krolowa.pl | "Bo byłem w więzieniu..."\n„Bo byłem w więzieniu…”\nCztery lata temu otrzymałam po raz pierwszy zaproszenie do więzienia, by podzielić się świadectwem o modlitwie różańcowej. Za każdym razem jest to dla mnie wyjątkowe i ubogacające doświadczenie. Jestem przekonana, że o wiele więcej sama otrzymuję w czasie spotkań z więźniami, niż mogę dać.\nW Roku Miłosierdzia zadzwonił do mnie jeden z kapelanów więziennych z prośbą o spotkania w dwóch więzieniach dla mężczyzn. Od początku byłam pewna, że to Bóg daje mi łaskę i możliwość, abym w tym szczególnym czasie mogła odwiedzić więźniów, choć oczywiście nie brakowało mi obaw. Modliłam się i prosiłam Ducha Świętego o to, żeby to On kierował i prowadził, aby każde słowo od Niego pochodziło. Zawierzałam także wszystkich więźniów Maryi. Kiedy po wejściu na teren więzienia dotarłam do kaplicy i spojrzałam na wszystkich zgromadzonych tam mężczyzn, poczułam w sercu, jak bardzo są cenni w oczach Boga, jak bardzo On ich kocha. Oni są Jego ukochanymi dziećmi. Nie miałam żadnego lęku, nie miała dla mnie znaczenia ich przeszłość, ani też to, za jakie przestępstwa trafili za kraty. Pragnęłam tylko jednego, aby każdy z nich osobiście doświadczył Bożej Miłości.\nByłam w czterech więzieniach. Dwa z nich odwiedziłam w tym roku po raz drugi. Dla mnie osobiście, oprócz Eucharystii, w której razem z nimi uczestniczyłam, ogromnie ważna była możliwość rozmowy z więźniami. Nieraz byli to młodzi chłopcy, którzy mają przed sobą perspektywę spędzenia długich lat za kratami. Wielu z nich ze łzami w oczach prosiło o modlitwę czy też opowiadało o tym, jak budują swoją relację z Jezusem. Dużym umocnieniem dla nich jest modlitwa różańcowa i oddanie siebie pod opiekę Maryi. Każdy z więźniów otrzymał różaniec. Niektórzy mówili o tym, że nigdy się z nim nie rozstają i są wytrwali w tej modlitwie. Cieszę się, widząc, jak wiele radości dają im takie spotkania i rozmowy. Zawsze podkreślam, jak bardzo są potrzebni, ponieważ swój czas poświęcają na modlitwę, powierzając Bogu wiele intencji. Jest to więc czas, który mimo tak trudnych okoliczności może przynieść błogosławione owoce nie tylko w życiu każdego z nich, ale także dla ich rodzin, Kościoła, Ojczyzny i świata.\nKażdego dnia powierzam ich Bogu w modlitwie. Wiem, jak jest im trudno, jak straszną toczą walkę o to, by być blisko Boga. Dlatego bardzo potrzebują naszego duchowego wsparcia. Pamiętajmy o nich w naszych modlitwach i prośmy o to, by ich serca otwierały się na przyjęcie Bożej łaski, by napełnieni mocą Ducha Świętego otrzymali nowe życie i stali się świadkami Bożego Miłosierdzia w miejscach, w których przebywają, a także wszędzie tam, dokąd Bóg ich pośle.\nKategorie Numer 38, Za murami Zobacz wpisy\nKobiety w Biblii: Elżbieta\nZwycięstwo Maryi. Alfons Ratisbonne


zapchane do niemożliwości Zakopane. Zwolennicy igrzysk dowodzą, że olimpiada nie będzie nas kosztować ani grosza, bo przeszło połowę potrzebnych pieniędzy da MKOl, a resztę - sponsorzy, a za to dzięki niej miejscowa ludność nie zacznie się domagać przemysłu, będzie to szansą dla całej Małopolski, zapewni cywilizacyjne przyśpieszenie dla całego regionu, zmniejszy smog w Zakopanem, poprawi infrastrukturę.\nLogika tego rozumowania wydaje mi się znajoma. Wystarczy pomyśleć przez chwilę, sięgnąć na półkę z książkami i... No tak. Oto wzór: Ilja Ilf i Eugeniusz Pietrow. "Dwanaście krzeseł", scena w której Ostap Bender, Wielki Kombinator, chwilowo występujący w roli szachowego arcymistrza, przedstawia swoją wielką ideę członkom\nzapchane do niemożliwości Zakopane. Zwolennicy igrzysk dowodzą, że olimpiada nie będzie nas kosztować ani grosza, bo przeszło połowę potrzebnych pieniędzy da MKOl, a resztę - sponsorzy, a za to dzięki niej miejscowa ludność nie zacznie się domagać przemysłu, będzie to szansą dla całej Małopolski, zapewni cywilizacyjne przyśpieszenie dla całego regionu, zmniejszy smog w Zakopanem, poprawi infrastrukturę.<br>Logika tego rozumowania wydaje mi się znajoma. Wystarczy pomyśleć przez chwilę, sięgnąć na półkę z książkami i... No tak. Oto wzór: Ilja Ilf i Eugeniusz Pietrow. "Dwanaście krzeseł", scena w której Ostap Bender, Wielki Kombinator, chwilowo występujący w roli szachowego arcymistrza, przedstawia swoją wielką ideę członkom


125 rocznica Mikołaja Konstantego Czurlanisa (Čiurlionisa)\nKompozytor i malarz w skali światowej\n"Niewątpliwie malarstwo Čiurlionisa wiedzie swój rodowód z symbolizmu i także nie ulega wątpliwości, że w malarstwie tym, podobnie zresztą jak w jego muzyce, znajdujemy żywe ślady miłości do Litwy. Mimo to określenie Čiurlionisa jako "litewskiego symbolisty" nie mówi nic. Nie mówi, gdyż odbiera jego dziełu skalę uniwersalną. W malarstwie Čiurlionisa współistnieją ze sobą dwa nurty. W obu artysta przekracza skalę nie tylko litewską, ale także polską i rosyjską. Staje się twórcą prawdziwie światowym, nie przestając być przy tym ani na chwilę patriotą litewskim, czerpać z litewskiego folkloru, polskiej literatury romantycznej oraz chłonąć atmosferę fermentów artystycznych nurtujących rosyjskie środowisko twórcze u progu XX wieku."\n(Jacek Antoni Zieliński)\nMikołaj Konstanty Czurlanis urodził się w Oranach (Varëna) na Litwie 22 września 1875 r. w rodzinie Adeli i Konstantego Czurlanisów. Ojciec przyszłego kompozytora i malarza pochodził z chłopskiej rodziny, muzycznie - jako organista - kształcił się u księdza w Liszkowie. Czurlanisowie przez pewien czas mieszkali w sąsiedniej Rotnicy, później przenieśli się do Druskienik, gdzie osiedli na stałe.\nW Druskienikach upłynęło dzieciństwo i młodość Mikołaja Konstantego Czurlanisa, w domu Kastusiem zwanego. Zdolności muzyczne odziedziczył po ojcu, plastyczne zrodziły się z doznań dźwiękowych, kiełkowały w żywej wyobraźni chłopca, aż w końcu w 1904 roku wybuchnęły talentem malarskim.\nDom organisty w Druskienikach często odwiedzali bliżsi i dalsi sąsiedzi, znajomi, kuracjusze, pracownicy uzdrowiska... Jednym z nich był doktor Józef Markiewicz. Każdego roku przyjeżdżał z Warszawy do Druskienik na sezon uzdrowiskowy, mieszkał tu i pracował jako lekarz zdrojowy. Z rodziną Czurlanisów był serdecznie zaprzyjaźniony.\nKastuś rósł w licznej rodzinie, miał jeszcze ośmioro młodszego rodzeństwa, wszystkie dzieci były uzdolnione muzycznie. Pasją doktora Markiewicza była muzyka. Przekonany, że w najstarszym z młodych Czurlanisów drzemie talent, doktor Markiewicz zwrócił się z prośbą do swojego pacjenta, księcia Michała Ogińskiego, właściciela Płungian, by zaopiekował się chłopcem. Opieka ta przyszła w samą porę, bowiem na kształcenie muzyczne syna Czurlanisowie nie mieli środków.\nPłungiany - droga do Warszawy\nW roku 1899 Mikołaj Konstanty Czurlanis został członkiem prywatnej orkiestry Michała Ogińskiego w Płungianach. Stąd, dzięki pomocy finansowej księcia, droga zaprowadziła go na wyższe studia muzyczne do Warszawy. Kształcił się w tamtejszym Instytucie Muzycznym (Konserwatorium) w latach 1894-1899 pod kierunkiem profesorów Antoniego Sygietyńskiego, Zygmunta Noskowskiego, Juliusza Stattlera. W latach 1901-1902 uzupełnia wykształcenie w Konserwatorium w Lipsku.\nW 1902 roku umiera książę Ogiński, Czurlanis, pozbawiony pomocy finansowej, jest zmuszony przerwać studia, ale właśnie w tym czasie zaczyna poważnie interesować się malarstwem. Wraca do Warszawy i podejmuje tam studia w dopiero założonej Szkole Sztuk Pięknych, kierowanej przez Kazimierza Stabrowskiego. Utrzymuje się z lekcji gry na fortepianie, mieszka w tanich pokojach mansardowych. (W Warszawie przy ul. Żurawiej 45, w domu, w którym mieszkał, znajduje się poświęcona mu tablica pamiątkowa).\nPodróże na Kaukaz i po Europie, pobyt w Wilnie\nW roku 1905 Czurlanis odbywa podróż na Kaukaz z zaprzyjaźnioną rodziną Wolmanów i z Eugeniuszem Morawskim. W rok później (znów dzięki pomocy Wolmanów) zwiedza Pragę, Drezno, Norymbergię, Monachium i Wiedeń...\nW 1907 roku przenosi się z Warszawy do Wilna i tu maluje, komponuje, włącza się do litewskiego ruchu kulturalnego, zostaje współzałożycielem Litewskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych, uczestniczy w dorocznych wystawach Towarzystwa.\nW 1908 roku wyjeżdża do Petersburga, gdzie zbliża się do ugrupowania "Mir Iskusstwa". Intensywnie maluje, aktywnie uczestniczy w wystawach (lata 1908-1909), organizowanych przez Sojuz Russkich Chudożnikow, grupę "Mir Iskusstwa", Salon w Petersburgu, w wystawach w Kownie, Krakowie, Rydze, Moskwie i Warszawie...\n30 grudnia 1909 roku doznaje silnego wstrząsu nerwowego. W 1910 otrzymuje zaproszenie do udziału w wystawie założonej przez Kandinskiego grupy "Die Neue Kűnstlrvereinigung" w Monachium, niestety, z tej propozycji już nie skorzystał...\n10 kwietnia 1911 roku, w wieku 36 lat zmarł w klinice doktora Olechnowicza w Pustelniku pod Warszawą. Przyczyną zgonu było zapalenie płuc.\nPochowany na cmentarzu Rossa w Wilnie.\nW opinii polskiego historyka sztuki\n"Od śmierci Čiurlionisa, z biegiem lat doskonaliły się środki poznawcze krytyki. Zmieniała się także sztuka współczesna, rodząc zjawiska zaskakująco pokrewne duchowi pewnych realizacji Čiurlionisa, jakby przezeń antycypowane. Część krytyki artystycznej zaczęła uznawać za takie zjawiska przede wszystkim abstrakcjonizm i nadrealizm. Nie mógł być Čiurlionis ich inicjatorem, gdyż przedstawiciele tych prądów raczej nie znali jego obrazów. Wyjątkiem, choć znaczącym, byłby tylko Wassily Kandinsky. Bezpośrednio po ostatniej wojnie pojawiły się próby kreowania Čiurlionisa na prekursora. W szlachetnym zamiarze krytyków, takich jak Aleksis Rannit, występujący w roku1949 na Międzynarodowym Kongresie Krytyków Sztuki w Paryżu z referatem pt. "M. K. Čiurlionis, pionier sztuki abstrakcyjnej", leżało podniesienie rangi niesłusznie zapomnianej twórczości genialnego Litwina. Z dzisiejszej perspektywy zabieg ten wydaje się już o tyle zbędny, że może być rozumiany dwuznacznie. Čiurlionis jest zbyt wielkim zjawiskiem sam przez się, by wymagał podbudowywania przez zjawiska inne, późniejsze, bardziej popularne. Na pewno antycypował pewne treści w nich występujące, gdyż był niezwykle wyczulony na idee "wiszące w powietrzu", a lata, w których tworzył były tymi ideami silnie naładowane; zrodziły one przecież zarówno kubizm, jak i zalążki sztuki abstrakcyjnej. Istoty wielkości Čiurlionisa nie da się jednak uchwycić przez schematyczne porównania. Zawarta jest ona w jego wizji przestrzeni kosmicznej, w jego koncepcjach powiązania przestrzeni z czasem. Nikt przed nim, ale też nikt po nim, nie podjął w malarstwie w sposób tak głęboki problemu związku mikrokosmosu z makrokosmosem.? (Jacek Antoni Zieliński)\nZ listów do brata Stanisława, pisanych z Lipska: "Pytasz, jak mi się powodzi w nauce" Niby dobrze! mam bardzo dobrych profesorów, jestem na wyższym kursie i jeżeli potrafię pracować tak, jak dotąd, to za rok skończę. A wtedy - do Was! Do Druskienik! Nad Niemen! O, jak będzie dobrze." (Lipsk, 21 listopada 1901)\n"Ja już zacząłem swoje świętowanie: dzisiaj namalowałem coś, co jest podobne do jeziorka w Druskienikach, ale nie udało się, bo niebo wyszło jakieś niemieckie, bardzo zły jestem. Ale nie tracę nadziei, że moje przyszłe prace będą lepsze." (Lipsk, 22 grudnia 1901)\nDo serdecznego przyjaciela w Warszawie Eugeniusza Morawskiego:\n"(...) Ech, Genek, szkoda, że ty nie wiesz, co to jest wracać do rodzinnej wioski. Już wiorsta tylko do domu. Ot, zaraz za laskiem... Znowu słyszysz szum sosen, taki poważny, tak ci coś mówi. Nic tak nie rozumiesz dobrze, jak ten szum. Lasek rzednieje, już błyszczy przez gałęzie jeziorko. Andziuk zgarbiony taszczy wodę z krynicy, a dalej domy, gniazdo bocianie, kościółek. Wszystko takie same, tak nic się nie zmieniło, że na chwilkę i Tobie wydaje się, że wracasz z wojny szyszkowej odbytej w lesie z chłopcami; a ten Lipsk, Warszawa, to chyba tylko sen długi i ciężki." (Lipsk, 21 marca 1902)\nW Druskienikach spędzał prawie każde lato... Kochany, emanujący rodzinnym ciepłem dom, do którego zawsze tęsknił, dziś zapuszczony, najczęściej zawieszony na kłódce. Dom-muzeum pamiątkowe wymaga niezwłocznego remontu. Państwo na ten remont nie stać (koszta wynoszą 40 tys. litów). W ostatnich tygodniach bieżącego, 2000 r. zorganizowano akcje stołeczne (koncert w wileńskim Ratuszu dla socjety -bilety - setki litów i in.). Redaktorzy I Programu Radia Narodowego łącznie z "Telekomasem" wpadli na szczęśliwy pomysł zorganizowania akcji "na rzecz Czurlanisa", w której może wziąć udział każdy szary obywatel Litwy, czyli "człowiek dobrej woli": wystarczy wykręcić numer telefonu za minimalną opłatę, która wpłynie na konto utrzymania przy życiu domu-muzeum Czurlanisa. Chwyciło! Wpłynęło około 30 tys. litów...\nGruntownego remontu wymaga także kowieńskie Muzeum im. M. K. Czurlanisa, w którym przecieka dach... ("wdzięczna" dygresja z okazji jubileuszu...). "Zazdroszczę wam, że już wkrótce pojedziecie do Druskienik. O święto jeszcze nie szybko do mnie przyjdzie. Bardzo dużo czasu do tego zostaje, że nawet i dni jeszcze nie liczę" - pisał Mikołaj Konstanty Czurlanis do Warszawy, do Mariana Markiewicza (Lipsk, 22 maja 1902).\n...A kiedy wreszcie do utęsknionych Druskienik wracał, kluczył od 7 rano po lasach, polach, łąkach, brzegach Niemna i Rotniczanki i - malował, malował bez wytchnienia...\nObrazy, dźwięki piórem pisane\nNiektóre ze swych idei artystycznych Mikołaj Konstanty Czurlanis formułował na piśmie, w artykułach publikowanych w prasie oraz w listach do przyjaciół, bądź... do osoby najbliższej. Trzeci nurt twórczości M. K. Czurlanisa - literacki - omawiali ostatnio na specjalnie poświęconym temu zagadnieniu forum członkowie Związku Pisarzy Litewskich.\nZ "Listów do Dewduraczka"\nListy te, pisane po polsku, znajdują się w zbiorach Muzeum M. K. Czurlanisa w Kownie.\n"Obiecałem napisać list do Ciebie, list do Dewduraczka. Patrz, pośród śniegowych koron gór, strzelistych gór, sięgających nieba prawie, stoi człowiek. U stóp jego chmura przykryła ziemię całą; tam w dole dzieją się ziemskie dzieje, zamęt, zgiełk, bełkot, lecz chmura wszystko przykryła. Cisza. Dokoła białe, dziwne korony. Dziwnie olbrzymie, dziwnie piękne, z opali i pereł, z topazu i malachitu, z kryształu i diamentów. Dziwnie cudne, olbrzymie korony, a pośród nich stoi człowiek i patrzy szeroko rozwartymi oczami, patrzy i czeka. Obiecał on, że o wschodzie - w chwili pożaru koron, w chwili chaosu barw i tańca promieni - zaśpiewa hymn do słońca. Hymn do słońca! U stóp jego chmura przykryła ziemię całą. Cisza. Dokoła dziwnie białe korony... Ech, Ty Malusieńka! Obiecałem list napisać do Ciebie, list do Dewduraczka."\n(Krynica 1906 r)\n"Przecież ty, miła, jesteś taka mała, malusieńka, a patrzysz spod ściągniętych brwi tak poważnie jak królowa sfinksów i piramid. W noc ciszy gwiezdnej. Patrzysz jakbyś w końcu niezmiernej pustyni spostrzegła małego skorpiona. Nie ściągaj brwi swoich, malutka, pozwól skorpionom żyć na pustyni twojej, wszak wiesz, że wkrótce umrą one zatrute własnym jadem. Ta noc jest twoją, słyszysz, malutka? Słuchaj, słuchaj uważnie, wstrzymaj oddech swój i słuchaj! Słyszysz? Jak cicho mówią gwiazdy: ta noc jest Twoją, malutka. Więc widzisz, jesteś Panią nocy cichej i gwiezdnej, królową piramid i palm sfinksów i niezmiernej pustyni. Uśmiechasz się? Ach tak, więc jesteś również wielkim królem, bom tu, przed tobą, bo widzę uśmiech twój. Ty malutka, niby taka bardzo maluteńka."\nO swoim poemacie symfonicznym "W lesie", który komponował w Warszawie i Druskienikach, pisał do Eugeniusza Morawskiego: "Zaczyna się on cichymi, szerokimi akordami, takimi jak cichy i szeroki jest szum naszych litewskich lasów".\nNieco później powstał poemat muzyczny "Morze". Tytuły najciekawszych obrazów Czurlanisa, to: "Ofiara", "Symfonia pogrzebowa", "Stworzenie świata", "Zima", "Lato", "Sonata gwiazd", "Sonata piramid" i wreszcie - "Rex".\nCzurlanis w filmie\nW latach 80. postać Mikołaja Konstantego Czurlanisa kreowało w filmach litewskich dwóch znakomitych aktorów: Grigorij Hładij (Kijów) i Valentinas Masalskis (Kowno). Największym jednak uznaniem cieszył się film z Grigorijem Hładijem ("M. K. Č. Zodiak") w reżyserii znanego twórcy litewskiego filmu i teatru Jonasa Vaitkusa (reżysera m. in. Mickiewiczowskich "Dziadów"). Sekwencje filmu kręcono na Litwie i w Rosji. Najważniejszą z nich był jaszuński plener, pałac Balińskich. Film został straszliwie pocięty prze sowiecką cenzurę. Niemniej, piękne, wymowne symboliczne obrazy, poetyckie metafory, udało się w nim zachować. W filmie tańczyła Maja Plisiecka. Autorem scenografii był Vytautas Kalinauskas.\nPokazy filmów, łącznie z obrazem znanego dokumentalisty Robertasa Verby odbyły się w tych dniach w litewskich ośrodkach kulturalnych.\nNa zdjęciach: Mikołaj Konstanty Czurlanis; Dom Czurlanisów w Druskienikach (stan obecny); Druskieniki, Niemen; pomnik Mikołaja Konstantego Czurlanisa w Druskienikach.\nFot. Alwida A. Bajor


