Pojedynki: Pojedynek nr 11: Monivrian vs Zireael - Artefakty.pl - forum literackie\nArtefakty\tRywalizuj Konkursy, plebiscyty i pojedynki Pojedynki Pojedynek nr 11: Monivrian vs Zireael\nPojedynek nr 11: Monivrian vs Zireael\nCzas głosowania minął 14 paź 2015, o 21:17\nPost#1 » 3 sie 2015, o 16:39\nDługość: dolna granica 5 000 słów, górna pełna dowolność\nChcemy: postaci inspirowanej Darthem Vaderem, reszta jest dowolna. Może być fantasy lub cokolwiek innego, byleby temat został zachowany.\nSłowa-klucze: sztylet, łzy, świnka morska\nTermin: 3 września 2015 r.\nPost#2 » 6 wrz 2015, o 16:20\nPojedynek przełożony do 1 października.\nPost#3 » 30 wrz 2015, o 21:15\nOpowieści niczyjej winy\nEvander w zamyśleniu spoglądał na miasto spowite światłem i mgłą.\nKiedyś Ikennapolis było inne. Tętniło życiem, energią, radością. Dziś zamiast łagodnego, pomarańczowego blasku latarni w oczy kłuła trupia zieleń wojskowych lamp, ułatwiających patrolowanie wąskich uliczek. Wzrokiem obejmował cały areał i nigdzie nie wypatrzył cienia, gdzie mógłby schować się ktokolwiek.\nZnowu zbliżała się wojna.\nCofnął się kilka kroków, chociaż pochyłość dachu nie ułatwiała mu zadania. Wziął rozpęd, chwycił się barierki i skoczył w dół, w kierunku najbliższych schodów awaryjnych.\nKu swojemu niebotycznemu zdumieniu, wcale ich tam nie było.\n- Noż kurr... - zaklął, rozcierając obolałą kostkę.\n- Teheee, debil - rozległ się znajomy głos gdzieś zza jego pleców. - Jakbyś chodził na odprawy, to byś wiedział, że demontujemy to cholerstwo w pizdu. Za łatwo dało radę uciekać Niewiercom.\nEvander próbował wyprostować się dumnie, jednak zraniona noga nie ułatwiła mu zadania. Stanął koślawo, wykrzywiając usta w grymasie bólu. Oczyma wyobraźni widział siebie jako poturbowanego, bardzo nieszczęśliwego łosia. Wyszczerzone w uśmiechu kolega z oddziału tylko utwierdził go w tym przekonaniu.\n- Odwal się, Inc - syknął przez zaciśnięte zęby, starając się ustać na jednej nodze. - Za łatwo dało radę uciekać Niewiercom? Naucz się wreszcie języka... Zacisnę buty i idziemy w cholerę. Koniec zmiany.\nTo był kolejny problem agenta. Nigdy nie przestrzegał przepisów, jeśli chodzi o wyposażenie. Zamiast pistoletów wolał noże, zamiast kamizelki kuloodpornej - znoszoną, skórzaną "jupę". Twierdził, że dzięki niej jest bardziej zwrotny. Buty też nosił na stary, punkowy sposób, rozsznurowane i z wyłożonymi jęzorami. Z niechęcią przyznawał przed samym sobą, że gdyby ten jeden, jedyny raz założył je jak należy, prawdopodobnie obyłoby się bez kontuzji.\n- Uuu, ale spuchło. Chyba będziesz musiał pokazać Essi... - Inc znów uśmiechnął się głupkowato.\nEvander nie mógł już na niego patrzeć. Rzeczywiście, but ledwo zawiązał, ale ucisk na kostce przyniósł ogromną ulgę.\n- Pójdę z tą nogą szybciej, niż ty pobiegniesz.\nStarał się nie myśleć o Essi. Nie dzisiaj, nie teraz. Nie tak.\n- Agencie Evander - pułkownik Gorad skinął mu głową. - Pański raport został dokładnie przeanalizowany. Zgromadzenie jednak chce, żeby wyjaśnił pan kilka kwestii... jak już się ogarnie - dowódca spojrzał krytycznie na spuchniętą do horrendalnych rozmiarów nogę.\n- Natychmiast, panie pułkowniku - zapewnił mężczyzna.\nZnów starał się odkuśtykać w możliwie najbardziej godny i nonszalancki sposób, na jaki mógł się zdobyć. Po uniesionych brwiach dowódcy domyślił się, że jednak powinien przestać próbować.\nNie uchronił się od lawiny myśli. Kilka kwestii? Raport napisał w sposób tak nudnie rzetelny, że Gorad ryknął śmiechem, gdy zobaczył go po raz pierwszy. Wszystko zgodnie z podręcznikiem. Same fakty, żadnych przypuszczeń. Czyste obserwacje podparte dowodami. Co to jeszcze wyjaśniać?\nPrawdą było, że jedynym powodem, dlaczego tak przyłożył się do raportu był fakt, że szczerze i z całego serca nienawidził spotkań ze Zgromadzeniem. Dla niego nie byli nikim innym niż zgrają ślepych starców, którzy powinni ustąpić tym, którzy na co dzień borykają się z rzeczywistością Ikennapolis. Młodszym, bystrym, zdolnym.\nTakim jak ja, dodał w myśli i zaraz zganił się za butność.\nNo i sam pułkownik... Fakt, ich relacje zmieniły się od czasu rozstania z Essi, ale jako bezpośredni przełożony zawsze dawał mu dowody całkowitego zaufania. Dziś był tak bardzo oficjalny, że aż niepodobny do siebie...\nPrzemierzał betonowe korytarze bazy niespiesznie, obserwując uważnie każdego mijanego człowieka. Coś było nie tak, czuł to wyraźnie. Nie wiedział jeszcze, co.\nDoszedł do kwatery sanitariuszek i położył rękę na klamce. Wahał się. Wiedział, że powinien wcześniej spotkać się z Essi i wyjaśnić to, co zaszło, ale nie zrobił tego. A teraz przykuśtykał, zdany na łaskę i niełaskę byłej kochanki, niezdolny przewidzieć, jak zareaguje.\nBądź co bądź, jej niewzruszony spokój był jednym z powodów rozstania. Jej dziwna przyjaźń z głupkowatym Inc'em - drugim. Wiecznie niezadowolona, piszcząca z głodu i obijająca się o ściany klatki Pusiulka, jej ukochana świnka morska, to trzeci z wystarczająco irytujących powodów, by nie inwestować w związek ani minuty dużej z cennego, agentowego czasu.\nAle kochał ją bardzo.\nOpadł ciężko na najbliższe krzesło w pustej poczekalni, modląc się o szybką i samoistną regenerację.\n- Idiotyzm - sarknął sam do siebie, podnosząc się ciężko. - Przeżyłem dwie wojny, a nie chcę...\nDrzwi kwatery rozwarły się nagle, uderzając go w twarz. Zatoczył się w bok, zranioną nogę obijając o krzesło.\n- Evander, na miłość boską! - Wzburzony głos dziewczyny wypełnił maleńkie pomieszczenie poczekalni. - Mogłam cię zabić!\n- Chciałabyś - syknął mężczyzna, ponownie zasiadając na zdradliwym meblu. - Potrzeba więcej, żeby mnie zabić.\nBrwi dziewczyny powędrowały w górę, gdy obdarzała go nieprzychylnym spojrzeniem. Krytycznie popatrzyła na kostkę.\n- Ura-bura, a z dachu skoczyć nie umiesz - mruknęła, klękając przy kontuzjowanej nodze. - Chodź, zobaczymy, czy da się poskładać.\nNaburmuszony Evander wstał bez słowa, podpierając się na jej wyciągniętym ramieniu. Wolał nie mówić za dużo, jednak ironiczne słowa same cisnęły się na usta.\n- Tak, wiem, że gdybyś nie musiał, to byś nie przyszedł - wyręczyła go Essi, odgadując myśli. - I ani słowa o Incu. Kiksaj, sarenko, do środka. Wszyscy wykonujemy swoją pracę.\nMężczyzna skrzywił się nieznacznie, jednak pozwolił sobie pomóc. Nie po raz pierwszy, miał jednak nadzieję, że ostatni. Niechętnie przyznawał się przed samym sobą, że tęsknił za jej miękką skórą, łagodnym, ale zdecydowanym dotykiem, zapachem...\n- Evander... Evander!!!\nPowoli otwierał oczy, jednak ostre światło jarzeniówek nie ułatwiało zadania. Widział rozmyty zarys trzech pochylonych nad nim głów.\nMiękki głos byłej dziewczyny przywołał go do rzeczywistości. Próbował rozchylić usta, wydobyć z siebie głos, powiedzieć coś, jednak nie mógł. Dziwna niemoc opanowała całe jego ciało.\nDłoń Essi spoczęła na jego czole.\n- Nic nie mów - szepnęła, głaszcząc jego włosy. - Nie wiemy, co się stało. Badamy cię. Zemdlałeś i... spałeś.\nJedyne na co mógł się zdobyć, to chaotyczne spojrzenia rzucane w każdym dostępnym kierunku. Kostka już nie bolała, bo nie czuł całego ciała. Zatroskana twarz Essi wciąż była nieostra.\n- Podejrzewamy jakąś toksynę... Właściwie wiemy, że to jest toksyna, tylko nie potrafimy jej zidentyfikować. Ani określić, którędy ją złapałeś. Na wszelki wypadek twoi ludzie przeszukują teren, w którym miewałeś ostatnio patrole.\nToksyna?... W głowie Evandera krążyło jedno wspomnienie - zbyt mgliste, by je przywołać. Ta jedyna rzecz, która nie pasowała do idealnego obrazka monotonnego życia przeciętnego agenta.\nO ile życie agenta mogło być przeciętne, pomyślał z goryczą.\n- Wprowadzimy cię teraz w stan śpiączki farmakologicznej. Nie bój się, jesteś w dobrych rękach - zapewniła dziewczyna, lecz Evander zauważył, że wcale na niego nie patrzy.\nEssi unikała kontaktu wzrokowego tylko w momentach, w których kłamała. Nie potrafiła kłamać. Między innymi za szczerość niegdyś tak bardzo ją kochał.\nPoczuł delikatne ukłucie w okolicach szyi. Ostatnim drgnieniem świadomości uchwycił uciekającą myśl. Już wiedział, dlaczego tak się reaguje.\nPierwszą wojnę z Niewiercami przeżył jako mały chłopiec. Niewiele pamiętał z tamtych czasów - ogień, huk dział, przeszywający dźwięk serii karabinów maszynowych i ucieczkę, wielką ucieczkę, nieustanny bieg w poszukiwaniu schronienia, spokoju, miejsca, gdzie mógłby przetrwać... Martwą twarz matki, którą znalazł w schronie i zaciśnięte w chłodnej determinacji usta ojca, którego wtedy widział po raz ostatni. Gdy podrósł, powiedziano mu, że przystąpił do Niewierców. Nigdy w to nie uwierzył.\nNie pamiętał również, jak właściwie zakończyła się wojna. Dziś nie był pewien, czy w ogóle się zakończyła. Przystąpił do Wydziału Obrony jako piętnastolatek i awansował dosyć szybko, co właściwie nie było niczym szczególnym w tamtym okresie. Z dnia na dzień miasto uspokajało się, ataki ucichły, a na ulice Ikennapolis powracało życie. Pamiętał, pewnego dnia zdziwił się niepomiernie, widząc radosne matki pchające wózek i ojców budujących pierwsze place zabaw. Niemal uwierzył, że mają szansę na normalność przez kilka najbliższych lat.\nNiestety, jako agent Wydziału był świadom, że ten spokój może być co najwyżej kolosem na glinianych nogach i im ciszej - tym gorzej. Najciszej jest zawsze przed kolejnym atakiem - wrogowie wiedzą, że najłatwiej uderzyć, kiedy nikt się tego nie spodziewa, gdy ludzie pochłonięci si nic nie znaczącymi, codziennymi problemami. I tak właśnie się stało - pierwszy wybuch pojawił się rok temu, po piętnastu latach względnego spokoju. Myśleli, że nikt nie będzie przygotowany - mylili się. Wydział był, jak zawsze.\nNatychmiast wznowiono godzinę policyjną, telefony mieszkańców aż piszczały od podsłuchów. Zreorganizowano miasto, zamknięto wyjazdy, wprowadzono kartę obywatela, którą można było zdobyć jedynie po wykazaniu zamieszkiwania Ikennapolis od dwóch pokoleń. Mieszkańcy chcieli się podnieść i twierdzili, że jednorazowy wybuch mógł być przypadkowy - ot, jeden z drugim durnym dzieciakiem bawili się domową chemią. Wydział wyłapał co głośniejszych krytyków i składał im propozycję nie do odrzucenia. Po tym już nikt nie odważył się sprzeciwiać wyrokom Zgromadzenia i zwracać na siebie uwagę ich zbrojnego ramienia - Wydziału Obrony.\nTeraz znów był spokój. Okupiony godziną policyjną, walką z nocnym niebem przy pomocy sztucznego oświetlenia i likwidowania schodów przeciwpożarowych. Cichy, pełen niepokoju i gotującego się przerażenia. Ale był.\nMieszkańcy Ikennapolis nie mieli wyboru - poza murami miasta rozpościerała się pustynia tak szeroka, że nikt nie wyobrażał sobie, jak koczujące plemienia Niewierców mogły tam przebywać. Może dlatego uśpiła się czujność, a pamięć dawnej wojny przykryto wydumanymi teoriami, że jednak Niewierców nigdy nie było, a rozlew krwi spowodowała walka o władzę... Przecież to właśnie po wojnie zdecydowano zrezygnować z demokratycznych wyborów i oddać miasto pod zarząd Zgromadzenia. Tak spory zamach na prawa mieszkańców wielomilionowego miasta i zarazem ostatniego bastionu ludzi nie mógł przejść niezauważony. Nawet jego dowódca, pułkownik Gorad przyznawał, że tak wielka ilość władzy w rękach zaledwie garstki ludzi musi rodzić pewne wynaturzenia.\nEvander pamiętał ich ostatnią rozmowę.\n- Musisz wiedzieć, chłopcze, że nie zawsze wszystko jest takie, na jakie wygląda - mówił starszy mężczyzna, bawiąc się kostkami lodu wirującymi w szklance whiskey. - Może to ogólne stwierdzenie, jednak tylko tyle mi wolno. Jesteś inteligentny, Evanderze. Przypuszczam, że wiesz, o czym mówię.\nAgent skinął głową i popatrzył w zamyśleniu na wiszący na ścianie proporzec z herbem Zgromadzenia - sztylet wbity w różę wiatrów, okolony kropelkami krwi. Symbol Ikennapolis jako centrum znanego im świata i zagrożenie czyhające za murami miasta.