Chłopiec z burzy i inne opowiadania - Thiele Colin | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nChłopiec z burzy i inne opowiadania (okładka miękka)\nThiele Colin Książki | okładka miękka\nUkochana opowieść milionów dzieci w Australii i na całym świecie po raz pierwszy wydana w Polsce. Ekranizacja z Geoffreyem Rushem w kinach już w styczniu 2019 roku!\nTłumaczenie: Górska Danuta, Ochab Janusz, Waliś Robert\nWłaśnie zrecenzowałem Chłopiec z burzy i inne opowiadania\nUkochana opowieść milionów dzieci w Australii i na całym świecie po raz pierwszy wydana w Polsce. Ekranizacja z Geoffreyem Rushem w kinach już w styczniu 2019 roku!Kilkuletni Michael mieszka z tatą w\n30-12-2018 o godz 21:19 przez: Anonim\n„Chłopiec z burzy i inne opowiadania” Colin Thiele stanowi zbiór staranne wyselekcjonowanych i dobranych według tajemniczego klucza opowiadań. Akcja w nich toczy się z wielkim stoickim spokojem i to nie ona jest w nich najważniejsza. Najważniejsi są młodzi bohaterowie, ich przeżycia, stosunek do otaczającego świata, a zwłaszcza zwierząt. To jest takie delikatne i piękne, niesamowicie czyste i nieskazitelne. Ci młodzi bohaterowie swoim postępowaniem i podejściem do życia zawstydziliby niejednego dorosłego. To od nich powinniśmy się uczyć życia, szacunku do drugiej osoby, głębokiej i bezinteresownej przyjaźni. Mnie w sposób szczególny zafascynowały dwa opowiadania: tytułowe „Chłopiec z burzy” i „Dwie beczki wody”. One są trzonem i godnym przedstawicielem całego zbioru. Mały chłopiec Paul, mieszkaniec Australii, podejmuje – z góry skazaną na porażkę – próbę pomocy rodzinie. Ojciec po wypadku został zabrany do szpitala, chłopiec postanawia swoimi zapałem i siłami wspomóc matkę w pracach. Ich ogromnym problem jest brak wody. Paul wraz ze swoim kucem Peterem wyruszając w długą i trudną podróż po pustyni w celu zdobycia wody. Bez wody nie ma życia. To najbardziej deficytowy towar. Jego posiadanie rozwiąże wiele problemów. Paul jest pełen optymizmu, uważa, że szybko się uwiną i jeszcze tego samego dnia będą z powrotem. Ale los lubi płatać figle. Ich wyprawa jest przerażająca, męcząca i z góry skazana na niepowodzenie. Ale Paul się nie poddaje, wierzy, że mu się uda. Czy rzeczywiście jego upartość i wytrwałość zwycięży? Czy jednak pustynna burza zniweczy jego plany i poniesie klęskę? A może Pan czuwa nad nim i jednak go wspomoże? „Paul nie zamierzał się poddać. Jeśli to była próba, zadanie dla jego ducha, a nie tylko zmęczonego i obolałego ciała, podejmie je. Dowiezie wodę albo zginie”. Postępowanie Paula jest przykładem wielkiej niezłomności, wiary w swoje możliwości, mimo, że wszelkie znaki na niebie wskazują, że będzie inaczej. To przekonanie o swojej mocy jest pięknym i godnym naśladowania wyrazem walki z samym sobą, ze swoimi słabościami. Uważam, że mimo poniesionej porażki jest to walka zwycięska. Ona dała mu lekcję na całe życie, lekcję, której się nigdy nie zapomina. Chłopiec z burzy zamieszkiwał odludne tereny z ojcem Tomem Odludkiem. Żyli biednie, z dala od ludzi, w małej utkanej z gałęzi chatce. Chłopiec był samotnikiem, stroniącym od wszelkiego zgiełku, w tym również od ludzi. Uwielbiał spędzać czas w towarzystwie zwierząt, wszystkie je chciałby przygarnąć do siebie. On je rozumiał, one mu się odwdzięczały drobnymi gestami. Drażnili go turyści i myśliwi polujący na zwierzęta, robiący im krzywdę. Pewnego dnia myśliwi zapolowali na ptaki, zabili duże ptaki, natomiast w gnieździe pozostały małe pisklęta. Pisklęta pelikanów. Chłopiec z burzy się nimi zaopiekował. Pielęgnował je starannie, dbał o nie, karmił je, miały najlepsze z możliwych warunki do dorastania. Pod jego skrzydłem wyrosły na piękne i okazałe ptaki. Najbardziej zaprzyjaźnił się z jednym z nich z Panem Persifalem. Wkrótce, jak ptaki podrosły, przyszedł czas na ich usamodzielnienie się. Chłopiec – z wielkim bólem – wypuścił je i one spokojnie odfrunęły w nieznane. Młody człowiek nie był w stanie ukryć smutki i łez. Żal ściskał mu serce, tak bardzo się z nimi zaprzyjaźnił i musiał się z nimi rozstać. Jednak wkrótce Pan Persifal powrócił do chłopca. Wspólna radość nie miała końca. Ptak odwdzięczył się chłopcu za okazywaną miłość, cierpliwość i bliskość. Jednak sielanka nie trwała długo. Czy jednak pelikan ponownie odleciał do swoich? A może to źli ludzie go skrzywdzili? Dalszy ciąg historii musicie poznać sami. Ten piękny i nad wyraz mądry zbiór opowiadań jest doskonałą lekcją nauki życia. Na przykładzie obcowania ze zwierzętami uczymy się miłości, przyjaźni i odpowiedzialności za tę drugą osobę. Dajemy jej poczucie bezpieczeństwa, azyl od złego, którego na tym świecie jest wkoło mnóstwo. Zwierzęta potrafią się odwdzięczyć za poświęcenie, chociaż tego nie powiedzą, ale doskonale to pokażą. Uczmy się od nich bezinteresowności, odpowiedzialności za drugą osobę, wzajemnej życzliwości i pokory. Mnie ta książka niesamowicie i dogłębnie wzruszyła. Mądrość z niej płynąca jest doskonałą lekcją nauki życia. Pokażmy, że można wyciągnąć dłoń do drugiej potrzebującej osoby, nie oczekując nic w zamian, nie bójmy się, więcej odwagi i serdeczności. Polecam ten subtelny i wzruszający zbiór opowiadań dla każdego, zarówno młodego, jak i dorosłego. Młody, dopiero wkraczający w dorosłe życie, dowie się, jakie wartości są bezcenne i ponadczasowe i być może weźmie sobie za wzór Chłopca z burzy. Natomiast dorosłym powtórka z podstawowych zasad współżycia między ludźmi też nie zaszkodzi. Sięgnij po tę książkę, ona Cię wzbogaci o bezcenne wartości! Ambros\n03-01-2019 o godz 11:19 przez: Kinga Łuczyńska\nPo pierwsze, przyznam że okładka tej książki mnie urzekła. To zdecydowanie jedna z najładniejszych książek w 2018 roku. Choć przyznam szczerze, że tytuł nie ma wiele wspólnego z okładką. Ta książka zawiera w sobie niesamowite i piękne opowiadania. Na początku myślałam, że ich dobór jest przypadkowy, ale z czasem kiedy zaczęłam je czytać, zauważyłam, że jednak te opowiadania pasują w pewien sposób do siebie. Są niezwykle oryginalne, bardzo mądre, dopracowane. Każde z tych historii uczy nas czegoś nowego, to na pewno. Od razu należy zwrócić uwagę na to, że są to bardzo krótkie historyjki, ponieważ na całość składa się dwieście piętnaście stron. Wśród nich możecie przeczytać takie opowiadania jak: Dwie beczki wody, Chłopiec z burzy, Wolna chata, O tym jak tata hodował drób, Muszelka, Złowiony. Na pierwszy rzut oka można zauważyć, że opowiadania te dotyczą głównie historii związanych z małymi chłopcami. W każdym z tych opowiadań występuje chłopiec. Bardzo ważne są relacje bohaterów w stosunku do otaczającego ich świata.Można powiedzieć, że jest to wyjątkowe i szczególne. W tych historiach nie ma pośpiechu, nie ma współczesnego biegu i gonitwy, całe tempo spowalnia, jest czas na zatrzymanie się i na refleksje. Bohaterowie mają czas na spostrzeżenie pewnych rzeczy, na wysnucie pewnych myśli, przemyśleń dotyczących poznawania świata i ogólnej sytuacji jaka istnieje akurat w konkretnym opowiadaniu. Najważniejsze jest jednak to w jaki sposób Ci młodzi bohaterowie podchodzą do problemów. Ja tutaj byłam pod ogromnym wrażeniem. Nie jest to przykład typowych dzieci XXI wieku, niegrzecznych i nieusuchanych. To wyjątkowe dzieci, które swoim zachowaniem, sposobem myślenia i ogólnie postawą, są w stanie zaskoczyć każdego. Można powiedzieć, że te osoby zachowują się jak dorośli. Ci młodzi bohaterowie przekazują nam - czytelnikom najważniejsze wartości, jakie w życiu występują - a mianowicie miłość, uczuciwość, szacunek. Według mnie najważniejsza w tych historyjkach była relacja z drugim człowiekiem, coś czego w ówczesnych czasach jak zwykle brakuje nam. Nie dość, że fabuła jak i bohaterowie nas zaskakują, i to bardzo w pozytywny sposób, to jeszcze styl w jakim te opowiadania zostały napisane. Czyta się je bardzo przyjemnie, dobór słów, pojęć i ogólnie całokształ jest zachowany na naprawdę bardzo wysokim poziomie. Według mnie zbiór tych opowiadań jest jednym z najlepszych jakie czytałam w moim życiu. Przyznam, że na początku nie byłam pewna czy przypadną mi one do gustu, może przez wzgląd na te tytuły, ale ostatecznie nie żałuję, ba jestem wręcz przeszczęśliwa, że jednak przekonałam się do tej książki. Polecam ją każdemu, zarówno młodszym jak i starszym czytelnikom. Ta pozycja zasługuje na uwagę i to zdecydowanie. Opis fabuły Paul, główny bohater opowiadania jest chłopcem, który nie miał normalnego dzieciństwa. Od najmłodszych lat musiał pomagać matce przy pracach, ponieważ ojciec był chory i trafił do szpitala. Najlepsze jest jednak to, że Paul nie zostawał zmuszany do tych prac, on po prostu sam chciał pomagać swojej mamie, po prostu czuł taką potrzebę. Oboje jednak mieli podstawowy problem, który nie pozwolił im kontynuować dalszych prac, a mianowicie brak wody. Paul podejmuje się wyzwania, wyrusza w trudną i niebezpieczną drogę, w poszukiwaniu wody. Nie jest ostatecznie pewien czy uda mu się osiągnąć zamierzony cel. Chłopiec jednak w głębi serca liczył, że będzie nieco łatwiej, ale trudna wyprawa okazuje się jeszcze trudniejsza niż przypuszczał, bo nigdzie nie może odnaleźć tak trudnej do zdobycia wody. Paul jest niesamowitym chłopcem pełnym wytrwałości i pewności w dążeniu do celu. Resztkami sił walczy i nie poddaje się. Postanawia sobie, że nie wróci do domu, dopóki nie zdobędzie wody. Kolejne z opowiadań dotyczy pewnego chłopca, który buduje bardzo silną więź ze zwierzętami, potrafi się z nimi porozumieć i dogadywać w każdej sytuacji. Nie będę tutaj przedstawiać każdej z historii, bo uważam, że nie oto tutaj chodzi. Uważam, że i tak należy się z nimi zapoznać i je przeczytać, bo są po prostu warte uwagi.