niesamowicie, zawory, sprzęgło, totalny niewypał, jedyne co dobre to skrzynia biegów i niewiele palił. Strzeżcie się tego wynalazku\nGPZ to super moto ,smigam trzy sezony i moge szczerze polecic :)\nNajlepiej o inteligencji tego osobnika przemawia tytuł "poraszka"...\nKomentarze wystawiane przez półgłówków nie powinny się liczyć. Ja miałem kiedyś czołg, ale dostał przeciwpancernym i od tego czasu nie pali na dwa gary. Nie polecam, czołgi to szajs jakich mało.\nNajlepsza w klasie 500 ccm :)\nna wstępie dodam że ten damszx12r powinien zakupić słownik :)...\nJeżdżę na gpz juz 1 rok i nic prawie nie wymieniałem ... osiągi znakomite , przyspieszenie również jak i silnik bardzo wytrzymały :) gs i inne wymiękają przy niej .\nPonadto jest dużo części do niej ;)\nPierwszy duży motocykl, który bardzo miło wspominam, silnik bardzo żwawy pozwala trochę poszaleć do tego przy spalaniu 4,5-6L. świetne zawieszenie, rama, hamulce i wygoda jak na tą klasę. Trzeba jedynie dbać o silnik, czyli lać dobre oleje i pilnować prawidłowego stanu, bo łatwo aby zachwycił na panewce. Dla miłośników ostrzejszej jazdy nie polecam, ale do turystyki już dużo bardziej.\nMoim zdaniem najlepsza 500 twin na rynku, nawet lepsza od cb500 w moim odczuciu.\nJeżdżę GPZtą dwa lata, 13500km, jest to mój pierwszy motocykl. Moja jest z 1999r., 500ccm, 60KM, obecnie 35500km na liczniku.\nUwaga - sprawdzać dokładnie PRZED zakupem a nie po;) - ja nie sprawdziłem, kupiłem na zaufanie, a potem musiałem włożyć sporo kasy, żeby doprowadzić ją do porządku, ale zadbana GPZta jest bezawaryjna. Także uwaga i wniosek - zawsze sprawdzać dokładnie, kupować głową a nie wyobraźnią/emocjami ;) .\n1. Osiągi. W klasie 500 chyba najlepsze, nieco poniżej 5 sekund do setki. Silnik do 4000rpm mułowaty, potem chodzi normalnie, a od ok. 8000 dostaje kopa i przy odkręconej na maksa manecie fajnie rwie do przodu. W trasie jazda 130-140km/h to normalka. Silnika na zimno nie katowałem, jest bezawaryjny.\nJazda z pasażerem - jako kierowca czuję spadek osiągów, ale dziewczyny-plecaki wszystkie były zachwycone ;) .\n2. Spalanie. Minimalne jakie udało mi się osiągnąć to 4,33 litra na 100km ( jazda w okolicach 4200 obrotów ), a normalnie to 5-5,5 litra.\n3. Wygoda. Mam 184cm wzrostu, pozycję mam minimalnie pochyloną, 3h w siodle na raz i plecy nie bolą. Po 2h w siodle tyłek zaczyna doskwierać (także jak ktoś ma kasę albo tapicera, warto rozważyć wymianę siedziska na coś wygodniejszego). Ogólnie do turystyki spoko. Z takich ciekawostek: bak nie jest wypukły jak w ścigaczach, jest płaski/niski, mam 184cm wzrostu, mogę się co najwyżej bardzo zgiąć i być tuż nad bakiem, ale na baku nie da się położyć.\n4. Prowadzenie - maszyna jest wąska, mam krótsze lusterka, jest w miarę lekka (ok.185kg na sucho) i świetnie przeciska się w miejskich korkach. Łatwo się składa w zakręty. Ogólnie jestem bardzo zadowolony.\nA jak ktoś ma żyłkę do jazdy i przede wszystkim dobrą technikę, to w krętej trasie na GPZcie może obrabiać słabszych kierowców "sześćsetek" - na youtubie jest kilka filmików jak można śmigać GPZtą po torze.\n5. Hamulce - może mogłyby być nieco mocniejsze, ale te w zupełności wystarczają.\n6. Zawieszenie - nie znam się, mi pasuje ;) .\nZ innych ciekawostek, to ma fajny, rzadko spotykany warkot silnika rzędowej dwójki (większość spotykanych na drodze to z brzmienia jednak "odkurzacze" lub piły "kątówki" ;) ).\nOgólnie maszynę śmiało polecam motocykl.\nchce kupic GPZ 500 NA CO MAM ZWRÓCIC UWAGIE billi52@wp.pl czekam i pozdrawiam\nŚwietny motocykl. Tak samo dobry dla początkujących jak i bardziej zaawansowanych motocyklistów. Do 8 tyś łagodny jak baranek a powyżej... można poznać sportowe korzenie i zacięcie GPZtki :-) 60 koni wydaje się nie dużo, ale przy małej masie motocykla naprawdę wystarczy - 5 sekund do setki jak dla mnie to całkiem szybko. Ten motocykl jest uniwersalny i bije na głowę wszystkie 500tki pod każdym względem. Smukła sylwetka i mała masą pozwalają na bezproblemowe przeciskanie się w korkach, komfortowe zawieszenie dobrze wybiera nierówności po mieście, a owiewka dobrze chroni przed wiatrem w trasie. Robiłem długie wycieczki i nie było żadnych problemów. Pozycja ze sterami jest bardzo wygodna, pomiędzy typową sportową, a turystyczną. Jeśli motocykl jest odpowiednio serwisowany odwdzięczy się bezawaryjnością przez długie lata. Trzeba tylko uważać przy zakupie aby nie wziąć "trupa", bo wtedy nie ma co liczyć na tysiące kilometrów bez awarii, ale to się tyczy każdego motocykla.\nPolecam bardzo gorąco to kawasaki, a szczególnie wersję po lifcie czyli od 1994 roku.\nSuper sprzęt. Moje pierwsze duże moto. Mam już dwa lata i spisuje się rewelacyjnie. Pali 5-6 litrów, zależy jak odwine ;-)\nZa nieduże pieniążki bardzo ładny motocykl (moj jest z 2001), a do tego uniwersalny i wyróżnia się w tłumie prehistorycznych GSów i całej reszty :-) Do tego żadna 500tka nie ma szans :-) Latalem z kolegami na CBRkach i dawalo rade. Naprawde fajny sprzet.\nTakie opinie jak twoje powinny być z miejsca usuwane. Kompletnie bez sensu i strasznie stronniczo. Nie możesz porównywać GPZ do motorowerów i 125 bo zawsze będzie wychodzić na korzyść dużego motocykla.\nSpoko sprzecior. Szybki i wygodny, owiewka tez dobrze chroni przed wiatrem. Caly sezon bez awari, a zrobilem 12 tys km. Lać i zasuwać\nIdeał na pierwsze moto\nJak dla mnie, idealne moto na pierwszy "poważny" motocykl. Moc bardzo przyzwoita, spoko prowadzenie, a o cenie nawet nie będę wspominać. Sam motocykl praktycznie bezawaryjny i "bezobsługowy". Jedynym mankamentem może być waga motocykl, ponieważ w tej klasie (500) jest dosyć ciężki - dla mnie był to dobry trening przed większym, cięższym moto.\nRewelacyjne moto. Miałem dwa. Jeden słuzył mi do dojeżdzania do pracy.\nŁącznie zrobiłem koło 30 000 km i zadnych awarii.\nMotorek bardzo żwawy i świetnie wygląda. Tanie części.\nMa nisko siedzenie nadaje się także dla niższych motocyklistów.\nBardzo miło wspominam. Wygodne i łatwo się przkłada z kolana na kolano.\nTeraz ucze na nim jeździć drugą połówkę :-)\nwspaniała bestia.tak nazywa ją moja córka ma 10 lat latam z nią . motor z 1992 uwieżcie wspaniały . lewa w górę\nMotocykl dobry na poczatek, do nauki. W porownaniu z wiekszymi ustepuje im bardzo mocno. Da sie nim normalnie jezdzic i da sie go nawet lubic, ale ani nie prowadzi sie tak jak nowsze wieksze masyzny, ani nie ma tak dobrych hamulcy, nie jest tak stabilny, nie kladzie sie sam w zakrety. To taki motorek zeby sobie jechac na wprost bez szalenstw i wykorzystywania go do maksa bo wiele nie oferuje. Jest waski, malo pali, jest wiekszy niz 125 wiec jest super łącznikiem miedzy 125 a normalnym motocyklem. Jest dosc uniwersalny co oznacza ze nie ma co w nim szukac czegos wyjatkowego. Po zmianie na wiekszy czujemy ze warto bylo go miec i na nim sie uczyc ale nie tesknimy za nim.\nKolego w niektórych krajach są specjalne klasy tylko dla GPZ500 gdzie się na nich ścigają. Bez problemu schodzi się nim na kolano. Hamulce są ok, ale wersje na anglie z jedną tarczą faktycznie słabiej hamują. Jest bardzo stabilny i lekki. W zakręty idzie jak burza. Motor gwizda ... kolego\nMiałem GPZ 500 s z 2001 roku przez dwa lata. Było to moje pierwsze moto. Podobnie jak większość początkujących zastanawiałem się pomiędzy Honda CB 500, Suzuki GS 500, Yamahą XJ 600 Diversion. Wybór padł na GPZ 500 ponieważ jak to w przypadku moto zdecydowało serducho, a nie głowa. Zakupu nie żałuję. Fajny motocykl na początek. 60 KM jest wystarczające do doskonalenia jazdy. Mój egzemplarz był w oryginalnym czarnym malowaniu z czerwonymi okleinami, świetny wygląd i mało podobnych maszyn spotykałem. Pozycja jest na nim mimo wszystko pochylona i przy trasach powyżej godziny ciągłej jazdy trzeba było prostować plecy (wiem wiem zaraz ktoś powie" za mało doświadczenia, należało nogami kontrolować bak i było by ok", ale to nie tak. Moto po porostu ma duszę małego sportowca i tyle). Maszyna BEZAWARYJNA, jeśli dobrze kupicie i dopieścicie swój egzemplarz nie będzie powodów do narzekania. Polecam roczniki po 1995r., które mają dwie tarcze hamulcowe na przednim kole, ponieważ jest to jeden z minusów kawy- hamulce nie zwalają z nóg, i podobnie jak zawieszenie pozostawiają wiele do życzenia. Tyle, że jeśli nie macie doświadczenia z innymi moto to i tak nie macie porównania, a na początek są wystarczające. Polecam i życzę miłych wyjazdów i powrotów.\nFajna 500 ale trzeba dbać o silnik.\nTak na prawdę oprócz miejsca za owiewką dla kogoś pow 185cm, konieczności pilnowania stanu silnika regularnie i bez oszczędzania czy omykania, oraz różowo-seledynowych, starszych wersji (sprzed 1994r) z małymi felgami i wąskim tylnym balonem, EX-ami 50KM, 34KM, 38KM i 1 tarczą w wersji na Stany czy UK, to cała reszta jest super. Acha i do połowy lat 90tych grzybki mocujące boczki zadupka lubią się wyłamywać. Później nie wiem jak było.\nSzkoda, że nie dostał po 2000r odświeżenia takiego jak CB500 do CBF500. Zamiast tego zrobili takiego biednego golasa jak ER-5. Tyle że nie brzydki.\nGPZ500 S to motocykl szybszy i sprawniejszy niż inne 500-tki. Brakuje trochę niezniszczalności silnika Hondy CB. Oprócz tego pierdoły typu wydech lubi przypalić dół owiewki- pługa. Następuje to, kiedy odkręci się śruba mocująca fragment owiewki. Nie słychać tego ani nie widać, element nieco się przemieszcza w pobliże rury i po jakimś czasie można go palcami obłamać ponieważ włókno szklane jest przepalone niemal na wylot,.\nPodobno motocykl trwały ale często trafia w ręce niedoświadczonych motocyklistów i lecą zawory albo przy glebie pompa wody albo starta od zanieczyszczeń powietrza iglica wpada do cylindra i zakleszcza tłok.\nSuper moto w klasie 500 dla początkujących i nie tylko\nSuper motocykl na początek! Jak każdy zastanawiałem się nad innymi 500/600tkami typu XJ, CB, GS itd., ale GPZtka zdecydowanie wygrała, mimo że początkowo w ogóle nie brałem tego motocykla pod uwagę. Dlatego polecam wszystkim sceptykom najpierw zobaczyć i przejechać się nim a potem opiniować, bo można się pozytywnie zdziwić. Moto zaliczane do sportowo-turystycznej grupy, ale bliżej mu do sportowego. Co dla mnie osobiście było istotne przy wyborze to owiewki i niska waga. W połączeniu z stosunkowo niewielkimi gabarytami jak na tą klasę, czułem się dużo pewniej jako osoba początkująca. Posiada bardzo zrywny, dynamiczny silnik, reszta wymienionych wyżej nie ma startu do tego. Miękkie przednie zawieszenie. Hamulce spokojnie dają radę. Dobrze wchodzi w zakręty. Co do wyglądu opinie są podzielone, ale zdecydowanie lepiej wygląda wersja po lifcie. Na duuuży plus stosunek cena/jakość, za niewielkie pieniądze możemy stać się posiadaczem dużego motocykla z dobrym rocznikiem po 2000r. Spalanie liniowo zależne od tego jak się jeździ. Brak jakichkolwiek poważnych problemów w czasie eksploatacji.\nDo turystyki się nadaje, ale raczej takiej niedalekiej. Przy moim wzroście 184cm wydawał się nieco za niski i pozycja nie była do końca komfortowa. Prędkości przelotowe niewielkie rzędu 110km/h, powyżej to już piłowanie. Z minusów brak wskaźnika paliwa i zmiany biegów.\nDużo recenzji można znaleźć wpisując w sieci „Ninja 500” czyli tak jak nazywa się on w USA i gdzie był bardziej popularny niż u nas i dużej produkowany.


Według badania Barometr E-shopper przeprowadzonego przez DPDgroup, ponad połowa Europejczyków przynajmniej raz dokonała zakupów online w zagranicznym sklepie internetowym.\nMieszkańcy Francji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, czy Polski mniej chętnie zaglądają do zagranicznych sklepów internetowych, ponieważ najczęściej kupowane towary są dostępne lokalnie – wyjaśnia Rafał Nawłoka, prezes zarządu DPD Polska. Warto jednak zauważyć, że wśród rodzimych nabywców istnieje duże zainteresowanie ofertą z innych krajów – otwartość na możliwość dokonania zakupów w zagranicznym e-sklepie deklaruje 69 proc. Polaków – dodaje Rafał Nawłoka.\nNabywcy z Europy oczekują lepszych doświadczeń zakupowych w sklepach zagranicznych. Dotyczy to przede wszystkim procesu doręczenia i zwrotu, ponieważ nie wszystkie sklepy międzynarodowe biorą pod uwagę lokalne uwarunkowania lub ograniczenia sieci doręczeń – wyjaśnia Łukasz Zembowicz, członek zarządu, dyrektor ds. sprzedaży i marketingu w DPD Polska.\nPolskie sklepy internetowe, którym zależy na przyciągnięciu nabywców z innych krajów, powinny zwrócić uwagę właśnie na wysoki standard obsługi na ostatniej mili i realizowanie zwrotów na terenie całej Europy. DPD Polska wczytuje się w te wymagania i właśnie dlatego w tych dniach wdrożyła w pierwszych krajach możliwość realizowania płatności za pobraniem w doręczeniach międzynarodowych – dodaje Łukasz Zembowicz.


