Oficjalna nazwa dla naszego Think-Thanku - Bogaty.Men\nOficjalna nazwa dla naszego Think-Thanku\nPost autor: admin » czw 01 cze 2017, 12:32\nCelem tego tematu jest wypracowanie oficjalnej nazwy dla naszego Think-Thanku, roboczego nazwanego TTuTradera.\nWstępem wyjaśnienia: Chcemy być nowoczesnym Think-Thankiem o strukturze rozproszonej czytaj ogólno-polskiej, będącym wehikułem socjalno-analitycznym pod tytułem Social-Brain-Tank aka SBTank. Koncepcja SBTanku celnie opisuje naszą inicjatywę, jako że chcemy działać inteligentnie, edukacyjnie jak i tworzyć socjalny klubo-klej.\nPierwszą propozycją oficjalnej nazwy wynikająca logicznie z miejsca wyklucia się inicjatywy był Instytut u Tradera.\nPo dyskusji z #trader21 wspólnie stwierdziliśmy, iż ta nazwa pomimo że wskazuje na miejsce narodzin tej inicjatywy mało się ma do celów statutowych naszego SBTanku.\nDlatego też postanowiliśmy, iż oficjalna nazwa powinna powinna odzwierciedlać prawdziwą istotę dla naszej inicjatywy.\nMoją pierwszą propozycją roboczą jest Instytut POLSKA,\na w wersji rozszerzonej Instytut n'POLSKA\ngdzie n’ = nowa, nowatorska, narodowa, nowoczesna, nie-wasalska itp\nPost autor: KastoR » czw 01 cze 2017, 13:33\nnazwa jest bardzo ważna. Osobiście unikałbym w niej używania "Polska" - ponieważ Polską wyciera sobie buty zdecydowanie za dużo organizacji/partii/ruchów etc. etc.\n"Polska" nie robi już na nikim żadnego wrażenia, a ponadto nazwa nie będzie się specjalnie wyróżniać.\nPodobnie z przedrostkiem "n" --> tzn. mi się to jednoznacznie kojarzy z .N - Nowoczesną Rysia.\nW mojej opinii to musi być coś oryginalnego, być może nawet nie wprost nawiązującego do projektu. Ponadto nazwa musi nieść pewien ładunek informacji i określać w pewien sposób członków think-tanku. Tak by mogli się z nią identyfikować. Nazwa musi również być "rozwijalna" w pewną historię.\n"Polska" i "N" jakie daje informacje? --- członkowie do Polacy, nowocześni bla bla bla. Ilu takich jest? Wielu, jeszcze więcej się za takich uważa.\nI teraz abstrakcyjny przykład (oparty jednak o rzeczywistość - tzn. pomysł chwycił idealnie, ale nazwa i przesłanie były inne).\nCo daje taka nazwa? Ano kojarzy się z samolotem wojskowym. Jak samolot - to lotnicy, jak lotnicy, to wojskowi lotnicy, jak wojskowi lotnicy to już można stworzyć fajne logo. Jak logo i wojsko, to już można stworzyć pewne rangi i klimat. Jak ma się klimat to ludzie się integrują i dobrze czują. Jak to występuje - to się angażują. Jak się angażują można więcej wymagać, wtedy grupa jest silniejsza etc. etc. etc.\nJak jest logo myśliwskiego samolotu, to kojarzy się to również z elitarnością (a na tym nam zależy).\nOczywiście nazwę podałem od czapy - ale chcę pokazać mechanizm i sposób myślenia. Dodam, że powyższy przykład jest oparty o faktyczną inicjatywę która wypaliła mi jakieś 10 lat temu w 100% i zintegrowała w szczytowym momencie ok. 1000 osób.\nDlatego powinniśmy wyjść od czegoś bardzo szczegółowego. Im bardziej szczegółowa i wyrazista nazwa tym lepszą wokół niej można stworzyć historię.\nInny przykład nazwa "Skrzydlaci" i tu można podciągnąć np. historię husarii etc. etc. ( i jaki elitarny i pozytywny ładunek emocjonalny!).\nNom... Po rozpisaniu się nie mam nic konstruktywnego więcej do napisania - ale z pewnością dziś pomyślę nad nazwą i podam swoją propozycję. Natomiast mam nadzieję, że powyższy tok rozumowania Was zainspiruje.\nNazwa może nawiązywać do jakiś historycznych/kulturowych etc. etc. kwestii. Ważne by była krótka (1-2 wyrazy) ale zarazem by można było pod nią przypisać wiele skojarzeń i pozytywnych przymiotników.\nBmen - sorki jeśli odbierasz post za krytykę bez pozytywu (własnej propozycji), ale zakładam, że nazwę też roboczo rzuciłeś by nie pisać posta z cyklu : "proponujcie ja poczytam". :)\nObiecuję poprawę i własny typ, chyba, że ktoś mnie uprzedzi z czymś co mnie powali :) Czego nam życzę :)\nPost autor: Enemy » czw 01 cze 2017, 13:38\nZaczne od zartu:\nNazwijmy sie "Instytutem Ateny" (grecka bogini madrosci) i wezmy na symbol sowe.\nZarobimy plusy od grupy Bilderberg i masonow rzadzacych swiatem.\nNie jestem przekonany do nazwy. To "N" cale mi sie na dzien dobry negatywnie kojarzy z partia Petru, Instytut jak najbardziej. Zastanawiam sie czy warto epatowac Polska w nazwie. Ja rozumiem ze to nas laczy, mniej lub bardziej, ale ostatnimi czasy ta Polska nasza zostala przemielona przez wszystkie mozliwe formy gramatyczne i stylistyczne, patriotycznione itd. Po prostu jezeli za czesto bedziesz uzywac slowa "kocham" to bedzie ono tracic swoja moc.\nWiem ze latwo krytykowac ale nie mam na ten czas zupelnie weny ani chwili zeby nad tym pomyslec.\n"Bmen - sorki jeśli odbierasz post za krytykę"\nKrytykujmy, krytykujmy. I myslmy.\nBo w pewnych kregach zwiazanych z pewnym helwetem z pewnego znanego nam bloga, ktorego nie bede tu wspominac z nazwy,\njestesmy juz wyznawcami bmen'a-guru.\nPost autor: KastoR » czw 01 cze 2017, 14:15\nSGO „ Vandalus ” lub "Vanda"\nrozwinięcie Samodzielna Grupa Organizacyjna „Vandalus”\nA teraz rozbiję to na czynniki:\nSGO – bo kojarzone z Samodzielną Grupą Operacyjną – pojęcie wojskowe, używane później także przez AK ( i tutaj nawiązywałbym bardziej).\nDo naszego T-T będzie pasować jak ulał, bo rzeczywiście zorganizowaliśmy się samodzielnie i jesteśmy grupą (a nie masą) – docelowo również zależy nam na elitarności (w sensie – nieliczne, ale merytoryczne osoby).\nAK organizowała się często w specjalne komórki stworzone do konkretnych zadań. My również chcemy przyjąć ten typ organizacji.\nPonadto AK walczyła z okupantem/systemem zwał jak zwał. W skład AK wchodziły „Szare Szeregi” czyli tak na prawdę AMATORZY (tak jak my).\nVandalus – nazwa Wisły, której użył w kronikach Wincenty Kadłubek. Wisła kojarzy się z krainą zamieszkiwaną przez Polaków. „Vistula” byłoby być może ładniej, ale kojarzy się już z garniturami.\nTymczasem Vandalus nawiązuje do korzeni słowiańskich. Pochodzi od imienia legendowej królowej Wandy, od której nazwę otrzymała Wisła (wcześniej Vistula a jeszcze wcześniej Wandala). Imię Wandy pochodzi od vanduo – czyli od wyrazu „woda” w j. litewskim.\nWoda natomiast jest świetnym nośnikiem idei – nie można zatrzymać jej nurtu, przenika, opływa wszelkie przeszkody.\nSGO „ Vandalus” --- krótka, oryginalna, abstrakcyjna nazwa, która w pierwszym kontakcie nie kojarzy się z T-T, ale im głębiej sięgniemy --> tym historia staje się bardziej rozwinięta.\nJest również przyszłościowa. Jeśli będzie nas więcej i utworzymy większe struktury będzie można podzielić T-T nad podgrupy których nazwy mogą pochodzić ze struktur Szarych Szeregów lub AK.\nPonadto powiązanie nosi charakter patriotyczny, a jednocześnie nie rzuca się to w oczy i nie świeci wszem i wobec jacy to nie jesteśmy patrioci/inteligenci/etc/etc.\nPropozycja nie jest szczytem moich marzeń, ale spełnia kryteria o których pisałem wcześniej.\nWłaśnie wpadłem na pomysł małych wariacji w/w nazwy\nSIO "Vanda" - Samodzielny Instytut Organizacyjny "Vanda"\nSIO nadal nawiązuje do SGO (czyli jakiś struktur) natomiast "Vanda" już nie kojarzy się tak z wandalami, a do tego kobiece imię zawsze jest w modzie (a nadal nawiązuje do Wandy, Wandali/Wisły) itp. itd.\nEw. SIM "Vanda" - Samodzielny Instytut Myśli "Vanda" -- Wtedy mamy ładny "skrót" przezwisko dla członków: SIM-y :)\nZachęcam do wymyślania właśnie takich nazw. Skrót do rozwinięcia (tutaj możemy zawrzeć to, czym/kim jesteśmy) + abstrakcyjna nazwa, która będzie posiadała ładunek emocjonalny (nie musi dla wszystkich, wystarczy że członkowie będą wiedzieć o co chodzi).\nPost autor: KastoR » czw 01 cze 2017, 14:52\nKombinowałem kombinowałem i przyjąłem taką metodologię.\nKryptonim już mam "Vanda"\nteraz pytanie, CZYM JESTEŚMY?\n- np. instytut, akademia, gruma, zgromadzenie, uniwersytet\n- np. samodzielne, niezależne itp. itd.\nOd czego to jest,czemu ma służyć?\n- myśli, umysłu, rozwoju etc. etc.\nNo i wymyśliłem tak:\nSamodzielny Instytut Rozwoju "Vanda"\nRozwinięcie merytorycznie pasuje. Kryptonim "Vanda" wyjaśniłem wcześniej.\nSIR "Vanda" brzmi przewrotnie (niby "sir", a jednak to "ona" ;) )\nDo tego łatwo można nazwać członka grupy (członkowie będą "serami" :) )\nnp. SIR KastoR 8-)\nSIR - kojarzy się z tytułem szlacheckim, Instystut z nauką. Więc mamy tutaj pełne pole do popisu jeśli chodzi o historię/legendę i logo. Szlachecki instytut i tego typu wariacje.\nSIR brzmi z jednej strony dumnie, z drugiej w zestawieniu z "Vandą" puszcza oko - czyli jest dystans.\nNowym członkom można nadawać tzw. tytuły szlacheckie i wówczas mogą wejść w grono "serów"\nPół żartem pół serio - ale podoba mi się ;)\nPost autor: Enemy » pt 02 cze 2017, 12:23\nKastoR, powiem ci pomysly masz ciekawe.\nAle obawiam sie ze musi to byc nazwa w miare powazna, bo\na) bedzie to wizytowka\nb) bedzie na tym opierac sie cala identyfikacja wizualna\nSGO Vanda brzmi fajnie ale pod wzgledem militarystycznym, sztabowym i ksiazek z cyklu alternatywna rzeczywistosc (pasuje idealnie do cyklu www.1939.com.pl Ciszewskiego)\nJakbym mial grupe rekonstrukcji historycznej zakladac to powiem ze bym bral od razu.\nAle my musimy zwrocic uwage na grupe jaka targetujemy i pod nia stworzyc nazwe.\nPopatrz na podzial orkiestry - tam sa dzialy. To sa nasze potencjalne targety.\nProponuje "INSTYTUT TRESCI PRZYSTEPNEJ" LUB "INSTYTUT TRESCI POWAZNEJ" - skrot ITP,\nwiec juz cos bedzie sensowniej w pozycjonowaniu google.\nZ czasem moznaby zartem/serio dodac "im. Tradera 21" ;)\nPost autor: admin » pt 02 cze 2017, 14:20\nW mojej ocenie w nazwie powinien znajdować się Instytut.\ni jakiś dalszy człon.\nOdnosząc się do waszych wpisów że słowem POLSKA wyciera sobie buty zdecydowanie za dużo organizacji/partii/ruchów. Jak tak jest to świadczy tylko o ich nastawieniu do naszej krainy. krzyż im i tyle.\nidąc po Wanda to dość ciekawa opcja, bo Wanda się Niemca nie bała :) można by skomponować dwa miasta stolice : Warszawa i Kraków: czyli Wanda, Smok i Syrena.\nczyli Instytut Smoka i Syreny L:) ale zaraz ktoś mi zarzuci Instytut SS :)\nZ tym N' to chyba przesadziłem, chociaż za pare miesięcy o Ryśku i Nowoczesnej nikt nie będzie słyszał. Zostali politycznie skreśleni. Ale chyba racje macie.\nA na poważnie, to nazwa musi być poważna i pokazująca co i jak robimy, cele statutowe.\nSBTank - Social - Brain - Tank\nInstytut SBTank - Instytut SBT - tyle że to mało wymowne dla kogoś kto nie zna co my działamy.\nmożna by też pójśc w starsze nazwy naszej krainy,\nalbo w Instytut Rzeczpospolita Polska = Instytut RP.\nKolejny to Instytut Polaka\nMożna też pójść w etymologie i albo staro ludowo : Instytut Polan lub Wiślan\nalbo po bandzie i Instytut Polandia\nalbo Instytut POLA , gdyż podobno Gramatycznie nazwa Polska wywodzi się od nazwy pola – otwartej przestrzeni znajdującej się na danym terytorium.\nPost autor: 3r3 » pt 02 cze 2017, 18:32\nPrzecież dobrze się nazywa - Instytut u Tradera.\nIuT bez "F".\nNie swędzi to po co drapiecie - nazwa jest, nazywa się jakoś, tak się nazywa jak się nazywa, po co to ruszać?\nBąk ugryzł? Wiosna w głowach? Przemeblowania się zachciało?\nSię nazwa nie podoba to się było pod taką nazwę nie zapisywać.\nA nie teraz marsz przez instytucje urządzacie i będziecie nazwę instytucji zmieniać.\nZostawcie jak jest i zajmijcie się czymś poważnym. Nazwa nie wpływa na jakoś Waszych pomysłów.\nA celów wcale nie musimy zdradzać w nazwie. A niech się domyślają, a my tu sobie będziemy knuć w spokoju.\nPost autor: KastoR » sob 03 cze 2017, 01:22\nInstytut jak najbardziej - ale myślę, że jakaś oryginalna, abstrakcyjna nazwa powinna pod to być podpięta.