Rodzeństwo.... Czasem lepiej być jedynakiem -,- |\nRodzeństwo…. Czasem lepiej być jedynakiem -,-\nOpublikowano 12 lutego 2012 Autor: Alliya\nCastel Gandolfo, Włochy.\nZhalia weszła do ogromnego holu. Rozejrzała się i położyła torbę.\n-Jestem, tato!- Krzyknęła Dawno tu nie była. Z pięć lat? No odkąd zaczęła studia. Na święta tata przyjeżdżał do jednej z nich i tam też się wszystkie spotykały. Teraz wróciła do domu. Odetchnęła tym powietrzem, wciąż wyczuwało się w nim magię i chlor. Tak. Uśmiechnęła się i ruszyła w stronę schodów.\n-Tato jesteś?- Zapytała wchodząc na górę. Willa mimo że była z końca dwunastego wieku to, w wewnątrz nie wyglądała na swój wiek. Nowoczesne elementy wystroju, podłogi i ściany. Tylko wysoki sufit zdradzał swoje przeznaczenie. Zhalia skierowała się do gabinetu ojca. Gdyby był w siłowni, albo na Sali usłyszała by. Chyba że był w garażach, albo laboratorium. Spojrzała na podłogę poniżej. Przełknęła ślinę.\n-Oby cię tam, nie było. Nie mam zamiaru latać jak z Piórem- Mruknęła i skierowała się w południowy korytarz. Ten najciemniejszy. Gdy były małe lubiły udawać że ten korytarz prowadzi do jakiegoś nie wyobrażalnego świata czarów. I po części tak było. Tam był gabinet ojca. Zhalia powoli się do niego zbliżała. To tam tata je wołał gdy były małe i dawał im amulety, dawał im księgi i zwoje z zaklęciami z których uczyły się i rozwijały swoje umiejętności i preferencje. Zapukała.\n-Tato?- Otwarła drzwi. Mężczyzna czytał książkę z słuchawkami na uszach. Dziewczyna pokiwała głową i podeszła do biurka, położyła na nim amulet podeszła do fotela. Stanęła przed ojcem zasłaniając mu światło.\n-Co… O Zhalia. Kiedy wróciłaś?- Zapytał zaskoczony, widokiem córki.\n-Do domu, czy do kraju?- Zapytała sarkastycznie. Mężczyzna wyciągnął słuchawki z uszu i odłożył książkę na blat biurka. Przytulił córkę.\n-Macie Chupakabre?- Zapytał.\n-Mamy… Nastia poleciała do Stanów. Miała coś załatwić w Smithsonie- Zhalia zrobiła ruch ręką jakby chciała wskazać coś za sobą i odwróciła wzrok.\n-Poleciała do tego swojego kochasia- Blondyn splótł ręce na piersi.\n-Tato…- Zhalia się świecie oburzyła.\n-No dobra. Ale nie rozumiem dlaczego Nastia mi nie chce powiedzieć- Zastanawiał się, obracając się do biurka i biorąc do ręki amulet z tytanem.\n-Boi się- Odparła z tyłu.\n-Ale czego? Jest dorosła, niech robi co chce… co zresztą… nie byłoby niczym nowym, w jej wykonaniu- Powiedział kierując się do drzwi.\n-Znasz ją. Musi czuć jakieś ryzyko. Ale udajmy że ja dobrze ci skłamałam, a ty o niczym nie wiesz. Nie mam zamiaru kupowania nowego worka- Powiedziała idąc za ojcem.\n-Ok., ale musze z nią poważnie pogadać. Zachowuje się jak małolata- Powiedział, zeszli do salonu.- Zaraz przyniosę ci obiad…\n-Tato, mam dwie rączki- Powiedziała.\n-Siedź…- Powiedział i zniknął w jednym z korytarzy. Zhalia usiadła na kanapie i założyła nogę za nogę. Nie sądziła że jej życie z nędznego przerodzi się w życie księżniczki. Była wdzięczna za to Robertowi i starała mu się za to odwdzięczać.\n-Proszę- Przed nią wyrósł talerz z kotletem, ziemniaczkami z koperkiem, surówką, sałatką z makaronem, i sałatką z kapusty pekińskiej z gyrosem. Zaczęła jeść. W tym czasie Robert obszedł stół i usiadł naprzeciwko córki. Rozłożył holotom i zaczął sprawdzać tytana.\n-Kto go zdobył?- Zapytał.\n-J…ymm… Ja- Powiedziała przełykając sałatkę z makaronem.\n-Według systemu miałabyś dostać amulet.- Położył go na stole obok szklanki.\n-Dziękuje- Powiedziała przepijając jedzenie sokiem.\n-Mam do was jeszcze jedną sprawę. Ale nie może specjalnie czekać, więc powiem tobie, a Nastia najwyżej dołączy- Powiedział- Zjedz spokojnie.- Dodał widząc że córka przyspiesza.\nRobert pamięta Zhalię jeszcze na ulicy, a potem jak była małą zagubioną dziewczynką. Potem tylko rozkwitała i zamieniała się piękną, utalentowaną kobietę.\n-Rozmawiałem z Paolo. Pyta się czy masz jakąś prace na oku- Powiedział.\n-Nie, na razie nie. A co?- Zapytała.\n-Wiesz prokuratura krajowa i rejonowa biją się o takie talenty, a ty jesteś na pierwszym miejscu- Powiedział z dumnym uśmiechem. Zhalia się tylko nie śmiało uśmiechnęła.\n-Miło to słyszeć- Powiedziała, wycierając usta serwetką. –Więc… co to za sprawa.\n-Słyszałaś o Profesorze?- Zapytał opierając się łokciami o szklany blat stołu. Wyglądał jak drapieżnik czyhający na błąd swojej ofiary. To zawsze imponowało Zhalii, w tym człowieku. Jeden ruch i potrafił sprawić że przechodziły nieprzyjemnie dreszcze.\n-Tak- Odparła krótko.\n-No więc, facet ma dużą moc, przez tę moc Organizacja rośnie w siłę.- Powiedział patrząc córce w oczy.- Sądzimy że ma jakiś artefakt zdolny władać umysłami.\n-Jak inaczej można wytłumaczyć taką zwyżkę w ich szeregach. Podobno w Brnie powstał ośrodek szkoleniowy- Powiedziała, opierając się o sofę.\n-Tak, też o tym słyszałem. Ale wracając do sprawy. Metz poprosił mnie o pomoc- Powiedział.\n-I jaka jest nasza rola?- Zapytała, mimo że widziała co ma robić.- Ja mam pewnie ich szpiegować a Nastia, robić za Agenta.\n-Nie. Nie do końca. Obydwie macie robić za agentki Fundacji. No oczywiście na zasadzie wynajmu. Nie będziecie zrzeszone- Powiedział. Zhalia wywróciła oczami.\n-Tato, wiesz że poradziłabym sobie jako…- Zaczęła.\n-Wiem, ale i tak bym ci nie pozwolił. Jestem twoim ojcem, ale i szefem- Powiedział wstając i odchodząc. Zhalia westchnęła.\n-Powiedz mi jeszcze!- Krzyknęła.- Gdzie i kiedy?\n-Praga, jutro- Usłyszała.\nZhalia pragnęła rzucić się do ciepłego, miękkiego łóżka, w swoim super luksusowym apartamencie. A gdzie była? Była w swoim Bugatti 16.4 Veyronie i klęła na korki. Zawsze jej powtarzano, żeby nie trąbić, bo to i tak nic nie da, ale teraz puszczały jej nerwy. Zawarczała i uderzyła w klakson. Ustał hałas, nastała cisza i wszyscy powoli ruszyli do przodu. Co Veyron trąbił? Tak takie coś też ma klakson. Gdy tylko zobaczyła zjazd w jedną z bocznych uliczek włączyła kierunkowskaz i zniknęła. Przejechała między ciasnymi uliczkami Rzymu, by wyjechać w pobliżu mostu aniołów. Z tam tond już kawałek. W końcu zaparkowała w podziemnych garażach pod apartamentem i wysiadła z samochodu. Spojrzała na czarno-srebrny samochód i uśmiechnęła się. Miała go od zeszłego roku i budził podziw, jak i zazdrość wśród kierowców. Faceci oczywiście mówili że kobieta w takim wozie to śmierć, a ona przecież jest świetnym kierowcą. Wzięła plecak z siedzenia pasażera i ruszyła w stronę windy. Jutro rano musi być w Pradze.\nNastępnego dnia, koło jedenastej już spacerowała z słuchawkami na uszach po mieście. Miała na sobie swoje zwykłe ubranie, nie to co wczoraj. Fioletową koszulę, czarne jeansy i czarne buty na wysokim obcasie. Zrobiła rundkę po mieście, rozglądając się za organizacją. W końcu zrezygnowała, wracając do hotelu Fundacji słuchawka, którą miała w uchu pisnęła nie miłosiernie i wyrzuciła ją z ucha, depcząc na chodniki.\n-O ho- Powiedziała widząc co się dzieje w salonie. Nie spiesznie szła schodami na pięto, stanęła w drzwiach, uśmiechając się. „Pora się zabawić” Pomyślała. Wzięła rozpęd i skoczyła robiąc nad wrogami podwójne salto. Stała tyłem do nich. Trzymała w ręku amulet. W pomieszczeniu walka na chwilę zamarła.\n-Strix! Przetnij- Wydała rozkaz, a z amuletu wyleciały trzy owadopodobne tytany, które szybko uporały się z tytanami organizacji. Obróciła się powoli by sprawdzić sytuację. Blondyna atakował jakiś garnitur, młoda dziewczyna, zapewne Casterwilka, kryła się za powalonym stołem no i on… Dante Vale. Chwile stała i patrzyła, aż włączyła się do walki.\n-Dante pomogę ci! –Krzyknęła Casterwillka.- Puls świa…- Zaczęła, ale dostała od jednego z garniturów w plecy. Była w beznadziejnej sytuacji. Zhalia rozejrzała się po pomieszczeniu. Vale sam sobie z nimi nie poradzi, mimo że to słabi łowcy, ale ma pod opieką grupkę dzieci. Musiała coś zrobić.\n-Widziadło myśli!- Krzyknęła i wszyscy zniknęli,- Pustka- Dodała. Szyby z pomieszczenia wyleciały, a z nimi garnitury.\nZhalia stała oparta o drzewo, Vale stał naprzeciw niej, a dzieciaki siedziały z boku.\n-Więc ty jesteś ta Zhalia Moon. Świat łowców wiele o tobie słyszał- Powiedział Vale, z czystym uznaniem.\n-Ja o niej nie słyszałam- Burknęła Casterwillka. Zhalia zerknęła na nią. Była w wieku dziewczyn, które miały wkroczyć w obecną kadrę gimnastyczną we Włoszech. Też mieli piętnaście lat, a zdecydowanie taka Lexi, Leysie, Veronica czy Lynn były bardziej dojrzalsze. Ona uratowała jej tyłek, a ona cały czas narzekała.\n-O tobie też Vale, nie dało się nie słyszeć- Powiedziała jakby w pół zdania, mierząc go wzrokiem- I o twoim słynnym żółtym płaszczu- Dodała zaczepnie.\n-Jak myślicie co Organizacja od nas chciała?- Zapytał Lok.\n-Pewnie macie coś czego chcą- Zhalia spojrzała na dzieciaka.\n-Dziennik mojego ojca- Szepnął.\n-To coś musi chcieć Profesor- Powiedziała przenosząc wzrok z Lamberta na Vale’a.\n-Kim jest Profesor?- Zapytała Sophie.\n-To szef Organizacji, mówi się że posiada jakieś urządzenie, artefakt czy tytana do kontrolowania umysłów- Powiedziała, poprawiając się.\n-Tak… myślisz że ta z wyszka działalności Organizacji ma coś z tym wspólnego?- Zapytał Vale. Doskonale wiedziała, że ją bada. Wzruszyła ramionami.\n-Przydało by się zabrać rzeczy i przenieść do innego miejsca- Powiedziała robiąc kilka kroków.\nZhalia w przeciwieństwie do Drużyny Huntik, wynajęła sobie apartament. Ostatnio jest w trasie i nie miała czasu na wypoczynek. Teraz siedziała w ogromnej wannie, wypełnionej ciepłą wodą z pianą. Dookoła w Łazice unosił się zapach róż. Kochała te kwiaty, piękne, ale mają kolce. Tak jak ona czy Nastia. W tedy usłyszała telefon. Nie patrząc na ekran odebrała. Wiedziała kto to.\n-Hej- Powiedziała rozanielona.\n-Co Vale, tak ci namieszał w głowie?- Usłyszała zapytanie.\n-Naaaastia, weź! Lenie się w wannie, po wysadzeniu hotelu- Powiedziała.\n-Wiesz jak to zabrzmiało?\n-Tak jak w tedy gdy kłóciłaś się z Chrisem o wysadzenie Wiednia- Dodała mściwie. Po drugiej stronie usłyszała tylko westchnienie. –Kiedy będziesz?\n-Nie wiem, na razie się nie zanosi. Mam dużo roboty do ogarnięcia w Instytucie.- Powiedziała.\n-Aha- Powiedziała, przejeżdżając dłonią po skórze nogi. W tedy usłyszała pukanie.- Nast. Sory muszę kończyć- Powiedziała i wyłączyła się- Już, chwila!- Krzyknęła wychodząc wanny i szukając szlafroka. Ubrała go i włożyła telefon do jednej z kieszeni szlafroka.\n-Tak?- Zapytała otwierając drzwi. Przed nią stał Vale.- Czego chcesz? –Syknęła. Jak ktoś może przeszkadzać jej w kąpieli. Vale chwile milczał, obserwując ją i zdając sobie sprawie w czym jest.\n-Eee…- Zaczął widząc jej czekoladowe świdrujące go oczy.\n-Tak?- Powtórzyła.- Vale, zimno mi, więc albo się streszczasz, albo wejdziesz.- Powiedziała robiąc zapraszający ruch ręką.\n-Oczywiście- Wszedł, musiał się opanować.- Więc, przyszedłem w sprawie, naszej misji. Metz mi mówił że jesteś nam przydzielona i jeszcze jakaś…- Przerwał obracając się do niej.- Jednej.\n-Wiem.- Powiedziała wycierając włosy ręcznikiem.\n-No i, chciałem cię poinformować żebyś była gotowa za godzinę- Powiedział, przełykając ślinę, widząc jej ruchy.\n-Za godzinę? A gdzie?- Zapytała, rozrzucając włosy na plecach.\n-Na starym cmentarzu Praskim…- Zaczął.\n-Wiem gdzie to. To spotkamy się na miejscu- Powiedziała uśmiechając się delikatnie i pokazując mu drzwi. Wyszedł, ale jeszcze chwile stał za nimi, patrząc w podłogę i układając sobie to co zobaczył.\nMniej więcej po godzinie, Zhalia szła w stronę cmentarza. Nie lubiła się spieszyć, nawet kiedy była spóźniona. Teraz odbijała sobie wszystkie spóźnienia, na rozprawy, zajęcia i do pracy. Weszła w bramę, w głębi cmentarza zobaczyła światła.\n-Czyli już są- Powiedziała cicho do siebie i ruszyła. Oparła się o jeden z nagrobków, przysłuchując się rozmowie.\n-Tak, ale na jeszcze jeden grób miejsce się znajdzie, jeśli nie będziecie ostrożni- Powiedziała, gdy zobaczyła, jak bardzo się rozeszli. Mimo że to był mały cmentarz, jeszcze w środku miasta, to jednak był cmentarz. Bardzo łatwo o utratę życia. Sophie skierowała latarkę wprost na jej oczy.\n-A ty się skąd tu wzięłaś. Śledziłaś nas?- Zapytała mrużąc oczy.