Oval car rear view mirror auto dimming replacement glass cell repair for bmw e46 m3 e39 m5 Sale - Banggood.com|Zakupy Polska\nLusterko wewnętrzne samochodu\nOwalne samochodowe lusterko wsteczne Auto ściemnianie Wymiana ogniwa szklanego do BMW E46 M3 E39 M5 COD\nDla E46 M3 E39 M5 Owalne lusterko wsteczne Auto ściemnianie Wymiana Naprawa ogniwa szklanego\nDla E46 M3 2000–2006\nDla E39 M5 1998–2003\n- Szklana komórka w lusterku wstecznym nie działa, co prowadzi do zniekształconego widoku, bąbelek na środku lustra lub komórka może nawet przeciekać, uszkadzając wnętrze pojazdu. Szklane komórki lusterka umieszczone w obudowie lusterka wstecznego E46 M3 i E39 M5 zwykle zawodzą; prowadząc do zniekształcania lub bulgotania szkła. Te ogniwa lustrzane OEM mają konstrukcję warstwową z płynem pośrodku, który zapewnia funkcję ściemniania. Wokół zewnętrznej krawędzi znajduje się uszczelka zatrzymująca płyn. Z czasem uszczelnienie to zrywa się, a wysoce korozyjny płyn ucieka z obudowy, co może uszkodzić wewnętrzne wykończenie / skórę w pojeździe.\n-Nasze szklane ogniwo można w prosty sposób zainstalować, zastępując oryginalne wadliwe ogniwo. Nie musisz wysyłać swojego lustra, możesz przeprowadzić tę naprawę w domu. Zaoszczędź koszt kompletnego nowego lusterka wstecznego, które zawierałoby szklane ogniwo OEM (podobnie jak jednostki używane) i tylko zawiodłoby. Za pomocą naszej ulepszonej szklanej celki możesz wymienić tylko element lusterka wstecznego, który zawodzi. Nasze ogniwo szklane jest produkowane zgodnie ze znacznie wyższymi standardami niż część OEM i jest zaprojektowane tak, aby nigdy nie przeciekać. Nasza komórka pozwala zachować tę samą funkcję automatycznego ściemniania; nasz zamiennik działa, przyciemnia i pasuje dokładnie tak samo, jak część OEM !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nTyp: Auto-dim Owalne lusterko wsteczne\nRozmiar: 27 * 11 * 5 cm / 10,63 * 4,33 * 1,97 cala\nNumery części: 51167892261, 51167892264, 51167892263\n-Dokładny i łatwy w instalacji.\n-Duży i niezakłócony widok z tyłu.\n-do użytku kierowcy i pasażera.\n- Zbudowany zgodnie ze ścisłymi standardami kontroli jakości.\n- Te ogniwa lustrzane OEM mają konstrukcję warstwową z płynem pośrodku, który zapewnia funkcję ściemniania.\n- Wokół zewnętrznej krawędzi znajduje się uszczelka utrzymująca płyn w płynie.\n1x Auto-dim Owalne lusterko wsteczne


Specjalsi ukraińskiej gwardii narodowej z nową bronią [WIDEO] | InfoSecurity24.pl\nJuliusz Sabak 15.10.2021 12:24\nJan 16 październik (11:30)\nzimny kubek 17 październik (05:37)\nXzibit 19 październik (08:38)\nsukces goni sukces 17 październik (19:02)\nela 16 październik (09:42)\nSzyszka 17 październik (08:50)\nSeeeb 17 październik (10:48)\nWania 17 październik (14:46)\nstefan 15 październik (22:33)\nI co z tego , masakra ta trójka żołnierzy z NGU wygląda na jakiś nastolatków , licealistów oderwanych od komputera.\nSarmata 17 październik (11:32)\nBo na zdjęcie wybrali tych o europejskim wyglądzie żeby wyglądali inteligentnie. Połowa ukrainców to azjaci.\nViktor 17 październik (10:41)\nobserwator 16 październik (08:03)\nJumo 16 październik (17:57)\nx95 15 październik (15:51)\nTen Zbrojar Z-15 składany jest co prawda na Ukrainie, ale najważniejsze części - w tym lufa - sprowadzane są z USA. Na marginesie, duża część słoniny (sała) - ulubionego przysmaku na Ukrainie - sprowadzana jest z Polski.\nela 16 październik (07:38)\nNa marginesie. Tłuste świnie, z których pozyskiwana jest ta słonina są skupowane po niższej cenie. Bo ponoć rynek nie chce tłustego mięsa. Ukraina, Białoruś czy Śląsk ma inne zdanie. W efekcie nasze rolnictwo rozwija się dzięki dopłatom z UE, a nie zysków z produkcji.\nSaw 15 październik (16:14)\nNóż się w kieszeni otwiera jak się to czyta i pomyśli o polskich procedurach w zakresie zakupów i rozwoju technologii.\nx95 15 październik (15:16)\nUkraińskich procedur w Polsce zdecydowanie bałbym się wprowadzać.\nStzrelec 15 październik (17:14)\nNo ale ze co, ze AR-y maja swoje? No prosze cie, sa dwie frimy prywatne w Posce ktore tez klepia swoje, w tym jedna ktora tlucze wszystkie wazniejsze podzespoly wlacznie z suwadlami i zamkami, a w USA jest tego pierdyliard. Zaden rocket science. Poza tym


Preparat Aphidend można stosować do różnych upraw.\nButelka o pojemności 500 ml zawiera poczwarki w czarnych kolebkach glebowych zmieszane z wermikulitem i uzyskuje się z niej 10.000 muchówek .\nOtworzyć butelkę wewnątrz szklarni. Umieścić butelkę na podłożu lub zawiesić między roślinami (w celu zapewnienia ochrony przed mrówkami). Po przepoczwarzeniu muchówki opuszczą butelkę.\nButelkę o pojemności 100 ml należy umieścić na podłożu lub zawiesić, uważając, aby nie rozsypać zawartości. Zasięg działania zawartości jednej butelki preparatu Aphidend wynosi około 3000 m2. Aby wprowadzić co najmniej trzykrotnie większą liczbę muchówek na 1 m2, należy użyć butelki o pojemności 500 ml.\nAPHIDEND dawka m²/opakowanie odstep (dni) czestotliwosc uwagi\n1.000 7 ciągle Użycie butelki 100 ml\n100 7 ciągle Użycie butelki 500 ml\nLepsze rezultaty uzyskuje się w warunkach wysokiej wilgotności względnej. Temperatura nocą powinna wynosić powyżej 16°C, by umożliwić pryszczarkom składanie jaj.\nPoczwarki należy chronić przed wysuszeniem, a zatem ich nie rozrzucać.\nImago: 2,5 mm długości, delikatne muchówki o długich nogach\nJaja: podłużne, 0,1 x 0,3 mm długości, błyszczące, pomarańczowo-czerwone\nLarwy: 0,3-3 mm długości, pomarańczowe, występują w koloniach mszyc\nPoczwarki: w podłożu\nDorosłe muchówki są aktywne nocą. Przywabia je zapach spadzi wydalanej przez mszyce. Jaja składane są w kolonii mszyc. Larwy paraliżują mszyce i wysysają wnętrze ich ciała.\nZabite przez larwy mszyce zwisają z liści zawieszone na aparacie gębowym. Z czasem wysychają, stają się brązowe lub czarne i rozkładają się.\nPo otrzymaniu przechowywać produkt przez maksymalnie 1–2 dni w temperaturze 8–10°C, bez dostępu światła słonecznego


Kontrolne dylematy – Zamówienia Publiczne Doradca\nNa portalu Urzędu Zamówień Publicznych zamieszczony został dokument, obrazujący wyniki kontroli zamówień współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej, przeprowadzonych w roku ubiegłym. Warto się z nim zapoznać dokładnie, nie tylko dlatego, że jest ciekawy i pouczający, ale także dlatego, iż uświadamia, jak ważna jest kontrola zamówień publicznych. Nie tylko tych, które są współfinansowane ze środków europejskich. Zapewne już niedługo, podczas prac nad projektem nowego Prawa zamówień publicznych, trzeba będzie szukać odpowiedzi na pytanie, jak usprawnić system kontroli, spowodować, aby był nie tylko sprawny, ale i efektywny. I tu pojawić się może, jak sądzę, pierwszy dylemat, związany z tym, co kto przez tę efektywność rozumie. Przecież prowadzone dzisiaj kontrole przynoszą określone efekty. Ujawniają błędy oraz naruszenia przepisów popełniane przez zamawiających, dają podstawę wymierzania kar pieniężnych bądź składania wniosków do sądu o unieważnienie umowy. To wszystko prawda. Tyle tylko, że kontrola zamówień publicznych, niezależnie od tego, jaki organ ją prowadzi, dotyczy zwykle przestrzegania przepisów, kwestii proceduralnych, formalno-prawnych, poprawności prowadzonej dokumentacji, dochowania terminów etc.\nNie ulega wątpliwości, że są to sprawy ważne, nawet bardzo, ale czy tylko do tego ograniczać się powinna zamówieniowa kontrola? Z punktu widzenia interesu budżetu państwa czy samorządu, a przecież instytucja kontroli stoi na straży tego interesu, liczy się przecież nie tylko formalna poprawność prowadzonych procedur, ale gospodarność i racjonalność zakupów, dokonywanych w ich wyniku za publiczne pieniądze. Jeśli tak, pojawia się dylemat drugi, lub, jak kto woli, pytanie kolejne o istotnym znaczeniu systemowym – czy kontrola zamówień publicznych, obok sprawdzenia poprawności formalnej postępowania, „rutynowo” powinna oceniać wybór najkorzystniejszej oferty, biorąc pod uwagę nie tylko cenę, ale także aspekty ekonomiczne oraz gospodarność i racjonalność dokonanego wyboru. Jakiś czas temu zapytałem o to zaprzyjaźnionego wójta, który w prostych słowach wyjaśnił mi, że on tu żadnego dylematu nie widzi. O racjonalność bądź aspekty ekonomiczne zamówienia nikt go raczej nie pyta, co najwyżej sprawdza, czy było w planach inwestycyjnych lub zakupowych. Jeśli więc wybierze ofertę najtańszą i będzie to formalnie poprawne, nikt się do niego nie przyczepi, jeśli natomiast zdecyduje się na ofertę drugą bądź trzecią w rankingu cenowym, albo, nie daj Boże, najdroższą, poważne kłopoty ma jak w banku. Uważa w związku z tym, że nie ma co filozofować, komplikować sobie życia wyszukanymi kryteriami oceny ofert czy warunkami udziału w postępowaniu oraz określaniem algorytmów oceny ich spełniania kiedy wiadomo, że nie tu jest pies pogrzebany. Po pierwsze – w kwitach ma się wszystko zgadzać, po drugie – zakup ma być gospodarny, oszczędny, to znaczy tani. Tego nauczył się metodą prób i błędów, dzięki rozmaitym kontrolom właśnie.\nNie wiem, czy ów wójt mówił prawdę, czy żartował, czy też chciał mi coś uświadomić. Niezależnie jednak od tego, opis problemu jest ciekawy i pouczający, bowiem wynika z niego jasno, że zarówno model, jak i „filozofia” kontrolowania zamówień publicznych muszą ulec istotnym zmianom. Strona formalno-prawna prowadzonych postępowań oraz udzielanych zamówień nie może być kontrolowana w oderwaniu od ich efektów. Dokonywanie zakupów w sposób formalnie poprawny, zgodny co do literki ze wszystkimi przepisami, ale ekonomicznie wątpliwych czy narażających zamawiającego na poważne kłopoty to nie tylko głupota, ale patologia, taka sama albo gorsza, jak świadome łamanie przepisów Pzp. Niestety, bardzo rzadko jest to w wyniku kontroli piętnowane, a jeszcze rzadziej karane. Nie słyszałem jakoś, aby za paskudną i głośną wpadkę, związaną z wyborem „najkorzystniejszej oferty” przy budowie odcinka autostrady A2 ktokolwiek ucierpiał.\nNajwyższa pora aby kontrolujący uświadomili sobie, że przestrzeganie opisanych w ustawie procedur nie jest celem samym w sobie, a jedynie środkiem prowadzącym do celu. W przeciwnym razie wciąż nie rozwiązany pozostanie kolejny dylemat: co jest ważniejsze – forma czy treść.\nStrona formalno-prawna prowadzonych postępowań oraz udzielanych zamówień nie może być kontrolowana w oderwaniu od ich efektów.\nBADANIE PRZESTĘPCZOŚCI GOSPODARCZEJW POLSCE


Jak dbać o garnki żeliwne? - Smaczne życie\nto inwestycja na długie lata, pod warunkiem, że będą prawidłowo użytkowane, przechowywane i pielęgnowane. Tylko wtedy zachowają wszystkie swoje właściwości. Oferowane przez nas garnkiGarnki ŻeliwneWyprofilowana pokrywa stwarza zamknięty obieg pary i wody w naczyniu, co poprawia walory smakowe i wartość odżywczą dań\npokryte są warstwą porcelanowej emalii, która pod względem konserwacji nie jest tak wymagająca jak surowe żeliwoŻeliwoŻeliwo rozprowadza ciepło równomiernie i stopniowo pozwalając na całkowitą kontrolę procesu gotowania\n. Jednak nie oznacza to, że nie trzeba o nie dbać.\nnależy nagrzewać stopniowo. Dlatego podczas gotowania nie powinno się ustawiać pod nimi dużego płomienia lub grzania. W przypadku kuchenek indukcyjnych to samo dotyczy funkcji Boost. Należy pamiętać, że żeliwoŻeliwoŻeliwo rozprowadza ciepło równomiernie i stopniowo pozwalając na całkowitą kontrolę procesu gotowania\nznakomicie przewodzi ciepło i wraz ze wzrostem temperatury lekko się rozpręża. Szybkie nagrzewanie, a co za tym idzie nagłe rozprężenie, spowoduje uszkodzenie\nnie są odporne na nagłe zmiany temperatury. Nie tylko nie należy ich szybko nagrzewać, ale również i schładzać. Po zakończeniu gotowania lub smażenia, naczynie należy odstawić do wystudzenia i dopiero wtedy można je umyć lub schować.\nAby dobrze zabezpieczyć garnkiGarnki ŻeliwneWyprofilowana pokrywa stwarza zamknięty obieg pary i wody w naczyniu, co poprawia walory smakowe i wartość odżywczą dań\n, dobrze jest co jakiś czas po umyciu przetrzeć je ręcznikiem papierowym delikatnie nasączonym olejem roślinnym. Dzięki temu prostemu zabiegowi powłoka nieprzywierająca zachowa swoje właściwości na dłużej.\nNiezależnie od daty zakupu i intensywności użytkowania emaliowane o garnkiGarnki ŻeliwneWyprofilowana pokrywa stwarza zamknięty obieg pary i wody w naczyniu, co poprawia walory smakowe i wartość odżywczą dań\nnależy dbać już od pierwszego użycia. Zagwarantuje to ich długą trwałość\nTagged in emaliagarnki żeliwnegotowanie\n« Kilka faktów na temat francuskiej emalii ceramicznej