\nInstytut u Tradera... Czyli u handlarza.... Poważnie, nie ma co :D Na mnie osobiście angielskie słówka już dawno nie działają, natomiast przemawia polszczyzna, staropolszczyzna etc. etc. Mamy piękny język. Ponadto, ja osobiście jestem tu dla "projektu SB" i "tradowanie" mnie nie interesuje wcale :roll:\nMoje wcześniejsze przykłady były dość odjechane, ale chciałem pokazać system, który może nam pomóc w wymyśleniu czegoś co bardziej będzie pasować pod nasz charakter.\nTo może - SIR "Atlantyda"\nSamodzielny Instytut Rozwoju "Atlantyda"\nSamodzielny - tutaj na prawdę warto podkreślić naszą samodzielność, niezależność i powstanie poprzez ruch oddolny, dla mnie osobiście jest to powód do dumy i jest ważne\nInstytut - wiadomo\nRozwoju - czyli ogół tego nad czym będziemy myśleć (rozwój Krainy)\n"Atlantyda" - świetny kryptonim dla naszej "krainy". Legendarna Kraina mlekiem i miodem płynąca, która być może gdzieś kiedyś istniała.\nPost autor: bmen » pn 05 cze 2017, 22:34\nPomyślałem trochę i wydaje mi się że nie ma co kombinować za bardzo z nazwą.\nBędzie to z złożenia miejsce dla ludzi czujących się Polakami.\nDlatego nie wyobrażam sobie też aby jakikolwiek użytkownik naszego TT nie chciał działać na rzecz naszej krainy jak i nie miał szacunku dla największych wartości jakim jest nazwa POLSKA.\nPoza tym jest nazwa musi być bardzo prosta a przez to łatwa do zapamiętania jak i bardziej medialna.\nZwięźle i na temat, mówi kto my i skąd. A reszta będzie w naszym statucie.\nkto za i przeciw?\nPost autor: 3r3 » pn 05 cze 2017, 23:06\nJa jestem Sarmatą, Polaków mam od dreptania za pługiem. Nie czuję się Polakiem.\nPolska to nie jest moja kraina. Ja mam starą, nieaktualną mapę i się tej mapy będę trzymał, na tej mapie Smoleńsk jest w granicach, a nie poza granicami. I taki nieaktualny, uparty jak osioł i walczący z wiatrakami pozostanę.\nZostawcie starą nazwę - zajmijcie się czym innym.\nBić biurwę i złodziei!\nA poza tym uważam iż Niemcy powinny zostać zniszczone.\nPost autor: Enemy » pn 05 cze 2017, 23:41\nInstytut PL - przeciw.\nTym bardziej, że większość z nas gryzie miękkie bułeczki emigracji, a nie czerstwy chleb codzienności kraju przodków.\nPodtrzymuję moje zdanie dotyczące nieemanowania symboliką narodową w jakikolwiek sposób.\nUżycie orła białego, biało czerwieni, Sarmatów, Polan, Wiślan, Wandali itd może w oczach potencjalnego odbiorcy - który zetknie się z nami po raz pierwszy - zaszeregować nas od razu jako projekt polityczny optujący za konkretną opcją. Uważam że musimy, przynajmniej z początku, światopoglądowo być czyści jak kryształ.\nProponuję zawrzeć w nawie coś co kojarzy się jednoznacznie i pozytywnie z "wysiłkiem" umysłowym - np. Instytut Idei, Instytut Myśli\nJeśli chcemy jednak nawiązać do Polski i jednocześni oddzielić się grubą kreską od rzeczywistości, to może Instytut Kazimierza Wielkiego?\nOn się kojarzy jednoznacznie dobrze.\nPost autor: 3r3 » wt 06 cze 2017, 08:54\n"Proponuję zawrzeć w nawie coś co kojarzy się jednoznacznie i pozytywnie z "wysiłkiem" umysłowym - np. Instytut Idei, Instytut Myśli\nOn się kojarzy jednoznacznie dobrze."\nJa nie widzę powodu żeby upierać się na jakie szczytne idee.\nClausewitz nie miał żadnych szczytnych idei - pisał o tym jak skutecznie grabić i zabijać.\nNie wiem czy jakieś szczytne idee przyświecały Machiavellemu - pisał jak skutecznie utrzymać się przy korycie z koroną na głowie i głową na ramionach.\nNie wiem czy mnie interesują jakieś szczytne idee i fajne nazwy do tego.\nZjeść - co da się zjeść, pognębić wrogów, posiąść ich kobiety, pognać w niewolę ich dzieci - to jest rozwój państwa - to nad tym macie dumać. Nie ma w tym żadnych szczytnych idei - to jest zwykła pragmatyka przetrwania.\nJak chcesz pięknych idei to usiądź z Panem Grzegorzem Braunem przy stole - jak On pięknie mówi, o jakich wzniosłych rzeczach, z jaką wiarą - tylko nie wynikają z tego ani zyski, ani terytorium.\nCzy moglibyśmy nie być szczytni, wielcy i ideowi? A zwyczajnie pragmatyczni?\nPost autor: Enemy » wt 06 cze 2017, 09:39\nNo i tu sie zgodzam z 3r3 - pragmatyzm.\nTo musi byc mocne, krotkie, proste i z przekazem. Jak wojskowe "Ku.wa jego mac" rzucone przez sierzanta.\nPanowie, ogarnijmy to szybko, bo zajmujemy sie nazwa a Think Tank lezy odlogiem. Sam nie mam w tym miesiacu czasu nic a nic, ale postaram sie chociaz wieczorami usiasc i popisac.\nPost autor: KastoR » wt 06 cze 2017, 09:49\nINSTYTUT 40 i 4\nNawiązanie do Mickiewicza, ale za cholerę nikt nie będzie wiedział o co w tym chodzi (tak samo jak z tym 40 i 4 u Mickiewicza)\nNazwa abstrakcyjna, prosta pragmatyczna jak kurwa mać, ale niosąca ze sobą bardzo duży ładunek emocjonalny (patriotyczny, choć nie wprost, zagadkowy, dla emigrantów - z nutą nostalgii za krajem, a jednocześnie 40 i 4 Mickiewicza było czymś w rodzaju przepowiedni przyszłych lepszych czasów dla Polski).\nCzyli mamy tutaj wszystko - patriotyzm, przyszłość PL, tajemniczość (magnes dla nowych), a jednocześnie wszystko to zawarte nie wprost w 2 liczbach (czyli w tym, czym tutaj Panowie lubią się posługiwać przy analizach).\nGŁOSOWAĆ ZA/PRZECIW i kończmy temat :)\nPost autor: bmen » wt 06 cze 2017, 18:24\nja jestem przeciw bo kojarzy mi się z kaszanką po 4.40 i dywizjonem 440 = 303 w wersji XXI wieku.\nPost autor: Enemy » wt 06 cze 2017, 19:02\nPrzeciw - z powodów tych samych jakie już przedstawiłem w poprzednich postach.\nPost autor: KastoR » śr 07 cze 2017, 10:03\nPost autor: bmen » śr 07 cze 2017, 16:47\nMedialnie i na bogato?\nInstytut KingSAJZ , aka IKS\n"kingsajz dla każdego" i małe jest piękne :)\nPost autor: 3r3 » śr 07 cze 2017, 16:49\nAle przecież jest IUT bez F to co Wam ta nazwa co jest przeszkadza?\nbmen mnie przekonał, to zróbmy inaczej - kto kupuje markę, decyduje o nazwie i płaci za ulotki?\nRozwiążmy to portfelami - kto zapłaci za stworzenie logo, nazwy, napisania jakiś pierdół (płatni filozofowie też muszą wypić i zakąsić), wydrukowania jakiś gratów jak trzeba będzie drukować na konferencje i podobne?\nKto i ile? Kto da najwięcej decyduje o nazwie i logo - podoba się? To dobre jak na to grono rozwiązanie?\nSobie będzie takie logo za jakie najchętniejszy zapłaci.\nNawet nie pytajcie co będzie na IUT bez F.\nPost autor: Enemy » śr 07 cze 2017, 21:09\nNo to powiem ci, że potencjalnie stawia mnie to albo w opcji antylobbystycznej, albo na języczku uwagi.\nMiędzy innymi grafikiem byłem - identyfikacja wizualna\nPost autor: bmen » czw 08 cze 2017, 10:59\nidąc dalej z propozycjami:\nInstytut pod tytułem Komasacja Intelektu = Instytut KiNo = Komasacja intelektu Nowej orkiestry :)\nInstytut KiNoPL = Komasacja intelektu Nowej orkiestry dla PL:)\nInstytut Młodzi i Gniewni = MiG a w wersji dla jabłuszek iMIG :)\nPost autor: Enemy » czw 08 cze 2017, 11:42\nInstytut MOATT. Akronim od: Mother Of All Think Tanks. Moat (eng.) - fosa.\nNie wiem, pomysly mi sie koncza.\nPost autor: bmen » ndz 11 cze 2017, 09:54\nczas przyspieszyć prace nad nazwą, ale w mojej ocenie nie ma co czasu marnować .\nmusi być prosto , medialnie i w miarę żeby to się kojarzyło z Polską.\naBiZ = anty Biurwa i Złodzieje / wersja która 3r3 bedzie popierał :)\nInstytut PL - moja propozycja aktualna = IPL skrót , argumentacja że ktoś sobie wyciera Polską wszystko mnie nie przekonuje. Świadczy to tylko dziadostwie i niedowadze tych ludzi.\nInstytut TTwPL - jakas opcja\nPost autor: 3r3 » ndz 11 cze 2017, 11:19\nIAO - instytu argumentów ostatecznych\nI proszę mi nie wyjeżdżać z grecką interpretacją ^^\nPost autor: Enemy » pn 12 cze 2017, 13:08\nPo dluzszym czasie namyslu, pragne poinformowac, ze nazwa Instytut PL otrzymuje moj glos poparcia z powodow nastepujacych:\n1. Targetujemy Polakow, Sarmatow (uklon do 3r3), jakkolwiek nazwanych przodkow (uklon w stone KastoRa). Na ten moment nie mamy planow zrobienia projektu dwujezycznego wiec jest to logiczne.\n2. Dyskusja trwa i trwa. Poniewaz nie mamy mozliwosci spotkac sie wszyscy przy wodce i to obgadac, to debata prowadzona przez internet mogla by sie jeszcze ciagnac i ciagnac. Uwazam ze nalezy dzialac, i nie ma sensu wdawac sie w jalowe dyskusje.\n3. Nazwa Instytut PL spelnia w pewien sposob moja propozycje o dzwiecznosci i zwiazlosci (jak wojskowe "ku.wa mac" rzucone przez sierzanta). Wpada w ucho, jest latwa do przyswojenia, nie jest przeintelektualizowana,\n4. Jednoczesnie czlon "PL" nie jest w moim rozumieniu tak polityczny, jak z poczatku mi sie to wydawalo - nie kieruje nas w zadna opcje polityczna, jest swiatopogladowo neutralny.\nPost autor: zcedowany » pn 12 cze 2017, 18:54\nPost autor: Arcadio » wt 13 cze 2017, 15:37\nInstytut Świadomego Polaka\nKierujemy swoją aktywność do Polaków i chcemy budzić świadomość.\nGłównym problemem naszym jako kraju i poszczególnych obywateli nie są wcale jakieś przywary narodowe ale przepotężny przemysł fałszywej indoktrynacji Polaków oparty na obcych mediach, gazetach, tv, promowaniu tzw. europejskich a właściwie lewackich postaw.\nNawet cała polska kinematografia, kultura i edukacja nie pozostawia wątpliwości przez kogo jest sterowana i komu służy - pozwolicie że nazwiska pominę.\nNiech Polacy zaczną samodzielnie myśleć.\nRejestracja: śr 14 cze 2017, 19:55\nPost autor: madgar » śr 14 cze 2017, 20:27\nInstytut Głównego Nurtu Inteligentnych Słowian(bądź Sarmatów)\nNazwa zawiera instytut jak chciał Bmen oraz są Słowianie(albo Sarmaci) co dotrze do większej grupy ludzi jak 3r3.\nMoże jest trochę przydługa ale jest chwytliwa, trochę egzotyczna ale nie aż tak obca, większość wie co oznacza.\nZawiera drugie dno, że instytut u Tradera jak ten Prometeusz zaniesie ludziom ogień i rozjaśni ich ciemne umysły :)\nPost autor: Gregory42 » sob 17 cze 2017, 10:50\n"Instytut PL" jest w mojej ocenie bardzo dobrą nazwą. Jestem podobnego zdania co bmen, że nie ma sensu tracić bezproduktywnie więcej czasu na wymyślenie czegoś lepszego. Warto działać a nie bezustannie rozmyślać a zaoszczędzone czas i energię przeznaczyć na działanie w innych segmentach. Mamy tak wiele pracy do wykonania, że nie widzę sensu przedłużania dyskusji na ten temat. Podsumowując w mojej ocenie nazwa "Instytut PL" oddaje w pełni to czym będziemy się zajmować, świadczy też o należnym szacunku jaki powinno się mieć dla "Krainy". Jest też relatywnie krótka.\nPost autor: gruby » ndz 18 cze 2017, 12:49\nKiedy w XIX wieku Szwajcarzy wybudowali siedzibę parlamentu swojego nowo powstałego państwa czyli konfederacji kantonów Szwajcarii wybuchła kłótnia co napisać na jego frontonie. Język niemiecki był nie do zaakceptowania dla zachodniej części kraju mówiącej po francusku, Szwajcarzy niemieckojęzyczni twierdzili zaś że niemożliwe jest, żeby francuskojęzyczna mniejszość narzuciła większości swoją pisownię. Dlatego nazwali swój parlament "Curia Confoederationis Helveticae". Do dziś na samochodach wożą plakietki "CH", od tego zwrotu właśnie. Ani to po niemiecku, ani po francusku, ani po włosku. Po retoromańsku też nie. Pokłosiem tego konfliktu jest mało znany fakt, że Szwajcaria do dzisiaj nie ma stolicy. Berno to tylko siedziba parlamentu, rządu federalnego oraz jego agend i nic więcej.\nJeśli nie można się zgodzić ani na wersję jednego, ani na wersję drugiego obozu to trzeba pójść na kompromis i znaleźć rozwiązanie które nie obrazi uczuć ani jednych ani drugich. Bo żadna grupa nie może czuć się ani zwycięzcą ani przegranym. Ten sposób rozumowania rozbraja konflikty zamiast tylko przesuwać je na przyszłość.\nDlatego proponuję "Slavus Sapiens". Nie da się ukryć, że jesteśmy Słowianami. Chyba nawet nienajgłupszymi, skoro potrafimy myśleć, dyskutować i kłócić się i to na poziomie, którego osiągnięcia życzyłbym polskiej polityce. Jeśli ktoś czuje się urażony użyciem obcego języka do wyjątkowo narodowego pomysłu to możemy nazwać ten twór "Słowianami Myślącymi".\nPost autor: Almanzor » pt 22 wrz 2017, 15:09\nProponuję Rebel`s corner (jeżeli może ktoś poprawić to bardzo proszę)\nzakątek buntowników. Czytałem ostatnio taki zwrot w książce i bardzo mi się spodobał.