\n- Ryba psuje się od głowy - mruknął jakby do siebie i upił łyk trunku.\nPułkownik przytaknął niechętnie.\n- Mówię ci to, ponieważ ci ufam. Moja córka nie mogła się mylić.\nEvander uśmiechnął się lekko i skinął głową, unosząc szklankę. Gdyby rozmawiał z Goradem jako tylko przełożonym, pewnie nie zdobyłby się na tak zuchwały gest.\n- Nic mi pan nie powiedział.\nPułkownik zaśmiał się rubasznie.\n- Essi wdała się w matkę, może dlatego dokonuje dobrych wyborów - mężczyzna mrugnął przyjaźnie. - Gdyby nie napięta sytuacja, może mielibyście czas pomyśleć o...\nEvander bał się tej rozmowy, jednak był na nią przygotowany. Gorad wyczuł jego spięcie.\n- Och tam, zapomnij. Jak się ogarniecie, to przyjdźcie. Powiedz mi, wierzysz w to, że kiedyś będzie spokój?\nAgent wypuścił powoli powietrze i zastanowił się chwilę.\n- Wierzę... - zaczął, lecz zaraz dodał zdecydowanym tonem. - Wierzę.\n- Powiedz to jeszcze raz - szepnął dowódca, a jego oczy szkliły się dziwnie.\n- Wierzę, wierzę, wierzę... - mamrotał Evander, wciąż nie mogąc otworzyć oczu.\n- Coś ty powiedział? - syknęła Essi, łapiąc go gwałtownie za twarz.\n- Essi, odsuń się - czyiś władczy głos przedarł się przez mrok, który chłonął agenta.\nNo tak, Inc.\nPoczuł, jak ktoś chwyta jego ręce i nogi i dociska do łóżka. Szarpnął ciałem, próbując wyzwolić - żelazny uścisk kilku innych agentów nie zelżał. Chłód kajdanek objął jego dłonie, nogi unieruchomiono skórzanymi pasami.\n- Evan... - głos dziewczyny łamał się, gdy głaskała go po włosach. Poczuł kroplę łzy na swoim policzku. - To niemożliwe...\n- Odsuń się, powiedziałem! - ryknął Inc i brutalnie odsunął dziewczynę.\nEvander przestał się miotać, gdy zdał sobie sprawę z własnego położenia. Poza tym czuł, że odzyskuje pełnię sił. Zamrugał kilka razy - wzrok również powracał.\nNagle wszystkie fakty ułożyły się w całość. Zaśmiał się głośno i jednym, solidnym szarpnięciem wyrwał kajdanki razem z ramą szpitalnego łóżka.\nTo było takie proste! Pułkownik Gorad nie bez przyczyny mu zaufał. Bezpośrednio pod jego komendą znajdował się Wydział Biochemiczny - z półsłówek, którymi go raczył agent wywnioskował, że szukają chętnego do przetestowania nowego serum. Specyfik miał gwarantować zwiększoną siłę i wyostrzone zmysły, żeby agenci mogli sprawdzać się jeszcze lepiej... Biorąc pod uwagę fakt, jak dalece sięgała korupcja Zgromadzenia, testujący nie mógł być związany z nimi w jakikolwiek znaczący sposób. Żaden agent nie powinien być upolityczniony, a nienawiść Evandera do instytucji Zgromadzenia była wręcz legendarna. Dlatego padło na niego, dlatego regularnie popijał w gabinecie dowódcy...\nGorad nigdy nie mówił wprost - ściany w Ikennapolis od zawsze miały uszy. Ale wiedział, co ma robić, może niewprost, ale dostał rozkaz. Czas przywrócić miasto ludziom, ulicom spokój, dzieciakom przyszłość. Dosyć życia w strachu i sztucznie podtrzymywanym przez rząd przerażeniu.\nOtworzył gwałtownie oczy, chłonąc cudowność polepszonego widzenia. Wszystko nabrało niespotykanych barw, a ruchy jego wrogów wydawały się jakby spowolnione. Jednym celnym ciosem zmiażdżył nos nachylającego się nad nim agenta, łokciem uderzył drugiego, celny kopniak posłał Inca na przeciwległą ścianę pokoju. Czwartemu włożył kciuki w oczy. Gałki pękły z obrzydliwym mlaśnięciem.\n- Evander!!! - wrzasnęła Essi, biegnąc w jego kierunku.\nChwycił mocno jej krtań.\n- Skoro chciałaś mnie odtruć, to na pewno wiesz, co to jest - syczał jej do ucha, ignorując błagalne jęki. - Twój własny ojciec ci nie zaufał, więc jesteś jedną z nich. Ale już nie będziesz.\nZ całej siły cisnął na wpół omdlałą dziewczynę na najbliższy stolik z instrumentami zabiegowymi. Słyszał, że krzyki rannych przywołały strażników, zabarykadował więc pokój łóżkiem i odszukał swoją broń. Pozbierał pistolety z ciał nieprzytomnych agentów, wziął kominiarkę i kurtkę jednego z nich, po czym spokojnie skierował się do sekretnego wyjścia, którego kiedyś używali wraz z Essi.\nEssi... Ostatnie spojrzenie skierował na nią. Leżała bezwładnie w kałuży krwi. Nie tak dawno wygasłe uczucie wróciło do niego ze zdwojoną mocą i zatrzymał się na chwilę rozważając, czy nie zabrać jej ze sobą.\nAle jeśli jej własny ojciec uznał ją za niegodną zaufania, dlaczego miałby jej pomagać? Nie wiadomo, jak głęboko siedzi w strukturze zdrajców. Dla mężczyzny liczyło się tylko to, że chciała go odtruć. Jego, najlepszego człowieka, o najlepszych zdolnościach i zmysłach do wyostrzania, jedynego agenta, którego warto było polepszyć.\nDoszedł do następnego pokoju i odszukał szyb kanalizacyjny. Tym razem pozapinał strój regulaminowo, by móc zniknąć w tłumie biegających agentów - odsunął kratę i skoczył w mrok.\nPrzemieszczał się wąskimi kanałami sprawnie, znał każdą odnogę. Bez trudu odnalazł korytarz prowadzący do pomieszczeń Zgromadzenia, jednak najpierw musiał znaleźć magazyn z ładunkami wybuchowymi. Wiedział, że atak frontalny mógłby być misją samobójczą - nie dlatego myślał o sobie jako o najlepszym agencie, że umiał sprawnie zabijać. Uważał, że jest najlepszy, bo przeżył. W dodatku był najstarszym wśród wszystkich agentów, znał wiele ukrytych siedzib i brudnych tajemnic dowództwa.\nPoszukiwanie magazynu zajęło mu jednak więcej czasu, niż przypuszczał. Obawiał się, że nieprzytomni agenci odzyskali już przytomność i doniosą o jego rzekomej zdradzie.\nIdioci - pomyślał, zmieniając kierunek i biegnąc do najbliższego wyjścia spod budynku. - Przecież mogłem ich zabić, a już wkrótce i tak się przekonają, kto ma rację.\nOdnalazł najkrótszą drogę do kanałów podmiejskich, jednak prowadziła przez korytarz o suficie z kratki chodnikowej. Przezornie dopadł ściany i trwał tak, dopóki nie przebiegnie zmobilizowany oddział prewencyjny.\n- Znaleźć gnoja, ale już!!! - Słyszał, jak wydziera się znienawidzony przez niego Inc. - Jest Niewiercą! Łapać kreta!!!\nEvander w ostatniej chwili powstrzymał wybuch gromkiego śmiechu. On, Niewiercą? Zresztą, kto to w ogóle byli Niewiercy?! Bandą dzieciaków w chustach na twarzach, zaskakująco dobrze wyposażonych. Niewiercy byli bojówkami Zgromadzenia, teraz widział to wyraźnie! Zgromadzenie wymyśliło i wynajęło Niewierców, żeby wybili ich własny naród, a oni mogli przejąć władzę!\nWidział to tak wyraźnie, jak nigdy dotąd. Cudowne uczucie, jakie gwarantowało serum, zmieniło odcień na niezachwianą pewność swoich racji, tak czyste, niezmącone myślenie...\nDopasował tempo kroków do ostatnich żołnierzy oddziału i krył się w ich cieniu, wyprowadzając się bezpiecznie na drugą część korytarza. Ciesząc się z własnej przebiegłości, pędził do najbliższego włazu kanalizacyjnego.\nSkoro nie może ich wysadzić wszystkich razem, to powybija jak bezpańskie psy. Jednego po drugim.\nHistorycy do dziś nie są zgodni, co właściwie wydarzyło się tamtej nocy. Niektórzy twierdzą, że bojówki Niewierców znienacka wynurzyły się spod ziemi, zostawiając za sobą krew i ogień. Inni zaś mówią, że odbył się pojedynek pomiędzy dwoma przedstawicielami tego samego oddziału, a jednym z nich miał być sam Evander Miłosierny, patron Neoikenny. Teraz, gdy każdy nośnik danych sprzężony był z siecią dowództwa centralnego Partii Prawdy, słowo pisane zniknęło niemal całkowicie, zastąpione wyjcami spod znaku Neowiary. Historia była nauką zakazaną w stopniu, jakim cieszyły się jedynie podania o legendarnym Zgromadzeniu - ostatniej jednostce władającej miastem, na których zgliszczach wyrosła Neoikenna. Naukowcy nie wiedzieli, która z opowieści o starym dowództwie była prawdziwa, a nie mogli tego sprawdzić. Wiedzieli tylko, że założyciel ich miasta, podsłuchiwanego, ciemiężonego, zrezygnowanego i przerażonego miasta nie mógł być tak szlachetnym człowiekiem, za jakiego go uważali.\nI na pewno nie był miłosierny.\nPost#4 » 30 wrz 2015, o 21:15\n[center]Nie każda zdrada jest opłacalna[/center]\nNad skałami krążyły wrony. Ich głośne, ponure krakanie drażniło Erintar. Miała wrażenie, że ten nieprzyjemny ochrypły dźwięk był zapowiedzią czegoś okropnego i przerażającego.\nStanęła przed wąskim wejściem do jaskini, trzymając dłoń na rękojeści miecza i próbując dodać sobie w ten sposób otuchy. Zawsze lepiej się czuła, gdy broń była blisko niej; wtedy była pewna, że nie jest bezbronna i poradzi sobie z każdym wyzwaniem. Nawet z tym z tym, co ją czekało wewnątrz tej jaskini.\nUśmiechnęła się pod nosem, odwracając głowę w stronę stojących za nią towarzyszy. Elfi mag, bojowa świnka morska i morvalat czekali w całkowitym milczeniu, na to, co miała im powiedzieć dowódczyni. Stojący z tyłu, skuty mocnymi kajdanami, drow mierzył Erintar gniewnym, pełnym nienawiści wzrokiem. Jego ciemną cerę znaczyły ślady błota i zaschniętej krwi. Skołtunione, pozlepiane potem i posoką, krótkie włosy utraciły swój dawny, śnieżnobiały kolor. Podarte w różnych miejscach ubranie ledwie zasłaniało poranione ciało mrocznego elfa.\nErintar, czując na sobie spojrzenie jeńca, uśmiechnęła się złowrogo. Postawiła krok w stronę muskularnego morvalata średniego wzrostu, który wraz z innymi czekał na jej ruch. I doczekał się go.\n– Dergardzie, przyprowadź do mnie więźnia. – Głos Erintar pobrzmiewał stalą. – Mam do niego niecierpiące zwłoki pytanie.\nMorvalat skinął głową i mocno pociągnął gruby łańcuch, którego koniec był przypięty do kajdan jeńca, zaś drugi – niknął w mocno zaciśniętej ręce Dergarda. Mroczny elf zachwiał się pod wpływem mocnego szarpnięcia, lecz pokornie zrobił kilka kroków w stronę morvalata i kobiety – półdrowa, półmorvalata. Popatrzył przeszywająco prosto w oczy dziewczyny, po czym, bez żadnego ostrzeżenie, splunął jej prosto w twarz.\n– Nie mam ci nic do powiedzenia, przeklęta! – oświadczył lodowato. – Nie zdradzę ci planów mojego władcy.\nErintar wykrzywiła wargi w gniewnym grymasie, ocierając ślinę wierzchem dłoni. Westchnęła ciężko, nie odrywając wzroku z twarzy więźnia.\n– Może trochę grzeczniej, Morzafeinie? – zapytała zimno, a Dergard z całej siły rąbnął mrocznego elfa pięścią w twarz, powalając go w ten sposób na kolana u jej stóp. – Chcę, żebyś mi odpowiedział tylko na jedno pytanie, a to nie jest wyzwanie ponad twoje siły. Nie chcę, żebyś zdradzał mi wszystkie sekrety twojego pana, bo ich nie potrzebuję…\n– Więc, czego ode mnie chcesz, Erintar? – przerwał jej ostro mroczny elf.\nDziewczyna uśmiechnęła się nieznaczenie, nachylając się nad Morzafeinem i patrząc intensywnie w jego czerwone oczy.\n– Chcę wiedzieć, czy to właśnie w tej jaskini spoczywa artefakt, którego szuka Riavald? Nie oszukasz mnie, wiem, że zmierzałeś tu, zanim ja i moi towarzysze dopadliśmy cię.\nDrow z ciężkim westchnieniem przytaknął ruchem głowy.\n– Tak, Erintar, tutaj jest schowana rzecz, którą pragnie mój pan. A teraz mnie zabij, bo jeśli norliendmor się dowie, że go zdradziłem, uczyni z mojego życia piekło.\n– Wątpię, czy zabicie tego drowa będzie trafionym pomysłem, moja droga – wtrącił się dotąd milczący miedzianowłosy elf w stroju maga. Jego prawy policzek przecinała szpetna, brunatna blizna sięgająca aż do kącika ust. – Będzie lepiej, jeśli zatrzymamy go przy sobie, dopóki nie dojdziemy do artefaktu.\nErintar rzuciła elfowi przelotne spojrzenie, zmarszczyła brwi w głębokim zastanowieniu.\n– Myślę, że to będzie najlepsze wyjście, Galionie. Jeśli nawet nasz drogi Morzafein zechce spróbować jakieś sztuczki, to zawsze zdążymy go zabić.\nPo tych słowach ponownie zwróciła się do, pilnującego więźnia, Dergarda, gotowego wypełnić jej każdą prośbę z ogromną przyjemnością.\n– Podnieś go, Dergardzie i każ mu wejść do groty. My podążymy tuż za wami. Zanim jednak wyruszymy, wypadałoby najpierw wysłać jakiegoś zwiadowcę.