Save Me - 5SOS Fanfiction\n#24 Było koszmarnie\nUpiłem łyk kawy. Podniosłem głowę, gdy drzwi w końcu się otworzyły. Do środka wszedł Luke. A to właśnie na niego czekałem. Od razu zauważyłem w jego ręku niewielki plik kartek. Uśmiechnął się, podchodząc bliżej. Wstałem z miejsca, odstawiając kubek na bok. Obszedłem biurko, by stanąć naprzeciwko niego. Chłopak przekazał mi papiery.\n– Tu masz wszystko – powiedział, nie odrywając ode mnie wzroku.\n– Zjemy razem lunch? – zapytałem, odkładając wszystko na biurko.\n– Nie wiem, czy Michael mnie wypuści – rzucił, krzywiąc się. – Od tej całej sprawy z Johnem dostaje kompletnego świra. – Przekręcił oczami, a następnie sięgnął do kieszeni. Wyciągnął z niej wyciszony, ale wibrujący telefon. Odwrócił go ekranem do mnie. – Widzisz? Przed chwilą wyszedłem, a to już chyba dziesiąte połączenie od niego.\n– O co tym razem chodzi?\n– Idą razem do kina – odpowiedział, marszcząc nos. Wyglądał teraz naprawdę uroczo. – Chce ode mnie kolejnych rad, ale nie oszukujmy się, ja się wcale na tym nie znam.\n– Widać uznał cię za dobre źródło informacji – powiedziałem z rozbawieniem. Luke zerknął na mnie, a potem ciężko westchnął. – Dzisiaj zaczyna się weekend, więc trochę od niego odpoczniesz.\n– W końcu. Naprawdę go lubię, ale nie mogę się doczekać wolnego. – Dotknąłem lekko jego policzka, a on od razu uśmiechnął się szeroko. – Pomyślałem, że może dzisiaj zjemy na mieście.\n– Dobry pomysł. Dzisiaj przyjeżdża Ben, więc przy okazji wyciągniemy go z domu – odparłem, kiwając głową.\n– A jutro jemy u nas. Joy przyjedzie?\n– Mama nie odpuści takiego zaproszenia – powiedziałem ze śmiechem. – Mojego taty jednak nie będzie.\n– Rano wezwali go do pracy.\nLuke już chciał odezwać się ponownie, ale nagle komórka w jego dłoń znów zaczęła wibrować. Obaj spojrzeliśmy na wyświetlacz. Michael nie dawał za wygraną. Chłopak prychnął pod nosem, robiąc niezadowoloną minę. Nie mogłem się powstrzymać i cichy śmiech wydostał się z moich ust. Luke zerknął na mnie, a potem przekręcił oczami.\n– Czuję się, jak zawodowy psychoterapeuta – wymamrotał, ignorując połączenie.\n– Jak ekspert od spraw sercowych.\n– To ty się na tym znasz lepiej. Nie rozumiem, czemu przychodzi z tym do mnie.\n– Ma cię pod ręką.\n– Nadal uważam, że powinien przyjść z tym do ciebie – odparł, krzyżując ręce na klatce piersiowej.\n– Ja tam nie mam nic przeciwko, by rozmawiał o tym z tobą.\nChłopak zmrużył oczy, a ja znów zacząłem się śmiać. Wyglądał naprawdę zabawnie, jak próbował wyglądać na wściekłego. Wiedziałem jednak, że nazbyt to wyolbrzymia i zły wcale tak do końca to nie jest. Uśmiechnąłem się, lekko przeczesując palcami jego włosy. Luke zrobił naburmuszoną minę, nadymając dodatkowo policzki. W końcu sam nie wytrzymał i zaśmiał się cicho.\n– Hemmings, ja do ciebie dzwonię, a ty migdalisz się ze swoim księciem z bajki!\nObaj podskoczyliśmy, kiedy Clifford wparował do pokoju. Zacisnął usta, mierząc wzrokiem najpierw mnie, a później jego. Przekręciłem oczami, patrząc na kumpla z niedowierzaniem. Michael momentami naprawdę przesadzał. Oprócz tego lubił, kiedy świat kręcił się głównie wokół niego, co sprawiało, że to jego osoba musiała być numerem jeden.\n– Zaniosłem papiery tak, jak prosiłeś – rzucił od niechcenia blondyn.\n– Wracamy do pracy – zarządził Michael, łapiąc go za ramię.\n– Do takiej prawdziwej pracy? – odparłem ze śmiechem.\n– Tak, Luke musi mi pomóc w doborze koszuli na dzisiejszy wieczór – wymamrotał, a potem pociągnął Hemmingsa w stronę drzwi.\nZdążyłem wyłapać jeszcze zrezygnowaną minę blondyna. To sprawiło, że znów zacząłem się śmiać. Tym razem jednak sam do siebie, bo tamta dwójka zdążyła już się ulotnić. Nie ma co, Luke miał przerąbane.\nZerknąłem na Caluma, który uważnie rozglądał się w poszukiwaniu miejsca parkingowego. Następnie odwróciłem się w stronę bocznej szyby. Przez moment przyglądałem się znajomej okolicy. Zdążyłem się przyzwyczaić do tego miejsca i na daną chwilę nie wyobrażałem sobie tego, bym musiał z niej zrezygnować. Bym musiał się stąd wyprowadzić. Nawet jeśli miałbym się przenieść na drugi koniec miasta. Ta część Bostonu stała się moim domem. Teraz już o wiele śmielej mogłem ją tak określać.\nW końcu samochód zwolnił, a następnie zatrzymał się na samym końcu bloku, w którym mieszkaliśmy. Odpiąłem pas, a potem znów skupiłem wzrok na Calumie. Chłopak uśmiechnął się do mnie z rozbawieniem. Nadal pewnie po głowie chodziło mu moje narzekanie na jego kumpla, który angażował mnie i to, aż za mocno, w swoje życie uczuciowe. Wieczne pytania o to, co i jak ma robić, na dłuższą metę były po prostu męczące. Domyślałem się, że Michael chce po prostu, by wszystko wyszło perfekcyjnie, ale… dlaczego ja? Hood zaś miał z tego niezłą zabawę.\n– Już się nie denerwuj – powiedział, kiedy westchnąłem ciężko pod nosem. – Przed nami cały wolny weekend. Odpoczniesz.\n– Mam jedno kontrolne pytanie – zacząłem, nie odrywając od niego wzroku.\n– Czy jako mój facet nie powinieneś mnie bronić przed swoim przyjacielem? – Hood zacisnął usta, starając się nie parsknąć śmiechem. Zrobiłem poważną minę, mrużąc jednocześnie na niego oczy, co rozbawiło go jeszcze bardziej. Po chwili wsłuchiwałem się w jego cichy śmiech. – Mogę powiedzieć, że przez niego cierpi moja psychika, a to poważny problem.\n– On tylko chce…\n– Ja wiem, że chce pomocy, ale… Mam ochotę strzelić sobie w łeb, jak jeszcze raz usłyszę coś na temat jego randek i Johna.\n– Jak chcesz, to mogę z nim pogadać.\n– Nie – odpowiedziałem, kręcąc dodatkowo głową. – Naprawdę dużo dla mnie zrobił i nie chcę, by mnie wziął za jakiegoś niewdzięcznika czy coś i…\n– Luke, to, że załatwił ci robotę, nie ma tu nic do rzeczy. Jeśli cię to naprawdę męczy, powinniśmy poruszyć z nim ten temat.\nKiedy tylko to powiedział, poczułem się głupio. W końcu Clifford nie robił nic złego. W sumie powinienem się cieszyć, że zmienił podejście i chce stworzyć z Johnem coś fajnego. Powinienem być też zadowolony z tego, że ktoś taki jak on chce rady, od kogoś takiego jak ja. Że mnie słucha i ceni moje zdanie w kwestii miłości. A ja narzekam… Dobra, chyba faktycznie powinienem przestać o tym myśleć. Zostawić to w spokoju i skupić się na tych wolnych dniach, które spędzę z najważniejszymi osobami w moim życiu.\nWysiadłem z auta. Zamknąłem drzwi i przeszedłem na chodnik. Zdążyłem się odwrócić w stronę wejścia do bloku, gdy w pobliżu niego zatrzymała się taksówka. Kiedy Calum pojawił się obok mnie, razem ruszyliśmy w kierunku samochodu. A ja ani na moment nie oderwałem od niego wzroku, mając cichą nadzieję na to, że z środka wyłoni się mój brat. W końcu miał zjawić się popołudniu. I pod tym względem wcale się nie pomyliłem. Na mojej twarzy zagościł szeroki uśmiech, gdy zobaczyłem znajomą sylwetkę.\n– Cześć, braciszku! – zawołał, machając ręką. – Calum!\n– Cześć, Ben!\nZatrzymaliśmy się obok, kiedy chłopak wyciągnął z bagażnika niewielką torbę. Podziękował kierowcy, a następnie rzucił bagaż na chodnik. Podszedł bliżej, szybko mnie obejmując. Potem przywitał się w taki sam sposób z Calumem.\n– Idziemy? – zapytałem.\n– Jest jeszcze jedna sprawa – powiedział, a potem zerknął w kierunku taksówki. Dopiero wtedy zorientowałem się, że kierowca nie odjechał. Zmarszczyłem lekko nos, nie wiedząc, o co mu chodzi. Ben przestał się uśmiechać, robiąc przepraszającą minę.\n– Witaj, Luke.\nCałkowicie mnie zmroziło, kiedy usłyszałem ten znajomy głos. Moje serce od razu przyspieszyło. Szybki dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie. Te wszystkie emocje nie były jednak pozytywne. Nie były przyjemne i dobre. Moje ciało reagowało w taki sposób, bo nagle obleciał mnie kompletny strach. A on powiększył się jeszcze bardziej, kiedy kobieta wysiadła z samochodu.\nSpojrzałem w oczy mojej matce. To były te same oczy, w które wpatrywałem się z nadzieją, gdy mój ojciec rugał mnie za to, kim tak naprawdę jestem. Kiedy mówił, że bycie osobą innej orientacji jest obrzydliwe i chore. Kiedy krzyczał, miażdżąc moje poczucie własnej wartości i pewność siebie. To były te same oczy, w których próbowałem odnaleźć pocieszenie i jakąkolwiek pomoc. Ale nic z tych rzeczy nigdy się nie pojawiło. To nigdy nie nadeszło, a ja w końcu zdecydowałem się na ucieczkę.\nLiz nie podeszła, nie objęła mnie, nie zrobiła niczego, co by zrobiła normalna matka po tak długim niewidzeniu się z własnym dzieckiem. Z drugiej strony sam mogłem wykonać pierwszy krok, ale te wszystkie paraliżujące emocje, nie pozwoliły mi nawet odrobinę się ruszyć. Mięśnie miałem tak mocno spięte, jakby moje ciało czekało na jakiś atak. Jakbym zaraz miał znów doświadczyć tego wszystkiego, co działo się w Rochester. Zdołałem wydobyć z siebie tylko ciche powitanie, które było ledwo słyszalne.\n– Mamo, to Calum Hood – przedstawił mojego chłopaka Ben.\n– Miło mi panią poznać, pani Hemmings – odpowiedział od razu Hood, uśmiechając się do kobiety.\n– Liz Hemmings – powiedziała, mierząc go wzrokiem od góry do dołu. Wiedziałem, że już zaczyna go oceniać. Calum jednak udał, że to spojrzenie wcale nie jest w jakiś sposób dla niego krępujące. Nadal się uśmiechał.\n– Zapraszamy do nas… – zaczął Hood.\n– Nie ma takiej potrzeby – przerwała mu Liz, machając jednocześnie ręką. – Dopiero przyjechałam i chciałabym w spokoju się odświeżyć. – Spojrzała na Bena. – Na pewno chcesz siedzieć im na głowie?\n– Wolę być z nimi, niż w najlepszym hotelowym pokoju – powiedział Ben z uśmiechem.\n– Jeśli tego właśnie chcesz – odparła, wzruszając ramionami. – Zarezerwowałam nam stolik w restauracji. Ben ma pełen adres. Chciałabym się z wami tam spotkać o siódmej. – Teraz znów skupiła niebieskie oczy na Calumie. – To zaproszenie kierowane jest również do ciebie. Chętnie poznam przyjaciela mojego syna.\n– Mam nadzieję, że przyjdziecie – powiedziała, spoglądając na mnie.\n– Przyjdziemy – wydusiłem, kiwając dodatkowo głową.\n– W takim razie do zobaczenia – odparła, a potem wsiadła z powrotem do taksówki. Wychyliła się jeszcze i dodała: – Tylko się nie spóźnijcie.\nZaraz po tym zamknęła drzwi, a kierowca ruszył. Przez moment patrzyłem na oddalający się samochód. Kompletnie nie miałem pojęcia, co się właściwie działo. Skąd wzięła się Liz i dlaczego Ben nic mi nie powiedział. Jeśli chciał zrobić mi niespodziankę, to niestety wyszło całkiem odwrotnie. Nie przy relacji, jaką mieliśmy.\n– Ale to było koszmarne – usłyszałem głos brata. – Chętnie poznam przyjaciela mojego syna – pociągnął, naśladując jej ton. – Kaszana, prawda? Luke?\n– Luke! – krzyknął Calum, ale ja już go nie słuchałem.\nRuszyłem szybkim tempem w stronę drzwi, które prowadziły do bloku. Chciałem jak najszybciej znaleźć się w bezpiecznym miejscu. A za takie uważałem mieszkanie Caluma. Miałem wrażenie, że od tego stresu i zdenerwowania telepię się już na całym ciele. Serce dalej łomotało mi w klatce piersiowej, a oddech spłycił się, jakbym nie był w stanie wziąć jednego porządnego wdechu. Czułem się tak, jakbym miał zaraz dostać jakiegoś ataku. Obawiałem się też tego, że zaraz nie wytrzymam i rozpłaczę się jak małe dziecko. Małe przestraszone dziecko, które jest przerażone perspektywą spotkania się z własną matką.\nMiałem problem z otworzeniem drzwi. Ręka z kluczami tak cholernie mi się trzęsła, że trafienie w zamek, było naprawdę trudne. Ale w końcu się udało. Wpadłem do mieszkania. Ściągnąłem pospiesznie buty, a następnie przeszedłem do sypialni, zamykając za sobą drzwi z lekkim trzaskiem. Usiadłem na łóżku, podciągając nogi do klatki piersiowej. Owinąłem je rękami, wciskając w nie twarz.\nNie mogłem uwolnić się od tego paraliżującego mnie od środka strachu. A widok Liz stojącej przed blikiem, znów przywołał te wszystkie niemiłe i złe wspomnienia, o których tak bardzo chciałem zapomnieć. Chciałem, by zniknęły. Chciałem, by w końcu przestały na mnie wpływać. Chciałem się czuć znowu tak samo dobrze jak wcześniej. A nie jak inny gatunek człowieka. Ten całkowicie gorszy.\nPrawda była taka, że nie byłem przygotowany na takie spotkanie. Nie po takim czasie i nie po tym, co się działo. Choć miałem zamiar kiedyś zobaczyć się z Liz i w spokoju porozmawiać, to jednak nie sądziłem, że ten czas nastanie właśnie teraz. Z drugiej strony było też tak, że nie byłem całkiem przekonany do tego, by w ogóle się z nią widzieć. Nadal zastanawiałem się nad potencjalną drogą do wybrania. Teraz jednak wszystko się zmieniło. Ta decyzja została podjęta beze mnie. Postawiono mnie po prostu przed faktem dokonanym, a ja na daną chwilę nie umiałem sobie z tym poradzić. Czułem jednak, że to wszystko okaże się być całkowitą porażką.\nWszedłem do cichego mieszkania. Wiedziałem jednak, że Luke gdzieś tu jest. Tuż za mną był Ben. Rozejrzałem się raz jeszcze po salonie. W końcu mój wzrok skupił się na drzwiach od sypialni. Byłem w stu procentach pewien, że właśnie tam znajdę chłopaka.\nJego reakcja wcale nie była dla mnie zaskoczeniem. Szczególnie że opowiadał mi o tym, co się działo, gdy był jeszcze w Rochester. Mówił mi też o rozmowach telefonicznych z matką, które nie należały do udanych – pomijając tą ostatnią. Jej osoba nie kojarzyła mu się z czymś dobrym. Martwiłem się o niego od samego początku, kiedy tylko zobaczyłem, jak mocno jest zdenerwowany. Tylko ślepy by nie zauważył tego stanu, w jakim się znalazł. A kiedy jego matka w końcu wsiadła z powrotem do taksówki, coś w nim pękło, a on ratował się przed wszystkim klasyczną ucieczką.\n– Calum, ja naprawdę nie chciałem, by tak wyszło – powiedział Ben.\nSpojrzałem na starszego Hemmingsa. Zacisnął lekko usta, a ja byłem pewny, że w środku czuje poczucie winy. Nie chciałem go osądzać z góry, ale sam w jakimś stopniu obarczałem go winą za to, co właśnie miało miejsce. Być może było to spowodowane w dużej mierze tym, że chciałem Luke'a uchronić przed wszystkim. A teraz to mi się nie udało.\n– Mogłeś, chociaż go uprzedzić – odparłem cicho. – Wystarczyłby głupi SMS.\n– W porządku, stało się.\n– Co z…\n– Zajmę się nim, a ty rozgość się, okej?\n– Calum? – odezwał się Ben po raz kolejny. Odwróciłem się znów w jego stronę. – Ja sam nie pomyślałem o tym, by się z nim skontaktować. Po prostu chyba byłem w szoku, że Liz od tak uznała, że jedzie do Bostonu razem ze mną. Ja… nawet nie zaprotestowałem. Nawet nie dopytałem, dlaczego jej tak bardzo na tym zależy.\n– Mieli się spotkać – odpowiedziałem, uznając, że nie warto teraz robić z tego wielkiej tajemnicy. – Ale wasza matka nie powiedziała dokładnie kiedy.\nBen spuścił wzrok. Wziąłem głębszy wdech i ruszyłem w stronę sypialni. Cicho wszedłem do środka. Od razu zobaczyłem go siedzącego na łóżku. Skulił się, obejmując rękami nogi. Nie podniósł głowy, choć bardzo dobrze wiedziałem, że musiał wiedzieć to, że nie jest już w pokoju sam.\nWypuścił cicho powietrze z ust, kręcąc głową. Jego twarz nadal ukryta była za rękami, więc nie widziałem dokładnie, w jakim był stanie. Podszedłem do łóżka, a potem usiadłem na materacu, tuż obok niego. Delikatnie przejechałem palcami po jego blond włosach. Zauważyłem, jak mocniej zaciska palce na swoich przedramionach.\n– Jeśli chcesz wiedzieć, to nie, nie marzę się jak dzieciak – powiedział, a jego głos mimo wszystko lekko zadrżał, jakby był tego bliski. – Po prostu poczułem się… – Urwał, a ja usłyszałem, jak bierze kolejny głęboki wdech. – Ona nie jest jak Joy, Calum, ona wywołuje we mnie te wszystkie… Przypomniały mi się jej wszystkie słowa i… poczułem się tak, jakbym miał zaraz dostać ataku paniki.\n– W porządku – odparłem, nadal delikatnie przeczesując jego włosy. – Ja wcale ci się nie dziwię. Twoja relacja z Liz nie jest łatwa. Ale może właśnie teraz ma nastąpić ten przełom, o którym kiedyś mówiliśmy?\n– Widziałeś jej wzrok? Jak ona się na ciebie patrzyła? Jak patrzyła się na nas? – mówił dalej, nadal nie zmieniając pozycji. – Mogę się założyć, że jej postawa wcale się nie zmieniła.\n– Nie dowiesz się tego, dopóki z nią nie porozmawiasz.\n– Ta kolacja to będzie pieprzona klęska. Ja nawet nie chcę tam iść, bo… nie chcę, by cię obraziła, byś musiał tego słuchać.\n– Przepraszam, Cally.\n– Luke, posłuchaj. Mam to gdzieś, czy mnie obrazi czy nie. Nie musisz się tym przejmować. Jestem z tobą, a nie z nią. To ciebie kocham i to ty jesteś dla mnie najważniejszy. Spróbuj się przełamać i idź z nami na tę kolację.\n– To będzie porażka.\n– Jeśli tak, to wyjdziemy wcześniej. Jeśli tylko coś ci się nie spodoba, nie będziesz czuć się komfortowo lub Liz w jakikolwiek sposób na ciebie naskoczy, wyjdziemy. Ja i ty. Razem, okej? – Pokiwał głową. – Daj jej szansę, bo może faktycznie chce wszystko naprawić, a skoro tu jest, to warto spróbować.