Zacznijmy naszą podróż od Europy Północnej, gdzie w ostatnich latach odnotowano pojawienie się tajemniczych obiektów podwodnych w okolicach Grenlandii, Islandii, Norwegii, a zwłaszcza Szwecji.\nW kwietniu 1988 roku Bengt Gustafsson, główny dowódca armii szwedzkiej. podał do publicznej wiadomości, że w ciągu ostatnich sześciu miesięcy odnotowano aż trzydzieści przypadków wykrycia nie zidentyfikowanych obiektów podwodnych (USO) na wodach szwedzkich. Ponieważ raporty z obszaru Skandynawii prawie na pewno dotyczą statków cywilizacji ziemskiej, czasem są wytworami wyobraźni pobudzonej plotkami i paniką lub efektem pomylenia skał podwodnych i innych cech topograficznych dna morskiego, nie będziemy się przy nich zatrzymywać dłużej. W roku 1959 na polskim wybrzeżu Bałtyku w okolicach Kołobrzegu żołnierze zaobserwowali, jak ze wzburzonego morza wyłonił się trójkątny obiekt o ponad trzymetrowych bokach. Tajemniczy przedmiot okrążył koszary i odleciał. W żaden sposób nie można go było uznać za wytwór cywilizacji ziemskiej, podobnie jak nie mógł nim być pojazd widziany na jednym z fiordów norweskich w roku 1959.\nPewnego grudniowego wieczora o godzinie dziesiątej Lorentz Johnson wracał do domu w Skomsvoll, gdy nagle ujrzał przedmiot w kształcie cygara, unoszący się na niebie na wysokości około trzystu metrów. Wyposażony był w okna, z których sączyło się czerwone światło. Nagle wypadły z niego dwa podłużne obiekty i zniknęły w odmętach fiordu. Inny znajdujący się w pobliżu świadek nie spostrzegł niczego dziwnego, ale usłyszał plusk rozpryskującej się wody. Pięć lat później pewien człowiek łowiąc ryby w tym samym rejonie natknął się na coś na dnie morza. Przy użyciu sonaru, który miał na łódce, zlokalizował potężny obiekt. Cztery lata później potwierdzono to niezwykłe odkrycie, gdy norweska grupa badaczy UFO wykryła za pomocą sonaru sześcio metrowy przedmiot na głębokości dziewięćdziesięciu metrów, lecz nurkowie nie zdołali do niego dotrzeć.\nW lutym 1963 roku około pięćdziesięciu do dziewięćdziesięciu metrów od północnych wybrzeży Norwegii w kierunku Spitsbergenu miało miejsce bardzo dziwne wydarzenie. Okręty brytyjskiej floty królewskiej na północnym Atlantyku odbywały w tamtejszych rejonach ćwiczenia. Tego ranka świadek wydarzenia pełnił służbę obsługując radar sonarowy na jednej z fregat. Na ekranie pojawił się punkt oznaczający trójwymiarowy obiekt. Dane wskazywały na przedmiot od trzydziestu do trzydziestu pięciu metrów i wysokość ponad dziewięćdziesiąt metrów.\nJego pojawienie się było tak nagłe, że przekracza możliwość jakichkolwiek znanych pojazdów, a świadek twierdzi, że ten sam obiekt pojawił się także na radarze najbliższego okrętu, przy czym warunki wykluczały błędną lokalizację celu. Nie zdołano go jednak wypatrzeć przez lornetkę ani skontaktować się z nim przez radio. Wysłano więc odrzutowce, aby przechwyciły cel. Kiedy zbliżały się do niego na odległość dwudziestu do dwudziestu pięciu kilometrów, na ekranie zarejestrowany gwałtowny spadek punktu po ostrym łuku, po czym przebiegł przez pozostałe trzy ekrany i zszedł poniżej linii horyzontu, tzn. na wysokość dwustu pięćdziesięciu do trzystu metrów. Wszystko to stało się w ciągu dwóch, trzech sekund. Po utracie kontaktu radarowego cel został przechwycony pod wodą przez sonar rejestrujący obiekt poruszający się szybko na dystansie około piętnastu kilometrów w kierunku, w którym podążał obiekt latający zaobserwowany poprzednio na radarze.\nW końcu opadł głęboko w wodę, poruszając się błyskawicznie po zygzakowatym torze daleko od okrętu, a po kilku minutach kontakt został nieoczekiwanie przerwany. Okręt podpłynął do miejsca na morzu, gdzie obiekt pojawił się poraz pierwszy, ale nie było już po nim śladu. Nie udało się także ponownie nawiązać kontaktu. Podobne meldunki o nie zidentyfikowanych obiektach pochodzą także znad wybrzeży Wielkiej Brytanii-Anglii, Walii i Szkocji. Częste były tam przypadki , kiedy w strefach przybrzeżnych zauważano płomienie i wzywano statki ratownicze, które po przybyciu nie zauważały niczego co mogłoby wyjaśnić zaobserwowany pożar. Takie wydarzenia zdarzały się z niejaką regularnością u wybrzeży wschodniej Anglii (Norfolk, Suffolk). W maju 1975 roku znaleziono przez przypadek jakiś bardzo masywny przedmiot. Około czterdziestu pięciu kilometrów od Gorleston statek rybacki uderzył w obiekt zanurzony w wodzie na głębokości ponad cztery i pół metra, uszkadzając śrubę okrętową. Statek cofnął się, po czym za pomocą echosondy usiłował zlokalizować przeszkodę, ale nie zdołał jej odnaleźć.\nW książce Nadejście statków kosmicznych Gawin Gibbons opisuje dziwne obserwacje poczynione na wybrzeżu w Dyffed w Walii w marcu 1955 roku.\n" O godzinie siódmej piętnaście wieczorem pani Harding, żona pewnego gospodarza z Abererth, usłyszała wołanie córki, która z głową zadartą ku niebu wskazywała w górę. Na północny zachód od miejsca, gdzie się znajdowały, nad powierzchnią morza lśniła olbrzymia, pomarańczowa, ciągnąca za sobą czarne pasmo kula, która znacząc na niebie zygzakowatą smugę powoli opadała w dół. Obie stwierdziły później, że bardzo przypominała słońce, gdyby nie dziwny tor, jaki zakreśliła, i długi, czarny ogon falujący z tyłu. Podczas gdy przyglądały się temu niezwykłemu zjawisku, nastąpiła eksplozja i dziwny obiekt, nie zmieniając kulistego kształtu i wciąż zachowując intensywnie pomarańczowy kolor, runął do morza. Co dziwniejsze, nadal widać było blask pod powierzchnią wody, który zniknął dopiero po ponad godzinie, kiedy obiekt ostatecznie się rozpadł. Ciągnący się z tyłu ogon zmienił kolor z czarnego na szary, zanim się rozproszył. Nie było słychać żadnych rejestrowalnych przez ucho ludzkie dźwięków ani w powietrzu, ani w wodzie." Tego wieczoru podobny obiekt widziano z brzegu kilkanaście kilometrów na północ w pobliżu Tywyn. Z relacji dwóch świadków wynika, że jasnopomarańczowy przedmiot wpadł do morza i ponownie wystrzelił w powietrze, pozostawiając za sobą szary ślad. Niestety, nie pewności, czy oba raporty dotyczyły tego samego zjawiska.\nPewnego lipcowego dnia w roku 1910 załoga francuskiego statku rybackiego w trakcie połowu w kanale La Manche niedaleko wybrzeży Normandii spostrzegła "olbrzymi, czarny obiekt przypominający ptaka", spadający z nieba. Po chwili wpadł do morza, wyłonił się zeń, ponownie opadł i zniknął bez śladu.\nNa południu Portugalii 6 lipca 1965 roku dowódca i członkowie norweskiego tankowca zobaczyli obiekt w kształcie cygara, wylatujący z morza niedaleko Puerto la Cruz. Jaśniał niebieskim światłem, a szereg łuków po bokach żółtym blaskiem.\nSzesnaście lat później tuż nad granicą hiszpańską w prowincji Huelva dwóch chłopców widziało światło wydobywające się z morza jakieś trzysta metrów od linii brzegowej. Było to w nocy 8 lutego 1981 roku i uwagę ich zwrócił najpierw blask pochodzący z głębin. "Światło jaśniało coraz bardziej i bardziej, więc myśleliśmy, że to zbliżająca się lodź podwodna, ale nagle wynurzyło się z wody i przez chwilę pozostało zawieszone na wysokości około pięciuset metrów, po czym szybko zniknęło bez śladu."\nDalej na wschód, na Morzu Śródziemnym, odnotowano znaczną ilość wypadków aktywności USO.\n26 lipca 1970 roku pewien nurek poławiający niedaleko Alcocebre we wschodniej Hiszpanii zszedł na głębokość siedmiu i pół do dziewięciu metrów koło sześćdziesięciu metrów od brzegu i natknął się na dziwny metaliczny cylinder o długości ponad sześciu metrów, spoczywający na dnie morza. Po dokładnym obejrzeniu bezskutecznie próbował go poruszyć czy choćby wydrapać coś na jego powierzchni nożem. Następnego ranka wiosłował z kolegą w tym samym miejscu, kiedy jego towarzysz spostrzegł, że coś wydobywa się z wody. Kilka godzin później , gdy zanurkował tam ponownie, cylindra już nie było. Jako nurek z wieloletnim doświadczeniem stwierdził z całą pewnością, że kilka razy penetrował to samo miejsce.\nOsiem lat wcześniej na Morzu Śródziemnym miało miejsce spotkanie z nie zidentyfikowanym obiektem podwodnym, jeden z nielicznych przypadków, w których oprócz pojazdów pojawiły się także nieznane istoty żywe. Miejscem tego wydarzenia był port rybacki w Le Brusc między Marsylią a Niceą w południowej Francji. Późną nocą 1 sierpnia 1962 roku trzech rybaków wypłynęło w morze, kiedy nagle zauważyli coś, co przypominało łódź podwodną, poruszającą się wzdłuż powierzchni wody. Jacyś ludzie podobni do żab, wynurzyli się z morza i wspięli na statek. Gdy rybacy zbliżyli się na odległość trzystu metrów, jeden z nich krzyknął coś do nieznajomych przez głośnik. W odpowiedzi jeden z przybyszów odwrócił się i pomachał ręką w ich kierunku. Gdy tylko znalazł się w środku, pojazd uniósł się nad powierzchnię wody i krążył kilka minut, migocząc jaskrawymi, czerwono-zielonymi światłami. Potem w kierunku rybackiej łodzi pomknął błysk białego reflektora, a następnie wszystko zgasło. Wtedy statek zaczął obracać się coraz szybciej, aż wystrzelił z ogromną prędkością i połyskując pomarańczowym światłem zniknął wśród gwiazd, pozostawiając rybaków oniemiałych i zafascynowanych widokiem. "Oprócz fal nie usłyszeliśmy żadnego dźwięku pochodzącego ze statku i nietrudno się domyślić, że długo zastanawialiśmy się wspólnie, co to mogło być. Jeśli byłaby to łódź podwodna, helikopter czy hydroplan z pewnością byśmy je rozpoznali."\nNiewielu świadkom udało się wejść w tak bliski kontakt z USO i zobaczyć jego załogę. Jeśli uznamy ją za prawdziwą, to wspomniana historia jest naprawdę nadzwyczaj wyjątkowa. Nie można oczywiście założyć, że to wszystko naprawdę się wydarzyło, gdyż nie jesteśmy w stanie sprawdzić wiarygodności wszystkich relacji. Dlatego musimy polegać na uczciwości badaczy i dziennikarzy, których prace wykorzystujemy, przy czym nie posługujemy się informacjami wzbudzającymi jakiekolwiek wątpliwości.\nPojawienie się USO zaobserwowano także u wybrzeży włoskich, zwłaszcza podczas masowych "odwiedzin" UFO na terenie Włoch w roku 1978. W październiku tego roku rybacy ujrzeli trzydziesto metrowe słupy powstające przy spokojnej pogodzie oraz ciemne "ciało", dłuższe od ich łodzi, wynurzające się na krótką chwilę z morza, by natychmiast ponownie zniknąć w głębinach. Porzucimy teraz Morze Śródziemne i podążymy na południe, gdzie również zarejestrowano pewną aktywność USO wokół kontynentu afrykańskiego. Jedyny raport z jego zachodniej części pochodzi z roku 1902, kiedy 28 października we wczesnych godzinach rannych na statku "Salisbury Fort", znajdujący się w Zatoce Gwinejskiej w pewnej odległości od wybrzeży Afryki Zachodniej na południowym Atlantyku, obserwator zauważył olbrzymi, czarny obiekt na prawej burcie. Wezwał drugiego oficera i wspólnie ze sterownikiem obserwowali dziwną łódź podwodną. Drugi oficer wspominał później: "Byliśmy trochę przestraszeni. W ciemności trudno było rozróżnić szczegóły, ale miało to około stu pięćdziesięciu do stu osiemdziesięciu metrów i dwa światła, po jednym na każdym końcu. Jakiś mechanizm poruszał wodę. Powierzchnia pojazdu robiła wrażenie łuskowatej, nie zaś gładkiej, a on sam powoli tonął. Opis nasuwa skojarzenia z jakimś olbrzymem wodnym, ale sto osiemdziesiąt metrów to wymiary niewyobrażalnie ogromne jak na zwierzę, nie mówiąc już o światłach na samym końcu." Czy mogła to być nasza łódź podwodna? Wprawdzie mniej więcej w tym czasie produkcja łodzi podwodnych na świecie rozwijała się dosyć intensywnie, a pierwsza z nich została spuszczona na wodę przez Brytyjczyków w roku 1901, niemożliwe jednak, aby ten pierwszy model mógł się oddalić tak daleko od lądu.\nNa wschód od Afryki jedyny zarejestrowany USO, o którym wiem, pojawił się na jednej z wysp, gdzie 10 lutego 1975 roku mieszkaniec Petite Ile zauważył bardzo jaskrawy przedmiot, wyłaniający się z morza i prędko znikający na horyzoncie. Dalej na wschód, gdzieś na Oceanie Indyjskim, czwarty oficer na statku "Queensland Star" ujrzał na niebie biały obiekt latający, który wpadł do morza rozświetlając wodę; Gdy obiekt zatonął, cząsteczki jakiejś białej substancji pojawiły się na morzu. Miało to miejsce 18 września 1901 roku.\nTajemnicze "łodzie podwodne" widywano także wokół Australii i Nowej Zelandii. 11 kwietnia 1965 roku na skałach Wonthaggi w Wiktorii dwóch mężczyzn przez piętnaście minut obserwowało przedziwne pojazdy. Z powodu znajdujących się na nich wieżyczek obserwacyjnych uznali je za łodzie podwodne, ale rzecznik marynarki wojennej tak wypowiedział się na ten temat: "Biorąc pod uwagę strefę pojawienia się obiektu oraz ukształtowanie linii brzegowej, wstępna analiza wykazała, że wspomniane statki nie mogły być łodziami podwodnymi." Zaledwie cztery dni później dwóch nastolatków widziało dwa cylindryczne obiekty niedaleko Coolum, a trzy dni później dwaj rybacy uciekali przed dużym obiektem podążającym ich śladem w pobliżu Mooloolaby. 6 czerwca 1965 roku na morzu niedaleko Fraser Island także widziano dwa nie zidentyfikowane obiekty: ciemne, wąskie i długie na około trzydzieści metrów. Inni świadkowie dostrzegli z samolotu dwa lub trzy mniejsze, krążące wokół tych większych.\nZagadkowe "łodzie podwodne" widziano również w 1965 roku w okolicach Nowej Zelandii, wcześniej nawet niż w Australii. 12 stycznia w Kaiparze na północ od Helensville samolot DC-3 przelatywał na wysokości stu pięćdziesięciu metrów nad przystanią, kiedy kapitan zauważył "wieloryba na mieliźnie", który po dokładniejszym obejrzeniu okazał się być metaliczną konstrukcją o długości około trzydziestu metrów. Marynarka potwierdziła, że nie mogła to być normalna łódź podwodna z powodu niedostępności tego rejonu dla tego typu sprzętu. W listopadzie tego samego roku dwaj rybacy w drodze na Wyspę Stewarta zobaczyli z odległości trzystu metrów wynurzającą się z morza dziwną wieżę, w pobliżu której pojawiła się także skrzynia. Po kilku sekundach woda wezbrała, pochłaniając oba przedmioty. Rybacy twierdzili, że nie widzieli ani wieżyczek obserwacyjnych, ani wielorybów, a eksperci marynarki wojennej zapewnili, że znajdujące się w tym miejscu skały uniemożliwiają poruszanie się okrętów podwodnych.\n28 grudnia 1976 roku niedaleko Coomlieyna Beach koło Ceduna grupa tubylców łowiąca ryby przy brzegu spostrzegła łódź podwodną, wypływającą na powierzchnię. Miała około piętnastu metrów długości, białą wieżyczkę obserwacyjną, czarną linię centralną i czerwony pas na wysokości linii zanurzenia. Rzecznik królewskiej floty australijskiej oświadczył jednak, że łodzie podwodne są zazwyczaj w ciemnych kolorach, a opisane szczegóły nie pasują do wyposażenia marynarki wojennej na świecie.\nCo więcej, w tym samym czasie na wodach nie znajdowały się w tej strefie żadne okręty. Dalej na północ nie zidentyfikowane obiekty podwodne spotykano w różnych miejscach u wybrzeży Azji Wschodniej, wśród których najbardziej wysunięty na południe był Wietnam. 16 czerwca 1909 roku niedaleko Dong Hoi w Annamie we wczesnych godzinach rannych pewien rybak przez dziesięć minut obserwował "ognistą kulę", zanim wpadła do morza. Stosunkowo długi czas między pojawieniem się obiektu a jego zanurzeniem wyklucza przypuszczenie, że był to meteoryt. Niedaleko Inchon w Korei Południowej załoga amerykańskiego widziała dwa obiekty z dymiącymi wstęgami, które z wielką prędkością uderzyły o taflę morza, wzniecając ogromne bryzgi wody. Było to w grudniu 1950 roku, a sześć lat później ogromny przedmiot, promieniujący błękitnoszarym światłem, wpadł do morza w pobliżu Pusan w Korei Południowej. Łunę widziano jeszcze przez ponad godzinę, a obiekt kołysał się na powierzchni, zanim utonął.\nW latach 1956-1957 u wybrzeży Japonii również zaobserwowano dziwne przedmioty zstępujące do morza, a z mniej odległych wydarzeń tego rodzaju odnotować należy pojawienie się USO w sierpniu 1980 roku. Tym razem kapitan radzieckiego statku badawczego na Morzu Japońskim spostrzegł, jak metaliczny obiekt w kształcie cylindra powoli wyłania się z wody, zawisa w powietrzu i nagle odlatuje w dal.\nPrzemierzywszy Ocean Spokojny, docieramy do Ameryki, gdzie także miały miejsce tego rodzaju wydarzenia. Zatrzymamy się najpierw na Aleutach na dalekiej północy, gdzie latem 1945 roku załoga amerykańskiego transportowca wojskowego wiozącego posiłki na Alaskę ujrzała ogromny, okrągły obiekt, wynurzający się z morza w odległości półtora kilometra. Po chwili wzniósł się w powietrze i okrążywszy statek odleciał na południe. 9 marca 1960 roku dwóch różnych świadków zaobserwowało tajemnicze zjawisko na wodach cieśniny Juana de Fuca w stanie Waszyngton. Na południe od Port Angeles dwaj kierowcy ciężarówek donieśli o pojawieniu się płomiennego pojazdu, opuszczającego się do wody. Na miejscu nie znaleziono niczego i nie zgłoszono o zaginięciu żadnego samolotu.\nOdnotowano też liczne meldunki o obiektach wpadających do morza u wybrzeży stanów Oregon, Waszyngton i Kalifornii. Mimo, iż w większości przypadków w toni morskiej nie pozostał żaden ślad, 27 lipca 1984 roku w pobliżu wyspy Lummi znaleziono na dnie morza metalowy pomarańczowozłoty przedmiot w kształcie jaja. Stanąwszy na nim, jeden z nurków usłyszał buczenie, a kiedy wypłynął na powierzchnię, jego płetwy pokrywał rudawy osad. Po kilku dniach nurkowie powrócili na miejsce, ale ów przedmiot zniknął.