Dzień Godności Osoby z Niepełnosprawnością Intelektualną - Powiat Wołomiński, województwo mazowieckie\nData: 30.05.2018 r., godz. 15.00 1194\nOrganizatorem wydarzenia było Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło w Wołominie. Współorganizatorem był Powiat Wołomiński. Swoim patronatem wydarzenie to objęła również Pani Elżbieta Radwan Burmistrz Wołomina. Dzień Godności Osoby z Niepełnosprawnością Intelektualną był połączony z obchodami Dni Wołomina.\nImpreza rozpoczęła się uroczystą Mszą Świętą w kościele pw. Matki Bożej Częstochowskiej. Po Mszy uczestnicy oraz ich rodziny przemaszerowali na skwer im. Bohdana Wodiczki. Towarzyszyła im orkiestra z Miejskiego Domu Kultury w Wołominie.\nO godz. 14 Pan Marcin Maćkowiak ̵ Dyrektor Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego uroczyście powitał wszystkie osoby, zaproszonych gości oraz rodziny i wychowanków. Podkreślił, jak ważna jest godność osób niepełnosprawnych oraz jak istotne znaczenie ma funkcjonowanie społeczne i osobiste dla każdego, kto zajmuje się, opiekuje osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Wspomniał również, że godność należy się każdemu człowiekowi, bez względu na wiek, płeć, pochodzenie czy niepełnosprawności.\nPo uroczystym otwarciu imprezy przez Dyrektora Ośrodka oraz Burmistrz Wołomina Elżbietę Radwan na wszystkich gości czekało wiele atrakcji, np. recital muzyczny Maksyma Rzemińskiego, który wprowadził uczestników w świat pełen pięknej muzyki poważnej, oraz pokaz grupy kickboxingu pod okiem trenera kadry narodowej Grzegorza Engela.\nOprawę muzyczną zapewnił przyjaciel ośrodka DJ Mariusz, który wspólnie z byłymi wychowankami prezentował hity lat 90. Pracownicy PSONI Koło w Wołominie przygotowali również inne ciekawe propozycje spędzenia czasu: kącik kulinarny (pyszne, zdrowe i ekologiczne soki owocowe), kącik słodkości, warsztaty malowania na stretchu,\nloterię fantową - Pokaż kotku, co masz w środku oraz maskotki animacyjne.\nOprócz tych atrakcji można było również poznać tajniki pracy dogoterapeuty, zobaczyć alpaki z pięknego Podlasia. Ośrodek Pomocy Społecznej w Wołominie przygotował dla uczestników pyszną watę cukrową, kiełbaski i grochówkę. Można było pojeździć małymi samochodzikami. Podczas imprezy była wspaniała pogoda.\nZ całego serca dziękuję wszystkim za doskonałą współpracę przy organizacji tego wyjątkowego przedsięwzięcia. W tym dniu Wołomin pokazał i podkreślił ważność osób z niepełnosprawnością intelektualną. Wszyscy byliśmy razem, gdyż więcej nas łączy, niż dzieli.\nDyrektor OREW w Wołominie


KSIĄŻKA PT. "MAŁY KSIĄŻĘ"\n1. Jak rozumiesz zdania ... - Zadane.pl\nKSIĄŻKA PT. "MAŁY KSIĄŻĘ" 1. Jak rozumiesz zdania Lisa : " Idź jeszcze raz zobaczyć róże. Zrozumiesz wtedy, że twoja Róża jest jedyna na świecie ". 2. Zapisz w punktach dwa zdarzenia, które przeżyli wspólnie narrator i Mały Książę, a które miały charakter fantastyczny. proszę o odpowiedzi ; ( !\nprzez inestimable 08.02.2010\nzad1To zdanie jest metaforą odniesienia się do tego fragmentu\nco oznacza miłość tęsknotę do różyb\nzad2 Narrator i mały książę wspólnie przeżywają przygodę podróży księcia np.Latarnik który cały czas zapala i gasi latarnie ,


Co warto wiedzieć o packhotach?\nMogłoby się wydawać, iż firmy posiadające renomę zdołają osiąść na laurach i nie potrzebują w dalszym ciągu reklamować swoich produktów.\nZaintrygował Cię ten wpis? Jeżeli tak, to bez wahania sprawdź, co się znajduje w ofercie tłumacz przysięgły holenderski, która dotyczy podobnej kwestii.\nNaturalnie jest to nieprawdą i z całą pewnością każdy o tym wie. W ciągu dnia najczęściej transmitowane są spoty najbardziej popularnych i uznawanych firm. Ewidentnym jest, iż osoba rozpoczynająca działalność gospodarczą nie posiada funduszy na to, by promować się w środkach masowego przekazu. Dlatego też, dobrym pomysłem są ulotki z niebanalną grafiką, którą umie wykreować wyłącznie fachowiec w tej branży. Fotografia reklamowa nie należy do najłatwiejszych, dlatego też zajmują się nią tylko profesjonaliści. Aby stworzyć rewelacyjny packshot trzeba zadbać o kilka podstawowych rzeczy. Zwłaszcza o właściwe naświetlenie, ostrość , a także realistyczne oddanie koloru. Te trzy sprawy są osnową jakiegokolwiek sukcesu.


Zwyczaje wigilijne | Blopodróże\nNajbardziej niezwykłym dniem w całym roku jest bez wątpienia Wigilia przypadająca 24 grudnia. To w tym dniu spotykamy się z naszymi bliskimi. Z Wigilią związanych jest mnóstwo zwyczajów, które w wielu domach są kultywowane do dzisiaj. Poznajmy je bliżej.\nKiedy na niebie pojawi się pierwsza gwiazdka, zasiadamy do uroczystej kolacji. Przy stole nie może zabraknąć naszych bliskich. Zajadamy najróżniejsze pyszności, ciesząc się własnym towarzystwem.\nZanim zasiądziemy do stołu, tradycja nakazuje podzielić się opłatkiem. Mało kto wie, że opłatek możemy zastąpić zwykłym chlebem. Podczas łamania się opłatkiem składamy sobie najserdeczniejsze życzenia. Bez wątpienia jest to najbardziej wzruszający moment podczas całej kolacji. Niejednokrotnie zdarza się, że w oku pojawi się łza. Zwłaszcza wtedy, kiedy do kolacji zasiądzie mniej osób niż na poprzedniej Wigilii.\nBiały obrus i siano\nZgodnie z tradycją stół wigilijny powinien być nakryty obrusem w białym kolorze. Pod nim powinno znaleźć się sianko. Podczas wigilijnej kolacji zrezygnujmy z barwnych obrusów w świąteczne motywy. Pozostańmy wierni tradycji.\nZgodnie z polską tradycją podczas wigilijnej kolacji powinniśmy śpiewać kolędy. Co więcej, kolacja powinna mieć charakter religijny. W związku z tym jeszcze przed dzieleniem się opłatkiem należy odczytać fragment Ewangelii mówiący o narodzeniu się Jezusa. Następnie modlimy się za naszych bliskich zmarłych. W wielu rodzinach Wigilia kończy się wspólnym wyjściem na pasterkę, czyli uroczystą mszę odprawianą o północy.\nNa wigilijnym stole nie znajdziemy potraw mięsnych. Tradycja mówi, że kolacja wigilijna powinna być postna. W tym wyjątkowym dniu spożywamy więc ryby, potrawy z kapusty i grzybów. Co ważne, nawet do smażenia nie używa się zwierzęcego tłuszczu. Przed wielu laty w Wigilię nie jadano nawet mleka i jajek jako produktów zwierzęcych. Dzisiaj do postu podchodzimy już mniej restrykcyjnie. Tradycja mówi również, że na wigilijnym stole powinno znaleźć się aż dwanaście potraw.\n« Wigilia: czego nie może zabraknąć na stole?\nDo czego służy manometr? »