\n– Pokładasz zbyt wielkie nadzieje, w niektórych ludzi, Calum.\n– Może jestem naiwny, ale jeśli tam nie pójdziesz, nie będziesz dokładnie wiedział, na czym stoisz.\n– Pójdę – powiedział w końcu.\n– A ja będę cały czas obok ciebie – odparłem, nie odrywając od niego wzroku. – Przytulić cię?\n– Nie, bo jak tylko to zrobisz, to na bank się poryczę – odpowiedział, a jego głos stał się odrobinę pewniejszy, jakby to całe zdenerwowanie powoli z niego schodziło. – Cal?\n– Potrzymasz mnie za rękę?\n– Jasne – powiedziałem, przybliżając się do niego. Pocałowałem wierzch jego dłoni, a potem chwyciłem go za rękę, tak jak tego chciał. Jego palce od razu owinęły się wokół mojej skóry.\n– We dwójkę damy radę – odparłem, a potem zerknąłem w kierunku drzwi.\nBen zagryzł wargę, nie odrywając wzroku od tej sceny, która rozgrywała się w sypialni. Zmieszał się odrobinę, gdy zauważył, że i ja na niego patrzę. Spuścił głowę, przez moment obserwując swoje stopy. Czy jego poczucie winy wzrosło? Bardzo możliwe. Teraz jednak, kiedy cała sytuacja powoli się uspakajała, nie chciałem, by i on czuł się źle. W końcu to był Ben. Popełnił błąd, ale był tylko człowiekiem. Błędy są wpisane w nasze życie. Ważne jest jednak to, by wyciągnąć z nich lekcje na przyszłość. A on bardzo dobrze to wiedział.\nKiedy niebieskie oczy chłopaka ponownie skupiły się na mojej osobie, kiwnąłem głową, przywołując go do nas. Niepewnie wszedł do środka. Poczułem, jak Luke ponownie się spiął, kiedy wyłapał to, że nie jesteśmy już sami. Ben usiadł po drugiej stronie łóżka. Położył bratu dłoń na ramieniu.\n– Jestem z wami – odparł, nawiązując do naszej krótkiej wymiany zdań, która miała przed chwilą miejsce. – Więc jest nas trójka. Jeśli nasza matka zrobi cokolwiek, co dotknie waszej dwójki, to nie zamierzam wdawać się z nią w bezsensowne dyskusje. Wychodzę z restauracji razem z wami. Zasługujesz na szczęście, Luke, i jeśli ona nie zmieniła poglądów w kilku sprawach, to nie mam z nią, o czym rozmawiać. – Blondyn pociągnął cicho nosem, a ja od razu przejechałem palcami po jego dłoni, w celu uspokojenia go. Miałem nadzieję, że ten ograniczony kontakt mu w tym pomoże. – Jesteśmy drużyną przeciwko złej czarownicy.\n– Ben – rzuciłem i mimo wszystko się zaśmiałem.\n– Stwierdzam tylko fakt – odparł, a po jego zachowaniu zauważyłem, że i on nieco wyluzował. Po chwili na mojej twarzy pojawił się uśmiech, kiedy usłyszałem, że i Luke zaśmiał się cicho. Ja i Ben wymieniliśmy spojrzenia.\n– Musimy przegrupować siły – zacząłem, a chłopak pokiwał głową – i przyszykować się do nowej misji. Będzie trzeba się pewnie wcisnąć w coś elegantszego.\n– Kurwa, nie odebrałem smokingu z pralni – rzucił Ben, teatralnie wzdychając. Następnie dźgnął blondyna palcem w ramię. – Tylko się nie spóźnijcie, bo rzucę na was urok, wy niewdzięcznicy! – powiedział, udając Liz. – Ja się tak starałam, sama restaurację wybrałam, a wy macie czelność się spóźnić. – Luke podniósł w końcu głowę i ponownie cicho się zaśmiał. Cieszyłem się z tego, że jego mały kryzys zaczął faktycznie mijać. – O ile zakład, że mamuśka Hemmings przyleci na kolację na miotle?\n– Ben! – odparł Luke, a potem wszyscy parsknęliśmy śmiechem.\nPo mojej wcześniejszej reakcji na widok matki, która była nazbyt emocjonalna, postanowiłem, że muszę podejść do tego z większym spokojem. Znaleźć w sobie pokłady wyciszenia, nie dać się sprowokować i spróbować uwierzyć w naprawę relacji, tak samo jak robił to Calum. Nie było to jednak łatwe. W końcu dobrnąłem do tego momentu, w którym to zamiast wyciszenia, zyskałem rezygnację i wycofanie. Wiedziałem jednak, że nie mogę odpuścić. Gdybym tylko to zrobił, Liz miałaby kolejną okazję do tego, by mieć do mnie pretensje, jednocześnie wytykając mi wszystkie popełnione do tej pory błędy.\nMoje zdenerwowanie powróciło, kiedy cała nasza trójka zaczęła się szykować do wyjścia. A na tę kolację zupełnie nie miałem ochoty. Zdecydowanie poprzednie plany, które snułem z Calumem odnośnie tego weekendu, były o wiele lepsze. I przyjemniejsze. Starałem się jednak udawać, że nie przejmuję się tym tak, jak wcześniej. Szczególnie że odnosiłem wrażenie, że jestem pod czujną obserwacją pozostałej dwójki.\nZaśmiałem się cicho, słysząc komentarz Bena odnośnie tego, jak wyglądamy. Mianowicie każdy z nas założył na siebie ciemne spodnie i czarne koszule. Mój brat, który nadal tryskał dobrym humorem, zaproponował też byśmy do całości dodali jeszcze czarne okulary przeciwsłoneczne, by wyglądać jak tajni agenci rządowi.\n– To jest znakomity pomysł! – krzyknął, a potem wparował do łazienki.\n– Ben to stan umysłu – skwitowałem, odwracając się w stronę swojego chłopaka.\nCalum z uśmiechem podszedł do mnie, a następnie powoli zaczął poprawiać mój kołnierzyk. Przejechał dłońmi po moich ramionach, a mi od razu zrobiło się cieplej. Nadal reagowałem na jego dotyk i czulsze gesty. Spojrzał w moje błękitne tęczówki, jakby oceniając stan, w jakim aktualnie się znajduję. Musnął moje usta swoimi, a potem znów uśmiechnął się szeroko. Zagryzłem dolną wargę.\n– Nie będzie. To będzie klęska – wymamrotałem, marszcząc nos.\n– Wiem, wiem. Powinienem zmienić podejście, ale… ty nie znasz Liz. Nie wiesz, jaka potrafi być – powiedziałem cicho, a on złapał moje dłonie, które znów zaczęły lekko się trząść.\n– Będzie okej. Pamiętaj, że uzgodniliśmy, że wyjdziemy, jak tylko coś nam się nie spodoba.\n– Obiecaj mi coś – pociągnąłem, a on pokiwał głową. – Że po prostu zignorujesz to, jak zacznie w negatywny sposób mówić o osobach takich jak my. Że nie weźmiesz tego do siebie i że to… to niczego nie zmieni między nami.\n– Lukey, nie musisz się o to martwić. Zresztą opinia Liz nie wpłynie na to, co do ciebie czuję. Ona nie jest tobą, a ty nie jesteś nią.\n– Jesteś najważniejszą osobą w moim życiu i nie chcę, by to zniszczyła.\n– O nic się nie martw. Nic takiego się nie stanie – zapewnił mnie, a ja poczułem odrobinę ulgi.\nNaprawdę chciałem wierzyć w to, że ta kolacja odbędzie się w całkiem znośnej i spokojnej atmosferze. Że nic złego się nie wydarzy. I tego chciałem się trzymać.\nWszedłem do budynku jako ostatni. Niepewnie rozejrzałem się po jasnym wnętrzu. Sala zapełniona była gośćmi, a między stolikami przechadzali się kelnerzy. W tle cichutko grała muzyka, choć była ona zagłuszana przez panujące rozmowy. Wziąłem głębszy wdech, czując, jak moje serce znów przyspiesza. Było mi też duszno. Wytarłem spocone dłonie w spodnie. To, co się ze mną działo, wywołane było przez najzwyklejszy stres. Naprawdę bałem się usiąść do stołu razem z matką.\nKiedy tylko po raz kolejny pomyślałem o Liz, odnalazłem ją na sali. Siedziała przy najbardziej oddalonym stoliku, który ustawiony był niemalże w kącie. W bordowym, dopasowanym żakiecie i ciasno spiętych blond włosach, wyglądała jak surowa pani profesor, która jest postrachem uczelni. Chłopaki ruszyli w jej kierunku. Nie mogłem uciec, choć tego chciałem, więc niechętnie poszedłem w ich ślady. Jak tylko Liz nas zobaczyła, zerknęła kontrolnie na złoty zegarek, który miła na reku, sprawdzając, czy aby na pewno się nie spóźniliśmy.\n– Witam ponownie, pani Hemmings – odezwał się Calum, lekko jej się kłaniając. Kobieta odpowiedziała skinięciem głowy.\n– Cześć, mamo – rzucił Ben, całując ją szybko w policzek. – Zrelaksowana po podróży?\n– Nie bardzo, ale jutro zamówiłam sobie wizytę u masażysty – powiedziała, wskazując nam miejsca.\n– Cześć, mamo – wydusiłem, a potem usiadłem na wolnym krześle, starając się unikać jej wzroku.\n– Cieszę się, że przyszliście w komplecie – odparła, a ja nieco zwątpiłem w jej słowa. Ona nawet ani razu się nie uśmiechnęła. Dodatkowo już na starcie atmosfera przy stoliku zrobiła się nie za ciekawa. A przynajmniej ja to tak odbierałem. – Złóżmy najpierw zamówienia – zarządziła.\nZłapałem za leżące menu, które oprawione było w grubą, brązową okładkę. Otworzyłem je na pierwszej lepszej stronie, skupiając wzrok na wypisanych daniach. Nie miałem ochoty na jedzenie. W tym momencie wątpiłem, że w ogóle zdołam cokolwiek przełknąć. Nagle poczułem, że Calum mi się przygląda. Podniosłem na niego wzrok. Uśmiechnął się. Wiedziałem, że stara się dodać mi tym otuchy i pewności siebie.\n– Co wybierasz? – zapytał, przerywając jednocześnie ciszę, jaka zapanowała przy stoliku.\n– Nie wiem… może makaron z warzywami i…\n– Jeszcze mi oznajmij, że przeszedłeś na wegetarianizm – rzuciła Liz z niedowierzaniem, a my od razu na nią spojrzeliśmy.\n– Mamo – odparł Ben, kręcąc dodatkowo głową.\nZacisnąłem mocniej usta, spuszczając automatycznie głowę. W pewnym momencie lekko drgnąłem, gdy Calum pod stołem złapał mnie za rękę. Gdyby to było normalne spotkanie, pewnie byłbym w stu procentach zadowolony i też onieśmielony. Teraz jednak ten gest tylko odrobinę poprawił ten beznadziejny stan, w jakim się znajdowałem.\n– Co powiesz na to danie z sosem śmietanowym? – zapytał Hood z uśmiechem. Zerknąłem na niego, a potem pokiwałem głową. – Wezmę to samo.\n– Czy mogę przyjąć państwa zamówienie?\nKiedy tylko usłyszałem głos kelnera, spojrzałem na niego. Wcześniej nawet nie zorientowałem się, że znalazł się obok nas. Liz odpowiedziała mu twierdząco, a potem jako pierwsza podyktowała mu danie, na które miała ochotę. Zaraz po niej to samo zrobił Ben.\n– A dla panów? – zapytał mężczyzna.\n– Dla nas makaron z warzywami w sosie śmietanowym – odpowiedział Calum, puszczając moją rękę. Z uśmiechem na ustach, złożył nasze karty, układając je równo na stole.\nDomyśliłem się tego, że zrobił to specjalnie z dwóch powodów – po pierwsze: przez komentarz mojej matki, a po drugie: solidaryzował się ze mną. Oczywiście nie byłem wegetarianinem, ale sam byłem zdania, że Liz nie powinna wtrącać się do tego, co kto je i na co ma ochotę. To indywidualny wybór każdego. Ona jednak była z tych osób, które zawsze i wszędzie muszą mieć rację. A jej podejście do tego typu diet nie było nazbyt pozytywne, choć sam nie wiedziałem dlaczego.\nJak tylko kelner odszedł od naszego stolika, Liz skupiła wzrok na Calumie. Przełknąłem nerwowo ślinę, znów czując narastającą panikę. A wszystko przez jej przenikliwy, dość surowy wzrok, jakby mój chłopak zrobił coś złego. Jakby czymś ją zdenerwował, choć tak naprawdę do niczego takiego nie doszło. Wiedziałem, że jeszcze chwila, a rozpocznie się seria pytań. Liz będzie ustalać, do jakiej kategorii go zaliczyć. I wcale się nie pomyliłem.\nPrzez większość czasu siedziałem cicho, dokładnie wsłuchując się w rozmowę – a raczej przesłuchanie, jakie się tu odbywało. Liz pytała, Calum odpowiadał, Ben dodawał coś od siebie. Ja jednak nie potrafiłem się do tego włączyć. Jakby nagle w mojej głowie znalazła się duża blokada, która uniemożliwiała mi normalne funkcjonowanie. Matka oczywiście musiała wiedzieć, co robią rodzice Hooda, czym on sam się zajmuje i jakie szkoły skończył.\n– Przyjęli cię do tej pracy bez wyższego wykształcenia? – zapytała ze zdziwieniem, kiedy Calum opowiedział jej o tym, czym zajmuje się w redakcji.\n– Wyższe wykształcenie nie jest tu istotne – odpowiedział spokojnym tonem. – Nie jest mi potrzebne.\n– Nauka jest potrzebna. Nauka poszerza naszą wiedzę i horyzonty. Daje większe możliwości. Studia są bardzo ważne, bo to one pokazują, jak inteligentną jest się osobą. Potem oczywiście można ubiegać się o doktorat, co stawia cię wyżej w hierarchii. Zdobyta wiedza definiuje cię jako człowieka. Jeśli masz wyższe wykształcenie, ludzie taktują cię z należytym szacunkiem.\n– Każdy ma prawo do własnej opinii. Nie należę jednak do osób, które szufladkują ludzi z uwagi na ich wykształcenie. Wykształcenie nie jest też miernikiem inteligencji danej osoby – powiedział, a ja byłem pełen podziwu dla niego, że nadal zachowywał cierpliwość.\n– Nie wyobrażam sobie tego, by któryś z moich synów miał skończyć swoją edukację na szkole średniej – odparła, upijając łyk wina. Wtedy jej wzrok skupił się na mnie. – Luke, a ty kiedy zamierzasz wrócić na studia?\n– Niedługo to zrobię – wydusiłem, starając się utrzymać ten niewygodny kontakt wzrokowy.\n– Mamo – zaczął Ben, ale kobieta pokręciła głową.\n– Po prostu chcę, by moi synowie byli kimś ważnym.\n– Mamo – rzucił mój brat ostrzejszym tonem. – Możemy przestać się skupiać na edukacji.\n– Sam jesteś wykształconym, mądrym człowiekiem, Ben, więc doskonale wiesz, o czym mówię.\n– Sądzisz, że Calum z uwagi na to, że nie poszedł na studia jest gorszy? – odparłem, zdobywając się wreszcie na to, by powiedzieć w tej kwestii coś więcej. Hood również na nią spojrzał, czekając na jej odpowiedź.\n– Uważam, że nie wykorzystał całego potencjału, jaki w nim drzemie – skwitowała, wzruszając ramionami.\n– Wcale go nie znasz – mruknąłem, przenosząc wzrok na chłopaka. Calum prawie nie zauważalnie pokręcił głową, dając mi znak, że mam jej nie prowokować. Matka na szczęście nie skomentowała tego w żaden sposób, przechodząc do następnego tematu.\n– Wpadłem na Luke'a w cukierni – odpowiedział Hood, naginając prawdę. – Szybko złapaliśmy wspólny język – dodał, patrząc na mnie z uśmiechem.\n– I postanowiliście zamieszkać razem? – dopytała, bacznie nas obserwując.\n– Mamo, Luke mieszkał w hotelu – zaczął Ben, ale matka uciszyła go machnięciem ręki. Prychnął cicho pod nosem, przekręcając jednocześnie oczami.\n– Mieszkałem w hotelu – powtórzyłem słowa brata – a wtedy… na dłuższą metę to było… wyszło tak…\n– Miałem u siebie wolne miejsce, więc zaproponowałem, by przeniósł się do mnie – powiedział Calum, a ja przytaknąłem szybko. – To było dla niego o wiele bardziej opłacalne.\n– I mieszkacie razem do tej pory – podsumowała, patrząc to na mnie, to na niego.\nHood szybko odpowiedział jej twierdząco, a ja automatycznie spuściłem wzrok. Zagryzłem dolną wargę, błagając w myślach o to, by nie dopytywała się o szczegóły. By po prostu zignorowała to, że Calum i ja jesteśmy parą. To było o wiele lepsze, niż konfrontacja w tym miejscu, z jej poglądami o osobach innej orientacji. A byłem pewny, że one wcale się tak do końca nie zmieniły.\nLeżałem w łóżku. Moje myśli cały czas były zajęte kolacją, która się odbyła. Choć nie było tak tragicznie, jak mogłoby być, to i tak czułem się po niej źle. Było mi też głupio za to, co mówiła Liz. Za jej opinie, na które tak naprawdę nie miałem wpływu. Najgorsze w tym wszystkim było to, że byłem zbyt zestresowany i sparaliżowany strachem, by jeszcze dobitniej się jej postawić. Musiałbym być też naiwny, gdybym uwierzył w to, że Liz w jakiś sposób zaakceptowała Caluma.\nWypuściłem cicho powietrze z ust, kiedy do pokoju wszedł wyszykowany do spania Hood. Słyszałem, jak podchodzi do łóżka, a potem jak wchodzi na materac. Po chwili poczułem znajomy zapach żelu pod prysznic, którego używał. Objął mnie, wtulając się w moje plecy. Odruchowo złapałem go za rękę, mocniej zaciskając palce wokół jego dłoni, jakby chłopak mógł w każdym momencie zniknąć.\n– Przepraszam – powiedziałem cicho.\n– Lukey, za co ty mnie znowu przepraszasz?\n– Z tę całą kolację.\n– Do najlepszych imprez bym tego nie zaliczył, ale nie było tak źle.\n– Było koszmarnie.\n– Wiem, że to twoja mama i w ogóle, ale… mam to gdzieś. – Zerknąłem na niego, a on obdarzył mnie szerokim uśmiechem, który tak bardzo kochałem. – Dla mnie liczysz się tylko ty. Zaciśniemy zęby, odbębniając ten weekend, a potem wrócimy do swojego normalnego życia.\n– Chcę już poniedziałek.\n– Wytrzymamy – powiedział, składając na moim ramieniu czuły pocałunek. – Razem damy radę. – Po chwili zaśmiał się cicho.\n– Co? – wydusiłem, ponownie odwracając się do niego.\n– Jutro będzie ciekawie.\n– Ponieważ jutro do kompletu będziemy mieć tu także Joy. Takie starcie tytanów. Szykuje się interesujące rodzinne spotkanie.\n– Wiem, że to nie jest dla ciebie łatwa sytuacja i mocno na ciebie wpływa, ale musisz odrobinę wyluzować, bo inaczej się od tego pochorujesz.\n– Dzisiejszy dzień to była katorga. Jestem nim wykończony.\n– Dlatego idź spać. Spróbuj też o tym nie myśleć. Pamiętaj, że ja zawsze będę obok – powiedział ciszej, a ja pokiwałem głową. – Dobranoc, Lukey.\n– Dobranoc, Cally.\nZaplanowany weekned chłopaków musiał się zmienić, a to dzięki mamie Liz. W końcu pojawiła się na dłużej w tej historii. Jak myślicie? Luke i Liz w końcu się dogadają? I co będzie, gdy pojawi się Joy?\nStandardowo zapraszam na Aska, Twittera i ogólny blog - tam znajdziecie informacje o tym, co i kiedy się pojawia.\nAutor: Roxy Donau Brak komentarzy:


Inspektorzy z dostępem do bazy ZUS - Kadry i Płace w Administracji\nStrona główna » Aktualności » Inspektorzy z dostępem do bazy ZUS\nInspektorzy z dostępem do bazy ZUS\nPaństwowa Inspekcja Pracy razem z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych finalizują porozumienie, które będzie obejmowało wymianę informacji między nimi w zakresie legalności zatrudniania pracowników, czyli zgłaszania ich do ubezpieczenia społecznego, opłacania składek itd.\nInspektorzy uzyskają dostęp do bazy ZUS, który ma być prostszy i pozwoli na ustalenie, czy dany pracodawca płaci składki na ubezpieczenie społeczne za wszystkie zatrudniane przez siebie osoby. Przyjmuje się, że może to pozytywnie wpłynąć na wyższe wpłaty do FUS. Podczas kontroli inspektor będzie wiedział, czy ktoś jest zgłoszony do ubezpieczenia, czy nie. Będzie mógł szybko zareagować na daną sytuację. Z pewnością kontrole inspektorów będą szybsze i będą przebiegały sprawniej, ponieważ inspektor, idąc do danego zakładu pracy, będzie dysponował kompletem informacji na temat pracodawcy.


Smart Robot Odkurzacz 1800Pa USB Akumulator Auto Inteligentny odkurzacz do Wyprzedaż - Banggood Polska-arrival notice-arrival notice\nSmart Robot Odkurzacz 1800Pa USB Akumulator Auto Inteligentny odkurzacz do czyszczenia płytek z twardego drewna dywanowego COD\nSprzedany: 0 SKUG91807 Dyby: 0\n● Nowa funkcja techniczna ma wyższą moc ssania. Nawet silniejszy niż jakikolwiek inny produkt, z łatwością zbiera kurz, łupiny orzechów, fasolę, okruchy ciastek, cząsteczki i długą sierść zwierząt. Łatwo uzyskaj lepszy efekt ssania.\n● Jeśli masz zwierzęta, nie panikuj. Robot mopa może pomóc w naprawie robota mopa. Może wchłaniać sierść upuszczoną przez zwierzęta i usuwać brudne ślady.\n● Dostosuj się do różnych podłóg i różnych środowisk do czyszczenia, a czyszczenie jest bardziej bezproblemowe. Mop nadaje się do wszystkich rodzajów podłóg, desek drewnianych, płytek itp.\n● Automatyczne czyszczenie, zapobieganie kolizjom i zawracanie, niski poziom hałasu, ciesz się cichym życiem. Zamiatarka włącza funkcję automatycznego czyszczenia, która może uniemożliwić sterowanie, zmniejszyć hałas.\n● Inteligentna ochrona przed upadkiem. Indukcyjny czujnik podczerwieni na dole wykrywa dużą szczelinę. Czujnik automatycznie omija przeszkody i zmienia kierunek.\n● Ultra cienka konstrukcja, bez problemu umieścisz meble pod meblami i wyczyścisz miejsca, które wymagają czyszczenia.\nZasysanie: 1800 Pa\nHałas: około 55dB\nObszar zastosowania: 90 m²\nRozmiar produktu (dł. X szer. X wys.): 25,00 x 25,00 x 7,00 cm