\n28 lipca 1962 roku kapitan i załoga łodzi rybackiej zaobserwowali niezwykły obiekt podwodny. Tuż przed świtem nisko nad wodą kapitan dostrzegł światła i poprowadził statek bliżej, aby lepiej się przyjrzeć. Przez lornetkę wypatrzył pękatą, oświetloną konstrukcję, która wyglądała jak rufa łodzi podwodnej sterowanej przez ludzi: "Widzieliśmy pięciu ludzi-dwóch w białych kostiumach, dwóch w ciemnych spodniach i białych koszulach i jednego w błękitnym stroju płetwonurka. Przepłynęliśmy na trawersie około trzystu metrów i byłem pewien, że to zanurzona łódź podwodna z szarej stali, bez oznaczeń, z pokładami tuż pod powierzchnią wody, tak że jedynie ogon i rufa o przedziwnym kształcie były widoczne." Obiekt zbliżał się w ich kierunku i przemknął obok bardzo szybko, zmierzając w stronę otwartego oceanu. Doszli do wniosku, że to jakiś nowy typ radzieckiej łodzi podwodnej, choć nadal są wątpliwości co do trafności tego rozpoznania.\nO dziwo, tylko jeden z raportów pochodzi z zachodnich wybrzeży Ameryki Południowej. Obserwacji dokonano ze statku rybackiego trzydzieści kilometrów od Chile koło Tocopilli. W nocy z 23 na 24 września 1971 roku zauważono kilka nie zidentyfikowanych obiektów latających, a wśród świadków byli także policjanci. Kilka godzin później jakaś "czerwona kula" okrążyła statek, po czym utonęła w morzu w odległości około czterech i pół kilometra od niego.\nNieliczne przypadki pojawienia się USO w zachodniej części kontynentu kompensuje ich mnogość w strefie wschodniej. Wygląda na to, że wybrzeże Argentyny szczególnie przyciąga nie zidentyfikowane obiekty podwodne. Najwcześniejszy meldunek pochodzi z czerwca 1950 roku od pewnego zapalonego piechura, który podążając do Tierra del Fuego do Buenos późno w nocy przechodził wzdłuż brzegu Atlantyku między San Sebastian a Rio Grande. Nagle usłyszał jakby plusk rozgarnianej wody i zobaczył promieniujący, owalny przedmiot wynurzający się z morza około ośmiuset metrów od brzegu i lecący w stronę lądu. W dwa tygodnie później ten sam świadek widział podobne zjawisko, kiedy znajdował się między Rio Gallegos a Santa Cruz. Tym razem z morza wyłoniły się aż cztery USO.\nW czerwcu 1959 roku nie zidentyfikowany obiekty długo zwodził argentyńską marynarkę wojenną. Meldunek o nim otrzymano już w Buenos Aires, ale ciągle nie można go było zidentyfikować. Wyglądał jak olbrzymia, srebrna ryba z ogromnym ogonem, przypominający stabilizator pionowy w modelach B-17. Bardzo szybko się poruszał i wykonywał zwroty. Nurkowie podpłynęli bliżej, ale nie potrafili ustalić podobieństwa do żadnego ze znanych typów łodzi podwodnych. Argentyńska marynarka wojenna miała też kłopoty z dwiema rzekomymi łodziami podwodnymi w zatoce Nuevo, częściowo zamkniętym obszarze wodnym o powierzchni trzydzieści na sześćdziesiąt kilometrów na południowy zachód od Buenos Aires. W lutym 1960 roku próbowano wpaść na ich trop wszystkimi możliwymi sposobami. Najpierw pojawiła się jedna, a potem druga. Mogły pozostawać w zanurzeniu przez parę dni i poruszać się szybciej niż statki na powierzchni. W badaniach pomagali eksperci floty amerykańskiej, ale łodzie zniknęły równie tajemniczo, jak się pojawiły.\nKierowca ciężarówki, który twierdzi, że wielokrotnie widywał w tym czasie świecące pojazdy zanurzające się i wynurzające z morza, tak się o tym wypowiedział: "Jestem absolutnie pewien, że w głębinach zatoki San Matias znajduje się baza Latających Spodków.\nW Patagonii podobne zjawiska są tak powszechnie znane, że rozmowy o Marsjanach są rzeczą zwykłą wśród tamtejszych mieszkańców. 30 czerwca 1904 roku pewien kierowca przejeżdżający obok Compdoro Rivadavia zobaczył trzy lub cztery obiekty latające, które jeden po drugim wleciały do morza. Kilka kilometrów dalej spostrzegł świetliste przedmioty wynurzające się z wody i krążące z dużą prędkością. W końcu wzbiły się wysoko i zginęły na niebie.\nKilka kilometrów na południe od zatoki San Jorge 18 marca 1966 roku pewien rolnik ujrzał w odległości nie większej niż trzydzieści metrów olbrzymi pojazd latający w kształcie cygara. Miało około dwudziestu metrów, był wykonany z jakiegoś szaroczarnego metalu, a jego gładka powierzchnia pozbawiona była okien i oznakowań. Z tylnego końca wydobywał się czarny dym i wyglądało na to, że pojazd ma kłopoty, gdyż wydawał dziwne odgłosy, jakby sapania. Kiedy wpadł w wibrację jakby przed eksplozją, gospodarz uciekł, aby się gdzieś ukryć. Gdy pojazd znajdował się nad samym morzem, runął do wody. "Wcale nie płynął. Po prostu uderzył w wodę z ogromnym bryzgiem i szybko poszedł na dno."\nLiczba USO i UFO pojawiających się u wybrzeży Argentyny świadczy o tym, że ich bazy na południowym Atlantyku nie jest jedynie fantastyczną mrzonką. Również dalej na północ, niedaleko wybrzeży Brazylii, zaobserwowano tajemniczą obecność. 10 stycznia 1958 roku kapitan marynarki siedział na ganku swego domu w pobliżu Curtiby, uważnie przyglądając się jakiejś "wyspie" przez lornetkę. "Wyspa" okazała się dziwną konstrukcją, składającą się z dwóch części, połączonych pionowymi uchwytami lub rurami, która poszła pod wodę na jego oczach.\nOśmioletnia dziewczynka mieszkająca niedaleko Iguape była świadkiem dramatycznego wydarzenia. 30 października 1963 roku usłyszała potężne wycie i ujrzała na niebie srebrzysty przedmiot, który przeleciał jej nad głową, uderzył w palmę i wpadł do rzeki Peropava. Inni świadkowie zdążyli jeszcze zobaczyć, jak woda i błoto zagotowały się w tym miejscu. Twierdzili, że obiekt miał średnicę siedem i pół metra, a wyglądał, jakby był zrobiony z wypolerowanego aluminium. Nurkowie podejmowali liczne próby zlokalizowania dziwnego pojazdu, ale przeszkadzała im czterometrowa warstwa błota, w którą wpadł. Możliwe, że został naprawiony pod wodą, a potem uciekł w ciemności lub też utknął głęboko w błocie. W każdym razie nigdy nie znaleziono po nim śladu.\n20 lipca 1967 roku kapitan argentyńskiego statku "Naviero" zaobserwowali klasyczny nie zidentyfikowany obiekt podwodny, podczas gdy jego statek znajdował się sto osiemdziesiąt kilometrów od przylądka Santa Marta Grande w Brazylii. Wezwany na pokład, zobaczył UFO w kształcie cygara o długości około trzydziestu pięciu metrów, połyskujący biało-niebiesko, który przez piętnaście minut gonił jego statek, po czym zanurkował, przepłynął pod nim i zniknął w głębinach. Kapitan widział, jak świecił jaskrawym blaskiem przesuwając się pod wodą. W Amapie, na północ od Brazylii, w roku 1980 grupa ludzi oczekujących na prom spostrzegła UFO wynurzające się z rzeki Araguari. Pojazd wyglądał na masywny i miał około czterech i pół metra średnicy. Zawisł na wysokości pięciu metrów nad rzeką, potem powoli uniósł się i poleciał w kierunku morza.\nNa północnym wybrzeżu kontynentu południowoamerykańskiego, w Wenezueli, także zarejestrowano aktywność UFO-USO. Obiekty w kształcie muszli w "wieńcu płomieni" opuścił się na wodę mącąc ją i oświetlając jaskrawym blaskiem. Obserwował to pewien człowiek z pokładu szwedzkiego statku na północ od wyspy Orchila w grudniu 1959 roku.\n27 sierpnia 1967 roku kilku świadków na plaży Catia la Mar ujrzało UFO wynurzające się z morza. Jeden z nich powiedział, że ocean "zagotował się" i trzy szare dyski wynurzyły się i odleciały. 29 marca 1973 roku około Carayaca jakiś człowiek zobaczył maleńką postać, jakby pięcioletniego dziecka, w niewielkim okienku UFO, który wylądował na morzu niedaleko od brzegu. Jego żona widziała dwa dziwne obiekty siadające na wodzie, z których jeden zanurzył się, po czym oba wystartowały ponownie.\nW roku 1963 na radarze niszczyciela amerykańskiej marynarki wojennej, odbywającego ćwiczenia niedaleko wybrzeży Puerto Rico kilka kilometrów na północ od Wenezueli na Morzu Karaibskim, zarejestrowano nieznany obiekt podwodny, poruszający się z prędkością ponad dwustu kilometrów na godzinę. Ten tajemniczy pojazd pojawił się na radarze trzystu statków i był śledzony przez cztery dni, w ciągu których schodził na głębokość ośmiu tysięcy metrów. żadna ziemska łódź podwodna nie jest w stanie osiągnąć takiej prędkości ani zanurzyć się tak głęboko. Gdy przesuwamy się dalej na północ przez Zatokę Meksykańską w kierunku południowych wybrzeży stanu Missisipi, docierają do nas meldunki o małych obiektach podwodnych o długości jednego metra i szerokości dziesięciu centymetrów, błyszczących jak czysta stal, które bawiły się w chowanego z oficerami ochrony wybrzeża u ujścia rzeki Pascagoula. 6 listopada 1973 roku dwaj rybacy donieśli o pojawieniu się pojazdu oświetlonego bursztynowym blaskiem. Usiłowali uderzyć weń wiosłami i kotwicami, ale umknął w ciemność gasząc światła. Wydarzenie to miało miejsce w tym samym rejonie i niespełna miesiąc po słynnym incydencie z Pascagoula - zabraniu na pokład UFO dwóch ludzi. Ze wschodnich wybrzeży Ameryki również docierają liczne meldunki, dotyczące ogromnych pojazdów z pluskiem wpadających do morza. Mogły to być jednak katastrofy samolotowe lub odłamki kosmiczne czy meteoryty.\nLatem 1954 roku przybył do Nowego Jorku holenderski statek rządowy. Załoga złożyła oficjalny raport o płaskim obiekcie, który wynurzył się sto dwadzieścia kilometrów od brzegu. Kapitan zaobserwował przez lornetkę, że pojazd był początkowo szarawy, ale potem jego dolna część rozbłysnęła światłem. Wokół krawędzi były też widoczne jasne punkty, jak gdyby pochodzące od lamp.\nMeldunek ze statku "St. Andrew", pływającego gdzieś po północnym Atlantyku, najlepiej ilustruje trudność z odróżnieniem meteorytów od UFO.30 października 1906 roku jakieś tysiąc kilometrów na północny wschód od przylądka Race w Nowej Funlandii "St. Andrew" przeszedł przez deszcz meteorów. Pierwszy oficer tak o tym opowiadał: "We wtorek po południu było pogodnie i bezchmurnie, chociaż słońce świeciło słabo. Tuż po pierwszym dzwonku o godzinie czwartej trzydzieści zobaczyłem w oddali meteory, spadające jeden po drugim do wody jakieś osiem kilometrów od statku. Mimo, że był dzień, zostawiły wyraźną czerwoną pręgę w powietrzu od zenitu aż po horyzont.\nJednocześnie trzeci mechanik zawołał mnie i wskazał olbrzymi meteor po prawej burcie, spadający zygzakiem w odległości nie większej niż półtora kilometra. Wyraźnie usłyszeliśmy syczenie wody. Meteor musiał ważyć co najmniej kilka ton, a jego średnica mierzyła w przybliżeniu trzy, cztery metry. Kształtem przypominał talerz i prawdopodobnie dlatego wzbudził charakterystyczny kołyszący ruch przy zetknięciu z wodą. Gdy bryła metalu uderzyła o taflą morza, strumień wody, piany i pary uniósł się na wysokość dwunastu metrów i przez chwilę wyglądało to jak otwór krateru. Gdyby zdarzyło się to nocą, meteor oświetliłby morze na co najmniej osiemdziesiąt kilometrów. Odgłos syczenia przy uderzeniu i uwalnianiu się pary był tak donośny, że pierwszy mechanik zszedł ze stanowiska, myśląc, że dźwięk pochodzi z maszynowni. Choć widziałem już wiele meteorów żaden nie był tak wielki jak ten." Świadkowie opisali meteor jako przedmiot w kształcie spodka, spadający po linii zygzakowatej kołyszącym się ruchem, to zaś wzbudza pewne wątpliwości, czy rzeczywiście był to meteor czy też UFO, zwłaszcza, że w 1906 roku takie zjawisko nie było jeszcze powszechnie znane. Ale jeśli przyjąć, że meteory mogą zachowywać się w ten sposób, niewykluczone, że wiele spośród "nie zidentyfikowanych obiektów latających" wpadających do morza było po prostu meteorami. Nie był jednak meteorem obiekt, który wpadł do wody w Shag Harbour w Nowej Szkocji 4 października 1967 roku. Zaobserwowano go w nocy z lądu, a świadek wyraźnie rozróżnił kilka pomarańczowoczerwonych świateł, które kolejno zapalały się i gasły, aż cały pojazd zniknął w wodzie. Wtedy światła zmieniły się w pojedyncze białawe, a obiekt podskakiwał na falach w odległości ośmiuset metrów od brzegu. Policjanci również zauważyli światło rozbłyskujące na wodzie i podpłynęli do niego na łodziach, ale znaleźli jedynie duży obszar wzburzonej wody i żółtawej piany. Dwa dni poszukiwań zakończyły się niepowodzeniem. Nie było także meldunku o zaginięciu samolotu. Podobne raporty pochodzą także z jezior i rzek. Jako szczególnie bogata w jeziora, Skandynawia odnotowała proporcjonalnie więcej takich przypadków. W ciągu jednego lata w 1946 roku tysiące ludzi meldowało o pojawieniu się nieznanych obiektów, które wyglądały jak rakiety przeszywające niebo i rozbijające się w jeziorach. Powszechnie uważano, że wysłali je Rosjanie, ale nigdy tego nie udowodniono. Jedną z takich "rakiet widm" rozbitych na dalekiej północy Szwecji 19 lipca 1946 roku spostrzegł pewien gospodarz, Knut Lindback, z którym w roku 1984 przeprowadzono na ten temat wywiad.\nWłaśnie zbierał wraz z żoną zboże z pola w pobliżu jeziora Kalmjaru, kiedy usłyszał w górze buczenie, po czym zobaczył długi, szary przedmiot w kształcie rakiety, szybko zbliżający się do jeziora, który wpadł do wody wzbijając kolejno dwie wysokie fontanny. Według Lindbacka, obiekt miał około dwóch metrów długości, "zadarty nos" i szpiczasta rufę. "Wydaje mi się, że widziałem kilka małych skrzydełek po każdej stronie, ale nie jestem pewien. Wszystko stało się tak szybko." - powiedział. Lindback wypłynął na jezioro aż do miejsca, gdzie pojazd utonął. Wodorosty i lilie miały poszarpane łodygi, a woda była mulista. Głębokość dochodziła tam zaledwie do dwóch metrów, ale nawet intensywne poszukiwania przy pomocy wojska nie dały rezultatów.\nO innych podobnych wypadkach doniesiono z jeziora Kattistjarn, dwadzieścia kilometrów na północny wschód od Kolmjarv. Chłopiec łowiący ryby spostrzegł, że coś spada koło niego, wzbijając wysoki słup wody. Miało to miejsce około kwadransa przed wydarzeniem opisanym przez Knuta Lindbacka. W tym samym czasie nad Bolebyn na północy widziano inny powietrzny obiekt, podobny do bańki na mleko, który przez piętnaście minut pozostawał w polu widzenia, nie mógł zatem poruszać się zbyt szybko. Trzy tygodnie później, 13 sierpnia, skrzydlaty obiekt runął do jeziora w środkowej Norwegii, a 18 lipca, na dzień przed "katastrofą " w Kolmjarv, dwie skrzydlate cygaropodobne "rakiety" wpadły jednocześnie do jeziora Mjosa w środkowej Norwegii. Ponieważ wyżej opisane wydarzenia nastąpiły, zanim w 1947 roku cały świat usłyszał o UFO, skandynawskie meldunki o "rakietach widmach" do dziś należą do najbardziej zagadkowych. Jeśli były to rzeczywiście eksperymenty prowadzone przez Rosjan, musiałyby mieć miejsce regularne starty, które tłumaczyłyby dużą liczbę raportów o nie zidentyfikowanych obiektach, a przecież żadne szczątki po rozbiciu nie zostały znalezione.\nW drugiej połowie naszego stulecia na terenie Skandynawii znajdowano olbrzymie wyrwy w grubej warstwie lodu na jeziorach, jak na przykład ta o wymiarach dwadzieścia na dwadzieścia pięć metrów w lodzie o grubości jednego metra na szwedzkim jeziorze Uppramen. W roku 1976 widziano, jak jakiś ciemnoszary obiekt wyrył tunel w lodzie pokrywającym jezioro Siljan w Szwecji. 8 grudnia 1983 roku w Finlandii wieśniacy spostrzegli na niebie wirujące w powietrzu światła, a potem znaleźli dziurę w lodzie, zaś podobne wydarzenia miały miejsce w Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych. Kilkakrotnie widziano UFO nurkujące w jeziorach i rzekach, a czasami także wynurzające się z nich.\nNajdziwniejszy chyba meldunek złożył mieszkaniec Kolumbii Brytyjskiej, który 16 maja 1981 roku łowił ryby na rzece Thompson. Było jasne, słoneczne popołudnie. Nagle usłyszał głos, "jak gdyby ktoś wlewał na patelnię wodę", a w odległości dziewięćdziesięciu kilometrów od niego jezioro zabulgotało. "Typowy Latający Spodek" wynurzył się powoli z rzeki, wzbił w powietrze i odleciał. Na rybaka spadł deszcz małych kulek, z których kilka zachował do analizy. Niestety o wynikach tych badań nic nie wiadomo.\nW listopadzie 1964 roku Frank S. Kinsey, były pilot sił powietrznych marynarki wojennej, odbywał krótką wizytę w miejscowości Ventura w Kalifornii, gdzie udało mu się sfotografować UFO. Tego ponurego, pochmurnego ranka stali na brzegu ze szwagrem. "Nagle usłyszałem głośny hałas i dzwięk rozpryskującej się wody. Spojrzałem na jezioro i zobaczyłem, jakoś wynurza się z wody. Oniemiałem. Na szyi miałem aparat fotograficzny, ale tak mnie zaskoczyło to, co zobaczyłem, że zupełnie o nim zapomniałem. To coś wynurzyło się z wody mniej więcej osiem metrów od nas i zawisło w powietrzu. Przypomniałem sobie o aparacie i w chwili gdy go podnosiłem do oczu, obiekt zaczął się oddalać. Zdołałem go tylko uchwycić na samym brzegu kliszy, gdyż w ciągu kilku sekund zniknął ponad szczytami. Gdy tak mknął do góry, jego kolory zmieniały się od ciemnej lawendy, poprzez żółć, do ognistej pomarańczy. Potem straciłem go z oczu." Przed zrobieniem zdjęcia Kinsey spojrzał na obiekt przez lornetkę i dostrzegł coś, co wyglądało na żywą istotę, odwzajemniającą jego spojrzenie!\nArtykuł pochodzi ze strony www.ufo.dos.pl