Płaszcz ROYAL - Bordowy asymetryczny z futerkiem - kategoria: Okrycia wierzchnie - Loola\n» Płaszcz ROYAL - Bordowy asymetryczny z futerkiem\nPrzepiękny, oryginalny, asymetryczny płaszcz w kolorze bordowym z przepięknym, mięciutkim futerkiem. Płaszcz posiada odpinane futerko w całości, sam kaptur nie odpina się. Płaszcz w środku jest ocieplony podszewką z ociepliną. Nadaję się na zimę. Płaszcz uszyty jest z poliestrowego flauszu, podszewki, ociepliny i sztucznego futerka. Produkt polski, autorski i starannie wykonany, szyty przez naszą firmę.


Nepotyzm. Girzyński: "W mojej rodzinie nie występuje taka historia" - WP Wiadomości\nNepotyzm. Girzyński: "W mojej rodzinie nie występuje taka historia"\nBarbara Nowacka i Zbigniew Girzyński byli w czwartkowy wieczór gośćmi programu publicystycznego. Rozmowa dotyczyła planowanej na początek października rekonstrukcji rządu, przygotowań do rozpoczęcia roku szkolnego oraz nominacji dyrektorskich w spółkach skarbu państwa.\nNepotyzm. Ten temat był poruszany w rozmowie między Zbigniewem Girzyńskim (na zdjęciu) i Barbarą NowackąŹródło: PAP, Fot: Tytus Żmijewski\nPosłanka Koalicji Obywatelskiej Barbara Nowacka i poseł Prawa i Sprawiedliwości Zbigniew Girzyński starli się ze sobą w programie "Fakty po Faktach" na antenie TVN24. Politycy byli pytani m.in. o rekonstrukcję rządu.\nNa pytanie, która ze zgromadzonych wewnątrz Zjednoczonej Prawicy frakcji wyjdzie na niej najlepiej, poseł Girzyński odpowiedział, że najlepiej wyjdzie Polska. - Przed nami długi okres bez wyborów. To okazja, żeby ułożyć kwestie dotyczące administracji państwowej. Nawet jeśli prawdą jest, że spory wewnątrz Zjednoczonej Prawicy osiągają czasem temperaturę wrzenia, to Jarosław Kaczyński jest na tyle doświadczonym politykiem, żeby być w stanie szybko je ochłodzić - powiedział poseł.\nBarbara Nowacka zapytała retorycznie, jakie kwestie rząd chce układać, skoro na wszelkie układanki miał już pięć lat. Według Nowackiej, to czas zmarnowany. Posłanka wypominała rządowi dużą liczbę wiceministrów, rozrost biurokracji, oraz nieprzygotowanie szkół do rozpoczęcia roku szkolnego. Rekonstrukcję rządu nazwała zaś "układaneczkami wewnątrz prawicy".\n- To, czy ton nadawać będzie pan Ziobro, czy pan Gowin, czy pan Morawiecki, jest bez większego znaczenia. To ludzie tak zajęci sobą, że nie zdolni do rządzenia - podsumowała.\nSpór o powrót do szkoły\nFormułując ripostę poseł Girzyński skoncentrował się na zarzucie dotyczącym Ministerstwa Edukacji Narodowej. - Być może szkoły zostały nieprzygotowane z winy samorządu tam gdzie pani mieszka, czyli w Warszawie. Tu gdzie ja mieszkam, w Toruniu, szkoły są przygotowane fantastycznie. Jak wiem, w Warszawie wiele rzeczy nie działa - atakował Girzyńśki.\nBarbara Nowacka odparła, że w Warszawie z inicjatywy samorządu nauczyciele szkół są obecnie szczepieni na grypę.\nNepotyzm w rządzie?\nOstatnim tematem programu były kontrowersyjne nominacje na stanowiskach dyrektorskich w spółkach skarbu państwa. Chodzi m.in o stryja Andrzeja Dudy, który trafił do rady nadzorczej w PKP Cargo, oraz o Nikodema Matusiaka, syna posła PiS, który został prezesem państwowej spółki Inova.\nZbigniew Girzyński broniąc decyzji Ministerstwa Aktywów Państwowych powiedział, że stryj Andrzeja Dudy pełnił funkcje publiczne jeszcze w czasach, gdy prezydent był w liceum. Sam przyznał, że "taka sytuacja u niego w rodzinie nie występuje". Wcześniej podczas programu zaznaczył, że jego żona uczy w szkole.\nZ kolei Barbarę Nowacką prosił o zaprzestanie ataków, z uwagi na to, że sama "poszła do polityki ze względu na rodzinne tradycje".\nDr Paweł Grzesiowski o jesiennych infekcjach u uczniów. Leczyć gorączkę i katar na własną rękę?


Fragmenty książek - autorskie książki... Wioska!\n1 Fragment powieści\nAutor: Bruno Wioska,\nIlustracje: Margot Bakenda\nCzłowiek musi ciągle obserwować,\nmusi rozmyślać: Kto nie rozmyśla,\nczęsto się myli.\nLot 479 z Krakowa do Rzymu przebiegał bez przeszkód. Samolot zaczął zbliżać się do portu przeznaczenia; na niebie nagle pojawiły się czarne burzowe chmury.\nPasażerowie, po meldunku pilota o zbliżającej się burzy, zaczęli zapinać pasy... nagle zgasły wszystkie światła, a po chwili za oknami pojawiła się wielka ognista kula, która pokryła cały samolot i oślepiła wszystkich... Trwało to zaledwie kilka sekund.\nW Rzymie panował tego dnia nieznośny upał, pomimo że był to dopiero początek maja. Skale termometrów przekroczyły 40 stopni Celsjusza w cieniu. Schody na placu Hiszpańskim, na których w normalny dzień gromadziły się tłumy młodzieży, były tak nagrzane od palącego słońca, że wszyscy omijali je z daleka. Spocony tłum turystów daremnie szukał chłodniejszych miejsc. We wszystkich parkach i na placach, gdzie było choćby trochę cienia, odpoczywali nieliczni turyści, rezygnując tego dnia z podziwiania zabytków. Można ich było spotkać leżących nawet w kościelnych ławkach, gdzie zmęczeni skwarem dnia starali się poczekać na wieczorne ochłodzenie. Forum Romanum, rojące się zazwyczaj od zwiedzających, świeciło pustkami.\nTego dnia nic nie było normalne. Ulicy wyludniły się, samochodów osobowych prawie nie było widać, tylko syreny karetek pogotowia wypełniały miasto przeraźliwym wyciem. Widocznie co chwila ktoś potrzebował pomocy. Gdzieś w pobliżu mego hotelu gwałtownie urwało się wycie syreny, by po kilkunastu sekundach zawyć znowu przeraźliwie i oddalając się, w odległych ulicach, ucichnąć. Autobusy, w których zawsze było tłoczno jak w puszcze sardynek, jeździły tego dnia puste.\nDo Muzeum Watykańskiego, o którym powiadano, że tylko tam tego dnia nie zepsuła się klimatyzacja, ustawiła się długa kolejka przepoconych i zmęczonych upałem ludzi. Jego wnętrza przepełnione były po brzegi, a tłum, popychając się wzajemnie, sunął krok po kroku przez komnaty. Takiego nalotu Watykan jeszcze nie przeżył. Ale przynajmniej w nim w miarę chłodne pomieszczenia, choć nieco podgrzane oddechami i temperaturą setek rozgrzanych ciał zwiedzających, przynosiły na czas pobytu ulgę. Służby porządkowe ponaglały zwiedzających do przechodzenia do kolejnych komnat i do szybszego opuszczenia muzeum, bo przed kasami zniecierpliwieni turyści tłoczyli się i głośno narzekali na organizację. Porządkowi, porozumiewając się krótkofalówkami, starali się kierować ruch zwiedzających także do pomieszczeń, które nie należały do tej pory do najbardziej ulubionych. W tym dniu nawet zbiory Etruskie i Egipskie zalały tłumy. Ale nie dzieła były głównym powodem odwiedzin, lecz nieco chłodniejsze pomieszczenia.\nObsługa techniczna dwoiła się i troiła, by nie dopuścić do przegrzania sal. Mimo wszystko klimatyzacja ciągle się psuła, choć cały czas znajdowała się pod kontrolą konserwatorów. Skutki zawilgocenia powietrza mogłyby spowodować nieodwracalne szkody w gromadzonych od wieków drogocennych zbiorach.\nPopędzany przez dyżurujące służby i napierany z tyłu przez tłumy zwiedzających dotarłem do apartamentów papieża Aleksandra VI.\nGdy znalazłem się w Sali Sybilli, ktoś zatrzasnął za mną drzwi. – „Pewnie ochrona – pomyślałem – by skierować ruch do innych wnętrz i uniknąć tłoku w Kaplicy Sykstyńskiej, gdzie każdy koniecznie chciałby zobaczyć słynne malowidła Buonarrotiego”. Gdy ostatni zwiedzający opuszczali salę, zobaczyłem na podłodze leżącego w kałuży krwi człowieka. Przy nim, na klęczkach, łkała jakaś – sądząc po sylwetce – młoda kobieta.\n– Co się stało? – zapytałem. – Wezwę pomocy! – Sięgnąłem po telefon. Naturalnie zapomniałem, że zgodnie z regulaminem muzeum wcześniej wyłączyłem go.\n– Tutaj nie wolno telefonować – nie przestając szlochać, powiedziała kobieta lekko podnosząc głowę.\nMimo rozmazanych na jej twarzy łez, wyglądała bardzo atrakcyjnie. Miała około trzydziestu lat. Jej długie kręcone blond włosy opadały na szczupłe ramiona. Ubrana była bardzo gustownie z elegancką skromnością.\n– Widzi pan? – zapytała i nie czekając na moją odpowiedź dodała: –To jest Alfons!\n– Tak, oczywiście, że widzę. Dziwi mnie tylko to, że ten tłum, ci wszyscy ludzie, którzy jeszcze przed chwilą byli w tej komnacie, nie zauważyli tego i nie zareagowali. Nikt nie pośpieszył z pomocą. Udawali, że nic się nie wydarzyło! Cóż za straszna znieczulica! Ale co się stało? Musimy wezwać pomocy, lekarza...\n– Nie, już nie potrzeba – powiedziała, podnosząc się zgrabnie. Otrzepała obcisłą sukienkę i podając mi, jak do pocałunku, nad wyraz bladą dłoń – przedstawiła się.\n– Mam na imię Lukrecja. To bardzo dziwne, że pan to widział. Nigdy do tej pory nikt na nas nie zwrócił uwagi.\n– Co w tym dziwnego? Ale właśnie to, co pani mówi brzmi bardzo dziwnie. Jak to nigdy do tej pory nikt nie zwrócił na państwa uwagi. Nie bardzo rozumiem, co ma pani na myśli. Powiem pani, na mnie też nikt nigdy nie zwraca uwagi. Czasem mam trudności, by w towarzystwie w rozmowie przebić się i coś powiedzieć. Ale pozwoli pani, że się przedstawię, jestem Kordian. Bardzo mi przyjemnie, pozwoli pani, że wytrę jej twarz, jest cała zalana łzami – powiedziałem nieco zdziwiony moją odwagą i wyjąłem chusteczkę. Lukrecja nadstawiła twarz jak mała dziewczynka, zamykając przy tym oczy. Wycierając jej policzki starałem się zrobić to jak najbardziej delikatnie. Jej cera była blada i tak delikatna, że aż prawie przezroczysta. Gdy kończyłem, zgrabnie musnęła ustami moją dłoń. Swym zachowaniem , oczywiście zaskoczyła mnie. Inaczej nie pozwoliłbym, by młoda i ładna, bardzo atrakcyjna kobieta całowała mnie w rękę. Przyznam się, że ten całus zawstydził mnie i równocześnie oszołomił.\n– Co pani robi? Zawstydza mnie pani.\n– Jesteś wyjątkowy. Ty jesteś tym człowiekiem – powiedziała, akcentując słowo „ty”. Dziesiątki osób od lat przechodziło tędy i nikt nie widział tego, co się stało. Dopiero teraz ty. Nareszcie!\n– Nie jestem wyjątkowym człowiekiem – powiedziałem wtedy, nie przywiązując wagi do znaczenia słów: „... dziesiątki osób od lat przechodziło tędy...”. Zrozumiałem to dopiero później. Wtedy nie przypuszczałem, że przypadnie mi ważna rola w bardzo dziwnym, do końca niezrozumiałym, rzymskim spektaklu. – Nie jestem wcale wyjątkowym człowiekiem. To tylko inni wolą nic nie widzieć. Nikt nie chce mieć kłopotów. Ale myślę, że nie czas na konwersacje. Musimy pomóc temu biedakowi – powiedziałem i wskazałem leżącego na podłodze człowieka. Ze zdziwieniem spostrzegłem, że miejsce to było puste. Jeszcze przed chwilą leżący tam mężczyzna – zniknął. Nie zauważyłem też na podłodze żadnych śladów krwi. Podłoga w tym miejscu świeciła wypolerowanym marmurem. Mógłbym przysiąc także, że do komnaty w ostatnich minutach nikt nie wchodził. Przetarłem ze zdziwienia oczy.\n– Gdzie on jest? – zapytałem nieznajomą kobietę, wskazując na puste miejsce.\n– Alfons? – zapytała. – Nie żyje!\n– Jak to nie żyje. I pani to mówi z takim spokojem? Nie mógł przecież sam zniknąć. Widziałem go tutaj, przed momentem, leżącego w kałuży. Nie mógł tak zniknąć, tym bardziej że – jak sama pani utrzymuje – nie żył. Cóż to za komedia? Co znaczy ta cała inscenizacja? Kpi pani sobie ze mnie?\n– Uspokój się, proszę. Dziękuję, że zainteresowałeś się Alfonsem. Nie robisz tego czasem tylko z grzeczności? Zaintrygowała cię ta sytuacja? – zapytała.\n– W takich chwilach, gdy trzeba pomóc człowiekowi, grzeczność jest nieistotna. Oczywiście, że mnie to intryguje – ale ponad wszystko to mnie bulwersuje. Przecież to nienormalne, że nieżyjący człowiek znika wraz z kałużą krwi w której leżał, jakby się pod ziemię zapadł i nikt nic nie widział.