\n-Nie tak trudno was śledzić. Ale nie, nie śledziłam. Jestem tu na polecenie Dantego- Powiedziała podchodząc do Vale’a.\n-Tak, należy od teraz do naszej drużyny- Powiedział.\n-Możemy zaczynać. Każda zwłoka, to szansa dla Organizacji- Powiedziała obracając się i idąc w stronę poszukiwanego Grobu. Jej ręka musnęła delikatnie rękę Dantego. Ten poczuł jakby prąd elektryczny. Zhalia nigdy nie była dobra, w tego typu zagadkach, zawsze zostawiała je Nastii.\n-Sophie daj spokój- Powiedziała poirytowana.\n-Czekaj- Uspokoił ją Vale. Spojrzała na niego, a potem powrotem na Casterwillkę. Coś zrobiła, co otwarło przejście.\n-Ciekawe- Powiedziała do siebie i zeszła jako druga.\n-Dante idziesz?- Zapytał Lok patrząc za mężczyzną.\n-Tak, Już- Odpowiedział.\n-Pułapka- Powiedziała Zhalia patrząc na podłogę.\n-Jest zrobiona z dwóch rodzajów gliny…- Zaczęła Casterwillka.\n-Jasna pochodzi z Otawy- Powiedziała Zhalia bez większego zainteresowania.\n-Dobrze- Pochwalił ją Vale.\n-Nie jestem tępa i nie afiszuje się z wiedzą- Powiedziała patrząc na niego kątem oka. Dante kiwną głową.\n-Stawajcie tylko na jasnych- Polecił drużynie. Lok kiwnął głową, a Sophie prychnęła obrażona. Zhalia nie zwracała na nią uwagi. Pewnie się zdziwicie, ale jako gimnastyczka, pracowała z dziećmi, a teraz jak odwiedza swoje stare śmieci to pomaga z elitą juniorek, albo z młodszymi klasami. Bądź co bądź lubi dzieci, ale sama siebie w roli matki nie widzi. Każde z nich przechodziło powoli, jedni z większą gracją inni mniejszą. Zhalia radziła sobie chyba najlepiej, w końcu jej koronną konkurencją była równoważnia i jej wejście. Uśmiechnęła się na wspomnienie tamtych czasów.\n-Zostańcie tu- Z rozmyślań wyrwał ją Dante. Zhalia wspięła się na i obróciła przodem do niego. Lok, mało się nie wywrócił, a Sophie na chwilę straciła równowagę. Chwile to trwało jako do Sali gdzie stali wpadły Garnitury. Dante był w rękach Griera, a przed nimi stał Defoe. Sophie wydała z siebie głuchy okrzyk. „Panikara” Zhalia wywróciła oczami.\n-Defoe- Warknął Vale. Zhalia przybliżyła lewą nogę do prawej by przygotować się do ataku.\n-No proszę Dante Vale, tak łatwo dać się złapać- Zakpił. W tym momencie Zhalia skoczyła rundaka, flika i znalazła się poza posadzką z gliny.\n-Puls światła!- Krzyknęła rzucając zaklęcie w jednego z garniturów. Sophie po chwili zrobiła to samo.\n-Burza błysków!- Krzyknął Blondyn, ale zaklęcie tylko zajaśniało w jego dłoni.\n-Lok, czy tu w ogóle trenowałeś?- Zapytała Casterwillka. Zhalia wywróciła oczami. Widać na blondynka nie ma co liczyć. W tedy usłyszeli krzyk Sophie i po chwili dzieciaki znalazły się w jakiejś mazi. Zhalia próbowała ich ratować, ale rozsądek nie pozwalał jej na zbyt ryzykowne działania, ktoś też musi walczyć. Nie wiadomo jakim cudem Lambertowi udało się wezwać Wolnego strzelca. Dante starał się walczyć, Zhalia też, ale Defoe, wepchnął ją do basenu z gliną.\n-Cholera!- Zaklęła” Jak dziecko! Jak dziecko” Dodała w myślach, karcąc się pryz okazji. „Nastia, jak jesteś potrzebna to cię nie ma”. W przeciwieństwie do dzieciaków nie wierzgała tak. Ta glina działa jak ruchome piaski. Nagle Dante dostał od tytana Defoe. Sophie krzyknęła, a Zhalia przyjrzała się mu, a potem Garniturom. No tak, ten sam ruch zrobia one nagminnie, gdy widza że nie mają szans i trzeba zyskać na czasie. Ostatnio tak zrobiła Nastia w Japonii. Zhalia musiała to przyznać to wyglądała naprawdę realistycznie, ale Vale jest kiepskim aktorem. Uśmiechnęła się delikatnie. Defoe tym czasem zajmował się dziennikiem Lamberta, a potem podszedł do Dantego. Sophie zaczęła krzyczeć, a potem Francuz zwrócił się do niej.\n-Nie ciesz się tak kobieto. Za chwile pojawi się tu ekipa sprzątająca- Powiedział złowrogo.\n-Nie przelicz się- Powiedziała.- Mówi ci to coś „ Za me narodzenie odpowiedziały miliony i za mą śmierć odpowiedzą miliony” – Wyrecytowała z mściwym uśmiechem.\n-O czym ty pieprzysz?- Warknął.\n-Księga cieni. – Odpowiedziała. No może za jej śmierć nie odpowiedz miliony, ale cała organizacja na pewno. Defoe, prychną i odszedł. Chwile to trwało, jak Dante się podniósł. Sophie zapiszczała. Vale zaczął ich wyciągać, zaczynając od Loka.\n-Skąd znasz cytaty z księgi cieni?- Zapytał jej na ucho, gdy ją wyciągał.\n-Po prostu znam- Powiedziała. I otrzepała się.- Co teraz?\nDrużyna, z Zhalią przeszukiwała gabinet Lowa. Dante rozmawiał z Lokiem na temat jego amuletów. W tym momencie Zhalia cieszyła się że nie brała nikogo pod skrzydła tak jak Vale. Nie wytrzymałaby, cały czas mówić wszystko, tłumaczyć. Co innego pracować z uroczymi cztero, pięciolatkami, albo czternasto, piętnastolatkami, które mają jakieś doświadczenie w tym co robą. Nagle podeszła do miejsca, w którym był klucz.\n-Dante- Powiedziała, mężczyzna podszedł do niej.\n-Myślisz że mogłabyś?- Zapytał. Kobieta kiwnęła głową.- Pora rozdzielić zadania. Lok i Sophie zaczekacie, na dachu muzeum na Cherita, my z Zhalią zajmiemy się obstawianiem środka.\n-Dante dlaczego ja nie mogę iść z tobą?- Zapytała Sophie.\n-Bo Zhalia zna zaklęcie umysłu i może zrobić kilka podróbek.- Powiedział patrząc na kobietę. Potem wszyscy się rozeszli.\nZhalia stała z wyciągniętymi ramionami na środku Sali.\n-Myślisz że dasz radę?- Zapytała Vale. Kobieta zmierzyła go wzrokiem.\n-Widać, że nie wiesz o czym mówisz- Syknęła. Tylko jedna osoba miała prawo z niej kpić. Tą osoba była Nastia. –Dam sobie radę- Zapewniła i za zamknęła oczy, marszcząc brwi. Po chwili zielono- filetowe światło ogarnęło dłonie Zhalii, wirowało chwilę wokół nich, a po chwili zaczął pojawiać się obrać.\n-Imponujące, naprawdę imponujące- Powiedział Vale.\n-Dziękuję- Powiedziała opierając się o ścianę. Jeszcze nigdy nie używała mocy by stworzyć tak wielką iluzje. To było naprawdę wyczerpujące. Po powrocie do Rzymu musi zakopać się w bibliotece ojca i poprawić skuteczność, wytrzymałość i siłę zaklęć. Po chwili się ukryli. Dante obserwował ją. Naprawdę była piękna, a jaj czekoladowe oczy lśniły. Była skupiona, a jednocześnie jej oddech był spokojny, jakby używała jakiś ćwiczeni i medytacji. Mało było o niej w danych Fundacji, ale była czysta. Widział niechęć Sophie i zafascynowanie Loka. Był ciekawy jak długo to potrwa. Po chwili pojawili się ludzie z Organizacji. Dante zaczął na palcach liczyć do trzech. Gdy zacisnął pięść zaatakowali. Zhalia unikała ataków tytana Defoe, wezwała Kilthane. W razie czego miała przygotowany drugi amulet z nowo nabytym CHupakabrą, gotowym do ataku. Niestety plan Dantego został zniszczony przez dzieciaki. Obydwoje wpadli i zaczęli robić zamieszanie. Lok oberwał, Sophie sobie nie radziła. Zhalia rozejrzała się.\n-Chupakabro!- Krzyknęła. W Okół amuletu pojawiło się jaskrawe, fioletowe światło, które po chwili zniknęło.\n-Coś pani nie wyszło- Tuż przed nią pojawiło się trzech garniturów. Ale ona czuła obecność tytana. Wszyscy trzej zostali zaatakowani od tyłu przez tytana wielkości średniego psa, na dwóch łapach, przygarbionego o jaskrawej fioletowej sierści i krwistych oczach. Zabulgotał i zaatakował tytana Defoe. Jednym cięciem, sprawił że wrócił do amuletu, a potem sam się rozpłyną w powietrzu. Dante obserwował małego stworka. Słyszał o tym tytanie, ale nigdy go nie widział Był zaskoczony. Sam wrócił do walki, a potem rozwalając wazę, zdobył amulet z Metagolemem. Gdy Vale tylko wezwał swojego nowego towarzysza, Defoe zarządził odwrót.\n-To co, kończymy tę misję?- Zapytała Zhalia wzywając tytanów. Dante Kiwną głową.\nZhalia siedziała na parapecie w salonie Dantego i czekała na telefon od siostry. Miała zdać jej relacje z misji, a ona miała jej w końcu powiedzieć, kiedy raczy się poradzić.\n-Tak, to imponowało- Pochwalił blondyna mały tytan.\n-Tak, użył mocy bardzo spontanicznie. Nie często się to spotyka, z reguły trzeba nad nimi długo pracować i dużo się uczyć. Tak jak ja, dlatego jestem w tym taka dobra.- Sophie wypięła pierś.\n-Ale magia to nie wszystko, trzeba też być sprawnym fizycznie i odpornym- Powiedziała, zeskakując z parapetu. Miała dość prze mądrzenia się Smarkuli i zmierzała wyjść.\n-Wiesz że mam rację i uciekasz- Powiedziała.\n-Nie, ale jestem zmęczona i chce odpocząć… W ciszy i w spokoju- Powiedział twardo.- I czekam na ważny telefon. -Casterwillka prychnęła.\n-Możesz zostać u mnie, mam wolny pokój. Poco wydawać pieniądze na hotele- Powiedział Vale.\n-Nie to nie kłopot.- Moon pokiwała głową.\n-Właśnie- Prychnęła Sophie.\n-Sophie, nie słyszałaś że jak dorośli rozmawiają to się nie przeszkadza?- Powiedziała z tak lekceważącym głosem, że aż mściwym. Warknęła i ucichła.\n-Ale naprawdę to nie kłopot. Obiecuje że jutro osobiście odprowadzę cię do twojego hotelu- Zadeklarował Vale. Nie mogła nie odmówić.\nTa dam. Rozdział numer Jeden. Nie wiem dokładnie ile razy mi go kasowało, ale w końcu jest. Wiem że pominęła kilka scen, ale to zamierzone. Miłego czytania.\nOpublikowano 10 lutego 2012 Autor: Alliya\nPełne imię i nazwisko to Zhalia Ester Moon – Saintclair. Adoptowana córka Roberta Saintclaira, włoskiego miliardera, biznesmena. Do szóstego roku życia mieszkała na ulicy, potem w luksusowej willi. Jest byłą gimnastyczką, złotą medalistką z Pekinu. Zhalia jest sprytna, wygadana, inteligentna pani prokurator. Uwielbia trudne sprawy prawne, jest specjalistką w prawie karnym. Zhalia jest mistrzynią sztuk walk, ale nie może pochwalić się nieskazitelnym zdrowiem, jest anemiczką. Po dużym wysiłku połączonym ze stresem mdleje. Bierze leki by złagodzić objawy choroby. Zhalia zakochuje się w Dantem, ale nie od razu. Uświadamia to sobie z czasem, a raczej to uświadamia jej siostra. Zhalia należy do Zakonu Syjonu i Iluminatów.\nA raczej Anastasia Ray Catalina Saintclair. Przyrodnia siostra Zhalii. Jest bardziej otwarta i przebojowa niż jej siostra. Rodzona córka Roberta Saintclaira. Nastia jest gimnastyczką, jest kilku krotną mistrzynią olimpijską. Z Aten jak i z Pekinu. Z wykształcenia jest Archeologiem i Lingwistą. Jest sprytna, wredna, inteligentna, szybko się uczy. Jest zakochana w Brusie … . Zhalia i Nastia są w tym samym wieku, są najlepszymi przyjaciółkami. Ma długie brązowe, proste włosy i niebieskie oczy, ma latynoską cerę. Należy do Masonerii i Zakonu Syjonu.\nRobert Ray Saintclair\nOjciec Nasti i Zhalii. Miliarder, właściciel dużej firmy. Niegdyś wspaniały łowca, przyjaciel Metza, nie należy do Fundacji Huntik, bo jak uważa, to tylko ogranicza. Jest wysoki i dobrze zbudowany, ma 48 lat, a mimo to wciąż jest w pełni sprawny. Ma krótkie, proste blond włosy i niebieskie oczy. Jest Włochem. Obecnie jest na łowieckiej emeryturze, daje zlecenia córką. Należy do wielu tajnych organizacji, w co wciągnął córki. W razie potrzeby wkracza do akcji i jako jedyny potrafi ustawić do pionu Metza, nawet podczas choroby. Kiedyś trenował Dantego.\nDante jest jednym z najlepszych łowców w Fundacji. W rankingu jaki prowadzi Huntik, prowadzi. Dante jest wysokim, dobrze zbudowanym, przystojnym Włochem, o kasztanowych włosach, wpadających w rudy. Ma złote oczy, ubiera się w charakterystyczny żółty płaszcz. Jest wychowankiem Metza, ale szkolił go też Robert Saintclair. Jest urodzonym liderem, przez co nie zawsze dogaduje się z Nastią, obydwoje często chcą rządzić. Jest idolem kobiet i dobrze zdaje sobie z tego sprawę, kilka razy nawet to wykorzystał, jedyną odporną kobietą na jego urok jest Nastia i jak się wydaje Zhalia. Chce wszystkim pomóż, co nie zawsze mu wychodzi. Jest zakochany w Zhalii.\nSyn sławnego łowcy, jest trochę naiwny i zbyt ufny wobec otaczającego go świata. Chce odnaleźć ojca. Zauroczony na początku w Sophie Casterwill, by potem zakochać się w Lexi, siostrze przyjaciółki Nastii i Zhalii.\nCórka Milionerów z Francji. Uważa się za najważniejszą, najlepszą, najpiękniejszą i najmądrzejszą. Gdy poznaje Lexi chce jej udowodnić że jest gorsza. Sophie nie raz wpada w konflikt z Zhalią i Nastią, ale tylko ta druga powiedziała co ona o niej myśli: „Sophie dla mnie jesteś zwykłą gówniarą z przerostem ego(…) Dla mnie jesteś nikim, dosłownie nikim. Zwykłym rozpieszczonym bachorem i dla mnie twoje zdanie jest nic nie warte(…) Zamknij się bo ja ci w tym pomogę a to nie będzie przyjemne(…) Tak, nie boje się użyć siły i jeśli jeszcze raz powiesz że pochodzisz z rodu Castwrwillów to spotkasz się z moim gniewem, a przy nim gniew Casterwilla to pierdnięcie komara” Ostatecznie z „namową” Nastii Sophie prosi o przeniesienie.