Chatka w różanym ogrodzie: października 2010\nTrwa blogowy Festiwal Dyni, więc czas przyłączyć się do wspólnego gotowania. Na tą okazję wyszperałam przepis na zypę z dyni z dodatkiem jabłka. Przepis pochodzi z gazety "Wohnen&Garten". Smakowała mi ta zupa, więc gorąco polecam.\n- 350gram dyni Hokkaido\n- ok. 100 gram startego jabłka (użyłam kwaśnej odmiany)\n- pieprz albo papryka słodka\nDynię Hokkaido przekroić, wyjąć pestki. Pokrojąć ją na mniejsze kawałki i piec w piekarniku ok 45min w 180 stopniach. Dynię Hokkaido nie trzeba obierać ze skórki, więc i ja ją pozostawiłam. Po upieczeniu skórka jest miękka, a kolor zupy wręcz pomarańczowy.\nUpieczoną dynię włożyć do wywaru z warzyw i gotować ok 10 min., potem zmiksować. Można dodać łyżkę masła, jak ktoś lubi. Dopiero teraz doprawić do smaku, solą i imbirem, można dodać pieprz albo paprykę słodką. Odstawić z ognia zupę i dodać śmietanę i starte jabłka. Już zupy nie gotować, bo teraz może się zważyć.Ja nie dodałam śmietany, ponieważ ograniczam tłuszcze :)\nJeszcze kurczowa trzymam się jesieni, chociaż już zrobiłam parę zimowych ozdów, ale o tym będzie dopiero po festiwalu. Gotowanie i przerabianie różnych dyń, zajmuję mój obecny wolny czas :)\nPotrawa bierze udział w Festiwalu Dyni, na który również zapraszam :)\nAutor: An z Chatki o 16:29:00 7 komentarze\nAtrybutem jesieni i myślę, że lubianym przez wszystkich są grzyby. Ja je lubie w kuchni, w daniach i w ozdobach. Ale chyba najbardziej fascynuje mnie ich zapach, swieżych z lasu, jeszcze z machem i tych już wiszących na sznurku, a chyba najbardziej gotujących się. Wtedy w całym domu pachnie ciepłą jesienią i nie chce się już nigdzie wychodzić :)\nceramiczny grzybek w jesiennej dekoracji\ngrzybów był w tym roku piękny urodzaj :) przechowuje je w słoiku, a te które chcę mieć w kuchni, trzymam w woreczku. Gorące suszone grzyby (suszę w piekarniku), wkładam do gorących, suchych słoików. Zamykam. Wtedy mam pewność, że nic w nich nie zamieszka ;) i zanoszę do spiżarni.\nNie może zabraknąć bulionu z grzybami leśnymi i pieczarkami, takie lubię najbardziej\nMoja jesień dobiega końca. Zaczynają się deszczowe i brzydnkie dni, czyli czas na poszukiwanie pomysłów na świąteczne ozdoby, bo zima nadchodzi.\nAutor: An z Chatki o 17:48:00 14 komentarze\nEtykiety: Atelier, Kuchnia, Spiżarnia\nAutor: An z Chatki o 01:07:00 10 komentarze\nPogoda nie nastraja mnie optymistycznie. Szukałam złotej jesieni, ale gdzie ją mam szukać w tym deszczu? ciągle pada, jak w piosence, tylko, że teraz dochodzi jeszcze zimny wiatr i ponury dzień. Jedyne co mnie dzisiaj rozweseliło to widok wrzosów. Mam jednak nadzieję, że wekeend będzie słoneczny i znajdę kilka złotych liści :) przecież muszę zrobić jesienne róże z liści ...\nKarafki przyjechały ze mną z mojego domu rodzinnego. Mam do nich ogromny sentyment. Są dosyć stare i lekko zniszczone, ale mino wszytko można je spokojnie użytkować. Taki wiatr jak jest dzisiaj, przypomina mi o moich nalewkach i zimowych wieczorach. Będzie mi miło w skosztować tegorocznych nalewek z tak wiekowych karafek.\nA skoro już o zimie mowa, to muszę się pochwalić swoim nowym zakupem. Czekałam na te bombki dosyć długo, ale są i ogromnie mnie cieszą. Firma "Szklany świat", produkuje wspaniałe bombki w modelach z mojego dzieciństwa i takie jakie pamiętam z choinki mojej cioci, czyli lata 60-te , 70-te. Szukałam tego typu ozdób bardzo długo, ale nareszcie mam i bardzo się z tego cieszę :)\nTo tylko kilka z nich, mam ich więcej, są naprawdę piękne :)\nPozdrawiam jesiennie i wracam pod koc :)\nAutor: An z Chatki o 14:48:00 12 komentarze\nTo już ostatnia opowieść wakacyjna, którą tutaj przedstawiam. Reszta moich wakacji, to część bardzo szczególna dla mnie i wręcz osobista, więc pozwolicie, że zachowam ją dla siebie :)\nDijon to duże miasto. Nie zrobiło na mnie takiego wrażenia, jak małe, sielskie wioski. Wiadomo, jak każde miasto ma swoje atrakcje, ale wolę większy spokój i mniejszy ruch.\nW Dijon jest tzw Droga Sówki. To droga prowadząca do zabytków miasta. Chodzi się ta drogą jak w podchodach, ponieważ na chodniku są emblematy z sową, które pokazuja kierunek zwiedzania starego miasta. Na jednej ze ścian kościoła Notre-Dame znajduje się figurka sowy, którą koniecznie trzeba pogłaskać, to spelni marzenie :) Figurka jest już bardzo zniszczona, ale widać jej kontury.\nDijon słynie z musztard. W smaku, oryginalna musztarda dijońska jest zupełnie inna, niż ta, którą normalnie kupuje się w naszym sklepie. Bardziej pasuje mi ta oryginalna, jest bardziej aromatyczna i ostrzejsza.\nTo tyle moich opowieści, a teraz fotki z miasta\nAntykwariat, ze starą drewnianą witryną. W mieście było dużo tego typu witryn.\nOznaczenie na chodniku- drogi sówki\nNotre Dame i figurka Sowy. Ta pani z mapą, to ja :)\nOznaczenie dojścia do zabytku na drodze z sową\nMusztardy w różnych smakach\njak pamiatki kupione to wyjeżdżamy z miasta i zwiedzamy małe malowniczo położone wioski\nBrocante, sklep ze strociami. Trochę tam pobuszowałam :)\ni to było by na tyle,\nAutor: An z Chatki o 16:11:00 7 komentarze\nW Burgundii obok winnic, są wzgórza obrośnięte czarną porzeczką. A co mnie najbardziej zdziwiło to to, że obok wytwórni soków i likierów z czarnej porzeczki Cassissium , to właśnie ta porzeczka posiada własne muzeum :) !! W muzeum tym jest małe kino, gdzie można zobaczyć film przedstawiający historię regionu, załozycieli wytwórni oraz parę słów o samej porzeczce.\nWraz z przewodnikiem muzeum, jest możliwość zwiedzenia procesu produkcyjnego likierów w zakładzie Cassissium, a także w sklepiku, można nabyć różne porzeczkowe pamiątki :) co uczyniłam z wielka radością :)\nW samym muzeum jest ekspozycja różnych towarów zawierających Cassis, nawet jest słoik dżemu i paczka herbaty z Polski.\nOprócz tych atrakcji, można udać się na wycieczkę pieszą, bądź rowerową drogą wzgórz porzeczkowych "La Route du Cassis". Jest malowinicza i dokładnie opisana. W punkcie informacji turystycznej, można zaopatrzeć sie w niezbędne mapki i przewodniki.\nKilka porzeczkowych fotek :)\nekskluzywny sklep w mieście z wyrobami z czarnej porzeczki\nlikiery i soki, oraz musztardy. Ta różowa musztarda jest z dodatkiem czarnej porzeczki.\na teraz kilka fotek z pięknego miasta Beaune:\nmoja ulubiona firma z kosmetykami :)\nTerriny. Uwielbiam je, nawet kupiłam sobie książke z przepisami na terriny :)\nAbsynt, zawsze mnie zadziwia sposób jego podawania, chociaż jeszcze go nie piłam.\npo tylu atrakcjach czas wysłać kartkę do najbliższych i znajomych :)\nAutor: An z Chatki o 21:27:00 4 komentarze