\nTo mówiąc, Erintar zwróciła się w stronę świnki morskiej, będącej niemal tak wielka jak ogar, która ze znudzenia zdążyła się wygodnie ułożyć na skałach, przymykając słodko czarne oczka i wyciągając tylne łapy na całą długość. Wyglądała tak słodko i niewinnie, gdy tak spała, aż Erintar poczuła do siebie gniew, że musiała obudzić gryzonia z drzemki. Z ciężkim westchnieniem, zbliżyła się do świnki morskiej, delikatnie położyła jej rękę na miękkiej, brązowej sierści na głowie i zaczęła ją delikatnie gładzić. Zwierzę poruszyło się lekko, gruchając przy tym radośnie niczym zadowolony kot.\n– Zbudź się, Arvendiro, mam dla ciebie ważne zadanie – powiedziała cichym, łagodnym głosem.\nŚwinka morska posłusznie otworzyła oczka, unosząc lekko głowę. Jej nozdrza zadrgały lekko, chłonąc powietrze oraz zapach Erintar. Po chwili ogromny gryzoń stanął na równych łapkach.\n– Co mogę dla ciebie zrobić, pani? – zapytała Arvendira piskliwym głosem.\n– Wejdziesz pierwsza do tej groty i będziesz nas ostrzegała o każdym możliwym zagrożeniu – poinformowała ją Erintar łagodnym głosem. – Bądź ostrożna, bo niewiadomo, co tam może się kryć.\nArvendira kiwnęła głową, po czym posłusznie poczłapała do niewielkiej szczeliny w skalę, by po chwili zniknąć w całkowitej ciemności. Dergard powoli ruszył śladem wielkiej świnki morskiej, brutalnie popychając przed sobą więźnia. Na końcu do groty weszła Erintar i Galion, który trzymał się bardzo blisko niej. Półmorvalatka zapaliła pochodnie cichym prostym zaklęciem i ruszyła przed siebie, nie odzywając się więcej do towarzyszącego jej elfa. Szła śladem Arvendiry.\nWąski korytarz bez większych trudności zaprowadził ich do rozległej, wilgotnej komnaty, wykutej w litej skale. Liczne stalagmity wyrastały ze sklepienia komory niczym groźne ostrza, były niemal w każdy miejscu i kapała z nich woda.\nPośrodku pomieszczenia ustawiono niewielki kamienny ołtarz, na którym leżał miecz, pozbawionych jakikolwiek ozdób i inskrypcji. Klinga była czarna niczym najczarniejsza noc; płonęła jakąś dziwną, mroczną aurą. Arvendira siedziała kilka kroków przed ołtarzem i cierpliwie czekała, aż Erintar oraz pozostali do niej podejdą. Świnka morska była niespokojna; cały czas gruchała i prychała na miecz, jakby owy przedmiot był jej śmiertelnym rywalem.\nGalion z niesmakiem zmarszczył nos, jakby wyczuł jakiś wyjątkowo obrzydliwy zapach. Postawił krok w stronę miecza.\n– To ostrze zionie czarną magią – stwierdził dziwnie spokojnym głosem, a na jego twarzy pojawił się lekki, zadowolony uśmiech. – Chyba znaleźliśmy to, czego od wielu dni szukaliśmy.\n– Poszło łatwiej niż myślałam – rzekła Erintar z zadowolonym uśmiechem, podchodząc do ołtarza. – Teraz pozostało już tylko zabrać miecz i stąd odejść.\n– Nie sądzisz, że poszło nam zbyt łatwo? – Dergard podejrzliwie zmarszczył brwi. – A jeśli to pułapka?\nDziewczyna zatrzymała się, mrużąc groźnie oczy.\n– Galionie, widzisz może jakąś magię wokół tego ostrza?\nMag pokręcił przecząco głową, przyglądając się jednocześnie bardzo uważnie ołtarzowi. Wyglądało na to, że nic i nikt nie chronił ostrza przed wyniesieniem z jaskini, jednak słowa morvalata zaniepokoiły zarówno elfa, jak i Erintar, która zaczęła się wahać przed dotknięciem miecza. Bała się, że stanie się coś strasznego, jeśli tylko dotknie oręża, choćby małym palcem. Z ciężkim westchnieniem ruszyła w stronę podwyższenia. Zdecydowała się zaryzykować i zabrać miecz z podestu. Z każdym krokiem w stronę kamiennego stołu, w sercu Erintar wzrastał strach i niepewność. Po chwili wyciągnęła rękę i dotknęła niepewnie rękojeści miecza. Nic się nie stało. Żadna magiczna pułapka nie została uruchomiona ani nic nie przebiło dziewczyny na wylot. Erintar odetchnęła z ogromną ulgą i szybkim krokiem wróciła do czekających na nią Dergarda, Galiona i Arvendiry. Morzafein stał obok morvalata ze spuszczoną głową, zaciskając wargi niemal do krwi w tłumionej wściekłości.\nNiespodziewanie gniewny grymas na twarzy drowa zastąpił zimnym, pełen ogromnego zadowolenia uśmiech.\n– Nie uciekniecie stąd z mieczem – oznajmił z satysfakcją. – Już wkrótce zginiecie powolną i żałosną śmiercią!\n– Stul pysk, drowie! Nie przypominam sobie, żebym pozwolił ci się odezwać! – Dergard rąbnął go w twarz pięścią z całej siły.\nErintar zauważyła zdenerwowanie malujące się na twarzy morvalata, jakby właśnie zauważył straszliwą prawdę, odbijającą się w słowach Morzafeina. Niestety, nie tylko Dergard wyczuł grożące im niebezpieczeństwo. Świnka morska zjeżyła groźnie futerko i lękliwie zmrużyła oczka. Z jej gardła dobyło się długie, przeciągłe gruchanie, które znaczyło, że ogromny gryzoń się czegoś obawiał. To jeszcze bardziej zaniepokoiło Erintar, która wiedziała doskonale, że Arvendira nigdy się nie myliła w swoich złych przeczucia.\n– Norliendmorzy… – wyszeptała piskliwie. – Oni tu są! Jestem tego pewna!\nMiała rację. Tak jak zwykle to bywało.\nNiespodziewanie Erintar i jej towarzysze poczuli na sobie sobie czyjś zimny wzrok; kiedy się odwrócili, ujrzeli przed sobą trzech, spoglądających na nich wrogo, norliendmorów.\nDergard od razu sięgnął po miecz, gotowy stanąć do walki z wrogiem. Galion w myślach szykował jedno ze swoich zaklęć obronnych, choć wiedział doskonale, że każde zaklęcie rzucone w norliendmorów okaże się fiaskiem. Arvendira zaczęła wydawać z siebie ostrzegawczy dźwięk przypominający szczękanie zęba o ząb, lecz nie poruszyła się ani o krok. Jej uszka uniosły się lekko do góry w wyrazie panicznego przerażenia. Tylko Erintar stała spokojnie, jakby strach i poczucie dojmującej bezsilności nie miały nad nią żadnej władzy. Dziewczyna zmrużyła oczy, przyglądając się uważniej trójce przybyłych norliendmorów, których postacie otaczała atramentowo-czarna poświata. Trzej najlepszych wojowników Władcy Ciemności, bez których nigdy nie opuszcza swojej twierdzy, stwierdziła w myślach, uśmiechając się nieznacznie. Zatem on też tu wkrótce przybędzie.\nPodejrzenia Erintar niemal natychmiast znalazło potwierdzenie. Dziewczyna dostrzegła w mroku niewyraźny zarys barczystej sylwetki kilka kroków za plecami trójki wojowników Władcy Ciemności. Jej spojrzenie Erintar przykuł blask zimnych niczym sopel lodu bladoniebieskich oczu. Od razu się domyśliła, że to kolejny norliendmor, znacznie potężniejszy niż pozostała trójka. Nieznajomy od razu dostrzegł jej wzrok. Wydawało się, że się uśmiecha, a z jego niewidocznych warg dobył się cichy, zadowolony śmiech.\n– Dziękuję wam, że znaleźliście dla nas ten miecz – odezwał się tajemniczy nieznajomy, któremu norliendmorzy momentalnie zrobili miejsce, żeby mógł przejść.\nWysoki barczysty mężczyzna, którego ciało okrywała pełna zbroja płytowa, a czoło okalał wąski diadem z białego złota. Krwawoczerwony rubin lśnił pośrodku tej wąskiej, delikatnej korony lśniącej delikatnie w burzy białych włosów norliendmora. Piękną, pociągłą twarz, bladą niczym śnieg, szpecił drwiący, pełen zadowolenia uśmiech. Erintar nie miała już żadnych wątpliwość, co do tożsamość przybyłego. Mieli przed sobą Władcę Ciemności, Riavalda we własnej osobie.\n– Wytropienie was było bardzo łatwe – rzekł Władca Ciemności, podchodząc niczym zwycięzca do Erintar i jej kompanów, cały czas uśmiechając się z złowrogą satysfakcją. – A teraz poddajcie się grzecznie i zwróćcie mi ostrze. Szybko! Nie będę czekać w nieskończoność!\n– Nigdy! – krzyknął Dergard, wypuszczając z ręki łańcuch, na którym trzymał Morzafeina. – Prędzej zginiemy niż ci cokolwiek oddamy.\nRiavald westchnął ciężko, kręcąc z niezadowoleniem głową. Postawił krok w stronę morvalata i jego kompanów, rozkładając ręce w zapraszającym geście.\n– A opierajcie się, ile wlezie! I tak w niczym wam to nie pomoże!\nDergard i Galion dobyli mieczy, zasłaniając Erintar i Arvendirę przed złowrogim spojrzeniem wroga. Dziewczyna, nadal ściskając w jednej ręce zdobyczny artefakt, powoli sięgnęła po sztylet, ukryty pod rękawem. Nadeszła pora, by wykonać to, co miało zostać zrobione. Tu i teraz, a ta świadomość ciążyła jej na sercu niczym ogromny, ciężki głaz. Świnka morska widząc jej spojrzenie, z cichym gruchaniem wycofała się pod ścianę, zamierając tam w całkowitym bezruchu, udając przerażenie. Bardzo dobrze, wszystko wedle planu, Dziewczyna uśmiechnęła się kącikami ust, obserwując reakcję Arvendiry. Po chwili spoważniała. Teraz musiała się skupić na tym, co musiała uczynić.\nBłyskawicznie znalazła się za plecami Galiona, wbijając mu sztylet w plecy. Z warg elfa dobył się pełen bólu krzyk; próbował się jeszcze odwrócić, lecz Erintar nie pozwoliła mu na to. Szybkim ruchem ręki wyrwała ostrze z ciała dawnego kompana i wbiła go w miejsce obok znowu. I znowu. Tak długo dopóki, mag osunął się bez życia w kałużę własnej krwi u jej stóp. Następnie popatrzyła zadziornie prosto w pełne niedowierzania i przerażenia szkarłatne oczy Dergarda.\n– Erintar, dlaczego? – zapytał łamiącym się głosem, a w jego oczach zalśniły pełne żalu łzy. – Zdradziłaś nas! Czyżbyś straciła nadzieję, mimo że artefakt spoczywa w twoich rękach?\nW odpowiedzi dziewczyna uśmiechnęła się dziwnie, smutno. Nie mówiąc ani słowa, zbliżyła się do morvalata. Wbiła mu sztylet w lewą pierś, nie odrywając spojrzenia z jego oczu.\n– Czynię tylko to, co musi zostać wykonane – powiedziała Erintar cichym, wyjałowionym z jakichkolwiek emocji, głosem. – Przykro mi, że to tak musiało się skończyć, Dergardzie, lecz innej drogi nie było.\nDergard nie wyrzekł już żadnego słowa. Oddychał z coraz większym trudem. Jego powieki zatrzepotały niczym konający ptak nim zamknęły się na zawsze. Erintar podtrzymała umierającego morvalata przed osunięciem się na ziemię. Powoli wyjęła nóż z serca Dergarda, po czym delikatnie złożyła jego bezwładne ciało na zimnej skalę groty. Wyczuła na sobie pełne zdumienia i wrogości spojrzenia wojowników Władcy Ciemności, lecz nawet się tym nie przejęła. Wyprostowała się. Zakrwawiony sztylet wysunął się z jej dłoni i upadł z brzękiem na ziemię.\n– Lordzie Riavaldzie… – Erintar zwróciła się do Władcy Ciemności. Zrobiła dwa kroki w stronę norliendmora, po czym osunęła się na jedno kolano, poddańczo spuszczając głowę, niemal dotykając podłoża czubkiem nosa. Wyciągnęła miecz skierowany rękojeścią w jego stronę. – Przyjmij mnie do swojej armii, a przyniosę ci zwycięstwo.\nNorliendmor zmarszczył brwi w głębokim zastanowieniu, mierząc dziewczynę uważnym, pełnym rezerwy spojrzeniem. Po chwili jego wargi rozciągnęły się w pełnym zadowolenia uśmiechu. Przyjął z rąk Erintar miecz, który tak ochoczo chciała mu wręczyć.\n– Niech tak będzie, moja droga – powiedział Władca Ciemności. – Od dziś będziesz wojowniczką na moich usługach. Spisuj się dobrze! Jeśli mnie zawiedziesz, pożałujesz, że się w ogóle urodziłaś.\n– Nie mam takiego zamiaru, mój panie. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby cię nie zawieść. Podobnie jak moja mała przyjaciółka, którą jako jedyną pozostawiłam przy życiu.\nErintar przerwała na chwilę; zwróciła się w stronę, nadal siedzącej przy ścianie, Arvendiry. Świnka morska posłusznie podreptała w stronę swojej pani, pozwoliła się pieszczotliwie pogładzić po miękkiej, delikatnej sierści. Zamruczała przeciągle.\n– Prawda, że nie zawiedziesz oczekiwań naszego nowego władcy, Arvendiro? – zapytała Erintar łagodnym głosem.\n– Tak, będę służyć, aż do śmierci – zakwiczała wielka, bojowa świnka morska.\nRiavald skinął głową z zadowoleniem.\n– To doskonale. Możesz powstać, dziewczyno.\nErintar powoli podniosła się z klęczek, powoli unosząc głowę. Ponownie złożyła Władcy Ciemności pokorny ukłon, niczym uosobienie niewinności. W kącikach ust Erintar zalśnił cień przebiegłego uśmiechu, który zauważyła tylko świnka morska.