\nJest przyjaciółką Zhalii i Nastii. Jest pól włoszką pół Hiszpanką. Jest blondynką, ma zielone oczy. Jest gimnastyczką, była na olimpiadzie w Pekinie i w Atenach. Ma dwóch starszych braci: Paola, który jest siatkarzem, Roberto jest piłkarze i młodszą siostrę Lexi, która tak jak ona jest gimnastyczką. Również jest łowcą.\nJest młodszą siostrą Sonii. Trenuje tak ja młodsza siostra gimnastykę, jest wschodzącą gwiazdą tegoż sportu. Zakochuje się w Loku. Jest łowcą. Ma średniej długości, proste, brązowe włosy i zielone oczy.\nPrzyjaciele, rodzina i trenerzy mówią na nią Olivka. Przyjaciółka Zhalii i Nastii. Ma długie blond włosy i niebieskie oczy. Jest Włoszką i jedynaczką. Jej rodzice są trenerami(Daniell i Monica Sonata), którzy trenują w VGA.\nVick Vicerman – Burt Vicerman, trener. Nie jest łowcą, ale wie sporo na ten temat. Jest kawalerem i ma grubo po pięćdziesiątce. Nikt na prawdę nie wie ile.\nVitaly Liukin – Trener, który przez dłuższy okres czas nie mógł sobie znaleźć miejsca. Dopiero jak trafił na Vicermana, to postanowił dołączyć do jego spółki.\nDamien Smith- Jest obecnie trenerem. Ma dwadzieścia dziewięć lat, przez to nie jest poważnie brany przez seniorki. Były mistrz olimpijski.\nTiara Morgan – Dwudziestosiedmioletnia trenerka. Trenowała jeszcze z Nastią i Zhalią. Skończyła karierę po olimpiadzie w Atenach. Została trenerką. Nie jest brana na poważnie przez część seniorek, ale przede wszystkim budzi szacunek. Jest kilku krotną mistrzynią olimpijską z Aten i Sydney.\nMonica Sonata – Trenerka, ma tyle samo lat co ojciec Nastii. Była mistrzyni olimpijska w rytmice. Matka Olivii.\nDaniell Sonata – Trener ma pięćdziesiąt lat. On i jego żona są łowcami. Jest kilkukrotnym mistrzem świata w gimnastyce.\nMia O’Connell – Trenerka ma trzydzieści jeden lat. Mistrzyni olimpijska z Sydney i Atlanty. Ma największy szacunek młodych gimnastyczek.\nLaysie Migan – Przyjaciółka Lexi, młoda gwiazda gimnastyki. Jej idolami są Nastia i Zhalia.\nArdeth Bay – Medjai.\nAldar Mahut – Assasyn\nOpublikowano 4 lutego 2012 Autor: Alliya\nDobra, zostałam spieprzona przez koleżanki z Włoch i daje to: To moja wersja pierwsze serii, pozmieniana.\n16 lat wcześniej. Rotterdam, Holandia.\nMała dziewczynka stała w podartych ubraniach, za chwile miała się rozpłakać. Jacyś chuligani zabrali jej jedyny posiłek tego dnia. Kolejny dzień bez jedzenia. Nie opodal całej sytuacji przyglądała się inna, dobrze ubrana, nagle wbiegła do sklepu, po chwili z niego wybiegła, trzymając bułkę i wodę. Pobiegła w stronę tej dziewczynki i jej dała uśmiechając się szeroko.\n-Jestem Nastia- Przedstawiła się. Druga dziewczynka wzięła od niej jedzenie i przyglądała się jej przez chwilę, aż zaczęła jeść.\n-A ja Zhalia- Powiedziała niepewnie, patrząc na nową znajomą.\n-Gdzie twoi rodzice?- Zapytała Nastia.\n-Ja nie mam rodziców- Odparła. Nastia spojrzała na nią zaskoczona.\n16 lat później. Zapomniana świątynia, Wenezuela.\nCiemnowłosa kobieta, ubrana w zieloną bokserkę i jeansy, szła korytarze, oświetlając sobie drogą latarką. W uchu miała komunikator. Miała oliwkową cerę i czekoladowe oczy.\n-Nast, nic tu nie ma.- Powiedziała.\n-Musi coś być. Tata nie wysyłał by nas po kamienie- Usłyszała w słuchawce. Westchnęła.\n-No dobra, ale nie uśmiecha mi się to- Odparła idąc dalej. Nagle tuż przed nią coś przebiegło.- A może coś jednak jest.\n-Zhal? Zhal… masz coś?- Jej siostra próbowała ją wywołać.\n-Ta chyba, tak- Odparła. Kobieta rzuciła się w pogoń za cieniem. –Kilthane, walcz dla swojej pani!- Wezwała tytana, rycerza, który biegł tuż przednią. „Musze go dorwać” Pomyślała i w tym samym momencie rzuciła pustką w postać przed sobą. Potwór obrócił się i spojrzał na nią, miał krwistoczerwone oczy i nie wyglądał za przyjaźnie.\n-Nastia, mogłabyś się pośpieszyć- Powiedziała do słuchawki. Potworek rzucił się na nią, na szczęście jej tytan był szybszy.\nDwie młode kobiety siedziały w pokoju hotelowym i prowadziły żywą rozmowę. Jedna z nich ciemnowłosa i druga o długich brązowych włosach, latynoskiej urodzie, hipnotyzujących oczach ubrana w moro bokserkę i czarne jeansy. Ich rozmowę przerwał telefon ciemnowłosej.\n-Tata- Powiedziała. –Tak? No, mamy go. Dobra, podrzuci… podrzucę ci go. A bo ja wiem, wiesz jaka ona jest. Dobra. Pa- Zakończyła rozmowę.- Kiedy ty powiesz ojcu o tych swoich schadzkach?\n-Jak przestanie traktować mnie jak smarkule- Burknęła. Ciemnowłosa wzruszyła ramionami i wstała.\n-Samolot mamy z godzinę, przydałoby się już zbierać- Powiedziała łapiąc swoją torbę.-Lecisz ze mną do Rzymu, czy do Waszyngtonu?\n-Do Waszyngtonu. –Powiedziała. Zhalia kiwnęła głową.\n-To widzimy się, w czwartek. Nie spóźnij się, sama prezentu tacie nie będę wręczać- Powiedziała wychodząc z pokoju. Nastia zamknęła pokój i obydwie ruszyły w różne strony.\nOpublikowano 3 grudnia 2011 Autor: Alliya\nDom Dantego Vale, Wenecja, Włochy.\nZacząłem z nudów chodzić na treningi Zhalii. Przygotowywanie się do mistrzost świata była bardzo ekscytujące. Jej układ na równoważni i poręczach był naprawdę niezły. Nigdy nie widziałem Zhalii takiej skupionej i takiej perfekcyjnej. Dawała z siebie wszystko i trochę swoim podejściem przypominała mi Dev. Obydwie miały taki sam zapał i taką samą ochotę wygrać. Zhalia przy skoku szpagatowym z obrotem, źle wylądowała i spadła z równoważni.\n-Zhalia nie denerwuj się tak…- Powiedział Vick obracając się od Okumy. – Uspokuj się, masz czas do zawodów.\n-Tak, dobra… ale nie mam układu na ścierzce- Powiedziała.\n-To skoczysz Nastii- Powiedział. Zhalia chwyciła się za głowę przeszła kawałek, by po chwili wskoczyć na równoważnie. Podeszłam do jednej z równoważni i spojrzałem na nią.\n-Zhalia, Vick ma racje… a pozatym układ na ścierzce to mały pikuś. Najgorsze układy już masz- Powiedziałem.\n-Dobra Dante, ale z wolnymi też mi nie idzie- Powiedziała i zrobiła piruet z prostą nogą.\n-Bo nie kontrolujesz salt tak jak na skoku, czy przy lądowaniach. – Powiedziałem. Zhalia zatrzymała się i spojrzała na mnie, zaskoczona moim wywodem- Dev trenuje od trzeciego roku życia, mam już w tym wprawę.- Kiwnęła głową i wróciła do układu.\n-Dobra dziewczyny, zdajemy układy- Vick krzyknął, klaszcząc w dłonie. Wszystkie zebrały się przy skoku. Vick usiadł obok mnie i wyciągnął liste z dziewczynami. Na liście było siedemnaście nazwisk z tym że przy nazwisku Nastii była kreska.\n-Ok., jak na razie kwalifikacje pozytywnie przeszły Devon i Okumy i one mają spokuj- Powiedział patrząc na listę i jakieś kartki z logo FIG. Dziewczyny siedziały na rozbiegach, albo stały.- Oku to nie zmienia faktu że musisz brać udział w teście.- Dziewczyna kiwnęła głową.\n-A co z Kinderkami?- Zapytała Malia.\n-Właśnie chce o tym powiedzieć. Do Kinderów wybierzemy najlepszą kadrę, chcę powtórzyć wyczyn sprzed dwóch lat. Mam nadzieję że nie spaścicie, bo właśnie Kindery są ostatnią klasyfikacją- Powiedział swój monolog. –Sonia zaczynaj.- Wskazał na rozbieg, a dziewczyna zaczęła się przygotowywać, a potem bieg.\nOśroedek Zakonu Syjonu, Francja.\nSkoczyłam przerzuty w tył i zakończyłam je pięknie saltem łamanym. Jakieś tam korki taneczne, a potem przerzut bokiem bez rąk i przygotowanie się do zakończenia. Flik i salto kuczne. Potem usłyszałam klaskanie. Obróciłam się w tamtą stronę i zobaczyłam go. Diego stał i patrzył na mnie. Dziewnie patrzył.\n-Nic, nic- Powiedział i zaczął się zbliżać. Dopiero teraz zauważyłam gdzie patrzył. W momencie cała się zaczerwieniłam i poczułam się… dziwnie.\n-Co tak patrzysz?- Nie mogłam się oprzeć by o to zapytać. Widziałam jak Diego się rumieni, ale podszedł bliżej. Położył mi ręce na ramionach.\n-Masz talent Vale- Powiedział. O boże zaraz padne… poczułam jak jego ciepło, siła i energia na mnie promieniują i sprawiają że się cała rozpływam. A jeszcze to jego spojżenie. Matko. Patrzyliśmy sobie w oczy przez pewien czas, potem poczułam jego dłoń na swojej szyi i jego twarz zaczęła się zbliżać do mojej i po chwili poczułam jego usta na swoich. To był delikatny poczałunek, który mnie porwał. Jedna jego ręka była na mojej szyi druga w krzyżach i przyciągnął mnie bliżej i zaczął pogłębiać pocałunek, a ja zaczełam się dusić. Kurna, w takije chwili? Diego na szczęście to wyczuł i odsunęł się odemnie. Wzięłam głęboki oddech.\n-Czemu… czemu to zrobiłeś?- Zapytałam patrząc na niego. Uśmiechał się do mnie łagodnie, ja czułam się przy nim jak mała dziewczynka. Bezbronna, która znalazła swojego obrońce. Otrząsnełam się z tego letargu i… do jasnej cholery co ja robie. Koleś ma mnie bronić przed mną samą, a sprawia że staje się bezbronna jak mała dziewczynka. A ten cholery to wyczytał w mojej twarzy.\n-Hej co się stało?- Zapytał delikatnym tonem dotykając mogę policzka.\n-Nie nic- Powiedziałam odsuwając głową.\n-Dev, widze przecież…- Powiedział, próbując przekręcić moją głowę w swoją stronę.\n-Czy tu musisz mnie tak dobrze znać… niczym cię nie mogę zaskoczyć… wiesz o mnie wszystko… cała moja długo wypracowana technika ukrycia, poszła się jebać- Powiedziałam obracając się do równoważni. Położyłam na niej ręce i wyszłam do stania w szpagacie poprzecznym. Musiałam się czymś zająć żeby się nie rozryczeć. Odsunął się od przyżądu, a gdy robiłam jakieś ruchy głową widziałam że stoi ze spuszczoną głową i zaciska pięści.\n-Bo chce cię dobrze chronić…- Zatrzymałam się z zamiarem przerwania mu- I tak na początku robiłem to bo obiecałem to twojemu ojcowi, ale potem…- Przerwał, patrzyłam na niego dziwnie.- Ale potem cię poznałem i… i te dwa tygodnie bardzo dużo zmieniły w moim życiu… Ja wiem że troche mi to zajęło, dwa dni…- Powiedział patrząc w bok. Zaraz on powiedział dwa dni… ja myslałam że tydzień siedze, a to były dwa dni? Ale mniejsza o to.\n-Mój brat zalecał się do dziewczyny rok- Mruknęłam odwracając wzrok. Spojrzał na mnie, podszedł, i po chwili kontynuował:\n-I potem się zakochałem- Powiedział, zrobiłam krok do tyłu po tych słowach i spadłam z równoważni. Diego w momencie znalazł się przy mnie.- Nic ci nie jest?\n-Nie, nie- Pokiwałam głową, a on dalej na mnie patrzył takim wzrokiem.Westchnęłam i upadłam na materac. Nie mogłam w to uwieżyć, facet wyznał mi miłość. Po chwili zobaczyłam go nad sobą i sama przed sobą musiałam się przyznać że się zakochałam. Uśmiechał się ciepło. Spojrzałam mu w oczy, w jego zielonych tęczówkach była ta sama miłość, co widziałam w oczach Dantego, jak patrzył na Zhalię. Uśmiechnęłam się, nie musiałam mu nic mówić żeby wiedział o co mi chodzi. Pogładził mój policzek i delikatnie pocałować. A ja zarzuciłam mu ramiona kark.\n-Nie trenujesz już?- Zapytał patrząc na mnie. Pokiwałam głową uśmiechając się.\n-A Kinder championship?- Zapytał, odnosząc się.\n-Zakwalifikowałam się z MC- Usmiechnęłam się z wyższoscią. Diego pokiwał głową i złapał mnie za boki i chciał połaskotać.\n-Przestań- Zaśmiałam się.\nHala atletyczna, Wenecja, Włochy.\nJa z Vickiem siedzieliśmy na krzesłach. Vick coś tam zapisywał, a ja obserwowałem dziewczyny. Część siedziała i gadała, część stała.\n-To tak.- Zaczął Vick wstając. –Pierwsze miejsce Sonia, Drugie Zhalia, trzecie Okumy. Teraz na Voulcie startują: Sonia, Devone, Ivana, Zhalia. Porcze: Sonia, Devone, Zhalia, Fluence, Równoważnia: Zhalia, Sonia, Malia, Skylarr. Tramp: Devone, Malia, Zhalia, Ivana, Ścierzka: Devone, Zhalia, Sonia, Malia i plansza: Sonia, Malia, Devon no i… Zhalia.- Pojrzałem na Vicka. –Reszta we własnym zakresie- Dodał i wstał- Koniec treningu- Podeszłem do Zhalii.\n-Byłaś świetna- Powiedziałem.\n-Ale nie wystarczająco- Powiedziała. Nie był zadowolona, ale gdy ją pocałowałem cała jej złość zniknęła. Uśmeichnęła się do mnie.\n-Wygrasz to…- Wyszpetałem jej do ucha.\nTak, więc cieszcie, oczy, bo następnego nie ma.\nNa razie. Teraz mam fazę na Family.