\n30-01-2019 o godz 06:09 przez: Northman1984\nZ Australią w tle. Piękna opowieść o przyjaźni chłopca i zwierzęcia. Historia z przekazem na temat tego, co jest w życiu ważne, dobre i właściwe. A na dokładkę sporo emocji - zahaczających wprawdzie mocno o wzruszenie, ale tylko z gatunku tych właściwych wzruszeń ;) Colin Thiele to znany i ceniony pisarz australijski, rozpoznawalny jednak głównie na południowej półkuli. Nie dziwi więc poniekąd fakt, że to postać dosyć mało rozpoznawalna w Polsce - aż do teraz ;) Nie ma się co oszukiwać, że rozpoznawalność nazwiska nie będzie od teraz związana z ekranizacją "Chłopca z burzy", budujące jest jednak to, co Thiele ma w swoich książkach do przekazania. Nie bez powodu jego twórczość weszła do pewnego kanonu australijskiej literatury, a dla samego autora zaowocowała uhonorowaniem tytułem Kawalera Orderu Australii. "Chłopiec z burzy i inne opowiadania" (w zbiorze znajdują się bowiem jeszcze "Dwie beczki wody", "Wolna chata", "O tym, jak tata hodował drób", "Muszelka" i "Złowiony") ma w sobie takiego trochę trudnego do uchwycenia, ale wyczuwalnego ducha prawdziwej Australii: wielkie przestrzenie, pustynne krajobrazy wnętrza kontynentu, nieprzewidywalność przyrody, wolność dla człowieka, która okupiona jest jednak ciągłym zmaganiem się z siłami natury i przewrotnością losu. Lokalizacja odległa od europejskiej, jednak tematyka w pewien sposób uniwersalna - przyjaźń, miłość, wierność, lojalność, wartość pomagania sobie nawzajem, budujące przykłady zaczerpnięte z historii, które śmiało mogły mieć rzeczywiście miejsce. Przyjemnie się to wszystko czyta i absolutnie nie dziwi to, że Thiele został w dalekiej Australii tak bardzo doceniony. Sam "Chłopiec z burzy", jako się rzekło, to historia przyjaźni chłopca i zwierzęcia. Dokładnie pelikana, uratowanego przez chłopaka jako pisklę, który porzuca wolność i wybiera przyjaźń z człowiekiem. Pan Parsifal (tak bowiem pelikan ma na imię) będzie miał okazję spłacić swój dług, nie zdradzę jednak w jaki sposób ;) Opowieść jest po prostu urocza. Bardzo pozytywna, pełna takiego trochę może i "naiwnego dobra", jednak dobro w takim wydaniu jest szalenie ważne, to o nim bowiem zapominamy w naszej codzienności najczęściej. Thiele próbuje o tej wartości przypomnieć i bardzo dobrze mu to wychodzi. Ekranizacja książki w kinach, więc - poza zachęcenia do lektury - nie pozostaje nic innego, jak zaprosić Was także do kina :) Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz recenzencki. https://cosnapolce.blogspot.com/2019/01/chopiec-z-burzy-i-inne-opowiadania.html\n04-02-2019 o godz 12:14 przez: rudy lisek czyta\nKażdy z nas ma swoje ulubione bajki czy opowiadania z dzieciństwa,do których chętnie powracamy.”Chłopiec z burzy i inne opowiadania”to klasyczna australijska powieść napisana przez Colina Thiele,którą pokochały miliony dzieci na całym świecie.Jest to zbiór sześciu,krótkich historii,gdzie bohaterami są dzieci a akcja toczy się w pięknej i gorącej Australii.Lektura wywołuje szereg emocji. Jednocześnie jest radosna,smutna,zabawna i wzruszająca. Głównym wątkiem powieści jest oczywiście przyjaźń oraz została tu ukazana więź między człowiekiem a naturą. Opowiadania są proste,mądre i przesłaniem,a takie lubię najbardziej 😉By zostały na dłużej w naszej pamięci przeznaczone są one dla starszych dzieci, powyżej 8 lat. . Tytułowy”Chłopiec z burzy”to wyjątkowa pozycja o silne prawdziwej przyjaźni, która narodziła się między małym chłopcem a pelikanem.Kilkuletni Michael mieszkający z tatą nad brzegiem oceanu w starej chacie odnajduje pewnego dnia trzy malutkie pelikany.Z jednym z nich,któremu daje na imię Pan Parsifal, rodzi się coś niezwykłego.Nadszedł dzień,w którym ptaki podrosły i czas było się z nimi pożegnać.Chłopiec z wielki smutkiem je wypuścił,by mogły się usamodzielnić i dorosnąć.Jednak wkrótce Pan Persifal powrócił znów do swojego chłopca.I tak o to rozpoczęła się ich niezwykła przygoda, a dalszy ciąg historii musicie poznać sami. . Dziękuje @wydawnictwoalbatros za egzemplarz tej książki,a teraz z wielką przyjemnością obejrzę ekranizację😁 https://www.instagram.com/rudy_lisek_czyta/\n11-01-2019 o godz 09:21 przez: biblioteczka_justyny\nKsiążka "Chłopiec z burzy" to 6 różnych opowiadań, które dzieją się w Australii. Każde z tych opowiadań przekazuje nam prawdę o naturze i prawdę o człowieku. O uporze i dumie człowieka, które mogą pomagać, ale i zaprowadzić do zatracenia, nawet, gdy cel jest szczytny, bo w życiu trzeba wiedzieć, kiedy odpuścić ("Dwie beczki"). O tym, że natura daje nam potrzebne, jak również piękne rzeczy, jednak potrafi być też okrutna i zabrać nam coś/kogoś cennego ("Muszelka"). O przyjaźni i więzi między zwierzętami i ludźmi, o wzajemnej pomocy i wsparciu w wymiarze praktycznym, ale i emocjonalnym oraz niewymownej głupocie, szczególnie ze strony kłusowników ("Chłopiec z burzy"). O tym, że natura potrafi walczyć o życie i przetrwanie, a duma i pycha ludzka niejednokrotnie może doprowadzić do zguby. Czasem warto schować dumę do kieszeni i poprosić o pomoc. "Pycha zawsze poprzedza upadek!" ("Złowiony"). O tym, że nie wystarczy tylko chcieć zarobić na naturze i to po najmniejszej linii oporu, ale z szacunku do niej powinno się też chcieć dowiedzieć jak działa i funkcjonuje, co jej pomaga, a co szkodzi ("O tym, jak tata hodował drób"). Jest też historia o nastolatku i jego perypetiach, gdy zostaje sam w domu i to 13. w piątek 🙈 ("Wolna chata")\n16-01-2019 o godz 10:30 przez: Agnieszka Płatek\nKilkuletni Michael mieszka wraz z ojcem nad brzegiem oceanu w Australii. Pewnego dnia podczas zabawy na plaży ratuje on trzy osierocone pelikany. Ptaki znalezione w gnieździe, pod opieką chłopca wyrastają na przepiękne i silne stworzenia. Tak właśnie rozpoczyna się historia przyjaźni pomiędzy chłopcem a pelikanem. "Chłopiec z burzy" to zbiór sześciu opowiadań w których głównym wątkiem jest przyjaźń. Historie momentami są bardzo zabawne, jednak są przede wszystkim źródłem wiedzy- każde opowiadanie kończy się pięknym morałem. Wszystkie opowieści łączą się ze sobą w magiczny sposób. Książka jest niesamowita, każdy powinien ją przeczytać. Nie mogę w to uwierzyć, że "Chłopiec z burzy" to bestseller w Australii od kilku pokoleń a ja dopiero się o niej dowiedziałam. Moim skromnym zdaniem wszystkie te opowiadania powinny zasilić listę lektur szkolnych w naszym kraju. Jeśli jednak to się nie stanie- będę czytała je swoim dzieciom, kiedy będą starsze. Historie są mądre, proste, wzruszające, łapiące za serce. Mogą młodego, jak i starszego czytelnika wiele nauczyć. Polecam każdemu, kto ceni sobie dobrą i mądrą lekturę, która zostanie w pamięci na dłużej.\n20-02-2019 o godz 18:35 przez: BarbaraAndHerBooks\nNie czytam zbyt często opowiadań, ale po „Chłopca z burzy i inne opowiadania” Colina Thiele zdecydowanie warto sięgnąć. Książka zawiera 6 opowieści, których akcja rozgrywa się w Australii. Z każdej z nich możemy nauczyć się czegoś ciekawego, np. tego, że człowiek jest bardzo mały wobec natury i jej żywiołów. Mi najbardziej ze wszystkich podobało się oczywiście tytułowe opowiadanie o przyjaźni chłopca – Michaela, który uratował pisklę pelikana i nazwał go Persifal. Ptak zrezygnował dla niego z wolności i pewnego dnia spłacił dług wdzięczności za uratowanie mu życia. W książce znajdziemy również zabawne opowiadania, takie jak „Wolna chata”, w której na nastolatka, który nie wierzy w piątek 13-tego spadają tego dnia wszystkie możliwe katastrofy. Poza tym komiczne jest również opowiadanie pt. „Złowiony” o walce człowieka z rybą. Świetnie się przy nich bawiłam. Ten zbiór opowiadań teoretycznie jest skierowany do dzieci, które również są ich bohaterami, ale według mnie jest on bardzo uniwersalny i idealny dla czytelnika w każdym wieku. Opowiadania bowiem są proste, mądre, a każde zawiera jakieś przesłanie.\n17-01-2019 o godz 12:13 przez: czytanienaplatanie\n„Chłopiec z burzy" i inne opowiadania, to cudownie klimatyczne historie z Australią w tle, przekazujące ponadczasowe wartości jakimi są przyjaźń, respekt przed siłami natury i determinacja w starciu z nimi. Niektóre wzruszają do łez, jak choćby tytułowy "Chłopiec z burzy", mówiący o prawdziwej przyjaźni dziesięcioletniego Michaela z osieroconym pelikanem Panem Parsifalem, czy "Muszelka", w której człowiek nie docenia sił władających naturą. Inne bawią, jak "Wolna chata", gdzie na młodego Jima spada cały pech piątku trzynastego, czy "Złowiony" o komicznej walce człowieka z rybą. Opowiadania są dedykowane dzieciom i właśnie one są w przewadze ich bohaterami, jednak moim zdaniem wzruszą każdego. Mądre, proste i z przesłaniem. Moje serce skradła też okładka. Wystarczy na nią spojrzeć i od razu robi się cieplej na duszy.\n23-01-2019 o godz 11:25 przez: katarzyna stepien\nChłopiec z burzy i inne opowiadania📚 Zbiór 6 zupełnie rożny opowiadań, które łączy ze sobą to iż każde niesie jakieś przesłania, morał, ze wszystkich można wyciągnąć jakieś wnioski. Jedne śmieszne, inne przerażajace i wzruszające, wszystkie piękne i pouczające!! Uczą miłości, pokory, przyjaźni. Jeśli miała bym wybrać jedno które zostanie w mojej pamięci na długo jest to opowiadanie „chłopiec z burzy” ( jest również jego ekranizacja ) Michael mieszka z tatą w małej chatce nad brzegiem oceanu. Pewnego dnia ratuje życie trzem pelikanom. Pisklęta pod jego opieką wyrastają na piękne ptaki. Cudowny, wzruszający przykład czystej przyjaźni jaka zrodzi się między człowiekiem a zwierzęciem 😊 Gorąco polecam i zachęcam do przeczytania !!!\n14-01-2019 o godz 08:57 przez: jakprzezokno\nCudowne opowiadania o przeróżnych, czasem niekoniecznie pozytywnych zakończeniach, które uczą pokory, miłości i rozsądku. Moralizatorskie, ciekawe, momentami przejmujące, gdzie do głosu przede wszystkim dochodzą dzieci. Tytułowy Chłopiec z Burzy to drugie z kolei opowiadanie, na podstawie którego nakręcono film. Wszystkie historie chwytają za serce, pomagają zrozumieć trudy życia i niekoniecznie pozytywne jego aspekty. Chociaż nie przepadam za opowiadaniami te przeczytałam z niemałą przyjemnością. Do tego należy dodać piękny język, przejmujące, łamiące momentami serce wydarzenia omamy gotowe cudowne opowiadania.\n22-02-2019 o godz 12:00 przez: Patrycja Maciuga\nNiestety ale się zawiodłam. Po przeczytaniu opinii kupiłam książkę. Pierwsze opowiadanie najnudniejsze bo przez ile stron można czytać jak chł;opiec wraz z koniem ciągną beczki. Opowiadanie ma 86 stron i strasznie nudne. Na szczęcie tytułowe opowiadanie bardzo ciekawe. Niestety jak dla mnie kolejne krótkie i smutne, jedno nieco smieszne ale szału nie ma. Załuję ze kupiłam bo mogłam kupić inną książkę. Dodam ze syn przeczytał tylko tytułową a na reszte odpowiedział "ciągle te opisy,nuda".