XP DEUS II program RELIC i IAR - Omnitron - Wykrywacze metalu\nStrona główna / Uncategorized / XP DEUS II program RELIC i IAR\nOpublikowano 17 stycznia 2022 18 stycznia 2022 przez shelton75 — Dodaj komentarz\nXP DEUS II program RELIC i IAR\nNowy XP DEUS II zaskakuje. Mówię to poważnie, bo przez ostatnie lata mój DEUS I kurzył się nieco w szafie. Jak widać Francuzi wyciągnęli wnioski i postanowili wiele zmienić na lepsze. Nowe audio robi robotę. Nie męczy, jest miękkie i przyjemne. To ważne, bo detektor powinien dawać radość, a nie zmęczenie. To często ostatni bastion wolności dla wielu z nas. Nasze parę godzin w weekend, oddzielone od rzeczywistości na łonie przyrody.\nDyskryminacja IAR (Iron Amplitude Rejection) i program RELIC postanowiłem przetestować na dobrze znanym mi polu, o wysokiej mineralizacji i dużej zawartości żelaza. Pierwsze uruchomienie i nie słyszę audio. Nerwowa sytuacja. Restartuje sprzęt. Na tym miejscu wszystkie sprzęty pięknie grają… ale nie nowy DEUS II. Jest tak stabilny, że dałem się nabrać jak dziecko na niby nie działający głośnik… Przez pierwsze 20 minut obaj z Mariuszem jesteśmy kompletnie zdziwieni. Nie nic nie znajdujemy, ale nie oto chodzi. Wykrywacz sygnalizuje tylko cele. Audio płynie, technologia multi stabilizuje wredny grunt. Jak z osiągami? Za wcześnie na ocenę.\nŻeby było lepiej to jest All metal i słychać także żelazo, choć fabrycznie wyciszone. Na prawdziwe testy przyjedzie czas w sezonie. Zabawa przy temperaturze poniżej zera stopni Celsjusza to lekki masochizm, ale było warto. Pamiętajcie o subskrypcji i spotkamy się niebawem.\nPoprzedni wpis: Nokta Makro THE LEGEND dlaczego czekamy?\nNastępny wpis: Pinpointery przydatna modyfikacja