Jak to w górach bywało-relacja z wędrówki przez Bieszczady - Portal ViaPoland.com - Polska kultura, turystyka i czas wolny.\nDo rzeczy jednak. Wróćmy do samego początku, a początek znajdziemy na zatłoczonym, głośnym, nocnym dworcu Wrocławia Głównego, gdzie przyszło mi czekać na opóźniony o dobrą godzinę pociąg do Krakowa. Na peronie stało mnóstwo ludzi wyczekujących swojego połączenia. Głównie obładowanej bagażem młodzieży, ale też matek z płaczącymi dziećmi, całych rodzin wracających lub wybierających się na wakacje, ludzi starszych. Moją uwagę zwrócił jednak przebrany w żydowskie szaty i wyposażony w masę zabawnych rekwizytów śpiewający dziadzio, wygrywający na gitarze znane melodie i podkładający pod nie zmyślone słowa, wygadujący przy tym różne niestworzone historie. No cóż, lepsze to niż przysypianie w oczekiwaniu na pociąg.\nWreszcie maszyna nadciąga, ale tutaj czeka na pasażerów niemiła niespodzianka. Wagony są niemiłosiernie wyładowane. Nie ma mowy o miejscu w przedziale, a nawet na korytarzu. Większość nocy spędzam więc na podłodze obok toalety - a to siedząc, a to stojąc - w zależności od natężenia ruchu w tej części pociągu. W czasie podróży poznaję dwóch ślązaków wracających z pracy zagranicą i Niemca, podróżującego na Ukrainę gdzie się urodził. Ot, ciekawostki człowieka spotykają. Ludzie latający samolotami nie wiedzą ile tracą rezygnując z bardziej tradycyjnych form transportu. Pociąg to przymusowe, przypadkowe i wielobarwne skupisko ludzkie. Czasem mimo woli dochodzi do interesujących spotkań. Zostawmy jednak rozważania. Po siódmej udaje mi się dotrzeć na krakowski PKS - umówione miejsce spotkania z grupą ludzi, którzy mieli być od tej pory towarzyszami mojej wędrówki. Teraz czeka nas siedmiogodzinna podróż do Komańczy - miejsca naszego pierwszego noclegu i początku naszej trasy pieszej.\nPo przybyciu na miejsce robimy zakupy na pierwszy dzień marszu i docieramy do bacówki. Tutaj rozpoczyna się nieustający aż do końca proces poznawania ludzi. Tutaj biorę też naprawdę zimny prysznic, zjadam dobry obiad i razem z częścią grupy odwiedzam kaplicę Matki Bożej Leśnej i klasztor sióstr Nazaretanek, docierając do niego tzw."Ścieżką Prymasa" - drogą, którą najczęściej przemierzał internowany tutaj w latach pięćdziesiątych prymas Stefan Wyszyński. Tutaj też mamy możliwość zobaczyć pokój w którym Wyszyński spędził rok przymusowego pobytu. Pomieszczenie zostało przygotowane dla zwiedzających - sprzęty i pamiątki pozostawiono na miejscu, umożliwiając ich oglądanie. W ramach zwiedzania Komańczy udajemy się do kolejnych obiektów sakralnych - zwiedzamy grekokatolicki kościół i prawosławną cerkiew, odbudowaną po pożarze w 2006 roku.\nTego wieczora zasnęłam po 36 godzinach czuwania. Pierwsza noc w Bieszczadach%u2026\nRankiem przygotowujemy swój próbny, wspólny posiłek. Kanapki robi kilka osób, ale jemy oczywiście dopiero gdy wszystko jest już gotowe, i wszyscy są na miejscu. Po spakowaniu ekwipunku ruszamy na pierwszy etap wędrówki. Naszym celem są Jeziorka Duszatyńskie, do których prowadzi czerwony szlak przez miejscowości Perełuki i Duszatyn. My jednak szlak zostawiamy gdzieś po swojej lewej stronie i do Perełuk docieramy przedzierając się przez rozmoknięte, błotniste i zarośnięte bieszczadzkie lasy. Widoki na deszcz są coraz bardziej realne, także z niepokojem spoglądamy na południowy zachód skąd może nadejść ciemna chmura. Po krótkim postoju przeznaczonym na zjadanie czekolady i wylegiwanie się na trawie ruszamy w kierunku jeziorek. Od tej pory aż do bazy na Rabem nie spotkamy żadnych zabudowań. Przed nami dzikie Góry. Jeziorka zapowiadają się rozmokłą drogą i obniżeniem terenu. Za chwilę widzimy tabliczkę informującą o wejściu do rezerwatu Zwiezło i pierwsze jeziorko. Po 5 minutach docieramy nad drugie, znacznie większe. Wyjątkowo urokliwe miejsce. Z zielonej wody wystają konary zanurzonych w niej drzew. Jeziorka powstały ok. 100 lat temu na skutek obsunięcia się masy skalnej ze zbocza Chryszczatej, co spowodowało utworzenie naturalnej tamy na drodze potoku Olchowaty. Siła wstrząsu była ponoć tak duża, że mieszkańcy odległego o kilka kilometrów Duszatyna wybiegli przestraszeni ze swoich domów.\nPo odpoczynku nad jeziorem ruszamy prosto na szczyt Chryszczatej. Wspominając późniejsze podejścia, które były dłuższe i niejednokrotnie bardziej wymagające, mogę z całą pewnością przyznać, że początki jak wieść głosi - faktycznie bywają najtrudniejsze. W końcu jednak docieramy na szczyt, mijając po drodze krzyż poświęcony poległym w czasie I wojny światowej żołnierzom. Jak mówi przewodnik krzyży takich na terenie Bieszczad znajduje się kilkaset i, co ciekawe, nie informują one jakiego pochodzenia byli polegli, ponieważ jeszcze w tamtym czasie przestrzegano zasad honorowego traktowania zmarłych i chowano ich bez względu na narodowość czy stronę po której walczyli.\nNa szczycie szykujemy sobie obiadek i schodzimy w kierunku bazy Rabe. Po ponad godzinie widać łąkę z rozbitymi na niej namiotami i trójką sympatycznych bazowych. Dostajemy namiot, i pędem kierujemy sie do tutejszego punktu sanitarnego - strumienia, który sięga najwyżej kostek i ma temperaturę typową dla takich właśnie górskich potoków. Umyci w lodowatej wodzie, całkiem zadowoleni, ruszamy na pierwszy tego dnia ciepły posiłek, czyli na zakupione w Komańczy chińskie zupki. Posiłki na bazie przygotowuje się pod wspólną dla wszystkich wiatą z drewnianym stołem i ławami, a przyniesioną ze strumienia wodę można ugotować w wielkim "czajniku" stawianym na ruszcie nad ogniskiem. Ten dzień ma się jednak dla nas skończyć o wiele później, bo chcąc nie chcąc dołączamy do nieźle już rozkręconej bazowej "biesiady". Co się wydarzyło, to tylko wiatry widziały, dość wspomnieć że do namiotów położyliśmy się dopiero przed pierwszą w nocy. Sen przyszedł natychmiast, mimo zimna i twardego podłoża. I był - jak zwykle w takich przypadkach, stanowczo za krótki.\nDzień drugi naszej wędrówki zaczynamy szybkim śniadaniem i pakowaniem plecaków. Mało snu - wyraźnie to odczuwamy. Ale chce się iść dalej, zobaczyć każdy następny zakręt, każdy nowy szczyt. Planujemy przejść działem i zejść do bacówki pod Honem niedaleko Cisnej. Ruszamy wygodną, łagodnie wznosząca się drogą do przełęczy Żebrak. Tutaj spotyka nas, a nawet przewodnika niespodzianka - nowa tablica kamienna ufundowana przez turystów wędrujących Działem, poświęcona pamięci ofiar katastrofy smoleńskiej. Po zapoznaniu się z tym obiektem ruszamy lasem na Wołosań. Droga jest dla mnie dość uciążliwa, chociaż wiedzie lasem, dość dobrą ścieżką. Tutaj raz po raz przekonuję się że marsz w górach jest dużym wysiłkiem, który jednak zwraca się wielokrotnie w natłoku wrażeń.\nPokonując po drodze dwa pomniejsze wzniesienia- Smolnik i Jaworne, docieramy na pierwszy punk powyżej 1000 m. n. p. m - Wołosań. Trasa na szczyt wiedzie Wielkim Działem - najbardziej na zachód wysuniętym pasmem Bieszczadów, dzielącym doliny Osławy i Jabłonki. Po drodze wyraźnie widać charakterystycznie opadające po obu stronach zbocza Działu, który w przeszłości był naturalną granica oddzielającą od siebie plamiona Łemków i Bojków. Późnym popołudniem docieramy do pięknie położonej bacówki "pod Honem". Tutaj czeka na nas woda - co prawda nie ciepła ale z prysznica, łóżka i bardzo dobry bigos. Wieczorem dopada mnie mocne zmęczenie, mimo że trasa nie była zbyt uciążliwa. Obiecuję sobie solidnie się tej nocy wyspać. To jednak okazuje się zupełnie niemożliwe. Do zrobienia jest tyle ciekawych rzeczy! Nie uczestniczę w wyjściu do sklepu, więc wspólnie z kilkoma innymi osobami robimy pamiątkowy wpis do księgi gości która okazuje się też niezwykle ciekawą lekturą. Kiedy wraca przewodnik i reszta długo siedzimy przy stole zajadając się kaszką instant, robiąc kanapki i grając w karty.\nW końcu piękna, ciepła noc wyciąga niektórych z nas na zewnątrz. Tutaj spostrzegamy rozpalone ognisko, a do naszych uszu dobiega dźwięk gitary. Po namyśle schodzimy do zupełnie sobie obcych ludzi z obozu stacjonarno-wędrownego, i do północy śpiewamy razem z nimi piosenki które wszyscy znają, przysłuchujemy się świetnej grze na gitarze i harmonijce ustnej. Jest piękna, bieszczadzka noc. Na południu widnieją ogromne grzbiet Gór, które tak wysoko sięgają w niebo usiane setkami tysięcy gwiazd%u2026tak musi wyglądać największy spokój jaki można w sobie zrodzić. Skupienie na Górach. Na ludziach- bo "Góry są tylko środkiem-celem jest człowiek". Ten dzień kończy się uczuciem szczęścia. Czystego. Tylko tutaj można spotkać Spokój i Zadumę. Stoją razem i patrzą na zasłuchanych w dźwięki gitary ludzi. Są tak blisko, że prawie można ich zobaczyć. A wszystko co trudne i obce zostaje w dole, daleko poza świadomością. Tej nocy zasypiam szybko, ciągle pamiętając graną przez znakomitego gitarzystę nutę na dobranoc. Poranek nadchodzi nagle i niespodziewanie. Niektórym jak zwykle ciężko się obudzić. Ale dzień czas zacząć. Najpierw kierujemy się do Cisnej, gdzie ku niezadowoleniu grupy robimy zakup na dwie kolejne doby. To oznacza spore dociążenie plecaków- a przed nami trasa trudniejsza niż poprzednie, wiodąca na wyższy niż dotąd szczyt -Łopiennik. Toteż nastroje niektórych się pogarszają. Ja jednak skupiam się na celu dzisiejszej wędrówki, a jest nim kolejna i niestety ostania już na trasie studencka baza namiotowa na Łopience.\nSzlak po dwóch kilometrach schodzi z szosy i od razu pnie się ostro pod górę.Wybieram drugie miejsce za przewodnikiem. Podejście jest strome i wiedzie wąską, zarośniętą ścieżką. Niejednokrotnie przechodzimy nisko schyleni pod konarami zwalonych drzew, lub nad nimi, przedzieramy się przez gęste a czasami kolczaste zarośla, lub idziemy powoli po śliskich kamieniach. I ciągle mozolnie w górę. Po każdych kilkudziesięciu minutach oczekujemy następnego postoju. Pot ścieka strumieniami po plecach, twarzach, nogach. Ale mimo wszystko idzie mi się dobrze. Przychodzi jednak punkt znacznie gorszy-tracę siłę w nogach, brakuje mi tchu i chęci żeby iść dalej. W końcu zbieram się w sobie i docieram na szczyt Łopiennika- na piękna porośniętą jagodami śródleśna łąkę. Tutaj czekamy na resztę będącą jeszcze daleko w tyle. Tutaj powstaje też posiłek złożony z kanapek porozkładanych na reklamówkach wprost na łące. Jak zwykle dużo jedzenia, śmiechu i sympatycznie spędzony czas. Po "obiadku" z lżejszymi już plecakami schodzimy do bazy na Łopience. Schodzimy skrótem przez gęsty, mokry las. Hej dzikie Bieszczady%u2026 błoto, strumienie, kłujące jeżyny do kolan, plątanina gałęzi%u2026 ale nie da się ukryć że jest ciekawie. I to tez będę pamiętać bardzo długo- te właśnie przeprawy przez gęstwinę, zbaczanie ze szlaku i błoto po kostki. A oto i Łopienka- zapowiadająca się ciekawie zorganizowanym "punktem sanitarnym" przy strumieniu, i mostkiem, z tajemniczym dla niektórych napisem "zakaz koniowania". Jak się później okaże takie tabliczki informujące o " schodach prezesa", "punkcie widokowym na nic", "zakazie karmienia Kozomisia " czy " popielicach podglądaczach" ulokowane są na terenie całej bazy. Tymczasem wychodzimy na śródleśną polanę leżącą na starasowanym przeciwległym zboczu. Pierwsza wita nas bazowa. Ogarnia nas wzrokiem, zapoznaje z przewodnikiem i %u2026częstuje wszystkich chętnych świeżo ugotowaną z niedawno zbieranych ziół miętą. To jest właśnie ten wyjątkowy klimat baz- nie ma obcych ludzi. Wszyscy są u siebie. Wszystko na swoim miejscu.\nTeraz czekając na przydział namiotów idziemy się wykąpać, czy raczej umyć. Woda jak zwykle okropnie zimna, ale oczywiście mokra, co najważniejsze. Do strumienia prowadzi ok. 50 metrów ścieżki w dół zbocza, przez most. Po powrocie dostajemy miejsca w dwóch namiotach. Tego dnia kolacja a raczej obiadokolacja będzie prawdziwa, ciepła i ugotowana przez kilka ochotniczek. Czekamy jeszcze czas jakiś i wreszcie dostajemy posiłek dnia- tzw. pulpę. Jest to potrawa z makaronu, mięsa z konserw, warzyw z puszki i sera. Wbrew pierwszym skojarzeniom okazuje się naprawdę dobra. Po posiłku to co zwykle- obejście terenu, gra w karty, rozmowy, wygłupy i wreszcie ognisko. Z ludźmi z całej bazy, z piosenkami polskimi i dla odmiany ukraińskimi, z gitarą%u2026czas znowu się zatrzymuje, wszystko milknie, niknie, odpływa w cień. Znowu jesteśmy tylko my zatopieni wśród lasów i potężnych, choć wcale nie tak wysokich Gór. Tak czas mija i dopiero daleko po północy odchodzimy na spoczynek. Prycza jest niewygodna, i ciągle się zsuwam, ale rano o dziwo budzę się pierwsza, wypoczęta i gotowa do drogi.\nNa początek ruszamy w kierunku odbudowanej cerkwi z kopią cudownego obrazu M.B. Łopieńskiej, przeznaczonej obecnie na grekokatolicki kościół. Tutaj możemy wysłuchać niechlubnych faktów z historii tych okolic- o przesiedleniach miejscowej ludności, opuszczonych wioskach. Przewodnik zwraca nasza uwagę na mijane po drodze zarośla i zagajniki- wśród dzikich drzew można czasami zauważyć śliwy, jabłonie czy grusze, ślady po dawnych osadnikach%u2026\nSzlak wiedzie nas na teren rezerwatu "Sine wiry". Tutaj schodzimy kamiennymi stopniami nad potok Wołosate, gdzie organizujemy dłuższy postój. Miejsce ciekawe i pełne o tej porze ludzi- płytka woda, wszędzie głazy i kamienie, piękna pogoda%u2026idealna do opalania i moczenia nóg w wodach Wołosatego. Należy jednak zachować wyjątkowa ostrożność- nurt jest wartki, a kamienie śliskie, ponadto w wodzie tworzą się wiry i zagłębienia których nie widać gołym okiem. Chwila nieuwagi może okazać się naprawdę niebezpieczna.\nTrasa jest przyjemna, prowadzi widokowo wzdłuż potoku, niejednokrotnie pozwala podziwiać odległą połoniną wet lińską. I tak spokojnie dochodzimy do miejsca w którym brodem przechodzimy rzekę, trafiając na zabłocony szlak. Po kilkudziesięciu metrach droga robi się naprawdę grząska, przewodnik decyduje się na przejście skrótem.\nWchodzimy najpierw w błoto po kostki%u2026w sandałach które ubraliśmy przy przeprawie. Teraz gęsiego powoli posuwamy się w górę korytem wyschniętego strumienia. Dno jest kamieniste, ze wszystkich stron coraz gęstsze zarośla, mnóstwo połamanych gałęzi%u2026w końcu gąszcz robi się tak zbity że dalsze przejście jest niemożliwe. Nastroje się pogarszają. Zawracamy. Wkrótce jesteśmy w prawdziwej rzece błota, sandały grzęzną w tej brei, tak że idę na boso, podobnie jak kilka innych osób. Niektórzy obierają drogę przez łąkę, jeśli mogą iść jeszcze w sandałach lub mają na sobie buty. My brodzimy już prawie po kolana, ślizgamy się. W końcu docieramy nad brzeg strumienia gdzie rozbawiony sytuacja przewodnik śmieje się z nas- brudnych i złych. Wreszcie umorusani i zmęczeni siadamy ciężko przed wejściem do bacówki na Jaworzcu. Tutaj niemiła niespodzianka- natychmiastowa wyprawa do oddalonej o 3 km Kalnicy, w obawie przed zamknięciem sklepu. Jeszcze po drodze z gigantycznych zakupów na kolejne dwie doby śmiejemy się z tego co przed kilkoma godzinami przeklinaliśmy. Kolejny wieczór w ciekawym miejscu, tym razem bez ogniska. Za to w jadalni zjadając zapasy kiśli w proszku, kaszek i wypijając litry herbaty razem z przewodnikiem i kilkoma osobami przeglądamy ciekawe albumy, księgi gości, mapy%u2026 jutro czeka nas podejście długie ale i wyjątkowo widokowe- połonina Wetlińska i Chatka Puchatka!\nI tak jak poprzednio, niezmiennie, w rytmie-idziemy dalej. Pierwsze podejście dość błotnistą ale dobrą ścieżką na szczyt pierwszego wzniesienia- Krysowej, oraz dalszy marsz na szczyt Wysokiego Berda pozwalają pokonać znaczna różnicę wysokości. Zmuszają też do nie lada wysiłku. Szybko zapominamy jednak o zmęczeniu kiedy ścieżka osiąga szczyt Wysokiego, i zaczyna wićsię ponad granicą lasu, pośród wielkiej przestrzeni traw i krzewów jagód. Teraz marsz staje się szybszy, zmęczenie opada, a wokoło jest wciąż więcej trawy%u2026 łąka rośnie w oczach, w miarę jak ścieżka wznosi się łagodnie trawersując zbocze. Jeszcze kilkakrotnie niknie w zaroślach, ale ostatecznie żegna się z lasem. Cos każe się odwrócić, co chwilę podziwiać wielką przestrzeń, to co zostało w dole, zmieniającą się z każdym krokiem panoramę nie przysłoniętą już ścianą drzew. Plecy przewodnika wciąż widoczne, w końcu ponad głowami ukazuje się drogowskaz, wypłaszczenie i turyści. Przełęcz Orłowicza. I zdumienie. Nikt nic nie mówi, teraz ciszą oddajemy hołd Naturze, Górom. A przyznać trzeba że widząc połoniny po raz pierwszy, nie znajduje słów żeby je opisać. Przestrzeń, tak wielka że aż groźna, piękno w najczystszej postaci.\nNa przełęczy zdjęcia, krótki odpoczynek, przewiązanie butów- i decyzja. Chętni idą na Smerek, na lekko. Kontuzjowani, niechętni- zostają przy plecakach. Na Smerek oczywiście idę. Droga wznosi się dość spokojnie. Na trasie spotykamy masę turystów. Tutaj przewodnik uprzedza nas o tej istotnej zmianie- zaczyna się najpopularniejszy w Bieszczadach weekend w roku, jesteśmy na głównym szlaku, wchodzimy w najbardziej widokowe rejony gór. Ludzi będzie mnóstwo, skończył się spokój i bezludne ścieżki dzikich Bieszczadów. I miał rację- na Smerek a także od strony połoniny Wetlińskiej ciągną rzesze turystów. Czasami zwyczajnych, całkiem obytych, nie brakuje jednak tzw. "klapkowiczów". Nazwa chyba mówi sama za siebie co też potrafią oni mieć na stopach podczas marszu, i jakie dziwy potrafią wyczyniać.\nTak więc Smerek.1222 m. n. p. m. Na udostępnionej turystom części szczytu stoi krzyż, pamiątka tragicznego wydarzenia jakim była śmierć turysty zabitego przez piorun. Tutaj, przy tym krzyżu, na zupełnie odsłoniętym szczycie groźna potęga Gór przemawia chyba do każdego. Nawet w tak upalną pogodę, oczami wyobraźni potrafimy zobaczyć szalejącą burzę, porywisty wiatr i trzaskające pioruny. W takich miejscach właśnie, pozbawionych drzew, ochrony i oddalonych od ludzkich siedzib można poczuć prawdziwy respekt przed tą mocą.\nPodziwiamy krajobraz. Słuchamy. Niektórzy cykają zdjęcia. Po wszystkim schodzimy do obozujących na przełęczy i robimy sobie górę kanapek, które jak zwykle rozkładamy na rozerwanej reklamówce. Nasza polowa kuchnia wzbudza zainteresowanie, a nawet wesołość wśród turystów. Wcale nas to nie dziwi i nie krępuje, przeciwnie- nieraz zdarza się nam odpowiadać uśmiechem ciekawskie, rozbawione spojrzenia.\nSzlak wiedzie dalej połoniną, biegnie poprzez tą wielką przestrzeń która każe się ciągle podziwiać. Jest gorąco, zapas wody kurczy się stanowczo za szybko. Mimo wszystko skupiam się mimowolnie na pięknie terenu, widokowa trasa nie pozwala obserwować niczego zbyt długo z tej samej perspektywy. Szczyty wolno się przesuwają, horyzont raz wznosi się, raz opada, w końcu wspina się na Osadzki Wierch. Stąd widać nasz dzisiejszy cel- schronisko PTTK Chatka Puchatka, położone na samej grani połoniny Wetlińskiej. Widać tez o wiele więcej. Przestaje rozmawiać, przestaję myśleć o wodzie, o czymkolwiek. Wiatr szumi w trawach i we włosach, wywiewa z głów myśli. Wszystko co zostało w dole staje się nieistotne, łatwe, aż w końcu przestaje istnieć. Widok z tego miejsca jest wybitny. Całe pasmo Bieszczadów pozwala się podziwiać w pełnej okazałości. Nie rozpoznaję szczytów, są dla mnie w większości nowe. Ale rozpoznaje Góry. Coś wspólnego. Coś nie do opisania. Czas zwalnia, siły wracają. Teraz tylko do "Chatki", do wody, do posiłku. A jutro dalej w te połoniny, hej, już wiem o czym śpiewali bieszczadzcy bardowie, o czym pisał Harasymowicz%u2026 jak tu głowy nie stracić, duszy wiatrom nie oddać?Mamy pokoje. Piętrowe łóżka, bardzo mało miejsca, w pokojach nie ma innych mebli. Korytarza praktycznie brak, schody wiodą prawie prosto do pomieszczeń. Jadalnia jak wszędzie- swojska, miła, poobwieszana zdjęciami, pełna kronik i górskich wydawnictw. Ale jakimi zdjęciami %u2026 Tutaj wiszą rodzinne pamiątki. Tutaj od 40 lat gospodarzy jedna rodzina! I choć małżonka gospodarza kojarzona jest z surowością, podobnie jak on sam, to sprawiedliwie trzeba im oddać ich niemałe zasługi, bo w prowadzonym wprawna ręką schronisku, w trudnych warunkach na skalnej grani, panuje ład i porządek. Trudno sobie wyobrazić to miejsce zimą, kiedy nad połoninami wieją porywiste wiatry. Teraz , żeby się umyć i nabrać zimnej wody trzeba zejść 400 metrów w dół, trawersem po zboczu, do strumienia. Nie zdążyłam się dowiedzieć jak radzą sobie mieszkańcy i turyści kiedy panują tutaj mrozy. Doszły mnie tylko słuchy o powiązanych linami śmiałków, którzy toczyli zaciekłe walki z wichurą i zaspami, a wszystko po to żeby dostać się tam, gdzie król chodzi piechotą. A chodzić musiałby król na zewnątrz, bo tam właśnie, w osobnym budynku znajduje się ubikacja. Dotarłam jednak do informacji że od pewnego czasu, nocującym zima w schronisku udostępniana jest toaleta wewnątrz budynku.\nWieczór schodzi jak zwykle w towarzystwie kilku osób w ulubionej przez nas części każdego schroniska, i każdej bacówki- wspólnej jadalni. I jak zwykle czytamy, gadamy i gramy w karty, od czasu do czasu przegryzając czymś lub popijając gorącą herbatę. Na zewnątrz wywabia mnie wieść o "nocy spadających gwiazd" która można właśnie obserwować. I faktycznie- wystarczy przez chwile popatrzeć w niebo. Co kilka minut z którejś strony "spada gwiazda". Piękne zjawisko, znakomita widoczność. Bazowy z Rabe musiałby oddać palmę pierwszeństwa połoninie Wetlińskiej. Chyba nigdzie gwiazd nie widać tak jak tutaj%u2026\nRankiem śniadanie, i opóźnienie wymarszu%u2026W końcu jednak ruszamy długim zejściem na Przełęcz Wyżnią. Kto by powiedział że zejście może być takie męczące%u2026trwa i trwa, narzucone tempo daje po nogach. Wkrótce zostajemy z przodu, grupa zwalnia, zostaje w tyle. Po godzinie wspinamy się już stromo. Mijamy nieistniejąca wieś Brzegi (lub jak kto woli Berehy) Górne. Wspinamy się mozolnie lasem, po pewnym czasie wychodzimy na trawiastą cześć zbocza. Przed nami jeszcze sporo marszu, ale w końcu docieramy na szczyt. Zdobywamy groźną "Carycę". U celu posiłek i odpoczynek. Jest upalnie, ale tez wietrznie. Piękna panorama całej okolicy. Jak na dłoni widać naszą trasę na kolejne dni : Rawki, Halicz, Rozsypaniec, Tarnicę, pasmo przygraniczne%u2026\nZ Caryńskiej schodzimy szlakiem czerwonym do Ustrzyk Górnych. Jest naprawdę bardzo upalnie. I brakuje wody. Zapamiętuję ten błąd bardzo dokładnie.\nPiękna rozległa panorama zmienia się wraz z utrata wysokości. Po lewej stronie Bukowe Berdo którego niestety nasza trasa nie obejmuje. W oddali słychać odgłos burzy. Czyżbyśmy mieli się z nią spotkać oko w oko? Po krótkim odpoczynku przyspieszamy i fartem docieramy do Ustrzyk "na sucho". Tutaj Czekaja na nas miłe drewniane domki, prawdziwy prysznic z ciepłą wodą, elektryczność 24 na dobę oraz pełny zasięg w telefonach. Nareszcie? Może, ale szkoda jednak prawdziwych, dzikich Bieszczadów które na dobre zostawiliśmy już za sobą. Po kąpieli ruszamy na prawdziwy obiad- kolejna zmiana. W jedynej całorocznej restauracji w Ustrzykach zamawiamy pierogi i zupę. Najedzeni i zadowoleni wracamy na ośrodek.\nWieczór jak zwykle gwarny i wesoły, więc do jutra%u2026\nMamy siódmy dzień marszu. Jesteśmy "na lekko", co poprawia nam humor i dodaje tempa. Na dobry początek jedziemy na Przełęcz Bukowską busami. Tutaj po wykupieniu karnetów ruszamy w kierunku schroniska "Pod Małą Rawką". Idziemy na spotkanie Małej i Wielkiej Rawki. Idziemy stromo, ciągłym podejściem, zatrzymując się mimo małego obciążenia kilka razy. Marsz utrudnia upał, który daje się odczuć nawet w lesie. O tym lesie trzeba wspomnieć słówko, bo to piękna bieszczadzka buczyna. Na Małą Rawkę wychodzimy jak zwykle podziwiając to co jest wokoło. A jest powiedzieć trzeba- pięknie, jak zawsze. Po krótkim odpoczynku wchodzimy na Wielką Rawkę. Szczyt ten jest najwyższym wzniesieniem pasma granicznego. Jesteśmy na wysokości 1307 metrów n. p. m. Po szybkim pokonaniu różnic między Rawkami część grupy rezygnuje z marszu na Krzemieniec- szczyt na którym znajduje się południowo-wschodni trójstyk granic naszego kraju. My jednak idziemy- najpierw schodząc a później naturalnie- wchodząc. Po naszej lewej stronie ciągnie się na wyciągnięcie ręki granica z Ukrainą. Na szczycie prócz żaru lejącego się z nieba symboliczny obelisk z trzema nazwami wzniesienia- w języku polskim, ukraińskim i słowackim. Zdjęcia, odpoczynek, i powrót. Teraz jedzonko, odpoczynek, rozmowy, obserwacje. Ile ciekawych ludzi chodzi tutaj ! Ciekawych, niekiedy wręcz groteskowych. Nieprzygotowanych, zaskoczonych tymi Górami. Cóż%u2026\nKolejny dzień kończy się w Ustrzykach zakupami, dobrą syta kolacją i jak zawsze- herbatą, kartami, żartem i rozmową. A jutro%u2026jutro bieszczadzka korona.\nRano uczestniczymy we Mszy w tutejszym kościele, co oznacza wczesna pobudkę. A trasę zaczynamy w Wołosatem, gdzie dojeżdżamy busami z Ustrzyk Górnych. Od przełęczy Bukowskiej dzieli nas osiem kilometrów a to asfaltowej a to kamienistej drogi. Przez większą część płasko, nieznacznie tylko podchodzimy w górę. Ten pozornie prosty odcinek wyjątkowo nas zmęczył. Może to ambitne tempo, a może monotonia trasy. W każdym razie kiedy na przełęczy, po odpoczynku wchodzimy na wąską, pnąca się w górę ścieżkę oddychamy lżej. Poza tym znacznie spada tempo marszu. Wystarczy tez obejrzeć się za siebie, żeby odzyskać siły. Wszystko za sprawą krajobrazu- szeroka, zielona Ukraina rozłożyła się za nami, tym rozleglejsza im wyżej wchodzimy. Mijamy Rozsypaniec, ruszamy na Halicz. Podejście strome, ale idzie się dość dobrze. Widoki dodają wiary w siebie.\nNa szczycie Halicza posiłek i dłuższy postój. Siedzę na belce, twarzą zwrócona w stronę Ukraińskich Karpat sięgających po horyzont. Z drugiej strony odległe połoniny%u2026czas znowu staje w miejscu. Wiatr ochładza zgrzane głowy, wszystko co trudne i obce staje się nierzeczywiste, odległe. Jak zawsze tutaj, traci racje bytu. Patrzę i cieszę się tym niezastąpionym spokojem. Z zamyślenia wyrywa mnie głos przewodnika i hasło do dalszej drogi. Czas zdobyć Tarnicę.\nIdziemy trawersem wzdłuż zbocza, wśród morza traw sięgających często do pasa. Mijamy grupę zakonnic, i innych rozmaitych turystów. Kiedy docieramy na przełęcz Goprowców przewodnik nadaje bardzo ambitne tempo. Zostaje w tyle, i tak daleko przed grupą. Wiem że to ostatni taki wysiłek, nie oszczędzam więc sił. W końcu staję na szczycie najwyższego wzniesienia polskich Bieszczadów. Żar leje się z nieba, przez co widoczność jest osłabiona. Mi jednak wystarcza to, co widzę. A widać stąd wspaniale. Kilka zdjęć, ostatnich i jedynych grupowych. Kilka kostek czekolady, łyków wody. Słońca tyle że sami nie wiemy co z nim zrobić. W końcu zaczynamy drogę powrotna przez smagany wiatrem Szeroki Wierch. Zmęczona grupa rozciąga się jeszcze bardziej. Droga do Ustrzyk jest jednak przyjemna- mimo że ostatnia, mimo że sprowadza nas z tych Gór na długo.\nWieczorem mamy jeszcze możliwość zwiedzenia muzeum PTTK mieszczącego się na terenie ośrodka. Tutaj oglądamy masę ciekawych eksponatów związanych z rozwojem turystyki Bieszczadów. Słuchamy o ludziach którzy żyli tutaj przed wojna, o tych którzy odeszli, zostali wygnania, o tych którzy wznowili tutaj ruch turystyczny. O wyprawach w Karpaty wschodnie- Gorgany, Czarnohorę. Słuchamy i marzymy o tych bezdrożach.Ostatni wieczór podobny do poprzednich. Burza w końcu nadciągnęła.\nDzień witam drożdżówką , kubkiem kawy, i wrzucaniem do plecaka ostatnich drobiazgów. Jeszcze pożegnanie z tymi którzy wyjechali wcześniej, i z tymi którzy wyjadą dopiero po nas, i wsiadamy do PKS-u który zwiezie nas aż do Krakowa. Kończy się ta bieszczadzka przygoda, nic już tu dla mnie tego roku. Czas odejść, docenić, zatęsknić- i wrócić, nie raz jeszcze, zawsze już wracać. Nauczyłam się wiele. Przybyło pewności siebie, tego "górskiego obycia" śmiałości, planów. I wiary że się spełnią, że tak będzie. Nauczyłam się przede wszystkim tego że Góry mimo całej swojej potęgi i piękna musza być drogą do drugiego człowieka. I tak się stało- poznałam Ludzi Gór, tutejszych, przyjezdnych, ale zawsze przyjaznych. Takich którzy mają w sobie coś wspólnego . Teraz dopiero potrafię głośno powiedzieć, że jestem jedną z nich. To już nie są oni, tylko my. Już tak zostanie.\nTagi: góry, Bieszczady, podróże, wędrowanie, obóz wędrowny, turystyka