\n29-01-2019 o godz 11:38 przez: Anonim\nPrzeczytaliśmy książkę wspólnie z dziećmi. Najbardziej podobało się nam opowiadanie tytułowe, opisujące piękno morza i cudowność rezerwatu. Moje dzieci pokochały Pana Parsifala jak chłopiec z burzy. I razem z nim przeżywały wszystkie przygody. Z zapartym tchem słuchały o pomocy rybakom i ze łzami w oczach o strzale myśliwych. Książka pozostaje w sercu na długo i zawsze można po nią sięgnąć żeby przeczytać kolejne opowiadanie. Oczywiście wybieramy się obejrzeć film.\n15-03-2021 o godz 02:16 przez: Loretta Grabowska\nCiekawy film i książka pewnie też. Zawsze jest pewna różnica między filmem, a treścią. Mam nadzieję, że te negatywne komentujący zrozumieli sens całego wątku- czym jest prawdziwa przyjaźń i jaki ma wpływ na nasze życie. Chłopiec też przeżył śmierć bliskich osób: mamy i siostry, potrzebował przyjaciela, żeby tym smutkiem i pustką po stracie bliskich nie obarczać ojca. Piękne i zarazem wzruszające opowiadanie. ;)\n19-08-2019 o godz 07:45 przez: ANNA WĘGRZYN\nKsiążka jest zbiorem kilku opowiadań. Język jest trudny, całość ciągnie się okropnie. Dla 11-latka czytanie jej było nudnym zajęciem. Spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Nieudany zakup.\n17-01-2019 o godz 15:27 przez: Krystyna Bołtruszko\nWzruszająca opowieść o chłopcu,ale nie tylko...piękne opowiadania dla dzieci,ale i dla dorosłych. Polecam lekturę!\n13-04-2020 o godz 15:46 przez: Anonim\nTa książka jest najgorszą książką jaką przeczytałam.Serdecznie nie polecam\n29-05-2019 o godz 01:06 przez: Anonim\nksiążka dużo lepsza niż film ,warto przeczytać polecam 5/5.\n21-05-2019 o godz 20:34 przez: Anonim\nwzruszające opowiadania dla każdego nastolatka, polecam\n12-02-2019 o godz 15:51 przez: Anonim\n09-12-2019 o godz 14:02 przez: Anna


GameLand | Dobre gry planszowe online\nKalambury mini ALEX – kalambury dla najmłodszych i nie tylko?\n6 listopada 2019 Fajna gra, Planszówki, Tappi i Poziomkowa Przygoda 0 komentarzy\nKalambury mini ALEX to wersja kalambur dostosowana do najmłodszych. Gra ta pozwoli bawić się w kalambury dzieciom, które nie potrafią jeszcze czytać. Co powinniśmy wiedzieć o tym produkcie, chcąc zafundować taką rozrywkę najmłodszym?\nKalambury mini ALEX – co to za gra?\nKalambury mini ALEX to gra, w której hasła do kalambur przedstawione zostały nie w formie tekstu, a w postaci obrazków. Dzięki temu gra dopasowana jest do najmłodszych odbiorów. Jednak chociaż producenci wykonali taki “ukłon” w stronę młodszych dzieci, to zaznaczają też, że dorośli wcale nie muszą być z zabawy wykluczeni. Gra ta wciąż może pełnić rolę gry familijnej, po którą warto sięgnąć, jeżeli mamy w rodzinie czy wśród znajomych jakieś maluchy, które chcemy uwzględnić w zabawie.\nKalambury mini ALEX – co znajdziemy w pudełku z grą?\nGra kalambury mini ALEX zawiera:\npionki do gry (2 sztuki)\nNa kartach zawartych w grze możemy znaleźć rysunki przedstawiające osoby, zwierzęta, a także czynności. W zależności od tematu karty podzielono na trzy kolory. Przedmioty oznaczone są kolorem zielonym, osoby/zwierzęta czerwonym, a czynności niebieskim. Warto zaznaczyć, że różnorodność obrazków przedstawiających wszystkie te kategorie jest bardzo duża (w grze można znaleźć tak narysowanego diabła, jak i klauna), co tylko wzbudzić powinno ciekawość wśród grających, bo postaci, przedmioty i czynności nie są podobne i powtarzalne.\nZarówno plansza, jak i pionki oraz klepsydra mają proste, ale żywe, intensywne kolory, powinny więc przykuć uwagę młodszych dzieci.\nGra przeznaczona jest dla dwóch drużyn. W grze odnajdą się dobrze dzieci od 5 lat. Ze względu na mały rozmiar gra idealnie nadaje się do zabrania w podróż. Grę można też z łatwością zabrać ze sobą do znajomych, bo zmieści się nawet w niewielkiej torbie/plecaku.\nKalambury mini ALEX – jak przebiega gra?\nAby grać w Kalambury mini ALEX należy podzielić się na dwie drużyny. Celem każdej z drużyn jest odgadnięcie jak największej liczby obrazków pokazywanych przez graczy z drużyny przeciwnej. To jakie przedmioty/czynności/osoby lub zwierzęta stara się pokazać osoba z danej grupy, zależne jest od tego, co dana grupa wylosowała, na co wypadło, gdy przesunięto pionkiem po planszy o wyrzuconą liczbę oczek. Każda drużyna ma na odgadnięcie prezentowanej zagadki określony czas.\nJeżeli chcemy zaangażować wszystkich w rodzinie czy gronie znajomych (w tym mniejsze dzieci) w jakąś kreatywną aktywność, wybór gry kalambury mini firmy Alexander może okazać się wyborem bardzo dobrym.\nObraz autora taniaksiazka.pl\nSuperfarmer – gra dla każdego\n5 listopada 2019 Fajna gra, Planszówki, Superfarmer 0 komentarzy\nJeżeli szukasz kreatywnego sposobu na miłe spędzenie czasu z najbliższymi, koniecznie sięgnij po grę Superfarmer. Gra karciana to kompaktowa, podróżna wersja klasycznej planszówki autorstwa polskiego matematyka Karola Borsuka, która pierwotnie ukazała się już w 1943 roku jako ”Hodowla zwierzątek”. Ta prosta, ładna i kolorowa pozycja, od samego początku cieszyła się ogromną popularnością i nadal regularnie ląduje na stołach graczy. Obecnie publikowana jest ona przez Wydawnictwo Granna. ”Superfarmer” ma fanów zarówno wśród młodszych, jak i starszych graczy. Pozwala on na rozgrywkę od 2 do 6 osób. Sugerowany wiek graczy to minimum 6 lat, jednak dzięki prostym zasadom także młodsze dzieci doskonale bawią się przy tej pozycji.\nW grze karcianej ”Superfarmer” uczestniczące w rozgrywce osoby wcielają się w właścicieli gospodarstwa. Ich zadaniem będzie skompletowanie zestawu zwierzątek, składającego się z co najmniej jednego konia, krowy, świni, owcy oraz królika. Zadanie to nie będzie łatwe, ponieważ w okolicy czają się wygłodniały lis oraz groźny wilk. Aby się przed nimi ochronić, farmerzy będą musieli przygarnąć małego, lub większego psa. Ich obecność w zagrodzie sprawi, że mieszkające w gospodarstwie będą czuć się bezpiecznie, co przełoży się na wzrost ich liczebności i przybliży gracza do upragnionego zwycięstwa.\nW grze ”Superfarmer” gracze rzucają dwoma dwunastościennymi kostkami. Na ich bokach znajdują się symbole różnych zwierząt. Jeśli graczowi uda się wyrzucić parę tego samego gatunku, pojawia się ono w gospodarstwie. Farmerzy mogą liczyć na łut szczęścia, a także wymieniać zwierzęta z głównym stadem. Na kostkach występują także symbole lista oraz wilka. Przed utratą zwierząt po wizycie pierwszego z drapieżników chroni mały pies. Aby zabezpieczyć się przed wilkiem, należy posiadać dużego psa. Pierwsza osoba, która skompletuje stado zwierząt posiadające przynajmniej jednego przedstawiciela każdego gatunku, zostaje zwycięzcą gry.\nSuperfarmer. Gra karciana dzięki prostym zasadom doskonale nadaje się nawet dla najmłodszych dzieci (https://www.taniaksiazka.pl/superfarmer-gra-karciana-granna-p-511320.html). Kolorowe, zabawne grafiki cieszą oko. Wszystkie elementy gry są wysokiej jakości, dzięki czemu jest ona wytrzymała i nadaje się do użytku przez młodszych graczy. ”Superfarmer” zapewnia doskonałą rozrywkę, ale pozwala też dzieciom na ćwiczenie umiejętności liczenia. Dodatkowo rozwija spostrzegawczość. Zagrożenie wynikające z możliwości wylosowania drapieżnika sprawia, że rozgrywka jest niezwykle emocjonująca.\nNakładem Wydawnictwa Granna ukazały się także inne wersje gry:\n”Super Farmer De Lux”\n”Super Farmer & Koza”\n”Super Farmer z Rancha”\nMiasto w dużym pudełku\n4 listopada 2019 Carcassonne Big Box, Fajna gra, Planszówki 0 komentarzy\nCarcassonne Big Box jest zbiorczym wydaniem jednej z najpopularniejszych gier planszowych ostatnich lat. Spoglądając na grafikę na opakowaniu, już na pierwszy rzut oka można się domyślić, że jest to gra strategiczna, polegająca na budowaniu średniowiecznego królestwa.\nOtwieramy Big Box\nKupując grę otrzymujemy solidne pudełko sporych wymiarów, zawierające wkładkę z przegródkami na różne typy pionków, żetonów i kafelek potrzebnych do rozgrywki. Big Box zawiera elementy podstawowej wersji gry oraz aż jedenastu rozszerzeń, z których siedem jest niedostępne poza zestawem:\nMaszyny latające (dostępne tylko w Big Box),\nPromy (dostępne tylko w Big Box),\nKurierzy (dostępne tylko w Big Box),\nKopalnie złota (dostępne tylko w Big Box),\nMag i wiedźma (dostępne tylko w Big Box),\nBandyci (dostępne tylko w Big Box),\nKręgi w zbożu (dostępne tylko w Big Box).\nPoza instrukcją, w pudełku znajdziemy kartonowe płytki różnego rodzaju terenów – bardzo urozmaicone ze względu na ilość dodatków, i drewniane figurki (między innymi figurki reprezentujące graczy, bandytów, podwładnych, opatów czy świnie).\nZgodnie z informacjami zamieszczonymi na opakowaniu, Carcassonne jest grą przeznaczoną dla dwóch do sześciu graczy, w wieku od siedmiu lat. Przeciętny czas rozgrywki opisany na pudełku to od 30 do 180 minut, trudno jednak uwierzyć, że możliwe jest dokończenie pełnej gry w takim czasie przy założeniu, że gramy wykorzystując wszystkie dodatki.\nGłówna zasada gry wydaje się prosta, chodzi o rozbudowę terenów za pomocą wylosowanych płytek. Dopasowywanie do siebie płytek, a następnie zdobywanie powstałych w ten sposób łąk, dróg czy zamków odbywa się zgodnie z regułami szczegółowo opisanymi w instrukcji. Poszczególne dodatki wprowadzają do gry ciekawe urozmaicenia, a wszystko odbywa się w klimacie inspirowanym prawdziwym francuskim miastem Carcassonne. W przypadku planszowego miasta, o zwycięstwie gracza niekoniecznie przesądza skupienie się na rozbudowie fortyfikacji i miast. Każdy zajęty element i zastosowane rozwiązanie wpływają na ostateczną punktację, więc ostateczne podsumowanie punktacji może sporo namieszać w wynikach. Z pozoru niewinne układanie kafelek usatysfakcjonuje zatem każdego zaprawionego w bojach miłośnika gier strategicznych.\nDlaczego wybrać tę grę?\nCarcassonne Big Box, dzięki ilości dodatków które zawiera, daje niesamowitą ilość wariantów rozgrywki. Przejrzyste zasady gry, niezależnie od wieku, doświadczenia i wymagań graczy, zapewnią długie godziny rozrywki przy wspólnym stole. Nie bez powodu jest to gra, która doczekała się wielu dodatków i została wielokrotnie nagrodzona.\n© 2019 GameLand. All rights reserved.