Niebezpieczne złudzenie. Niebezpieczne istoty. Tom 2 - Garcia Kami | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nNiebezpieczne złudzenie. Niebezpieczne istoty. Tom 2 (okładka miękka)\nGarcia Kami , Stohl Margaret\nTym razem miłość może nie wystarczyć...\nTytuł: Niebezpieczne złudzenie. Niebezpieczne istoty. Tom 2\nAutor: Garcia Kami , Stohl Margaret\nWymiary produktu [mm]: 27 x 209 x 147\nWłaśnie zrecenzowałem Niebezpieczne złudzenie. Niebezpieczne istoty. Tom 2\nCzasami miłość jest przekleństwem. Czasami oznacza niebezpieczeństwo. Zwłaszcza miłość między niedoszłą gwiazdą rocka - ćwierćinkubem a syreną i etatową złą dziewczynką. Link, czyli Wesley Lincoln i ...\n21-09-2015 o godz 20:58 FunVirtualnaJa dodał recenzję:\n03-08-2015 o godz 13:37 monweg dodał recenzję:\n24-07-2015 o godz 13:44 Patrycja Telega dodał recenzję:\n23-07-2015 o godz 23:25 Rosemarie dodał recenzję:\nW "Niebezpiecznych istotach" zostały przybliżone losy Wesleya Lincolna i Ridley Duchannes, bohaterów przedstawionych w "Pięknych istotach". Czytelnik obserwował, jak oboje, mając prawdziwy dar, wplątują się w niebezpieczne sytuacje. Jednak nic nie naprowadza ich na trop, co jeszcze czeka przed nimi...\nRidley bowiem zostaje porwana i podejrzenia jej przyjaciół szybko padają na psychopatycznego Silasa Ravenwooda. Syrena jest w prawdziwym niebezpieczeństwie, ale jej chłopak - Link, zrobi wszystko, aby ją odnaleźć. Jednak nie tylko on jej szuka. Jest jeszcze tajemniczy i potężny Lennox Gates...\nPodobnie jak w przypadku pierwszego tomu, w "Niebezpieczne złudzenie" niesamowicie szybko "wsiąknęłam". W zasadzie już od pierwszych stron zaczęłam odczuwać wyjątkowy klimat tego dzieła, który jest zarazem niebezpieczny i pociągający. Można by się spodziewać, że sequel znacznie obniży loty, (co zazwyczaj ma miejsce w kontynuacjach) ale w tym przypadku jest wręcz odwrotnie - Kami Garcia i Margaret Stohl utrzymały poziom "Niebezpiecznych istot". Już śpieszę wyjaśniać dlaczego.\nJak już wcześniej wspomniałam to, co zdecydowanie najbardziej jest urzekające w tej serii to klimat. Iście mroczny i tajemniczy, pełen niewypowiedzianych słów i napięcia wiszącego w powietrzu. Autorkom naprawdę udało się roztoczyć nad swoją nową serią aurę czegoś wyjątkowego i świeżego, bowiem w czasie lektury ani razu nie naszły mnie myśli w stylu: "to już było", "to takie oklepane i schematyczne". Wbrew pozorom, to jest bardzo trudne zadanie. Stworzyć coś oryginalnego, całkowicie nową historię paranormalną tworzącą piekielny duet z romansem. Mało tego - Garcia i Stohl jednocześnie oderwały się ze swojej pierwszej serii, Kronik Obdarzonych, rozpoczętych "Pięknymi istotami". Miałam okazję zapoznać się z pierwszą częścią tego cyklu i cóż... mówiąc delikatnie, jakoś mnie nie porwała. Brakowało mi dynamizmu i po prostu tego "czegoś". Właśnie świetne jest to, że "Niebezpieczne istoty" i "Niebezpieczne złudzenie" nie mają tych mankamentów. Akcja jest bardzo dynamiczna, mknie szybko i praktycznie od samego początku czytelnik zostaje wrzucony w wir wydarzeń. A jeśli chodzi o to "coś", to uwierzcie mi, że w tej sadze tego nie brakuje, dlatego nawet, jeśli nie polubiliście Kronik Obdarzonych, po tą serię możecie sięgać bez wahania. Gwarantuję też, że się nie pogubicie w wydarzeniach. Przynajmniej ja bez problemu się w nich odnalazłam.\nOgromną zaletą i powodem, aby sięgnąć po tą książkę w leniwe i długie wieczory, jest warsztat pisarski autorek. Lekki, przyjemny i przystępny. Sprawia, że lektura płynie niesamowicie szybko, mało tego, w ogóle nie odczuwałam upływu czasu, tak mocno zaabsorbowała mnie akcja i wydarzenia. Oprócz stylu pisania muszę także wspomnieć o zaskakującym przebiegu fabuły. Podobnie jak w "Niebezpiecznych istotach" i tutaj pisarki postawiły sobie za zadanie zaskakiwać czytelnika i wciąż rozbudzać jego ciekawość oraz fascynację na nowo. Przez te celowe zabiegi ze strony Garcii i Stohl, powieść tą skończyłam w ekspresowym tempie kilku godzin.\n"Niebezpieczne złudzenie" to świetna kontynuacja, dokładnie taka, jaką sobie wyobraziłam. Jeszcze bardziej wciągająca i emocjonująca. Tą serię mogę polecić nie tylko wielbicielom mrocznych klimatów, ale także i osobom, które poszukują nowych wrażeń czytelniczych. Fani romansu z pewnością też się nie zawiodą, ponieważ autorki zadbały o to, aby miłości w ich cyklu było pod dostatkiem. Przygotujcie się na prawdziwą jazdę bez trzymanki... Polecam!\n"Przeszedłem to, pomyślał Link.\nNadal przechodzę. Nadal wariuję. Nadal się boję.\nTo się nie zmieni na lepsze. Nie, póki kocha się kogoś tak bardzo, że to człowieka łamie."\n20-07-2015 o godz 13:35 Kamila Idziaszek dodał recenzję:\nAutorów książki, którą dzisiaj recenzuję możecie znać już z serii Kroniki Obdarzonych, o której było kiedyś dosyć głośno. Ja niestety nie miałam okazji zapoznać się z tym cyklem, ale z chęcią zabrałam się za nową sagę Kami Garcii oraz Margaret Stohl. Niebezpieczne złudzenie to już druga część Niebezpiecznych istot, a zarazem przygód głównych bohaterów. Co tym razem spotka paczkę przyjaciół? Jakie wrażenie zrobi na mnie lektura tej powieści? Jeśli jesteście ciekawi, zapraszam Was do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której na pewno się tego dowiecie.\nRidley Duchannes zostaje porwana przez Silasa Ravenwooda, który chce wykorzystać ją do własnych eksperymentów. Jak można się łatwo zorientować wkrótce jej najlepsi przyjaciele wyruszają w podróż, aby ją odszukać. Link, który kocha Ridley zrobi wszystko, aby znaleźć choć najmniejszy ślad, który mógłby doprowadzić ich do uprowadzonej dziewczyny. Czy uda im się odnaleźć porwaną? Czy ta sytuacja wpłynie jakoś na główną bohaterkę? Co takiego Silas jest w stanie zrobić, aby zrealizować swoje cele? Odpowiedzi na te oraz inne pytania z pewnością znajdziecie w książce.\nFabuła Niebezpiecznego złudzenia jest dosyć ciekawa. W książce dużo się dzieje i z pewnością nie można narzekać na nudę czy monotonię. Jak dla mnie jednak czasami łatwo można pogubić się we wszystkich wydarzeniach czy bohaterach, których jest dużo, a każdy z nich jest zupełnie inny i posiada unikalne umiejętności, a także historię. Jestem pewna, że gdy tylko skupicie się dostatecznie mocno to nie będziecie mieli problemu ze zrozumieniem treści.\nBohaterowie są w miarę dobrze wykreowani i dosyć charakterystyczni. Każdy z nich jest inny, ma swój niepowtarzalny charakter, a także podejmuje zarówno te dobre jak i złe decyzje. Niestety mimo wszystko nie potrafiłam dostatecznie zżyć się z postaciami, które zostały tutaj przedstawione. Niby wzbudzili moją sympatię, ale nie mogę powiedzieć żeby jakoś specjalnie mnie zaciekawili. Myślę, że za jakiś czas kompletnie o nich zapomnę i nie będzie mi zbytnio ich brakowało.\nMuszę przyznać, że ciężko było mi przebrnąć przez pierwsze rozdziały tej powieści. Kompletnie nie mogłam zagłębić się do świata wykreowanego przez autorów, a całość wydawała mi się dosyć nudna. Dopiero po jakimś czasie Kami Garcia oraz Margaret Stohl zaciekawiły mnie na tyle, że nie mogłam się oderwać i koniecznie musiałam dowiedzieć się jak potoczą się losy głównych bohaterów. Dużym plusem jest to, że zakończenie naprawdę mnie zaskoczyło i długo nie mogłam pozbierać się po przeczytaniu ostatniej strony. W ogóle nie spodziewałam się, że to właśnie w taki sposób się potoczy, ale oczywiście cieszę się, że nie przewidziałam zakończenia.\nJęzyk, który tutaj znajdziemy jest typowy dla powieści młodzieżowych, czyli między innymi prosty, lekki, a przede wszystkim doskonale zrozumiały. Jeśli jesteście fanami książek o podobnej tematyce to myślę, że Niebezpieczne złudzenie powinno Wam się spodobać.\nPodsumowując - powieść ciekawa, poprawna, ale niestety liczyłam na coś więcej. Muszę przyznać, że odrobinę się rozczarowałam, ale mimo wszystko miło wspominam jej lekturę. Nie żałuję czasu spędzonego z głównymi bohaterami, ale również wątpię abym kiedykolwiek powróciła do tej powieści.\n17-07-2015 o godz 14:48 recenzent.com.pl dodał recenzję:\nTrochę to wszystko naciągane. Podczas lektury „Niebezpiecznych istot” ćmiło się we mnie wrażenie, że czytam historię, która szkielet ma dokładnie sklonowany z „Kronik Obdarzonych”. Było to jednak tylko słabe i bladziutkie wrażenie, podczas gdy „Niebezpieczne złudzenie” uświadomiło mnie w spostrzeżeniach bez miejsca na jakiekolwiek możliwości. Pierwszy tom „Kronik”? Lena walczy ze swoją naturą. Pierwszy tom spin-offu? Ridley walczy ze swoją naturą. Drugi tom „Kronik”? Lena przechodzi na ciemną stronę. Drugim tom spin-offu? Odpowiedzcie sobie sami. O serce Ethana starają się dwie dziewczyny? O serce Linka tak samo. Mamy zło, przemiany, przytłoczenie prawdziwej natury. To wszystko już było. Zwłaszcza, jeżeli chodzi o wątek miłosny.\nAle skoro już o nim mowa. Nox to zdecydowanie najbardziej nieudana postać tej serii i nie mogę pozbyć się wrażenia, że stworzona jedynie po to, by był jakiś „trzeci”. Jego jęki, westchnienia i wewnętrzna walka z uczuciami nijak się mają do wszystkich zasad, jakie autorki do tej pory wypracowały. Chłopak miał być mroczny i skażony jak Rid. Tymczasem wyszedł z niego koszmarny mięczak, którego rozterek nie sposób czytać. Zwłaszcza, że zalewają znaczącą część stron tej historii i bardzo szybko stają się irytujące przez swoją powtarzalność.\nSama historia jest ciekawa, chociaż moim zdaniem nieco przekombinowana. Za dużo w niej schematów i znanych już rozwiązań. Świat Obdarzonych oferuje całą gamę niezwykłych wątków, tymczasem autorki zdecydowały się na wykorzystanie znanego motywu z książek science fiction i dostosowanie go do wykreowanej fabuły. Bardzo brzydko, drogie panie, zawiodłyście mnie.\nNawet język zanotował nieznaczny spadek jakościowy. Czyżby nadchodził kres sensowności tej serii? A może autorki za mocno trzymają się wypracowanych zagrywek, zamykając się na drzemiące w nich pokłady kreatywności? Jedno jest pewne, „Niebezpieczne złudzenie” to pozycja koszmarnie rozczarowująca i tylko chwilami trzymająca w napięciu. Większą część stronic wypełniają przydługie zapychacze między akcjami, niż sama akcja. Wciąż jednak jest to historia niezła, z którą da się spędzić kilka miłych chwil na wakacjach. Tylko nie oczekujcie niczego ponadto.\n10-07-2015 o godz 17:56 Natalia Patorska dodał recenzję:\nPierwszy tom, Niebezpieczne istoty, zakończył się w kulminacyjnym momencie: zderzeniu Rzęcha Linka z ciężarówką. Przez długi czas zastanawiałam się, czy Link i Ridley przeżyją i co duet Kami Garcia i Margaret Stohl przygotują w następnym tomie. Jak się okazało, przygotowały akcję pełną zwrotów i niebezpieczeństw!\nRidley zniknęła, a Link cudem przeżył wypadek. Wypadek spowodowany przez jedną z ciężarówek... Silasa Ravenwooda. Teraz jedynym celem Linka jest odzyskanie swojej ukochanej Syreny. Z Necro, Floyd i Sampsonem muszą znaleźć kogoś, kto wie, jak dostać się do rezydencji Ravenwooda. Problemem jest, że nawet jeśli ktoś tam był, to nie zna jej dokładniej lokalizacji. Ale nie tylko Link prowadzi poszukiwania. Na własną rękę Lennox Gates, kierując się poczuciem winy, również szuka Ridley.\nSęk w tym, że Ridley, nawet odnaleziona, może już nie być ta samą osobą.\nJest kilka powodów, dla których Niebezpieczne złudzenie dużo bardziej przypadło mi do gustu. Niebezpiecznie istoty były lekką, miejscami zabawną powieścią, nie zapierającą dechu w piersiach, zaś drugi tom... drugi tom ma wszystko, czego brakowało. Dobrze poprowadzona fabuła pełna jest zwrotów akcji i intrygujących wydarzeń, a postacie, świetne od początku, jeszcze nabrały kolorów. Wydarzenia przedstawione w powieści obserwujemy z trzech perspektyw, chociaż do czynienia mamy z narratorem trzecioosobowym.\nPrzez część rozdziałów śledzimy Linka, a tym samym Necro, Floyd i Sampsona, którzy za wszelką cenę pragną odnaleźć Ridley. Druga część poświęcona jest Lennoxowi Gatesowi, najbardziej tajemniczej postaci, która mnie zafascynowała. Myślę, że duża ilość Lennoxa w fabule znacznie podniosła moją ocenę - w końcu mam do niego słabość, a wydaje się on najbardziej złożoną i ciekawą postacią. Na brak Ridley Duchaness nie narzekam, bowiem jest ona nieco... irytująca, jednak i dla niej znalazło się parę rozdziałów, rozjaśniających nieco sytuację, w jakiej się znalazła i przez co będą musieli przejść jej przyjaciele, by ją wydostać z niewoli.\nTa część wydaje się lepiej dopracowana. Najważniejszy wątek nigdy nie schodzi z pierwszego planu, a poboczne w pewien sposób się z nim zazębiają. Poznajemy też przeszłość najbardziej enigmatycznego bohatera (tak, tak - Noxa), ciągle jednak w kontekście odbicia Ridley z rąk tego, kto ją porwał. Autorki świetnie połączyły fabułę z wytłumaczeniem poszczególnych (choć nie wszystkich) mocy, o których wcześniej tylko wspominano. To dało dużo lepszy obraz tego, jak funkcjonuje magia w wykreowanym przez nie świecie. Wydało mi się to bardzo dobrym zabiegiem, bo chociaż Niebezpieczne złudzenie nawiązuje do oryginalnej serii, nie ma potrzeby jej znania. Jestem tego najlepszym przykładem.\nPowtórzę się: chociaż to spin-off, nawiązujący w pewnym stopniu do Pięknych Istot, nie ma potrzeby znania oryginalnej serii. Bez problemu można poradzić sobie z nielicznymi nawiązaniami do bohaterów Pięknych Istot, które nie wpływają w żaden sposób na fabułę. Może troszkę zdradzają, co się zdarzyło Ethanowi, ale nie jestem pewna, o który tom chodzi - w Polsce w końcu nie wydano ostatniego tomu. W każdym razie, bez problemu zrozumiecie wszystko. Niebezpieczne złudzenie to urban fantasy, czyli magia w miejskim klimacie. Nietrudno odnaleźć się w tych realiach, zwłaszcza, że wszystko jest klarownie wytłumaczone. A Silas Ravenwood, czarny charakter, ma standardową słabość do monologów dotyczących swoich planów.\nNiebezpiecznie złudzenie było dużo lepsze. Misja ratunkowa będąca głównym wątkiem obfitowała w zwroty akcji, starzy i nowi bohaterowie nabrali jeszcze więcej kolorów. Zawsze uwielbiałam klimat miejskiej magii, którego w spin-offie nie brakuje. Kami Garcia i Margaret Stohl w duecie stworzyły dobry cykl urban fantasy, który może podbijać serca, na przykład Lennoxem Gatesem. A jeśli serca nie podbije - to przynajmniej zapewni świetną rozrywkę.\n03-07-2015 o godz 23:00 Ksiazkomania dodał recenzję:\n„Widzisz, istnieją pewne zadziwiające przedmioty, które nazywamy książkami. Są pełne kartek zapisanych słowami. (…) Może o nich słyszałaś. A może nie.”\nPo przeczytaniu „Niebezpiecznych Istot” wiedziałam, że muszę poznać dalszą historię Ridley i Linka. Wiedziałam, że będzie niebezpiecznie Wiedziałam, że nie mogę mieć żadnych złudzeń. I byłam pewna, że się nie zawiodę, że przeczytam dobrą fantastykę. Tak też się stało: przeczytałam dobrą fantastykę, nie zawiodłam się, nie miałam złudzeń i było bardzo niebezpiecznie.\nRidley zostaje porwana przez okrutnego Silasa Ravenwooda. Odtąd jako Pacjentka 13 jest poddawana licznym eksperymentom. Nox, Link i reszta przyjaciół ruszają jej na ratunek. Jednak, ku zdziwieniu wszystkim, Ridley wcale nie wymaga ratowania, wręcz przeciwnie, ona nie chce być ratowana. Co takiego zrobił jej Silas? Do jakich eksperymentów się dopuścił? Czy Ridley jest tą samą syreną, którą była przed porwaniem?\nNie ulega wątpliwości, że na te wszystkie pytania znajdziecie odpowiedzi w „Niebezpiecznym Złudzeniu”. W końcu mamy możliwość poznania zakończenia przygody trójki głównych bohaterów – Ridley, Linka i Noxa. Bohaterowie, ci pierwszoplanowi, jak i ci drugoplanowi są bardzo dobrze wykreowani. Przez całą serię są dynamiczni, barwni i każdy ze swoim odmiennym charakterem. Autorki zadbały o wszystko, dopieściły każdy szczegół, każdy element w budowie bohaterów. Pomimo fantastyki poruszone zostały bardzo życiowe i trudne tematy – o miłości tej dobrej i tej złej, tej utraconej i tej nieosiągalnej, o przyjaźni, poświęceniu, oddaniu. Z pewnością jest to bardzo dobra książka dla młodzieży, która jeszcze może nie ma ukształtowanych pewnych norm, a która może starać się odnaleźć w tej książce wartości, jakie warto zapamiętać.\n„Niebezpieczne Złudzenie” pisane jest prostym, zrozumiałym językiem, co znacznie ułatwia czytanie, a przede wszystkim je przyśpiesza. Prosty język to nie jedyny powód szybkiego czytania. Dobra, dynamiczna i ciągle rozwijająca się akcja, dobrze skonstruowana fabuła to również powody dosłownego pochłaniania książki. Bardzo podobała mi się narracja. Rozdziały zostały podzielone na trzy osoby: Ridley, Noxa i Linka. Dzięki temu mogliśmy się dowiedzieć, co poszczególni bohaterowie odczuwają, co robią w tym samym czasie i jakie targają nimi emocje. Narracja przedstawiona właśnie w ten sposób przybliża nam bardziej głównych bohaterów, a dzięki temu możemy się z nimi w większym stopniu zżyć i utożsamić.\nJeśli ktoś nie czytał „Pięknych Istot” to seria „Niebezpieczne Istoty” jest jak najbardziej zachętą do zapoznania się z pierwotną sagą, w której Ridley i Link zajmują miejsce drugoplanowych bohaterów. Muszę szczerze przyznać, że niebawem sięgnę po „Piękne Istoty”, gdyż bardzo spodobał mi się styl pisania autorek. Nie ma nic lepszego niż mile i przyjemnie spędzony czas na czytaniu książek, a taki czas spędziłam czytając serię „Niebezpieczne Istoty”.\n03-07-2015 o godz 11:02 paulinka25042 dodał recenzję:\n„Niebezpieczne złudzenie” to książka, na którą trzeba było długo poczekać. Nic więc dziwnego, że większość wydarzeń z poprzedniego tomu (recenzja tutaj) musiałam sobie przypomnieć. Pół roku i ilość przeczytanych książek, skutecznie wpłynęła na moją pamięć. Jednak nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Przecież czasami warto poczekać, aż tak długo, na wybrane pozycje… Jakich wrażeń dostarczyła mi lektura? Zawiodłam się czy byłam zachwycona? Tego dowiecie się w dalszej części recenzji.\nWydawało się, że już im się udało. Będą wolni i szczęśliwi.\nNajpierw wypadek, a później zniknięcie Ridley. Nie ma jej, przepadła. Link zrobi wszystko aby ją odnaleźć. Podpisze nawet pakt z diabłem, ale osiągnie swój cel. Droga nie będzie łatwa, tak samo jak przeciwnik, z którym musi się zmierzyć. Wraz z przyjaciółmi wyrusza w drogę, po mrocznych tajemnicach Obdarzonych. To co odkryje, nie tylko przyprawia o gęsią skórkę. Przerażająca rzeczywistość wzbudza obrzydzenie. Link musi się spieszyć, bo czasu jest niewiele, a nie jest jedynym, który chce odnaleźć dziewczynę, a wraz z nią utraconą miłość. Nox, bo o nim mowa, ma zamiar dotrzeć do niej pierwszy. Ma także nadzieję, że to właśnie jego wybierze, gdy już ją uratuje o ile sam nie zginie…\n„Bo na tym świecie są trzy rodzaje dziewczyn.”\nI Ridley Duchannes.”\nMimo że minęło tyle czasu, ciężko było mi się oprzeć lekturze. Od momentu kiedy kurier wręczył mi paczkę, nie mogłam przestać o niej myśleć. Co tylko poskutkowało tym, że kilka godzin po tym jak ją dostałam, rzuciłam się na nią wygłodniała, jak drapieżnik na swoją zdobycz. W pierwszym momencie byłam zdezorientowana, musiałam sobie przypomnieć, co wydarzyło się w poprzedniej części. Jednak to trwało tylko kilka sekund. A już po chwili, w pełni mogłam się cieszyć lekturą.\nLink poruszył niebo i ziemię. Szukał pomocy nawet w zaświatach, byle tylko dotrzeć do celu. Nie łatwo było tego dokonać, zważywszy na to, że jego przeciwnik, nie jest zwykłą płotką. W trudnych chwilach z pomocą przyszli mu przyjaciele. Nie tylko ci nowi, a także Liv i John. Link to już nie ten sam chłopak. Teraz jest zdeterminowany, a jego wewnętrzną siłą jest Ridley. Dla niej jest w stanie poświęcić swoje życie. I jak sam twierdzi bez niej nie ma już talentu do pisania tekstów, choć one uparcie cały czas zaśmiecają jego głowę. Coś się w nim zmieniło. A może w końcu dojrzał?\n„Zawsze cię rozczaruję.\nCiebie i każdego innego.\nBo taką dziewczyną jestem.\nTaką, o której się plotkuje.\nI dobrze mi z tym.”\nW tej książce mamy do czynienia z trzema punktami widzenia, a tym samym narracji. Każdy przeskok wywołuje jeszcze więcej emocji. Nie pozwala choćby przez małą chwile odpocząć. Przez co nie wiadomo czego można się spodziewać. To wywołuje ogromne napięcie, trudne do opanowania, nie mówiąc już o przetrzymaniu tego wszystkiego. Czytelnik zostaje wypruty z wszelkich emocji, czuje się jakby przejechał po nim walec. Dzięki temu książkę dosłownie pochłania się. Nie można się od niej oderwać, a samo zakończenie rozwala na łopatki, wywołując niesamowity apetyt na kolejną część.\nAutorki opanowały do perfekcji sztukę zabawy czytelnikiem. Nie znają litości. Tak jakby czerpały radość z tego, co czytelnik będzie przeżywał. Każdy szczegół jest dopracowany, nie ma najmniejszej luki, czy choćby pretekstu do przyczepienia się do czegoś. W tej książce nie znalazłam nic, żadnej wady, za to obfituje w wiele pozytywnych cech. Przynajmniej nie byłam w stanie nic dostrzec. Każda zmiana nastroju, najdrobniejszy uśmiech czy smutek, miłość, nienawiść czy złość, to wszystko odczuwamy podczas lektury. Emocje wylewają się z kartek, rozbudzają ciekawość, a nawet ten podniecający dreszczyk.\nThe Beautiful Creatures Complete Paperback Collection Garcia Kami , Stohl Margaret\nThe X-Files Origins: Agent of Chaos Garcia Kami\nDangerous Deception Garcia Kami , Stohl Margaret\nX-Files Origins: Agent of Chaos Garcia Kami\nBeautiful Creatures 04 Garcia Kami , Stohl Margaret\nPiękne istoty Garcia Kami , Stohl Margaret