Kozaczek.pl » Miley Cyrus » Nagrali piosenkę o pupie Miley Cyrus (VIDEO)\nmiley cyrus/© PRPhotos, Instagram\nYing Yang Twins to wykonawcy muzyki z gatunku crunk. Popularność przyniósł im głownie singiel Salt Shaker.\nOstatnio grupa nagrała kawałek inspirowany... pupą Miley Cyrus.\nW ich ocenie są to pośladki wprost stworzone do tańca zwanego twerk (który polega na misternym potrząsaniu pupą).\nJeden z mniej niegrzecznych brzmi dla przykładu:\nZ jej camel toe ona kradnie show.\nMyślicie, że Cyrus powinna być zadowolona?\nW konkursie: kto pokaże więcej? "Gwiazda odsłoniętej pupy" Patrycja Wojnarowska od kilku dni jest tematem numer jeden w mediach. Na temat skandalistki wypowiedziały się już inne "gwiazdy", które, przy okazji nagłośnionej sprawy, ... czytaj więcej


elblag.gosc.pl → Wiadomości z diecezji elbląskiej → Świadkowie historii w Sztutowie\nŚwiadkowie historii w Sztutowie\tprzejdź do galerii\n9 maja w Muzeum Stutthof upamiętniono 70. rocznicę wyzwolenia KL Stutthof i zakończenia II wojny światowej. W uroczystości wzięli udział byli więźniowie niemieckiego obozu koncentracyjnego m.in. Petronela Brywczyńska, Marek Dunin-Wąsowicz.\n- 70 lat dla wieczności to niewiele, ale dla zwykłego człowieka to cała wieczność. 70 lat temu skończyło się cierpienie więźniów KL Stutthof, cierpienie trudne do opisania, a jeszcze trudniejsze do przeżycia. Co roku byli więźniowie mówicie nam o tym - mówił podczas uroczystości Piotr Tarnowski, dyrektor Muzeum Stutthof.\n- Dziękuję wam za to, że jesteście tu z nami, że macie tę moc w sercu, by opowiadać o emocjach i zdarzeniach, o których większość chciałaby zapomnieć - dodał.\nKL Stutthof był pierwszym i najdłużej działającym obozem koncentracyjnym jaki Niemcy utworzyli w obecnych granicach Polski. Jego likwidacja trwała kilka miesięcy. Bezpośredni rozkaz ewakuacji wydał komendant obozu Paul Werner Hoppe 25 stycznia 1945 roku o godzinie 5.00. Nakazywał on rozpoczęcie ewakuacji więźniów tego samego dnia o godzinie 6.00. W trasę marszu śmierci wyszło wówczas ponad 11 tys. osób. Szli 11 dni po ok. 20 km w śniegu. Część więźniów zdołała uciec, wielu zmarło.\nOkoło 5 tys. więźniów, także z podobozu w Gdyni, ewakuowano drogą morską. 27 kwietnia 1945 roku z Helu wypłynęły cztery barki, które przetransportowały więźniów do Niemiec. Wielu z nich doczekało tam końca wojny.\n9 maja 1945 roku był dniem ostatecznej likwidacji obozu.\nUczestnicząca w obchodach Karolina Kocholska, harcerka z Nowego Dworu Gdańskiego, zwróciła uwagę, że dla młodych osób takie uroczystości to okazja do zastanowienia się nad przyszłością swoją i Polski. - To okazja, by zastanowić się nad swoją postawą patriotyczną i tym jaką Polskę chcemy budować.\nWśród osób, które przybyły do Sztutowa był bp Jacek Jezierski, Małgorzata Omilanowska, minister kultury i dziedzictwa narodowego, poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk. Nie zabrakło także ludzi młodych: liczną grupę stanowili harcerze oraz laureaci VII Międzyszkolnego Konkursu Recytatorskiego, którzy przygotowali program artystyczny.\nObszerna relacja z obchodów wyzwolenia KL Stutthof w najnowszym diecezjalnym wydaniu „Gościa Niedzielnego” - nr 21 z datą 24 maja.


Proces likwidacji szkody komunikacyjnej rozpoczyna się w momencie zgłoszenia faktu wystąpienia szkody do Towarzystwa Ubezpieczeniowego, w którym jesteśmy ubezpieczeni (szkoda z AC) lub w którym ubezpieczony był sprawca szkody (szkoda z OC) oraz przesłania dostępnej dokumentacji (kopie dowodów osobistych oraz dowodów rejestracyjnych pojazdu poszkodowanego i sprawcy, notatkę policji (jeśli była obecna na miejscu zdarzenia) lub oświadczenia sprawcy, a także zdjęć z miejsca zdarzenia oraz uszkodzeń pojazdu. Następnie oględziny rzeczoznawcy i wypłata należnego odszkodowania… ale czy na pewno należnego?\nNiezwykle często spotykamy się z sytuacją, w której T.U. na podstawie własnego rozliczenia szkody (własnego kosztorysu) zaniża znacznie kwotę należnego odszkodowania. Poszkodowany natomiast nieświadomy swoich praw akceptuje określoną przez T.U. kwotę, tracąc to co prawnie mu się należy.\nPowierzając nam swoją sprawę zyskujecie Państwo gwarancję, że należne odszkodowanie oraz zadośćuczynienie wynikające z poniesionych w wyniku zaistniałej szkody strat zostanie wypłacone w całości przez Towarzystwo Ubezpieczeniowe.\nNasi specjaliści zajmą się pełną likwidacją szkody oraz reprezentacją Państwa przed T.U., w tym:\nkompletacją oraz przygotowaniem dokumentacji szkody dla T.U. w zakresie ubezpieczeń OC i AC\nwyceną wartości szkody w systemie AUDATEX\nwyceną wartości rynkowej pojazdów w systemie Info-Ekspert\nweryfikacją kosztów naprawy\nustaleniem wysokości ubytku wartości rynkowej pojazdu\nnegocjacjami z T.U. oraz sporządzaniem pism i odwołań do T.U.\ndochodzeniem praw poszkodowanego przed sądem\nDodatkowo na całym etapie likwidacji szkody (od chwili zgłoszenia szkody do T.U. do momentu wypłacenia odszkodowania przez T.U.) służymy Państwu radą i pomocą.\nNaszym wynagrodzeniem jest ustalona wcześniej prowizja, płatna dopiero po wyegzekwowaniu należnej kwoty odszkodowania.\nJeżeli otrzymali już Państwo odszkodowanie, ale uważacie, że jego wysokość została zaniżona przez Ubezpieczyciela prosimy o kontakt.


Lampion do ogrodu - Zrób to sam - Ja Zwykła Matkaa\nGłównaOgrodZrób to samLampion do ogrodu – Zrób to sam\nLipiec 23, 2017 59\nBył kiedyś taki pan Adam Słodowy. Mieszkał on w Polsce, prowadził program w telewizji, nie przypominam sobie żeby robił DIY. Za to pamiętam jego słowa Zrób To Sam :), i tego się trzymajmy.\nBłagam 😉 jakie Diy, dziwi i tym podobne. Polska to piękna kraina więc dbajmy o Nasz język. Jeśli już piszemy Diy niech cały tekst będzie w języku angielskim :). Ale to nie o tym miałam pisać.\nShame kobieto 😉\nJak to brzmi, czy rozumiesz o co mi chodzi ?\nPostanowiłam sama coś zrobić, zauważyłam że większość piszących blogi posiada u siebie wpis ZTS.\nLampion ze słoików\nChciałam w jakiś prosty, niewymagający i tani sposób oświetlić, parę zakątków w ogrodzie. Oświetlenie w ogrodzie nadaje mu tajemniczości, romantyzmu i potrafi wyeksponować rośliny. W Internecie jest sporo inspiracji :), oto moja propozycja.\npocięte na równe długości łańcuchy (do kupienia w sklepie metalowym)\nsłoiki, u mnie duży słoik z oliwek\nfasolkę, żwirek albo kamyczki, piasek, muszelki, szkiełka. Do wypełnienia słoika\nobwódki, obręcze zakupione np.w Castoramie. Najpierw wymierzamy szyję słoika, aby kupić odpowiedni rozmiar obręczy.\nZakładamy obręcz na szyję słoika, na tej obręczy instalujemy łańcuch odpowiedniej dla was długości. Obręcz ma przejść przez dwa końce łańcucha (ogniwa). Mocujemy obręcz na słoiku, u mnie przy obręczy znajduję się śrubka. Wystarczyło śrubkę dokręcić na maksa i obręcz już była umocowana. Do słoika włożyłam świecę, parę kamyczków i lampion gotowy.\nZapraszam do zrobienia. A ty masz na swoim koncie jakiś wynalazek 😉 ?\n66mkwadrat\tw dniu 27 lipca 2017 o 12:02\tOdpowiedz\nSłoiki mają jak widać niewyczepane możliwości 😉 Fajnie!\nMiłka\tw dniu 29 lipca 2017 o 10:06\tOdpowiedz\nPiękny! Bardzo klimatycznie oświetla ogród 🙂\nJazwyklamatkaa\tw dniu 29 lipca 2017 o 20:39\tOdpowiedz\nJazwyklamatkaa\tw dniu 29 lipca 2017 o 20:38\tOdpowiedz\nNa balkonie też fajnie będzie wyglądał 🙂\nŻyć nie umierać\tw dniu 29 lipca 2017 o 13:01\tOdpowiedz\nPiękny ten Twój lampion. U nas od takowego wymyślania jest mój mąż. On też lubi z niczego zrobić coś 🙂 Z palet sam zrobił stolik do kawy, z palet zrobił chłopcom domek, z drabiny zrobił piękny stojak z półkami 🙂 Wymysla ciągle coś i nas zaskakuje 🙂\nMamaKarolina\tw dniu 29 lipca 2017 o 20:06\tOdpowiedz\nPięknie ci to wyszło. Co prawda nie mam ogrodu ale na balkon chyba też było by ok xp gorzej ze póki co mamy zakręcony bez możliwości wychodzenia na niego więc może kiedyś\nJazwyklamatkaa\tw dniu 29 lipca 2017 o 20:40\tOdpowiedz\nTo masz bardzo pomysłowego męża :). Ja teraz biorę się za renowację starej komody……\nzapiecek.art13\tw dniu 30 lipca 2017 o 09:33\tOdpowiedz\nBardzo fajny pomysł, jak wprowadzę się do domu to będę tworzyłam sama takie cuda.\nJazwyklamatkaa\tw dniu 31 lipca 2017 o 11:06\tOdpowiedz\nPolecam 🙂 nic tak nie cieszy jak własna robota 🙂\nJazwyklamatkaa\tw dniu 31 lipca 2017 o 11:08\tOdpowiedz\nInspiracji jest masę ;). Tylko mocowania by ten słoik wisiał, szukałam i wpadłam na taki pomysł. Prosty i bez wysiłku 😉\nHolly\tw dniu 31 lipca 2017 o 10:41\tOdpowiedz\nTakie słoiki w tej roli są popularne, Ale zaskoczyłaś mnie obreczami🙂\nBibi-Blue\tw dniu 31 lipca 2017 o 16:08\tOdpowiedz\nJa też dużo rzeczy robię sama 🙂 Lampion świetny, nawet do domu będzie fajny 🙂\nAma Nda\tw dniu 31 lipca 2017 o 18:09\tOdpowiedz\nWow! No pomysł rewelacja! 🙂\nSzydelkoweCUDAsie\tw dniu 31 lipca 2017 o 19:52\tOdpowiedz\nBardzo ciekawy pomysł 🙂 A do środka świeczki anty owadowe 😀 Podoba mi się i na pewno wykorzystam pomysł 😉 Ja z kolei ostatnio co zrobiłam? hmmm, o jest! Z pudełka po chipsach podajnik na waciki w stylu marynarskim 😉 wcześniej zrobiłam jeden, ale ten zdecydowanie bardziej mi się podoba 😀 inspirację z jednego portalu zaczerpnęłam 😉\nJazwyklamatkaa\tw dniu 31 lipca 2017 o 21:59\tOdpowiedz\nWow to brzmi niewiarygodnie :), masz głowę do pomysłów 🙂\nJolanta Leśko- Szymczakowska\tw dniu 22 października 2017 o 10:26\tOdpowiedz\nbardzo podobają mi się lampiony w ogrodach, ale… gdybym tylko zostawiła coś takiego w zasięgu rąk moich latorośli… długo bym się tym nie nacieszyła 🙂\nJazwyklamatkaa\tw dniu 22 października 2017 o 11:10\tOdpowiedz\nA wiesz że one nie wiszą codziennie hihi bo moi mali panowie są bardzo ciekawscy.\nDominika Kloc\tw dniu 4 marca 2018 o 09:23\tOdpowiedz\nPiękna 🙂 Przydałaby mi się taka do mojego ogrodu 🙂\nAnna - Szkolne inspiracje\tw dniu 14 kwietnia 2018 o 15:12\tOdpowiedz\nPodoba mi się pomysł, aby zamienić wszechobecny DIY na Zrób to sam. 🙂 A lampion piękny. 🙂\nMarta Be\tw dniu 15 kwietnia 2018 o 09:19\tOdpowiedz\nBardzo ciekawy pomysł. Właśnie jestem w trakcie aranżacji swojego ogrodu i chyba wykorzystam Twój pomysł😊\nKasia Hartung\tw dniu 3 czerwca 2018 o 22:30\tOdpowiedz\nSuper! Proste wykonanie, a efekt nie tylko piękny, ale i praktyczny!\nAga\tw dniu 7 czerwca 2018 o 13:58\tOdpowiedz\nSłodowy – mój mistrz! A wiesz, że mam jego książkę do dziś 🙂 Natomiast lampion Ci wyszedł super. Słoiki są bardzo wdzięcznym materiałem do wszelkich projektów zrób to sam. Może jeszcze coś ciekawego uda Ci się z nich zrobić 🙂\nWiola Szulej\tw dniu 30 września 2018 o 14:50\tOdpowiedz\nProste i efektowne. Szkoda, że lato się skończyło, bo byłaby fajna ozdoba na balkon.


Plan wynagrodzeń | Young Living Essential Oils\nJeśli jesteś gotowy na spełnienie swoich marzeń o niezależności i bezpieczeństwie, nasz hojny, wiodący na rynku plan wynagrodzeń pomoże Ci w tym. Jest on wyrazem troski o całą społeczność Young Living oraz zaangażowania do osiągania najlepszego samopoczucia. Poprzez nasze oparte na trzech poziomach podejście stworzyliśmy wydajną strukturę, która pomoże Ci zbudować własny biznes oraz zdobywać nagrody w miarę rozwoju.\n1. Stwórz podstawę\nPlan wynagrodzeń Young Living został zaprojektowany tak, aby pomóc ci osiągnąć dostatek.\n2. Zbuduj swój biznes\nGdy już zauważysz korzyści płynące z prowadzenia własnego biznesu, możesz zacząć dzielić się tym doświadczeniem z innymi. Rozbuduj podstawę, włączając do swojego zespołu nowe osoby, aby osiągnąć wspólny sukces.\n3. Stań się liderem\nDzięki ugruntowanemu biznesowi oraz pasji do inspirowania zdrowym stylem życia z Young Living, możesz przenieść swoją misję na poziom światowy, prowadząc do sukcesu innych.\nPodsumowanie planu wynagrodzeń (Issuu)


nauka angielskiego w przedszkolu Kraków w happystudents.pl - Profesjonalny katalog SEO\nJeśli my nie znamy się na prowadzeniu takich zajęć to, co zrobić? Na szczęście dla nas jest lektor angielskiego przedszkole Kraków, który chętnie nam pomoże. To specjalista z niezmiernie dużym doświadczeniem, a wobec tego wiemy, iż na pewno zadba o to, aby nasze dziecko prędko i skutecznie nauczyło się języka angielskiego. Prowadzenie takich zajęć głównie dla maluchów nie jest łatwym zadaniem, dlatego trzeba mieć do tego należyte przygotowanie. Współpracują z najlepszymi lektorami wiemy, iż oni są do wszystkiego przygotowani. Posiadanie wiedzy to jedno, a przekazywanie jej dzieciom to drugie.