Miłość to również proces intelektualny / Ona i on\nMiłość to również proces intelektualny\n28.06.2012 10:53, aktualizacja 19.10.2012 16:57\nPłomienna miłość uaktywnia w mózgu również obszary zawiadujące wyższymi funkcjami umysłowymi (fot. Dustin Diaz / flickr.com)\nZOBACZ WIĘCEJ 9 sposobów na dojrzałą i prawdziwą miłość Okradziono cię z pragnienia wielkiej miłości? Małżeństwo obniża poziom stresu Nie ma rodziców idealnych! Mądra miłość Prawdziwa miłość nie uznaje dróg na skróty Nie ma trudności, której nie pokona Nie musisz posiadać tego, kogo kochasz\nW mózgach zakochanych uaktywniają się nie tylko struktury związane z odczuwaniem przyjemności i euforii, ale też obszary odpowiedzialne za procesy intelektualne - wynika z analizy amerykańskiej psycholog i neurolog prof. Stephanie Ortigue.\nAby sprawdzić jakie struktury mózgu aktywują się pod wpływem miłości prof. Ortigue z Uniwersytetu Syracuse razem z kolegami przeanalizowała wyniki badań dotyczących aktywności mózgu różnych osób w odpowiedzi na bodźce związane z ukochaną osobą, np. zdjęcie jej twarzy. W doświadczeniach wykorzystano technikę obrazowania mózgu o nazwie funkcjonalny rezonans magnetyczny (fMRI).\nAnaliza potwierdziła, że gdy się zakochujemy w naszym mózgu aktywną pracę podejmują podkorowe struktury wchodzące w skład tzw. układu nagrody, dzięki któremu odczuwamy przyjemność i euforię i przez który w dużym stopniu jesteśmy skłonni popadać w uzależnienia. Jego funkcja jest regulowana przez neuroprzekaźnik o nazwie dopamina, a także przez oksytocynę, określaną jako hormon miłości. Układ regulowany przez dopaminę wpływa m.in. na naszą motywację do łączenia się w pary.\nOkazało się jednak, że płomienna miłość uaktywnia w mózgu również obszary zawiadujące wyższymi funkcjami umysłowymi, jak świadomość siebie i własnego ciała, uwaga czy przetwarzanie informacji istotnych społecznie. Praca prof. Ortigue wykazała również, że różne rodzaje miłości mogą aktywować nieco odmienne obszary mózgu. Miłość bezwarunkowa, np. matki do dziecka, specyficznie aktywuje obszary istoty szarej śródmózgowia wokół wodociągu mózgu (w skrócie PAG).\nZdaniem badaczki, wyniki te wskazują, że miłość nie jest tylko podstawową emocją. W przyszłości mogą one przyczynić się do opracowania modelu sieci nerwowych zaangażowanych w odczuwanie różnych rodzajów miłości. Dzięki niemu można będzie z kolei opracować lepsze metody pomocy osobom z problemami seksualnymi lub udoskonalić metody terapii małżeńskiej.\n- Identyfikując obszary mózgu pobudzane przez uczucie miłości, lekarze i terapeuci będą mogli lepiej zrozumieć ból nieszczęśliwie zakochanych - tłumaczy badaczka. Jak przypomina, nieszczęśliwie ulokowane uczucia mogą być przyczyną silnego stresu, a nawet depresji.\nTagi: miłość, miłość i intelekt, zakochanie, dopamina, oksytocyna, rodzaje miłości, emocje\n~RP 21:18:09 | 2012-10-25\nA ja mysle, ze to bardzo ciekawe, co sie dzieje w mozgu gdy doswiadczamy roznych uczuc, takze milosci czy zakochania. Kochani komentatorzy, troche wiecej otwartosci i serca i umyslu :-) Moze te badania przyczynia sie do naukowego udowodnienia, ze pokoj i milosc sa lepsze od wojny i nienawisci. A skoro bedzie to stwierdzone przez naukowcow, jakby nie bylo kaplanow dzisiejszych czasow, to moze przeniknie to wreszcie do swiadomosci ludzi. I wszystkim bedzie sie zylo lepiej. Pozdrawiam cieplutko.\n~Nika 10:25:21 | 2012-06-29\nA mnie niepokoi kombinowanie z wpływaniem na uczucia ludzi poprzez ingerencję na poziomie neuronów (sieci neuronowe)…. to mi wygląda na manipulowanie człowiekiem na dokładkę bez solidnych naukowych przesłanek (tu się zgadzam z ~ ...) i bez możliwości przewidywania skutków takich ingerencji.\nSwoją drogą zawsze myślałam, że ludzie zakochani tracą intelekt no i jak mi się zdaje to akurat jest nagminie empirycznie udowadniane… :-))\n~... 18:53:36 | 2011-08-01\nCzyżby twórcze rozwinięcie badań behawiorysty niejakiego Iwana Pietrowicza Pawłowa ? ( http://pl.wikipedia.org/wiki/Iwan_Pawłow ). Według behawioryzmu praktycznie każde zachowanie może być rozumiane jako efekt nabywania uwarunkowań. Tutaj widać, że także sfera uczuć wyższych jaką jest miłość podlega wg. Stephanie Ortigue tym samym warunkowaniom, co ślina u psa Pawłowa. Ot, kolejna próba redukcji czysto ludzkich aktów (tutaj miłość) do obszaru bodźców i odruchów warunkowanych. Mała profanacyjka ?\nPsychologia (tutaj połączona z neurologią), to bardzo często taki modny, współczesny szamanizm o bardzo słabiutkich podstawach metodologicznych, gdzie praktycznie pleść można dowolne bzdury. Przy tym, subiektywizując i relatywizując, niebezpiecznie odrywa człowieka od realnej rzeczywistości i pozbawia go solidnie obiektywnego fundamentu poznawczego. Może to być - i b. często jest (!) - jednym z głównych powodów kryzysu wiary i całej współczesnej cywilizacji opartej na grecko-łacińskiej tradycji.\n~Mmm 15:17:35 | 2011-08-01\nSłusznie i naukowo ~per... :)\n~per... 09:07:55 | 2011-08-01\n"... nieszczęśliwie ulokowane uczucia mogą być przyczyną silnego stresu, a nawet depresji."\nNo właśnie, o tym powinno się mówić już dzieciom, by wiedziały w przyszłości iż lokowanie swych uczuć to nie zabawa jak często niestety pokazują ogłupiające filmy w TV. Filmy te często pokazują iż rozstania, seks z niemalże każdym i rozwody to takie błahostki, nad którymi przechodzi się jak gdyby nic i spokojnie się żyje dalej - a to jest jedno wielkie kłamstwo. Człowiek to istota bardzo wrażliwa, nauka już stwierdza, że rozstania i rozwody pod względem psychicznego ich przeżywania są najgorszym wydarzeniem w życiu dla człowieka, gorszym od śmierci kogoś bliskiego.\n~jacekmi 22:38:45 | 2011-07-31\nCo masz na myśli pisząc, że badania zwyciężają naukę Chrystusa?