DOM Z KAMIENIA: Góry i tęsknota\nApennino Tosco - Romagnolo - już tu o "moich" wzgórzach pisałam, patrzę na nie każdego dnia. Widziałam je w śniegu i w słońcu, w deszczu i ich zarysy we mgle. Coś w nich jest takiego, że działają na mnie kojąco i choć powinny mi już spowszednieć, to jednak wciąż gdy na nie patrzę, czuję w środku trzepotanie motyla jak zakochany człowiek. Jest w tym widoku spokój i pewna harmonia, piękno w naturalnej i czystej postaci.\n"Za chwilę" znów odjadę i będę łkać i tęsknić, bo tak bardzo mi tego w Warszawie brakuje... I jeszcze domów z kamienia mi brak, które są tu od wieków, nieczułe na upływ czasu, solidne i wytrzymałe, wtapiają się pokornie w krajobraz, nie burząc go a jedynie zaznaczając dyskretnie obecność człowieka...\ndoreczka82 6 września 2012 21:14\nświetne zdjęcia , przypomniał mi się film "Ukryte pragnienia " :), Toskania na pewno ma niepowtarzalny klimat


Mieroszów Pojemnik kuchenny ceramika na zamówienie - Przepisyjoli.com\nMieroszów Pojemnik kuchenny ceramika na zamówieniey\nTutaj zakupisz pojemniki na zamówienie z wybranym motywem kwiatowym i dowolnym napisem. Czas realizacji od 5 do 21 dni roboczych. Pojemnik w odcieniu kremowym. Tworzony z użytkowej ceramiki szlachetnej. Wyprodukowany w Polsce przez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w domowych zmywarkach, a także używać w mikrofali.\nW uwagach do zamówienia prosimy o określenie rodzaju MOTYWU i NAPISU.\nPrzykład opisu do zakupu 2 pojemników:\n1 szt Lawenda - Ryż\n1 szt Lawenda - Herbata Alicji\nMotyw do wyboru:\nV. Bez motywu kwiatowego\nJ. Bułka tarta\nL. Bez napisu\nM. Dowolny napis np. Kawa Moniki\n1 x pokrywka z uszczelką\nobjętość: woda 900 ml; cukier 870g; mąka 580g;\nTutaj zakupisz pojemniki na zamówienie z wybranym motywem kwiatowym i dowolnym napisem. Czas realizacji od 5 do 21 dni roboczych. Pojemnik w kolorze kremowym. Wykonany z użytkowej ceramiki...\nMieroszów Pojemnik na sól lawenda ceramiczny\nPojemnik w kolorze kremowym. Ozdobione motywem lawendy. Wykonany z użytkowej ceramiki szlachetnej. Wykonany w Polsce poprzez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w...\nPOJEMNIK KUCHENNY NA SÓL LAWENDA MIEROSZÓW PREZENT, kolor fioletowy\nPojemnik w kolorze kremowym. Możliwość zawieszenia. Ozdobiony tematyką lawendy. Wytwarzany z użytkowej ceramiki szlachetnej. Stworzony w Polsce przez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie....\nMieroszów Pojemnik kremowy z lawendą na smalec\nPojemnik w odcieniu kremowym. Ozdobiony tematyką lawendy. Wytworzony z użytkowej ceramiki szlachetnej. Tworzony w Polsce poprzez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w...\nPOJEMNIK NA KAWĘ KAWA KREMOWY MIEROSZÓW CERAMICZNY\nPojemnik w kolorze kremowym. Wykonany z użytkowej ceramiki szlachetnej. Wytworzony w Polsce przez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w domowych zmywarkach i używać w...\nPOJEMNIK NA KAWĘ MAKI MIEROSZÓW CERAMICZNY POLSKI\nPojemnik w odcieniu kremowym. Ozdobione tematyką maków. Wykonany z użytkowej ceramiki szlachetnej. Tworzony w Polsce przez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w domowych...\nMieroszów Pojemnik na cukier lawenda ceramiczny\nPojemnik w odcieniu kremowym. Udekorowane tematyką lawendy. Produkowany z użytkowej ceramiki szlachetnej. Wykonany w Polsce przez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w...\nPOJEMNIK NA KAWĘ MAGNOLIA MIEROSZÓW CERAMICZNY\nPojemnik w odcieniu kremowym. Zdobiony motywem magnolii. Tworzony z użytkowej ceramiki szlachetnej. Wyprodukowany w Polsce poprzez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w...\nPojemnik na herbatę róża ceramiczny marki Mieroszów\nPojemnik w kolorze kremowym. Przystrojone tematyką róż. Wyprodukowany z użytkowej ceramiki szlachetnej. Stworzony w Polsce przez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w...\nMieroszów Pojemnik kuchenny lawenda ceramika\nPojemnik w odcieniu kremowym. Ozdobione motywem lawendy. Wykonany z użytkowej ceramiki szlachetnej. Tworzony w Polsce przez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w domowych...\nTutaj zakupisz pojemniki na zamówienie z wybranym motywem kwiatowym i dowolnym napisem. Czas realizacji od 5 do 21 dni roboczych. Pojemnik w kolorze kremowym. Produkowany z użytkowej ceramiki...\nPojemnik w kolorze kremowym. Przystrojone tematyką lawendy. Wytwarzany z użytkowej ceramiki szlachetnej. Wykonany w Polsce przez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie. Ceramikę można myć w...\nMondex Drewniana skrzynka na herbatę 6 komorowa pojemnik\nDrewniany pojemnik ze szklanymi drzwiczkami w kolorze brązowym. Sześć przegródek. Wzór: Tea towar: 1 x skrzyneczka1 x kartonik wymiary: wysokość 8,5 cmszerokość 16 cmdługość 24 cm Materiał: drewno...\nPojemnik w kolorze kremowym. Możliwość zawieszenia. Ozdobiony motywem lawendy. Wyprodukowany z użytkowej ceramiki szlachetnej. Wytworzony w Polsce przez fabrykę ceramiki szlachetnej w Mieroszowie....\nBrabantia Pojemnik kuchenny 1,4l z okienkiem czarny matowy\nPojemnik 1,4l z okienkiem wyjątkowo praktyczny i praktyczny pojemnik kuchenny to wyśmienity sposób na higieniczne przechowywanie artykułów spożywczych w kuchni. To cylindryczne naczynie ma objętość...\nCurver pojemnik na suchy pokarm dla psa - do 4 kg suchej karmy| DARMOWA Dostawa od 89 zł + Promocje od zooplus!| -5% Rabat dla nowych klientów\nPojemnik na suchy pokarm firmy Curver jest niezbędnikiem każdego posiadacza dużego psa albo kilku czworonogów. W pudełku o szykownym wyglądzie możesz przechowywać pokarm dla swego pupila, bez...