\n– Dlaczego musiałaś to zrobić, Erintar? – zapiszczała z wyrzutem Arvendira, gdy zostały same w komnacie, którą przydzielił im Władca Ciemności.\nDziewczyna westchnęła ciężko. Spodziewała się tego pytania, odkąd opuścili, wraz z czterema norliendmorami, nieprzyjazną jaskinię, w której zginęli Dergard i Galion. Podczas podróży do zamczyska Władcy Ciemności, świnka morska uparcie milczała, patrząc na dziewczynę z żalem i smutkiem. Dopiero teraz odważyła się odezwać, do Erintar. Gdy zostały same i mogły pomówić ze sobą w cztery oczy, bez żadnych światków. Jednak dziewczyna nie czuła się komfortowo, choć już dawno powinna się spodziewać podobnego pytania. Czuła nieprzyjemny ciężar w sercu, nie potrafiła dobrać odpowiednich słów, by wyjaśnić Arvendirze swoje postępowanie. Swoją zdradę, gdy skierowała sztylet przeciwko tym, którzy jej ufali bez zastrzeżeń.\nPowoli usiadła na ziemi, by jej twarz i pyszczek Arvendiry znajdowały się na tym samym poziomie. Dziewczyna uśmiechnęła się łagodnie, patrząc w wielkie niczym guziczki czarne oczka świnka morskiej. Pogładziła ją delikatnie po głowie.\n– To był jedyny sposób, żebyśmy przeżyły, Arvendiro – oznajmiła cichym, smutnym głosem. – Gdybym postąpiła inaczej, Riavald kazałby nas zabić, a ja nie chciałam patrzeć na twoją śmierć.\n– Ale dlaczego Galion i Dergard musieli zginąć?! – zapiszczała ponownie ze smutkiem świnka morska.\nErintar zmrużyła oczy.\n– Bo nie miałam innego wyjścia. To był jedyny sposób, żeby oszczędzić im cierpienia, które czekałoby ich z rąk norliendmorów. A teraz bądź cicho i przestań zadawać głupie pytania. Skup się lepiej na tym, co przyniesie przyszłość.\nŚwinka morska posłusznie zamilkła, lecz nie przestała patrzeć na Erintar z wyrzutem tymi wielkimi, okrągłymi oczkami. Dziewczyna odwróciła wzrok, bojąc się, że Arvedira wyczyta w jej spojrzeniu fałsz i poczucie winy. Nie powiedziała jej całej prawdy, bo bała się, że to silne duchem, lecz kruche ciałem, stworzenie nie będzie w stanie dotrzymać tajemnicy. Erintar wiedziała doskonale, że dobrze czyni, nie obarczając swojej włochatej przyjaciółki brzemieniem sekretów, które nie mogły się nigdy dostać w czyjekolwiek ręce.\n– Lord Riavald chce cię natychmiast widzieć. – Cichy, nieprzyjemnie skrzypiący głos sługi wyrwał dziewczynę z zadumy.\nErintar obrzuciła niechętnym spojrzeniem stojącego w progu komnaty orka. Niski stwór o szarej skórze i mocnych, wygiętych w pałąk nogach nawet na nią nie spojrzał. Uciekał wzrokiem, udawała, że interesuje się jakimś banalnym wzorem na zimnej, kamiennej posadzce. Bał się – tego dziewczyna była całkowicie pewna. Westchnęła ciężko i pokręciła z niezadowoleniem głową.\n– Przekaż władcy, że już idę – oznajmiła sucho. – A teraz precz mi z oczu!\nOrk posłusznie odwrócił się na pięcie i niemalże wybiegł z jej komnaty, trzaskając drzwiami. Erintar i Arvendira ponownie zostały całkowicie same. Dziewczyna odwróciła się na chwilę ponownie w stronę świnki morskiej.\n– Muszę iść dowiedzieć się, czego nasz nowy władca oczekuje ode mnie, Arvendiro. Ty zostaniesz tutaj. Nigdzie się stąd nie ruszać i grzecznie zaczekasz na mój powrót.\n– Oczywiście, Erintar. Jesteśmy w obcym miejscu, którego zupełnie nie znam i tylko u twego boku czuję się bezpiecznie. Nie musisz się o mnie obawiać. Głupstw nie zamierzam czynić.\nErintar uśmiechnęła się z ulgą. Wyciągnęła ze skórzanego worka ogromną marchewkę z soczyście zieloną natką i podała ją Arvendirze. Świnka morska z radością chwyciła warzywo zębami, patrząc na dziewczynę z wdzięcznością.\n– Trzymam cię za słowo, moja droga.\nDziewczyna energicznie zastukała w ogromne wrota sali tronowej, po czym zrobiła krok do tyłu. Zamarła, w pełnym niepewności i napięcia oczekiwaniu na jakąkolwiek odpowiedź. Doczekała się szybciej niż sądziła.\n– Wejść! – Cichy, zimny głos Riavalda przyprawił ją o dreszcze.\nErintar powoli pchnęła ciężkie drzwi i powoli przestąpiła próg komnaty. Ogromna, przestrzenna sala była niemalże całkowicie pusta i cicha niczym grobowiec. Tron, na którym spoczywał Władca Ciemności ustawiono na wysokim podwyższeniu w centrum komnaty. Dziewczyna skierowała się w jego stronę, zatrzymała się przed pierwszym stopniem kamiennego podestu. Powoli opadła na jedno kolano, opuszczając nisko głowę w poddańczym ukłonie.\n– Wzywałeś mnie, panie – szepnęła niepewnym głosem. – Czy coś mogę dla ciebie uczynić?\n– Tak, Erintar – odpowiedział ze spokojem Riavald, rozsiadając się swobodnie na tronie i nalewając sobie wina do kielicha. – Mam dla ciebie i tego twojego gryzonia zadanie, dzięki któremu sprawdzę, ile tak naprawdę jesteście warci. Ile ścierpicie by zdobyć uznanie i szacunek w moich oczach.\nDziewczyna skinęła głową, nie wiedząc kompletnie, co powinna odpowiedzieć. Ogarnął ją paraliżujący strach, w gardle poczuła bolesny uścisk, jakby w środku znajdowała się wielka, żelazna kula, której nie w sposób było przełknąć. Z trudem ukryła targające nią emocje pod chłodną, obojętną miną.\n– Na czym polega to zadanie?\n– Zamierzam zaatakować Tieranmark, stolicę królestwa morvalatów – oznajmił Władca Ciemności z pewnym, na wpół kpiącym uśmieszkiem. – Ich władca, Morvedan poczyna sobie coraz śmielej. Nie respektuje mojej władzy nad kontynentem, ani nie płaci należnych mi podatków i danin. Teraz pożałuje tego, a ty poprowadzisz część mojej armii do bitwy.\n– Uczynię to z ogromną przyjemnością – odpowiedziała Erintar. – Nie musisz się obawiać, panie, nie zawiodę cię.\nW głębi serca dziewczyna czuła strach i niepewność. Wszystko działo się zbyt szybko. Zbyt gwałtownie. Jakby Riavald jednak nie zaufał jej do końca i postanowił poddać próbie. Erintar znała dobrze morvalatów i wiedziała, że armię ciemności czekał trudny orzech do zgryzienia. Być może norliendmor gorzko pożałuje decyzji, którą podjął tak lekko. Pewien własnej potęgi. Wargi Erintar uniosły się lekko w nagle zadowolonym uśmiechu. Bardzo dobrze, oto mi właśnie chodziło, stwierdziła, nie odrywając wzroku z twarzy norliendmora.\nRiavald uśmiechnął się wielce zadowolony z odpowiedzi dziewczyny.\n– Cieszy mnie to, Erintar – wyszeptał. – Wyruszamy, jak tylko moi żołnierze będą gotowi. Możesz odejść.\n– Dziękuję, panie – Dziewczyna pokłoniła się głęboko, po czym powstała.\nSzybkim krokiem ruszyła do wyjścia. Chciała jak najszybciej poinformować Arvendirę o czekającym je zadaniu.\nJakieś kilka dni później\nWszystko poszło szybciej niż Riavald się tego spodziewał. Szturm na stolicę morvalackiego królestwa zakończył się pełnym sukcesem. Zaatakowani znienacka w środku nocy, morvalaci z Tiarenmarku byli kompletnie nieprzygotowani do walki i odparcia ataku wojsk ciemności, dzięki czemu z łatwością przełamano pierwsza linię obrony. Stalowa brama również poddała się bez większych oporów i wojownicy Riavalda wdarli się do miasta, paląc i mordując każdego, kto miał pecha znaleźć się w zasięgu ich mieczy i toporów.\nZ każdą chwilą szybkiej, brutalnej potyczki armia morvalatów topniała, niemalże w oczach. Wkrótce pozostały po niej nędzne niedobitki, które Erintar rozkazała otoczyć, odebrać broń i zakuć w kajdany. Ocaleli wojownicy Morvedana nie stawiali już tak zaciekłego oporu, jak kilka godzin wcześniej. Pokornie pozwolili się rozbroić i skrępować, a następnie powlec w niewiadomym kierunku.\nKilku najlepszych wojowników Riavalda, których większość stanowili norliendmorzy, wdarli się do pałacu i siłą wywlekli stamtąd króla i jego rodzinę. Powleczono ich przed oblicze Władcy Ciemności.\n– Wiedziałem, że to twoja robota – wycedził Morvedan przez zaciśnięte zęby, mierząc norliendmora nienawistnym spojrzeniem.\n– Milcz! – Riavald spojrzał na pokonanego z góry. Ze skrajną pogardą. – Za upadek swój i innych morvalatów możesz winić tylko siebie. Trzeba było wcześniej zgiąć przede mną kolana zamiast czekać, aż wymuszę na tobie posłuszeństwo w bardziej bolesny sposób.\n– Możesz zrobić ze mną, co chcesz, ale zostaw w spokoju moją rodzinę i poddanych.\nNa te słowa, Władca Ciemności zaniósł się tak okrutnym, złowieszczym śmiechem, od którego ciarki przeszły po plecach Erintar. Poczuła na udzie ciepły, pokryty sierścią bok Arvendiry, która z cichym, pełnym strachu burczeniem wtuliła się w nią. Dziewczyna uspokajająco pogładziła świnkę morską za uszami. Popatrzyła badawczo w stronę norliendmora, nie wiedząc zupełnie, co go tak rozbawiło. Najwyraźniej błaganie morvalackiego króla o litość nie dla siebie, lecz dla rodziny…, stwierdziła dziewczyna w myślach, zaciskając mocno pięści i tłumiąc złość.\nPo krótkiej chwili, która wydawała się wiecznością dla wszystkich zgromadzonych na placu, śmiech Władcy Ciemności umilkł.\n– Nie, Morvedanie. – Riavald nachylił się nad nim, przykładając mu sztylet do gardła. – Ty już nie masz prawa o nic prosić! Jedynie o powolną i bolesną śmierć.\nPo tych słowach zwrócił się do czekających na jego rozkazy żołnierzy. Trzech norliendmorów spozierali na żonę władcy Tiarenmarku jak drapieżnik na swoją ofiarę. Te spojrzenia nie uszły uwadze Władcy Ciemności. Uśmiechnął się promiennie.\n– Jest wasza, moi drodzy. – Te słowa zabrzmiały w uszach morvalatki i jej męża jak wyrok. – Zróbcie z nią, co chcecie. Miłej zabawy.\nMorvedan szarpnął się wściekle w kajdanach na widok norliendmorów zbliżających się w stronę swojej żony. Jeden z nich złapał kobietę za włosy, siłą unosząc ją z ziemi, głuchy na jej wrzaski i płaczliwe prośby. Drugi z nich dobył sztyletu i rozciął nim ubiór nieszczęsnej królowej Tiarenmarku. Trzeci rozpiął swój pas i brutalnie objął nieszczęsną ofiarę, przywierając do niej całym ciałem.\n– Błagam cię, Riavaldzie, powstrzymaj ich – krzyczał zrozpaczony morvalat, nie mogąc patrzeć na cierpienia kobiety, którą kochał. Po jego policzka potoczyły się pierwsze łzy bezsilności. – Zrobię wszystko, co zechcesz, ale przerwij to!\nLecz Władca Ciemności pozostał głuchy na błagania skruszonego monarchy. Popatrzył jedynie na niego z jeszcze większą pogardą.\n– Nie mam najmniejszego zamiaru. – Głos norliendmora był lodowaty i bezlitosny niczym ciemna, zimowa noc. Popatrzył z rozbawieniem na kulące się ze strachu morvalaciątka, bezradnie klęczące u jego stóp po lewej stronie Morvedana. – Twoich synów czeka los niewolników, a ty umrzeć, wiedząc, że nie możesz już nic zrobić ani dla nich, ani dla ukochanej żony. Erintar, skończ z nim! – zwrócił się niespodziewanie do stojącej na uboczu dziewczyny.\nErintar rozdziawiła wargi w ogromnym zdumieniu. Nie spodziewała się podobnego rozkazu, a zwłaszcza w tej chwili. Z cichym westchnieniem powoli zbliżyła się do Władcy Ciemności i jego więźnia, przypatrując się z uwagą pobladłej twarzy Morvedana, zastygłej w wyrazie cierpienia. Najwyraźniej widok gwałconej żony przez norliendmorów oraz świadomość, że jego synowie będą musieli niewolniczo służyć Riavaldowi uderzyła go boleśniej niż jakakolwiek inna tortura zadana jemu samemu.\n– Panie, myślałam, że sam zechcesz skończyć z własnym wrogiem, który ośmielił ci stawiać opór, śmiejąc ci się w twarz – szepnęła cichym, pozbawionym emocji głosem.\n– To źle myślałaś, głupia dziewczyno. – Władca Ciemności groźnie zmrużył oczy. – To nędzne ścierwo nie jest godne tego, by zginąć z mojej ręki. Zabij go, Erintar, to jest rozkaz.\nDziewczyna skłoniła się nisko.\n– Jak sobie życzysz, mój panie.\nSięgnęła po sztylet i powolnym krokiem podeszła do upadłego króla Tiarenmarku. Poderżnęła mu gardło szybkim pociągnięciem ostrza.\n– Arvendiro, uciekaj do lasu i nie wychodź stamtąd, dopóki nie przyjdę po ciebie – powiedziała cicho Erintar, siadając koło świnki morskiej i gładząc ją delikatnie po grzbiecie.