\nScuza z błędy\nOpublikowano 26 listopada 2011 Autor: Alliya\nPatrzyłam w ciemny ekran telewizora i zastanawiałam się co się tak właściwie stało. Spędziłam w Bezu już prawie tydzień, albo mniej… albo więcej. Westchnęłam i wstałam z łóżka. Przeszłam przez pokój, a raczej komnatę. Podłoga była z tego samego białego marmuru z czarnymi plamkami, ściany obite boazerią, a sufit z trzech poprzecznych rzeźbionych krokfi i desek. Żadnych okien, drzwi były grube dębowe, kute żelaznymi spoiwami i gwoźdźmi. Przeszłam prrzez pokuj i spojrzałam na łóżko. Było bardzo wygodne, to tżebabyło przyzać. Duże dwuosobowe, z baldachimem. Pościel była puchowa, dopasowana kolorystycznie do ścian i podłogi. W nogach łóżka była komoda z obrotowym telewizorem HD. A pod ścianą naprzeciw mała kremowa sofa. Jak w dobrym hotelu. Z prawej strony okna były dwie komody, a na tej samej ścianie co drzwi były drzwi do łazienki. Lekkie białe, z matowymi szybami. Łazięka też była luksusowa, jak na zamek z dwunastego wieku, a raczej to co z niego zostało.\n-Cholera- Krzyknęłam. Nie umiałam siedzieć w miejscu, musiałam się ruszać, musiałam być wolna, a nie… Uwięziona. Obróciłam się do drzwi i je otwarłam. Na korytarzu, tak jak od kilku dni przwijali się bracia, zakonnicy, ryerze czy jak ich tam nazywać. Korytarz w przeciwieństwie do komnaty był jak wyjęty z innej epoki. Kamienna posadzka i ściany, na których były pochodnie. Kilku przeszło, ale nikt specjalnie nie zwracał na mnie uwagi. Ludzie zajmowali się sobą. Wszyscy ubrani byli w stroje z epoki świetności templariuszy, chociaż miałam wrażenie że to są stroje Zakonu Syjonu, a nie Templariuszy. Rusyzłam w sobie tylko znanym kierunku, musiałam się ruszać, bo by mnie coś trafiło.\nDom Dantego Vale’a, Wenecja, Włochy.\nNie mogłem sobie miejsca znaleźć. Do Wenecji wróciliśmy jakiś tydzień temu i momo tego że wszystko wydawało się być jak w najleszym pożądku. Przeszłem po raz kolejny przez salon.\n-Dante, usiądź proszę- Usłyszałem za sobą. Obróciłem się i ją tam zobaczyłem. W jej oczch zobaczyłem troskę i zmartwienie.- Odpocznij.- Dotknęła mojego policzka. Jej dłoń była taka delikatna i ciepła. Zamknąłem oczy i oddałem się tej rozkoszy.\n-Chodź- Powiedziała, łapiąc mnie za rękę i ciągnąc w stronę schodów. Po chwili weszliśmy do sypialni, popchała mnie na nie i już po chwili siedziałem.\n-Przebierz się- Powiedziała rzucając mi w piżame.\n-Jest dopieru siedemnasta. –Powiedziałem patrząc na zegarerk w stoliku.\n-I co z tego… nie spałeś od kąd wróciliśmy z Frnacji- Powiedziała wychodząc z pokoju.\n-A…- Zacząłem, ale drzwi się za nią zamknęły, a ja spojrzałem na piżamę i poszedłem do łazięki.\nOśrodek Szkoleniowy Zakonu Syjonu, Francja.\nSatanęłam przed obrazem. Był na nim Jakub de Molay, ostatni wielki mistrz Zakonu Templariuszy, jak się dowiedziałam ostatni oficjialny. Potem byli kolejni. Westchnęłam i ruszyłam dalej, chciałam kogoś znaleźć. Carlosa, Sauniere’a, Jeff’a kogokolwiek, kto mógłby ze mna porozmawiać. Mijałam kolejne obrazy, aż doszłam do dobrze znanego mi… na tym obrazie był nie kto inny tylko nasz ojciec. Anthonio Vale. Nigdy bym nie przypuszczała że ojciec mógłbyć kimś takim, ale po tym co się ostatnio dowiedziałam, nic mnie nie mogło zaskoczyć. Spóściłam głowę i poszłam dalej, nagle poczułam że nie podołałam i nie podołam i że zawiodłam tate. Salomon i Maggia mówili mi że tata bardzo chciał żebyśmy my z Dantem przejeli tę rolę. Rolę wielkich mistrzów, ale czułam że nie był by ze mnie dumny.\n-Twój ojciec byłby z ciebie dumny- Usłyszałam z boku. Podniosłam głowę i spojrzałam w tamtą stronę. Z cienia wyszłedł mężczyzna. Znałam go z widzenia, był jednym z kadetów, na ostatnim roku.\n-Skąd to możewsz wiedzieć?- Zapytałam zrezygnowana.\n-Pamiętam go… słabo ale pamiętam- Powiedział podchodząc bliżej. Spojrzałam na niego zaintrygowana. –Miałem jedenaście lat, gdy widziałem go ostatni raz.\n-Co mam przez to rozumieć?- Zapytałam. Chłopak wskazał mi kierunek i razem ruszyliśmy, a on zaczął swoją opowieść.\nZhalia różnymi sposobami próbowała mnie uśpić. W tej chwili oparła zrezygnowana czoło na mojej klatce pirsiowej.\n-Dante, blagam, śpij- Jęknęła, a ja ją objołem. Zachichotałem i pocałowałem ją w głowę. Ziewnęła. Czułem jak zasypia, ale ja nie mogłem. Za bardzo się o nią martwiłem… tak nagle… Ja wiem, powinienem być lepszym bratem i częściej jej doklądać, ale ona jest taka niezależna i samodzielna, a jak ktoś próbuje to zakwestionować, to… to lepiej nie być w jego skórze. Zamknąłem oczy, głaskając Zhalię po plecach, nie wiem, ale jej obecność zadziałała na mnie bardzo relaksacyjnie i już po chwili zachciało mi się spać. Długo się nie opierałem i zasnąłem. Obejmując mocniej moją dziewczynę.\nOśrodek Zakonu Syjonu, Francja.\nSłuchałam go i zastanawiałam się ile rodzice jeszcze przed nami ukrywali, albo inaczej… jak zdołali. Ja i Dante jako dzieci byliśmy bardzo ciekawscy i dalej jesteśmy. Wszędzie nas było pełno i naprawdę cieżko było przed nami coś ukryć. No ale jak widać te służobe wyjazdy rodziców do Francji były tylko przykrywką. A mi się tak podobało że tata był pilotem, a mama wykładowcą, na nie istniejącym już uniwersytecie Lotniczym.\n-Więc, móiwsz Diego… że dobrze znałeś naszego ojca- Powiedziałam patrząc w głąb korytarza.\n-Był dla mnie jak ojciec- Powiedział, czułam że na mnie patrzył.- Moi rodzice nie żyją. Matka zmarła przy porodzie, a ojciec zmarł na raka.- Dodał. Teraz to ja na niego spojrzałam.\n-Nie wiedziałam. Przykro mi- Powiedziałam.\n-Nie szkodzi, ty też nie miałaś lekko.- Powiedział uśmiechając się do mnie blado. Spuściłam głowę. On wiedział o mnie więcej niż ktoklwiek inny, więcej nawet niż Dante. Śledził moje wyczyny i ośągnięcia. Znał mnie na wylot, dlatego ciężko było mi go czymkolwiek zagiąć czy obrazić.\n-Zastanawia mnie… -Zaczęłam- Skąd tyle o mnie wiesz- Powiedziałam.\n-Jakby to powiedzieć… Twój ojciec, kazał mi się chronić- Powiedział, a ja stanęłam. Co? Mnie?\n-Umiem o siebie zadbać, jestem…- Zaczęłam, ale nie było dane mi skończyć.\n-Jesteś najlepszą agentką N.O.V.y. Wiem o tym doskonale, ale tówj ojciec nie przed tym chciał cię chronić- Powiedział, a ja przyjżałam mu się zaskoczona i zaintrygowana.\n-Przed czym?- Zapytałam, patrząc na niego, dogaiając go.\n-Przed samą sobą- Powiedział z dziwną satysfakcją.\n-Co?- Byłam obużona.\n-Twój ojciec twierdził że jesteś ryzkantką, która nie dba o własne życie. I miał rację. Już jako dziecko miałaś tę tendencję, a twój ojciec robił wsyztsko by ani, tobie, ani twojemu bratu coś się stało.- Mówił to tak że najpierw miałam ochotę mu przywalić, a potem nagle osłabłam. Mimo że nie chiałam tego przyjąć to musiałam, bo to była prawda… w normalnych warunkach, w ogóle bym nie chciała tego przyjąć i kłóciła się, ale nie tym razem… Byłam wykończona psychicznie i najchętniej zaszyła się w Castel, albo w naszym rodzinnym domku w alpach. Zaszyć się i nie wychodzić, ale nie było to możliwe… Westchnęłam zrezygnowana. Diego spojrzał na mnie zaskoczony.\n-Nie odpyskujesz?- Zapytał zaskoczony. Ze spuszczoną głową przeszłam obok niego idąc dalej.- Hej Devone.\n-Zostawisz mnie samą? Proszę- Powiedziałam nie odwracając głowy. Słyszałam jak stanął i stał. Nie wiem się potem z nim stało, ja poszłam dalej, aż doszłam do ogrodów. Wspominałam że mają tam podziemnne ogrody. Nie, to wspominam. Preszłam kawałek ścierzką i weszłam w wysokie trawy. W pewnym momencie stanęłam i upadłam. Leżałam patrząc na skalne sklepienie. Miałam wszystkiego szczerze dosyć.\nObudziły mnie promienie słoneczne, wpadające przez okno sypialni. Zhalia wciąż spała. Spojrzałem na nią, wyglądała tak delikatnie, tak spokojnie. Była całkowicie rozluźniona, a jej oddech był głęboki i spokojny. Westchnąłem gładząc ją po włosach. Zerknąłem na zegarek, była dopiero ósma. Tak mogę budzić się codziennie, po chwili i Zhalia się obudziła.\n-Dzieńdobry- Przywitałem się z nią. Usmiechnęła się i wtuliłam mocniej. Zachichotałem.\n-Chyba lepiej się czujesz- Zamruszałam- To dobrze.\n-Stwierdziłem, że Dev nie zrobi mi tej przyjemności i nie zginie- Zaśmiałem się, w obpowiedzi zostałem lekko udeżony klatkę piersiową. Zhalia trochę uniosła się i na mnie, nasze spojrzenia się spotkały.\n-Co nie zmienia faktu, że Devi to moja młodsza siostrzyczka- Uśmiechnąłem się. Patrzyliśmy na siebie, aż w końcu Zhalia zaczęła się bawić moim wisiorkiem. Pamiętam że miał go nasz tata, któregoś pięknego dnia zawołał nas do kuchni, ściagnął go położył na deskę do krojenia wyciągnał nuż i tak po prostu przeciął i dał nam po połówce. Byliśmy zaskoczeni, nie dokładnie wiedzieliśmy co się stało. To była jedna z nielicznych pamiątek po tacie. Wiele razy opowiadałem o tym wisoru Zhalii, ona też wiele razy o to pytała. Spojrzałem w sufit i delektowałem się tą ciszą.\n-Dante? –Usłyszałem głos Zhalii.\n-Tak- Spojrzałem na nią.\n-Wstajemy? Ja musze na trening i wymyslić coś żeby Vick się nie pienił- Powiedziała z niewinnym uśmieszkiem. Uśmiechnąłem się i puściłem ją.\nCo ma metr siedemdziesiąt i jest całe obolałe? Nie niezgadliście, to ja! Nigdy nie miałam tak skopanej dupy, jak dzisiaj. Masakra jakaś. Diego zna każdy mój ruch, każdą moją słabostkę, każdy słaby punkt. Upadłam na materac.\n-Dość! Finito. –Powiedziałam- Ja myślałam że Vick to tyran.- Spojrzałam na Diega z dołu. Śmiał się jak głupi, a ja chciałam mu przywalić. Bardzo poprawił mi humor. Znalazł mnie w ogodzie i zaczął mnie pocieszać i rozśmieszać. Aż w końcu wygrał.\n-Ktoś musiał ci w końcu dać popalić. Myślisz że możesz wyszstko? Oj nie moja droga- Groził mi, a ja myslałam że padne ze śmiechu. Zaczęłam się śmiać i wić.\n-Co?- Zapytał zaskoczony.\n-Nie potrafisz mnie przestraszyć- Powiedziałam leżąc na plecach i patrząc na niego. Patrzyliśmy na siebie dłuższą chwile, aż podał mi rękę i pomóg wstać.\n-Nie wiele cię trzeba uczyć, a uczysz się szybko- Uśmiechnął się.\n-Wbrew wszystkiemu jestem kujonem- Uśmichnęłam się szeroko. Pokiwał głową.\n-Sauniere chciał cię widzieć- Powiedział odwracając się i idąc w stronę wyjścia.\n-Nie dość, że uczy mnie na uczelni, to będzie mnie jeszcze uczył tutaj? To jakaś ironia- Powiedziałam żałośnie.\n-Idziesz?- Zapytał obracając się do mnie.\n-A mam inny wybór?- Zapytałam idąc w jego stronę.\n-Nie- Usmiechnął się i podał mi ramię.\n-Widzisz… -Zapanowała cisza- Ile musze tu jeszcze spędzić?- Zapytałam.\n-Z tydzień dwa- Wzruszył ramionami.\n-Bo mam nadzieję wyrobić się na mistrzostwa świata- Powiedziałam dumnie.\n-Wyrobisz się.- Pokiwał głową. Widziałam że miał mnie dosyć. A ja go tak lubie doprowadzać do zwątpienia.\nOpublikowano 19 listopada 2011 Autor: Alliya\nDroga do Bezu była długa. Cherit opowiadał nam o tym co jemu mówiła Dev i z tego wynikało żę N.O.A. też poluje na te amulety i jeszcze jedno. Moja siostra ma większą wiedzą niż się spodziewałem. Wyszliśmy z lasu i zobaczyliśmy naszą fortecę. Była… yyym… zrujnowana? To mało powiedziane.\n-I co się stało?- Zapytał Lok Cherita, patrząc na pozostałości bramy.\n-Nic, Devone weszła, a ja chciałem za nią- Powiedział lecąc trochę przed nami.\n-Panie. Vale, Wizygotka i Casterwillka- Powiedział ktoś do słuchawki.\n-Przyjąłem. Póki co… nie chcemy ich tu… nawet Vale’a- Usłyszał odpowiedź.\n-Mamy rozpocząć walkę?- Zapytał swojego przełożonego.\n-Tak, ale nie kżywdzić- Usłyszał.\n-Rozumiem.- Ciemna postać zniknęła z muru basztowego, w tym samym momencie co Moon spojżała w tamtą stronę.\n-Mam wrażenie że jesteśmy obserwowani- Odezwała się Zhalia. Spojrzałem na nią, a potem rozejżałem się po okolicy. Wiatr się wzmógł, gdy zaczęliśmy się spinać na wzgórze. Doszliśmy do muru.\n-Tu poczułem energię i znalazłem się w amulecie- Powiedział Cherit, chowając się za Lokiem. Ruszyłem pierwszy, a za mną Zhalia. Nie wyczuwałem nic nie pokojącego, ale polegałem na intuicji Zhalii. Weszłem w bramę, a raczej to co zniej zostało. Gdy już miałem przejść pod pozostałościami karatownicy, ktoś zastąpił mi drogę. Było to dwoje ludzi ubranych na czarno. Nie widziałem ich twarzy. Widziałem za to miecze i amulety, to na pewno byli łowcy. Chciałem ich wyminąć, ale tuż przed moim nosem pojawiło się ostrze.\n-Nie przejdziecie- Powiedział drugi. Miał głęboki głos, bez żadnych uczuć. Jakby ich nie miał, nie doznał.