Problemy z laptopem (Strona 1) / webclusters.pl\n» Problemy z laptopem\n#1 2014-09-05 05:33:03\nOdp: Problemy z laptopem\nJa miałam wiele najrozmaitszych przygód z moimi laptopami. Jakiś czas temu spadł mi na podłogę biurka i mi się popsuł. Musiałam odnaleźć renomowany serwis komputerów marki Toshiba, co było piekielnie trudnym zadaniem. Koniecznie pragnęłam, żeby moim kompem zajęli się wspaniali specjaliści. Wiem, że serwisów laptopów firmy Lenovo w Poznaniu, które są popularne jest niedużo, ale nareszcie mi się udało : ) Serwis wyszukałam dzięki broszurze, na której był napis: serwis laptopów Poznań. Momentalnie zaniosłam tam komp, który działa teraz świetnie. Offline\n#2 2014-09-05 07:35:52\nZ moim notebookiem mam przez cały czas jakieś kłopoty. Powinnam odnaleźć renomowany serwis laptopów marki Sony, bo mój facet chyba nie da sobie rady z tym kłopotem. On ma również swój komp, tylko innej firmy i ostatnimi czasy nasz maluch zaczął w nim grzebać. I aktualnie musimy poszukiwać oprócz tego serwisu komputerów marki Asus znajdującego się w Poznaniu. Ale skąd my znajdziemy hajs na to? Na razie odszukałam dział na witrynie internetowej pt.: serwis laptopów samsung, może w nim będą jakieś propozycje. Offline\n#3 2014-09-05 10:25:01\nMiałem rozmaite przygody z moim kompem, jednak najgorsza przygoda była w tamtym czasie, gdy przez mój błąd wylałem na niego kawę. Lecz wnet naprawiłem zalany laptop. Nieco się na tym znam, dlatego też poradziłem sobie sam. Lecz ku mojemu zadziwieniu swego czasu mój komputer ponownie się zepsuł. Okazało się, że potrzebna będzie naprawa matrycy w moim nowoczesnym kompie, toteż przyniosłem go do serwisu, który znalazłem wpisując w wyszukiwarkę hasło: serwis acer. Offline\n#4 2014-09-05 13:12:45\nW moim zakładzie pracy mamy laptopy i nieraz są z nimi rozmaite przeboje. Pewnego razu potrzebne było dokładne czyszczenie laptopa, więc zaczęliśmy poszukiwać serwisu. Przypadkowo miałem ulotkę, na której był umieszczony napis: lutowanie BGA, w spółce, jakiej ulotka dotyczyła, robiono najrozmaitsze usługi, w tym również czyszczenie. Przyjaciółka mi tą ulotkę dała, mówiła, że bardzo jej w tej spółce pomogli. Więcej informacji o przedsiębiorstwie jest opublikowanych w sieci. W domu mam też laptopa, jednak on tak często mi nie nawala. Offline


Salon fryzjerski Wrocław, Strzyżenie i stylizacja | Studio Essenza\nW naszym salonie fryzjerskim we Wrocławiu klienci mogą spodziewać się nie tylko profesjonalnej obsługi, ale też przyjemnej i miłej atmosfery. Nasza oferta jest dostosowana do indywidualnych potrzeb i możliwości klientów, a naszym celem jest to, aby salon fryzjerski stał się miejscem pierwszego wyboru, gdzie klient czuję się komfortowo i otrzyma kompleksową usługę.\nUważamy, że dobry fryzjer we Wrocławiu powinien łączyć w sobie jednakowo elementy rzemiosła, sztuki jak też umiejętności komunikacji interpersonalnej. Oznacza to, że fryzjer damski musi być jednocześnie profesjonalistą jak też partnerem dla klienta. Tylko wtedy może całkowicie zrozumieć oczekiwania i potrzeby danej osoby.\nDrugim warunkiem koniecznym jest zapewnienie kompleksowej oferty. Dlatego właśnie naszym klientkom oferujemy nie tylko tradycyjne strzyżenie włosów, ale też układanie fryzur na zamówienie, także ślubnych, czy koloryzacje włosów. Nasi specjaliści dopasują fryzurę do twarzy i podpowiedzą, w jaki sposób właściwe dbać jednakowo o fryzurę jak też same włosy. Jesteśmy specjalistami od układania i cięcia włosów, a także ich leczenia i odżywania. Do dyspozycji naszych specjalistów są najnowocześniejsze urządzenia, które pozwalają lepiej, szybciej i skutecznej modelować włosy.\nNieustannie się kształcimy i podążamy za najnowszymi trendami, chcąc zapewnić naszym klientkom usługę na najwyższym możliwym poziomie. Doskonale wiemy, że współczesne fryzjerstwo wymaga całościowego podejścia i specjalizowania się w szeregu dziedzin związanych z modelowaniem i renowacją włosów.\nFryzury na każdą okazję - Krzyki Wrocław\nOdżywianie i leczenie włosów


Bazgraki i alfabet (3-6 lat) + pisak | Pracownia Testów Psychologicznych\nWraz z sympatycznymi Bazgrakami dzieci rozwiązują różnorodne i angażujące zadania graficzne, m.in. zapisują głoski, odczytują literowe szyfry oraz budują wieżę z sylabowych klocków. W ten sposób stopniowo uczą się łączyć dźwięki z ich symbolami graficznymi, rozróżniać litery oraz poprawnie je pisać. Polecenia opracowane przez Monikę Sobkowiak, nauczycielkę i neurologopedkę, zostały tak przygotowane, aby dziecko miało wrażenie, że uczestniczy w przygodach inteligentnych Bazgraków. Przykuwające wzrok ilustracje Poli Augustynowicz wprowadzają przedszkolaki w świat liter i samodzielnego tworzenia wyrazów oraz pobudzają ciekawość i wyobraźnię. Książeczka Bazgraki i alfabet jest przeznaczona do wielokrotnego użytku, ponieważ zamiast zwykłego papieru ma zmywalne karty. Dołączony do niej flamaster suchościeralny pozwala zmazywać odpowiedzi oraz rozwiązywać i poprawiać zadania bez końca.\nMonika Sobkowiak – nauczycielka edukacji przedszkolnej, neurologopeda, autorka artykułów, książek i zabaw dla dzieci. Prowadzi blog Pani Monia, inspirującego nauczycieli do innowacyjnego działania w edukacji\nPola Augustynowicz – ilustratorka i projektantka graficzna. Tworzy plakaty, ilustracje do książek i magazynów, wzory na tkaniny oraz ceramikę


Bettina Bereś.fot Paweł Ulatowski1 / Dziennik Gazeta Prawna / Pawel Ulatowski\nLata spożywania różnego rodzaju psychotropowych jadów wpływających na psychikę i fizyczność zrobiły swoje. Od butaprenu poczynając. Nie wiadomo, na czym, i czy, kończąc.\na co powiesz o tusku ? ten ci to dopiero "arystokrata"\nA czy tylko on jeden .taki w PiSie .\nMoja stara jak go widzi to rzyga taki on piekny\nCzytam niektóre wpisy pod tym artykulem i smiech politowania pojawia sie na moich ustach - jak niektorzy (dorosli mniemam) ludzie potrafia powierzchownie odbierac kwestie buntu. Terlecki, ktory w wieku doroslym zaangazowal sie w polityke jest dla nich tym "ktorego juz w swoje szpony dopadl szmal, a zdrada plynie z ust". Kazdy wiek ma swoje prawa i swoja ekspresje buntu. Jako mlody chlopak ubierajacy sie w kolorowe stroje, z dlugimi wlosami i popalajacy fajki na imprezach przy tanim winie, w gronie artystycznie wrazliwych osob byl buntownikiem. Teraz kiedy zaangazowany jest w dzialalnosc polityczna, juz nie. Dla mnie takie rozumienie buntu jako dekorum. W wieku mlodym to dekorum wymaga byc moze pewnej odwagi i skazuje na ousajderke w pewnym gronie, w wieku dojrzalym tylko tak rozumiany bunt to juz melacholia, nostalgia i wypalenie. Jezeli w wieku doroslym nie zaangazujemy sie na powaznie w walke o cos (na roznych frontach, niekoniecznie w polityce), to oznaka tego, ze zadnym prawdziwym wartosciom nie potrafimy byc wierni. Dzialalnosc, a nie tylko zewnetrzna ostentacja, jest prawdziwa oznaka tego czy nasz bunt w mlodosci byl prawdziwy. Od razu nasuwa sie porownanie o buncie z autorem tych slow o szmalu i zdradzie - Holdysa. Owszem, nadal nosi sie jak malowany ptak z gitara, ale wystarczy go chociaz chwile posluchac, zeby zobaczyc, ze za cynizmem, zgorzknieniem i frustarcja, ktora plynie z jego ust, chyba sam juz tych slow, ktore kiedys napisal nie bierze powaznie. Inny znany z tamtych lat hipis - Kamil Sipowicz, niegdys buntownik i wrazliwy artysta, obecnie slynie tylko jako partner swojej znanej zony, autor wielu cynicznych wpisow na fejsie i ten ktory zamawia duze pakiety gandzi dla ich ukochanego pieska - Ramony. Serwus zbuntowanym inaczej\na kto to taki ten bereś, ten dziennikarz z wyborczej?\nLepszych do trumny wsadzali\nDalej jest piękny... numer ładniejszy od kindybała diabła!


Kopacz nie dla Wisły?!\n5 listopada 2016 Patrick Sossna\nBartosz Kopacz najprawdopodobniej w najbliższym czasie nie podpisze kontraktu z Wisłą Kraków ani żadnym innym zespołem!\nKopacz jest obecnie środkowym obrońcą w 1-ligowym Górniku Zabrze. W ostatnich miesiącach kilka klubów z Ekstraklasy z krakowską Wisłą na czele, chciało go zobaczyć w koszulce swojej drużyny. Szansa jednak, że kluczowy zawodnik drużyny z Górnego Śląska odejdzie jest niewielka. Jest tak bowiem, klub prawdopodobnie nie przedłuży kontraktu z innym środkowym obrońcom, Ołeksandrem Szeweluchinem. 34-letni Ukrainiec występuje w Górniku już od czterech lat, a w ostatnim czasie siedzi tylko i wyłącznie na ławce. Drużyna z Zabrza raczej nie będzie chciała się pozbyć dwóch obrońców w jednym oknie transferowym.\nBartosz Kopacz w tym sezonie wystąpił w 14 ligowych spotkaniach, w których strzelił dwie bramki oraz w 2 meczach Pucharu Polski, w których strzelił dwie bramki warszawskiej Legii.\nTags: Bartosz, Górnik, Kopacz, Kraków, Wisła, Zabrze\nPrevious I liga: Niespodzianka na zakończenie dnia\nNext LOTTO Ekstraklasa: W deszczowym Gdańsku bez gradu bramek


EUWP - Inauguracja XXIV Dni Polskich w Austrii\nDyrektor Stacji Naukowej PAN w Wiedniu prof. Bogusław Dybaś wraz z Małżonką, Z-ca dyr. Instytutu Polskiego w Wiedniu Bogdan Wrzochalski, Dyrektor Szkolnego Punktu Konsultacyjnego przy Ambasadzie RP w Wiedniu Hanna Kaczmarczyk, Dyrektor Festiwalu Filmowego Let’S CEE Film Festival Magdalena Zelasko, Ewa Dziedzic-kandydatka polskiego pochodzenia na radną miasta Wiedeń oraz posłankę do wiedeńskiego Landtagu w październikowych wyborach, prezesi organizacji polonijnych, wielu polskich artystów żyjących i pracujących w Wiedniu a przede wszystkim, wspaniała niezawodna publiczność towarzysząca nam od wielu lat.\nW czasie oficjalnych przemówień zostały odczytane listy gratulacyjne od Wice Przewodniczącej Sejmowej Komisji Łączności z Polakami za Granicą Poseł Joanny Fabisiak oraz list od Prezesa Stowarzyszenia Wspólnota Polska Longina Komołowskiego.\nW oficjalnych przemowach Prezes Form Polonii Teresa Kopeć podziękowała wszystkim tym, którzy zaangażowali się w przygotowanie tegorocznych Dni Polskich. Szczególne słowa uznania i podziękowania dla organizatorów imprez oraz Forum Polonii wyraził Ambasador RP w Austrii Artur Lorkowski.\nW koncercie inaugurującym XXIV Dni Polskie w Austrii wystąpili: Mateusz Kasprzak Łabudziński, kwartet „Abenteuer”oraz Marek Kudlicki. Publiczność oczarowana poziomem wykonania koncertu rzęsistymi brawami dawała raz po raz temu wyraz. Po koncercie przedstawiciele Chorągwi Husarskich zaprezentowali swoje umiejętności, wprowadzając jednocześnie publiczność w atmosferę obchodów 332 rocznicy Odsieczy Wiedeńskiej jakie odbyły się następnego dnia na Kahlenberg.\nW tegorocznym programie Dni Polskich jest 75 pozycji co świadczy o aktywności i zaangażowaniu naszej Polonii w promocję polskiej kultury i historii w Austrii. Dni Polskie są wspaniałą okazją do integracji środowiska polsko-austriackiego a wypełnione są bogatym programem artystycznym od koncertów muzyki klasycznej po współczesną, ludową, teatr, kabaret, wernisaże, wieczory poezji, spotkania autorskie, wycieczki historyczne , film i inne. Na szczególną uwagę w programie Dni Polskich zasługują obchody rocznicowe Odsieczy Wiedeńskiej i dożynki na Kahlenberg, multimadialna wystawa fotografii i projekcja filmów dokumentalnych z okazji rocznicy 70-lecia wyzwolenia obozów Mauthausen-Gusen jak również wystawa „ Bohaterowie ze Stein” poświęcona nieznanym bohaterom II wojny światowej.\nXXIV Dni Polskie w Austrii są objęte patronatem władz państwowych Polski i Austrii.