\nArvendira powoli uniosła łebek; popatrzyła na dziewczynę pytająco swoimi wielkimi, czarnymi oczkami. Słowa Erintar były zaskakujące i niedorzeczne, gdyż już od paru godzin było po bitwie. Żołnierze Władcy Ciemności świętowali zwycięstwo, kompletnie nie zwracając uwagi na wszystko, co się wokół nich działo. Zwłaszcza na bojową świnkę morską i jej panią, które przycupnęły z boku tak, by nikomu nie rzucać się w oczy.\n– Po co mam to robić, Erintar? – spytała podejrzliwie Arvendira.\n– Muszę zrobić dziś coś bardzo niebezpiecznego i być może więcej się nie zobaczymy, bo zapłacę za to życiem.\n– Mogę ci pomóc, przecież zawsze możesz liczyć na mniej w trudnych sytuacjach.\nDziewczyna uśmiechnęła się ze smutkiem.\n– Niestety nie dziś, Arvendiro. Nie będę narażała twojego życia. Tutaj się rozstajemy, kochana i mam nadzieję, że to będzie tylko na krótko, a nie na zawsze. A teraz biegnij.\nŚwinka morska nie sprzeciwiała się poleceniu dziewczyny. Odwróciła się na pięcie i szybko pobiegła w stronę zniszczonej bramy miasta. Po chwili zniknęła Erintar całkowicie z oczu. Dziewczyna z ciężkim westchnieniem ruszyła w stronę pałacu, gdzie Riavald i jego najbliżsi wojownicy świętowali zwycięstwo nad morvalatami. Pewnie nie będzie zadowolony z mojego widoku, ale i tak musi mnie teraz przyjąć, pomyślała z ponurą miną dziewczyna.\nWładcę Ciemności znalazła bez większych kłopotów. Siedział w największej sali pałacu Morvedana wraz z grupą swoich najbardziej zaufanych ludzi. Ucztowali, pili, śmiali się i drwili z pokonanego wroga. Riavald od razu zauważył dziewczynę. Popijając wino ze złotego kielicha, norliendmor siedział na wielkim, bogatym siedzisku, należącym niegdyś do Morvedana.\n– Zbliż się i mów, czego chcesz. – Władca Ciemności niedbale machnął ręką w jej stronę.\nDziewczyna posłusznie zbliżyła się. Czuła na sobie nieprzyjemnie, pełne pogardy spojrzenia zgromadzonych w komnacie norliendmorów. Czuła jakiś dziwny, nieokiełznany lęk, poczucie pokory i dojmującej bezsilności. Przybrała chłodną, pozbawioną jakichkolwiek emocji minę i złożyła władcy dworny ukłon.\n– Musimy porozmawiać, panie – powiedziała cicho. – W cztery oczy.\nJeden z norliendmorów zerwał się z miejsca, blady wściekłości, którą wywołała bezczelność Erintar. Postawił krok w jej stronę, kładąc dłoń na rękojeści miecza, jakby dziewczyna była kimś, kto zagrażał jego władcy. Nawet się nie cofnęła, patrząc norliendmorowi prosto w oczu. Rzucała mu wyzwanie, choć wiedziała, że z łatwością wedrze się do jej umysłu i pozna wszystkiej jej głęboko skrywane sekrety.\n– Jakim prawem wysuwasz tak absurdalne żądanie wobec mojego władcy, przeklęta śmiertelniczko? – wycedził przez zaciśnięte zęby, z trudem panując nad sobą, choć miał wielką ochotę zamordować Erintar tu i teraz. – Za kogo ty się uważasz? Naprawdę wierzysz, że zostawimy lorda Riavalda z tobą bez żadnej obstawy? Oszalałaś, idiotko!\nDziewczyna nawet nie zareagowała na obelgę. Westchnęła ciężko i pokręciła bezradnie głową, patrząc z lekkim zażenowaniem na najlepszego z wojowników Władcy Ciemności. Powinna się spodziewać podobnej reakcji z jego strony.\n– Myślę, że mam prawo oto prosić naszego władcę, Kashmirze – wyszeptała. – Dowiodłam, że można mi ufać, mimo że niedawno zdradziłam tych, z którymi podróżowałam. Tiarenmark został zdobyty przez nas tak szybko, bo podałam wam słabe punkty murów i wrót, które zdradził mi niegdyś morvalat, któremu wbiłam sztylet w plecy. Dergard, bo tak miał na imię owy morvalat znał te słabości, bo jako jeden z najbliższych przyjaciół Morvedana pomagał przy ich budowie…\nPrzerwała na chwilę, słysząc drwiący, pogardliwy śmiech Kashmira.\n– Być może pomogłaś nam zdobyć miasto, lecz nadal ci nie ufam. Zdradziłaś swoich dawnych kompanów, skąd mogę wiedzieć, że nie zdradzisz i nas…\n– Siadaj na dupie, Kashmir! – wtrącił się niespodziewanie do rozmowy Władca Ciemności. – Z przyjemnością spełnię prośbę Erintar i porozmawiam z nią sam na sam.\n– Ależ, panie, toż to nierozsądne posunięcie… – zaczął norliendmor, lecz umilkł czując na sobie gniewnie spojrzenie swego władcy.\n– Wyjdźcie stąd wszyscy natychmiast! – powiedział twardo Riavald. – Wezwę was, gdy ja i Erintar skończymy rozmowę.\nNikt się nie ośmieli sprzeciwić. Norliendmorzy powstali z krzeseł i, jeden za drugim, ruszyli w stronę wyjścia z komnaty. Po chwili ostatni z nich przekroczył próg komnaty, starannie zamykając za sobą drzwi. Wkrótce dziewczyna i Władca Ciemności zostali zupełnie sami. Riavald powoli podniósł się z krzesła, odwrócił się plecami do dziewczyny i podszedł do okna. Stanął tam, opierając obydwie dłonie o parapet i przyglądając się widokom zrujnowanego miasta za oknem. Zmarszczył brwi, jakby w głębokim zastanowieniu.\n– O czym chciałaś ze mną porozmawiać, Erintar? – spytał łagodnie. – I gdzie jest ten przerośnięty szczur, który zwykle ci towarzyszy?\n– To jest świnka morska, lordzie Riavaldzie – poprawiła go szybko dziewczyna, ukradkiem dobywając sztyletu i cichcem podchodząc do Władcy Ciemności. – Czy naprawdę zasłużyłam na twoje zaufanie?\nNa twarzy Władcy Ciemności pojawił się lekceważącym, rozbawiony uśmieszek.\n– Dlaczego oto pytasz?\n– Chcę wiedzieć tylko, na czym stoję…\n– Bardzo nam pomogłaś, Erintar i rzeczywiście dowiodłaś, że można na tobie polegać. Zaufać, choć tak krótko mi służysz.\nDziewczyna stanęła tuż za jego plecami.\n– Tę ufność przypłacisz życiem! – Wbiła mu sztylet w plecy. Aż po rękojeść.\nZ warg Riavalda dobył się cichy, pełen bólu jęk. Z trudem odwrócił się w stronę dziewczyny. Uśmiechnął się drwiąco. Nie wyglądał na zaskoczonego takim obrotem sprawy, jakby już wcześniej spodziewał się zdrady, lecz nie zareagował na czas.\n– Cóż spodziewałem się tego z twojej strony – powiedział ze spokojem, patrząc jej głęboko w oczy. – Zabiłaś dawnych kompanów, żeby potem przysięgnąć mi wierność…\n– To był jedyny sposób, żeby z tobą skończyć, Władco Mroku! – wycedziła przez zaciśnięte zęby. – Lecz, aby to zrobić musiałam się dostać tak blisko ciebie, jak tylko się dało. I dziś dałeś mi tę możliwość!\nRiavald uśmiechnął się jeszcze szerzej, mimo swojej sytuacji. Było w nim coś dziwnego i przerażającego, Erintar zdała sobie sprawę, że coś było tu nie tak.\n– Udało ci się zrealizować swój plan, lecz zapomniałaś o jednej rzeczy… Mnie nie można zabić zwykłym ostrzem!\nZanim dziewczyna zdążyła pojąć znaczenie tych słów, było już za późno. Riavald szybkich ruch ręki odepchnął ją z nadludzką siłą niczym szmacianą lalkę. Z całej siły rąbnęła o przeciwległą ścianę, by po chwili bezwładnie osunąć się na ziemię. Dostrzegła z przerażeniem, jak Władca Ciemności powoli wyjmuje nóż z pleców i niedbale odrzuca go w kąt. Patrzyła niedowierzającym wzrokiem, jak krwawiąca rana zamyka się w nienaturalnie szybkim tempie. Po chwili pozostała tylko nienaruszona miękka, blada skóra.\n– Trzeba było się dokładniej zastanowić, zanim podjęłaś głupią decyzję o zaatakowaniu mnie. – Głos norliendmora był zimny i bezlitosny. – Teraz za to zapłacisz!\nNiespodziewanie drzwi otworzyły się gwałtownie i do środka wpadła Arvendira. Wielka świnka morska szybko podbiegła w stronę klęczącej na zimnej, kamiennej posadzce Erintar, zasłaniając ją własnym ciałem. Poczęła groźnie terkotać na Riavalda, strosząc groźnie futerko i rytmicznie poruszając kuperkiem. Pyszczek miała otwarty; długie, ostre zęby zalśniły jaskrawą bielą,.\n– Miałaś czekać na mnie w lesie – wyszeptała słabo dziewczyna. – Czemu mnie nie posłuchałaś?\n– Bo czułam, że ci grozi niebezpieczeństwo i nie myliłam się – odpowiedziała świnka morska. – Nie pozwolę temu pierdolonemu norliendmorowi cię skrzywdzić.\nNim Erintar zdążyła powstrzymać Arvendirę, ta podbiegła do Władcy Ciemności z wściekłym kwikiem i dziabnęła go z całej siły w łydkę. Riavald uśmiechnął się drwiąco, jakby to ugryzienie bardziej go rozbawiło niż zabolało. Z nadludzką siłą pochwycił świnkę morską i popatrzył jej prosto w oczy. Drugą ręką dobył miecza i zranił Arvendirę w brzuch.\n– Precz – syknął i odrzucił gryzonia w stronę Erintar.\nDziewczyna w ostatniej chwili podtrzymała ranne zwierzę. Ze łzami w oczach pochyliła się nad konającą świnką morską, która zawsze była dla niej najważniejsza.\n– Arvendiro, przepraszam. To była moja wina – wyszeptała z trudem panując nad emocjami. – Powinnam ci wcześniej powiedzieć całą prawdę o moich zamiarach.\nLecz świnka morska już nie odpowiedziała. Chwilę jej boczki jeszcze się unosiły i opadały wraz z ciężkim oddechem. Coraz słabiej i słabiej. Okrągłe, czarne jak guziczki oczka zamknęły się na zawsze. Erintar poczuła na policzka wilgotne łzy, które szybko otarła. Dotknęła ostatni raz pozlepianą krwią sierść Arvendiry i zerwała się z posadzki. Dobyła miecza.\n– Zapłacisz mi za nią, Władco Ciemności!\nRiavald zaśmiał się jej prosto w twarz, zbliżając się powoli. Stanął w pewnym oddaleniu od dziewczyny, cały czas patrząc jej prosto w oczy. Uśmiechał się drwiąco, jakby zupełnie nie czuł się zagrożony.\n– Nie sądzę – stwierdził tak po prostu. – Nie zabijesz mnie, prędzej zabijesz samą siebie niż zdołasz pomścić tego zapchlonego gryzonia.\n– Coś ty powiedział?! Ty… – Zamilkła nagle, czując dziwne uczucie pokory i bezsilności.\nMiecz Erintar bezwolnie powędrował w stronę jej lewej piersi, kierowany jakąś obcą wolą. Wolą, nad którą dziewczynie nie potrafiła zapanować. Nie pochodziła od niej, lecz od norliendmora. Dziewczyna bezwolnie zamknęła oczy, a ostrze zanurzyło się w jej ciele.\nPost#5 » 30 wrz 2015, o 21:17\n[center]Zapraszam do czytania i komentowania pojedynkowych tekstów! Na najlepsze opowiadanie można głosować poprzez oddanie głosu w ankiecie do 14 października.\nPost#6 » 14 paź 2015, o 00:04\nTekst A: Podobał mi się przede wszystkim pomysł, przełożenie i przekształcenie konfliktu znanego nam Gwiezdnych Wojen na coś oryginalnego. Plus za Evandera, który choć wyraźnie inspirowany Anakinem, nie był jego kopią. Plus za wszystki pozostałe postacie, które, mimo że występowały krótko, miały wyraźnie zarysowane osobowości. Jedyne, co mi trochę tak wyskoczyło znikąd to to całe serum ulepszające, ale sama końcówka była tego warta. (Ach i bardzo plus, mój całkiem osobisty, za Zgromadzenie, któremu w trakcie jego rządów daleko było do ideału, a które potem obrosło legendą, na którą zapewne nie do końca zasługowało :>)\nTekst B: Tak, była zdrajczyni (powiedzmy? raczej bliżej jej było do jakiejs agentki działającej pod przykrywką? i kogo właściwie ostatecznie zdradziła?), ale postaci inspirowanej Darthem Vaderem nie widziałam nigdzie w tym tekście, więc minus za to, że nie spełnia wszystkich kryteriów. Poza tym, raczej sztampowo, zarówno pod względem fabuły, jak i bohaterów. Najwyraźniej zarysowaną postacią, której autor poświęcił wyraźnie przynajmniej choć trochę uwagi, była chyba świnka morska.\nZdecydowanie Tekst A.\nPost#7 » 18 paź 2015, o 19:45\n[center]Przewagą głosów zwyciężył tekst autorstwa Zireael. Gratulacje!\nSerdeczne podziękowania wszystkim - pojedynkującym za udział i teksty, głosującym i komentującym za poświęcenie czasu na lekturę pojedynkowych opowiadań.[/center]\nPost#8 » 20 paź 2015, o 12:42\nPrzyznaję się, że nie zagłosowałam, bo nie dałam rady przejść przez dwa teksty, ale na pocieszenie dodam, że na pierwszy rzut oka i pobieżne przeczytanie, bardziej spodobał mi się tekst B.\nPost#9 » 22 paź 2015, o 23:02\nDziękuję wszystkim, którzy zagłosowali oraz za ciepłe słowa Agathas. Cieszę się, że doceniono świnkę morską, bo zależało mi na tym, bo testowałam w tym tekście nową rasę, czyli świnkę morską\nPost#10 » 24 paź 2015, o 18:09\nDziękuję, Monivrain, za pojedynek! Założę się, że gdyby troszkę więcej osób skusiłoby się na przeczytanie tych naszych kobyłek, to szłybyśmy łeb w łeb Może następnym razem ustalimy sobie limit górny zamiast dolnego lub obydwa? Dzięki Tobie rozruszałam się w kierunku pisania własnych rzeczy, a nie tylko praca i praca... Dzięki raz jeszcze!