Dyskusje www.japonia.org.pl • Zobacz wątek - WARSZTATY TEATR NO, AIKI, SZTUKA MIECZA z MASATO MATSUURA\nTeraz jest poniedziałek, 14 czerwca 2021, 07:30\nWARSZTATY TEATR NO, AIKI, SZTUKA MIECZA z MASATO MATSUURA\nTytuł: WARSZTATY TEATR NO, AIKI, SZTUKA MIECZA z MASATO MATSUURA\nNapisane: wtorek, 3 listopada 2009, 20:58\nDołączył(a): wtorek, 3 listopada 2009, 20:33\nz Masato Matsuura\nAIKI JU JUTSU,\n(IAI, NITEN, SHINKAGE RYU)\n4, 5, 6 grudnia, Poznań\nUrodzony w 1965 roku w Takarazuka (Japonia), Masato Matsuura w wieku lat 18 rozpoczął naukę teatru Nō, a w wkrótce potem został osobistym uczniem (uchi dechi) jednego z najsłynniejszych mistrzów - Tetsunojo Kanze VIII. W latach późniejszych studiował również współczesne formy teatru.\nRównolegle zajmował się sztukami walki m.in. Karate, Hokshin Ito Ryu, Kendo z czasem jednak skłonił się ku bardziej subtelnym według niego formom. Dziś Masato Matsuura jest mistrzem Aikijujutsu–Daito ryu i sztuki miecza Niten, Shinkage ryu i Iai - która z resztą już w epoce Edo była źródłem inspiracji dla teatru Nō.\nPołączenie trzech najważniejszych dla Masato Matsuura technik (Nō, sztuka miecza, Aiki ju jutsu wspartych o ćwiczenia tai chi i qi gong) ma służyć poszukiwaniu samych podstaw ruchu, świadomej pracy z ciałem i energią, co odgrywa rolę zarówno w doskonaleniu ekspresji aktorskiej jak i w sztukach walki.\nTeatr Nō – uczy sposobu przemieszczania się i wzmacnia pionową oś ciała.\nAiki – kultywuje gibkość i płynność ruchów\nSztuka miecza – pozwala zrozumieć rolę siły ciążenia\nOd kilku lat Masato Matsuura mieszka w Paryżu gdzie założył szkołę SAYU Les deux spirales, (http://lesdeuxspirales.free.fr).\nProwadzi seminaria i warsztaty w wielu ośrodkach teatralnych i na festiwalach we Francji i Belgii i okazjonalnie w innych krajach (Bośnia i Hercegowina, Portugalia, Polska, Rumunia, Włochy...) oraz master class dla trenerów Aikido. Bywa również zapraszany na prezentacje sztuki miecza m.in. do Libanu.\nUczestniczył w spektaklach teatru klasycznego i współczesnego w Japonii (Matsukaze Hideo Kanze) i Europie gdzie współpracował z grupą Companie des Lucioles. Reżyseruje własne spektakle i współpracuje z zespołem muzyki barokowej Ausonia Ensemble.\nWarsztaty są skierowane do wszystkich.\nZapraszamy zarówno tych, którzy od wielu lat pracują na scenie, zajmując się tańcem czy aktorstwem, sztukami walki jak i tych, którzy rozpoczynają swoje działania na tym terenie.\nA k t o r s t w o i T a n i e c\nPoznanie fundamentalnych technik aktorskich klasycznego teatru Nō (krok suriashi, taniec aktora-lalki, gra maską, posługiwanie się wachlarzem) i spokrewnionych z nim aïkijujutsu oraz sztuki samurajskiego miecza pozwalają na bardziej umiejętne wykorzystanie ciała na scenie, wzmocnienie ekspresji gestu, zrozumienie sztuki dominacji aktora nad przestrzenią pomiędzy nim a publicznością.\nS z t u k i w a l k i\nDoświadczenie zdobyte w sztukach walki może zostać wzbogacone o metody służące wewnętrznemu doskonaleniu danego stylu. Praca Masato Matsuury skupia się na esencji sztuk walki niezależnie od jej form (Aikido, Iaido, Tai Chi, Karate...) Cel nie leży w spektakularnym efekcie wizualnym, a nauka nie polega na imitacji form. Pracujemy nad budowaniem osi ciała i równowagi koniecznych dla wykorzystywania grawitacji, a także pracy nad gibkością i płynnością ruchów w zrelaksowanym ciele.\nP r a c a z i n s t r u m e n t a m i i g ł o s e m\nMasato Matsuura proponuje pracę nad odpowiednią postawą ciała co pozwala na świadome angażowanie go w grę na instrumentach. Poprzez wybrane ćwiczenia tai chi, qi gong, aikijujutsu pracujemy nad ruchem, który nie rodzi się z napięć mięśniowych, ale poprzez pobudzenie wewnętrznych ruchów w ciele. Budujemy oś i środek ciężkości, harmonizujemy całe ciało, pracujemy nad rolą świadomego wykorzystania oddechu, co pozwala muzykom na osiągnięcie większej precyzji, szybkości, ale również nadaje inną jakość ekspresji granych utworów.\nDzięki umiejętnemu zaangażowaniu całego ciała również emisja głosu może być silniejsza i bardziej naturalna (elementy śpiewu teatru Nō).\nMamy nadzieję organizować regularne warsztaty z Masato Matsuura co uzależniamy od gotowości uczestników do kontynuowania współpracy.\nPlanowane warsztaty będą trwały 3 dni, po 5 godzin dziennie.\nSzczegółowe informacje: maszkan@gmail.com\nTel: 504 244 066\nStrona internetowa: Ecole de Sayu Masato Matsuura http://lesdeuxspirales.free.fr\ngdzie w zakładce Links można znaleźć filmy.


21 października trzej nowicjusze na ręce Ojca Prowincjała Dariusza Borka złożyli prośbę o dopuszczenie do życia zakonnego w Zakonie Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel.\nVII Ogólnopolski Wieczernik\nPod hasłem „Mocni i zjednoczeni w wierze na Piotrowej Skale świadczymy o Chrystusie” 8 lipca 2006 r. w godz. od 10.00 do 19.00 odbył się VII Ogólnopolski Wieczernik Królowej Pokoju w Oborach.\nW sobotę 1 kwietnia 2006 r. w pierwszą rocznicę odejścia polskiego Papieża do Domu Ojca w oborskim Wieczerniku zgromadzili się liczni pielgrzymi na kilkugodzinnej modlitwie w intencji rychłej beatyfikacji Jana Pawła II.


7,33 (1345 ocen\ti\t202 opinie) Zobacz oceny\nIrena | 2012-10-26\n„- W malowaniu nie tylko biegłość techniczna się liczy. (…) Ważna jest także myśl, spostrzeżenie, umiejętność patrzenia i przetwarzanie obrazów w nasze osobiste, jedyne i niepowtarzalne spojrzenie, które czyni z rzemieślnika artystę. Z tym się nie rodzisz, to umiejętność analizy, która przychodzi z wiekiem, z dojrzałością, mądrością życiową.”*\nJesteś kobietą, która ma swoje zdanie choć nie powinna go mieć. Kochasz, choć tego też nie powinnaś czynić. Nie w czasie gdy to mężczyźni byli panami i władcami, a ty powinnaś być gdzieś w cieniu, służyć jako piękny dodatek do jego otoczenia. Cicha, pokorna i oddana. Powinnaś błyszczeć by inni zazdrościli cię twojemu partnerowi. Może i jesteś szanowana i obsypywana prezentami, ale musisz być taka jak chcą inni…\nDwie kobiety, które się nie znają i nigdy nie będą mogły poznać. Bowiem jedna żyje w XXI wieku, a druga w połowie XIX. Nina Hirsch udaje się do Gutowa by zorganizować pogrzeb ciotki. Na nocleg zatrzymuje się w hotelu w Zajezierzycach, gdzie poznaje właścicielkę Igę Troszyn. Prosi ona Ninę by ta ustaliła czy portret hrabiego Tomasza Zajezierskiego, znajdującego się w holu jest autentycznym obrazem namalowanym przez Różę Wolską. Kobieta zgadza się i od teraz poszukuje wszystkich informacji jakie są tylko możliwe by poznać historię Róży. Przenosi się do dziewiętnastowiecznego Paryża i krok po kroku poznaje historię ubogiej Polki i jej matki.\nZ tą autorką nie miałam jeszcze doczynienia choć od dawna planowałam poznanie jej twórczości. Stało się tak, że to dzięki tej powieści miałam możliwość poznać twórczość Gutowskiej-Adamczyk. Czy było ono udane? Z wielką radością obwieszczam, że jak najbardziej. Mimo, że początkowo ciężko szło czytanie przez bardzo szczegółowe opisy miejsc, z czasem to doceniłam. Bo gdyby nie one być może, a raczej na pewno nie potrafiłabym sobie tego wszystkiego wyobrazić.\nHistoria toczy się dwutorowo - poznajemy Nine ze współczesności i Różę z przeszłości. Historia tej drugiej zdecydowanie dominuje w powieści co uważam za jej wielki atut. Zdecydowanie bardziej podobały mi się losy Róży i opisy dawnego Paryża. Pani Małgorzata z niezwykłą starannością przedstawiła nam jak kiedyś było. Tak oto widzimy jak żyło się biednym w tym wielkim mieście, a jak bogatym. Od razu daje się zauważyć wszystko co ich dzieli. Kobietą z tych niższych sfer zależy tylko na tym by znaleźć sobie bogatego utrzymanka, który nie będzie szczędził na nią grosza. Do tego opisy miejsc i zdarzeń, które są piękne i szczegółowe- bez problemu łatwo sobie wyobrazić jak to wtedy było. Nie brak tu też historii Niny i opisów czasu teraźniejszego, które również ciekawią.\nNiby Nina i Róża to dwie rożne kobiety, ale łączy je bardzo wiele. Obie kochają malarstwo. Żadna z nich w dzieciństwie nie zaznała matczynej miłości. Obie matki tak naprawdę to kochały je, ale na swój sposób. Chciały im ułożyć życie tak jak im się wydawało, że będzie dobrze. Próbowały je od siebie uzależnić aby tylko były razem na zawsze. Matka Niny posunęła się nawet do tego, że zniechęciła partnera córki do bycia z nią. Ich losy są naznaczone przez własne matki, które były egoistyczne i nie pozwoliły im na samodzielne życie. Działanie te spowodowało popsucie relacji między matką, a córką.\nStrasznie mi się ta powieść podobała. Wywołała we mnie masę emocji, od fascynacji po wściekłość. Z zapartym tchem śledziłam losy Róży ja i Niny. Kibicowałam im, śmiałam się i płakałam z nimi. Czułam się jakbym brała w tym udział i była w tych wszystkich miejscach. Byłam wściekła na matki tych kobiet i dezorientacją patrzyłam jak świadomie mimo miłości krzywdzą swoje córki. To jest dla mnie nie pojęte. Z zainteresowaniem o tym jak się kiedyś żyło i mimo tego, że tamte czasy mnie ciekawią nie mogłabym w nich żyć, no chyba, że byłabym jak Róża i wyrażała swoje zdanie nie zwracając uwagi na to co wypada, a co nie.\n„Podróż do miasta świateł. Róża z Wolskich” jest opowieścią, która wciąga od pierwszych stron, jest stworzona z najmniejszymi detalami. Pełna opisów, niespodziewanych zwrotów akcji, ciekawych bohaterów iv tej swoistej aury, która sprawia, że czytelnik pochłania w mgnieniu oka. Lekki i barwny styl pisania tylko umila czytanie. Pozostaje mi tylko polecić i czekać na „Rose de Vallenord".