Instalacja ciepłej i zimnej wody, instalacja wodna - murator.pl\nInstalacje wodne, to kategoria w której sprawdzisz jak powinna być wykonana wewnętrzna instalacja ciepłej i zimnej wody domu, czyli wewnętrzna instalacja wodociągowa. Jak wybrać materiał na instalację wodną, z czego rury do wody: rury z pvc (rury z tworzyw sztucznych), rury miedziane.\nNastępny krok budowy - Instalacja kanalizacyjna\nCo to są piony i gałązki? Dowiedz się jakie są zasady wykonania wodnej instalacji c.o. Zobacz jak wybrać zestaw hydroforowy (hydrofor). Na czym polega przygotowanie ciepłej wody użytkowej. Rodzaje elektrycznych podgrzewaczy: podgrzewacze przepływowe, podgrzewacze pojemnościowe. Zobacz gdzie zamontować podgrzewacz oraz jak dobrać moc podgrzewacza; sprawdź jaka powinna być wielkość zasobnika w podgrzewaczu pojemnościowym. Jakie zalety ma terma gazowa. Jak dobrać pompy obiegowe do centralnego ogrzewania. Zobacz gdzie zamontować wodomierz i czym jest cyrkulacja. Dowiedz się od czego zależy jakość wody oraz czy opłaca się montować filtry do wody.


Czapka BUFF Microfiber Reversible SOLID BLACK - 8273142343 - oficjalne archiwum allegro\nCzapka BUFF Microfiber Reversible SOLID BLACK (8273142343)\nZakończona o 10:40 dnia 29.07.2019 r.\noferta nr 8273142343\nCzapka BUFF Microfiber Reversible SOLID BLACK\nKod produktu: BH115563.999.10.00\nCZAPKA BUFF Microfiber Reversible jest lekką, miękką i elastyczną czapkąwykonana z mikrofibry. Bezszwowe wykonanie zapewnia komfort użytkowania. Czapka jest lżejsza od klasycznych czapek zimowych, odpowiednia na rześkie wiosenne poranki kiedy potrzebujesz podstawowej ochrony przed zimnem.Materiał,z której wykonany jest produkt ma bardzo dobre właściwości oddychające oraz doskonale odprowadza pot na zewnątrz zapewniając kontrolę wilgoci. Podwójna warstwa zwiększa właściwości wchłaniające w czapce.\nBUFFMicrofiber Reversible Hat to czapkaposiadająca wysoki filtr UV 98% gwarantującyochronę przed szkodliwym promieniowaniem UV.\nReversible - dwustronna, posiada dwie wersje kolorystycznew jednej czapce, jedna strona gładka, druga wzorzysta.\nRegularFit - stylowe dopasowanie, czapka bez części opadającej\nTECHNOLOGIA POLYGIENE® otrzymała Certyfikat bluesign® oraz została wpisanaprzez Oeko-Tex®na listę bezpiecznych.\nFUNKCJE: Dwustronna, Ochrona UV, Oddychający, Szybkoschnący\nOCHRONA: ZIMNO, SŁOŃCE


Airbnb nie będzie przetwarzać holenderskich numerów identyfikacyjnych :: Civil Liberties Union for Europe\nWskutek nalegań holenderskiego organu ochrony danych osobowych, amerykańska firma Airbnb nie będzie już przetwarzać holenderskich numerów identyfikacyjnych (BSN). Airbnb automatycznie wyodrębnia BSN ze wszystkich cyfrowych kopii paszportów. Tak samo dzieje się w przypadku paszportów, których kopie zostały przekazane serwisowi już wcześniej. Aby wynająć dom za pośrednictwem Airbnb, należy przesłać kopię swojego paszportu. W przyszłości użytkownikom będzie łatwiej chronić swój BSN. Jeśli osoby korzystające z Airbnb nadal wysyłają swój BSN, firma usunie numery ze swojego archiwum.