Albania - Bałkański Kalejdoskop - Podróż - Kolumber.pl\nBałkański Kalejdoskop - Albania\nPodróż Bałkański kalejdoskop - Albania\njadę sobie albania tirana bałkany\nJeden dzień w Albanii 2009-12-15\nW czasie podróży po Bałkanach każdy kolejny dzień przynosił nowe wrażenia. Pewnego ranka po kilku dniach spędzonych w urocznym macedońskim Ohridzie, wzięliśmy plecaki na plecy, by wyruszyć dalej – do Albanii. Kraju, o którym wiedzieliśmy tak niewiele, że właściwie nie wiedzieliśmy czego się spodziewać. W ciągu jednego dnia nie da się poznać zbyt wiele, jednak ma się szansę chociaż trochę spojrzeć na dany kraj i zapamiętać wrażenia, jakie wywołał.\nGranicę macedońsko-albańską przekraczamy pieszo, gdyż ciężko znaleźć nam jakikolwiek środek transportu, który tamtędy by jechał. Od Sveti Naum idziemy kilka kilometrów malowniczą drogą, by znaleźć się na drugim brzegu jeziora Ohrydzkiego, tuż przy małej granicznej budce, gdzie obok narodowej albańskiej flagi, powiewa również flaga Unii Europejskiej.\nPierwsze co słyszymy ze strony celników, to pytanie, w jakim celu wybieramy się do Albanii, tak jakby podróżowanie tam z powodów czysto turystycznych miało w sobie coś niewiarygodnego, absurdalnego. Później dostrzegamy pierwszy bunkier... Witamy w Albanii :)\nZanim pomyśleliśmy o tym, jak dostaniemy się dalej, zaczepia już nas ktoś proponujący za parę euro przewóz do pierwszego miasta - Pogradecu. Pogradec – nazwa brzmiąca nieco po słowiańsku, chociaż język albański jest zupełnie inny. Tam na ten kraj nie mówi się Albania, tylko Shqiperia. Jak pisze Stasiuk, w „Jadąc do Babadag”: „Shqiperia to Albania. Nawet jej prawdziwe imię w jakimś sensie oznacza samotność, ponieważ poza Bałkanami mało kto je zna. (...) Nazwa „Shqiperia” pochodzi od czasownika „shqiptoj”, który znaczy tyle, co wymawiać, mówić. W języku, którego nikt nie rozumie.”\nTak, Albania przywodzi na myśl jakąś samotność, chociażby przez to, że to jest jeden z nielicznych europejskich krajów, o których większość ludzi tak mało wie i nie myśli o tym, żeby się tam wybrać. Nie ma tam wielu turystów i to widać po tym, jakie zainteresowanie wzbudzamy. Ale mimo tego że, poza jednym czy dwoma przypadkami, nasza znajomość angielskiego czy jakiegokolwiek innego języka stała się tam bezużyteczna (włoskiego, który jest najpopularniejszym tam obcym językiem niestety nie znamy), to można się tam jakkolwiek porozumieć na tyle, by przemieszczać się bez większych problemów. Zwłaszcza, że Albańczycy są raczej chętni do udzielania wskazówek turystom, którzy są gośćmi w ich kraju - a gość w według albańskiej tradycji ma znaczenie szczególne i należy mu się szacunek. Niektórzy rwali się wręcz do tego, pomóc nam odnaleźć jakieś miejsce czy wskazać drogę, zanim jeszcze zdążyliśmy o to zapytać.\nW słonecznym Pogradecu odnosi się wrażenie, że życie płynie nieco w zwolnionym tempie. Nikt się nie spieszy, wszyscy się znają, a nawet jeśli nie, to i tak traktują siebie w ten sposób. Wstępujemy na herbatę do niewielkiego, trochę obskurnego lokalnego baru, który nieco wprowadza nas w albańską rzeczywistość. W knajpce sami mężczyźni, w końcu jesteśmy w kraju muzułmańskim. Spotykamy się tam z bardzo miłym przyjęciem. Potem, przy drodze wskazanej jako ta przy której zatrzymują się busy do Tirany (ale nie wiadomo, o której, po prostu trzeba czekać), widzimy środek transportu, którego pasażerowie czekają na nas... tzn. na ludzi rozpoznawanych jako turyści (plecaki robią swoje), którzy prawdopodobnie chcą dostać się do Tirany. A w Albanii bus nie odjedzie, dopóki wszystkie miejsca nie będą zajęte, więc wszystkim zależy, żebyśmy zajęli dwa ostatnie miejsca i ruszyli w drogę.\nDroga jest niesamowita i zapiera dech w piersiach. Przemierzamy dzikie, zielone góry, nie spodziewałam się takich widoków. Serce podchodzi do gardła na kolejnych zakrętach czy wąskiej drodze, po której jednej stronie znajduje się przepaść nie ograniczoną żadną barierką, a z drugiej mijają nas inne samochody, z którymi nasz kierowca wymienia głośne pozdrowienia i machanie dłonią. Z każdej strony otaczają nas góry – piękne, ale niezmierzone i samotne, po których nikt nie chodzi, nie odkrywa ich szlaków. Ciągną się kilometrami zielenią roślin, brunatno-czerwonymi kolorami ziemi i przebijającą niekiedy szarością skał. Gdzieniegdzie krajobraz przetykany jest zardzewiałymi konstrukcjami lub betonowymi bunkrami i to często jedyne widoczne ślady obecności człowieka. Czasami widać co prawda w oddali pola, albo skupiska domów, ale większość to dzika, nie odkryta, niezmierzona zielona przestrzeń.\nPo kilku godzinach jazdy (z jednym postojem) jesteśmy się w Tiranie - tylko gdzie? Podejmujemy decyzję, żeby przejść na piechotę, odnaleźć główny plac miasta, a na końcu dworzec, a przy okazji rozejrzeć się trochę po mieście. Przytłacza chaos na ulicach, który sprawia, że trudno się w tym poruszać i kojarzy się trochę z krajami arabskimi, azjatyckimi. Tirana to głośne miasto, zgiełk ruchu ulicznego potęguje szum płynący z maszyn wentylacyjnych, które pełnią rolę klimatyzacji. Nazwy ulic czy jakiekolwiek inne oznaczenia wzkazujące na to, gdzie się jest przeważnie nie występują, ulice często są bez nawierzchni albo rozkopane, a jedyna rzeka w mieście płynie w betonowym korycie. Ponadto widać dużo bloków, część pozostała szara, ale niektóre pomalowane są we wszystkie kolory tęczy - wzorki, kółka, paski... Te różnorodne i nie do końca pasujące do siebie zestawienia barw czasem potęgują wrażenie ogólnego nieporządku, chociaż czasem rozweselają. To wszystko (plus ponad 40 stopni upału, który jednak męczy) powoduje, że nie odbieramy Tirany jako przyjemnego ani ładnego miasta.\nPrzysiadamy na chwilę w parku tuż przy samym placu Skanderberga. Otaczają nas całe rodziny bezdomnych, śpiących na trawie. Dość przykry widok, ale od tamtej pory, za każdym gdy jestem w warszawskim parku pod Pałacem Kultury, w okolicach dworca, zwłaszcza latem, przypomina mi się tamten albański park.\nNa głównym placu Tirany centralne miejsce zajmuje pomnik bohatera narodowego – Skanderberga. Niewzruszenie siedzi na koniu, obok dumnie powiewa albańska flaga, a ze wszystkich stron otaczają go dość ruchliwe ulice pełne samochodów i chodniki, po których zmierzają ludzie. Ciężko się tam zatrzymać, żeby spokojnie popatrzeć czy zrobić zdjęcie. Wokół placu znajdują się różne inne budynki, tworzące dość kontrastujące ze sobą zestawienie. Po jednej stronie widać Wieżę Zegarową oraz niewielki meczet Et'hem Beya z XVIII wieku – chyba najładniejszy element całej okolicy, ale raczej nie pasujący do całego otoczenia, w którym się znajduje. Stoi na tle pomalowanych na żółto i czerwono budynków rządowych i mało urokliwych bloków. Niestety nie możemy wejść do meczetu, gdyż rozpoczynają się modlitwy. Na przeciwko znajduje się gmach Narodowego Muzeum Historycznego z charakterystyczną dużą socrealistyczną mozaiką, a tuż obok Pałac Kultury, który sprawiająca raczej ponure wrażenie swoimi obdrapanymi kolumnami i pozrywanymi resztkami plakatów.\nIdziemy dalej, w kierunku dworca, pytając się o drogę, w sensie mówiąc nazwę miasta, do którego chcemy jechać i pokazując coś za pomocą gestów. Wszyscy bardzo uczynnie usiłują nam pomóc, a w okolicach dworca prześcigają się wręcz we wskazaniu na, drogi do właściwego autobusu. Jakiś kierowca wychyla się, żeby pokazać nam z okna właściwe miejsce. Ktoś inny, gdy tylko nas zauważa, porzuca swoje uliczne stoisko z czymś tam i zanim sami zdążymy cokolwiek powiedzieć wskazuje nam drogę. Odnalezienie właściwego miejsca nie jest takie proste, bo ulice są rozkopane, a w końcu okazuje się, że nasz autobus odjeżdża z takiej uliczki, o której nie pomyślelibyśmy, że wjechanie tam jakiegokolwiek większego pojazdu jest możliwe. A jednak. Przez chwilę zastanawiamy się, skąd ten człowiek właściwie wiedział, dokąd chcemy jechać, ale zważywszy na to, że turystów w Albanii jest niewielu i pewnie większość z Tirany kieruje się do Shkodry, już blisko granicy z Czarnogórą, przestaje to nas dziwić. Albańska atmosfera nie zachęciła nas, żeby tam dłużej zostać, ale ujęli nas niektórzy ludzie, bardzo mili i wykazujący chęć pomocy, podejmujący próby porozumienia, mimo braku wspólnego z nami języka.\nWsiadamy do busa i żegnamy Tiranę, mijając jej przedmieścia, pełne niedokończonych budowli, bloków, z których zostały zbudowane 2 kondygnacje, a zamierzenie reszty widać w zardzewiałych już mocno wystających prętach i innych konstrukcjach. Ponury widok, takie porzucone budowle, których być może nikt nie dokończy, jedno czy dwa pierwsze piętra domów, w których nikt nie zamieszka. Czasem mimo niedokończonej budowy, na parterze już coś się działo, działała jakaś knajpka. A wszędzie powiewają flagi Albanii na przemian z flagami Unii Europejskiej, poza tym co jakiś czas widać przyczepione maskotki, mające przynieść szczęście. Chyba nie przyniosły, skoro rozpoczęte budowy stoją opuszczone...\nJeszcze tylko krótki postój i przesiadka w Shkodrze, gdzie ciekawym doświadczeniem jest przejechanie przez stary, drewniany most, który lata świetności ma za sobą, a ściślej mówiąc, wygląda tak, jakby miał nie wytrzymać kolejnego przejazdu. Na szybko wymieniamy albańskie leki (na pewno nielegalnie, ale nie zwracamy na to uwagi), których nie dałoby się wymienić nigdzie indziej i wsiadamy do autobusu. Jeszcze tylko wypatrujemy z okien widocznej w oddali twierdzy w Shkodrze i opuszczamy ten kraj, by przed zachodem słońca znaleźć się w Czarnogórze.\nlmichorowski\t(26.12.2009 1:29) 0\t+ - + -\nPlusik za ciekawą relację z ciekawej podróży. Jedynie w nazwisku narodowego bohatera albańskiego Gjergja Kastrioti Skënderbeu (Skanderbega) wkradła się zbędna literka. Pozdrawiam.\ne.milia\t(17.12.2009 11:15) +1\t+ - + -\nDziękuję za plusa :)\nHmm ciężko odpowiedzieć na to pytanie. My pojechaliśmy tam z ciekawości i dlatego, że akurat mieliśmy po drodze i właśnie nie musieliśmy zbaczać z kursu :) Z jednej strony, na pewno ciekawie jest zobaczyć, jak tam w ogóle jest i jakie robi wrażenie, z tego powodu jestem zadowolona, że zobaczyłam chociaż trochę Albanii. Z drugiej strony, Albania nie jest raczej przyjemnym krajem (mimo że niektórzy ludzie są skłonni do pomocy), a Tirana nie jest ładnym miastem i nie ma w niej tak naprawdę wiele do zobaczenia. Jeśli ktoś lubi takie specyficzne, socrealistyczno-betonowe klimaty i brzydotę, to pewnie warto ;) Dodatkowo wyjazd do Albanii to taka trochę przygoda, trochę egzotyki - z tego powodu lepiej wspominam Tiranę niż inne mało ładne, mało ciekawe miasta, bo po prostu zobaczyłam trochę coś innego, dowiedziałam się czegoś o kraju, który był zagadką. Ale Albania to nie tylko Tirana i w innych miastach może jest coś wartego uwagi, nie wiem - Kruja, Gjirokastra, Berat to chyba bardziej zabytkowe i pewnie ciekawsze miasta, z tego co czytałam (ale nie byłam tam).\nNie chcę nikogo namawiać, nie chcę też nikomu odradzać - byłam tam zbyt krótko. Czasem żałuję, że nie widziałam tam więcej - ze względów poznawczych, żeby bardziej wniknąć w ten kraj. Poza tym ja staram się nie określać miejsc w kategoriach - podobało mi się/nie podobało, bo ciekawią mnie różne zakątki świata i uważam w każdym można odnaleźć coś interesującego. Chociaż niektórzy moi znajomi mówią, że nie polubili tego kraju, albo że nigdy by tam nie wrócili i napisali by Ci, że raczej nie warto. Radziłabym poczytać inne relacje w internecie - i samemu zdecydować :)\ns.wawelski\t(16.12.2009 0:53) 0\t+ - + -\nWitaj Emilia na Kolumberze! Pierwszy plus na szczescie ode mnie :-)\nCzy Twoim zdaniem, Albania jest warta zboczenia z kursy by ja zwiedzic? Oczywiscie poza czysta ciekawoscia jak tam jest :-)


Bluzy i polary damskie • MODIVO.PL\n(Liczba produktów: 4154)\nadidas Bluza HG6154 Różowy Regular Fit\nNew Balance Bluza Lurex Crew WT13505 Beżowy Relaxed Fit\n4F Bluza H4L22-BLD353 Czarny Regular Fit\nGuess Bluza V2GQ12 FL04Q Beżowy Regular Fit\nReebok Bluza Identity Logo HB2293 Różowy Oversize\nAlpha Industries Bluza New Basic 196031 Różowy Regular Fit\nadidas Bluza adicolor Classics HF7461 Różowy Regular Fit\nCalvin Klein Bluza K20K203430 Czarny Regular Fit\nNew Balance Bluza Unisex UT21501 Szary Relaxed Fit\nTommy Jeans Bluza Center Badge DW0DW10403 Zielony Relaxed Fit\nadidas Bluza adicolor Classics HC2015 Pomarańczowy Relaxed Fit\nTommy Jeans Bluza Center Badge DW0DW10403 Żółty Relaxed Fit\nCalvin Klein Jeans Bluza J20J218174 Czarny Relaxed Fit\nEA7 Emporio Armani Bluza 8NTM36 TJCQZ 0200 Czarny Regular Fit\nRage Age Bluza Ripley Różowy Regular Fit\nDiadora Bluza Blink 102.177787 Czarny Regular Fit\nMorgan Bluza 221-TBROD Biały Regular Fit\nUnder Armour Bluza Ua Rival 1356317 Różowy Relaxed Fit\nNew Balance Bluza UT21502 Szary Relaxed Fit\nGuess Bluza Camilla V2GQ10 FL04P Zielony Regular Fit\nPolo Ralph Lauren Bluza 211790473016 Niebieski Regular Fit\nBoss Bluza C_Ebelight 50469743 Fioletowy Relaxed Fit\nadidas Bluza Essentials French Terry 3-Stripes Full-Zip GL0792 Czarny Regular Fit\nadidas Bluza adicolor Classics HC2016 Czarny Cropped Fit\nFemi Stories Bluza Ini Szary Regular Fit\nTommy Jeans Bluza Peace Smiley DW0DW11466 Biały Oversize\nFracomina Bluza FD22ST9051F409N5 Różowy Over Fit\nEA7 Emporio Armani Bluza 8NTM36 TJCQZ 1413 Różowy Regular Fit\nHugo Bluza Dakimara_3 50467250 Czarny Relaxed Fit\nTommy Jeans Bluza Center Badge DW0DW10403 Różowy Relaxed Fit\nModne bluzy damskie i ciepłe polary w MODIVO\nBluzy damskie to synonim komfortu. Pakujesz na wszelkie wyjazdy, a podczas długich lotów samolotem są wręcz niezbędnikiem. Te o prostym kroju sprawdzą się do casualowych stylizacji, a eleganckie bluzy damskie z kwiatowymi aplikacjami, perłami czy cekinami możesz zestawiać ze szpilkami i spódnicami. W MODIVO znajdziesz damskie bluzy w wielu fasonach, a także polary które są niezastąpione podczas wszelkich aktywności w chłodne dni.\nWygodna i modna – bluza damska idealna!\nBluzy będą wyglądać świetnie w codziennych stylizacjach. W tej kategorii znajdziesz m.inn. bluzy z kapturem, czyli popularne hoodie. To świetny wybór nie tylko dla osób aktywnych. Komponuj je z czym tylko zapragniesz! Potencjał tej części garderoby doceniają celebryci i uznane fashionistki – chętnie pokazują się w nich Kim Kardashian, Kylie Jenner, Marina Łuczenko-Szczęsna czy Jessica Mercedes Kirschner. Możesz postawić na dowolny kolor – czerwień, beż, a nawet neon.\nGdy chcesz stworzyć wyróżniającą się stylizację, wybierz bluzy z nadrukiem, wyrażające Twoją osobowość, najlepiej prezentujące się w bardzo casualowym wydaniu, np. z jeansami i modnymi sneakersami.\nPolary damskie – do joggingu, w góry i nie tylko\nPolary damskie sprawdzą się w sam raz do joggingu, na spacery z psem, czy wycieczki rowerowe. Są uwielbiane przez trekkingowców, ponieważ to podstawowy element górskiego ubioru na cebulkę. Polar założony pod kurtkę sprawi, że będzie Ci ciepło niezależnie od pogody. W MODIVO znajdziesz różne fasony polarów: zapinane na zamek, zakładane przez głowę, z kapturem i ze stójką. Wysoka jakość materiałów z jakich wykonane są polary sprawią, że będziesz mogła cieszyć się tym wyjątkowo komfortowym okryciem wierzchnim przez długie lata.