PCSS online - Artykuły - PCSS partnerem naukowym V "Spotkania Na Tak"\n"Spotkania Na Tak" to cykl międzynarodowych konferencji organizowanych przez Stowarzyszenie Na Tak i Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu. W spotkaniach uczestniczą teoretycy i praktycy - pracownicy naukowi, terapeuci, nauczyciele, pedagodzy, psycholodzy, rehabilitanci, opiekunowie, pracownicy socjalni, studenci, a także rodziny osób z niepełnosprawnością.\nTegoroczna konferencja skupiać się będzie na temacie "trudnych zachowań" i wszystkiego, co jest z nimi związane. Organizatorzy i zaproszeni goście wspólnie poszukają wskazówek i podpowiedzi dotyczących ich rozumienia oraz sposobów radzenia sobie z nimi. Spróbują także ustalić algorytmy rozwiązywania problemów lub nowe sposoby postępowania.\nPartnerem naukowym "Spotkania Na Tak" jest Poznańskie Centrum Superkomputerowo-Sieciowe. Na stoisku, podczas konferencji zaprezentowane zostaną prace PCSS prowadzone w zakresie wsparcia osób z niepełnosprawnością intelektualną.\nZaprezentowany zostanie aplikacja wspierająca pracownika z niepełnosprawnością intelektualną. System może być przydatny pracownikom z problemami w zapamiętywaniu harmonogramu zadań i sposobu realizacji poszczególnych zadań np. pracownikom z lekkim upośledzeniem umysłowym lub z problemami psychicznymi.\nKonferencja odbędzie się 13-14 listopada.\nDZIEŃ I 13.11.2015: Centrum Kongresowo-Dydaktyczne UMP, ul. Przybyszewskiego 37, Poznań\nDZIEŃ II 14.11.2015: Uniwersytet im. A. Mickiewicza, ul. Międzychodzka 5, Poznań\naplikacja wspierająca pracownika z niepełnosprawnością intelektualną


Stardoll i My: Wild Candy Couture\nW Plazie pojawił się sklep Wild Candy Couture. Wszystkie artykuły dostępne są za starmonety. Pewnie zrobię jakieś zakupy, chociaż kolekcja niekoniecznie trafia w moje gusta.\nSufrimiento27 12 września 2016 16:51\nKupię jedynie sukienkę z trzeciego manekina od lewej, nic mi się nie podoba.\ncherry9713 12 września 2016 16:53\nSuper, że wszystko za starmonety. Niestety podoba mi się jedynie kolia.\nNatalia | natalienovembee 12 września 2016 17:00\nKupię turkusową sukienkę z drugiego manekina od prawej, kolczyki i może kolię. Zastanawiam się nad granatową mini, ale chyba sobie odpuszczę.\nolao373 /Alex 12 września 2016 17:06\nŚrednia kolekcja, ale może coś kupię\nLadyTramp41 12 września 2016 17:15\nTaka sobie ta kolekcja ale skoro jest za starmonety :)\nMissfibi98 12 września 2016 17:35\nCeny wydają mi się zbyt zawyżone co do jakości ubrań :/ Jaskrawe kolory i tandetne kroje. O wiele lepsze rzeczy można wynaleźć za starmonety w losowych sklepach xd Raczej na nic się nie zdecyduję , ewentualnie granatowa mini\nRockaRolla 12 września 2016 17:40\nFajnie, że za starmonety:)) na pewno coś kupię.\nnatusia_182 12 września 2016 17:54\nKolekcja bardziej tandetna niż poprzednia. Jednak rzezy są za sm, więc na pewno coś kupię. :D\npoziomkowa001 12 września 2016 18:00\nChciałam kupić niebieski naszyjnik, ale zauważyłam, że jest rozpikselowany więc się jeszcze nad nim zastanowię ;/\ndezerter 12 września 2016 18:07\nsłaba kolekcja,kupię chyba tylko buty,torebki,kolię,no i może jeszcze kolczyki z 5 manekina\nAnonimowy 12 września 2016 19:24\nNie jestem zachwycona, ale jak dokładniej przejrzę to może się na coś skuszę :)\nmoon light 12 września 2016 19:38\nKupiłam już kilka artykułów. Skoro są za sm to aż szkoda nie kupić. Inna sprawa, że gdyby były za sd to nie wiem czy kupiłabym cokolwiek.\nDancerMarika 12 września 2016 19:53\nOstatnio nie zdążyłem na większość rzeczy i teraz również nie wiem skąd brać tyle sm przed zamknięciem sklepu ;D\nMetalka777 12 września 2016 20:16\ncałkiem fajna kolekcja, podoba mi się sporo ciuszków, na pewno coś kupię, ale szkoda, że takie ceny...\nSandra mal3cka 12 września 2016 21:37\nAkurat cierpię na brak sm, ale coś na pewno kupię :D\nZosia \_\_ qawerty789 12 września 2016 21:55\nStarmonety, awww. Biere. Ciekawe, ile wydam.\ncloeilu 12 września 2016 23:25\nTym razem ceny są niższe, jednak ta kolekcja jest dużo gorsza od poprzedniej. Napewno kupię szarą suknię, chociaż szkoda, że dół i góra nie są do kupienia oddzielnie. Napewno kupię też buty i biżuterię.\nUplooad 14 września 2016 14:41\nKupie wszystko pewnie haha


Temat: Lista Sensorów Nie Paź 21, 2012 2:10 pm\nNiektórzy jednak sensorzy, urodzili się z Kagura Shingan (wewnętrzne oko Kagury). Jest to bardzo rzadka umiejętność więc takich osób jest bardzo mało.\nKagura Shingan jest to instynkt, który pozwala wyczuć obcą chakrę oraz jej położenie. Sensor zamyka swoje oczy, lecz otwiera umysł, co pozwala mu na poszukiwaniu obcych chakr.\nObecnie na forum może być jedna osoba z osoba z Kagura Shingan (wraz z rozwojem forum ta liczba wzrośnie).\nOsoby z Kagura Shingan:


5 najgorszych prezentów urodzinowych - tego nie kupuj jej na urodziny | A real shopaholic\n5 najgorszych prezentów urodzinowych - tego nie kupuj jej na urodziny\nA real shopaholic kwietnia 08, 2014 8 KULTURA , LIFESTYLE\nSą największym koszmarem. Powodują zepsucie świetnie zapowiadającego się wieczoru, bywają powodem kłótni, cichych dni, łzawych tragedii.\nNietrafione prezenty urodzinowe od naszych mężczyzn.\nUrodziny to święto rządzące się innymi prawami niż Gwiazdka, imieniny, Dzień Kobiet itp.\nTo nasz dzień i im jesteśmy młodsze tym więcej frajdy za sobą niesie, ale uwaga, po 30-tce bywa już smutnym wydarzeniem więc panowie musicie zrobić wszystko, żeby był wyjątkowy.\nUrodziny dla kobiety są frajdą tylko do przekroczenia pewnej granicy wiekowej\nPrzygotowałam 5 absolutnie zabronionych prezentów urodzinowych, których wasze kobiety nie chcą dostać właśnie na urodziny.\n1. Przyrządy do ćwiczeń\nNigdy nie kupuj żonie, kochance, partnerce takiego przyrządu nawet gdy sama tego chce.\nAlbo inaczej kup jej ale nie na urodziny. To wyjątek od reguły - urodziny rządzą się innymi prawami.\nKiedy dostanie od ciebie taki prezent, komunikat jest jasny:\n2. Karnet na siłownię\nPowód? Ten sam jak pkt. 1 - jakie będą konsekwencje? Przez tydzień gotujesz sam i lepiej naucz się obsługi pralki i żelazka.\n3. Akcesoria kuchenne\n- robot kuchenny\nNever ever - idziecie na zakupy w środku tygodnia, spoko, gary mogą być ale jak wpadasz w dzień jej urodzin z patelnią albo robotem kuchennym dla niej znaczy to jedno - "jestem kurą domową", kuchtą, pomywaczką, pracownikiem w domowej gastronomii. Chcesz ryzykować. OK. Ale wiedz masz jak w banku zero przyjemności i ciche dni na najbliższe dni.\n4. Sprzęt AGD\nPowód ten sam jak w punkcie drugim. Takie prezenty kupuje się w potrzebie, razem a nie na urodziny. Konsekwencje takie same jak w pkt. 2\n5. "Seksowna" piżama\nCzasami mężczyźni biorą nasze słowa dosłownie. Gdy się skarżymy że marzną nam stopy i jesteśmy typem zmarzlucha, zamiast odpowiednio o nas zadbać, "pogłaskać"itp. oni kupują nam odpowiedni strój do spania. Właśnie taki:\nWszystko fajnie, jak się ma 20 lat i 50kg ale dziewczyny ręka w górę, która spełnia te kryteria?\nWygląd 30 letniego królika z 10 kg nadwagą dopierniczającego po domu w czymś takim - na pewno jesteś gotowy na taki widok z rana?\nDrogie panie, czy coś dodałybyście do powyższej listy?\nDrodzy panowie, przyznać się, który z was popełnił któryś z w/w punktów?\nJustyna Krajewska|Z mojej strony lustra kwietnia 08, 2014 9:08 PM\nTa piżama jest straszna. Może i kryteria spełniam, ale nigdy w życiu.\nA real shopaholic kwietnia 09, 2014 11:55 AM\nKasia | juststayclassy.com.pl kwietnia 08, 2014 9:48 PM\nA ja bym chciała dostać jakiś sprzęt domowy albo rowerek stacjonarny na urodziny :D\nA real shopaholic kwietnia 09, 2014 11:56 AM\nNo way - serio? tak bez okazji, na 8 marca ale na urodziny? nie wolałabys romantycznej kolacji, wieczoru w kinie a potem zaproszenie na winko albo weekend w górach?\nMilena M kwietnia 08, 2014 10:46 PM\nKosmetyki na zmarszczki i kremy antycellullitowe też odpadają.\nA real shopaholic kwietnia 09, 2014 11:57 AM\nMasz 100% racje na śmierć zapomniałam o tych prezentach\nAnonimowy kwietnia 10, 2014 9:49 AM\nNajlepiej zapomnieć o 'jej' urodzinach i problem z głowy po co obchodzić dzień w którym się starzeje.Musi przygotować dla całej familii swe urodzinki a tak poprostu udać że tego dnia nie ma bo w końcu czy to święto tego co się urodził czy 'tego który wydał nas na świat' ( i tutaj pozostawiam temat do przemyśleń co autor miał na mysli czyli -ja)\nA real shopaholic kwietnia 10, 2014 11:23 AM\nO urodzinach i Dniu Matki sie nie zapomina - konsekwencje patrz pkt. 2 i 3. Własnie dlatego ze jest to dzien przypominajacy nam kobietom ile wiosen juz za nami nalezy go celebrowac z najwyzsza wrażliwościa, starannoscia i delikatnoscia i tutaj pozostawiam do przemyśleń co miałam na mysli:)


Delegowanie pracowników – dokumentacja - Grant Thornton\nW szóstym wpisie z cyklu „12 Przykazań transgranicznego delegowania pracowników” prezentujemy obowiązki dokumentacyjne, jakie spoczywają na pracodawcy z tytułu oddelegowania pracowników. W naszym cyklu przedstawiamy najistotniejsze kwestie związane z oddelegowaniem pracowników do wykonywania pracy w innym państwie. W każdym z wpisów zostały przedstawione w szczegółowy sposób odrębne zagadnienia, natomiast całokształt artykułów stanowi kompendium ogólnej wiedzy na temat transgranicznego delegowania pracowników.\nPracodawca delegujący pracownika na terytorium Polski ma obowiązek przechowywania dokumentów związanych z zatrudnieniem danego pracownika na terytorium Polski;\nZagraniczny pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP ma obowiązek zgłoszenia tego faktu właściwym organom.\nObowiązki pracodawcy związane z oddelegowaniem pracownika\nObowiązki pracodawcy związane z oddelegowaniem pracownika do wykonywania określonej pracy w innym państwie reguluje zarówno prawo krajowe – Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy oraz Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług, jak i prawo unijne – Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług oraz Dyrektywa UE 2018/957 z 28 czerwca 2018 r.\nPrzy delegowaniu pracownika do wykonywania pracy za granicą, zawsze należy przyjrzeć się wewnętrznym przepisom kraju oddelegowania, które regulują zakres dokumentów wymaganych przy oddelegowaniu do tego kraju.\nPracownik oddelegowany do pracy za granicą – stosunek pracy\nW przypadku oddelegowania pracownika z Polski do pracy w innym państwie, pracodawca ma obowiązek zawarcia z nim aneksu do obowiązującej umowy o pracę. Warunki oddelegowania muszą zostać zawarte bezpośrednio w umowie o pracę tylko w przypadku, gdy pracownik od momentu zatrudnienia będzie od razu oddelegowany.\nAneks do umowy o pracę, stanowiący o oddelegowaniu pracownika, wprowadza do umowy o pracę nowe postanowienia, wynikające z ustaleń obydwu stron stosunku pracy oraz z obowiązków pracodawcy. Przede wszystkim, musi on określać warunki oddelegowania, takie jak: miejsce wykonywania pracy, termin i okres oddelegowania, obowiązki pracownika w trakcie oddelegowania, wysokość wynagrodzenia za pracę.\nPoza aneksem do obwiązującej umowy o pracę, pracodawca z pracownikiem podpisuje często tzw. list oddelegowujący, które określa zasady oddelegowania, m.in. termin projektu, dodatkowe świadczenia przysługujące pracownikowi.\nObowiązki zagranicznego pracodawcy\nObowiązkiem zagranicznych pracodawców, którzy delegują do pracy w Polsce swoich pracowników, jest poinformowanie o tym fakcie Państwowej Inspekcji Pracy. W tym celu należy złożyć Oświadczenie o delegowaniu pracownika na terytorium Polski.\nOświadczenie należy dostarczyć do urzędu najpóźniej w dniu rozpoczęcia pracy przez oddelegowanego pracownika na terytorium Polski. Można to zrobić osobiście, elektronicznie lub za pośrednictwem poczty.\nPoza oświadczeniem składanym do Państwowej Inspekcji Pracy, zagraniczny pracodawca, który oddelegował pracownika do pracy w Polsce, zobowiązany jest do przechowywania na terytorium dokumentów związanych z oddelegowanie, m.in. ewidencja czasu pracy.\nPodsumowując, obowiązki dokumentacyjne związane z oddelegowaniem pracowników do pracy w innym państwie ciążą zarówno na pracodawcach polskich jak i zagranicznych.


OKNA I DRZWI: Jak sprytnie zwiększyć parametry cieplne okna?\nTak jak w okresie letnim pomieszczenia z oknami bez zainstalowanych osłon zewnętrznych mają tendencję do nagrzewania, tak porą zimową odwrotnie, do ochładzania. Podnosi to koszty eksploatacji budynku związane z klimatyzacją i ogrzewaniem. Odpowiednia termoizolacja leży zatem w interesie każdego użytkownika obiektu.\nIstnieją proste sposoby na poprawę termoizolacyjności budynku podczas zimnych pór roku. Najwięcej ciepła ucieka przez nieszczelną stolarkę otworową (straty na poziomie nawet 25 procent), na której obwodach tworzą się mostki termiczne. Oszczędności przyniesie zakup energooszczędnych okien wyposażonych dodatkowo w innowacyjne osłony zewnętrzne. Należą do takich markizy, odporne na trudne warunki atmosferyczne, które mają wiele praktycznych zastosowań niezależnie od pory roku.\nWraz z nadejściem jesieni zaczynamy zwracać większą uwagę na utrzymanie ciepła w domu. Jak to zrobić i nie nadwyrężyć domowego budżetu? Skuteczne, okazują się osłony zewnętrzne. Latem chronią nas przed nadmiernym nagrzewaniem pomieszczeń, a zimą przed nadmiernymi stratami ciepła.\n– Markizy pozwalają na znaczne oszczędności energii. Dzięki nim przeznaczymy mniej funduszy na ogrzewanie budynku w sezonie grzewczym. Są wielofunkcyjne, łącząc w sobie wydawałoby się dwie pozornie sprzeczne funkcje, dzięki czemu są użyteczne przez cały rok – wyjaśnia Janusz Komurkiewicz, Dyrektor Marketingu FAKRO.\nSłońce w okresie jesienno-zimowym jest na wagę złota. Temperatura powietrza w dzień jest zazwyczaj znacznie wyższa niż w nocy nawet o 10 stopni Celsjusza, dlatego warto zasuwać markizy, właśnie gdy zbliża się wieczór.\n– Wówczas pomiędzy oknem i opuszczoną markizą utworzy się szczelina, która będzie doskonałą, naturalną izolacją cieplną, stanowiącą barierę dla niesprzyjających warunków atmosferycznych na zewnątrz – dodaje.\nMarkizy wykonane są z wytrzymałej syntetycznej siatki, odpornej na silne wiatry, deszcze i śnieg. Produkt jest dostępny w trzech wersjach sterowania: automatycznym, sterowanym pilotem oraz manualnym.\nZastosowanie markiz pozwala na poprawę parametrów termicznych okna. Dzięki nim można ograniczyć ucieczkę ciepła z budynku, co pomoże zmniejszyć koszty ogrzewania. To nowoczesne, proste w obsłudze i energooszczędne rozwiązanie.