Wesele na wielki wypasie. Znana osobistość na imprezie córki Małysza - o2 - Serce Internetu\n| 06.09.2021 13:36\nNa zdjęciu: Karolina Małysz (Instagram)\nTo był niezwykle ważny dzień w rodzinie Małyszów. Karolina w końcu doczekała się dnia, o którym marzy wiele kobiet. 23-latka poślubiła swojego ukochanego. Wraz z Kamilem wchodzą w nowy etap, a ślub i wesele będą długo wspominać.\nWiemy, kto rozkręcał imprezę\n"Super Express" zdradził, że za muzykę na weselu był odpowiedzialny Grzegorz Piepke, DJ "DJ Tego Jeszcze Nie Grali", który musiał przemierzyć mnóstwo kilometrów, by dotrzeć na ceremonię. Został sprowadzony aż ze Szczecina.\nNa weselu obecni byli także obecni finaliści popularnego programu "Mam Talent!". Jednym z nich był Krzysztof Drabik, który dał się poznać jak mistrz trików barmańskich. Goście mogli podziwiać jego umiejętności.\nA KOGO małysz INTERESUJE ???\nSie reklamuje szczepionki , to sie ma\nProjektantka wspołpracowala z wielkimi gwiazdami Dodą i Łuczenko...no nie mogę ,wiekie gwiazdy, zwłaszcza Łuczenko.Gdyby nie to ,że jest żoną jakiegoś bramkarza kto by ją znał? No coś tam skrobie w internecie.\nBrzytko wyglonda. Tfu!\nSzczęść Boże młodej parze i ich rodzinom!!!!\nTo co MALYSZA nie bylo stac na zespol tylko sprowadzil jakiegos niemoka DJ\nJuż myślałem,że sam Bronek z pierwszą damą się zjawił.\nA ja myślałem, że ojciec dyrektor. Rozczarowaliście mnie.\nŚmiech na sali, piszcie o ważnych sprawach a nie o tym kto był na weselu Małyszowi, a taki występ barmanki to koszt 2 tys złotych.\nZostawcie ich w spokoju Polacy to zawistny i w duzym stopniu glupi narod. Niestety\nczytam i czytam i nie zajduje zadnej osobowosci!!!! czy znana (mnie nie) osoba to osobowosc?\nA ja Państwo Małysz lubie i mam duzy szacunek do tej rodziny. Córce Karolinie życzę wszystkiego dobrego ma nowej drodze życia i duzo miłości.\nKto to pisał? Przecież tu nie ma nawet jednego zdania po polsku.\nA nie długo może być ,,,, ostatni raz


Polish Beauty Clinic KNF o rynku forex\nGUS utrzymał szacunek wzrostu gospodarczego w drugim kwartale na poziomie +5,1% r/r, czyli tylko minimalnie wolniej niż w kwartale pierwszym (+5,2%), Jednak struktura wzrostu nie jest ? ponownie ? najlepsza, Inflacja utrzymała się na poziomie ,,, W środę rozmowa telefoniczna. Zbrodnia w Oleśnicy?\nPrzez większą część bieżącego tygodnia główne pary walutowe notowały niewielki zakres wahań, ponieważ inwestorzy czekali na wynik posiedzeń EBC i Banku Anglii, Publikowane w międzyczasie dane ekonomiczne wskazywały na raczej mieszany obraz gospodarczy w s Ujemna temperatura może być niebezpieczna nie tylko dla zdrowia, ale także dla życia. Mróz zabija kolejne osoby. Następną ofiarą jest bezdomny mężczyzna z Wielkopolski. Specjaliści z Politechniki Warszawskiej opracowali unikalny program, który uniemożliwi rozprzestrzenianie się toksycznego dymu podczas pożarów w wieżowcach. System znajdzie się w sprzedaży najpóźniej w 2013 roku.\nW drugim piątkowym meczu 14. kolejki Lotto Ekstraklasy szybko zapachniało sensacją. Korona Kielce prowadziła już z Legią 2:0, ale ostatecznie spotkanie skończyło się zwycięstwem warszawian 4:2. Tony Toutouni chwali się, że żyje tak, "jak chcieliby żyć wszyscy mężczyźni".\nWizja gwałtownego wzrostu stóp procentowych po Brexicie została odrzucona przez Bank Anglii, Konflikt handlowy na linii USA-Chiny został ponownie zawieszony, Spodziewane opóźnienie brexitu Prezes PiS Jarosław Kaczyński zaapelował w piątek do premiera Donalda Tuska, aby przekonał przedstawicieli Europejskiej Partii Ludowej (EPP), m.in. kanclerz Niemiec Angelę Merkel, do poparcia wydobycia gazu łupkowego w Polsce. Informuje minister gospodarki morskiej Marek Gróbarczyk.\nReporter 24 podczas lotu samolotem był świadkiem niezwykłego zjawiska optycznego. Na niecałe dwa miesiące przed wyborami do Bundestagu przewaga Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej Niemiec (CDU) Angeli Merkel nad Socjaldemokratyczną Partią Niemiec (SPD) Martina Schulza wzrosła do 17 punktów procentowych - wynika z najnowszego sondażu Deutschlandtrend dla pierwszego programu telewizji publicznej ARD. Na początku czwartkowej sesji można zaobserwować nieco gorszy sentyment na rynkach, Po pierwsze niepokój mogły podsycać doniesienia amerykańskiej administracji o postępie w negocjacjach na linii USA ? Chiny, Po drugie w nocy napłynęły ,,,\nZa kilka dni ma się zacząć masowy odstrzał.\nPrognoza pogody na środę: burze, grad i deszcz. Front podzielił Polskę\nWschód kraju pozostanie pogodny.\nJerozolima - procesja z palmami\nUlicami Jerozolimy przeszła tradycyjna procesja z palmami. Uczestniczyli w nich pielgrzymi katoliccy, którzy przyjechali na obchody Wielkiego Tygodnia. W tym roku jest to czas tym bardziej szczególny, że Wielkanoc w tym samym czasie obchodzą katolicy i prawosławni, a na Wielki Tydzień przypada także żydowska pascha.\nPolicja wciąż, mimo monitoringu, nie namierzyła sprawcy pierwszego zdarzenia.\nAnonymous uderzą w rocznicę wybuchu wojny koreańskiej.\nDwa fronty w świecie mody. Kto ubierze pierwszą damę?\nKolejni projektanci zabierają głos.\nW ostatnim czasie rynki na świecie poruszają się w rytmie decyzji nowego prezydenta USA, Gdy są one probiznesowe, apetyt na ryzyko rośnie, a wraz z nim ceny akcji, Jeżeli jednak nowe działania wskazują na rosnący protekcjonizm, kierunek ,,,\nPracownik medyczny zarażony ebolą już w Niemczech\nDo Hamburga na leczenie przetrasportowano pacjenta z wirusem ebola. Pochodzący z Senegalu pracownik medyczny Światowej Organizacji Zdrowia wirusem zaraził się w Sierra Leone. Niemcy będą go leczyć w specjalistycznej klinice.\nWoda opada, ale nieznacznie: Na Śląsku nadal trudna sytuacja


Wypożyczalnia samochodów Oslo-Gardermoen - od 110 zł/dzień - Skyscanner\nWypożyczalnie samochodów - Oslo-Gardermoen - Porównaj ceny ze Skyscanner\n###Wynajem samochodów na lotnisku Oslo Informacje aktualne na wrzesień 2015\nSamo Oslo to jedno z najciekawszych miast w Europie, a jego okolice są przede wszystkim niezwykle zielone, ale i pełne atrakcyjnych przystanków. Dlatego wynajem auta z lotniska Oslo to bardzo dobry pomysł, który zapewni Ci swobodę i elastyczność w planowaniu podróży. Wyszukiwarka Skyscanner pomoże Ci wybrać najtańszą ofertę, a poniżej znajdziesz wskazówki, jak poruszać się wynajętym autem po okolicy. ###Gdzie wypożyczyć auto? Wynajem samochodu na lotnisku Oslo nie powinien stanowić żadnego problemu. Znajdują się tu biura takich wypożyczalni jak Europcar, Hertz, Sixt i Budget Car Hire. Ich stanowiska zlokalizowane są w głównym terminalu przy hali przylotów. Można też skorzystać z oferty, Enterprise, ale jego biuro znajduje się poza głównym budynkiem. Dowiezie Cię do niego lotniskowy bus. Jeśli chcesz mieć pewność, że uda Ci się wypożyczyć auto w najlepszej możliwej cenie, najlepiej zrób wcześniejszą rezerwację przez internet. ###Stacje benzynowe w pobliżu lotniska Oslo Niektóre firmy wymagają, aby wynajęty samochód zwrócić z pełnym bakiem. Dlatego dobrze wiedzieć, gdzie w pobliżu lotniska znajdują się stacje benzynowe. Najbliżej lotniska Oslo znajduje się ESSO Gardermoen – to około pięć minut jazdy od terminala. ###Jak dojechać do Oslo? Żeby dojechać z lotniska Oslo do miasta, kieruj się na autostradę E6, która poprowadzi Cię prosto do celu. Droga zajmie około czterdzieści minut, a przy wjeździe do stolicy zostanie automatycznie naliczona opłata. Na miejscu, najlepiej zaparkować i zwiedzać Oslo na piechotę. Jeśli będziesz mieć szczęście, masz szanse upolować miejsce w strefie bezpłatnej, a jeśli nie, skorzystaj z jednego z dostępnych tu parkingów, jak Oslo City Q Park zlokalizowany w podziemiach Oslo Shopping Centre albo Byporten nieopodal Dworca Centralnego. Na pewno nie można tu przegapić spaceru nad wybrzeżem z kosmiczną budowlą nowej opery, odwiedzenia Galerii Narodowej, której znajduje się “Krzyk” Edwarda Muncha i widoku z pałacu na wzgórzu Bellevuehøyden. Aby dowiedzieć się więcej na temat tego, co warto zobaczyć w Oslo, sprawdź nasz przewodnik. ###Trasa do Bygdoy Bygdoy to wymarzony kierunek dla zafascynowanych historią Wikingów i tych, którzy mają smykałkę do antropologii. Jest to półwysep, do którego z centrum Oslo można dotrzeć samochodem, autobusem lub promem. Z lotniska najłatwiej się tu dostać samochodem drogą E18. Poza urokliwym parkiem i plażyczką, koniecznie trzeba tu zwiedzić Muzeum Okrętów Wikingów i Muzeum Kon-Tiki. ###Trasa do Drobak Drobak to z kolei XIX-wieczne miasto, które najlepiej zwiedza się w okresie bożonarodzeniowym. Wszystko za sprawą znajdującej się tutaj Poczty Świętego Mikołaja i Tregaarden Christmas House ze słynną świąteczną wystawą. Aby dojechać do Drobak z lotniska Oslo, najlepiej wybrać trasę przez RV23. Przejechanie osiemdziesięciu kilometrów dzielących te dwa punkty nie powinno zająć więcej niż godzinę.\nLoty do: Oslo-Gardermoen


Przebiegali przez ‘ekspresówkę’ – zginęli na miejscu. Inny chciał kopnąć w busa i wpadł pod auto | Radio Oko - 88,5 FM - Ostrołęka, wiadomości, informacje, wydarzenia, sport, rozrywka, polityka\nPrzebiegali przez ‘ekspresówkę’ – zginęli na miejscu. Inny chciał kopnąć w busa i wpadł pod auto\nWyszkowscy policjanci pod nadzorem prokuratora wyjaśniają okoliczności śmiertelnego potrącenia dwójki pieszych na drodze ekspresowej S8 na wysokości Ślubowa. Z wstępnych ustaleń funkcjonariuszy wynika, że wtargnęli wprost pod osobowego Renaulta. O niebywałym szczęściu może mówić inny mieszkaniec powiatu wyszkowskiego, którego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo. Mężczyzna chciał kopnąć w busa, a upadł prosto pod koła Audi.\nW piątek po południu na odcinku drogi ekspresowej Wyszków-Warszawa doszło do tragicznego wypadku. Z wstępnych ustaleń policji wynika, że kobieta i mężczyzna w wieku 37 lat – mieszkańcy powiatu wyszkowskiego i węgrowskiego, przebiegając przez S8 wtargnęli wprost pod Renaulta. 31-letni kierowca nie zdołał wyhamować auta ani ominąć pieszych. Ponieśli śmierć na miejscu. Kierowca trafił do szpitala, był trzeźwy.\nPolicjanci wyjaśnią również, dlaczego mężczyzna i kobieta przebywali w miejscu, gdzie obowiązuje zakaz poruszania się pieszych. 37-latkowie nie posiadali także elementów odblaskowych. Na tym odcinku drogi obowiązuje ograniczenie prędkości do 120 km/h.\nNa polecenie prokuratora ciała tragicznie zmarłych osób zostały zabezpieczone celem wykonania sekcji zwłok, a auto na czas postępowania trafiło na policyjny parking. Dalsze postępowanie szczegółowo wyjaśni przebieg i okoliczności śmiertelnego wypadku oraz w jaki sposób 37-letnia mieszkanka powiatu węgrowskiego weszła w posiadanie dokumentu tożsamości utraconego przez równolatkę z Wyszkowa.\nDo równie niebezpiecznego wypadku drogowego z udziałem pieszego i samochodu osobowego doszło w minionym tygodniu w Wyszkowie. Z wstępnych ustaleń policjantów wynika, że 33-letni mieszkaniec powiatu wyszkowskiego znajdując się na wjeździe do myjni samochodowej chciał kopnąć w nadwozie busa, który włączał się do ruchu. 33-latek stracił równowagę i upadł wprost pod jadące Audi.\nPrzeprowadzone badanie alkomatem wykazało w organizmie pieszego ponad 2 promile alkoholu. Mieszkaniec powiatu wyszkowskiego z obrażeniami został przewieziony do szpitala. 33-latek może mówić o dużym szczęściu bo jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.\nNastępny artykuł‘Przeciętny gatunek człowieka’


Przebudowa drogi Pieszyce – Bielawa zakończona » Powiat Dzierżoniowski\n27 listopada 2015 aktualizacja: 9 grudnia 2015\n– Dzięki inwestycji znacznie poprawiło się bezpieczeństwo wszystkich użytkowników ruchu – mówi starosta Janusz Guzdek. – Kierowcy mają szerszą drogę, a rowerzyści i piesi nowy ciąg pieszo-rowerowy oddzielony od jezdni pasem zieleni. Poza tym jest nowe oświetlenie, oznakowanie oraz wiele urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego.\n– Mieszkańcy zyskali dodatkowy trakt do biegania, jazdy na rolkach lub innych sportów. Co istotne – znajduje się on w otoczeniu pięknych widoków, które zostały odsłonięte po wycięciu drzew, a także dopełnia komunikację w naszym trójmieście, co ma znaczenie również dla turystów odwiedzających nasz powiat – dodaje starosta.\nZakres inwestycji był bardzo szeroki i objął m.in.:\n– przebudowę nawierzchni wraz z jej poszerzeniem z 5,5 do 7 m,\n– przebudowę mostu,\n– budowę ciągu pieszo-rowerowego oddzielonego od jezdni pasem zieleni,\n– przebudowę i budowę systemu odwadniającego,\n– wykonanie miejsc odpoczynku podróżnych (MOP),\n– nasadzenie drzew i krzewów,\n– zamontowanie urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego.\nW tym roku został zrealizowany I etap prac na długości ponad 2,1 km – od ul. Bielawskiej w Pieszycach do granic Bielawy. Budowa trwała 6 miesięcy. Wykonawcą była firma Skanska SA. 26 listopada odbył się odbiór prac.\nKoszt inwestycji wyniósł 5,9 mln zł. Połowę środków na realizację inwestycji powiat dzierżoniowski pozyskał ze „schetynówek”. Poza tym zadanie wsparły: gmina Pieszyce kwotą 400 tys. zł, gmina Bielawa kwotą 250 tys. zł i Nadleśnictwo Świdnica kwotą 10 tys. zł. Pozostałe środki w kwocie prawie 2,3 mln zł pochodziły z budżetu powiatu.\nPowiat dzierżoniowski złożył wniosek o środki ze „schetynówek” na II etap prac. Jeśli uda się je pozyskać, inwestycja będzie kontynuowana w przyszłym roku.\n“Przywrócenie ruchu na drodze Bielawa – Pieszyce”\n“Bielawa – Pieszyce zgodnie z planem”\n“Postępy w remoncie drogi Bielawa – Pieszyce”\n“Rusza przebudowa drogi powiatowej Pieszyce – Bielawa”