Ażurki z czekolady deserowej - Słodkie dekoracje Dr. Oetker\nDekoracje z czekolady: Ażurki z czekolady deserowej\nAżurki z czekolady deserowej\nAżurki to wykwintne, czekoladowe ozdoby, nadające wypiekom szczególnie eleganckiego charakteru. Wykonane z najwyższej jakości czekolady deserowej, zachwycą swoim smakiem wielbicieli prawdziwej, bogatej w smaku, czekolady. Dzięki fantazyjnym Ażurkom możesz stworzyć oryginalne dekoracje, którym nie sposób się oprzeć. Wystarczy wyjąć czekoladowe ozdoby z kartonika i dekorować ciasto lub deser według własnego uznania.\nZnajdź najbliższy sklep :\nAżurki z czekolady deserowej (11 szt.)\nTiramisu-deser w pucharku\nBabeczka albo psikus\nBabeczki - Jesienna rapsodia\nTort czekoladowy z ażurkami\nBabeczki z motylkami\nBabeczki czekoladowe z bitą śmietaną i truskawkami\nKostka czekoladowa z gruszką\nW tym miejscu zwracamy uwagę osobom cierpiącym na alergię lub inne nietolerancje, że niniejszy produkt zawiera alergenne składniki, bądź możliwą ich obecność, które zgodnie z przepisami prawa wymagają znakowania, bowiem mogą wywołać reakcje alergiczne lub reakcje nietolerancji.\nStaramy się, aby informacje produktowe były właściwe, niemniej jednak może się zdarzyć, że skład, wartości odżywcze oraz obecność alergenów w naszych wyrobach mogą ulec zmianie. Rekomendujemy, aby każdorazowo sprawdzić etykietę produktową na fizycznym opakowaniu przed jego konsumpcją.\nTen produkt zawiera alergeny:\nmożliwa obecność mleka\nmożliwa obecność soi\nInformacje o wartościach odżywczych Ażurki z czekolady deserowej\nWartość w 100 g produktu w opakowaniu\nEnergia 2 346 kJ\nTłuszcz 38,7 g\nw tym Kwasy Tłuszczowe Nasycone 24,3 g\nw tym Cukry 41,3 g\nZawiera : 30 g


9 Piesza Pielgrzymka do Tulec “W obronie Mszy Św. Wszechczasów” - W obronie Mszy Św. Wszechczasów\n9 Piesza Pielgrzymka do Tulec “W obronie Mszy Św. Wszechczasów”\nBez kategorii / By Jakub Zygarłowski / 30 maja 2020 12 lutego 2021\nW sobotę 30 maja 2020 odbyła się 9 Piesza Pielgrzymka do Sanktuarium Maryjnego w Tulcach.\nPielgrzymowaliśmy z intencją o przywrócenie Mszy Św. w rycie rzymskim do salezjańskiego kościoła przy ul. Wronieckiej 9 w Poznaniu.\nKs Michał Woźnicki wygłosił krótkie słowo, a następnie 10 pątników z Poznania, Warszawy i innych miejscowości z Polski wyruszyło na trasę pielgrzymki.\nPo drodze Kapłan z wiernymi zatrzymywał się pod drzwiami kolejnych mijanych kościołów modląc się o przywrócenie do nich i do wszystkich kościołów Mszy Św. w rycie rzymskim. Odmawiając różaniec pielgrzymi zatrzymali się też przy przydrożnym krzyżu na Chwaliszewie.\nNa youtubowym kanale ” W obronie Mszy ” można pod datą pielgrzymki obejrzeć i wysłuchać modlitw, rozważań poprowadzonych przez Ks. Michała Woźnickiego SDB na trasie pielgrzymki, a także jakże pouczających rozmów z wiernymi.\nNa trasie odbyły się też mini-warsztaty śpiewu.\nPo dotarciu do Matki Boskiej w Tulcach Kapłan poprowadził Nabożeństwo Majowe.\nPielgrzymkowy trud na trasie z Wronieckiej 9 do Tulec – od Błogosławionej Piątki Poznańskiej do Matki Boskiej Tuleckiej podejmowany jest w każdą ostatnią sobotę miesiąca. Kolejna pielgrzymka już 27 czerwca 2020.


W spotkaniu udział wzięła Teresa Wargocka – Sekretarz Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej, Krzysztof Michałkiewicz – Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Piotr Warczyński – Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia oraz przedstawiciele Ministerstwa Finansów.\nTematem spotkania była dyskusja dotycząca planowanych zmian w edukacji w zakresie obowiązku szkolnego oraz ustroju szkolnego.\nT. Wargocka – Sekretarz Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej poinformowała, że 22 grudnia 2015 r. Sejm przyjął ustawę o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji. Przypomniała, że Polska zobowiązała się przed Komisją Europejską do przyjęcia tejże ustawy do końca 2015 r., a niespełnienie tego warunku groziło utratą środków finansowych oraz brakiem decyzji na uruchomienie środków z nowej perspektywy finansowej skierowanych do rynku pracy na podnoszenie kwalifikacji osób dorosłych.\nNastępnie zakomunikowała, że 23 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw. Podkreśliła, że zgodnie z zapowiedzią w expose Pani Premier Beaty Szydło do rodziców będzie należał wybór czy dziecko rozpocznie naukę w szkole podstawowej w wieku 6 lat czy 7 lat. Kolejną zmianą w ustawie jest wzmocnienie roli kuratora oświaty w kształtowaniu sieci przedszkoli i planu sieci szkół oraz prawo powoływania i odwoływania kuratorów i wicekuratorów oświaty przez Ministra Edukacji Narodowej.\nWiceminister T. Wargocka zakomunikowała, że w resorcie ukończono prace nad zmianami w ustawie Karta Nauczyciela, które obejmują m.in. odejście od tzw. godzin karcianych, rozszerzenie wymogu niekaralności na wszystkich nauczycieli.\nObecnie resort edukacji pracuje nad zmianą ustawy o systemie oświaty, która przewiduje m.in. rezygnację ze sprawdzianu szóstoklasistów, powołanie kolegium arbitrażu egzaminacyjnego dotyczącego wyników egzaminów maturalnych.\nPonadto nadmieniła, że będą prowadzone debaty o systemie edukacji. Pierwsza odbędzie się 14 marca br. we Wrocławiu.\nUstalono, że kwestie dotyczące aspektów ekonomicznych wprowadzanych zmian w edukacji powinny zostać włączone pod obrady Rady Dialogu Społecznego oraz podjęto decyzję o powołaniu podzespołu ds. służb mundurowych.


Jordański książę znowu chce rządzić FIFA. "Kryzys to szansa na zmiany" - Polsat News\nJordański książę znowu chce rządzić FIFA. "Kryzys to szansa na zmiany"\n15.10.2015, 10:50 Sport\nAli bin Al-Hussein podczas majowych wyborów\nKsiążę Ali bin Al-Hussein ogłosił, że będzie ponownie ubiegać się o stanowisko prezydenta Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA). Wybory zaplanowane są na 26 lutego. Jordańczyk już startował w tym roku, ale przegrał z Seppem Blatterem.\nAl-Hussein ogłosił, że głównym celem jego prezydentury będzie przywrócenie wiarygodności organizacji, która ucierpiała w ostatnich miesiącach z powodu afery korupcyjnej.\n"Lepsza przyszłość nadejdzie tylko, jeśli FIFA będzie miała odpowiedniego przywódcę. Wierzę, że ta organizacja może odzyskać należny jej szacunek" - napisał w swoim oświadczeniu. "Kryzys w FIFA to kryzys przywództwa. Razem sprawimy, że FIFA znowu będzie wielka" - dodał.\nJordańczyk już brał udział w majowych wyborach prezydenta FIFA - tych, które odbywały się w cieniu skandalu korupcyjnego. Wygrał je Sepp Blatter, po czym podał się do dymisji.\nSzwajcar jest podejrzany m.in. o podpisanie w 2005 roku niekorzystnego dla FIFA kontraktu z Karaibską Unią Piłkarską. Zarzuca mu się ponadto inne przypadki działania w sprzeczności z interesem organizacji, w tym te związane z prawami telewizyjnymi i marketingiem. Szwajcar miał również przekazać nielegalnie 2 mln franków szwajcarskich (ok. 7,7 mln zł) Michelowi Platiniemu w okresie między styczniem 1999 a czerwcem 2002 roku.\nFrancuz był jednym z głównych kandydatów na nowego szefa światowej federacji piłkarskiej, ale jego pozycja znacznie osłabła, gdy aferą w FIFA zajęła się Komisja Etyczna tej organizacji. W ubiegłym tygodniu razem z prezydentem FIFA Josephem Blatterem został zawieszony na 90 dni.\nKandydaci mogą zgłaszać się do 26 października. Wcześniej chęć ubiegania się o najważniejsze stanowisko w futbolu sygnalizowali szef liberyjskiego związku Musa Bility oraz byli piłkarze - Brazylijczyk Zico i Argentyńczyk Diego Maradona.\nPolsat News, Goal.com, PAP


Xavier Dolan reklamuje Louis Vuitton\nNatalia Kędra 08.07.2016 12:09\nGenialne dziecko z Kanady, wyrafinowany esteta, buntownik, najważniejsze nazwisko kina LGBT, wybitny samouk... Xavier Dolan ma 27 lat i 6 pełnometrażowych filmów na koncie. W maju odebrał Grand Prix w Cannes, dwa lata wcześniej - nagrodę Jury.\nRozkrzyczany teatr rodzinny, zarazem zniewalający i odpychający, można było oglądać w dawnych filmach Cassavetesa i Leigh. 27-letni Xavier Dolan w "To tylko koniec świata" dorównuje tamtym mistrzom - pisze o jego nowym filmie "To tylko koniec świata" Tadeusz Sobolewski w Gazecie Wyborczej.\nDolan należy do wąskiej grupy reżyserów, którego w równym stopniu kochają doświadczeni krytycy i młodzież. Nie przeszkadza oczywiście, że Kanadyjczyk świetnie wygląda. Mimo mikrego wzrostu, od trzech sezonów reklamuje Louis Vuitton. Zaczynał od akcesoriów, by awansować na oficjalną twarz męskiej kolekcji. Jego zdjęcia ukazały się również w "Vogue Hommes", "V Magazine" i "L'Officiel Hommes".\nNieczęsto zdarza się, żeby świetny reżyser filmowy był jednocześnie zdolnym aktorem i obiecującym modelem, ale Dolanowi wychodzi wszystko... Pewnie umiałby zatańczyć w puentach, żonglować surowymi jajkami i jeszcze zaśpiewać Whitney Houston.\nNajnowsza kampania Louis Vuitton i inne ZDJĘCIA Xaviera Dolana w roli modela


Żubr - Bison bonasus - strona 2 - Parzystokopytne (Artiodactyla) - Fotoprzyroda.pl\nNapisano 14 grudzień 2006 - 12:28\nJasne że się mieści szkoda że główka w cienie a nie w słońcu -wtedy lepiej by się światło w tle rozłożyło. Ale i tak jest OK...\nNapisano 14 grudzień 2006 - 18:19\nW temacie jak najbardziej się mieści, ale jak dla mnie spory feler tego zdjęcia to brak końca brody.\nNapisano 14 grudzień 2006 - 19:12\nwiem że ucięta broda, wiem że śnieg przepalony - wiem\nNapisano 14 grudzień 2006 - 19:54\nKarola jak znasz 'niedoskonałości' swoich zdjęć to teraz na pewno będzie lepiej\nNapisano 14 grudzień 2006 - 21:21\nKarola, przyciąłbym ciut z lewej i ...dorysował brodę\nNapisano 14 grudzień 2006 - 22:07\nKolejne fajne zdjęcie żuberka.\nNapisano 06 styczeń 2007 - 20:41\nA takie co roku wyłażą na pola z Puszczy Knyszyńskiej koło Białegostoku. Jako że w 2007 zimy jeszcze nie ma to może siedzą w lesie ...\nNapisano 06 styczeń 2007 - 20:43\nWystartowały do Ciebie?\nNie no super fotka ustawiły się prawie w szeregu. Pięknie je uchwyciłeś.\nNapisano 06 styczeń 2007 - 21:02\nZubry są dośc płochliwe, tutaj tworzą coś w rodzaju "okręgu" ochronnego tak jak bizony. Jeśli jest więcej młodziaków to się chowają za starcami. Mimo kilku lat i wielu spotkań na polach nie spotkałem się z agresją choć raz prawie na nie wlazłem w zagaju\nNapisano 06 styczeń 2007 - 21:03\nTakie ustawienie to typowa reakcja żuberków na "podejrzany obiekt" hihi, na otwartej przestrzeni. Zdjęcie bardzo fajne, gratuluję.\nNapisano 06 styczeń 2007 - 21:19\nAle świetny kadr. A ja myślałem, że żubry to tylko w Białowieży...\nNapisano 06 styczeń 2007 - 21:22\nNo taki widok budzi respekt, wyglądają jak byki na corridzie\nMuszę nasze wałeckie podejść ale samemu to jakoś mi się nie pali.\nNapisano 06 styczeń 2007 - 22:21\nTomajk, jak obiecasz, że je uszanujesz - czego niestety nie mogę powiedzieć o wielu fotografach ( ) - to cię chętnie zabiorę. Nie obiecuję, że napewno je zobaczysz za pierwszym razem, ale nie powinno być przynajmniej problemów z odnalezieniem śladów po nich i wstępnym rozpoznaniem środowiska. Jeśli jesteś zainteresowany, podaj mi telefon na PW.\nAvestem - gratuluję i zazdroszczę spotkania... fajnie... ale ja bym się chyba ciut spitrał. No i faktycznie bardzo ciekawe zdjęcie.\nNapisano 17 maj 2007 - 10:54\nOstatnio mam kiepskie szczęście, i jeszcze mniej czasu na fotki, raczej staram się nie robić gdy jest liche światło lub pogoda, ale dziś pomimo tego postanowiłem pstryknąć fotkę naszym bizonom deszcz okrutny, zielsko po kolana i nie chciało mi się podchodzić do nich, jeszcze będzie nie raz okazja, dziś wrzucam tylko dlatego byście nie pomyśleli że aparat odłożyłem do szafy\nNapisano 17 maj 2007 - 10:57\nJak na fotki w deszczu który faktycznie widać na zdjęciach to całkiem nieźle, to jakieś żubry z Twoich okolic.\nPs. A i fajnie że znowu z Wojtkiem Ostapowiczem wstawiacie zdjęcia\nNapisano 17 maj 2007 - 11:01\nDobre, trochę szkoda że nie trafiłęś lepszej pogody...\nNapisano 17 maj 2007 - 13:41\ntomajk, dobrze cię znów widzieć na forum Piękne zdjęcie mimo że deszczowe. Mnie się tam podoba, widać że mokro i zimno\nNapisano 17 maj 2007 - 17:44\nI to właśnie mój problem, brak pogody to wolne, ładna pogoda to praca i brak czasu, i tak będzie jeszcze przez jakieś 2 miesiące niestety.