\n-Dlaczego?- Zapytał Lok, podchodząc do mnie.\n-Nie jesteście godni- Odpowiedział ten sam. –Radziłbym opuścić to miejsce- W tedy zobaczyłem że tych ludzi jest więcej.\n-Jak to nie jesteśmy godni?- Zapytała Sophie. Ale nie otrzymała odpowiedzi.\n-Templariusze?- Zapytała próbując podejść bliżej, myśląc że opuści miecz, ale sięmyliłem.\n-Chcemy przejść- Powiedziała Sophie wychodząc przedemnie, w tedy zablokowało jej drogę dwoje ludzi mierząc w nią meiczami.\n-Jestem Sophie Casterwill- Zaczęła.\n-I co z wiązku z tym, mam panience butki czyścić?- Zapytał jeden z nich, co mierzył w nią. Po głosie poznałem że to była kobieta.\n-Jak śmiesz- Warknęła.\n-Nie radziłbym. Chybe że nie chcesz żyć- Powiedział drugi unosząc miecz między oczy Sophie.\n-Dla nas Casterwill’owie to zwykły ród. Jeden z wielu- Usłyszeliśmy i w tedy z dziedzińca wyszła kobieta. Nie widziałem jej twarzy, ale widziałem blond włosy wychodzące z pod kaptura. Kaptur, peleryna i szata wierznia były ciemno bordowe, pod spodem miało czarno- szary strój. Miała czarne rękawiczki be zplaców, szata była spięta skórzanym czarnym pasem, do którego przypięty był miecz. Rękojeść tego miecza była dziwna. Złota z niebieskimy kryształami. Owinięta brązowym skurzanym paskiem. Na rękojeści był wyżeźbiony ryś. Gdzieś go widziałem, ale nie mogłem sobie przypomnieć gdzie.\n-Kim wy jesteście?- Zapytała Zhalia. Kobieta skierowała głowę na nią i chwile się patrzyła w moją ukochaną.\n-Jesteśmy strażnikami- Powiedziała lakonicznie. Chciałem coś od niej wyciągnąć, ale nie udało mi się. Wydziałem jak wyciaga przed siebie ręce i wszyscy wylecieliśmy z zamku jak z procy.\nSiedziałam wciąż na tym krześle i słuchałam tego co mi mówili. Patrzyłam się w szklany blat i zastanwiałam się czemu ja musze zawsze mieć takie szczęście.\n-Dev, ja wiem że to cię przytłacza, ale taka jest prawda- Powiedział Sauniere. Uniosłam głowę i spojrzałam po obecnych. Wszyscy ściągneli już kaptury i nie wieżyłam że to ci ludzie należą do takiego środowiska. Rany boskie, że ja do takiego należe. Carlos, mój przyjaciel. Przyjaciel mój i Dantego. On miał nas chronić byśmy nie wpadali tak często w kłopoty. Sauniere- miał mnie do tego wszystkiego przygotować. Jeff- zabrać z Fundacji, bym mogła się rozwijać i opanować siebię by potem móc zapanować nad tą energią. Reszta kierował mną podświadomie. Moimi decyzjami dotyczącymi szkoły i tego kim mam być.\n-Niech to jeszcze raz przetworze- Powiedziałam patrzc po nich. –Jestem potomkiem merowingów, którzy nawiasem mówiąc wygineli i którzy zapoczątkowali Zakon Syjonu, templariuszy, Masonerie, Illuminatów, i tak dalej. Oni też pochodzą od…- Tu niemogłam się odezwać. Mimo tego że była zwolnenniczką tej tezy to nie mogłam w nią teraz uwierzyć- pochodzą do … CHRYSTUSA?- Zapytałam patrząc na nich wszystkich. Pokiwali głowami.\n-Musisz się jeszcze wiele nauczyć. Poznać wiedzę i zaklęcia, orazn twoje nowe zdolnosci- Powiedział Jeff.\n-A Dante? Skoro on też jest potomkie, to dlaczego tylko ja została… no… zwerbowana- Zapytałam.\n-Dante jest za bardzo oddany Huntikowi, nie odszedłby od nich nigdy- Powiedział jeden zmężczyzn. Tu miał rację. Ja jak byłam obojętna wobec Fundacji, tak Dante nie był i zrobiłby wszystko dla nich. Spuściłam głowę.\n-On też ma takie zdolności- Powiedział Jeff, -Chcieliśmy i jego zabrać by móc go nauczyć nowych mocy, ale nie udało się.\n- Zaraz! To wsyzstkie książki jakie znajdowałam w bibliotece, były podżucane przez ciebie?- Zapytałam wstając.\n-Nie musiałem tego robić. Sama łaknęłaś wiedzy- Jeff usmiechnął się.\n-A co z amuletem Gisors?- Zapytałam patrząc na niego. On uśmiechnał się.\n-Amulet masz- Powiedział Sauniere wstając i podchodząc do mnie. –Twój wisorek, który dostałaś od ojca.\n-To jest amulet?- Zapytałam wyciągając go spod bluzki- Ale to jest połówka?\n-Drugą ma twój brat- Jeff się uśmiechną.\n-Gdy go połączycie uwlonicie amulet, a tytan zwany Gabriellem połączy się z tym dzieciem, który jest mu przeznaczony. To wcale nie jest powiedziane że to ty Dev, ale ty jesteś śliniejsza od Danetgo.- Powiedział Sauniere.\n-Bo trenowałam inaczej- Powiedziałam\n-Dzięki nam- Głos zabrał Carlos, który jak do tej pory siedział cicho.\n-Najpierw musisz się dowiedzieć wszystkiego co możliwe o tym wszystkim. Pomożemy ci oczywiście- Powiedział Jeff.\n-Dlatego ściągneliśmy cię tu. To jedna z baz Zakonu. –Powiedział Sauniere zataczając rękami po Sali.\n-Nie… nierozumiem- Powiedziałam przenosząc wzrok z niego na Jeff’a.\n-To jest ośrodek skzoleniowy. Oficjalna nazwa to Blanchefort. Tu szkolą się wsyzscy podopieczni rodów, które są wtajemniczone, strażnicy tajemnicy, oraz wybrani- Powiedział mężczyzna. Peter Salomon.\n-Potem są jeszcze Stenay, Gisors, Watykan, Rossline, Wyspa na Nowej Funlandii, Kapitol w Waszyngtonie. Jedne bardziej widoczne inne mniej, ale zawsze. Ten tu jest najważniejszy- Powiedział inny. Przłknęłam ślinę i spojrzałam na nich.\n-Trening, trochę potrwa. Przez ten czas masz zakaz opuszczania twierdzy- Powiedział surowo Sauniere.\n-Twierdza jest ogromna, prawie pod całym regionem- Uśmiechnął się Carlos.\n-Nie pociesza mnie to- Jęknęłam.\n-Simone cię spakuje- Powiedział Jeff.\n-Ona też?- Zapytałam opadając na krzesło. Byłam kompletnie z kołowana.\nStaliśmy pod wzgórzem i obserwowaliśmy twierdzę. Ludzie jak się pojawili tak zniknęli. Wydawało się że ich tam nie ma.\n-Jeśli Dev tam jest…- Zacząłem- To trzeba ją odbić- Powiedziałem patrząc na ruiny fortecy.\n-Ale jak?- Zapytał Cherit.\n-Mam pomysł- Odezwał się Lok. Wyciągając amulet z Kipperinem. Uśmiechnąłem się, chłopak co raz częściej miewał dobre pomysły. Wezwał KIpperina, a ja Skrzydlaka.\n-Sprawdźcie co się tam dzieje- Powiedziałem, Lok kiwną głową i razem z Skrzydlakiem polecieli.\n-A co jeśli…- Odezwała się Zhalia.- Co jeśli coś jej zrobili?\n-Nie jej… gdyby coś było nie tak, wysadziłaby fortece, a raczej to co by z niej zostało- Powiedziałem. Musiałem tak powiedzieć, chciałem w to wierzyć. Jeśli nie umiałem jej pomóc, to zawsze się oszukiwałem że nic jej nie jest, albo że wysadzi coś, żeby uciec.\n-Jak oni mogli- Burknęła Sophie, przypominając o sobie. Spojrzeliśmy na siebie z Zhalią.- Jestem Sophie Casterwill.\n-Sophie daj spokój, nie wiemy co z siostrą Dantego- Powiedziała Zhalia.\n-Ale to jest nie dopuszczalne- Warknęła.\n-Sophie- Zhalia jeszcze raz ją upomniała, a ja usiadłem na kamieniu.\n-Lok wraca- Krzyknął Cherit. Po chwili Wylądował.\n-I co?- Zapytała Zhalia.\n-Na murach i basztach nie ma nikogo, na dziedzińcu jest kilku, pięciu może mniej- Powiedział.\n-Nie dbają o obronę?- Zapytała Zhalia.\n-Nie wiem. Lok, ty, Sophie i Cherit zajmiecie się wschodnim murem, a ja z Zhalią spróbujemy od zachodu. Kiwneli głowami i rozeszliśy się. Ja i Zhalia staneliśmy pod murami.\n-Hiper skok- Po chwili byliśmy na nich, w dole było pusto. Przeszliśmy murem do baszty, potem schodami w dół. Przy wujściu na dziedziniec zatrzymaliśmy się. Było pusto. Nie podobało mi się to. W tym momencie Lok i Sopie pojawili się po drugiej stronie dziedzińca. Chłopak wzruszył ramionami, a my postanowiliśmy wyjść na środek. To samo też zrobili Lok z Sophie i Cheritrm.\n-Co jest?- Zapytała Zhalia łapiąc się za biodra. W tedy usłyszeliśmy cmokanie i z cienia wyszła ta kobieta.\n-Co ja wam mówiłam- Powiedziała. Ten głos. Był znajomy.\n-Gdzie moja siostra?- Zapytałem.\n-Nie wróci- Powiedziała mrocznie. Zobaczyłem błysk oczu spod jej kaptura. Nie podobało mi się to. Uniosła znowu ręce.\n-Czekaj!- Krzyknąłem, ale na próżno. Wylecieliśmy z zamku. Zatrzymaliśmy się dopiero na tej polanie. Uderzyłem pięścią w ziemie i usiadłem, patrząc w ruiny zamku. Po chwili poczułem jak ktoś mnie obejmuje. To była Zhalia. Obieła mnie z boku wtulając głowę w moją szyję.\n-Wszystko będzie dobrze- Powiedziała. A ja bez słowa ją objąłem. Chciałem wracać. Pierwszy raz czułem się tak bezradny. Jedna kobieta jednym ruchem ręki czy rąk potrafiła wyrzucić nas na dość sporą odległość. A moja mała siostrzyczka gdzie zniknęła i nie wiem co się z nią dzieje. A jeśli mnie potrzebuje, grozi jej niebezpieczeństwo… może nawet śmierć. Westchnąłem, a Zhalia jeszcze mocniej się przytuliła do mnie.\nOpublikowano 12 listopada 2011 Autor: Alliya\nSamolot lini AirN.O.V.A. wylądował w pobliżu Rennes-le-Château. Ziewnęłam wychodząc na pas startowy.\n-Jak tu pięknie- Zachwycił się Cherit, właśnie w tedy zauważyłam Cherita.\n-Ta, yhym- Powiedziałam kierując się w stronę miasteczka. Musiałam coś zjeść i odpocząć, oraz skontaktować się z Jeff’em.\nSiedzieliśmy u mnie w domu i słuchaliśmy Guggenheima, który przedstawiał nam nową misję, we Francji.\n-Wszystko jasne?- Zapytał patrząc po nas Szwajcar. Pokiwaliśmy głowami, a on zniknął życząc nam powodzenia.\n-Pakujemy się i jeszcze dzisiaj jedziemy do Narbonne- Powiedziałem. Lok i Sophie kiwnęli głowami i wypadli z mojego domu. Zhalia również wstała i poszła się pakować, ja chwilę po niej.\nMała restauracyjka. Jedyna restauracyjka, w której można było coś zjeść był we wrześniu prawie pusta. Sezon turystyczny się skończył i w miasteczku panował przyjemny spokój. Nie raz byłam w tym miejscu, ale nigdy na misji. Interesowałam się historią i tajemnicą księdza Sauniere, nie to nie rodzina z moim profesorem. Patrzyłam w ekran laptopa i czekałam na połączenie szefem, jedząc pyszne bułeczki z dżemem malinowym. Po krótkim logowaniu pojawiło się logo N.O.V.y i pod spodem mała słuchawka. A po chwili mój szef.\n-Jestem w Rennes*- Powiedziałam gryząc bułeczkę.\n-Dobrze, wiesz co masz robić? Czy poszukać jakiś informacji?- Zapytał.\n-Nie, poszukam sama. Byłam w Rennes nie raz, wiem gdzie i co szukać. A ludzie mi w razie czego pomogą- Powiedziałam, uśmiechając się do starszej barmanki. Ta pani tu jest, odkąd pamiętam.\n-A i jeszcze jedno, Fundacja zaczyna węszyć. Zrób wszystko by amulet nie wpadł w ich ręce i żeby wiedzieli jak najmniej o tym miejscu i o amulecie- Powiedział to z takim naciskiem, że miałam wrażenie że coś ukrywa. Nie tak on, jak Rennes.\n-Dobra, ale dlaczego?- Zapytałam.\n-Po porostu. Dowiesz się nie długo. W razie jakich kol wiek problemów dzwoń- Powiedział i się wyłączył. Na ekranie pozostało tylko Logo i napis po włosku: Połączenie zostało zakończone. Dobra. Zabieramy się do roboty. Pierwsze co zrobiłam to zaczęłam przypominać sobie wszystko o Rennes: A więc tak. Pierwszego czerwca 1885 roku Bérenger Saunière**, została mianowany proboszczem parafii Rennes. W tedy Wioska liczyła 298 mieszkańców. Gdy przybył do Rennes, odkrył że jego nowa parafia była bardzo biedna, a kościół świętej Marii Magdaleny w opłakanym stanie. Saunière natychmiast zabrał się do remontowania budowli, wykorzystując ograniczone fundusze. Praca w kościele rozpoczął od zniszczonego ołtarza. Podobno w trakcie rozbiórki znalazł jakieś manuskrypty ukryte w wydrążonym filarze, wykonanym z części wizygockiej kolumny. Tym musiałam się zająć. Ale z tego co wiedziałam manuskrypty dawno zaginęły. Przetrwały tylko kopie dwóch z nich, napisane po łacinie i zawierały ustępy z Nowego Testamentu. Analiza wykazała że zawierały tajną wiadomość. Tylko jaką? Wiem tyle że drugi manuskrypt mówił o skarbie należącym do Dagoberta II. Podobno kontaktował się z Emile’m Hoffetem*** w ich sprawie. Czemu wszystko co ma jakikolwiek związek z tą okolicą łączy się z Saint-suplice. Musiałam jakoś dostać te dokumenty. Ale najpierw sprawdzę okoliczne góry. Bezu****, Blanchefort***** i inne.\nNastępnego dnia, rano wstałam, zjadłam śniadanie i ruszyłam na przechadzkę. Gdy wyszliśmy z miasteczka na pobliskie łąki, wypuściłam Cherita spod kurtki. Mógł swobodnie latać. Weszliśmy na polną drogę prowadzącą w las do Bezu.\n-Ten las wygląda strasznie- Powiedział Cherit lecąc za mną.\n-Wiem.- Odparłam idąc dalej przed siebie, ścieżką, która wyszła na łąkę.\n-Nareszcie, otwarta przestrzeń!- Cherit odetchnął pełną piersią, a ja zachichotałam wchodząc na ścieżkę prowadzącą do ruin fortu.\nRennes. Francja. Ten sam dzień.\nWjechaliśmy do miasteczka. Dev mi kilka razy o nim opowiadała, i faktycznie, to miasteczko jest piękne. Zaparkowałem pod hotelem, który jak Sophie nas oświeciła mieści się w willi Betania.