Zagłosujmy na Borzęcin\nW najlepsze trwa I Plebiscyt na Najpiękniejszą Gminę Wiejską Małopolski 2020 organizowany przez portal https://mjakmalopolska.pl/. Celem plebiscytu jest docenienie niezwykłych zakątków Małopolski. Zachęcamy do codziennego głosowania na Gminę Borzęcin, która bierze udział w eliminacjach. - Zapraszam do udziału w tej zabawie. Zachęcam nie tylko mieszkańców naszej gminy – mówi wójt Janusz Kwaśniak.\nGłos można oddać w bardzo szybki i prosty sposób. Po wejściu na stronę: https://mjakmalopolska.pl/2020/06/01/najpiekniejsza-gmina-wiejska-malopolski-region-5-powiaty-bochenski-brzeski/ i wybraniu gminy Borzęcin wystarczy nacisnąć „zagłosuj” i gotowe! (oddawanie głosów nie wymaga rejestracji). Głosować można codziennie (możemy oddać jeden głos raz na 24 godziny) do niedzieli 7 czerwca, godz. 21. Zachęcamy do wzięcia udziału w głosowaniu. Liczy się każdy głos! Organizator przygotował nagrody dla czytelników, a zwycięska gmina otrzyma między innymi roczną kampanię reklamową na łamach portalu https://mjakmalopolska.pl/


Devin Haney broni tytułu. Kolejny nokaut Hrgovica (wideo) »\nFilip Hrgovic (12-0, 10 KO) podczas wczorajszej gali w Hollywood zaliczył kolejną wygrana przed czasem. Niestety po raz kolejny dobór rywala psuje ogólny efekt wygranej Horwata. Hrgovic od pierwszego gongu zdominował podstarzałego i spasionego Rydella Bookera (26-4, 13 KO).\nAmerykanin na deski padł już w drugiej rundzie. Co prawda wrócił do walki, ale przewaga Hrgovica była na tyle przytłaczająca, że już w 5 starciu pojedynek został przerwany. Na jedyny plus warto zaznaczyć, że Booker nigdy wcześniej nie przegrał przed czasem.\nW starciu wieczoru młodziutki Devin Haney (25-0, 15 KO) zdominował i ograł do jednej bramki dawnego mistrza Yuriorkisa Gamboę (30-4, 18 KO). Po 12 starciach punktacja przedstawiała się następująco: 120-107, 120-107, 118-109. Stawką walki był regularny pas WBC w wadze lekkiej.


Mała łazienka, jak ją optycznie powiększyć\nStrona główna Budownictwo mieszkaniowe Łazienka Mała łazienka? Jak ją optycznie powiększyć?\nCzęsto decydujemy się na nieprzemyślane rozwiązania, które w rzeczywistości jeszcze bardziej przytłaczają łazienkę. Intensywne kolory, drobne wzory na kafelkach czy przepełnienie pomieszczenia dodatkowymi akcesoriami sprawi, że wnętrze straci przejrzystość. Uzyskanie pożądanej głębi umożliwi nam natomiast wykorzystanie prostych zasad i iluzji optycznych. Jakie rozwiązania warto brać pod uwagę?\n– We wnętrzach o ograniczonym metrażu warto również zadbać o pozostawienie wolnej podłogi, na przykład dzięki zamontowaniu podwieszanego wyposażenia łazienkowego – tłumaczy Aneta Dziedzina, ekspert Grupy Armatura. – Tego typu rozwiązanie oprócz nadania przestrzeni lekkości i przejrzystości, ułatwi również utrzymanie czystości dzięki wyeliminowaniu trudnodostępnych miejsc – dodaje ekspert. Z uwagi na brak miejsca częstą praktyką jest zamontowanie kabiny prysznicowej. I w tym wypadku optyczne powiększenie łazienki umożliwi nam wybór odpowiedniego modelu. Aby uniknąć wizualnego podziału pomieszczenia, zdecydujmy się na przezroczysty wariant oszklony bez brodzika. Taka kabina z łatwością zharmonizuje się w otoczeniem, nie przytłaczając go swoim rozmiarem.\nPoza barwą i ułożeniem, ważną kwestią jest także połysk płytek a łazienka wygląda bardziej korzystnie. Wykorzystanie materiałów odbijających światło to powszechne rozwiązanie w niewielkich łazienkach. – Obok błyszczących płytek i szklanej kabiny prysznicowej zastosowanie znajdzie również armatura pokryta specjalną powłoką chromowaną – podpowiada Aneta Dziedzina, ekspert Grupy Armatura. – Oprócz połysku, wywołującego efekt czystości i sterylności, warstwa chromu chroni baterię przed korozją, co znacznie przedłuża jej żywotność – dodaje. O błyszczącą powierzchnię zadbać możemy także przy wyborze mebli. Odbiciem światła charakteryzują się modele z połyskującą warstwą lakieru. Całość wyposażenia dopełni szerokie lustro, które powiększy powierzchnię łazienki. Dobrym pomysłem jest zamontowanie dwóch tafli na przeciwległych ścianach.\nŁazienka optycznie powiększona to również odpowiednie dopasowanie światła. Odpowiednio dobrana temperatura i barwa sprawią, że nawet przy ograniczonym metrażu pomieszczenie będzie wyglądało przestronnie i czysto. W tego typu wnętrzach sprawdzi się przede wszystkim chłodne oświetlenie o temperaturze 4000-5000 K. Co jednak ważne, oprócz źródła ogólnego, warto zadbać o reflektory punktowe, zamontowane bezpośrednio nad strefą umywalkową. Odpowiednie oświetlenie lustra ułatwi przeprowadzanie zabiegów pielęgnacyjnych i nakładanie makijażu. Istotne jednak, aby dostosować kąt padania promieni tak, aby nie pojawiał się cień, który może nienaturalnie zmieniać odcień skóry.\nPoprzedni artykułFakty i mity o awariach łazienkowych


dodano: 27.01.20 - 21:45 Czytano: \nSą dwa zasadniczo odmienne sposoby zdobywania majątku - ciężką pracą, lub rozbojem. Polacy od wieków preferowali ten pierwszy sposób, a nasi sąsiedzi ten drugi. Bóg jeden wie jak nam, Polakom udawało się przetrwać te wszystkie wyniszczające wojny, ciągle rozboje i totalny rabunek. Może zawdzięczamy to hołdowanym wartościom wyższym niż „mamona”? Wartości muszą się jednak przejawiać w działaniu, a bez majątku nie da się zdobyć, ani utrzymać odpowiedniego prestiżu i koło się zamyka.\nPrzed nami znowu trudny czas. Rosja z Izraelem, przy tradycyjnym wsparciu Niemiec i Francji znowu szyją nam buty. Jawne zakłamywanie historii najnowszej nie ma na celu zwykłej chęci dokuczenia nam. Chodzi o kolejną, totalną grabież na mocy aktu 447 Just. Oni próbują przekonać Świat, że Polacy ponoszą winę za wszelkie zło, jakie się działo i nadal dzieje. W obliczu takiego straszliwego wroga cel uświęca środki. Mienie bezdziedziczne w całym cywilizowanym świecie przechodzi na rzecz skarbu państwa kraju, w którym się znajduje. Zrobienie wyjątku na rzecz organizacji żydowskich w Polsce zostanie zaakceptowane i nikt nie kiwnie palcem. Prawa należy przestrzegać, ale przecież nie w wypadku narodu ponoszącego winę za wszelkie nieszczęścia dwudziestego wieku!\n„A imię jego czterdzieści i cztery”, do czego dodajmy jeszcze siódemkę i otrzymamy kolejny numer niniejszego felietonu.\nAd. Opium dla mas 3/2020 (446)\nRzeczywiście chrześcijaństwo (zwłaszcza katolicyzm), jak słusznie Pani zauważa, było czymś, co zawadzało i w dalszym ciągu mocno zawadza ŚWIATOWYM SZERMIERZOM PO(d)STĘPU kryjącym się pod lewicowymi sztandarami i realizującym swój wymyślony dla nas projekt. Projekt ten, choć wzoruje się na wcześniejszych doświadczeniach budowy komunizmu w różnych krajach, uległ poważnej metamorfozie. Celem owego projektu – budowy NOWEGO ŚWIATA – rozpoznawalnym i dość czytelnym jest wykreowanie stanu, w którym zdecydowana większość przedstawicieli naszego gatunku ma tworzyć zdezintegrowaną i bezkształtną masę, nie zdolną do jakiegokolwiek sprzeciwu, którą można zdalnie kierować – przede wszystkim do pracy na rzecz innych – tych wybranych. Jest jednak poważna różnica, między projektem realizowanym dawniej a tym realizowanym – dzisiaj. Pierwsza różnica to skala przedsięwzięcia. Dawniej realizowano go lokalnie (ZSSR, CHRL i inne „ludowe” państwa), dzisiaj docelowo ma on objąć cały glob. Druga różnica to „podejście” do depopulacji. Dawniej doprowadzanie do śmierci milionów ludzi było najczęściej efektem ubocznym realizacji „śmiałych” celów gospodarczych np. zagospodarowania Syberii, industrializacji kraju lub było rezultatem głupoty przywódców (np. wariackie eksperymenty w rolnictwie). Czasami były to działania wyraźnie celowe obliczone na eksterminację danego narodu (np. przymusowe deportacje Polaków). Wywołanie głodu na Ukrainie było zarówno działaniem celowym, jak również było skutkiem realizacji planów gospodarczych. ZSSR, zarekwirowanym na Ukrainie zbożem, opłacał modernizację przemysłu (poprzez zakup licencji, całych linii produkcyjnych i fabryk zakupionych na Zachodzie, głównie w USA). Natomiast dzisiaj, potrzeba depopulacji jest głoszona jawnie przez różne „autorytety” na wielu konferencjach i światowych szczytach (o zgrozo – niedawno czołowy krzewiciel depopulacji był zaproszony na konferencję organizowaną przez Watykan, gdzie wykonał stosowny „spicz”), a uzasadniana potrzebą ulżenia przeludnionej matce Ziemi. Niestety większość z nas tych przekazów nie traktuje serio – a szkoda, bo ONI wcale nie żartują. O metodach przeprowadzenia tej operacji i kogo miała by objąć, nikt nic nie wspomina, bo to zapewne nie jest dla nas miła wiadomość. Jednak nie trzeba być specjalnie spostrzegawczym, by zauważyć, że już dzisiaj mamy do czynienia ze zjawiskami (praktyczny brak wpływu społeczeństw na poczynania polityków, którzy są marionetkami w rękach ludzi wielkiego biznesu, co skutkuje m.in. brakiem kontroli nad jakością produkowanej przemysłowo żywności, lakami, tworzeniem przymusu szczepień, „uszczęśliwianiem” ludzkości niebezpiecznymi technologiami i innymi) wskazującymi na to, że ten projekt depopulacji jest w trakcie realizacji. Metody wdrażania totalitarnego zamysłu, również uległy daleko idącej modyfikacji w stosunku do tych realizowanych dawniej – są bardziej wyrafinowane i podstępne. Jeżeli popatrzymy co się dzieje ze społeczeństwami Zachodu, ale i z naszym społeczeństwem również, trzeba przyznać, że są bardzo skuteczne. To współczesne „opium dla ludu” wprowadza nas w stan totalnego odlotu. Jeżeli nie odrzucimy tego neomarksistowskiego dżointa i będziemy się nim zaciągać z upodobaniem, to z pewnością źle skończymy.\n25 stycznia 2020 r. | Nr 4/2020 (447)\nJan Orawicz (W.K) - 02.02.20 22:55\nTowarzyszu Kazik,co ty tutaj napaplałeś bredni?! Podaj w tej\nsprawie choćby jeden mądry i prawdziwy przykład!! No cóż\nczerwoniaku teraz musisz wymyślać brednie na obecny prawy\ni sprawiedliwy Rząd RP,który musi stawiać, to wszystko na nogi,\nco byli rodzimi sługusy CCCP wykradli i przywłaszczyli sobie !\nTo są ci z tzw.Platformy Obywatelskiej,ą ściśle byli aktywiści\nz PZPR i ZSL!\nLubomir - 02.02.20 12:25\nPanie Kaziku, można byłoby dla przyzwoitości wspomnieć o 'rosyjskich' oligarchach. To arcymistrzowie 'prywatyzacji'. Z reguły za sobą zostawili jedynie nędzę, bankructwo i łzy. Czasami także krew. Co niektórzy z nich przemycili się do Polski. Chyba jedynie 'Azoty' pod ich przewodem, jakoś jeszcze lądują. Najlepiej prosperują w pewnej finansowej potędze na Bliskim Wschodzie. Tam dla nich nie jest groźny - ograbiony rosyjski naród. Naród spychany do roli współczesnych niewolników.\nKazik - 02.02.20 10:41\nKomuniści zainwestowali miliardy w szkolenie i kulturę Polaków i jak to się skończyło ?\nZ pokolenia na pokolenie jest coraz gorzej. Nie pomogło wożenie Polaków za DARMO do teatrów, filharmonii i operetek, rozdawnictwo tytułów naukowych biedocie intelektualnej i materialnej. KOmunistyczna dyplomacja wykradała nowości technologiczne z całego świata, TŁUMACZONO ANGIELSKOJĘZYCZNE ksiązki techniczne i wciąż tkwiliśmy technologicznie w XIX w. Potrafimy wybudować ważący tysiące ton kadłub statku a nie potrafimy zrobić elektroniki potrzebnej do nawigacji i sterowania kolosem mieszczącej się w walizce. Komuniści zbudowali 700 statków, miliony mieszkań a dzisiaj obca agentura i polskie głupki mieszkające w tych mieszkaniach opluwają dokonania dziadków i ojców. Prawda jest taka jak mówił Piłsudski, że Polacy to naród idiotów a komunizm jeszcze ujawnił niespotykane w innych narodach złodziejskie inklinacje. Polskie państwowe zakłady w epoce Gierka były siedliskiem polskiego złodziejstwa od roboli po kadrę kierowniczą, sami "porówkowi skrytożercy", 100% POLSKICH narzekających złodziei. Nie trzeba być geniuszem, żeby wiedzieć jak to złodziejstwo, głupota, pasożytnictwo, rozdawnictwo tytułów naukowych dla Polaków się skończy. Tego co powstało po tym to nawet Orwell by nie przewidział. Z polskich złodziei zrobiono polskich patriotów, z polskich idiotów zrobiono demokratycznych "polityków" a z polskich idiotów z tytułami profesorów zrobiono telewizyjnych "ekspertów". Najambitniejszych z tego towarzystwa, dzisiaj obca agentura obwiesza polskimi odznaczeniami.\nNastała epoka betonowej kostki brukowej, zniszczono przemysłowe obiekty postawione przez złą komunę, zniszczono małe zakłady produkujące żywność a w ich miejsce powstało kilka obcych kolosów wytwarzających dla Polaków masę do trawienia w których pracuje kilka osób: chemicy, personel techniczny dozorujący automatyczną linię produkcyjną i przy załadunku i rozładunku i załadunku operatorzy wózków widłowych. Polacy zaczęli chorować i od razu niewidzialna ręka wolnego rynku stworzyła przemysł: cukrzycowy oparty na obcej farmakochemii, montujący obce endo-protezy, zbierania milionów złotych na leczenia w USA itp.\nJak zaczęły do nas napływać unijne niemiecko-francuskie pieniądze to polscy demokraci przeznaczają je na "pudrowanie syfa", szpan i propagandę.\nJak za komuny obłowiło się stosunkowo dużo złodziei to teraz jest ich garstka przy samym korycie, ale widać, jak ta garstka "bogaci" się na trzy zmiany. Demokratyczny wybraniec ludu w jedną kadencję "dorobi się" więcej niż komunista przez 40 lat i jeszcze tego komunistę będzie wyzywal od złodziei.\nLubomir - 01.02.20 12:14\nPartyjniactwo niszczy Polskę. Dzisiaj absolwenci uczelni medycznych, uniwersytetów i politechnik - nie chcą sprawdzać się w swoich zawodach wyuczonych, ale załapują się do tzw. polityki. Tutaj mogą dawać upust swojej fantazji, i za wielkie pieniądze - mogą kreować się na irracjonalnych naprawiaczy świata. Tymczasem korupcja paraliżuje niemal wszystkie obszary życia publicznego. Po teatralnym upadku komunizmu - panoszy się coś na kształt feudalizmu.\nKazik - 31.01.20 21:11\nDzięki wirusowi docierają do nas zdjęcia z niezadłużonych Chin i co na nich widać ?\nKomunizm Chińczykom nie zaszkodził a wręcz przeciwnie.\nJeszcze niedawno Chiny kojarzyły się nam z marnej jakości trampkami a dziś potęga w każdej dziedzinie.\nPanama stała się światowym centrum finansowym.\nA u nas kolejne zakupy w firmie Lockheed Martin.\nMAmy kampanię wyborczą to się przy okazji spytam: jaka kancelaria prawna "obsługuje" ten kontrakt i jaką prowizję z polskiego budżetu jej wypłacono ??\nKujawiak - 31.01.20 0:30\nNie wiesz co się wokół ciebie dzieje, że tak naiwnie popierasz globalizację, olbrzymie korporacje, molochy handlowe i skupienie w zaledwie kilku rękach bogactwa na tym globie. Rekiny pożerają przeciętnego człowieka, dyktują mu co ma jeść i jak się ubierać. To kiedyś małe sklepiki, małe firmy, zapewniały jakość usług, towarów, a przede wszystkim miłą obsługę.\nA ty, przypominasz swoim wpisem, że kołchozy i sowchozy 9taka komunistyczna globalizacja) zapewniały prace (niewolniczą) dzięki czemu nie było bezrobocia. No cóż, czym skorupka za młodu nasiąknie to...\nW.Kubicki - 28.01.20 23:37\nPani Ewo żeby nie ludzie wielkich biznesów.to wielu przeciętnych ludzi\numirarłoby z głodu!! A tak jest praca i płaca dla tysięcy ludzi na tym Bożym\nświecie! Z tego prostego powodu - należy posiadać wielki szacunek do tych\nwyżej wymienionych chlebodawców - prywatnych i państwowych!!\nLubomir - 28.01.20 10:46\nMedia zbytnio nie starają się nadążać za rozwojem sytuacji na świecie. Chyba częściowo próbuje temu sprostać serial 'Mesjasz'. Rzecz dotyczy m.in. losu uchodźców palestyńskich w Syrii. Cierpienie, by nie powiedzieć - niezawinione męczeństwo wypędzonych z ojczyzny Palestyńczyków, jest tutaj oczywiste. A przecież cierpiący Palestyńczycy znaleźli się w obozach - w bardzo wielu państwach Bliskiego i Środkowego Wschodu ale także i Afryki Północnej. To dramat na pokolenia. Oby historia nie była traktowana jako temat zastępczy dla bieżącej polityki. Jako zasłona dymna dla tejże polityki. Polacy to naród z otwartymi głowami. Niełatwo skolonizować polskie umysły. Oczywiście marginalna patologia jest zobojętniała na wszystko, ale nie margines decyduje o wartości całości.