Strona WWW - Litwa: Wilno – Kowno – Troki\nwyjazd z …………… w godzinach rannych, przejazd do KOWNA i zwiedzanie: Zamek Koweński, Plac Ratuszowy, Seminarium Duchowne, Gimnazjum, gdzie uczył się i tworzył A. Mickiewicz, kościół Witolda, Katedra Piotra i Pawła, przyjazd WILNA, obiadokolacja i nocleg.\npo śniadaniu zwiedzanie WILNA: Kaplica Ostrobramska, Kościół św. Teresy, Sobór św. Ducha, Klasztor OO. Bazylianów ( gdzie znajdowała się cela Konrada ), Kościół św. Kazimierza, Uniwersytet Wileński z kościołem uniwersyteckim św. Jana, Muzeum i pomnik A. Mickiewicza, Kościół Św. Anny, Katedra św. Stanisława ( skarbiec i grobowce królewskie ),\nKościół św. Piotra i Pawła na Antokolu, Góra Trzech Krzyży z panoramą miasta, obiadokolacja i nocleg.\nŚniadanie, dalsze zwiedzania WILNA:\nDominikański kościół Św. Ducha oraz kapłca, gdzie znajduje się obecnie pierwszy obraz Bożego Miłosierdzia, cmentarz na Rossie ( grób Matki i serce Marszałka Piłsudskiego oraz grobowce wielu sławnych i zasłużonych Polaków ). Przejazd do TROK - zwiedzanie Zamku Witolda na Jeziorze Galve oraz poznanie kultury karaimskiej – typowe budownictwo ( domy, świątynia ), a także kuchnia karaimska - możliwość degustacji „kibinów”- pierogów karaimskich. Wyjazd do Polski.\nPowrót do ……………… w późnych godzinach wieczornych\n2. 2 noclegi w hotelu – pokoje 2 i 3-osbowe z łazienkami.\n3. Wyżywienie (2 śniadania, 2 obiadokolacje)\n4. Przewodnik w jęz. polskim w Wilnie i Trokach.\n5. Pilot –przewodnik na całej trasie.\n6. Ubezpieczenie NW, KL Europejskie.


Tresura z obrożą antyszczekową | Szkolenie psa\n← Profesjonalne szkolenie psów\nWybór odpowiedniej obroży →\nObroża antyszczekowa to urządzenie mogące pomóc w ograniczeniu nadmiernej aktywności wokalnej naszego psa. Jednymi słowy potrafi wyeliminować nadmierne szczekanie bądź ujadanie w niewłaściwych momentach. Wiele osób jeszcze o tym nie słyszało, lecz warto wiedzieć, że taka obroża jest w Polsce dostępna. To co należy też wiedzieć, to na pewno to, że obroża antyszczekowa wspomaga szkolenie psa – nie wyszkoli go za nas samych.\nZałożenie takiej obroży nie naprawi za nas problemu. Tak samo sprawa przedstawia się w przypadku niewidocznego ogrodzenia czy też obroży elektronicznej do tresury. Są to narzędzia pomocnicze, więc nie wolno psa zostawić w pierwszych dniach noszenia takiej obroży „samopas”. To co należy zrobić jeszcze przed założeniem obroży antyszczekowej, to nauka komendy „cicho” lub innej, krótkiej, którą pies odbierze jako zakaz szczekania w danym momencie.\nPierwsze dwa dni z obrożą antyszczekową są bardzo ważne. Pies oswajać się będzie na razie z samym urządzeniem. Dlatego należy założyć mu taką obrożę kompletnie wyłączoną. Dla osób, które na tresurze nie znają się zbyt bardzo, polecane są obrożę, które automatycznie do intensywności szczekania dobierają poziom impulsu elektrostatycznego. Jeśli już obroża skoryguje zachowanie psa, warto właśnie wydać znaną mu komendę np. „cicho”.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Szczekanie psa i oznaczony tagami szczekanie, Szkolenie psów, tresura psa. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Digitalizacja jeszcze nigdy nie była tak prosta. Nowoczesne skanery coraz lepiej współpracują z firmowymi systemami - Centrum prasowe firmy Canon - Canon Poland\nWarszawa, 29 września 2021 r. – Transformacja cyfrowa przyspiesza – w polskich firmach, urzędach czy nawet szpitalach digitalizuje się coraz większą liczbę dokumentów. Aby można było robić to sprawnie, niezbędne są nowoczesne skanery, które zapewnią nie tylko szybki skan wysokiej jakości, ale przede wszystkim integrację z oprogramowaniem danej firmy czy organizacji.\nUżytkownik naciska jeden przycisk, a skaner robi resztę. Nie tylko skanuje dokument w odpowiedniej rozdzielczości, ale też ustawia go w odpowiedniej pozycji, skaluje, kataloguje. Co więcej – rozpoznaje najistotniejsze dane, umieszczając je w odpowiednim folderze, pliku czy bazie danych. To nie pieśń przyszłości, lecz rzeczywistość – obecnie dobrej jakości skanery produkcyjne są w stanie niemal samodzielnie zdigitalizować dowolny dokument.\nPrzykład? Codzienna działalność szpitala albo innej nowoczesnej placówki medycznej. To specyficzne miejsce, w którym każdego dnia trzeba dbać o zdrowie pacjentów i jednocześnie uzupełnianie ogromnych baz danych. Wyniki badań czy zdjęcia rentgenowskie powinny jak najszybciej trafić do cyfrowego archiwum pacjentów, dzięki czemu każdy lekarz będzie mieć prosty dostęp do całej dokumentacji choroby poszczególnego pacjenta. Jednak nowoczesne szpitale zazwyczaj posiadają swoje wewnętrzne systemy informatyczne. Jak zatem sprawić, żeby skaner porozumiał się z nimi bez problemu, a digitalizacja dokumentów nie zajmowała pracownikom więcej pracy niż naciśnięcie jednego guzika?\nRóżne drogi integracji\nJak twierdzi Tomasz Miękus, Product Business Developer w Canon Polska, kluczowa jest integracja systemów. – Na przykład nasze nowoczesne skanery wyposażone są w innowacyjne oprogramowanie Scan2x. Rozwiązanie to bezproblemowo współpracuje z większością popularnych systemów i aplikacji. Mam na myśli systemy zarządzania dokumentami, takie jak Therefore czy FileDirector, oprogramowanie Office365 i Microsoft Sharepoint, serwery FTP i SFTP, czy choćby możliwość bezpośredniego skanowania do e-maila – wylicza Tomasz Miękus.\nCo jednak zrobić, jeśli firma użytkująca skaner opiera się na swoim własnym systemie? Jak przekonuje ekspert Canon Polska, to żadna przeszkoda. – Oprogramowanie Scan2x zostało opracowane tak, aby spełniać wymagania zarówno międzynarodowych instytucji finansowych, specjalistycznych organizacji, jak i niewielkich przedsiębiorstw czy start-up’ów działających online. Jeśli pojawi się potrzeba pracy deweloperskiej, wspólnie z producentem systemu, firmą Avantech, zapewniamy niezbędne wsparcie – mówi Tomasz Miękus.\nCo więcej, prace programistyczne zdecydowanie może ułatwić prowadzony przez Canon program dla deweloperów – Canon Developer Programme. W jego ramach firma udostępnia niezależnym twórcom oprogramowania oraz integratorom szybki i wygodny dostęp do oprogramowania SDK, informacji o API, a także do innych zasobów technicznych pomocnych w integrowaniu nowoczesnych skanerów.\nStawka jest duża, bo pełna integracja skanera z firmowym systemem daje dziś ogromne możliwości, znacznie ułatwiając i przyspieszając codzienną pracę biurową. Wystarczy wspomnieć, że Scan2x potrafi automatycznie rozpoznać rodzaj skanowanego dokumentu. Faktura, umowa, wyciąg bankowy czy dowód osobisty lub paszport – system samodzielnie określi, z jakim dokumentem ma do czynienia, a następnie skataloguje go w odpowiednim miejscu i w odpowiedni sposób.\nSzczególnie ważna w kontekście dzisiejszych wymagań prawnych staje się możliwość monitorowania cyklu życia dokumentu w systemie. Dzięki Scan2x dokładnie widać kto skanował dokument, a wymagana autoryzacja użytkownika, audyt rozpoznanych metadanych i system kontroli podpisów gwarantują zwiększone bezpieczeństwo firmowej dokumentacji.\nWszystkie te argumenty przekonują naprawdę dużych graczy. – Zwróciła się do nas m.in. międzynarodowa grupa bankowa, która chciała ujednolicić sposób przyjmowania i rejestrowania dokumentów w swoich placówkach. Zaproponowaliśmy klientowi koncepcję obejmującą skanery dokumentów oraz właśnie inteligentny system rejestrowania dokumentów Scan2x. Pozwoliło to na płynną integrację z systemem archiwizacyjnym Therefore DMS. A ścisła współpraca tych dwóch rozwiązań stworzyła niezwykle wydajne narzędzie, zwiększające wydajność, bezpieczeństwo i zapewniające zgodność z otoczeniem prawnym i regulacyjnym – mówi ekspert Canon.\nCo poza oprogramowaniem?\nOprogramowanie oraz integracja z systemami użytkowników to bardzo istotne, ale nie jedyne zalety nowoczesnych skanerów. Dobre urządzenia tego typu zapewniają dziś obsługę wielu rodzajów papieru o różnych formatach, grubości i fakturze. Ich wydajność to nawet kilkaset obrazów na minutę. Niektóre modele wyposażono nawet w technologię detekcji zszywek.\nJedną z najprostszych, a najważniejszych zalet nowoczesnych skanerów jest jednak fakt, że zastępują one żmudne i czasochłonne ręczne wprowadzanie danych. To nie tylko wygoda, ale też ogromna oszczędność czasu, a przede wszystkim całkowita eliminacja ludzkich błędów. Skanery i ich oprogramowanie gwarantują, że żaden PESEL i żaden numer konta nie zostanie błędnie przepisany, a to w kontekście działalności wielkich firm bardzo ważna zaleta.


Czerwienne: pożar wyśnił się właścicielce domu trzy dni wcześniej - Zakopane - Naszemiasto.pl\nCzerwienne: pożar wyśnił się właścicielce domu trzy dni wcześniej\nW powietrzu unosi się swąd spalonego drewna. Na podwórku leżą rozrzucone osmolone płaty blachy dachowej i nadpalone części ocieplenia. Ciszę pogorzeliska zagłusza pracująca pompa wodna, osuszająca to, co pozostało z drewnianego budynku. Tak wyglądał wczoraj obraz po poniedziałkowym wielkim pożarze w Czerwiennem.\nPożar zaczął się od nieszczelnego komina w starym drewnianym budynku (© Łukasz Razowski)\nW pożarze, który wybuch około godz. 18,spaliła się górna część drewnianego pensjonatu.\n- To był moment - wspomina Anna Dziadkowiec, właścicielka spalonego ośrodka agroturystycznego. - Budynek zajął się momentalnie!\n- Chwała Bogu, że to się stało pod wieczór, a nie w nocy - dodaje córka pani Anny, Agata. - W tym budynku sypiają dzieci, byłaby tragedia.\nJak wspomina rozstrzęsiona pani Agata, trzy dni przed pożarem śniło jej się, że ktoś woła pomocy, że się pali, że jest łuna nad górami. - Po tym śnie bałam się, że coś się stanie - mówi Agata. - No i się stało. Jak tu nie wierzyć w sny?\nNa szczęście nikt z rodziny nie ucierpiał. Nic się nie stało również turystom, którzy wynajmowali pokoje w dolnej części spalonego budynku. W czasie gdy pojawił się ogień, część z nich przebywała na stoku.\n- W pokoju mieli pieniądze i kluczyki do samochodów. Pożar ominął to pomieszczenie - mówi właścicielka ośrodka. Turyści postanowili opuścić już Czerwienne. Natomiast do poszkodowanych osób przyjechała rodzina, by pomóc w porządkowaniu pogorzeliska. Na podwórko wyniesiono m.in. zniszczone części sanitariatów i mebli.\n- Straż pożarna oszacowała straty na ponad trzysta tysięcy złotych - mówi pani Agata. - Nie wiem, czy nie wyjdzie tego więcej. Powodem pojawienia się ognia był najprawdopodobniej nieszczelny komin, naruszony podczas trzęsienia ziemi pięć lat temu. Akcja gaszenia pożaru przebiegła sprawnie.∨ Czytaj dalej Strażacy na miejscu pojawili się błyskawicznie - wspominają świadkowie. Drewniany dom był połączony z drugim, murowanym. Na szczęście udało się odciąć od ognia drugi budynek. - Muszę przyznać, że wszyscy szybko zareagowali i wiele pomogli - mówi pani Agata. Niegroźnego urazu głowy doznał sąsiad pogorzelców, który próbował pomagać w gaszeniu.\n- Został uderzony czymś spadającym z budynku. Szybko zabrało go pogotowie. Był przytomny - wyjaśnia zastępca komendanta PSP w Nowym Targu Stanisław Galica.\nPogorzelcami zajęła się pomoc społeczna. Czekają teraz na przedstawiciela ubezpieczeniowego. - Jeśli coś dostaniemy, to odbudujemy dom - mówi pani Anna.\nPożar do godz. 2 w nocy gasiło 25 zastępów straży pożarnej. Tagi: pożar w czerwiennem\nWspółczuje takim ludziom:( 2010-06-18 13:32:00\nPozderki dla Lamy <3\nLokal - IV piętro - Plac Solny - Wynajmę\nNa IV piętrze mamy do wynajęcia wolną przestrzeń biurową...\nKotka brytyjska 4 letnia bez rodowodu\nOddam za koszty utrzymania 4 letnią, śliczną kotkę...\nPryan Kraina Ognia Z cyklu Brama Śmierci Weis, Hickman\nSprzedam książkę; autor Margaret Weis, Tracy Hickman...\nCzerwienne: ogromny pożar czteropiętrowego budynku\nW poniedziałek ok. godz. 18 wybuch pożar domu w...\nSzadek: 70-letnia kobieta zginęła w pożarze drewnianego budynku\nPożar stodoły w Kulicach - nikt nie został ranny\nStrażacy gasili pożar stodoły, który wybuchł wieczorem...\nZakopane: ogień strawił dom na Walkoszach [ZDJĘCIA, VIDEO]\nKilka minut po godz 6 rano na zakopiańskich Walkoszach...\nKoncert zespołu Niewinni\n20 Lipca 2012godz. 20:00ul.Stawowa 30\nKoncert ABI & ROHO KONAR\n23 Września 2011godz. 19:00 - 20:00Dworek i Teatr Zdrojowy im. Fryderyka Chopina w Dusznikach ZdrojuDuszniki-ZdrójDuszniki Zdrój\nMuzeum -> Dom Tkacza\n14 Stycznia 2013 - 31 Grudnia 2014Muzeum – Dom Tkacza, Sobieskiego 51, 43-300, Bielsko-Biała\nMiędzy Słówkami - Podwójne Czytanki z Zającem\n23 Marca 2013godz. 12:00Club 22, Stary Rynek 88, 61-772, Poznań