Jak rozpoznać fałszywe wiadomości - Prawica\nWcppbpe6l4 March 16, 2022\nPhilipp Lumetsberger 16 marca 2022 r.\nIch zawartość prawdy zwykle zmierza do zera, ale często rozprzestrzeniają się bardzo szybko: fałszywe wiadomości. Ale jak odróżnić je od renomowanych źródeł?\nMogą bawić, niepokoić i niepokoić: fake newsy, doniesienia z fałszywą, często nawet fikcyjną treścią, które są przekazywane znajomym i znajomym przez wielu odbiorców w dobrej wierze. Mówi się, że pomogli nawet Donaldowi Trumpowi wygrać wybory.\nListy łańcuszkowe krążą na popularnej platformie komunikatorów WhatsApp w regularnych odstępach czasu. Na przykład z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet 8 marca 2021 r. rozeszła się wiadomość, że Adidas rozdał milion butów. Niczego niepodejrzewający użytkownicy trafili na fałszywą stronę producenta artykułów sportowych za pośrednictwem linku do zawodów zawartego w wiadomości i zostali poproszeni o wypełnienie formularza, a następnie pobranie aplikacji. Jednak ta aplikacja była złośliwym oprogramowaniem, które najprawdopodobniej wykryło hasła użytkownika smartfona.\nJeśli otrzymasz taką lub podobną wiadomość, w żadnym wypadku nie powinieneś jej przesyłać dalej ani klikać w żaden z zawartych w niej linków. Jest to fałszywy raport, który kusi rzekomymi obietnicami i za pomocą którego hakerzy chcą zdobyć Twoje dane.\nDlatego ważne jest, aby rozpoznawać fałszywe doniesienia i odróżniać je od poważnych wiadomości. Niestety staje się to coraz trudniejsze, ponieważ autorzy wymyślanych tekstów są często wykwalifikowani, nieustannie wypróbowują nowe metody i oczywiście uczą się. Ale jeśli wiesz, na co zwracać uwagę i jak przeprowadzić szybką kontrolę, tak łatwo się na to nie nabierze.\nNie poddawaj się presji. Powinna wzbudzić podejrzenia, jeśli wiadomość ma zostać jak najszybciej przekazana do wszystkich kontaktów. Do szybkiego sprawdzenia często wystarczy wpisać główny temat w wyszukiwarce Google. Jeżeli tekst pojawia się w różnych miejscach z tym samym sformułowaniem, jest to już sygnał ostrzegawczy. W wielu przypadkach wystarczy krótkie poszukiwanie, aby odkryć kłamstwo. Zbadaj domniemane źródła, które mają na celu podkreślenie prawdziwości raportu. Austriacka inicjatywa Mimikama (mimikama.at) i TU Berlin (hoax-info.de) dostarczają informacji o najnowszych fałszywych doniesieniach, a także oferują opcje wyszukiwania. Mimikama ma nawet dedykowaną wyszukiwarkę.\nFałszywe wiadomości w sieciach społecznościowych\nZe względu na prezydenturę Donalda Trumpa fałszywe doniesienia na Facebooku i spółce znalazły się na liście przebojów poruszanych publicznie tematów. Ale także w tym kraju takie przekazy odgrywają coraz większą rolę.\nFałszywe wiadomości to historie, które prezentują się jako informacje prasowe, ale których autorów nie interesują poważne reportaże.\nSą one raczej skierowane do naiwnych czytelników, którzy chętnie uwierzą w sensacyjne teksty, udostępniają je na platformach społecznościowych i oczywiście odwiedzają powiązane strony internetowe. Powody publikacji częściowo lub w całości sfabrykowanych wiadomości są różne. Czytelnicy są często niespokojni, a nawet przerażeni, aby wpłynąć na opinie lub je utrwalić. Istnieją również strony, które po prostu chcą generować ruch i zarabiać na reklamach. Są też satyryczne strony internetowe, które po prostu chcą się bawić.\nUważaj więc, gdy treść takich raportów lub stron jest przesadzona i zdominowana przez opinie, a nie wyjaśnienia. Poważni dziennikarze cenią bardziej solidne fakty niż sensację. Czek opisany po lewej stronie dostarcza informacji w razie wątpliwości.\nFałszywe wiadomości w ruchu e-mail\nPrzez długi czas e-mail był środkiem transportu numer jeden dla wszelkiego rodzaju wymyślonych wiadomości, ale nawet jeśli konkurencja ze strony mediów społecznościowych i komunikatorów jest obecnie bardzo silna, e-mail pozostaje atrakcyjny dla oszustów.\nW przypadku szczególnie niebezpiecznego oszustwa, które również opiera się na fałszywych wiadomościach, e-mail nie traci tak szybko na znaczeniu: phishing. Rzekomo renomowana instytucja, taka jak bank lub firma obsługująca karty kredytowe, zwykle poprosi Cię o podjęcie pilnych działań, w przeciwnym razie wystąpią drastyczne konsekwencje. Na przykład zamknięcie kont lub wysokie opłaty. W przypadku phishingu celem oszustów jest zawsze uzyskanie od Ciebie tajnych danych w celu oszustwa.\nIstnieje wiele cech, które wskazują na wiadomość phishingową. Obejmuje to zły niemiecki, a także ogólny adres bez twojego nazwiska, chociaż niestety przestępcy ogromnie się tutaj poprawili. Dlatego ważne jest, aby wiedzieć, że żadna renomowana firma nie poprosi Cię e-mailem o zalogowanie się gdzieś za pomocą Twoich danych dostępowych lub ujawnienie ich w inny sposób. Nie dostaniesz też załącznika do otwarcia.\nLitery łańcuszkowe Messenger\nKiedy list-łańcuszek wciąż dostarczał listonosz, było to rzadkością. Wraz z wprowadzeniem poczty elektronicznej doświadczył bezprecedensowego rozwoju i dziś woli podróżować messengerem.\nCzęsto niezwykle szybka i powszechna dystrybucja łańcuszków jest możliwa tylko dlatego, że duża część odbiorców wierzy w ich treść bez jej zbadania i przekazuje do wszystkich kontaktów bez ich sprawdzania. Wiele z tych tak zwanych oszustw jest nieszkodliwych, ale straszy lub niepokoi swoich czytelników. Z kolei inne mogą czasem wyrządzić znaczne szkody, czy to o charakterze finansowym, na przykład w przypadku pułapek abonamentowych, czy też w postaci kradzieży lub utraty danych przez szkodliwe aplikacje na smartfony.\nJeśli otrzymasz wiadomość, którą pilnie musisz przekazać wszystkim swoim kontaktom, możesz w zasadzie założyć, że jest to fałszywa. Szczególna ostrożność jest wymagana, jeśli ktoś rzekomo chce Ci coś dać lub jeśli czeka na Ciebie nagroda, ponieważ czai się tu oszustwo.\nJeśli chcesz mieć pewność, przeprowadź kontrolę zgodnie z opisem w polu po lewej stronie. Poinformuj również nadawcę, jeśli odkryłeś fałszywą wiadomość.\nNaukowcy zajmujący się materiałami znajdują rozwiązania największej przeszkody w technologii ogniw słonecznych


Grebe, Camilla: Stąpając po cienkim lodzie | Deckare.pl\nGrebe, Camilla: Stąpając po cienkim lodzie\n27 lutego 2017 Rafał Chojnacki\tDodaj komentarz\nCamilla Grebe: Stąpając po cienkim lodzie\nTytuł oryginału: Älskaren från huvudkontoret\nTłumaczenie: Elżbieta Sadowska\nDwa miesiące wcześniej życie Emmy Bohman, asystentki sprzedaży w Clothes & More, przewraca się do góry nogami za sprawą przypadkowego spotkania ze swym przełożonym. Jesper Orre jest uosobieniem jej marzeń, więc kobieta szybko wdaje się z nim w romans. Po pewnym czasie Jesper znika, równie niespodziewanie, jak się pojawił, nie obdarzając Emmy słowem wyjaśnienia. Gdy po pierwszym nieszczęściu przychodzą kolejne, Emma zaczyna podejrzewać, co się stało. Tylko dlaczego Jasper chciał ją zranić? Niebawem okazuje się, że nie tylko ona próbuje go odnaleźć…\nÄlskaren från huvudkontoretCamilla GrebeElżbieta SadowskaSonia DragaStąpając po cienkim lodzieszwedzki\nPoprzedni wpisGrebe, Camilla: Älskaren från huvudkontoretNastępny wpisKonkurs z Kallentoftem


Artur Babiracki - artykuły | Gazeta Lubuska\nJest nowy komendant policji w Kostrzynie. Gdzie odchodzi Artur Babiracki?\nZmiana na stanowisku komendanta komisariatu policji w Kostrzynie nad Odrą. Funkcję szefa kostrzyńskich policjantów obejmuje Tomasz Rawa. Nominację otrzymał 30 stycznia z rąk komendanta miejskiego policji w Gorzowie.\n30 stycznia 2015, 14:37\nPracownicy firm z Kostrzyna nie wiedzą, gdzie mają zaparkować\nChaos i nerwy przez brak miejsc parkingowych - tak kierowcy opisują sytuację, która codziennie ma miejsce na ul. Milenijnej.\n7 stycznia 2015, 22:10\nparkowanie w Kostrzynie\nul. Milenijna w Kostrzynie\nPolicja w Kostrzynie ma dwa nowe radiowozy\nNowe ople astry trafiły do Kostrzyna i już patrolują drogi miasta i okolic. Radiowozy zastąpiły wysłużone, ośmioletnie skody.\n10 grudnia 2014, 13:02\nnowe radiowozy w Kostrzynie\nPolicja w Kostrzynie: - Ludzie mają prawo czuć się tu bezpiecznie\nKostrzyńska policja przestała się borykać z problemami kadrowymi. Co więcej, miejscowi funkcjonariusze są wspomagani przez swoich kolegów z Gorzowa. Jak wygląda bezpieczeństwo w Kostrzynie? Z czym kostrzyńscy policjanci mają najwięcej pracy? Zapraszamy do rozmowy w komendantem miejscowego komisariatu - Arturem Babirackim.