\n-Dobra drużyno, zaczniemy wieczorem nasze poszukiwania- Powiedziałem, gdy dostaliśmy klucze.\n-To my rozejrzymy się po miasteczku- Powiedział Lok, wskazując na siebie. Ja za to z Zhalią postanowiliśmy chwilę odpocząć i rozejrzeć się po hotelu. W końcu to willa Betania. Weszliśmy do pokoju, jaki mieliśmy, okna z naszego pokoju wychodziły na ogrody willi. Z lewej strony widzieliśmy Tour Magdala******, naprzeciw rozległe łąki i pola, widok był zapierający dech w piersiach. Zhalia podeszła do okna i wpatrywała się w kojący spokój pul. Tu nie mogło być żadnego tytana. W takim spokojnym miejscu? Gdzie. Podszedłem do niej od tyłu i objąłem ją. Od razu oparła się o mnie.\n-Pięknie to prawda?- Zapytała.\n-Tak, ale ty jesteś bardziej- Powiedziałem muskając ustami jej szyję. Zachichotała i obróciła się do mnie.\n-Dlaczego zaczynamy dopiero wieczorem?- Zapytała podejrzliwie.\n-Bo chce przeszukać kościół i cmentarz- Powiedziałem patrząc na nią chytrym wzrokiem. Zaśmiała się odsuwając ode mnie. Ja za to delikatnie popchałem ją na łóżko.\nWeszliśmy na szczyt. Spojrzałam w dół, Cherit jękną z zachwytu, a ja ruszyłam do bramy. Weszłam na dziedziniec, albo raczej na to co z niego zostało. Usłyszałam Cherita, a później cisze.\n-Cherit?- Zapytałam obracając się.- Che-erit!- Krzyknęłam, ale nie odpowiedział mi. Panowała cisza i trochę ona mnie przerażała. Rozejrzałam się po dziedzińcu i już miałam zrobić krok do przodu spadłam w zapadnie. Nie wiem ile spadałam, ale w końcu uderzyłam w twardą posadzkę. I to co zobaczyłam nie przypominało zrujnowanej twierdzy u góry. Spojrzałam na sufit gdzie była zapadnia. Sufit był z czarnego szlifowanego kamienia, ściany jak i podłoga były z białego marmuru z czarnymi plamkami. Gdy obróciłam się za siebie zobaczyłam, dywan z logiem Zakonu Templariuszy i dalej na ścianach proporce z herbami rodów wielkich mistrzów. Wszystkie schodziły się do ogromnych ciemnobrązowych drzwi. Wstałam otrzepując się. To pomieszczenie na pewno było używane, bo aż świeciło się od czystości. Nie pewnie ruszyłam w stronę drzwi, gdy znalazłam się przednimi poczułam jakąś energię. Jakby moja dusza była połączona z tym miejscem od lat… nie od wieków, już miałam je popchać, gdy mój rozsądek kazał mi cofnąć ręce i się wycofać. Wyczuwałam za dużą energię, nie to że złą, ale dziwną… ogromną, wszechpotężną, silniejsza niż ta Casterwill’ów. W tedy Drzwi się otworzyły, a przed moimi oczami pojawiła się ogromna sala z długim na jej całą długość stołem. Blat był szklany z drewnianymi wstawkami, a na środku stał szklany wazonik z jedną, pojedynczą różyczką. Mój wzrok najpierw padł na nią, a potem na otoczenie. Ściany były z ciemnego kamienia, jestem w stanie określić jakiego. Sufit i podłoga za to były drewniane. Gdy przyjrzałam się już pokojowi, mój wzrok powędrował na grupę ludzi w białych pelerynach siedzących na drugim końcu stołu.\n-Zapraszamy panno Vale- Usłyszałam donośny głos, który rozniósł się echem po Sali, a drzwi za mną zamknęły się odcinając mi ewentualną drogę ucieczki.\n-Proszę siadać- Powiedział, a ja nie pewnie usiadłam, na najbliższym wolnym krześle. Byłam zdezorientowana i trochę przestraszona. Zapanowała cisza.\nL eżeliśmy razem z Zhalią i patrzyliśmy w sufit. Rozmawialiśmy, albo milczeliśmy. Nie zawsze mieliśmy jakieś tematy, albo zwyczajnie chcieliśmy pomilczeć. W momencie jak chcieliśmy się przewrócić z boku na bok, usłyszeliśmy pukanie.\n-Kto tam?- Zapytałem leniwie.\n-Dante, to my. Cherit tu jest!- Usłyszeliśmy zdenerwowany głos Loka. Spojrzeliśmy na siebie z Zhalią, a potem wstaliśmy i zaczęliśmy się ubierać. Gdy Zhalia zapięła guzik Jeansów, powiedziałem Lokowi że mogą wejść. Zastanawiało mnie to, co on tu robi. Przecież był na misji Z Dev… Zaraz jak Cherit tu jest, to Dev też.\n-Cherit zaraz, zwolnij… powiedz jeszcze raz powoli- Powiedziałem, gdy po jego bełkocie umilkł.\n-Poszliśmy do Bezu, Devone weszła na dziedziniec, a ja poczułem energię i znalazłem się w amulecie. A potem w lesie. Nie wiem co się stało, ale gdy wróciłem na dziedziniec. Devone nie było- Powiedział.\n-Co to jest Bezu?- Zapytał Lok.\n-Komandoria Templariuszy- Powiedziała Zhalia.\n-Czyli wiemy gdzie zaczynamy poszukiwania- Powiedziałem wstając.\n-A…- Zaczął Lok- Gdzie to Bezu?- Zapytał.\n-Ja wiem, gdzie jest!- Krzyknął Cherit.\nPo tym co się dowiedziałam, nie mogłam się odezwać. Przetwarzałam te informacje w kółko, i w kółko, i w kółko, aż w końcu…\n-Stać cię na bardziej złożoną odpowiedź- Powiedział mężczyzna do tej pory milczący. Od razu go poznałam. Sauniere.\n-Profesorze?- Zapytałam- Pan należy do…. Yyy… do- rozejrzałam się dookoła i przyjrzałam się jego ubiorowi- Syjonistą?\n-Witamy, w naszym zacnym gronie madame- Jeden z mężczyzn wstał i skłonił mi się.\n-Ok., według was jestem potomkiem z głównej linii merowińskiej, ale jestem Włoszkom…- To mi przerwano.\n-Pochodzenia Izraelskiego- Wspominałam że z dziewiątki mężczyzn tylko dwóch się odzywało? Tego co odezwał się teraz. Zmarszczyłam brwi.\n-Carlos, mógłbyś mi nie przerywać?- Zapytałam, patrząc na niego z pode łba. –A co z moim bratem? Bo jak na razie dowiedziałam się tylko o sobie i swojej mocy, a Dante i reszta rodziny?\n- Z waszej dwójki, to ty otrzymałaś pełne zdolności. –Powiedział Sauniere.\n-Dlaczego?- Zapytałam patrząc na niego.\n-To proste… Bo jesteś kobietą- Powiedział mężczyzna, który do tej pory wbijał wzrok w blat stołu.\nOpublikowano 4 listopada 2011 Autor: Alliya\n11 września 2011. Dom Dantego Vale’a, Wenecja Włochy.\nSiedziałam w swoim pokoju i czytałam. Nagle usłyszałam pikanie. Chcicałam krzyknąć że „Szwaldi dzwoni” Ale w ostatniej chwili sobie przypomniałam że dzieciaki u siebie w domu są, a Dante i Zhalia poszli do kina. Ja zostałam sama. Niechętnie zeszłam na dół i włączyłam telewizor. Ku memu zaskoczeniu na ekranie widaniała twarzyczka Jeff’a.\n-Czego chcesz?- Zapytałam marscząc czoło. Jeff uśmiechnął się do mnie.\n-Mam dla ciebie dosyć ciekawą misję- Zaczął. Usiadłam na kanapie.\n-A więc, misja dotyczy tytana powiązanego z Graalem- Zaczął.- Nie mamy dokładnych informacji, ale wiem że należał do pierwszego mistrza PS.\n-Jean de Gisors- Dodałam.- Jeff, praktycznie każdy Wielki Mistrz PS był Łowcą.\n-Tak kochana, ale kto jak, kto to ty powinnaś wiedzieć najlepiej że amulety były przekazywane…- Zaczął, a ja miałam to skończyć.\n-Z Wielkiego Mistrza na kolejnego. Wszystkie- Powiedziałam patrząc na blad szklanego stołu.\n-Więc twoją misją jest odnalezienie, wsyzstkich amuletów i artefaktów i bezpieczne przetransportowanie ich do archiwum- Powiedział, obok niego pojawił się komupterowy szkic amuletu Gisors**** .\n-Zaraz, Jeff. Mówiłeś że nie macie wsyztkich informacji…-Zaczęłam.\n-Dotyczących miejsca. Musisz sama je znaleźć- Powiedział.\n-Wszystkich miejsc dotyczacych Graala jest od cholery. Równie dobrze mogę dać ogłoszenie do gazety- Powiedziałam, wstając.\n-Dev, właśnie dlatego ją dostałaś. Wiesz gdzie zacząć- Powiedział uśmiechając się.\n-Ta… trzeba wypytać Sauniere. – Westchnęłam.\n-Woah, powodzenia. Jak ud ci się coś od niego wyciągnąc to dostaniesz premie- Powiedział, chwile milczałam zastanawiając się nad innymi opcjami, omuającymi Sauniere.\n-Trzymam za słowo- Powiedziała i wyłaczyłam się.\n-Jaka misja- Za sobą zobaczyłam Cherita.\n-Żadna, – Wyminęłam go poszłam na górę.\n-Słyszałem, kiedy jedziemy- Tytan był podekscytowany.\n-Ja tak, wy nie- Powiedziałam, wchodząc do pokoju, podeszłam do szafy i wyciągnęłam moją trobę z VGA.\n-Co, dlaczego?- Zapytał siadajac na łóżku.\n-Bo to moja misja. Nie należe do Fundacji, należe do N.O.V.y, z niej dostałam misję, i nie biore was- Powiedziałam wyciągając z szafy cichy i rzucając je na łóżko.\n-Dante ma nie wiedzieć?- Zapytał podejżliwie. Osobiście wolałabym żeby nie wiedział, ale i tak się dowie. Wzrusyzłam tylko ramionami.\n-Jeśli mnie zabierzesz, to nic mu nie powiem- Powiedział. Obróciłam się. W sumie to wole żeby nie wiedział. Jak się dowie to za mną pojedzie, a w tedy wszystko zniszczy. ZmierzyLam go wzrokiem i wróciLam do pakowania.\n-Dobra- Powiedziałam i zaczęłam pakowanie.\n-Na Sorbone- Powiedziałam.\n12 Wrzesnia 2011. Sorbona, Paryż, Francja.\nUdało nam się opuścić dom przed powrotem Dantego i Zhalii. Co więcej, braciszek nie dzwonił, co mnie zaskoczyło. Teraz szłam korytarzem uniwersytetu. Zaoczni już byli, my dzienni, dopiero 12 października zaczynamy, więc mam jeszcze miesiąc czasu. Stanęłam przed drzwiami do gabinetu mojego wykładowcy.\n-Myślisz że jest?- Zapytał Cherit spod mojej kurtki.\n-Na pewno- Powiedziałam i zapukałam. Oczywiście usłyszałam proszę i weszłam.\n-Witaj Devone- Powiedział. Oj jak on mnie lubi… nie nie w tym sensie. Jestem jego pupilką, bo jako jedyna umiem z nim gadać.\n-Witam panie profesorze- W szokle był profesorem, w luwrze, Jacques.\n-Co cię do mnie sprowadza?- Zapytał. Obejrzałam się za drzwi i w tym momencie Cherit wyleciał mi spod kurtki. Mina Sauniere się gwałtownie zmieniła. Domyślał się o co go chce zapytać. Tak.\n-Chce wiedzieć coś o położeniu tytana Gisors- Powiedziałam poważnie\n-Nie wiem, o czym mówisz- Powiedział. Jeśli grał to mu to dobrze wychodziło, ale ja się nie poddałam.\n-Proszę mi powiedzieć… Wiem ze pan wie dużo na ten temat- Powiedziałam podchodząc do biurka. Cherit latał koło pułek, Sauniere go obserwował.\n-Devone, naprawdę nie wiem- Powiedział. Moja decyzja padła… trzeba udezyć w czuły punkt.\n-Jeśli naprawdę pan nic nie wie, to jako znawcy i miłośnikowi Graala, powinno zależeć na odnalezieniu tego, czy raczej tych amuletów.- Powiedziałam powaznym tonem. Jeśli się złamie, to znaczy że nie wiem, ale jeśli nie to…\n-Ja naprawdę nie wiem- Zmarszczyła brwi, słuchając odpowiedzi.\n-Cherit, chodź, idziemy- Powiedziałam. Tytan wleciał mi pod kurtkę i razem opuściliśmy gabinet mojego profesora. Wyszliśmy z uniwerystetu i skierowaliśmy się na parking. Odsuzkałam mój samochód i do niego wsiadłam, Cherit wyleciał spod kurtki i usiadł na siedzeniu pasażera.\n-Uwierzyłaś mu?- Zapytał.\n-Oczywiście że nie… wie gdzie jest tytan, albo wie coś na temat jego położenia- Powiedziałam odpalając samochód.\n-Więc co teraz?- Zapytał.\n-Jedziemy do hotelu, zaczekamy do zmroku i włamiemy się do luwru- Powiedziałam cofając. Cherit spojrzał na mnie.\n-Chcesz włamać się do Luwru?- Zapytał.\n-Tak- Uśmiechnęłam się i wyjechałam z parkungu, kierując się do hotelu.\nTen sam dzień, wieczór, okolice Luwru. Paryż, Francja.\nStaliśmy na moście nad sekwaną i patrzyliśmy na okna Luwru.\n-Cherit zrozumiałeś plan?- Zapytałam.\n-Tak- Odpowiedział.- A skąd znasz tak dobrze plan Luwru?- Zapytał.\n-Cherit… Ja studiuje w Sorbonie, w Luwrze jestem po każdych wykładach- Powiedziałam- Ide przed wejście. –Powiedziałam ponownie i ruszyłam. Cherit wleciał przez okno i zaczął swoją część misji. Siedziałam na schodach i patrzyłam się w niebo, w tedy drzwi się otwarły, a za nimi był tytan. Uśmiechnęłam się i wstałam. Weszłam do środka.\n-Gdzie jest gabinet Sauniere?- Zapytał.\n-Przy wielkiej galerii- Odpowiedziałam podchodząc do alarmu. Wyłaczyłam go i ruszyłam w stronę galerii. Gdy byliśmy przy drzwiach zadzwonił telefon, oczywiście mój braciszek.\n-Czego, chcesz?- Zapytałam\n-Gdzie ty do licha jesteś?- Zapytał.\n-Na misji- Odpowiedziałam opryskliwie.\n-Czemu nie powiedziałaś, pomógłbym ci, przecierz- Powiedział.\n-Właśnie, dlatego ci nic nie powiedziałam- Mruknęłąm.- Sory musze kończyć, Dante. Na razie- Powiedziałam i wyłączyłam się.\n-Jego pomoc. Jasne- Jęknęłam. Prawie doszliśmy do gabinetu Sauniera. Otwarłam drzwi i weszliśmy.\nDrzwi gabinetu otwarły się. Kamery zamieszczone w nim od razu się włączyły. Devone doskonale o nich wiedziała… A ja tak beznadziejnie dałem się jej podejść.\n-Dałeś się zrobibić jak młoplat Jacques- Usłyszałem za sobą głos Jeff’a. Westchnąłm.\n-Dobrze zrobiliśmy zabierając ją z Fundacji- Powiedziałam.