Blog Nawiedzonego: BATTLE BEAST - "Bringer Of Pain" - (2017) -\n"Bringer Of Pain" jest czwartą płytą Finów, a ja się dopiero o nich dowiaduję. I bardzo dobrze, przecież nic tak nie cieszy, jak udane niespodzianki. Helsiński sekstet Battle Beast śmiało mogę zarekomendować tradycyjnym metalowcom krwi najczystszej. Nawet tym, dla których "babski metal" w ogóle nie ma sensu. Noora Louhimo (bestia jakich mało) ma w sobie nie mniej charyzmy, co dajmy na to taki Rob Halford. Żadna z niej romantyczno-symfoniczno-gotycka diva (wyjątkiem utrzymana w klimacie Sirenii lub Within Temptation kompozycja "Beyond The Burning Skies"), a kobieta w zbroi, a'la Doro Pesch, Lita Ford czy obecna nasza przedstawicielka rasowego heavy metalu, Marta Gabriel - z coraz popularniejszego Crystal Viper. Nadmienię jeszcze, iż Noora Louhimo to już druga wokalistka w Battle Beast, odsłaniająca swe gardłowe wdzięki od drugiego longplaya "Battle Beast" (2013). Co prawda na chwilę obecną nie znam jeszcze wcześniejszych zespołowych dokonań, jednak wydany niedawno "Bringer Of Pain" mocno mnie do tego dopinguje. Żałuję ponadto, iż przychodzi mi napisać kilka słów o tej kapitalnej płycie w oparciu o jej skromną podstawową wersję - ograbioną z trzech kompozycji. Tak swoją drogą, nie powinno być podziałów na fanów mniej lub bardziej zamożnych, lepszych i gorszych. Jeśli kupujesz bracie za uczciwie zarobione pieniądze wymarzoną płytę, powinieneś stać się posiadaczem kompletu materiału. Niech wersje deluxe, bądź super deluxe, będą ładniej opakowane, lecz co do zawartości repertuarowej nie będą fanów sortować.\nJako zwolennik melodii nie mógłbym przejść wobec takiej płyty obojętnie. Tym bardziej, że tak rasowe albumy nie trafiają się każdego dnia. Mało tego, "Battle Beast" słucha się jakby Judas Priest z "Painkiller" wymieszać z Warlock'owym majstersztykiem "Triumph And Agony". Noora musi być fanką Doro i Halforda, bo to po prostu słychać na każdym kroku, w każdej nucie. W studiach JKB oddychano chyba podobnym powietrzem, albo koledzy Noory strzelili sobie przed nagraniowymi sesjami kilka głębszych zanurzeń do metalowej epoki 80's swych idoli. Jeśli wasze ćwieki nie popuszczą z wrażenia przy "Straight To The Heart", "King For A Day" ("... król, który zabija prawdę, odwraca wzrok, podkarmia mity, gloryfikuje kłamstwa..."), "Bastard Son Of Odin", "We Will Fight", bądź tytułowym "Bringer Of Pain", to w pokucie zapuszczę hipsterską brodę i przerzucę muzyczne zainteresowania na poletko chińskiego rapu.\nDo powyższych czterech killerów dopiszmy jeszcze muskularny "Lost In Wars" - z gościnnym udziałem wokalisty Amorphis, Tomiego Joutsena. To jeden z moich albumowych faworytów. Miłośnikom lżejszych form polecam zaś okazałą finałową balladę "Far From Heaven" ("...nie chcę być blizną w twoim sercu..."). Scorpionsi mogliby poczuć smaczek zazdrości. Melodia godna singla i wierzchołka przebojowych list. Choć to wcale nie najlżejszy fragment albumu. Tym wydaje się wręcz popowy, podany w otoczce syntezatorowej "Dancing With The Beast". Troszkę przywołał mi na myśl taką popularną w swoim czasie dyskotekowo-podmetalizowaną płytę "Traces Of Sadness" - Estonek z Vanilla Ninja. Lecz to ledwie jedyny taki uroczy skok w bok. Reszta płyty jest tak rozgrzana, że potrzeba towotu.\nAutor: Andrzej Masłowski o 06:36


Wirtualne Targi Książki Empiku: Agnieszka Lingas-Łoniewska – PRZEDPREMIERA - Urząd Miasta Łodzi\nZapraszamy na spotkanie z Agnieszką Lingas-Łoniewską, autorką książki „Kolacja z Tiffanym” (Wydawnictwo Burda). Rozmowę poprowadzi Natalia Szostak. W trakcie wydarzenia możliwe będzie zadawanie pytań w komentarzach pod livem. Transmisja ze spotkania będzie dostępna na Instagram.com/Empikcom.\nPołudniowa Polska, południowe Włochy… Blask prawdziwych i fałszywych klejnotów, zuchwałe kradzieże, przystojni mężczyźni, niezupełnie legalne interesy oraz panna Natalia Lisek – nie do końca świadoma, gdzie się znalazła – oto nowa, pełna zwrotów akcji powieść Agnieszki Lingas-Łoniewskiej „Kolacja z Tiffanym”. Autorka po mistrzowsku prowadzi czytelników przez zawiłą intrygę, bawi, wzrusza i oszałamia!


Skórzana bransoletka z linką i czarną blaszką pod grawer 77-BA776A - BIŻUTERIA SREBRNA - sklep Silverado.pl - kolczyki, bransoletki, pierścionki, biżuteria, biżuteria Manoki, kolczyki Swarovski, kolczyki srebrne, srebro\nTu jesteś: Silverado » BIŻUTERIA STALOWA » bransoletki » Skórzana bransoletka z linką i czarną blaszką pod grawer 77-BA776A\nSkórzana bransoletka z linką i czarną blaszką pod grawer 77-BA776A\nMęska bransoletka będąca eleganckim dodatkiem. Wykonana jest z brązowej skóry naturalnej, stalowego elementu w kolorze czarnym (metoda PVD) oraz stalowej linki. Stalowa linka nadaje jej rockowego charakteru. Czarna blaszka idealnie nadaje się pod grawer. Bransoletkę wyposażono w trwałe zapięcie, które pozwala na trzystopniowe regulowanie długości.\n- szerokość bransoletki: 10 mm;\n- długość regulowana: 21 - 22,5 cm.


Granie za grosze - test 6 kart 240-360 zł - Sapphire Radeon 4650 512 MB\nSapphire Radeon 4650 512 MB\nPora na układy z konkurencyjnego obozu - AMD. Radeon 4650, to akcelerator skierowany na rynek najtańszych grafik. Nie znaczy to wcale, że architektura została doszczętnie pocięta i wykastrowana. Układ opiera się na rdzeniu RV730, produkowanym w 55 nm, składający się z 514 mln tranzystorów i zajmujący powierzchnię 145 mm2. Radeon 4650 pracował z częstotliwościami 650 MHz dla GPU i 900 MHz (efektywnie 1800 MHz) dla MEM. W trybie 2D, parametry te były automatycznie obniżane do wartości 165/250 MHz.\nNiestety z tą kartą wynikła niemiła sytuacja, ponieważ w momencie wysłania jej do nas, producent miał w planach jej sprzedaż na naszym rynku. Natomiast dosłownie przed chwilą dostaliśmy informację, że jednak Sapphire nie będzie jej wprowadzał do swojej oferty. Wykonaliśmy jednak wszystkie testy i jako ciekawostkę dołączymy do pozostałych wyników kart. Sugerowana cena miała wynosić około 265 zł.\nArchitektura rdzenia graficznego czerpie całymi garściami z rodziny HD 3000. Jak widzimy na powyższych schemacie, Radeon 4650 wykorzystuje 64 zunifikowane jednostki cieniowania mieszczące się w 8 blokach. Przy czym każda jednostka jest w stanie wykonać do pięciu operacji na cykl zegara. Ponadto karta charakteryzuje się 32 jednostkami teksturującymi TMU oraz 8 modułami RBE.\nPodobnie jak w przypadku tanich GeForce 9500 GT, również i Radeon 4650 ma do dyspozycji tylko 128 bitowy interfejs pamięci RAM. Radeon 4650 występuje z różnymi rodzajami pamięci: 512 MB DDR2 oraz 512 MB GDDR3. Nasz układ miał na pokładzie ten drugi rodzaj.\nUkład wspiera środowisko DirectX 10.1 (Shader Model 4.1) oraz OpenGL 2.1. Ponadto występuje obsługa technologii CrossFireX (do 4 GPU naraz). HD 4650 wykorzystuje moduł UVD2 umożliwiający dekodowanie materiału wideo o wysokiej rozdzielczości.\nWedług AMD, maksymalny pobór przez Radeona 4670 wynosi około 60 W.\nAkcelerator mieścił się w małym pudełku z tajemniczą wojowniczką na okładce. Wewnątrz, oprócz Radeona 4650 znalazły się: płyta CD ze sterownikami, instrukcja obsługi, przejściówka DVI->D-Sub, przejściówka DVI->HDMI oraz przewód HDTV.\nKarta została pomalowana na niebieski kolor (bardzo charakterystyczny dla Sapphire). W oczy rzuca się w dużym stopniu zagospodarowana powierzchnia płytki pcb po obydwóch jej stronach. Praktycznie nie występują puste miejsca, wszędzie występują ścieżki bądź elektronika. Sapphire Radeon 4650 podobnie jak GeForce 9500 GT, ma niewielkie wymiary oraz niską wagą. Karta jest zgodna z technologią CrossFire, nie ma problemu z połączeniem jej z innym Radeonem. Akcelerator w komputerze zajmuje tylko jeden slot.\nŚledź karty został wyposażony w dwa wyjścia DVI, jedno TVOut.\nRównież Sapphire zastosował "bocznodmuchowca". Wentylator przepycha chłodne powietrze przez żeberka aluminiowego radiatora w kierunku śledzia. Niestety chłodzenie nie należy do najcichszych. O ile w trybie 2D w zupełności nie przeszkadza, o tyle w grach, gdy karta rozgrzeje się - szum powietrza może uprzykrzać życie. Chłodzeniu nie podlegają moduły pamięci. Szkoda, albowiem pracują one z zegarem 900 MHz (efektywnie 1800 MHz) i pod obciążeniem są gorące.\npoprzednia strona (Foxconn GeForce 9500 GT 512 MB) - następna strona (Sapphire Radeon 4670 512 MB)


Co robić w ferie we Wrocławiu? | Europeum Hotel\nTrasy rowerowe we Wrocławiu – najlepsze ścieżki dla fanów dwóch kółek Parki we Wrocławiu – gdzie wybrać się na spacer? Co robić we Wrocławiu w weekend majowy? Gdzie na majówkę? Odwiedź Dolny Śląsk! Konkurs na Prima Aprilis! Co zwiedzić zimą we Wrocławiu? 10 polecanych atrakcji! Konkurs walentynkowy „Zakochani w Europeum” Poduszkowe menu Jak zorganizować wigilię firmową? Jarmark Bożonarodzeniowy Wrocław 2021 – termin, atrakcje i dojazd Wrzesień nie oznacza końca wakacji! Hala Stulecia – Światowe Dziedzictwo UNESCO Wrocławskie Beach Bary, czyli odpoczynek w mieście Legendy Wrocławia - Europeum opowiada. Historia Kluskowej Bramy #EuropeumBikeChallange, czyli Wrocław rowerem 10 najlepszych restauracji we Wrocławiu TOP 7 muzeów, które po prostu TRZEBA zobaczyć będąc we Wrocławiu 5 kroków do zorganizowania idealnego szkolenia Darmowe atrakcje we Wrocławiu Doskonałe śniadanie hotelowe Atrakcje dla rodziny we Wrocławiu - 7 miejsc, które trzeba zobaczyć! Wielkanoc - jeszcze większe przygotowania Gdzie na spacer po Wrocławiu? Wrocław na weekend - sprawdź, co zobaczyć w 2 dni [PRZEWODNIK] Dzisiaj wszyscy jesteśmy kobietami! Odkryj Dolny Śląsk z Europeum Europeum - Hotel Bezpieczny Higienicznie Sztuka (i hotel! - przyp. red.) zmywa z duszy kurz codziennego życia. – Pablo Picasso Udany przepis na Tłusty Czwartek 10 miejsc, które musisz zobaczyć będąc we Wrocławiu Pomaganie? Mamy to w genach! Jeśli nic nie idzie dobrze, zadzwoń do Babci i Dziadka Wesołych Świąt! Świąteczne (za)mieszanie Najlepszego Andrzeju! Jeszcze będzie sezon! Piotr Micek. Aby zauważyć jednostkę w całości. Daria Wartalska. Post konsumpcja. Tworzymy wnętrza które Cię przytulą Dzieckiem być. COVID-19: Kodeks praktyk Europeum Zostań bohaterem w swoim domu na Wielkanoc! Walentynki w Europeum\nFerie zimowe 2022 zbliżają się wielkimi krokami, a Wy nie macie jeszcze pomysłu, jak uatrakcyjnić dziecku ten wolny czas? Nie ma powodu do zmartwień. We Wrocławiu zawsze dużo się dzieje! Różnorodność atrakcji sprzyja zarówno indywidualnym podróżnikom, jak i rodzinom z dziećmi. Wybór atrakcji dla dzieci podczas ferii zimowych we Wrocławiu jest bardzo duży, dlatego stworzyliśmy dla Was kompleksową listę ciekawych miejsc i aktywności, z których możecie skorzystać, przyjeżdżając do naszego miasta.\nPoznaj Wrocław w ferie zimowe!\nWrocław to miasto pełne atrakcji. Interaktywne muzea, parki rozrywki oraz wycieczki dedykowane najmłodszym podróżnikom – w stolicy Dolnego Śląska trudno o nudę! Co więc robić w ferie we Wrocławiu? Gdzie najlepiej pójść, aby dziecko spędziło ten czas w ciekawy sposób, zgodny z jego zainteresowaniami?\nFerie we Wrocławiu – atrakcje dla dzieci\nWrocław to miasto zdecydowanie przyjazne dzieciom, a czas można tu spędzać na wiele sposobów. Jakie atrakcje dla rodziny we Wrocławiu warto zobaczyć, przyjeżdżając na ferie do stolicy Dolnego Śląska? Mamy kilka pomysłów!\nPodczas ferii, wrocławskie zoo i Afrykarium powinny być obowiązkowymi punktami na liście miejsc do odwiedzenia. Kompleks Afrykarium to jedyne na świecie oceanarium, które przybliża afrykańską florą i faunę. Obiekt ma powierzchnię 1,5 ha, mieści 15 mln litrów wody, a na jego terenie znajduje się 21 basenów i akwariów, które są zamieszkiwane przez ponad 12000 zwierząt reprezentujących ponad 1100 gatunków. Dzisiaj wrocławskie Afrykarium to jedna z największych atrakcji turystycznych w Polsce.\nKolejną wartą odwiedzenia atrakcją podczas ferii we Wrocławiu jest Hydropolis – miejsce, w którym multimedia, interaktywne instalacje i technologie ukazują potencjał wody tkwiący w miastach, głębinach, atmosferze, a także ludzkim ciele! W Hydropolis odbędziecie podróż do oceanicznych głębi, zobaczycie olbrzymie zwierzęta wodne, obejrzycie niezwykłe urządzenia hydrotechniczne i poznacie historię wodociągów.\nJakie jeszcze atrakcje na ferie zimowe zapewnia Wrocław? Kolejnym punktem na mapie jest Kolejkowo. To największa makieta kolejowa w Polsce o łącznej powierzchni 260 m2, która pokazuje najciekawsze miejsca w regionie. Zobaczycie tutaj na przykład Dworzec Świebodzki, kamienice wrocławskiego rynku, obserwatorium meteorologiczne na Śnieżce, Karkonoskie Tajemnice w Karpaczu czy schronisko Szwajcarka w Sudetach Zachodnich.\nNa makiecie znajdują się też scenki z życia mieszkańców, narciarzy czy turystów. Makieta to 162 budynki, 2300 figurek ludzi i zwierząt oraz 430 metrów torowiska. Po torach o długości 430 m nieustannie porusza się 15 pociągów. W ramach ciekawostki zdradzimy Wam, że na mapie Kolejkowa zobaczycie także hotel Europeum!\nW okresie ferii zimowych Wrocławski Teatr Lalek proponuje liczne spektakle, przeznaczone nawet dla najmłodszych widzów od 1. roku życia. Przedstawienia odbywają się zarówno w godzinach porannych, jak i popołudniowych. Po spektaklu natomiast warto wybrać się na spacer po mieszczącym się tuż przy Teatrze Lalek baśniowym Parku Staromiejskim.\nMostek Pokutnic na Katedrze św. Marii Magdaleny we Wrocławiu to jeden z wielu punktów widokowych we Wrocławiu. Trzeba jednak przyznać, że rozciągający się z tego miejsca widok pokazuje prawdziwe piękna Wrocławia.\nAktywne ferie zimowe we Wrocławiu\nWe Wrocławiu atrakcji na ferie nie zabraknie także dla miłośników aktywnego wypoczynku! Warto się trochę poruszać, bo aktywność fizyczna gwarantuje wzrost poziomu endorfin – hormonów wytwarzanych przez przysadkę mózgową, które są odpowiedzialne za pojawienie się uczucia szczęścia i zadowolenia. Gdzie warto się wybrać, by aktywnie spędzić czas? Oto kilka naszych propozycji!\nWe Wrocławiu działają 3 kryte lodowiska: przy ul. Spiskiej, al. Śląskiej na Stadionie Miejskim oraz przy ul. Wejherowskiej. Każdy z obiektów oferuje możliwość wypożyczenia sprzętu oraz pomocników dla najmłodszych. A kto nie kocha jeździć na łyżwach? Na lodowisku można spotkać ludzi w bardzo różnym wieku – nie tylko dzieci i młodzież, ale coraz częściej też dziadków z wnukami. Przygodę z łyżwami mogą zaczynać dzieci już od 3. roku życia, a na naukę jazdy nigdy nie jest za późno.\nA może by tak spędzić ferie we wrocławskim Aquaparku? Znajdziecie tam i tropikalną atmosferę, i moc atrakcji – liczne baseny o zróżnicowanej głębokości i temperaturze, zjeżdżalnie, jacuzzi, leniwą rzekę i sztuczną falę. W kompleksie mieści się również saunarium, basen sportowy oraz klub fitness wraz z siłownią. Obiekt czynny jest przez 7 dni w tygodniu.\nJedyny całoroczny, kryty park linowy we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku. Trasa rozpościera się nad halą trampolin i składa się z 9 torów o różnym stopniu trudności. Między przeszkodami można spotkać płaszczki, orki, meduzy i rekiny. Czy to nie brzmi intrygująco?\nJumphall to pierwszy we Wrocławiu park trampolin. Na powierzchni ponad 1500 m2 znajduje się 6 różnych stref trampolin, atrakcje dla dzieci oraz bar. Wizyta w parku trampolin gwarantuje nie tylko wysiłek fizyczny, lecz stanowi przede wszystkim idealny pomysł na rodzinny wypad w trakcie ferii w mieście Wrocław!\nFerie we Wrocławiu – gdzie zarezerwować nocleg?\nChcąc spędzić ferie we Wrocławiu, warto pomyśleć o tym z wyprzedzeniem i odpowiednio wcześnie zarezerwować nocleg. Świetnym wyborem będzie hotel dla rodzin z dziećmi blisko wrocławskiego rynku oraz innych atrakcji miasta. Warto przy tym zwrócić uwagę, czy wybrany obiekt daje możliwość skorzystania z Polskiego Bonu Turystycznego. Zgodnie z najnowszymi regulacjami, bon traci ważność 30 września 2022 roku, dlatego jeśli jeszcze go nie wykorzystaliście, wyjazd na ferie do hotelu Europeum będzie ku temu idealną okazją.\nNasz hotel, oprócz doskonałej lokalizacji w sercu miasta oraz eleganckich i komfortowych pokoi, oferuje dodatkowe bonusy, takie jak zniżki lub darmowe bilety do wrocławskich atrakcji. Podczas pobytu w hotelu Europeum nie trzeba też martwić się o parking – dysponujemy miejscami zarówno w garażu, jak i na parkingu zewnętrznym, a od Rynku naszych gości dzieli zaledwie 5 minut spacerem.