\n7 lipca 2014, 11:41\nKostrzyńscy policjanci mają nowe radiowozy (zdjęcia) 18\nDwie kie ceed trafiły do kostrzyńskiego komisariatu policji. Jedna z nich jest oznakowana, druga nie. Kosztowały 140 tys. zł, połowę tej kwoty przeznaczył Urząd Miasta, drugą połowę Komenda Główna Policji. Dwie kie kosztowały po 70 tys. zł, mają silniki o pojemności 1,6 litra i mocy 136 koni mechanicznych. Jeden z nich jest czarny i nieoznakowany, drugi ma policyjne oznaczenia. Oba będą pełniły służbę w Kostrzynie. Czytaj też: Nowiutkie auta dla kostrzyńskich urzędników (zdjęcia) - To jeden z najprzyjemniejszych dni, odkąd pracuję w kostrzyńskim komisariacie - przyznał z uśmiechem na ustach komendant kostrzyńskiego komisariatu Artur Babiracki. Z kolei komendant miejski policji w Gorzowie insp. Jerzy Głąbowski nie ukrywał, że od tej pory kostrzyński komisariat będzie jednym z najlepiej wyposażonych w radiowozy w regionie. Policjanci będą mieli do dyspozycji osiem samochodów. - Chcielibyśmy, żeby współpraca z samorządem tak układała się wszędzie. Dzięki nowym samochodom policjanci będą działali szybciej i sprawniej - mówi insp. Głąbowski. Czytaj więcej o Kostrzynie: Kostrzyn nad Odrą - informacje, wydarzenia, artukuły\n3 stycznia 2014, 22:10\nPotrącenie na przejściu dla pieszych w Kostrzynie. Doszło do niego przed jednostką straży pożarnej\nDo potrącenia doszło w piątek, 14 maja, na przejściu dla pieszych przy ul. Gorzowskiej w Kostrzynie nad Odrą. Osobowy ford uderzył osobę, przechodzącą przez oznakowane przejście dla pieszych. Do potrącenia doszło przed jednostką kostrzyńskiej straży pożarnej. Na miejscu rzecz jasna jako pierwsi byli strażacy. Wkrótce dojechała policja i pogotowie. Osoba potrącona trafiła na badania, natomiast szczegóły i przyczyny tego zdarzenia ustalą policjanci.\nZderzenie dwóch samochodów na ul. Drzewickiej w Kostrzynie nad Odrą. Jedna osoba trafiła do szpitala\nTa sytuacja miała miejsce w piątek, 7 maja, przy ul. Drzewickiej w Kostrzynie nad Odrą. Po godzinie 13 na skrzyżowaniu z sygnalizacją świetlną zderzyły się dwa samochody: volkswagen i volvo.\n7 maja 2021, 14:35\nulica drzewicka w kostrzynie\nNOWE FAKTY Nielegalne wyścigi uliczne w Kostrzynie nad Odrą. Policja zbiera materiał dowodowy. Sprawą zajmie się prokuratura\nPolicjanci pracują nad sprawą nielegalnych wyścigów w Kostrzynie nad Odrą, które próbowano zorganizować w sobotę, 10 kwietnia. Po zebraniu materiału dowodowego sprawa zostanie skierowana do prokuratury.\n13 kwietnia 2021, 15:14\nnielegalne wyścigi w kostrzynie\nulica namyślińska w kostrzynie\n11 kwietnia 2021, 12:29\nPILNE Śmiertelny wypadek w Kostrzynie nad Odrą. Nie żyje 28-letni mieszkaniec miasta. Passat, którym jechał z ogromną siłą uderzył w drzewo\nTragiczna noc w Kostrzynie nad Odrą. Na ul. Północnej (to teren, gdzie odbywa się Przystanek Woodstock) doszło do śmiertelnego wypadku. Zginął 28-letni kierowca volkswagena. To mieszkaniec Kostrzyna. O wypadku na ul. Północnej poinformowali nas Czytelnicy. Doszło do niego w nocy z 10 na 11 kwietnia. - Volkswagen passat, którym podróżował 28-letni mieszkaniec Kostrzyna, uderzył w drzewo. Zginął kierowca. To 28-letni mężczyzna - mówi podkom. Grzegorz Jaroszewicz, oficer prasowy Komendy Miejskiej Policji w Gorzowie Wlkp. Siła uderzenia była ogromna. Części passata rozsypały się na drodze w promieniu kilkudziesięciu metrów od miejsca uderzenia. Przód volkswagena passata został całkowicie zniszczony. Kierowca wypadł z pojazdu. Jego ciało znajdowało się poza wrakiem passata. - Zgłoszenie o wypadku otrzymaliśmy o godzinie 4.08. Zabezpieczyliśmy miejsce zdarzenia. Na miejscu pracował też policyjny prokurator i policjanci. Działania zakończyły się po godzinie dziewiątej rano - mówi Bartłomiej Mądry, rzecznik prasowy Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gorzowie Wlkp. Przypomnimy, że w sobotę, 10 kwietnia w godzinach wieczornych w Kostrzynie próbowano zorganizować nielegalne wyścigi samochodowe. Kilkaset osób zebrało się w rejonie ul. Namyślińskiej. Interweniowała policja. Po tragicznym wypadku niektórzy mieszkańcy zaczęli łączyć go z wieczornymi wyścigami. Te domysły jednoznacznie dementuje jednak policja. Jak mówią funkcjonariusze, wypadek na ul. Północnej nie miał nic wspólnego z sobotnią, nielegalna imprezą.\n11 kwietnia 2021, 9:04\nulica północna w kostrzynie\nTYLKO U NAS Nielegalne wyścigi uliczne w Kostrzynie nad Odrą. Przyjechało kilkaset osób... oraz policja. Imprezę przerwano\nO tej imprezie miało wiedzieć tylko wtajemniczone grono osób. Coś poszło nie po myśli organizatorów, dowiedziały się o niej osoby postronne... oraz policja. Nielegalne wyścigi uliczne w Kostrzynie ostatecznie nie doszły do skutku.\n10 kwietnia 2021, 22:50\nPILNE Policja zatrzymała trzech mężczyzn podejrzanych o dokonanie rozboju na stacji paliw w Kostrzynie. Byli zaskoczeni\nNiedługo cieszyli się wolnością mężczyźni, podejrzani o dokonanie rozboju na stacji paliw w Kostrzynie nad Odrą. Policjanci zatrzymali ich w wielkanocny poniedziałek, około godziny 18.00.\nrozbój w kostrzynie\nnapad na stację paliw w kostrzynie\nSYGNAŁ CZYTELNIKA Rozbój w Kostrzynie. Na stację paliw weszło trzech zamaskowanych mężczyzn. Sterroryzowali kasjerkę\nDo rozboju na stacji paliw przy ul. Sikorskiego w Kostrzynie doszło w niedzielę, 4 kwietnia. Policja szuka trzech mężczyzn.\n4 kwietnia 2021, 20:46\nUwaga na oszustów w Kostrzynie nad Odrą. Mieszkańcy odbierają podejrzane telefony, sprawę zgłoszono policji\nMieszkańcy Kostrzyna nad Odrą poinformowali nas, że od kilku dni odbierają telefony od osób, które chcą wyłudzić pieniądze. Policja potwierdza, że odebrała kilka tego typu zgłoszeń.\n5 lutego 2021, 7:31\noszustwa w kostrzynie\nZwłoki w mieszkaniu przy ul. Zielonej w Kostrzynie nad Odrą. Na miejsce wezwano policję\nO tej sprawie poinformowali nas Czytelnicy. We wtorek, 2 lutego, policjanci dostali zgłoszenie o zwłokach, które znajdują się w jednym z mieszkań przy ul. Zielonej. Na miejsce wysłano patrol.\n3 lutego 2021, 10:09\nulica zielona w kostrzynie\n18 stycznia 2021, 14:40\n24 grudnia 2020, 12:44\n18 grudnia 2020, 16:46\n8 grudnia 2020, 7:11\n20 listopada 2020, 14:11\n23 października 2020, 13:22\n29 września 2020, 11:30\nOd dziś znów latamy z Babimostu do Warszawy. Gdzie planowane są inne loty?


si� homeopati�. Od zawsze mam bardzo silne �askotki praktycznie na ca�ym ciele, bywa�y okresy, �e problemem sta�o si� wzi�cie prysznica czy sp�ukanie g�owy. Ju� nie m�wi�c o tzw. "momentach". S�ysza�am wtedy "Jak mam ci� dotyka�, �eby� si� nie �mia�a?" i nastr�j szlag trafia�. Jako dziecko\n�askotki - Pozna� Cze��, mam 22 lata i ch�tnie poznam dziewczyn� z Poznania lub okolic kt�ra podziela moj� pasj� do �askotek. Nie interesuje mnie seks ani zwi�zek, licz� na znajomo��. Szczup�y, wysportowany brunet, 185 cm wzrostu, lubi� dobr� zabawe i w og�le jestem fajny :)\nPiszcie: patrykkkaliski@wp.pl Wt, 13-10-2015\n- �askotki - Pozna� Re: �askotki Warszawa\nje�li lubisz �askotki i jeste� zainteresowana znajomo�ci� w temacie �askotek :p to pisz ch�tnie pogadam :) nadziaaa@onet.pl marcin pozdrawiam :)\n�askotki Warszawa i okolice\nCze��, jestem �onatym 35 latkiem i ch�tnie poznam kobiet� z Warszawy lub okolic kt�rej pasj� tak samo jak moj� s� �askotki. Nie interesuje mnie seks ani zwi�zek. Jestem osob� sympatyczn�, weso�� i umiem dotrzymywa� tajemnic.\nPiszcie: laskotek_gilgotek@wp.pl Pn, 09-11-2015\n- �askotki Warszawa i okolice\nHej, mam 20 lat i ch�tnie poznam dziewczyn� ze �l�ska, kt�ra chcia�aby si� pozna� i um�wi� na �askotki. Nie interesuje mnie seks ani zwi�zek (lecz nie wykluczam kiedy�), licz� na koleze�stwo lub przyja�n. Poza tym lubi� dobry film, ksi��ki, dotrzymuj� s�owa i dochowuje sekret�w mam sporo\n- �askotki �l�sk\nCze��, mam 35 lat i ch�tnie poznam kobiet� z Warszawy lub okolic kt�ra podziela moj� pasj� do �askotek. Nie interesuje mnie seks ani zwi�zek, licz� na znajomo�� (mo�e nawet przyja��?). Poza tym lubi� dobr� muzyk�, dobrze si� czuj� zar�wno w t�umie jak i w samotno�ci, dotrzymuj� s�owa i dochowuj�\n�askotki. Warszwa i okolice.\nWitam, mam 27 lat i ch�tnie poznam pani�, kt�ra podobnie jak ja, lubi �askotki. Nie chodzi tu o seks, tylko o �askotki, p�niej nie wykluczam dalszej znajomo�ci, by� mo�e nawet przyja�ni. Wi�c je�li lubisz �askotki, napisz koniecznie, pozdrawiam.\n- �askotki. Warszwa i okolice.\nHej :) ja jestem z okolic �l�ska :P wi�c jak jeste� zainteresowana znajomo�ci� w temacie �askotek to pisz:P nadziaaa@onet.pl\n�askotki - Warszawa\nMam 26lat i szukam osobniczek p�ci pi�knej kt�re podobnie tak jak ja bardzo lubi� �askotki. Po wi�cej szczeg��w zapraszam pod adres mailowy : mkl@vip.onet.pl\n- �askotki - Warszawa\nJa mam �askotki na ca�ym ciele. A tylko spr�buj �askota� na go�e cia�o czyli stopy cycki i �ebra. Ewa Kowalska\nMi�o�nik �askotek - Warszawa\nMam 26lat jestem dobrze zbudowanym ch�opakiem i jestem fetyszyst� �askotek - szukan Pani kt�ra podziela�a by moje zainteresowania.