\n– Tak, to skomplikowana historia. Jeżeli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej, to wpadnij wieczorem na drinka do In Sigillo na Via del Cardello. To w pobliżu twego hotelu – powiedziała podając mi jakiś bilecik.\nZdziwiony, skąd wie, w którym hotelu mieszkam, chciałem ją o to zapytać, ale wybiegła szybko z komnaty i znikła w następnym pomieszczeniu. Wszedłem tam w nadziei, że ją jeszcze zobaczę, ale również i ta sala była już pusta, nie licząc stojącego przy drzwiach stróża porządku.\nPrzyjrzałem mu się z zainteresowaniem. Wyglądał dość osobliwie. Na głowie miał coś bardzo staroświeckiego, co przypominało czapkę lub beret. Zapewne podobne nakrycie można by znaleźć w średniowiecznych kolekcjach watykańskich. Sprawiał wrażenie człowieka bardzo silnego i zwinnego, a szpiczasta, krótko obcięta broda dodawała mu powagi. Moją uwagę przykuły jego głębokie oczy. To były oczy człowieka nie znoszącego sprzeciwu. Mimo niecodziennego i zagadkowego wyglądu, już na pierwszy rzut oka budził respekt.\n– Widział pan wychodzącą stąd młodą kobietę? – zapytałem najuprzejmiej jak tylko mogłem.\n– Nie, nikogo wychodzącego nie widziałem. Ale co pan właściwie tutaj robi? Sam przed chwilą sprawdzałem te pomieszczenia i nikogo nie zauważyłem. Skąd się pan tutaj wziął? Zamknęliśmy tę komnatę przed godziną, by obniżyć wilgotność powietrza. Ludzie tak się pocą, że nasza klimatyzacja nie nadąża schładzać pomieszczenia i wilgotnościomierze włączają nam ciągle alarm. Radzę panu przejść dalej, bo może mieć pan nieprzyjemności – powiedział to takim tonem, że nie ośmieliłem się nawet tłumaczyć. Wydukałem tylko:\n– Dziękuję panu, panie...?\n– Cesare – dostojnie przedstawił się stróż porządku, podnosząc przy tym nieco wyżej głowę i wysuwając prawą nogę.\n– Dziękuję panu, panie Cesare, za ostrzeżenie. – powiedziałem i jakoś machinalnie ukłoniłem się.\n– No, zachowuje się pan całkiem rozsądnie. Niewykluczone, że się zobaczymy – powiedział to tonem nawykłym do rozkazywania, więc nie miałem odwagi oponować. Skinąłem tylko na znak zgody głową. Chciałem go zapytać, dlaczego wydaje mu się, że się spotkamy, ale w tym samym momencie drzwi otworzyły się i do sali wszedł mężczyzna ubrany w typowy uniform stróża porządku, taki jakie noszą w Muzeum Watykańskim, a za nim cały tłum zwiedzających.\n– Dlaczego te drzwi były zamknięte? Kto zamknął to pomieszczenie? – zapytał.\nChciałem wskazać na Cesare, ale jego już także nie było. Wzruszyłem tylko ramionami i udałem się do dalszych komnat.\n2 Fragment książki\nAutor: Bruno Wioska\nSPOTKANIA NA PALATYNIE\nGdy się obudziłem, w mojej świadomości bardzo wyraźnie pojawiło się zdarzenie z watykańskiego muzeum. „Dziwny sen” – pomyślałem i uśmiechnąłem się na jego wspomnienie. Spojrzałem na zegar, dochodziła godzina siódma wieczorem. Wzrok mój mimowolnie zatrzymał się na leżącym tuż obok zegara bilecie wstępu do Muzeum Watykańskiego. Spod biletu wystawał rożek jakiegoś kartonika. Była to wizytówka lokalu – In Sigillo. „To przecież miejsce spotkania, które mi wyznaczyła nieznajoma ze snu, Lukrecja” – skonstatowałem.\n„A może to nie był sen? Wykluczyć, że byłem dzisiaj w tym lokalu po wyjściu z muzeum, także nie mogę. Chyba jeszcze nie przebudziłem się całkowicie? Jakieś dziwne to wszystko. Przy tym upale mogłem także zapomnieć? Prawdopodobnie wypiłem gdzieś po drodze drinka i alkohol zaćmił mi mózg” – myśli kłębiły mi się w głowie. Wyjąłem portfel, w którym przechowuję wszystkie, nawet najniższe rachunki, by sprawdzić jeden. – Znalazłem... Ale był to rachunek z Verandy! Oczywiście! Jadłem tam lody i piłem podwójną espresso. Czyli nie byłem w In Sigillo. Tak, przypominam to sobie dokładnie. Byłem na Via della Conciliazione w Verandzie. Roiło się tam od wielu purpurowych dostojników Kościoła. Potem wróciłem autobusem na plac Wenecki i od razu poszedłem do hotelu – wziąłem prysznic i położyłem się spać. Tak, teraz przypominam sobie dokładnie!\nCzyli ta przygoda w muzeum... – nagle zacząłem się domyślać. – Ale ze mnie głupiec, ktoś chce zrobić mi głupi kawał. Ale skąd wziął się bilecik z In Sigillo? Jak znalazł się na moim stoliku? Nie! Nie może być. To nieprawdopodobne. Przygotowano na mnie pułapkę? Gdy zjawię się w In Sigillo zrobią ze mnie błazna. Ale kto? Nikogo tutaj przecież nie znam, jestem w Rzymie zaledwie parę godzin! Mnie także nikt nie zna, więc komu by zależało, żeby żartować z nieznajomego. Nie miałoby to większego sensu.\nPostanowiłem, że nie pójdę na spotkanie. Wyjrzałem przez okno na ulicę. Na placu Weneckim nie było ani jednego przechodnia. Zamknąłem szybko okno, bo gorące jak z pieca powietrze wdarło się z ulicy do wnętrza. – Chyba posiedzę jeszcze w pokoju i poczytam coś – pomyślałem. – W klimatyzowanym pokoju nie odczuwa się miejskiej spiekoty.\nJedyną książką, jaką miałem, był rzymski przewodnik Baedekera. Nie mogłem się jednak skupić i pomimo upału i przyrzeczeń, postanowiłem wyjść na spacer. Na dole w recepcji nie było żywego ducha, powiesiłem więc klucz na swoim miejscu i wyszedłem na ulicę.\nRozgrzane do granic powietrze zatkało mi oddech, chciałem natychmiast zawrócić. Jednak ruszyłem, noga za nogą, na plac Wenecki. Jakiś czerwony kabriolet minął mnie, głośno trąbiąc. Wydawało mi się, że zobaczyłem w nim spotkaną w Watykanie dziewczynę – Lukrecję. Byłem nawet pewny, że to była ona. Machała ręką w moim kierunku, pokazując coś, czego nie zrozumiałem. Być może wskazywała mi kierunek, w którym miałem się udać? Na wszelki wypadek obejrzałem się za siebie, sprawdzając czy w pobliżu nie ma kogoś innego. Ale nie! Plac był wyludniony. Byłem jedynym przechodniem. Samochód szybko oddalił się ulicą dei Fori Imperiali i popędził w kierunku Colosseum. Czyli ona istnieje, to nie był sen. Jakoś machinalnie, ale także z ciekawości, wybrałem ten kierunek, jednak otwarta brama Forum Romanum zachęciła mnie, by tam wejść.\nPo chwili samotnie wlokłem się po rozpalonej Via Sacra. Słońce grzało jeszcze bardzo mocno, ale coś ciągnęło mnie, by iść dalej. Ruiny, podgrzewane słońcem, oddawały zakumulowane ciepło, co nie zachęcało do zatrzymania się i głębszego zaznajomienia z dawną architekturą. Szybciej niż się spodziewałem znalazłem się przy Łuku Tytusa. Nie bacząc na skwar, zatrzymałem się przy płaskorzeźbie przedstawiającej tryumfalny pochód rzymskich żołnierzy niosących łupy zdobyte w Jeruzalem. Na pierwszym planie widoczni są wojownicy niosący biblijną arkę i zrabowany potężny siedmioramienny kandelabr, tajemniczy Menorah. Tych skarbów do dzisiaj nie odnaleziono. Ten łuk, to chyba jedyny na świecie pomnik, którym łupieżcy szczycą się zrabowaniem sakralnych przedmiotów. Cezar Domicjan postawił go na cześć zwycięstwa nad powstaniem zbuntowanych Izraelitów bratu Tytusowi i ojcu Wespazjanowi.\nSkarby te fascynowały mnie od dawna. Nie ich wartość, ale ich tajemnicze zniknięcie. Tyle różniących się od siebie legend krąży na ich temat... Skarb ten można by porównać do słynnego Graala. Odnalezienie ich wiązano z templariuszami. Mówi się także, że nie templariusze, a Żydzi odnaleźli cały skarb, i na nim powstały fortuny bankierskie w Ameryce. A może odnaleźli je wolnomularze, którzy mieli bardzo wielki wpływ na początkową historię Ameryki? Piramida i elementy wolnomularskie są widoczne do dzisiaj na banknocie jednodolarówki.\nGdzie leży prawda? Któż to wie? Stałem zamyślony przed płaskorzeźbami, gdy ktoś zasłonił mi oczy rękami. Poczułem nawet kształt przylegającego do mnie chłodnego ciała. Aczkolwiek niespodziewany, ale bardzo przyjemny był to dotyk. Jakieś tajemnicze, nad podziw delikatne i bardzo chłodne, pomimo upału, ręce, dały mi rozkoszną chwilę orzeźwienia. Mistyczny, cichy głos wyszeptał: – Wiedziałam, że cię tutaj spotkam. Rozpocząłeś zwiedzanie Rzymu?\n– Kto to? – zapytałem. Choć ktokolwiek by to był, to i tak nikogo w Rzymie nie znałem.\n– Kordian! Już mnie zapomniałeś?\nChyba znowu śnię. Sam nie wierzyłem, że to dzieje się na jawie. To mogła być tylko ona. Nieznajoma, którą spotkałem w komnacie Sybilli. Czułem dokładnie chłód i kształt jej piersi przylegających do moich rozpalonych słońcem pleców i zimne dłonie na mej twarzy. Poczułem się w tej chwili błogo, mógłbym wiecznie tak stać. Byłem jak rozbitek na chłodnej wyspie wśród gotującego się oceanu.\n– Nie miałeś zamiaru przyjść do In Sigillo. Nic to. I tak wiedziałam, gdzie mam cię szukać. Chodź ze mną, pokażę ci coś. Gdy czuję się samotna, to chodzę tam często. Tam zawsze jest przyjemnie chłodno i prawie nigdy nie ma ludzi.\nBez słowa zgodziłem się na jej propozycję. Zresztą poszedłbym wszędzie gdziekolwiek by mi tylko zaproponowała. Jakoś bezwiednie poddałem się tej kobiecie. Była bardzo ładna, – co nie było bez znaczenia – a ja samotny w Rzymie. Poza tym w jej towarzystwie zupełnie zapomniałem o upale. Uprzytomniłem to sobie dopiero później.\nTuż za Łukiem Tytusa skręciliśmy w wąską dróżkę prowadzącą gdzieś w górę Palatynu. Po obu stronach drogi rosły wysokie drzewa, dające zapewne od świtu do zachodu słońca pożądany w upalne dni cień.\n– Tutaj, w tych ruinach kwitło kiedyś życie, a dzisiaj? – Zresztą sam zobaczysz.\nJeszcze nie skończyła mówić, gdy tuż obok nas przebiegło stado beczących kóz. Chciałem jej powiedzieć, że nie słyszałem, by na Palatynie pasły się kozy, gdy w tej samej chwili zadudniła ziemia i Lukrecja przezornie pociągnęła mnie w bok z drogi. W tym samym momencie, pędząc w dół na złamanie karku, stado rozszalałych olbrzymich krów otarło się o nas, omal nie zahaczając nas olbrzymimi rozłożystymi rogami.\n– Tutaj trzeba uważać. Może być niebezpiecznie – powiedziała Lukrecja. – Popatrz, co się stało z Rzymem? Upadek! Forum Romanum, Palatyn to pastwiska, a kiedyś pępek świata. W tych miejscach dawniej kwitła kultura. Rzym był potężny, a dzisiaj? Nic się dzieje, a w całym Rzymie mieszka zaledwie siedemdziesiąt tysięcy ludzi.\n– Lukrecjo, o czym ty mówisz? Przecież Rzym to wielomilionowa metropolia. Dziennie odwiedza to wieczne miasto wiele tysięcy turystów – powiedziałem, choć w duchu musiałem jej przyznać rację. Miasto, które znałem wyglądało w tej chwili zupełnie inaczej. Z miejsca, w którym staliśmy, aż do horyzontu nie było widać żadnych zabudowań, a przede wszystkim nie widziałem ulicy dei Fori Imperiali, która dzieli Forum od Hal Trajana. Dookoła były tylko ruiny.\n– Chodź dalej, to coś zobaczysz. Tego ci nikt nie pokaże. Tam, gdzie za chwilę będziesz, nigdy nie docierają turyści, a to co zobaczysz, tego nie zobaczy nikt poza tobą. Wcześniej jednak wstąpimy na chwilę do kościoła, muszę się pomodlić. Jest to jeden z najstarszych rzymskich kościołów. Nie wymienia się go w przewodnikach. Ale to dobrze, bo należy do mnie. Lubię być często sama i modlić się, choć opowiadają o mnie takie rzeczy, że wstyd powtórzyć. Kordian! Nie wierz w to, co o mnie przeczytałeś lub co o mnie usłyszysz. To nieprawda – zamilkła na chwilę. Nie chciałem jej przerywać i szliśmy dalej milcząc. Po chwili odezwała się już wesołym głosem: – Spójrz, to jest właśnie mój ulubiony kościół, Santa Bonaventura.