Dlaczego w Polsce nie można mówić o stabilizacji epidemii? Przyczyną są obywatele – Wiadomości, Rozrywka, Gwiazdy, – informacje i opinie z kraju i ze świtata – twojenowinki.pl\nHome Kategorie Zdrowie Dlaczego w Polsce nie można mówić o stabilizacji epidemii? Przyczyną są obywatele\nDlaczego w Polsce nie można mówić o stabilizacji epidemii? Przyczyną są obywatele\n– “Jeżeli to jest stabilizacja epidemii, to jest to “stabilizacja minus”, na wysokim poziomie zachorowań, z wysoką relatywnie liczbą zgonów” – komentuje rządowe zapewnienia dr Michał Sutkowski.\nW rozmowie z Interią alarmuje: – “Pacjenci przy ewidentnych objawach nie chcą testów, nie chcą znać rozpoznania” – zwyczajnie pacjenci nie zgłaszają się na badania. Stąd po części taki spadek liczby testów.\nW poniedziałek Ministerstwo Zdrowia poinformowało o 20 816 nowych przypadkach koronawirusa w kraju. Zmarły kolejne 143 osoby.\nUwagę zwróciła podana przez resort liczba testów – w ciągu doby wykonano ich ponad 35,1 tys., a więc tych z pozytywnym wynikiem była ponad połowa. Dla porównania, w ubiegły poniedziałek (9 listopada), kiedy po weekendzie liczba wykonanych testów jest z reguły mniejsza niż w ciągu tygodnia, przy 21 713 zakażeniach przeprowadzono ich ponad 43,4 tys. Jak łatwo policzyć, to spadek o ponad osiem tysięcy.\nZ rządu, przy zmniejszającej się liczbie testów, płyną jednak sygnały o “stabilizacji epidemii”.\n– “Nasz system testowania wygląda tak, że testy zlecają lekarze POZ. Jeśli zgłasza się do nich mniej pacjentów, to oni wypisują mniej zleceń. Malejąca liczba jest odzwierciedleniem tego, że następuje pewna stabilizacja rozwoju pandemii” – mówił w piątek (13 listopada) na antenie Polsat News minister zdrowia Adam Niedzielski.\n– “Jeżeli to jest stabilizacja epidemii, to jest to “stabilizacja minus”, na wysokim poziomie zachorowań, z wysoką relatywnie liczbą zgonów. Trudno o niej mówić jednoznacznie. Zresztą ministerstwo też mówi o tym w taki sposób, powiedzmy sobie szczerze, nie do końca przekonany, że wszystko idzie w bardzo dobrym kierunku” – zauważa w rozmowie z Interią dr Michał Sutkowski, prezes Warszawskich Lekarzy Rodzinnych, rzecznik prasowy Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce.\n– “Nie biłbym w tarabany, nie odtrąbiałbym sukcesu. Sytuacja jest daleka od jakiegoś przełomu. Obywatelskie, odpowiedzialne społeczeństwo nie powinno się przyzwyczajać do 300-400 zgonów dziennie” – zaznacza, nawiązując do ostatnich raportów dotyczących sytuacji epidemicznej w kraju.\n– “Lekarze POZ zlecają mniej badań w kierunku SARS-CoV-2, stąd mniejsza liczba wykonanych testów” – tak o poniedziałkowych wynikach mówił rzecznik resortu zdrowia Wojciech Andrusiewicz.\nDr Sutkowski podaje również przykład. – “Przed chwilą rozmawiałem z rodziną pacjenta, który jest człowiekiem bardzo obciążonym chorobami. Jego żona i syn z początkiem zeszłego tygodnia stracili węch i smak, co jest przecież objawem covidu. Czują się osłabieni, a starszy pan gorączkuje. I oni nie chcą pojechać na testy, ja ich muszę do tego przekonywać. Oni i tak dzwonią, dlatego że dobrze się sobą opiekują, mimo wszystko. Ale mimo dobrej opieki jest ewidentna tendencja do tego, żeby dyssymulować” – podaje.\ntagi: koronawirus w polsce ludzie a testy na COVID ludzie nie chcą się testować na COVID spadek liczby testów\nOkropny objaw tzw. długiego COVID-19. Włosy jeżą się na głowie.\nŚląsk. 11 szpitali odmówiło przyjęcia chorego mężczyzny. To skandal!


Majorka - poznaj cztery ciekawe atrakcje tej hiszpańskiej wyspy! - Moja Ostrołęka - lepsza strona miasta\nMajorka - poznaj cztery ciekawe atrakcje tej hiszpańskiej wyspy!\nNa archipelagu Balearów znajduje się największa wyspa łącząca klimat Hiszpanii i Afryki. To Majorka. Jej charakterystycznymi elementami krajobrazu są piękne, słoneczne plaże, górskie klasztory, dawne zamki i twierdze, malownicze wioski oraz inne zabytki minionych czasów.\nMajorka była miejscem wytchnienia oraz natchnieniem dla wielu artystów m.in. kompozytora Fryderyka Chopina, malarza Joana Miro czy architekta Antoniego Gaudi. Co warto zwiedzić na tej rajskiej wyspie?\nReklama Palma de Mallorca - na pierwszy ogień!\nNie da się ukryć, że stolica Majorki to jedno z tych miejsc w Hiszpanii, które są najchętniej odwiedzane przez zagranicznych turystów. Skąd to zainteresowanie? Palma ma swój urok i specyficzny czar. To zabytkowe portowe miasto, w którym nie brakuje pięknych placów, wąskich, klimatycznych uliczek oraz rezydencji stanowiących perły stylu barokowego i katalońskiego. Rozpoczynając zwiedzanie Palma de Mallorca, przejdźmy się do Parc de La Mar. Będziemy mieć tam okazję podziwiać bujną roślinność charakterystyczną dla tego klimatu.\nOpuszczając park, możemy od razu przespacerować się nad morze do jednego z najsłynniejszych zabytków wyspy - średniowiecznej katedry Sa Seu. Popularność tego miejsca ma swoje źródło w pewnej niezwykłej cesze tej budowli - zmienia ona swój kolor w zależności od pory dnia! Sa Seu została zbudowana z wapienia z Santanyi, a jej fundamenty znajdują się w miejscu dawnego meczetu. Podczas projektowania katedry połączono specyficzny hiszpański styl gotycki levantino z elementami klasycznego gotyku. Budowla ma 121 metrów długości, 55 metrów szerokości i 44 metry wysokości nawy.\nCała Palma de Mallorca może pochwalić się wieloma średniowiecznymi kościołami, rezydencjami z dziedzińcami pełnymi renesansowych zdobień czy mauretańskimi łaźniami. Wielbiciele dawnej sztuki i historii będą się czuli w tym mieście jak w swoim żywiole. Maraton zwiedzania warto zakończyć w Museu de la Catedral, które jest położone na parterze dzwonnicy. Znajdziemy w nim prawdziwe skarby sztuki sakralnej. Nie zapomnijmy również o fortecy Castell de Bellver pozwalającej na podziwianie niezwykłego widoku na całą panoramę miasta. Wieczorami Palma budzi się do rozrywkowego życia. Możemy wtedy korzystać z atrakcji nocnych klubów i dyskotek.\nChcesz poznać więcej atrakcji, które czekają na turystów na Majorce? Zobacz tutaj: https://www.tui.pl/wypoczynek/hiszpania/majorka.\nReklama Jaskinie Coves del Drach oraz Coves des Halms\nPorto Cristo to malutka miejscowość znana z pięknych plaż oraz tarasowych budynków z XIX i XX wieku. Jednak największą atrakcją tego regionu jest zwiedzanie jaskiń. Groty zaskakują plątaniną podziemnych korytarzy oraz zachwycają konstelacjami stalagmitów i stalaktytów. Najsłynniejsze jaskinie w tamtych okolicach są nazywane Coves del Drach, czyli Smocze Jamy.\nTe ukryte w głębi ziemi korytarze i pieczary wapienne są największym kompleksem jaskiń na Majorce. Mieszczą się w nadmorskich urwiskach, a ich długość wynosi około 2400 metrów. Podziemne groty mają aż 25 metrów głębokości i cały czas utrzymuje się w nich temperatura około 18-20 stopni. W okresie największych upałów na Majorce wycieczka do Coves del Drach pozwoli nam odetchnąć i odpocząć od silnego gorąca. Kompleks jaskiń jest dobrze przygotowany dla turystów - wszystkie atrakcje są podświetlone, dzięki czemu bez problemu możemy podziwiać zachwycające formy skalne. Jednym z obowiązkowych punktów podczas wycieczki do Smoczych Jam jest rejs po podziemnym jeziorze Martel. Możemy również posłuchać koncertów muzyki klasycznej bazującej na dziełach Chopina, Offenbacha oraz Caballero.\nJeżeli temat podziemnych grot nas fascynuje, możemy wybrać się również do Coves des Halms. Nazwa tego miejsca wzięła się od stalaktytów przypominających swoim kształtem haczyki. W całym kompleksie znajdziemy podziemną rzekę, aż trzy jeziora, a nawet ogród. Jaskinie są świetnie zachowane, a wewnątrz możemy obejrzeć pokazy świateł i muzyki Mozarta. Ciekawostką są multimedialne spektakle bazujące na historiach science fiction Juliusza Verne'a. W wolnej chwili możemy odwiedzić podziemny sklepik oraz restaurację.\nSkaliste widoki z Sa Calobra\nMiłośnicy górskich wycieczek nie mogą zrezygnować z wyprawy do Sa Calobra. Jest to przepiękna zatoka leżąca na północy Majorki w górach Sierra de Tramuntana. Prowadzi do niej górska serpentyna przez strome, postrzępione skały nazywana Nudo de la Corbata, czyli węzeł krawata. Ta zabawna nazwa wzięła się z powodu krętych i ostrych zakrętów na ostatnim odcinku drogi. Jazda tą trasą może przyprawić o prawdziwy zawrót głowy! Nudo de la Corbata wybudowano w 1932 roku i nie użyto do tego żadnej maszyny. Wszystkie drogi powstały jedynie dzięki sile ludzkich rąk. Jeżeli tak kręte górskie ścieżki przyprawiają nas o mdłości zamiast o dreszczyk emocji, możemy zdecydować się na drogę morską do Sa Calobra. W sezonie nie powinniśmy mieć z tym żadnych problemów - codziennie kursuje kilka rejsów z Port de Soller. Dawniej była to jedyna możliwość na dostanie się do tej urokliwej zatoki.\nKiedy będziemy już na miejscu, Sa Calobra oczaruje nas swoim pięknem. Widok to połączenie białych klifów, skalistych gór oraz żwirowych plaż. Niezwykłą atrakcją jest ujście górskiego strumienia Torrent de Pareis. Właśnie w tym miejscu zatoka łączy się z morzem. Strumień mieści się w wąwozie, który ma ponad 8 kilometrów długości. Woda przepływa przez niego jedynie zimą, więc w sezonie turystycznym możemy bezpiecznie zagłębić się w te okolice i podziwiać otaczające nas strzeliste, pionowe skały.\nReklama Valdemmossa - miasteczko z historią Chopina w tle\nNa zachodniej stronie wyspy znajduje się niewielka miejscowość, która liczy zaledwie 2 tysiące mieszkańców. Pomimo swoich rozmiarów miasteczko jest znane i chętnie odwiedzane przez turystów. To właśnie Valdemmossa. Jednak do jego sławy nie przyczyniły się kamienne domy, tajemnicze, wąskie uliczki, restauracje i kawiarnie w hiszpańskim stylu, egzotyczna roślinność, wzgórza, górskie zbocza czy skalne klify. Miejsce jest znane przede wszystkim ze sławnych i niezwykłych gości, którzy kiedyś zatrzymali się w nim na dłużej.\nW 1838 roku do tego miasteczka na Majorce przybyli kompozytor Fryderyk Chopin oraz pisarka George Sand. Wybrali to miejsce na swoją pierwszą wspólną podróż. Artysta był w tym czasie chory i potrzebował spędzić trochę czasu w łagodnym, ciepłym klimacie, by podreperować swoje zdrowie. Majorka oczarowała Chopina. W swoich listach z wyspy pisał, że jest teraz w "najpiękniejszej pozycji na świecie: morze, góry, palmy, cmentarz, kościół krzyżacki, ruiny moskietów, stare drzewa tysiącletnie oliwne". Sama George Sand napisała i wydała również wspomnienia z tej wyprawy zatytułowane "Zima na Majorce".\nPodczas wycieczki do Valdemmossy odwiedźmy również klasztor Kartuzów pełniący teraz rolę muzeum Fryderyka Chopina. Znajdziemy w nim pomieszczenie, które kiedyś zamieszkiwał artysta, jego fortepian oraz inne pamiątki. Jeżeli jesteśmy wielbicielami kompozytora, zaplanujmy nasz urlop tak, by trafić na koncerty inspirowane jego twórczością. Co roku w miasteczku odbywają się występy poświęcone muzyce klasycznej stworzonej przez Chopina.\nWyświetleń: 904 komentarze: 3\nWiadro @ 13:51, 28.05.2019\nBywałem tam często polecam\nZenum @ 14:56, 28.05.2019\nMajorka jest piękna, długie plaże ale jest popularna i trochę zaśmiecona. Obok jest Minorka, mniejsza ale spokojna, przepiękna, rajska wyspa - tam bym się wybrał\nWspomnienia @ 09:40, 29.05.2019\nTam jest przepięknie Sa Calobra, Góry Sierra de Tramuntana, Port de Soller, Klasztor z figurką Czarnej Madonny i te kręte drogi, to trzeba zobaczyć, nie da się opisać słowami. Polecam.