Jak usunąć Axzyte Ransomware | Tips 2 Remove\nHome / Adware / Jak usunąć Axzyte Ransomware\nAxzyte Ransomware (znany również jako AxzyteRansomware) jest fałszywy cyber-zagrożenia, która opiera się na dając swoim ofiarom porządnie przestraszyć, a nie zaszkodzić. Choć wiadomość jest fake ransomware mówi się o tym, że dokumenty ofiary, zdjęcia i filmy zostały zaszyfrowane, nie ma takiego pojęcia. Często, niektóre plik-szafki są глючный plik szyfrowania rutyny, ale w przypadku Axzyte Ransomware (znany również jako AxzyteRansomware) – to zupełnie inny â€” jego autorzy nawet nie próbowałeś dodać plik-funkcję szyfrowania.\nFałszywe Wymuszenie Złośliwe Oprogramowanie Nie Powoduje Żadnych Uszkodzeń\nWymagania Axzyte Ransomware listy w swoim liście okup też bardzo dziwne i pokazać niekompetencji intruza. Zamiast pytać o pieniądze, starają się promować swój kanał na YouTube, prosząc ofiarę, aby zapisać się do użytkownika o nazwie ‚Axzyte nowych produktów’. To także zachęca ich do oglądania noclegów wideo na YouTube, umieszczonych w jednym i tym samym użytkownikiem. Ostatni, ale nie najmniej, wydaje się, że autor Axzyte Ransomware jest wołowina z innym użytkownikiem YouTube z żądaniem okupu prosi użytkowników informować inny kanał i nie lubię ich filmy. Nie ma informacji kontaktowych lub dodatkowych instrukcji znaleźć w komunikacie Axzyte Ransomware na.\nJeśli pojawi się okno Axzyte Ransomware na komputer, to nie powinien spełnić wymagania sprawcy. Wszystko, co musisz zrobić, aby rozwiązać ten problem, aby uruchomić program niezawodne anty malware produktu, które zapewnią całkowite usunięcie fałszywych pliku-szafka składników.\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Axzyte Ransomware\nRęczne Axzyte Ransomware instrukcje usuwania.\nUsuń Axzyte Ransomware związanych z nim aplikacjami\nWybierz Odinstaluj program i odinstalować Axzyte Ransomware.\nWybierz Dodaj lub usuń programy i Usuń Axzyte Ransomware.\nZnajdź niepożądanych aplikacji i odinstalować Axzyte Ransomware.\nUsuń Axzyte Ransomware z przeglądarki\nUsuń Axzyte Ransomware od Internet Explorer\nUsuń Axzyte Ransomware z Mozilla Firefox\nUsuń Axzyte Ransomware od Google Chrome\n« Jak usunąć Kronos Ransomware Jak usunąć LOCKED_PAY Ransomware »


Lednica: Dla potrzebujących przygotowano szpital polowy - Money.pl\nStrona głównaLednica: Dla potrzebujących przygotowano szpital polowy\nLednica: Dla potrzebujących przygotowano szpital polowy\nPonad 120 tysięcy osób ma w tym roku przybyć na lednickie spotkanie młodzieży. Do południa na polach lednickich pojawiło się już ponad 50 tysięcy pielgrzymów. Dziś trzynaste międzynarodowe spotkanie młodych.\nTak ogromna liczba uczestników wymaga opieki medycznej. Jak mówi Marcin Kowalski z Grupy Ratownictwa Medycznego PCK Wrocław - dla wszystkich potrzebujących przygotowany jest specjalny szpital polowy. W środku jest stanowisko reanimacyjne, pełne wyposażenie leków. Ratownicy są też przygotowani do przyjmowania osób ze złamaniami i stłuczeniami.\nMarcin Kowalski wymienia też najczęstsze dolegliwości, na jakie skarżą się pielgrzymi - bóle głowy, alergie, a także wychłodzenie lub udary słoneczne.\nRatownicy zwracają uwagę, że najtrudniejsza dla uczestników lednickiego spotkania będzie noc, która z pewnością będzie chłodna. Medycy zalecają też by w dzień pielgrzymi nosili czapki i pili dużo płynów. W nocy z kolei powinni zadbać o ciepłe ubranie.\nApel na lednickich polach odbywa się po raz trzynasty. Od 1997 roku w Wigilię Zesłania Ducha Świętego w to miejsce przybywają młodzi ludzie z Polski i Europy, którzy spotykają się przy Bramie-Rybie, symbolizującej Chrystusa. Inicjatorem tych spotkań jest dominikanin o. Jan Góra.\nPolacy boją się prywatnych szpitali


Ciekawe miejsca: nietypowe granice - Dziwowisko\nBaarle – Holandia/Belgia\nPodzielone między Holandię i Belgię miasteczko Baarle to przykład jednego z najbardziej skomplikowanych obszarów granicznych na świecie. Miejscowość ta leży w całości na terenie Holandii, jednak w jej obrębie znajduje się 20 enklaw belgijskich, wewnątrz których dodatkowo jest jeszcze 7 enklaw holenderskich. Część belgijska nosi nazwę Baarle-Nassau, zaś holenderska – Baarle-Hertog. Granica między nimi często przebiega przez budynki, co otwiera przed ich użytkownikami różne możliwości. Na przykład w kwestii podatków obowiązuje zasada, że płaci się je w tym kraju, na którego terenie leżą drzwi frontowe posesji. Dlatego kiedy komuś bardziej odpowiadają przepisy podatkowe drugiego państwa, po prostu przerabia główne wejście i przesuwa je kilka metrów dalej.\nBir Tawil – Egipt/Sudan\nBir Tawil to prawdopodobnie jedyny obok Antarktydy obszar na świecie, do którego nie przyznaje się żadne państwo. Na mocy edyktu wydanego w 1902 r. przez kontrolujących wtedy ten region Brytyjczyków znajduje się on w obrębie Egiptu przy granicy z Sudanem, któremu przyznano wtedy sąsiednie terytorium zwane Trójkątem Halaib. Zarządzenie to było odwróceniem ustaleń z 1899 r., kiedy to Halaib włączono do Egiptu, zaś Bir Tawil – do Sudanu. Ze względu na czynniki etniczno-kulturowe postanowiono jednak tę decyzję zmienić, co doprowadziło do tego, że dziś Egipcjanie odwołują się do dekretu z 1899 r., a Sudańczycy do tego z 1902 r. Oba kraje spierają się bowiem o Trójkąt Halaib, jednocześnie zrzekając się swoich praw do Bir Tawil, które jest regionem mniejszym, wyjałowionym i praktycznie niezamieszkałym.\nTeksas – USA/Meksyk\nfot. via boston.com\nW 2006 r. w USA weszła w życie uchwała, na mocy której wzdłuż granicy z Meksykiem wybudowano ciągnącą się setki kilometrów i wysoką na kilka metrów barierę, której celem jest zmniejszenie napływu meksykańskich emigrantów oraz przemytu narkotyków. Na wysokości stanu Teksas bariera ta przechodzi jednak przez obszar zalewowy granicznej rzeki Rio Grande, który według dawnej umowy z Meksykiem podlega ograniczeniom budowlanym. USA zmuszone więc było poprowadzić w tym miejscu barierę ponad kilometr od faktycznej granicy, co doprowadziło do tego, że tysiące Amerykanów mieszkających w bezpośrednim pobliżu rzeki zostało odciętych od reszty własnego kraju gigantycznym ogrodzeniem.\nDahala Khagrabari – Indie/Bangladesz\nfot. via iclickfun.com\nSystem enklaw rozrzuconych przy granicy Indii z Bangladeszem jest jeszcze bardziej skomplikowany niż ten w holendersko-belgijskim miasteczku Baarle. Po stronie indyjskiej znajduje się tu prawie sto enklaw bangladeskich, zaś po stronie bangladeskiej – ponad sto enklaw indyjskich. W dodatku jest tu ponad dwadzieścia enklaw w enklawach oraz jedyna na świecie enklawa trzeciego stopnia, czyli enklawa w enklawie, która jest w kolejnej enklawie. To przedziwne kuriozum nosi nazwę Dahala Khagrabari, ma 7000 m² i należy do Indii. W całości otacza je bangladeska wioska, która otoczona jest przez większą wieś indyjską leżącą na terenie prowincji bangladeskiej.\nJak głosi lokalna legenda, cały ten absurdalnie skomplikowany system jest pozostałością po odległych czasach, kiedy to dwaj miejscowi władcy lubili grać między sobą w szachy, przyjmując okoliczne wioski jako stawkę w grze.\nDerby Line – USA/Kanada\nfot. via geographicallyyours.blogspot.com\nDerby Line to niewielkie miasteczko leżące na granicy między USA a Kanadą. Najbardziej znane jest z tego, że granica przebiega tu przez ważny budynek użyteczności publicznej, w którym mieszczą się miejscowa biblioteka oraz opera. Został on wybudowany w 1904 r., a jego lokalizacja został wybrana świadomie przez jego fundatorów, czyli amerykańsko-kanadyjskie małżeństwo, które chciało w ten sposób zintegrować ze sobą dwa narody. Efekt jest taki, że podczas wizyty w operze widzowie siedzą na widowni położonej w USA i oglądają artystów, którzy występują na scenie leżącej w Kanadzie.\nGranica między Koreą Północną i Koreą Południową określana jest mianem Koreańskiej Strefy Zdemilitaryzowanej. Wbrew swojej nazwie jest to jednak najbardziej zmilitaryzowana przestrzeń we współczesnym świecie. Na odcinku 238 km zgromadzono tu bowiem po obu stronach prawie 2 miliony żołnierzy wyposażonych w najnowocześniejsze środki bojowe, w tym broń nuklearną, biologiczną i chemiczną. W dodatku wewnątrz Strefy, której średnia szerokość wynosi 4 km, znajduje się największe na świecie pole minowe. Wszystko to dlatego, że choć oba zwaśnione kraje podpisały w 1953 r. zawieszenie broni, to nigdy formalnie nie zawarły pokoju i de facto ciągle pozostają w stanie wojny.\nWyspy Diomedesa – USA/Rosja\nfot. Dave Cohoes/Wikimedia Commons\nWyspy Diomedesa to dwie malutkie wysepki leżące w Cieśninie Beringa. Dzieli je dystans niecałych 4 kilometrów, zaś pomiędzy nimi przebiega granica między USA i Rosją. Mniejsza z wysp należy do USA, nazywa się Małą Diomedą i zamieszkuje ją niewiele ponad sto osób. Położona na zachód od niej rosyjska wyspa nosi miano Wielkiej Diomedy i mieści się na niej tylko stacja pogodowa. Nie byłoby w tym wszystkim nic dziwnego gdyby nie to, że granica między tymi wyspami jest tożsama z międzynarodową linią zmiany daty, czyli linią na mapie stref czasowych, po której obu stronach daty różnią się o całą dobę. Innymi słowy, kiedy mieszkańcy amerykańskiej wyspy patrzą na wyspę rosyjską, to dosłownie patrzą w przyszłość, bowiem u Rosjan jest wtedy dokładnie 24 godziny później.