\nWieki odbiły na nim swe piętno. Jego stan określiłbym jako zaniechany. Miał jednak swój urok. Wyglądał trochę jak wyglądają niekiedy bardzo starzy ludzie, którzy swe życie przeżyli pogodnie, a pozytywne myślenie i optymizm wyryły na ich twarzach głębokie, sympatyczne bruzdy. Takie twarze, choć bardzo poorane zmarszczkami, bywają bardzo piękne w swej starości.\nLukrecja modliła się bardzo długo. Ja nie przywykłem do tak żarliwych i długich modłów, zacząłem więc z nudów oglądać wnętrze kościoła. Zamyśliłem się nad jakimś wyblakłym freskiem i moja przewodniczka musiała mnie obudzić z letargu.\n– Chodź! Idziemy, już czas!\nPociągnęła mnie do drzwi, których wcześniej nie zauważyłem. Dodała szeptem: – Zaraz to zobaczysz. Chodź za mną! Otwórz te drzwi!\n„Chyba od wieków tych drzwi nikt nie otwierał” – pomyślałem. Z wielkim wysiłkiem udało mi się zrobić szczelinę, przez którą przecisnąłem się. Ze zdziwieniem spostrzegłem, że Lukrecja czeka już na mnie po drugiej stronie. Trochę zdziwiło mnie to, ale nic nie powiedziałem, bo gdy znaleźliśmy się za drzwiami, nie było już śladu upału, panował natomiast bardzo przyjemny letni wieczór. Nie sądziłem, że tak długo przesiedzieliśmy w tym kościele. W ogrodach płonęły olejowe latarnie i oświetlające drogę pochodnie. Opodal, gdzieś w krzakach, rozległ się śpiew jakiegoś ptaka. Natychmiast odpowiedziały mu z pobliskich drzew inne. Staliśmy w milczeniu słuchając ich śpiewu. Stałem jak urzeczony.\nZ mroku wyłoniła się grupa ludzi, niosących lektykę. Gdy zrównali się z nami, jakaś ręka uniosła zasłonkę i ukazała się męska głowa. – Ciao Lukrecjo, kogo przyprowadziłaś? – odezwał się niski męski głos, a niosący lektykę przystanęli na chwilę.\n– To mój przyjaciel. Nazywa się Kordian. Przybył z dalekiego kraju.\n– Jest Galem czy Saksonem?\n– Nie, jest Słowianinem.\n– Mam paru słowiańskich niewolników – odezwał się głos z lektyki.\n– On przybył tu z własnej woli!\n– No, no! Co za czasy! Sami pchają się lwu w paszczę! Trzymaj się, śpieszę się, bo Neron będzie dzisiaj u Tyberiusza czytać swoje nowe poezje. A wiesz, że niebezpiecznie jest na taki wieczór się spóźnić.\n– Kto to był? I gdzie jesteśmy? – zapytałem Lukrecję, gdy lektyka oddaliła się..\n– Stary przyjaciel. Spójrz tam – i pokazała mi nieopodal stojący ogromny pałac – to dom Flavia. Jego właśnie spotkaliśmy.\n– Ale ten pałac jest prawie nowy. Ah, już wiem! Pewnie to kulisy do jakiegoś nowego filmu o Rzymie.\nMoja wypowiedź tak rozbawiła Lukrecję, że jej wybuch śmiechu było słychać na całym Palatynie.\nZ ciemności rozległ się jakiś zdecydowany głos: – Kto śmie w pobliżu domu Augusta śmiać się o tej porze? I w jednej chwili, jak spod ziemi, ukazał się groźny zastęp rzymskich żołnierzy. Szybko przybliżyli się do nas, a ich dowódca przytknął mi prawie do twarzy pochodnię, tak, że poczułem żar jej płomienia, drugi oświetlił twarz Lukrecji i natychmiast bardzo uniżonym tonem powiedział: – A to ty, Duchesse. Wybacz wielmożna Lukrecjo, nie poznałem w ciemnościach. Droga jest wolna. Możesz, pani, iść spokojnie dalej. Zastęp żołnierzy zniknął szybko, jakby się pod ziemię zapadł.\n– Teraz jestem pewny, wiem, kim naprawdę jesteś. Jesteś aktorką. Zgadłem? – powiedziałem do Lukrecji.\nWywołało to nowy wybuch śmiechu, którego tym razem nie zakłócił żaden oddział zbrojny.\n– Uroczy jesteś! – powiedziała, a jej perlisty śmiech odbijał się echem od sąsiednich pałaców.\nPewnie bym się obraził za te wybuchy śmiechu, ale jej serdeczny uśmiech złagodził moje dąsy. – Popatrz jak ładnie oświetlone są te mury – powiedziałem wskazując na oddalone od nas o kilkadziesiąt metrów zabudowania pałacowe.\nLukrecja, śmiejąc się ciągle, powiedziała: – To świątynia Apollona, a za nim dom Augusta, a z prawej pałac Liwii.\n– Wspaniale zrobione są te dekoracje. Znam się trochę na tym. Pracowałem dorywczo w pewnym teatrze jako scenograf.\nWywołało to jej kolejny wybuch śmiechu. Widząc jednak, że poczułem się jej wesołością dotknięty, podeszła do mnie i pocałowała mnie w policzek. Jej usta były wilgotne i chłodne. Sprawiło mi to wielką rozkosz, zapomniałem natychmiast o obrażaniu się i cały Palatyn rozbrzmiewał naszym wesołym śmiechem.\n– À propos filmu, bardzo cenię włoskie filmy z czasów Felliniego. To było dobre kino. Ten reżyser miał na mnie wielki wpływ – powiedziałem, gdy uspokoiliśmy się.\n– Kto wymawia tu moje imię? – usłyszałem tuż za naszymi plecami czyjś głos. – Nie mam wiele czasu. Muszę iść, bo kręcimy nocne sceny. A, to ty, Lukrecjo?\n– Ciao, Federico. Poznaj mego przyjaciela. To Kordian. Jest twoim fanem. Lubi twoje filmy – powiedziała moja przygodna przyjaciółka.\n– Bardzo mi miło. Ja też lubię moje filmy. Ale trzymajcie się dzieci. Lecę. Czekają na mnie. Gdy zobaczycie Marcello, to powiedzcie mu, że zaraz kręcimy w Colosseum. Ciao, Lukrecja, Ciao, Kordian.\n– Mam rację! Wiedziałem, że jesteśmy na planie filmowym. Ten Fellini był bardzo dobrze ucharakteryzowany. Mógłbym przysiąc, że widziałem jego samego – powiedziałem.\nLukrecja nic nie odpowiedziała, ścisnęła mi tylko dłoń i powiedziała: – Wiesz... muszę już odejść. Zostawię cię samego. Na końcu tej ścieżki, tuż za rogiem jest wejście do kościoła. Wyjdź tak jak weszliśmy, głównymi drzwiami. Nie gniewaj się, że zostawiam cię samego. Na mnie już pora. Ciao – powiedziała, pocałowała mnie w policzek i pobiegła. Jeszcze z daleka krzyknęła: – Wpadnij koniecznie jutro o dziesiątej do In Sigillo. Tylko na pewno! Będę tam na ciebie czekać. Musisz przyjść! Pojedziemy do mego brata. Powinieneś koniecznie go poznać. Jeszcze nie skończyła wymawiać ostatnich słów, a jej zgrabna sylwetka zrobiła się jakby przezroczystsza i po chwili już jej nie widziałem, choć powinienem, bo ścieżka była dobrze oświetlona. Ale nie zawracałem sobie już tym głowy. Przypomniałem sobie o tym dopiero później.\nWszedłem z powrotem do kościoła, ale w panujących tam ciemnościach nie mogłem odnaleźć drzwi, którymi weszliśmy. Pomyślałem, że być może jest jakieś inne wyjście z Palatynu i wróciłem na wzgórze. Ze zdziwieniem spostrzegłem, że na Palatynie jest jasno i bardzo gorąco. Uszczypnąłem się w udo i syknąłem z bólu. To nie sen. Gdy spojrzałem na oświetlone zachodzącym słońcem wzgórze, zobaczyłem dobrze znany mi z filmów Felliniego, ale również z licznych fotografii, widok Palatynu; ruiny po pałacach. Nigdzie nie widziałem ani jednego całego budynku, nie licząc klockowatego muzeum. Cóż ze mną jest, u licha! Ten upał pomieszał mi w głowie. Chyba śnię na jawie. A może mam halucynacje?\nZ przewodnika po Rzymie wiedziałem, że wyjście znajduje w pobliżu Ogrodów Farnese. Ogrody te jeszcze w wieku szesnastym założył kardynał Alessandro Farnese. Postanowiłem tam poszukać wyjścia. Przeszedłem w pobliżu ruin domu Flavia. To tu przecież przed chwilą, spotkałem lektykę Flavia i samego Felliniego. Przedtem wokoło stały ogromne pałace. Oszaleję. Wszystko się przez ten upał plącze. Chyba majaczę!\nWchodząc na wzgórze, zobaczyłem z daleka pomarańczowy sad. „To chyba tutaj” – pomyślałem. Gdy dotarłem do końca, stanąłem nad urwiskiem jak wryty. Przede mną roztaczał się wspaniały widok. Słońce chowało się właśnie za horyzontem, a ruiny Forum Romanum, oświetlone zorzą czerwonego nieba zdawały się płonąć. Tylko na końcu Via Sacra Łuk Septimusa Severiusa tonął już w głębokim błękitnym cieniu rzucanym przez dominujący na szczycie Kapitolu pomnik Emanuela II. Rzym był znowu na swoim miejscu. Po ulicy dei Fori Imperiali pędziły jak każdego dnia samochody... Stałem w bezruchu, obserwując z wolna zapadające w mroku miasto. Colosseum świeciło, iluminowane pomarańczowym światłem. Cudowny jest Rzym, gdy zapalają się światła.\nByłem jedynym turystą na wzgórzu. Nie miałem kogo zapytać o drogę, a gwałtownie robiło się ciemno. Nie zauważyłem nigdzie drogi prowadzącej do wyjścia. W tym miejscu Forum Romanum od Palatynu dzieliła przepastna kilkunastometrowa pionowa ściana. Rozglądałem się wokoło bezradnie. Dopiero po chwili zauważyłem ledwo widoczne, zatopione w głębokim cieniu, wiodące w dół schody. Zapadający szybko zmrok zmusił mnie do przyśpieszenia kroku. Gdy wydawało mi się, że już z łatwością odnajdę drogę do hotelu, zauważyłem na dole dwóch karabinierów. Stali w rozkroku na najniższym stopniu. Pewnie zauważyli mnie wcześniej i teraz oczekiwali, kiedy do nich zejdę.\n– Co pan tutaj robi? Dlaczego nie opuścił pan wzgórza o oznaczonej porze? Już od godziny Palatyn jest zamknięty. Nie wie pan, że przebywanie po zamknięciu jest wzbronione?\n– Byłem z jedną znajomą, która musiała wcześniej wyjść. Potem zgubiłem się, straciłem poczucie czasu. Ona mnie tu przyprowadziła – tłumaczyłem się.\n– Kto, jaka ona? Kim jest ta ona? – zapytał dowódca karabinierów.\n– Na imię ma Lukrecja, a nazwiska nie znam. Chyba jest aktorką.\nObaj karabinierzy popatrzyli na siebie i zgodnie pokiwali głowami. Jeden z nich powiedział: – Znowu jest. Ostatnio pojawiała się tutaj przed siedmioma laty. Ukazuje się co jakiś czas już od kilkudziesięciu lat.\n– Ale to niemożliwe. Ona ma nie więcej niż dwadzieścia parę, najwyżej trzydzieści lat – oponowałem.\nObaj stróże porządku równocześnie wybuchnęli śmiechem. – Lepiej niech pan idzie do hotelu. Gdzie pan mieszka?\n– W hotelu na placu Weneckim – odpowiedziałem.\n– To najlepiej niech pan idzie do Łuku Tytusa, zresztą odprowadzimy pana aż do Colosseum. Potem pójdzie pan w lewo Via dei Fori Imperiali, dojdzie pan do swojego hotelu lub wsiądzie pan do autobusu i pojedzie dwa przystanki. To niedaleko. A tutaj, w pobliżu Forum Romanum, włóczyć się o tej porze jest bardzo niebezpiecznie. Może się panu coś przytrafić!\n– Albo może pan jakąś chorobę złapać... – dodał drugi i obaj karabinierzy ponownie wybuchnęli gromkim śmiechem.\nZa Łukiem Tytusa, zobaczyłem, co mieli na myśli. Szereg roznegliżowanych panienek kusiło swymi wdziękami przechodniów, proponując im swoje usługi, odsłaniając już i tak prawie nagie ciała.\n– Lepiej niech pan się tutaj nie zatrzymuje. Lukrecja może pana skarcić. Nie lubi tych panienek. – Obaj roześmiali się głośno.\nNic nie zapowiadało tego, co w tym dniu miało się wydarzyć. Pogoda, w porównaniu z wczorajszym dniem, poprawiła się zdecydowanie i od samego ranka świeciło słońce. Deszcze, prawie dwa tygodnie lejące w całej Europie, zniechęciły ludzi do opuszczenia swoich pieleszy. Ale tego dnia było inaczej. Temperatura skoczyła w górę, a bezchmurne niebo wróżyło nareszcie ciepłe lato.\nGero, zadowolony z nagłej zmiany aury, wstał z łóżka w doskonałym humorze. Kilka minut później pędził sportowym rowerem po nieco mokrej jeszcze szosie w kierunku leżących w dolinie Ahru winnic. Jeszcze wczoraj pokłócił się ze swoim szefem i w fatalnym nastroju opuścił redakcję lokalnego tygodnika. Miał dosyć pisania tekstów wychwalających miejscowych notabli lub opisywania zebrań hodowców królików czy miniaturowych kogucików. Może nie zrobiłby tego, gdyby nie rozmowa z redaktorem naczelnym bońskiego dziennika, który obiecał mu bardziej intratną współpracę. Co prawda, nie zaproponowano mu stałego uposażenia, a tylko współpracę, ale jak sobie obliczył, miesięcznie powinien zarobić więcej na dwóch lub trzech artykułach, niż w tym szmatławcu, jak nazywano popularnie jego macierzysty tygodnik. Uwolniony od nielubianej pracy, w dobrym humorze pędził przed siebie, radując się słońcem. W tej chwili pragnął tylko jednego: wyłączyć się od wszystkiego i rozkoszować piękną przyrodą.