\n-Też tak uważam. W NOVie, szybciej rozwinęła swoje umiejętności i zdolności. W Fundacji marnowała by się, nie doszła do tego, do czego doszła i nie odnalazła swojego przeznaczenia- Słuchając go kiwałem głową. Odkąd się dowiedziałem że Anthonio ma córkę, wiedziałem że to ona jest tą która ma w sobie tę moc. Moc Graala. A dlaczego nie Dante? Dantemu brakuje tego czegoś, co ma Dev.\n-A co robi tam ten tytan?- Zapytałem.\n-Wiesz, była u brata, pewnie zagroził że powie Dantemu, a jej lepiej włamywać się do Luwru- Jeff wzrusyzł ramionami, a ja chcąc nie chcąc musiałem mu to przyznać.\n-Cherit, szkuaj znaków z różą, lub Fleur-de-lis***. Lilią.- Usłyszeliśmy jej głos.\n-Ok.- Odpowiedział mi tytan, a ja podeszłam do biurka. Odsunęłam szufladę i zaczełam przeglądać dokumenty. Po kilku godzinach bez owocnych poszukiwań, traciliśmy nadzieje. Siedziałam w fotelu mojego profesora i obracałam się na nim. Cherit siedział na figurce tmplariusza.\n-Co z misją?- Zapytał.\n-Nic,musimy coś znaleźć- Powiedziałam, patrzyłam na ową figurkę i w tedy mnie olśniło. Wstałam i podeszłam do regału z templariuszami i znalazłam.\n-Tak oczywiste- Uśmiechnęłam się, wyciągając kartkę z pieczęcią PS. –I jesteśmy w domu.\nWyszliśmy z luwru. Tak bezkarnie… a co? Skoro Sauniere nie wezwał policji, to czego mam się obawiać. Wsiadłam do samchodu, wsiedliśmy. Cherit siedział z przodu i czytał notatkę, podczas gdy ja jechałam do naszego hotelu.\n-Nic z tego nie rozumiem- Powiedział Cherit.\n-Przeczytaj mi- Poprosiłam stając na światłach. Cholera zero samochodów, a i tak czerwone. Sama stoje na tym zasranym skrzyżowaniu. Tu powinno być tak jak na obrzeżach Rzymu. Światła przełączają się na ruch.\n„Tam gdzie jeden z mistrzów się narodził, w 42 urodziny …\n55 braci w jaskini czekało, na objawienie jej…\nKażdy z nich 41 n-złotych monet mieli z wizerunkiem skorpiona.\nKażda moneta z 2 stron miała dwa napisy miała.\n15 liter każdy napis posiadał\nMistrz powrócił 48 roku z panią”\nPrzeczytał, a ja wciąż myślałam.\n-Musze ją zobaczyć na własne oczy.- Powiedziałam podjeżdżając pod hotel.- Dzisiaj odpoczniemy, a jutro dalej… zajmiemy się tą beznadziejną sprawą- Dodałam, wychodząc z samochodu. Musiałam się przespać. Musiałam\nChodziłem po tym salonie, jak opentany. Zhalia patrzyła na mnie i co jakiś czas próbowała mnie uspokoić… albo przynajmniej usadzić na miejsce.\n-Dante, siad!- Krzyknęła, a ja stanąłem jak wryty i po chwili usiadłem, a Zhalia westchnęła i podeszła do mnie, siadając mi na kolanach.\n-Za co?- Zapytałem.\n-Bo nie chce żebyś dalej tak łaził, jeszcze dziure wydepczesz w tej podłodze- Spojrzałem na nią.- Dante uspokuj się. Dev jest dorosła.\n-Tak, ale z pewnych rzeczy nie wyrosła- Powiedziałem obejmując ją.\n-Ale jest świetna, wiem że sobie poradzi- Uśmiechnęła się. Musiałem przyznać, moja siostra była świetnym łowcą, wyrobiła się i nie wątpiłem że da sobie radę. No ale… ale bałem się że znowu się w coś wpaukje. Miałą do tego talent, to trzeba jej przyznać.\n-Chodźmy spać- Szepnęła. Spojrzałem na nią, faktycznie wyglądała na zmęczoną.\n-Chodź- Powiedziałem podnosząc ją.- Idziemy spać, Dev będę martwił się później.\nNastepnego dnia, 13 września 2011, biblioteka akademicka, Paryż.\nCzytałam chyba szesnasty raz ten wierszyk i miałam wrażenie że coś mi świta… ale gdy przeczytałam siedemnasty raz stwierdziłam że gówno wiem.\n-Proszę- Cherit podał mi kawę. A ja przyjęłam i obdarowałam go uśmiechem. Musiałam się skupić. Może coś mi przyjdzie do głoby a jak nie… to… to nic… Zamknęłam oczy. Wypisałam numery które były i zaczęłam się zastanawiać i w tedy mnie olśniło. Podwójnie. To specjalnie zostało podłożone dla minie. To są koordynaty. Wpisałam je w wyszukiwarkę i wyskoczyła mi jakże wspaniała miejscowość. Rennes-le-Château. Ale… ale to nie ta lokalizacja, tylko zamek Blanquefort**. Rodzinny zamek jednego z mistrzów Templariuszy, tylko o kim mowa w wierszu? Tego na razie się nie dowiem.\n-Cherit, lecimy do Francji- Powiedziałam, pakując się. Kierunek Rennes-le-Château*.\n* Rene le Szato\n***Fle de li\nTak jak zawsze, przepraszam za błędy.\nNo i znowu moje ukochane klimaty, templariusze itd. Norka dzisiaj bo jutro idę na imprezę i nie wiem w jakim stanie będę w Niedziele.\nOpublikowano 30 października 2011 Autor: Alliya\nI powróciliśmy do Wenecji. Dlaczego? A o to pytajcie Dantego i Zhalie. Nie to żebym była od nich uzależniona, no dobra jestem… Ale to wina Vick’a. Kazał mi pilnować Zhalię, żeby jej coś nie odwaliło i nie postanowiła uciec. Wrzuciłam torby do mojego pokoju i wyparowałam nadzorować prace ze sprzętem na hali, zostawiając nasze gołąbki same. Żeby tylko czegoś nie nawojowali… Cicho! Nie ja to powiedziałam! Tak więc wyszłam, a jak wychodziłam to do moich oczu rzuciła się jakże romantyczno- słodka scenka. Dante i Zhalia robili sobie jakieś kanapki i… I Dante obejmował Zhalię od tyłu, trzymał jej dłonie i kroili pomidory. Dante co chwile ją całował i się oboje śmiali.\n-Boże- Jęknęłam i zanim zdążyli się obrócić mnie już nie było.\n-Słyszałaś coś?- Zapytałam patrząc na Zhalią. Wzruszyła ramionami.\nSzłam powoli w stronę hali, zastanawiając się, nie stwierdzając, że nasza parka Vale-Moon bardzo się zesłodziła. Gdzie się podziała tamta sarkastyczna dziewczyna, o której opowiadał mi Dante. Hm. Weszłam na hale i… i mało zawału nie dostałam.\n-Ludzie co wy do jasnej cholery robicie!- Wrzasnęłam na całą hale.- To są delikatne i cholernie drogie sprzęty- Warknęłam. A ludzie który to wypakowywali zatrzymali się.\n-Ale inaczej się nie da- Odpowiedział mi jeden z mężczyzn. Zmierzyłam go wzrokiem i zeszłąm na parkiet. Ściągnęła buty i zaczęłam rozkładać poręcze.\n-Takie to trudne?- Zapytałam. A mężczyźni wrócili do pracy. Matko przenajświętrza, broń mnie bym ich nie pozabijała. Westchnęłam by się uspokoić i zaczełam dyrygować co gdzie mają ustawić. Robiłam wszystko by ustawili to na wzór naszej hali w Rzymie, ale nie wszystko wyszło.\nZjedliśmy i usiedliśmy przed telewizorem, gdy nagle odezwał się telefon Zhalii. Odebrała, chwile porozmawiała i gdy szła w moją stronę wyciągnąłem do niej ramiona by ją przyciągnąć do siebie. Lecz ta położyła telefon na stoliku i poszła na górę.\n-Dante musze wyjść- Powiedziała. Zamruczałem nie zadowolony.\n-A gdzie?- Zapytałem.\n-Coś chcą dziewczyny, nie wiem- Nie odpowiedziała na moje pytanie, zeszła z góry, załapała coś ze stolika i wyszła, zostawiając mnie samego w tym ogromnym domu. Zerknąłem na telewizor i przełączyłem kanał.\nZaczęłyśmy się rozgrzewać. Oczywiście na mnie wypadło by prowadzić rozgrzewkę. Heh. No nic. Gdy skońcyzłyśmy rozgrzewkę i rozeszłyśmy się na przyżądy.\n-Eeee… a może jakaś muzyczka by się przydała- Zapodała Sonia skacząc na trampolinie.\n-Ty się pytasz?- Malia siedziała na materacu w rozkroku i machała rękami. W tym momencie Okumy która wychodizła po linie, przyspieszyła, wyszła na samą górę, przeszła po krokfi do balkonu i właczyła muze. Prawie szło Rain over Me.\n-Jesteście głupie- Zhalia pokiwała głową.\n-Zhalia bywa gorzej- Powiedziałam wchodząc na ścierzkę segmentową. Trening był fanatastyczny, a szczególnie gdy przestał być trenigiem. Zaczęłyśmy się papugować. Zhalia siedziała na trampolinie i się nam przyglądała. Śmiała się z Okumy i Soni, które robiły za Tiare i Mie. Ja z Malią, Jess i Fluence(Fluens) siedziałyśmy na materacach dmuchanych i też się śmiałyśmy. Okumy i Sońka były genialne. Potem przyszła kolej Malii i Flu. Malia była mną, a Flu Vickiem.\n-Ej! Ja tak nie robie- Powiedziałam przez śmiech.\nZszedłem na dół. Wydawało mi się że ktoś przyszedł do domu. Niestety, było ciemno i pusto. Zaświeciłem światło. Na zegarze była 23. Jęknąłem niezadowolony i trochę zaniepokojony. Nie tak o Dev, jak o Zhalię. Pal licho Devone, nie mieszkam z nią, a pozatym zawsze dawała sobie sama radę. Ale Zhalia to inna historia. Wyciągnąłem z kieszeni spodni telefon i wybrałem jej numer. Niestety, jej telefon się odezwał, ale w domu. Jęknąłem. Matko kochana. Wybrałem numer do Devy, ta nie obiera. Westchnąłem i uwisiadłem w fotelu, gdzie ona jest.\n-Dobra koniec, Dev,ja nie wydole kolejnej kolejki- Powiedziała, a raczej jęknęła Jessie. W tym mmencie z poręczy spadła Malia.\n-Zgadzam się- Uniosła ręce w górę i Sońka ją podniosła.\n-Dobra koniec, mnie też już kręgosłup boli- Jeknęłam. Zrobiłam rozbieg i rzuciłam się na trampolinę w podłodzę. Podrzuciło mnie i wylądowałam na materacu. Zhalia usiadła na środku planszy.\n-Oooo, ja chce do domu- Jeknęła Flu.\n-Jakiego domu, dom masz jakieś tysiąc kilometrów z tąd- Jęknęła Okumy, rzycając w nią gąbką.\n-Nie bić się- Zaczełam- Bezemnie- Izaczęłyśmy się bić.\n-Dzieci, spokuj!- Krzyknęła na nas Jessie.\nChodziłem tam i spowrotem, a jej nie było. Dev napisała mi esemesa że się spóźni, ale nie że tylko ona. A co z Zhalią. Moje nerwy się kończyły, a myśli galopowały w stronę najczarniejszych scenariuszy. Była już pierwsza. Nagle drzwi się otwarły i stanęła w nich ona. Zmierżyłem ją wzrokiem.\n-Cześć- Powiedziała. Podchodząc do mnie.\n-Wiesz która godzina?- Zapytałem patrząc na nią z delikatną złością. Zerknęła na zegar.\n-No pierwsza- Powiedziała. I zaczął się mój wykład, na temat mojego zmartwienia, nerwów i tego jaka jest nie odpowedzialna. Potem zaczęła się regularna kłutnia.\n-DANTE NIE JESTEM MAŁĄ DZIEWCZYNKĄ!- Krzyknęła.\n-Ale telefon możesz zabierać! Po to go masz!- Krzyknąłem\n-Jak chcesz mieć mnie pod kontrolą to powiedz- Warknęła.\n-Chce tylko wiedzieć gdzie jesteś!- Powiedziałem\n-To wszczep mi czipa w dupę!- Krzyknęła.\n-Dobry pomysł, a niech zbankrutuje… przynajmniej będę wiedział gdzie jesteś- Krzyknąłem. W tym momencie do domu weszła Devone.\n-Oj- Jeknęła i wyszła. Znowu patrzyliśmy na siebie, oboje wściekli. Ale nagle ta wściekłość zaczęła ustepować. Nie tylko mi, Zhalii też. Chwyciłem ją za nadgarsti i przyciągnąłem do siebie, obejmując ją. Ona oparła czoło o moje ramię.\n-Przepraszam- Wyszeptałem. –Ale martwie się o ciebie.- Po tych słowach objęła mnie.\n-Ja też przepraszam, że nie wizięłam telefonu.- Powiedziała i się oderwała odemnie. –Ale mogłeś zadzwonić do Dev.- I w tym momencie sobie o niej przypomnieliśmy.\n-Dev, możesz wejść- Powiedziałem.\n-Nareszcie!- Krzyknęła i wpadła do domu i od razu na górę.\n-Hej, hej wracaj!- Krzyknąłem za nią.\n-Nawet o tym nie myśl, nie zejde. Wiesz jak tu cieplutko- Jeknęła.- Nie zejdę.\n-Zjedziesz. Czemu nie dobierasz telefonu…- Krzyknęłem, nie miałem zamiaru wychodzić na górę.\n-Odbieram, odpisałam ci przecierz- Usłyszeliśmy.\n-Ale o sobie- Powiedeziałam.\n-A co miałam ci napisać, kiedy która wraca?- Zapytała- Spadaj, ide spać!- I tyle ją słyszeliśmy i wiedzeliśmy.\n-Mamy czas dla siebie- Powiedziałem i wziąłem ją na ręce. Moja Zhalia.\nOpublikowano 22 października 2011 Autor: Alliya\n5 Września, mieszkanie Devone, Via Capittollo 28/24, Rzym, Włochy.\nWedług tego co obgadałyśmy z Vickiem, Zhalia miała wrócić dzisiaj… ale…. Ale to nie miał być normalny trening, dlaczego. Dziś, wszystkie dziewczyny ze wszystkich klas miały wolne, na hali zostali tylko nie liczni, czyli ja Sonia, Nolla jako fotograf i Okumy, no i Zhalia, a z trenerów to Vick i Vitaly. Ale wracając do rangi nie nomalności tego treningu. Co w nim takiego nie zwykłego, no a to że jest nas tak mało, i że drużyna będzie miała z nami zajęcia. Dlaczego tak… Po części to pomysł Metza i Sophie, która chwaliła się że zrobi to samo co my z elity.\n-Spieszcie się!- Krzyknęłam machająs kluczykami od mieszkania. Miałam na sobie niebiesko-szarą dresową bluzę z czerwonymi obszyciami i ozdobami. Pod spodem mam białą bluskę, zwykłe jeansy i ciemno zielone tenisówki. Zhalia miała moją białą bluzę od dresu VGA, rozpiętą, pod spodem ciemno zieloną bokserkę z podktórej wychodziły czarne ramionka tych krótkich bluzek, oraz czarne jeansy i czarne adidasy. Dante siedział w fotelu miał swój normalny ubór, z tą różnicą że nie miał swojego czarnego swtera, tylko czarną koszulkę z krótkim rekawkim.\n-Ile mamy czasu?- Zapytała Zhalia.\n-Czterdzieści pięć minut.- Powiedziałam.\n-To dużo czasu- Powiedział Cherit.\n-Cherit, to Rzym. Ludzie jadą na dziewiątą do pracy samochodami, są gigantyczne korki i nawet jadąc na autostadę i tak się spuźnimy- Powiedziałam.- Lok, Sophie!