historycy.org -> Wojna Domowa w filmografii\nWojna Domowa w filmografii\nSzybko formuje się nowe oddziały. Polecam zwłaszcza Strzelców Senegalskich, wprawdzie są drożsi niż zwykli poilu, ale wytrzymalsi i skuteczniejsi. Poza tym grając tą frakcją przechodzimy przez świetne misje. W dodatku szybko uzyskujemy bardzo przyzwoite nowinki techniczne\nCiekawe Gronostaju. A co z pozostałymi nacjami? Czyżby niczym się nie wyróżniały, czy po prostu nie są tak ciekawe, jak Francuzi ?\nPS. Ciekawie się też gra CK Armią, ale niestety można bić tylko Rosjan.\nW grze nie ma chyba Austro-Węgier jako osobnej nacji? Chyba, że tylko w kampanii co bym zrozumiał. Hm, gdyby u Mnie gra chodziła porządnie to bym sobie, z przyjemnością zagrał armią CK przeciwko rosyjskiej "nawale" .\nQUOTE(Damian W. @ 16/03/2008, 10:57)\nA co z pozostałymi nacjami? Czyżby niczym się nie wyróżniały, czy po prostu nie są tak ciekawe, jak Francuzi ?\nKażda frakcja ma swoje plusy i minusy. Ja doszedłem do wniosku, że najlepsi są Francuzi ( tak jak Niemcy w Medievalu II) więc kampanię rozpoczęłem właśnie nimi i mnie wciągnęło. Nudno się gra Rosjanami.\nSą jako osobna nacja. Mają porządne moździerze i kawalerię.\nMają porządne moździerze i kawalerię.\nKawaleria ukazana w grze, jest bardzo ciekawa . Ponieważ oprócz tego, że nie da się jej spieszyć a na dodatek strzela z konia (!). I chyba przez to ma trudności z pokonaniem piechot . Właśnie ze względu na grę chciałem zagrac w tę grę. Ale gdy zobaczyłem, ja w akcji, to szybko zmeniłem zdanie . Myślę, że gdy wyjdzie kolejna gra o "Wielkiej Wojnie" to ją dopracują, albo chociaż poprawią.\nStara gra tourowa Panzer General i jej mutacja People General jest b. elastyczna, moża tworzyć swoje jednostki i kampanie.\nChętnie sklecę taką o wojnie domowej\nJaką mape wybrać - Carycyn? (jest mapa ze Stalingradem)\nMacie jakieś propozycje na nazwy rodzjów wojsk (poza standartowymi piechota, kawaleria, umocnienia)?\nQUOTE(Damian W. @ 16/03/2008, 15:48)\nI chyba przez to ma trudności z pokonaniem piechot . Właśnie ze względu na grę chciałem zagrac w tę grę. Ale gdy zobaczyłem, ja w akcji, to szybko zmeniłem zdanie . Myślę, że gdy wyjdzie kolejna gra o "Wielkiej Wojnie" to ją dopracują, albo chociaż poprawią.\nGra jest faktycznie nie dopracowana, ale mimo wszystko ciekawa ze względu na bardzo rzadko poruszaną w tym jeśli można tak powiedzieć "sporcie" tematykę. Być może to właśnie w związku z nietypowością walk w Wielkiej Wojnie wiąrzą się te gafy. Np. czasem jak patrzę na tempotę moich poilu to mnie szlag trafia. Jeżeli chodzi o kawalerię to jeśli szarże wykonuje się w odpowiednich warunkach to jest ona w stanie rozgromić wrogą piechotę, a więc tak jak w realu.\nQUOTE(pulemietczik @ 16/03/2008, 17:42)\nPowoli przyjacielu, powoli. Mój stary mózg nie nadąrza z przetwarzaniem aż tylu informacji. Czy mógłbyś wypowiedzieć się jaśniej? Z tego co zrozumiałem to chcesz w starej grze komputerowej stworzyć kampanię o wojnie domowej? Chętnie posłużę pomocą o charakterze historycznym.\nPanzer/People General II to gra typu tourowego - jak np szachy.\nPolega na tym, że na planszy zawierającej kontury mapy podzielonej na pola - ruchy każdą z jednostek wykonuje najpierw jeden, potem drugi gracz (drugim może być komputer)\nTe jednostki mają swoją charakterystykę - przemieszczają się o różną liczbę pól, ich siła niszczenia też jest różna - w zależności od rodzaju jednostek, mogą coś zniszczyć, mogą same być zniszczone.\nTo stara gra - nie mam pojęcia jaki jest jej status prawny, i gdzie można ją dostać - ja kupiłem ją kiedyś z czasopismem komputerowym.\nAby rzecz była ciekawa - należy wymyślić różnego rodzaju jednostki, umieścić je w miejscu rzeczywistych walk - powstaje wtedy wrażenie gry sztabowej i możliwości rozegrania alternatywych wariantów historii.\nNp Fall Blau można rozegrać klasycznie - tak jak było - 4 APanc najpierw w kier Kaukazu a potem pod Stalingrad, albo alternatywnie - od razu pod Stalingrad.\nStąd moje pytanie - jaki moment w Wojnie Domowej zawierał jakąś strategiczną alternatywę, aby można było ją wypróbować i drugie - jakie jednostki stworzyć aby rzecz była ciekawa - jakichś Kozaków? Czołgi? Jak się nazywały ówczesne czołgi?\nQUOTE(pulemietczik @ 16/03/2008, 19:38)\njaki moment w Wojnie Domowej zawierał jakąś strategiczną alternatywę, aby można było ją wypróbować\nWiele, dlatego dopiero jak się zastanowię to Ci zaproponuję według mnie kampanię ogólnie najbardziej nadająca się na tego typu grę.\nCzołgi? Jak się nazywały ówczesne czołgi?\nW Wojnie Domowej w Rosji uczestniczyły następujące typy czołgów:\nbrytyjskie: Mark I, Mark II, Mark III, Mark IV, Mark V ( "żeńskie" i "męskie") oraz Whippet.\nfrancuskie: Renault FT 17, Schneider C.A.1, St. Chamond M16,\na także włoski Fiat 300 i maszyny amerykańskie.\njakie jednostki stworzyć aby rzecz była ciekawa - jakichś Kozaków?\nTo zależy głównie od wyboru kampanii.\nCiekawy pomysł Pulemietcziku . Ale obawiam się, że potencjalna "przeróbka" tej gry nie cieszyłaby się zbyt dużym zainteresowaniem wśród "komputerowych wyjadaczy" gier. A to z tego powodu, że mają do wyboru gry zdecydowanie lepsze graficznie i różnorodne gatunkowo (choć, że ich poziom wykonania czy fabuła, dają wiele do życzenia). I raczej tylko, grupka pasjonatów byłaby potencjalnie zainteresowana projektem.\nPomimo, że raczej ta "gra" nie odniesie wielkiego sukcesu. życzę jej potencjalnemu twórcy wszystkiego najlepszego oraz pomyślnego zakończenia projektu .\nMój nick to "pulemietczik" czyli we wiadomym języku celowniczy ciężkiego karabinu maszynowego (pulemiotu). Taki gość co siedział na taczance z patrontaszami na piersi i z Maxima wz 1910 kosił kontrrewolucjonierów (albo rewolucjonierów, jak mu się trafiło)\nZatem do czegoś zobowiązuje.\nW Panzer General II do dzisiaj gra b.wiele wiele osób, są całe ligi, bo to takie szachy wojenne. Nie o grafikę chodzi a o plansze. Modyfikacje tej gry, stworzenie 3-wymiarowości były, ale nie odniosły sukcesu.\nBardzo łatwe jest stworzenie mutacji i np. spotykając się z kolegami robimy to ex-tempore i gramy. Tak więc, jak w wielu sprawach - nie chodzi o sukces komercyjny lecz zabicie nudy.\nPrzepraszam Pulemietcziku. Już za moment poprawię odpowiednio powyższy post.\nAha, rozumiem Pulemietcziku. Oraz dziękuję za doinformowanie . Ponieważ ostatnio zamiast, w grach to w książkach siedzę, więc jestem w tej kwestii daleko (a nawet bardzo daleko ) do tyłu. A ponadto wyznaję również wyższość książki, nad różnorakimi grami przez co tymbarziej nie mam zamiaru grać. Tym sposobem podobnie, jak wy "zabijając" nudę , nad wyraz skutecznie.\nZ filmów dot. wojny domowej bardzo fajna jest sowiecka love story (w kolorze!) "Sorok pierwyj", "Czterdziesty pierwszy". Wbrew pozorom, nie chodzi o 1941.\nOpowiada historię radzieckiej snajperki z Armii Czerwonej, która zaliczyła już (w sensie ustrzeliła ) 40 białogwardzistów i białego oficera gwardii, który miał być jej 41. ofiarą, ale wskutek zbiegu okoliczności zostaje tylko ranny i wzięty do niewoli. Czerwonogwardzistka ma się nim zajmować, by żywy dotarł do czekistów na przesłuchanie. No i czerwonogwardzistka zakochuje się w białym mołodcu.\nA jakie zdjęcia fajne\nI zaskakująco mało propagandy!\nReż. P. Czuchraj, prod. Mosfilm 1956.\nQUOTE( Monteregnum @ 23/06/2008, 02:24)\nPatrząc na rok produkcji, da sie zauważyć, ze film powstał w czasie "odwilży", po śmierci "Towarzysza" Stalina. Być może, twórcy wykorzystali ten moment i nie zrobili kolejnego probolszewickiego filmu. Jak będzie możliwość, to obejrzę sobie, tą klasykę radzieckiej kinematografii.\nJest jeszcze "Białe słońce pystyni" o krasnoarmiejcu na urlopie w muzułmańskiej części Rosji. Propagandówka, wiadomo, ale z tego filmu pochodzi jedna z najładniejszych piosenek jakie słyszałem w życiu: "Wasze Błogarodie..." Saszy Rozenbauma.\nQUOTE(emigrant @ 30/07/2008, 17:04)\nTen podgatunek filmów o Rosyjskiej Wojnie Domowej nazywa się Esternem ( przeciwieństwo kapitalistycznego Westernu). Tego typu obrazy najczęściej właśnie traktowały o walkach Armii Czerwonej z Basmaczami.\nW bliżej nieokreślonej przyszłości powstanie horror, którego akcja będzie się toczyła podczas rosyjskiej wojny domowej: http://www.filmweb.pl/Autor+%22Kronik+muta...h,News,id=55820. Tytuł filmu brzmi Blood Reds, a jego reżyserem jest Anglik Simon Hunter. Osobiście wątpię, żeby film był jakąś ambitną produkcją, ale może jednak go obejrzę ze względu na tło, w której rozgrywa się akcja. A co koledzy sądzą o tej produkcji?