\nwi�cej info na mkl@vip.onet.pl\n- Mi�o�nik �askotek - Warszawa\n�askotki (Krak�w) szukam dziewczyny\nWitam, je�eli jeste� kobiet� i lubisz �askotki lub interesuje Ci� ten rodzaj zabawy/fetyszu zapraszam do kontaktu. Jestem m�odym ch�opakiem po studiach, otwartym, nie gryz� :) Mo�emy zosta� przyjaci�mi, czasami wyj�� na piwo i pobawi� si�. So, 07-02-2015\n- �askotki (Krak�w) szukam dziewczyny\nCze��, mam 20 lat i ch�tnie poznam dziewczyn� z Warszawy lub okolic kt�ra podziela moj� pasj� do �askotek. Nie interesuje mnie seks ani zwi�zek, licz� na znajomo�� (mo�e nawet przyja��?). Poza tym lubi� dobr� muzyk�, dobrze si� czuj� zar�wno w t�umie jak i w samotno�ci, dotrzymuj� s�owa i dochowuj�\n�askotki -Warszawa i okolice\nWitam, mam 27 lat i ch�tnie poznam pani� kt�ra lubi �askotki. Lubi� �askota� jak i by� �askotanym. Niechodzi mi o sex, tylko �askotanie. Wi�c je�li lubisz takie zabawy to pisz. Pozdrawiam\n- �askotki -Warszawa i okolice\nRe: �askotki krak�w\nCze�� Moniko! ;) Niestety na ekstazie nie mo�na ci wys�a� �adnej wiadomo�ci bez konta vip a chcia�bym sie spotka�. Mo�e skrobniesz mi na maila adres do skypa albo co�?\nW homeopatii nie wszystko da sie upolowac na wlasna reke. Najlepiej jest skorzystac z pomocy homeopaty.\nDla homeopaty nie ma objawow specyficznych i niespecyficznych. Sa objawy. Wykorzystuje sie je do wlasciwego doboru leku.\nMasz dwa wyjscia: albo isc do homeopaty, albo zrobic taki wywiad na odleglo\nDzi�kuj� z odpowied�. Inne objawy do uwzgl�dnienia faktycznie s�, cho� nie tak specyficzne, "od zawsze" mam te� np. g��bok� i szczer� nienawi�� do soli. Lecia�am kiedy� na diecie kwa�niewskiego, kt�ra mi �adnie podreperowa�a zdrowie, jednak nie wszystko a teraz nie umiem do niej wr�ci� :( S�aba wola\nLek jaki nalezaloby u ciebie zastosowac musi miec w swoim obrazie nie tylko laskotki, ale takze te objawy jakie tu opisujesz: swedzenie skory, obrzek, prawdopodobna lerergie na jajka czy jablka. Byc moze sa jeszcze jakies inne objawy, ktore nalezaloby uwzglednic.\ntrzeba by przeprowadzic z toba najpi\nBedzie to zapewne zestaw pytan, na ktore homeopata bedzie chcial uzyskac odpowiedz. W zaleznosci od tego co odpowiesz moga jeszcze pojawic sie kolejne pytania. Wszystko poprzez mejle. Dobrze tez gdy bedziesz mogla pokazac swoje zdjecie.\nPotem nastapi wybor leku, a po jakims czasie trzeba by sprawdzi\nMam pewn� pasj�, lubi� �askota� i by� �askotanym przez �adne kobiety, poszukuj� przyjaci�ki od takich spraw, nie interesuje mnie sex z nieznajomymi ani nic takiego :), mam 19 lat, jestem dobrze zbudowany :).\n- �askotki Wroc�aw\n�adnej potrzeby dostosowania j�zyka czy przekazu dla siedmiolatki. Nie wiem dlaczego zatem powiedzia�a� o �askotkach, a nie, ze ch�opcy lubi�, gdy si� pociera ich penisa i �e nie robi si� tego tylko po to, aby mieli wzw�d. I naprawd� Twoja c�rka l;ubi by� �askotana przez kogo� w okolicach intymnych\npodejmuj� si� oceniania go.\n> Nie wiem dlaczego zatem powiedzia�a� o �askotkach, �eby wyt�umaczy� dzieciom, jak dzia�a sk�ra i uk�ad nerwowy.\n> a nie, ze ch�opcy lubi�, gdy si� pociera ich penisa i �e nie > robi si� tego tylko po to, aby mieli wzw�d. Ale ja ju� pisa�am - moje dzieci wiedz�\nJeste�my 3 lata po �lubie, razem 6 lat, ostatnio przyzna� si� �e przed sexem blokuja go �askotki, �e dotyk go tak �askocze �e woli si� nie kocha�. Kochamy sie raz na miesi�c, ja chcia�abym cz�ciej, myslalam �e on nie lubi sexu, a tu taki "problem". Nie wiem czy to nie wym�wka, dziwna\n- �askotki ????\nNie spodziewa�em si� takiego zainteresowania tematem :P\nCiekawe , czy to �askotki ,czy tak si� op�dz� przed intruzem :D :D -- forum.gazeta.pl/forum/f,50394,Bez_Granic.html\n"Nigdy nie k��� si� z g�upcem. Najpierw �ci�gnie Ci� do swojego poziomu, a potem\nRe: �askotki-jedyne legalne tortury\nNo nienawidz� �askotek, �askocz�cy wzbudza u mnie agresj�:)\n"Podczas, gdy obrabiasz mi ty�ek nie zapomnij mnie w niego poca�owa�"\n- �askotki-jedyne legalne tortury\nMacie, gdzie najbardziej? http://www.kaktusek.pl/demoty/be2c517f4301ce9ef1910234a8443c85.gif -- forum.gazeta.pl/forum/f,50394,Bez_Granic.html\n"Nigdy nie k��� si� z g�upcem. Najpierw �ci�gnie Ci� do\nRe: �askotki ????\ntylko �e on m�wi �e ma ju� blokad� na sam� my�l o �askotkach. Zreszta �askotki to on mia� od zawsze i we wszystkich miejscach na ciele\nMi kiedy� tata powiedzia�, �e nie powinno si� �askota� bo dziecko robi si� nerwowe, ale ile w tym prawdy to nie wiem. Mo�e przy nadmiarze �askotek.\nDla mnie to bez r�nicy, czy w ubraniu. Tak samo dziwne.\nPrzepraszam bardzo, ale czy dobrze rozumiem, z� i Ty i babcia �askoczecie �echtaczki i wargi sromowe c�reK, aby by�o im przyjemnie? -- zpopk.pl\nHm, no to nie wiem, mnie si� jako� nie kojarzy ;)\nTak, gdyby by�a mowa w kontek�cie stref erogennych.\nPoza tym �askotanie ubranej siedmiolatki mi�dzy nogami te� wydaje mi sie - bardzo delikatnie m�wi�c - naganne. -- zpopk.pl\nOjciec bawi�cy si� penisem syna i �askocz�cy mu j�dra, aby syn oczuwa� przyjemno��, by�by zakwalifikowany jako ojciec molestuj�cy dziecko. I s�usznie\nZastanawiam sie, czy nie powinnam czego� z tym zrobi�, naprawd�. -- zpopk.pl\nPami�tam, jak by�am dzieckiem, kt�ry� z rodzic�w mocno mnie �askota�. Nie mog�am z�apa� oddechu i zacz�am si� dusi�. Dopiero jak przestali �askota�, mog�am wzi�� oddech. By�am przera�ona. Od tego czasu nie cierpi� �askotek.\nDlaczego nie? Wargi sromowe wi�ksze znajduj� si� na zewn�trz, mo�na je �askota� przez ubranie tak samo jak pachy.\nAle dlaczego nie s�dzisz? Gdyby by�a mowa o �askotaniu pach, to te� za�o�y�aby�, �e musz� by� nieprzys�oni�te ubraniem?\ngaja78 napisa�a: > Technicznie rzecz bior�c to wargi sromowe wi�ksze oraz pachwiny. Radochy jest z\n> tego co nie miara.\n> > To co� dziwnego ?\nW sprawie eksponatu zgadzam si� z tob�, ale tutaj - my�l�, �e to co� dziwnego.\nverdana napisa�a: > Przepraszam bardzo, ale czy dobrze rozumiem, z� i Ty i babcia �askoczecie �echt\n> aczki i wargi sromowe c�reK, aby by�o im przyjemnie? Technicznie rzecz bior�c to wargi sromowe wi�ksze oraz pachwiny. Radochy jest z tego co nie miara.\nTo co� dziwnego ?\n-- :) N, 03-11-2013\nowszem ale nadmierne i bardzo d�ugie �askotki moga byc niebezpieczne. Zwyk�e �askotanie dodaje zdrowia bo smiech to zdrowie !\n-- http://www.suwaczki.com/tickers/nqtkdf9hwobyrzag.png http://www.suwaczki.com/tickers/sfns6m3veyimpyjv.png Pt, 06-05-2011\n> Hm, no to nie wiem, mnie si� jako� nie kojarzy ;)\nTzn. nie kojarzy mi si� z nago�ci�. Je�li m�wimy, �e strefy erogenne = strefy �askotliwe, to �askota� mo�na, i zazwyczaj si� to robi, przez ubranie i bez detalicznego obmacywania �askotanych narz�d�w.\n-- I am not a vegetarian Pn, 04-11-2013\n> Ojciec bawi�cy si� penisem syna i �askocz�cy mu j�dra, aby syn oczuwa� przyjemn\n> o��, by�by zakwalifikowany jako ojciec molestuj�cy dziecko. I s�usznie\nNie no, poczekaj, m�wimy o �askotaniu, zak�adam, �e ubranego dziecka. To nie jest 'bawienie si�' narz�dami p�ciowymi, n\n> Przepraszam bardzo, ale czy dobrze rozumiem, z� i Ty i babcia �askoczecie �echt\n> aczki i wargi sromowe c�reK, aby by�o im przyjemnie? Nie wiem, czy tylko w moim przedszkolu byla taka fala, ale zabawa polegala na laskotaniu wybranej ofiary. I jako jednostka lubiaca schem\nmoja metoda jest nast�puj�ca: rozpalam dotykaj�c mocniej, miejsca gdzie �askotki\ns� najs�absze, ale dotyk podnieca. jak ju� przejd� barier�, mog� robi� prawie\nwszystko - opr�cz niestety st�p :)\nje�eli �miech i rado�� dziecka dla kogo� s� niebezpieczne, bo jest w ci�kiej depresji, lubi to i nie chce by go z tego stanu wyprowadza�, to pewnie s� �askotki szkodliwe, ale nie dla dziecka.\nNie wyobra�am sobie, by m�c - tak jak to wynika�o z innych post�w w tej sprawie - traktowa�\nRe: Czemu faceci nie maj� �askotek?\nmaj� �askotki, maj�.\ntylko chc� twardziela r�n�� :D\n- Czemu faceci nie maj� �askotek?\nNo zepsuty jak nic :)\nPotrafi wy�aczyc �askotki i nic go nie ruszy.\nA mnie to dobija, bo mnie nawet kiwaj�cy palec rozsmiesza :D\nmoje dziecko nie lubi �askotek raczej\na jesli akurat ma na nie ochote to �askoczemy po zebrac, pod pachami i w brzuch. nie przysz�oby mi do g�owy �askotac w pachwiny, miejsc niekontrowersyjnych na ciele jest dosc\n�askotki-jedyne legalne tortury\nhttp://img1.demotywatoryfb.pl/uploads/201207/1342277233_by_Mati538_inner.gif -- Bez Granic "Nigdy nie k��� si� z idiot�, bo najpierw zni�y Ci� do swojego poziomu, a p�niej pokona do�wiadczeniem"\nU nas jest odwrotnie: to ja potrafi� wy��czy� �askotki, m�� nie. Przynajmniej na razie nie :)\nTo mu za�atw za�wiadczenie od lekarza, �e ze wzgl�du na �askotki nie mo�e bra� udzia�u w �wiczeniach przeciwpo�arowych.\nM�j facet ma straszne �askotki. I, mimo �e jest nam razem dobrze, czasem po prostu boj� si� go dotkn��, �eby go nie po�askota�. To jest straszne: kiedy podrapi� do delikatnie po kolanie, udzie albo podbrzuszu, ko�czy si� superklimat, bo jego to �askocze.\nCzy da si� temu jako� zaradzi�? Czy kto�\nbo faceci s� grubosk�rni :D to tak jak z grub� stwardnia�� pi�t�. Im twardsza tym s�absze �askotki :) A co do ukrywania, to no wiesz.. w ko�cu maj� te swoje problemy z okazywaniem uczu�, wi�c nie problem "ukry�" �askotki ;)\nO czym NAPRAWD� marz� dzieci na �wi�ta? "O wsp�lnej kolacji z rodzicami". Bardzo wzruszaj�cy spot!\nNie lubisz kot�w? Po obejrzeniu tego nagrania zmienisz zdanie. Ten kociak jest jedyny w swoim rodzaju\nZdj�cia - �askotki\n�askotki - wi�cej zdj��