\n-Już, już- Po chwili zszedł Lok, w białej koszulce i jeansach.\n-A gdzie Sophie?- Zapytałam.\n-Już schodzi- Odparł biorąc do ręki swój plecak.\n-Idę!- Usłyszeliśmy i z góry zeszła ona. Miała na sobie rużowy dresik i białe adidaski. Spojżałyśmy na siebie z Zhalią.\n-Chodźcie- Powiedziałam otwierając drzwi.\nObiekt sportowy VGA, Rzym, Włochy\nJa i Zhalia wyszłyśmy na halę już po pięciu minutach, za to Sophie jeszcze się przebierała. Gdy zobaczyłam jej oczojebny różowy kostium z wyjetowanym napisem Sophie, Ja w niebieskiej bokserce z pod której wychodziły mi czarne ramionka od bluzki, i czarne spodenki z napisem VGA, na prawej nogawce. Zhalia zaś miała na sobie ową bokserkę i bluzkę, oraz czarne spodenki z logo GK też na prawej nogawce. Dante i Lok siedzieli na trybunach, a my z Sońką i Okumy siedziałyśmy na macie, tak prowizorycznie się rozgrzewałyśmy. Ja oklejałam lewą stopę ściągaczem jak bandażem. Ściągacz był w koloże mojej skóry, albo zbliżony. Sonia naciągała się na mostek, a Oku trzymała mi jeden ze ściągaczy, a Zhalia bawiła się moim czarnym ściągaczem. W końcu Sophie wyszła. Pod wpływem że każda z nas ma spodenki, ubrała też.\n-Dev, możemy zaczynać- Zapytał Vick z balkonu. Nie obracając się pokazałam mu uniesiony kciuk do góry. Zhalia i Oku rzuciły to co trzymały za matę i wszyscy ustawiliśmy się na zbiórce. Vick i Vitaly zeszli z góry i obydwaj stanęli przed nami.\n-Baczność- Powiedział Vick, mieżąc nas wzrokiem. Tylko Lok i Sophie nie bardzo wiedzieli jak się zachować.\n-BACZNOŚĆ!- Vick podniósł głos.\n-Będziemy, mieli przerąbane przez Casterwillkę- Powiedziała do mnie Sońka, jak pokiwałam głową.\n-Proszę na mnie nie krzyczeć- Powiedziała urażona. Machnęłam na Vitalya.\n-My za nią nie odpowiadamy- Powiedziałam, wskazując na siebie i na Zhalię. Ten kiwną głową. Kontem oka Vick na nas spojżał.\n-No to proszę 50 pąpek, dziewczyny zaczynajcie- Powiedział Vick.\n-Co?- Lok i Sophie byli zaskoczeni, Dante westchnął i zabrał się do roboty, a my do biegania w okół planszy.\n-Już się zaczynya- Okumy wywróciła oczami.\n-Coś ci nie pasuje Oku?- Zapytał Vick, czysto profilaktycznie i żeby pokazać Dzieciakom, kto tu rządzi.\n-Nie, skądże- Powiedziała. Wszystkie wcześniej wiedziałyśmy że ten trening mamy zagrać, Vickowi i Vitalyowi powiedziałam żeby przycisnęli Sophie i nauczyli pokory.\n-Krążenia ramion w przód- Usłyszałyśmy Vitalya.- Dziewczyny jest was tylko cztery więc poskaczecie w kopercie.- Kiwnęłyśmy głowami.\n-Tył!- Krzyknął Vick. Jak oni się uzupełniają. Jedno okrążenie i…\n-Cwał bokiem tyłem do koła.- Kolejne okrążenie i przodem. Potem sprint i w końcu marsz. Vick kazał naszej trójce biegać wewnątrz naszego koła:\n-Szybko, dziewczyny zaraz będą skakać po skosach- Poganiał ich, gdy my szłyśmy w skłonie. Po kolejnych ćwiczeniach zatrzymaliśmy się w rozkroku i zaczęła się masakra. My jak dostałyśmy powera to jechałyśmy równo. Vick siedząc na ścierzce liczył tylko jeden, dwa, trzy, cztery. Lok i Sophie padali, a Dante… no jeszcze nadążał, ale z trudem. Potem naciągania i zaczeliśmy spowrotem biegać w kółko. Aż w końcu gdy ja byłam blisko rogu Vick zaczął:\n-Dobra Dziewczyny zaczynajcie, dowolne skoki. Wy lotne przewroty w przód- Powiedział i klasnął w dłonie, a ja z rogu sprintem mniej wiecej do połowy podskok tępowy i przodem flik i śróba, salto w przód, proste. Potem w lewo, za mną Zhalia rundak, dwa fliki i potrójkne salto kuczne. Fajnie mijałam się z Sońką. Prawie się zazębiłyśmy flikami. Gdy miałam chwilę czasu by spojżeć na Loka, Sophie i Dantego. Lok był zachwycony naszymi „lotami”, Sophie natomiast patrzyła na mnie i Zhalię z taką zazdrością, a Dante… A Dante podziwiał Zhalię, ja nie wiem czy jej figurę czy to co skakała.\n-Dobra, Dante możesz też coś poskakać, tylko się nie zabij- Vick machnął ręką.\n-Dzięki- Powiedział z lekko udawanym zaskoczeniem. Uśmiechnęłam się. W końcu mój braciszek też trochę trenował. Skoczył rundak i kilka flików, tak na rozgrzewke. Następnego rchu nie przewidziałam i Sophie chyba też nie. Zaczęłam biec sprintem, normalny początek. Rundak dwa fliki i… i nagle przedemna pojawiła się Sophie. Ręce zamiastustawić na podłodze ustawiłam nad nią, głową patrzłam na dłonie, ale czułam jej spojrzenie, które mówiło. Wow. Albo coś zbliżonego. Jeszcze jedno tępo i śróba kuczna.\n-Yeah!- Usłyszałam Nollę. Jeszcze kilka serii i Vick klaśnięciem w ręce oznajmił nam koniec. Gdy tylko Zhalia stanęła na nogi, Nolla podbiegła do mnie i pokazała mi zdjęcie: mnie nad Sophie. Trzeba przyznać było genialne.\n-Dobra. Wszyscy na ścierzkę- Powiedział Vick. Gdy przechodziłam obok niego zatrzepił mnie.- I jak ci się podoba zdjęcie?\n-Fajne- Odparłam.- Vick, mocniej ją przyciśnijcie.- Dodałam ustawiając się na poczatku przed Zhalią.\n-Hej, Devone, jka tak możesz się pachać przed Zhalię. Ona jest pierwsza- Powiedziała z wyrzutem. Zhalia wywróciła oczami.\n-Ona jest kapitanem- Burknęła Sonia.\n-I zna wszystkie skoki, po co mamy się zbłaźniać przed Vickiem że nie znamy nazewnictwa- Dodała Okumy.\n-Święte słowa- Dodała Nolla, która przechodziła obok rozbiegu.\n-Goł!- Krzyknął Vitaly, a ja wspięłam się na palce i zaczęłam bieg. Jeszcze na rozbiegu podskok tępuwy, rundak, i fliki przez całą ścierzkę i zakończenie kilkoma saltami kucznymi w tył.\n-Brawo Dev cztery salta. – Powiedział Vick gdy wylądowała. Skinęłam głową i zeszłam z materaca. Stanęłam na rękach i przejściami w przód doszłam na poczatek ścierzki. W między czasie usłyszałam\n-Vick… Zhalia pięć- Powiedział Vitaly, który usadowił się na materacach ustawionych pod rampolinami. Wzrusyzłam ramionami, tylko. Wolałam mieć Zhalię w swojej drużynie, niż żebym miała z nią walczyć. Uśmiechnęłam się i czekałam na kolejkę. W między czasie. Specjalnie nie wzruciłam na to uwagi, Sonia mi o tym mówiła Sonia mi o tym mówiła gdy czekałyśmy na kolejkę, bo Lok coś tam blokował. Że Casterwillka już ostry opieprz dostała. A mnie się Zhalia pytała gdzie ona się podziała. Już wiem czemu robiła te brzuszki pod drabinkami, a Vitaly jej pilnował. Eh. Potem Vick nam się kazał rozejść, w tym sensie że Zhalia i dzieciaki poszli z Vitalyem na trampolinę, ja i Dante zostaliśmy na ścierzce, Sonia poszła na planszę, a Oku na równoważnię.\n-I co Dante, jak ci się podoba?- Zapytałam patrząc kątem oka na Dantego.\n-Trening jak trening- Wzruszył ramionami. Zaczęłam biec i skakać. Zakończyłam kilkoma łamanymi. Zchodząc z materac podeszłam do Vitalya. Zhalia tak się odbijała na drugiej trampolinie, Lok siedział na materacu i masował sobie kostkę, a Sophie skakała.\n-I…- Zaczęłam, opierając się o ramę.\n-I ona jest beznadziejna- Powiedział do mnie szeptem. W tedy usłyszałam ja mój brat spadł na materac. Najpierw na nogi, ale nie ustał i spadł na tyłek.\n-Co ty robisz?- Zapytałam patrząc na niego.\n-Śróbę- Odparł, wstając. Vitaly też spojrzał.\n-Aha- Powiedziałam i razem ruszyliśmy na początek robiegu.\n-Jak mam wylądować, na nogi i ustać?- Zapytał.\n-Wysprzęglij- Usmiechnęłam się.- Albo obserwuj.- Uśmiechnęłam się. Wywrócił oczami i kiwną głową.- A wracając do naszej rozmowy…- Przerwałam i zaczęłam biec. Skoczyłam rundak fliki i tępa na zmianę, a na końcu śróbę z trzema obrotami. I ruszyłam na poczatek rozbiegu. Dante wydać załapał szybciej niż ja gdy po kontuzji wróciłam do skoków na planszy. Od razu wylądował na nogach. Zaklaskałam z uznaniem. A Dante rozłożył ręce.\n-Moje rady nie idą na marne!- Uśmiechnęłam się. –A wracając do rozmowy…\n-Powtarzasz się- Powiedział podchodząc do mnie.\n-Wiem… Mi nie chodzi o trening- Uśmiechnęłam się szelmowsko i wskazałam głową na Zhalię, która skoczyła salto proste i potem pad na brzuch. I jak na złość, w tym właśnie momencie, Zhalia zaczęła ściągać bokserkę i oczy Dantego mało nie wyskoczyły.\n-Rozumiem- Powiedziałam i zaczęłam biec. Zdążyłam skoczyć, a ten dalej gapił się jak wół, na Zhalię. Uderzyłam się w czoło i pociągnęłam go za rękę. –Ty masz człowieku skakać, a nie patrzyć się na ludzi!.\n-Oj weź- Jęknął.\n-Pogapisz się w jak wrócicie do Wenecji.- Warknęłam.\n-Zmiana!- Krzyknął Vick. A ja zmierzyłam Dantego. Zamiast ciągnąc go na rozbierg pociągnęłam go na poręcze.\nNadeszła siła… Wszyscy leżeli na rolce pod drabinkami i ciupali brzuszki, Vitaly męczył mnie na trampie, a Vick liczył im.\n-Dwa pełne obroty- Powedział Vitaly, skoczyłam. Mówił mi co mam skakać, a ja bez zbednego zastanowienia to skakałam. W końcu powiedział, pad szpagatowy:\n-Co?- Zapytałam lekko zaskoczona.\n-To co słyszałaś- Uśmiechnął się szelmowsko. Jeszcze raz na niego spojrzałam by się upewnić, czy mówi serio. Ale skoczyłam.\n-Moje nogi!- Krzyknęłam, a wszyscy spojrzeli na mnie.\n-Szpagat poprzeczny- Uśmiechnął się.\n-Morderca!- Wrzasnęłm, ale skoczyłam.- Vick powiedz mu coś.- A ten cham tylko pokiwał przecząco głową. Aż w końcu zeszłam, a raczej spadłam na materac z trampoliny. Nogi mnie tak bolały że nie mogłam stać, nie mówiąc już o iściu.\n-Vitaly, debilu- Jęknęłam skólając się- A teraz nieś mnie do City!\n-Oj przestań- Vitaly machnął ręką. Dante kucną przy mnie.\n-Kurwa jak diabli- Warknęłam.\n-Deva, ktoś ci się do samochodu włamuje- Powiedział Vick.\n-Oż ten skurczybyk- Warknęłam wyglądając przez okno. Gdy obróciłam się do reszty zdając sobie sprawę że stoje na nogach. Dante stał z założonymi rękami, Vick i Vitaly patrzyli na mnie z uniesionym brwiami, a Lok pomagał iść Sophie. Która w końcu dostałą wycisk. Uśmiehcnęłam się.\n-Oj dobra- Powiedziałam wracając na halę. Zhalia złapała Dantego pod ramię i pociągnęła w strone trybun, śmiejąc się.\nWszyscy byli padnięci i ledwo się ruszali, Lok i Sophie od razu poszli do łóżek. Zhalia i Dante w następnej kolejności, a ja. A ja gdy wszyscy zniknęli i światło na górze zgasło, podeszłam do lodówki i wyciągnęłam jedną puszke piwa i wyszłam na taras. Musiałam się przewietrzyć, przed snem.\nNudna wiem, następna też mi nie wyszła, wena moja kochana poszła się jebać…\nScuza za błędy.\nWszystkich wizyt: 32946\nDante Zhalia Lok Sophie\nFanFiction Huntik (Ang)\nSzelma i Ja\nTeraz niebieska Galeria\nBLOG OFICJALNIE PRZENIESIONY NA WWW.HUNTIKOS.UBF.PL ZAPRASZAM SERDECZNIE


Fani ochronili dom Ringo Starra przed zburzeniem – Wiadomości Wprost\nDodano: 16 czerwca 2012, 14:26 / Zmieniono: 16 czerwca 2012, 14:26 0\nStarr (Richard Starkey) urodził się 7 lipca 1940 r. przy 9 Madryn Street, ale mieszkał tam ledwie przez kilka pierwszych miesięcy swego życia. Dom, w którym przyszedł na świat, nie wyróżnia się niczym szczególnym - to typowy jednopiętrowy budynek, z trzema sypialniami, bez podpiwniczenia. Od dłuższego czasu stoi zabity dyktą i jest upstrzony graffiti. Mimo to plany wyburzenia go zmobilizowały melomanów i lokalną społeczność, która zasypała protestami radę miejską Liverpoolu i wymusiła na niej zmianę oryginalnych planów. Władze miasta przystały na renowację i zachowają 16 dalszych, sąsiednich domów przy tej samej ulicy, co kosztować będzie 13,5 mln funtów.\n- Dom Ringo Starra to magnes dla fanów. To pamiątka z cegły i zaprawy murarskiej po zespole, który miał wielki wpływ na muzykę - stwierdził minister stanu ds. budownictwa Grant Shapps. - To także coś więcej niż historia muzyki. To przykład oddolnej inicjatywy społecznej dla ocalenia miejsc, które dla ludzi mają sentymentalne znaczenie - dodał.\nGrupa SMS (Save Madryn Street) przekonała Shappsa do renowacji domu Starra. Minister skutecznie interweniował u władz miejskich Liverpoolu, mimo że organizacja National Trust sprawująca pieczę nad architektonicznymi zabytkami uznała, że domu Starra nie warto ratować, bo nie odznacza się niczym szczególnym, a sam Starr mieszkał tam krótko. SMS sądzi, że renowacja powinna objąć 500 dalszych budynków przy sąsiednich ulicach, tzw. Welsh Streets, tak, by ocalić całe sąsiedztwo i w tym celu zabiega o fundusze. National Trust opiekuje się w Liverpoolu rodzinnymi domami Paula McCartney'a i Johna Lennona. Liverpool ma muzeum Beatlesów i replikę klubu The Cavern, w którym występowali. Rodzinny dom czwartego z Beatlesów George'a Harrisona (1943-2001) przy 12 Arnold Grove w Liverpoolu pochodzący z końca XIX w. jest wciąż zamieszkany.