\nWiele sobie obiecywał po pobycie w małej wsi Vettelhoven, położonej około 15 minut jazdy samochodem od Bonn, a leżącej tuż pod lasem rozciągającym się daleko do Belgii. Szczególnie latem, przepojone aromatem łąk i lasu powietrze, pachnie prawie do godzin południowych.\nWieś leży na płaskowyżu i nikt z przyjezdnych nie domyśla się, jaka niespodzianka czeka go niespełna trzy kilometry od jego wakacyjnej kwatery. Stąd prowadzi droga do znanej z produkcji czerwonego wina miejscowości położonej już w dolinie rzeki Ahr, Dernau.\nGero mieszkał w Bonn dopiero od dwóch lat i nie znał jeszcze dobrze tych okolic, bowiem jako dziennikarz obsługiwał miejscowości położone bliżej Renu.\nRozpędził kolarzówkę, by się rozkoszować zjazdem serpentynami. Gdy przy kolejnym zakręcie zobaczył pomiędzy drzewami panoramę rozciągających się na zboczach doliny winnic, dziwnie zawirowało mu w głowie i zachwiał się. Zwolnił rower na tyle, by zobaczyć, czy nie złapał gumy. Zerknął szybko na koła, i stwierdził, że wszystko jest w porządku. Puścił hamulec i zaczął znowu nabierać szybkości ze stromej góry.\nDroga stawała się coraz bardziej kręta. Przy następnym bardzo ostrym zakręcie, wszystko ponownie zawirowało mu w oczach i czuł jak traci kontrolę nad rowerem. W powietrzu, w tej samej chwili, rozległ się złowrogi pomruk przypominający odgłosy burzy. Kątem oka zauważył skaczące po jezdni tuż obok niego, oderwane od nawisu skalnego olbrzymie głazy, jakby nic nie ważyły. Z ogromnym wysiłkiem udało mu się je ominąć, wjechał jednak na rozmiękłe, nasiąknięte długo padającymi deszczami pobocze drogi i poczuł, że toczy się z wysokiego urwiska w dół. Miejsce to, na szczęście, było porośnięte gęstą trawą, która złagodziła upadek. Leżąc w dole, w pierwszym momencie nie wiedział, co się stało, dopiero po chwili dotarło do jego świadomości - trzęsienie ziemi. Zszokowany, leżał w dalszym ciągu bez ruchu. Po kilkunastu sekundach spokoju nastąpił następny wstrząs, ale krótkotrwały i ziemia wydała odgłos jakby grzmotu, który odbił się echem od góry. Gero usłyszał jak w pobliżu przetaczają się olbrzymie głazy.\nGdy się uspokoiło, rozejrzał się wkoło, by sprawdzić swoje położenie. Znalazł się w głębokim jarze. Nad nim wisiało skalne urwisko, na górze porośnięte sosnami, a dół porastała trawa i mchy. Leżał na dnie wśród omszałych kamiennych tablic. Czekał chwilę, co się jeszcze wydarzy. Nie był pewny, czy trzęsienie ziemi się powtórzy, ale zdawał sobie również sprawę z niebezpieczeństwa, jakie mu może zagrażać, gdy pozostanie w tym miejscu. W każdej chwili skały mogły się stoczyć na niego. Powietrze zalegała śmiertelna cisza. Natura zamilkła, jakby w oczekiwaniu na dalsze wydarzenia. Napięcie rosło...\nZ wolna wracała mu świadomość. Żyje! Miał szczęście, że minął na czas wiszący tuż nad ulicą nawis skalny i potężne wielotonowe głazy w większości runęły tuż za nim, tocząc się przez szosę w głąb doliny, a nie doturlały się do rowu, w którym leżał. Do tej pory żadne takie zjawiska nie nawiedzały tej okolicy; przynajmniej o niczym podobnym nie słyszał.\nPowoli dotarło do niego, co naprawdę się wydarzyło. Zaczął odczuwać ból. Próbował poruszyć głową, było wszystko w porządku; ale zauważył, że w czasie upadku rozbił kask ochronny. — Pewnie uderzyłem o jakiś głaz — pomyślał. Ręce, oprócz tego, że czuł silne potłuczenia i otarcia, były sprawne. Próbował usiąść. Pomimo bólu w ramieniu, podpierając się łokciem usiadł na kamiennej płycie. Zauważył, że z rozciętego kolana sączy się krew. Rozejrzał się po miejscu, w którym się znalazł i zauważył, że leżące płyty są powalonymi nagrobkami, a on znajduje się na jakimś maleńkim cmentarzu. Na leżących płytach nagrobnych czas pozostawił ślad. Prawie wszystkie leżały powalone na ziemi, niektóre z upływem czasu widocznie same przytuliły się do ziemi, a trzęsienie dokonało reszty zniszczenia. Gero zauważył, że napisy na tablicach były w języku hebrajskim. Uświadomił sobie, że znalazł się na jakimś cmentarzu żydowskim. Wstał i rozglądał się, czy nie zagraża mu niebezpieczeństwo od zwisających nad nim skał i czy powalone drzewa, wiszące groźnie nad urwiskiem nie obsuną się na niego? Wstał z trudem i zrobił krok, by wydostać się na ulicę, biegnącą parę metrów wyżej... i jego noga ugrzęzła, zapadając się po kolano w rozmiękłej ziemi. Wytężył wszystkie siły, by wygramolić się z tej pułapki, wtedy poczuł, że ziemia pod nim się obsuwa i znalazł się w jakimś dole. Tkwił niemal po pachy w dziurze. Nie miał wątpliwości — znalazł się w grobie.\n— Jeszcze tego mi brakowało — pomyślał. — Planowałem wspaniały urlop i nowe życie, a tu masz ci los. Sterczę po szyję w grobie. Wewnętrzny głos podpowiadał mu — nie przesadzaj, Gero, nie po szyję, a tylko do pasa. Masz może swój temat. Może masz newsa.\nMyśl, że znalazł interesujący temat artykułu, od razu dodała mu sił, a ciekawość pchnęła go do działania. Postanowił sprawdzić, co znajduje się w dziurze. Zapominając o bólu w ramieniu i w nodze, rozgrzebywał gołymi rękoma zmurszałą ziemię.\nPo jakimś czasie otwór był na tyle duży, by na wysokości kolan odkryć jakieś spróchniałe deski, te które załamały się pod jego ciężarem, gdy usiłował się wydostać z dołu. Wyjął jedną z nich, która była w lepszym stanie. Teraz miał już narzędzie do pomocy. Nabierał ziemię deską i wysypywał ją na zewnątrz. Na szczęście gleba była dość pulchna i wkrótce ujrzał poszycie z desek. Po wyłamaniu reszty, zobaczył, że był to prymitywnie wykonany drewniany sarkofag, a on stał tuż przy podkurczonych nogach leżącego w nietypowej, jak na nieboszczyka, pozie. Szkielet leżał, nienormalnie wygięty, na prawym boku. Wyjął telefon komórkowy i sfotografował wnętrze grobu. Ocenił na pierwszy rzut oka, że grób może mieć więcej niż kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset lat. Nie mógł rozpoznać dokładnie w co ubrany był nieboszczyk, bo okrywały go tylko resztki strzępów materiału. Gdy próbował odsłonić z piersi kościotrupa coś, co kiedyś było okryciem zmarłego... tkanina rozpadła się na proch przy dotknięciu i ukazał się leżący na dnie grobu sztylet. Uwagę jego przykuł wystający rulon pożółkłego papieru, który nieboszczyk trzymał w ręce, przyciskając ją do piersi. Przyglądając się zwłokom dostrzegł, że czaszka jest nienormalnie przekręcona, jakby nieboszczyk miał skręcony kark. — Dlaczego szkielet leży na boku? Czyżby Żydzi w ten sposób chowali swoich zmarłych? — zastanawiał się. Zrobił kilka dalszych ujęć i ostrożnie próbował wysunąć z ręki kościotrupa zwój, ale papier zaczął się kruszyć. Rulon z biegiem czasu przykleił się do kości dłoni. Przeżegnał się, choć nie był zabobonny i poruszył szkielet. Resztki tkaniny rozsypały się, a zwój tkwił nadal w ręce kościotrupa. Nie mógł wyciągnąć w żaden sposób roli, by nie uszkodzić papieru. Sfotografował zbliżenie dłoni trzymającej rulon. — Nigdy nie wiadomo, jeszcze może się przydać. Tak przynajmniej robią prawdziwi detektywi — powiedział do siebie.\n— Muszę ci trochę wyłamać palce — tłumaczył nieboszczykowi, czynił to z obrzydzeniem, ale zmysł dziennikarski podpowiadał mu, że musi to zrobić. — Wybacz, że zakłócam ci spokój — powiedział szeptem i znalezionym sztyletem wyłuskał rulon z uchwytu. Po chwili oba przedmioty, owinięte w jego przeciwdeszczową kurtkę, ostrożnie przymocował taśmą klejącą do rurki roweru.\n— Sprawdzę to w pensjonacie. A teraz tylko stąd się wydostać — pomyślał. Był młodym i wysportowanym człowiekiem, ale wydostanie się z grobu z powodu potłuczeń sprawiło mu trudność. Stojąc nad grobem, popatrzył na rozgrzebane miejsce i postanowił zasypać go, na ile to możliwe. — Spoczywaj w pokoju — powiedział, gdy ziemia znalazła się znowu w dole. Nie przejmował się zbytnio, że ziemia nie wypełniła całego dołu.\nSprawdzając stan swego roweru zauważył, że tylko kierownica była skrzywiona i kilka szprych należało wyregulować. Można powiedzieć, że rower ucierpiał tak samo niewiele jak jego właściciel. — Chyba dojadę ten kawałek — pomyślał.\nPo chwili stał już na szosie z rowerem gotowym do powrotu. Porozglądał się po okolicy i stwierdził, że oprócz oberwania skały i powalenia na skarpie kilku drzew nic się w tym miejscu nie wydarzyło. Nie było także w pobliżu ani jednego człowieka i nie pokazał się żaden samochód. Prawdopodobnie o tej porze wszyscy okoliczni mieszkańcy byli w pracy.\nGdy zjawił się w pensjonacie, spotkał swego gospodarza, który badał budynek po trzęsieniu ziemi.\n— Jak było? — zapytał Gero. — Mnie złapało na zjeździe do Dernau. Wylądowałem w rowie i skończyło się na małych potłuczeniach.\n— Kolano musi pan szybko zdezynfekować, bardzo krwawi. Niech się pan wykąpie, bo wygląda pan jakby dopiero co z grobu wyszedł. Za chwilę przyniosę panu opatrunek.\n— Nie myli się pan wcale. A jak pańskie szkody?\n— Na szczęście nic wielkiego. Byłem akurat w pracowni, gdy dom się zatrząsł. Poprzewracało mi płótna. Ale w samym domu poza paroma rysami w tynkach innych szkód nie ma. Ważne, że dach wytrzymał wstrząs i żadna dachówka nie spadła nikomu na głowę. Podłoże tutaj gliniaste, rozmiękło po tych ciągłych ulewach, to widocznie zamortyzowało wstrząs i obyło się bez wielkich strat. Mam nadzieję, że trzęsienie się nie powtórzy. Podobne mieliśmy tutaj przed kilkoma laty. No, niech pan już idzie i weźmie prysznic, za kwadrans będę u pana z opatrunkiem — powiedział gospodarz.\nGdy Gero siedział z opatrzonym kolanem, zapytał swego gospodarza: — Wiem, że pan maluje i restauruje obrazy, a zna się pan na restauracji lub konserwacji papierów?\n— Trochę! Do tej pory ratowałem jedną zabytkową grafikę, była w bardzo złym stanie. A dlaczego pan pyta?\n— Mam pewien stary rulon papieru, chciałbym, by nie uległ zniszczeniu podczas rozwijania.\n— Ma go pan tutaj?\n— Tak, to ten — powiedział Gero, wskazując na leżący na stole zwój. Gospodarz wziął rulon ostrożnie w ręce i oglądał z każdej strony.\n— Już na pierwszy rzut oka widać, że to jest bardzo wiekowy dokument. I został niedawno znaleziony. Jeszcze czuć go stęchłą ziemią. Widzę też, że pan próbował go rozwijać.\n— No, coś w tym rodzaju – skłamał, przemilczając, że uszkodził rulon podczas wyciągania z dłoni umrzyka.\n— To pilne?\n— Raczej tak. Chciałbym to zrobić jak najszybciej, to taka ciekawość dziennikarska.\n— Dobrze, może wpadnie pan do nas na obiad, a po obiedzie pójdziemy do atelier i spróbujemy to rozwinąć. Może to potrwać parę godzin. Ten papier stracił lepiszcze — tłumaczył gospodarz. — W średniowieczu, by papier nie wchłaniał za dużo atramentu, klejono go tylko powierzchownie. Chodziło o uniknięcie efektu bibuły. Używano wtedy klejów roślinnych lub zwierzęcych. Bakterie lub pleśń żywią się takimi środkami i dlatego nie wierzę, by pozostały tam jakiekolwiek ślady kleju. Musimy rozwijać rulon na mokro i nakleić na elastyczne podłoże, by po rozwinięciu nie rozsypał się.\n— Mam go już namoczyć, żeby poszło szybciej?\n— Niech pana ręka Boska broni. Mógłby się cały skleić i zostałaby tylko miazga nie do uratowania.\n— Trudno powiedzieć dokładnie jak stary jest ten papier — powiedział Anton, gdy znaleźli się w atelier. — Zna pan zapewne niemieckiego kupca i amatora archeologa, Henryka Schliemanna, który pod koniec dziewiętnastego wieku wygrzebywał zabytki, nie robiąc żadnej dokumentacji. Dzisiaj wiemy, jakie straty z tego powodu poniosła archeologia i kultura. Wiele można dowiedzieć się o przedmiotach, gdy bada się całe znalezisko. Powracając do tej tajemniczej roli papieru, można o niej też wiele powiedzieć. Uważam, że znalazł ją pan dzisiaj, bo, jak powiedziałem, są na niej resztki ziemi, a papier czuć stęchlizną i jest trochę wilgotny. To jest plus, bo być może, gdyby wysechł zrobiłaby się jednorodna masa.\n— Ma pan rację — powiedział Gero. - Znalazłem go dzisiaj. A sposób, w jaki pan rozumuje, wskazuje, że nie będę musiał u nikogo szukać pomocy. Nie spodziewam się bynajmniej, że znajdę dzięki niemu skarb, ale mam nadzieję, że będę miał dobry artykuł do gazety.\n— W porządku, z przyjemnością się przyłączę, jeśli taka jest pańska wola. Czasem rozwiązanie jakiejś zagadki może przynieść więcej zadowolenia niż skarb, nie mówiąc o przyjemności dociekania. Interesuje mnie otoczenie, w jakim pan to znalazł. Każdy szczegół może dostarczyć nam wiadomości o tym dokumencie. Chętnie pomogę, na ile będę mógł. I jeszcze jedno — jeżeli mamy robić coś wspólnie, to proponuję zwracać się do siebie po imieniu. Mam na imię Anton.\n— A ja nazywam się Gero. Bardzo mi przyjemnie, Anton.\n— A teraz, Gero, do roboty! Przygotowałem tymczasem odpowiednią mieszaninę, nie będę cię nudził szczegółami, krótko mówiąc jest to mieszanina klejąca. Nasączyłem nią przed chwilą bardzo cienką siatkę, na którą postaramy się nawinąć nasz papier.\n— Dlaczego na siatkę, a nie na inny papier? Widzę taką siatkę pierwszy raz.\n— Bo gdyby okazało się, że tekst pisany jest po obu stronach, co się często zdarzało, gdy papier był drogi, nie moglibyśmy odczytać tekstu. Pod siatką jest przezroczysta bibułka japońska, by wzmocnić całość, w razie potrzeby namoczymy ją i zdejmiemy. A siatkę sam zrobiłem, wyciągając nitki z nylonowej tkaniny do sitodruku.\nObaj mężczyźni pochylili się nad stołem, gdzie był przymocowany do płyty długi, nasączony specjalnym klejem papier z nałożoną na nim siatką. Anton dokładnie przyglądał się zwojowi pod lupą.\n— Szukam początku roli. Papier jest tak zmurszały, że nie bardzo widać, skąd mam zacząć. — Po chwili Anton powiedział — Myślę, że znalazłem. Widzisz? Tu, w tym miejscu jest znaczne zgrubienie, a pod lupą wyraźnie widać zwoje. Może nie będzie źle. Teraz pędzlem ostrożnie nawilżę destylowaną wodą połowę zwoju, nie za dużo, by nie wsiąkła zbyt głęboko, tylko tyle, by papier stał się elastyczny i można było go rozwinąć. Musimy chwilę odczekać, aż woda wsiąknie w głąb pierwszej warstwy. Może w tym czasie opowiesz, gdzie go znalazłeś?\n— Ależ, oczywiście. W drodze do Dernau na jednym z zakrętów jest stary żydowski cmentarz. Tam, podczas drugiego wstrząsu, się stoczyłem. Gdy chciałem wstać, wpadłem do grobu i w nim w ręce nieboszczyka zobaczyłem ten rulon. Mam jeszcze ten oto sztylet, który leżał w grobie — a poza tym porobiłem zdjęcia.\n— No, to bardzo dobrze. Bo oględziny na miejscu byłyby niemożliwe, gdyby nas ktoś zobaczył, że bez pozwolenia grzebiemy w grobach, mogłoby się to źle skończyć. A uzyskanie pozwolenia trwałoby wieki. Można to określić jako przypadkowe odkrycie. Mam nadzieję, że nikt cię nie widział.\n— Jestem tego zupełnie pewien.\n— To dobrze, ale i tak planujesz napisać o tym artykuł, więc nie popełnimy przestępstwa, bo znajdzie się to w prasie. Nieczęsto się zdarza, że ktoś jest grzebany z papierem w ręku. Czy w grobie było coś jeszcze? Ale spróbujmy już odwinąć kawałek zwoju.\nAnton nałożył ostrożnie rolę na siatkę, która w tym czasie już lekko przeschła i klej zrobił się lepiący. Włożył do środka roli okrągły kawałek drewna i dociskając go, bardzo wolno rolował rękopis po siatce. Po chwili można było zauważyć naklejony na płótno kawałek odwiniętego papieru.\n— Bardzo ważne, by klej na siatce nie był za mokry, bo inaczej papier się nie przyklei. Sama wilgotność papieru wystarcza, by zwój odklejał się i przylegał do podłoża. Teraz powtórzymy zabieg z nawilgoceniem roli. Niestety, jest to mozolna praca, ale mam nadzieję, że nam się uda — powiedział Anton, nasączając rolę. — Może zechcesz pokazać zdjęcia, które zrobiłeś?\n— Ależ, oczywiście. Zobacz! — odpowiedział Gero i włączył telefon.\n— Masz w nim Bluetooth? — Gero potwierdził skinieniem głowy. — To prześlemy zaraz zdjęcia na mój laptop, bo na tym ekranie nie zobaczymy wiele. Ale najpierw spróbuję odwinąć następne kilka milimetrów. Włącz, proszę, komputer, a ja zajmę się rolą.\n— Dobry pomysł! — powiedział Gero.\nJeszcze chwilę Anton zajęty był pracą nad zwojem, a Gero kończył przesyłanie zdjęć.\n— To pierwsze ujęcie zrobiłem, gdy wpadłem do grobu — tłumaczył Gero. — Zobacz, tutaj, nieboszczyk leży na boku. Gdy chciałem złapać jego odzież, rozsypała się i ukazał się za jego plecami sztylet — opowiadał Gero.\n— Zastanawiam się nad tym nożem. Dlaczego leży za plecami i ostrzem skierowanym do góry? Pokaż następne zdjęcie. Na nim wyraźnie widać, że nieboszczyk leży na prawym boku, a rękę ze zwojem ma na piersiach. Nogi podkurczone jakby w nieładzie. W takiej pozycji nikt ludzi nie chowa. Spróbuję znowu rozwinąć kawałek, bo klej może nam za bardzo przeschnąć. — Pochylony nad rozwiniętym kawałkiem papieru Anton, oglądał go pod lupą. — Jeszcze nic na nim nie widać — stwierdził — ale mamy już jeden centymetr rozwinięty. Jest dobrze, rola się nie skleiła. Można już rozpoznać, że jest to papier ręcznie czerpany, wyraźnie widać jeszcze fakturę siatki. Gdy rozwinę więcej, może dowiemy się czegoś o jego produkcji. Stare papiery miały często znak wodny z rokiem produkcji lub nazwą papierni, w której go wyprodukowano, co może dać nam wskazówkę, przynajmniej w przybliżeniu, co do daty morderstwa — powiedział Anton, siedząc znów przed monitorem i przyglądając się zdjęciom.\n— Tak, jestem niemal pewny, że to było morderstwo. A o tym powie nam może ten dokument i twoje zdjęcia!\n— Nic nie rozumiem. Skąd masz pewność, że to było morderstwo? — zapytał Gero.\n— Jeszcze nie pewność, a przypuszczenie. A skąd? Słuchaj! —Anton obrócił się w stronę Gera. — Wyglądało to być może tak. Temu biedakowi wbito sztylet w plecy. Potem wrzucono go do grobu, nie dbając jak. Zwróć uwagę, że nogi ma dziwnie podkurczone. Gdyby go włożono żywego do grobu i tam go dopiero zakłuto, toby się bronił, a na to nie wygląda, bo broniąc się, patrzyłby na swoich oprawców. Czyli wychodzę z założenia, że wrzucono go do dołu nieżywego. Upadając mógł sobie jeszcze skręcić kark. Nie podejrzewam, aby pochowano go rozmyślnie na boku. Druga sprawa, sztylet na zdjęciu w grobie skierowany jest ostrzem do góry. Może to świadczyć o tym, że tkwił tak długo w ciele zabitego, dopóki się nie zamieniło w proch, a potem osunął się rękojeścią, czyli cięższą stroną w dół. Popatrz teraz na to drugie zdjęcie, wyraźnie widać, że jego prawa ręka jest podkurczona, a gdybyśmy sobie wyobrazili go w ubraniu, to mógłby trzymać ją jak Napoleon, za pazuchą. Wygląda to jakby umierając sprawdzał, czy pismo znajduje się pod pazuchą, lub ukrywał je tam. Prawdopodobnie mordercy albo nie zwrócili na to uwagi, albo zlekceważyli ten fakt. Jeżeli morderstwa dokonali w pośpiechu lub o zmroku, to jest to bardzo prawdopodobne. Ale spróbuję dalej rozwinąć zwój — kończył Anton.\n— Mam pomysł — powiedział Gero. — Później pojadę tam jeszcze raz i obejrzę cały cmentarz. Nawet gdyby ktoś ten świeżo rozkopany grób już odkrył, to dziennikarz powinien być na miejscu i to sfotografować. No nie? Wezmę tym razem mój profesjonalny aparat. Być może będziemy potrzebowali zdjęcia lepszej jakości. Ale teraz spróbujmy dalej rozwinąć rolę.\n— Mamy już rozwinięte prawie trzy centymetry, ale tekstu ani śladu — skonstatował Anton.\n— Wiesz co, Anton? Jestem zbyt niecierpliwy, a nie chcę ci przeszkadzać. Pojadę lepiej zaraz na ten cmentarz i zrobię kilka ujęć cmentarza w lepszej jakości. Będę je może potrzebował do mojego artykułu. W tym czasie może uda ci się ten zwój w spokoju rozwinąć.\nGdy Anton mozolnie moczył pędzlem rolę, obserwując, jak woda wsiąka w papier, samochód Gera ruszył w stronę doliny. Po kilkunastu minutach był już na miejscu i zaparkował swojego golfa na parkingu tuż przy platformie widokowej. Wszedł na nią i spojrzał na leżącą kilkadziesiąt metrów w dole miejscowość Dernau. Nic nie wskazywało na to, że w związku z trzęsieniem ziemi cokolwiek szczególnego się wydarzyło. Drogą wzdłuż Ahru jeździły, maleńkie, z tej wysokości, jak zabawki, samochody. Ludzie wyglądający jak przecinki, prowadzili rozmowy zapewne o wydarzeniu sprzed południa.\nZ aparatem gotowym do zdjęć przeszedł przez ulicę i stanął nad jarem, w którym leżał maleńki cmentarz. Nagrobki leżały w bezładzie, niektóre dawniej przewrócone, porosły już wysoką trawą. Fotografował cmentarz z różnych stron. Wdrapał się także na strome pobocze, wznoszące się nad cmentarzem i robił ujęcia z góry. Potem ześliznął się w dół i robił zdjęcia nagrobków. W czasie, gdy fotografował groby, przejechało kilka samochodów, ale kogo by interesował jakiś stary, zapomniany, żydowski cmentarz, którego i tak z samochodu nie było widać.\nAnton rozwinął w tym czasie połowę roli i przez lupę szczegółowo oglądał papier. Nie było na nim nic zagadkowego. Na środku była, ledwo widoczna, wyrysowana tabelka. W poziomie było pięć kratek, w których były wykaligrafowane cyfry. W pionie widoczne zaś były dopiero trzy niecałe kratki, reszta roli była jeszcze zwinięta. Na brzegu odwiniętej roli zauważył, również ledwo widoczny fragment jakiegoś znaku wodnego, prawdopodobnie znak wytwórcy papieru. Gdy odwinął rulon jeszcze bardziej, obejrzał go dokładnie pod lupą i nie zwlekając zaczął szukać czegoś o tym znaku wodnym w Internecie. Od czasu do czasu wracał do swej pracy.\nGdy Gero wrócił z wypadu na cmentarz, Anton odsłonił już cały rysunek. Pozostał mu jeszcze dół zwoju, ale nie spodziewał się znaleźć tam nic więcej. Doświadczenie nauczyło go jednak cierpliwości. Gero czekał, aż Anton ukończy rozwijanie ostatnich milimetrów. Obaj równocześnie zauważyli, że na samym brzegu widoczny jest następny znak wodny. Był to tekst: CRACOVIA.\n— No i jak wygląda nasz zwój? — zapytał Gero.\n— Trudno powiedzieć… Wiemy, że papier został wyprodukowany w Krakowie. A dokument wygląda tak! — powiedział Anton i wskazał na rozwinięty arkusz.


Skoczów: osiem filarów zdrowia – ChSCh Blisko Serca – Jesteśmy blisko ludzkich potrzeb\nSkoczów: osiem filarów zdrowia\n14.01.2014, Kluby zdrowia\nSkoczowski klub zdrowia, prowadzony przez lokalną filię Chrześcijańskiej Służby Charytatywnej (ChSCh) zaprasza na spotkanie pt. Droga do zdrowia. Na zajęciach zaproszony prelegent opowie o podstawowych zasadach zdrowego stylu życia.\nJak przekonują organizatorzy, nasze dobre samopoczucie opiera się na ośmiu filarach. Zbalansowana dieta, aktywność fizyczna, woda, świeże powietrze, światło słoneczne, wstrzemięźliwość, odpoczynek i zaufanie – oto, co potrzebne nam do szczęścia. Dobrodziejstwa te są dostępne dla wszystkich i to zupełnie za darmo. Prelegent Włodzimierz Pilch podczas wykładu ciekawie omówi powyższe zasady zdrowia i podpowie, jak je stosować.\nPo prelekcji degustacja herbat ziołowych. Będą także praktyczne porady w zakresie stosowania ziół. Chętni będą mogli skorzystać z prostych badań profilaktycznych (badanie ciśnienia krwi, poziomu cukru i pomiar tkanki tłuszczowej).\nNajbliższe spotkanie Klubu Zdrowia w Skoczowie odbędzie się w poniedziałek, 20 stycznia, o godzinie 18 w Zespole Szkół nr 1 przy ul. G. Morcinka 20.\nUdział w zajęciach jest – jak zawsze – bezpłatny.


W mieście możliwości - naEKRANIE.pl\nW mieście możliwości\nPrzyznaję, że jestem zaskoczona, ale okazuje się, że The Originals to serial, który naprawdę ma potencjał stać się czymś niezłym. Drugi odcinek jest zdecydowanie lepszy od obecnego sezonu Pamiętników wampirów, więc tej jesieni może warto przeprowadzić się do Nowego Orleanu, a Mystic Falls zostawić daleko za sobą.\nKatarzyna Koczułap 13 października 2013 o 17:10\nW "House of the Rising Son" akcja zdecydowanie przyśpiesza, a mnogość zawiązanych wątków napawa nadzieją. Nowy Orlean miał być miastem dzikim, szalonym, pełnym krwi oraz magii - i jak na razie spełnia swoje zadania. Twórcy podsuwają widzowi trochę odpowiedzi, ale pytań i tajemnic jest zdecydowanie więcej. To stanowiło kiedyś o sile Pamiętników wampirów, więc i w The Originals na pewno się sprawdzi. Serial zbudowany jest na niezłym, magnetycznym klimacie i ma zadatki na to, by stać się bardziej dorosłą, dojrzałą i mroczniejszą wersją Pamiętników....\nKlaus i Rebekah, wyzwoleni od nastoletniej dramy Mystic Falls, rozkwitają i na powrót stają się tymi bohaterami, których polubiliśmy na samym początku. Klaus odzyskał ikrę, której pozbawiło go pseudo uczucie do Caroline, a Rebakah nareszcie przestała się nad sobą użalać. Pora najwyższa, bo to dziewczyna z pazurem, a zbyt długie przebywanie w towarzystwie miałkiego Matta, rozchwianej emocjonalnie Eleny i nawróconego Damona, znacząco go stępiło. Już w drugim odcinku The Originals pokazała więcej charakteru niż w połowie poprzedniego sezonu Pamiętników....\nOdcinek traci przez brak Elijah, ale wydaje się, że to nie potrwa zbyt długo. Nie, kiedy najpotężniejsze rodzeństwo w nadnaturalnym świcie jednoczy siły, by odzyskać go "za wszelką cenę". Ta obietnica zapowiada kłopoty, szczególnie że przeciwnik - a właściwie przeciwniczka - do najłatwiejszych nie należy. Tajemnicza Davina to na razie jedna z największych zagadek serialu, a co ważniejsze, jest zagadką wartą rozwiązania. Dlaczego tak potężna istota pozostaje na usługach Marcela? To pytanie ciśnie się na usta wszystkim, więc mam nadzieję, że scenarzyści przygotowali satysfakcjonującą odpowiedź.\nChciałabym też, żeby fabularnie bardziej zaangażowano Haley, bo już w Pamiętnikach wampirów udowodniła, że może być naprawdę ciekawą postacią. W The Originals póki co spełnia jedynie rolę matki cudownego dziecka i bezbronnego obiektu, który musi być chroniony. Phoebe Tonkin stać na znaczenie więcej. Natomiast kolejnym plusem odcinka są retrospekcje, które uchylają rąbka tajemnicy na temat relacji Klausa i Marcela, pomagając rozumieć to, co ich łączy. Sam Marcel to postać średnio interesująca, ale zyskuje natychmiast, gdy pojawia się przy niej Klaus czy Rebekah.\nW tym epizodzie Julie Plec udowadnia, że ma jeszcze trochę świeżych pomysłów, a potencjał postaci Pierwotnych nie został całkiem wyczerpany. Dla Klausa, Rebekah, Elijah oraz Haley to szansa na złapanie głębokiego oddechu i zostawienie za sobą całej teen dramy w Mystic Falls. Nowy Orlean to miejsce znacznie ciekawsze, a The Originals zasługuje na szansę.


Jak usunąć Xyznews1.today | Genesis Computer\nJak usunąć Xyznews1.today\nXyznews1.today surfowania strony internetowej, która może pokazać się w przeglądarce po zainstalowaniu narzędzi firm trzecich cicho wykorzystane do jego wymiany. Ochrony przed złośliwym oprogramowaniem soft stara się, aby użytkownicy KOMPUTERÓW wierzą, że ich urządzenia zostały uszkodzone przez wirusy i muszą kupić program do wstawiania wszystko. Aplikacje często zmniejszyć doświadczenie przeglądania internetu i zmniejszyć prędkość maszyny OS. Xyznews1.today zbyt szkodliwe z powodu dodatkowych argumentów. Całkiem prawdopodobne, że został zainfekowany Xyznews1.today. Strony domowe, szybkiego lub typowe dostawców surfingu i nowa zakładka szukaj portali, jak zwykle, preferencje, które otrzymują takie rodzaje zanieczyszczeń. Dlatego, za każdym razem, gdy próbujesz wyświetlić razem z nim, może również dostarczać przeglądać konsekwencje zalewany sponsorowanych relacje i reklamy komercyjne na każdy silnik wyszukiwania, który zawiera sprowokować wyszukiwarek.\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Xyznews1.today\nJak już powiedzieliśmy, Xyznews1.today stronę, Dodać wyszukiwarkę, która pokazuje podejrzane wyniki wyszukiwania. Zmienia swoją zakładkę „strona Główna” i nowy portal, jak strona dla własnego stron internetowych i wyszukiwania portale. Jeśli trzeba obejść instalacji porywacza przeglądarki i podobnych potencjalnie niechcianych programów jako dodatkowych czynników, lepiej to zachować śledzić proces instalacji. Należy więc dowiedzieć się więcej na temat darmowe metodyka programu dystrybucji, aby być na bieżąco, gdy zostawiasz okno. Media-centrum.” wydaje się, że z pomocą tej aplikacji można „miłość, pokój doświadczenie przeglądania, ci linki do nauki legalnie dzieje się z systemu i korzystać z wielu innych przyczynia się do dostępnych w aplikacji.\nWirus Xyznews1.today przekierowanie aktywności w systemie\nInną wadą programu jest to, że on pożera narzędzie do wyszukiwania niestandardowe Google. Jedynym sposobem, aby zatrzymać to wszystko nieprzyjemne aktywności poprzez usunięcie Xyznews1.today instalacji pakietów zawsze jest niebezpieczna, jeśli nie będziesz ostrożny wiele internetowych do analizy umowy lub zwrócić uwagę na proces instalacji stron kreatora. Kreator zwykle ostrzega ludzi, mających związek z wyborczej programu, który będzie dołączony do komputera. Zaledwie kilka windows zamiar być uruchomiony, kliknij przycisk OK, aby ich wszystkich i zostawić ich. Reklama wspiera programy i przeglądarka porywacze somolotu zazwyczaj титуловались w końcu dodatkowe nagłówki lub nie być zdefiniowane w panel kontrolny.\nJeśli zauważyliśmy wcześniej, to nie jest szokujące, że Searcheeh wszedł do samochodu, jeśli niedźwiedź zjada e-mail zwiększone oprogramowania lub którykolwiek z wyszukiwarek portali narażone ponad bezpiecznej przeglądarki. Podczas gdy oni nie robią sami, Xyznews1.today i inne strony internetowe mogą być wykorzystywane przez oszustów do rozprzestrzeniania swoich raportów. Łodyga takich etapów: zbierają surfing Info, która dodaje собирательской działalności przeglądania i cech technicznych używanych aplikacji za pomocą przeglądarki. Ryzyko to dotyczy i uszkodzonych programów przeczył jako „zalecane dla ciebie.” nieostrożne SYSTEMU osób, które, najprawdopodobniej, w celu aktywacji aplikacji używają „zalecane ustawienia (wybrane lub typowe) zagrażają instalacja tego oprogramowania nie mając nawet świadomość tego.\nZa porządek w pracy online, w internecie, stale posiadać aktualne anty-zagrożenia z narzędzia do usuwania. Uchwyty udało się zachować przygotowanie do czynnika to atakujący przeglądarki w wątpliwe-wyświetlanie oprogramowania bundeled, których instalatorzy dodaj do przeglądarki przy instalacji dodatkowych programów. W ten sposób można również uznać przeprowadzenie jedną wadę. Tak, jesteś gotowy, aby być w stanie się domyślić, każdy z potencjalnych programów szpiegujących i usunąć je z łatwością. Aby nie powtarzać tego samego usterki, podczas instalacji nowego oprogramowania, wybierz „wstępna” ustawianie trybu, a następnie zdejmij dodatków, które twierdzą, słabe.\nUsuwanie ręczne Xyznews1.today\nPoniżej znajdziesz instrukcje jak usunąć Xyznews1.today z systemów Mac i Windows. Jeśli kroki poprawnie, będziesz w stanie odinstalować niechciane aplikacji panelu sterowania, usunąć rozszerzenia przeglądarki zbędne i usunąć pliki i foldery związane z Xyznews1.today całkowicie.\nOdinstalować Xyznews1.today z Windows\nWyeliminować dany Xyznews1.today z przeglądarki\nXyznews1.today można dodać rozszerzenia i dodatki do przeglądarki. Można je użyć do powodzi przeglądarki z reklam i przekierowywać do nieznanych stron internetowych. Aby w pełni odinstalować Xyznews1.today, musisz odinstalować te rozszerzenia z wszystkich przeglądarek internetowych.\nZlokalizuj Xyznews1.today związane z rozszerzeniem\nWybierz Xyznews1.today związane z rozszerzeniem\nPrevious Previous post: Jak usunąć Ezysl.com\nNext Next post: Jak usunąć Bible Verses


Typujemy 5 z 42 liczb. Wygrywa się, jeśli trafi się 3,4 lub 5 z wylosowanych liczb. Losowania Mini Lotto odbywają się we wtorki, czwartki i soboty. Na wygrane przeznacza się 50% łącznej kwoty wpłaconych stawek za udział w grze.\nOsoby chcące wziąć udział w loterii pieniężnej zwykle decydują się na granie w Lotto, ot w myśl, że jeśli już grać, to o duże stawki. Jest to zrozumiałe, tym bardziej, jeśli gra toczy się o 50 milionów złotych. Jednak czasem metoda drobnych kroków, czyli Mini Lotto, może przynieść w ogólnym rozrachunku o wiele większe wygrane.\nKupon Mini Lotto kosztuje tylko 1,25 zł, a do wygrania jest nawet 300 000 złotych. Za prawidłowe wytypowanie „trójki” można wygrać od 20 do nawet 40 zł - koszt kuponu zwraca się więc kilkunastokrotnie! Ale to dopiero początek dobrych informacji - za trafienie „czwórki” otrzymujemy ok. 1000 zł (dla porównania w Lotto ok. 170 zł, zatem różnica jest spora). Choć 20, 40, czy nawet 1000 złotych może wydawać się małą kwotą w porównaniu z milionowymi wygranymi w Lotto, to okładając te „drobniaki” możemy z czasem uzbierać sobie dodatkowe pieniądze np. na wakacje lub zakup nowego aparatu czy laptopa.


Nowy Peugeot 208 Rally 4 na starcie Rajdowych Mistrzostw Polski – Francuskie.pl – Dziennik Motoryzacyjny\nW tegorocznym sezonie Peugeot 208 Rally 4 zdążył już zająć całe podium w Rajdzie Monte Carlo. Niezawodność i wyniki 208 Rally 4 uzyskiwane na różnych rodzajach nawierzchni czynią z niego samochód wzorcowy w swojej kategorii.\nZobacz także: Niezwykły projekt: Citroen DS zmieniony w rajdówkę!\nPolscy kierowcy, którzy zasiądą za kierownicą modelu mieli okazję do zbudowania formy przed tegorocznym sezonem startując w dniach 19-21 marca w Rajdzie Slovakia Ring. Skład zespołów, które wystartują w pierwszej rundzie tegorocznej edycji Rajdowych Samochodowych Mistrzostw Polski w 208 Rally 4:\nGrzegorz Bonder / Jakub Gerber: Grzegorz Bonder wkracza na wyższy poziom przesiadając się z Peugeot 208 R2 – będzie to jego pierwszy sezon za kierownicą 208 Rally 4,\nMichał Tochowicz / Piotr Białowąs: to jego drugi rok za kierownicą 208 Rally 4,\nAgnieszka Załęcka / Mateusz Pawłowski: Agnieszka Załęcka debiutuje za kierownicą modelu.\n„Kategoria 2WD w mistrzostwach Polski jest bardzo konkurencyjna, a Peugeot Sport posiada w niej bogaty dorobek z tytułami mistrzowskimi zdobytymi przez Peugeot 208 R2 na przestrzeni ostatnich lat. Kierowcy poszukują konkurencyjnych konstrukcji, a Peugeot 208 Rally 4 jest niezwykle atrakcyjną propozycją. Jeśli więc zawodnikowi zależy na niezawodności i chce zwyciężać, 208 Rally 4 staje się naturalnym wyborem. Dzięki swoim udowodnionym już zaletom, samochód ten będzie silnym przeciwnikiem i uatrakcyjni rywalizację w mistrzostwach”.


Usługi wyginania stali konstrukcyjnej - Hotel Astra\nHome » Fabrykacja » Inne Usługi » Usługi wyginania stali konstrukcyjnej\nJedną z usług, z jakich skorzystamy w zakładzie Metalika Wierzejski, jest gięcie rur stalowych (Siedlce) oraz profesjonalna i precyzyjna obróbka innych metali konstrukcyjnych, zgodnie ze wskazówkami zleceniodawcy. Dysponowanie nowoczesnym parkiem maszynowym pozwala na zadowalającą powtarzalność przeprowadzanych procesów oraz spełnianie nawet najbardziej nietypowych wymogów technicznych. Propozycja omawianego punktu to nie tylko gięcie rur stalowych (Siedlce i cały region - to standardowy zasięg działalności przedstawianego zakładu) ale również usługi spawania najskuteczniejszymi metodami oraz realizacje z obszaru kowalstwa artystycznego. Wykonywane tutaj ogrodzenia kute, bramy czy balustrady zewnętrzne i wewnętrzne, opracowywane są na podstawie gotowych lub indywidualnych projektów. Spersonalizowane podejście do wszystkich podejmowanych prac zapewnia wysoki poziom zadowolenia klientów z finalnych rezultatów.


W rytmie haiku (Okładka twarda) | CDP.pl\nW rytmie haiku (Okładka twarda) W rytmie haiku (Okładka twarda) Oferta specjalna\nWilczek Maria Oprawa\nKsięgarnia Św. Jacka Wiersze – „W rytmie haiku” Marii Wilczek to drobne liryki, w najgłębszym sensie bliskie kontemplacyjno-refleksyjnym haiku japońskim, wiodą czytelnika w takie regiony przeżywania świata, w których to, co istnieje, i to, co się zdarza, staje się zarazem znakiem czegoś więcej, pozwala przekraczać krąg czysto zmysłowego odbioru rzeczywistości. Treściowo trzyma się autorka zazwyczaj związku z przyrodą, wnika w jej piękno, odnotowuje to, co mało zauważalne, a jej refleksje dotyczą świata ludzkich wartości i przeżyć wewnętrznych. W pierwszej części tomiku zachowany jest starojapoński podział na pory roku, zdaniem autorów haiku mający istotny wpływ na odbiór rzeczywistości; druga niewielka część, to haiku z La Salette.\nMaria Wilczek – Prezes Fundacji im. ks. Janusza St. Pasierba, spadkobierczyni Jego praw autorskich. Ponadto: przez 16 lat – Prezes Polskiego Związku Kobiet Katolickich (obecnie prezes Honorowy). Członek zarządu Towarzystwa Uniwersyteckiego Fides et Ratio (TUFR). Redaktor naczelny miesięcznika dla kobiet – „List do Pani”. Autorka kilku książek na temat wychowania dziecka przez sztukę. Z wykształcenia – architekt i dziennikarka. Matka dwojga dzieci i babcia trojga wnucząt. Cechy Autor\n"W rytmie haiku" wciąż czeka na pierwszą opinię.Napisz co sądzisz o tym produkcie.