„Cartland - Wydanie Zbiorcze” tom 1 - recenzja\nDodane: 16-09-2020 22:59 ( 16 wrz 2020, 22:59:08 )\nOd momentu zaistnienia zaczątków współczesnej kultury popularnej tematyka westernowa raz za razem okazywała się wdzięcznym polem do snucia emocjonujących opowieści. Wielokrotnie przekonali się o tym także wielbiciele komiksowego medium, a fabuły rozgrywające się na obszarach ekspandujących XIX-wiecznych Stanów Zjednoczonych w pewnych okresach (m.in. w toku lat 50. i 60. XX wieku) należały do najbardziej poczytnych.\nTej okoliczności nie przegapili także autorzy aktywni na rynku frankofońskim. Toteż to właśnie za ich sprawą odbiorcy w swoim czasie bujnie rozwijającej się prasy komiksowej mieli sposobność zapoznać się z tak udanymi realizacjami, jak „Blueberry”, „Durango” i „Comanche”. Z kolei dla polskiego czytelnika upływająca dekada to czas nadrabiania niezależnych odeń zaległości także w zakresie komiksowych westernów. Tego typu zaległością jest również seria „Cartland”, której pierwsze wydanie zbiorcze względnie niedawno trafiło do dystrybucji.\n„Zapis” losów trapera Jonathana Cartlanda to kolejne świadectwo zasygnalizowanej chwilę temu hossy. Do tego zarówno na westerny, jak i francuskojęzyczne czasopisma komiksowe. Na ich bowiem łamach (a konkretnie „Le Journal de Lucky Luke” oraz „Pilote”) prezentowano perypetie rzeczonej postaci, a okazały się one na tyle popularne, że doczekały się aż dziesięciu pełnowymiarowych albumów. Niniejszy zbiór zawiera pierwsze cztery z nich i przenosi ewentualnych czytelników do początków drugiej połowy XIX w. Już sama ta okoliczność jawi się wyjątkowo, jako że zdecydowana większość dostępnych u nas komiksowych westernów rozgrywa się na ogół już po wojnie secesyjnej (1861-1865; by wspomnieć choćby „Jima Cuttlasa” oraz większość nowelek zawartych w zbiorze „Ringo”). Stąd jako tło dla zebranych tu opowieści posłużyły dynamicznie rozwijające się Stany Zjednoczone ledwie kilka lat po zaborczej wojnie z Meksykiem (1846-1848). Anektowane terytoria wciąż jeszcze pozostają w co najwyżej symbolicznej łączności z Waszyngtonem, indiańscy mieszkańcy Wielkich Równin na razie mają się nieźle, a głównym obszarem wzmożonej kolonizacji pozostaje nabyta jeszcze w 1803 r. Luizjana. Co prawda im bliżej przełomowego roku 1861, tym mocniej daje o sobie znać napięcie i antagonizm między industrializowaną w przyspieszonym tempie Północą a opierającym swój gospodarczy byt na uprawach bawełny Południem (notabene podobnie jak ma to miejsce w publikowanej także u nas serii „Lonesome”). Niemniej odgłosy armatnich salw bombardujących Fort Sumter to na kartach „Cartlanda” wciąż kwestia przyszłości. Stąd losy tytułowego bohatera dotyczą zupełnie innych spraw i zjawisk.\nW otwierającym serię albumie poznajemy zatem młodego trapera, który w jednym z miasteczek na ówczesnym pograniczu zaopatruje się w prowiant i ekwipunek na trwające cały rok łowy. Jako żywo wzbudzający skojarzenia z młodszą wersją generała George’a Custera tudzież Williama „Buffalo Billa” Cody’ego sprawia wrażenie osobnika, który zna się na rzeczy i już niebawem szanowni twórcy tej inicjatywy przysparzają mu okazji do wykazania się biegłością w zakresie m.in. użytkowania broni palnej. Równocześnie (podobnie zresztą jak skądinąd znany Mike Blueberry) daje się on poznać jako tzw. przyjaciel Indian i to właśnie intryga z ich udziałem okazuje się w tej historii przewodnią. Podobnie rzecz się ma także w jej kontynuacji, tj. „Ostatniej karawanie do Oregonu”, w której obok osobistej tragedii tytułowego bohatera, główny motyw dotyczy jego udziału w peregrynacji osadników na wciąż nieskolonizowanym północno-zachodnim kresom Stanów Zjednoczonych. „Widmo Wan-kee” to z kolei m.in. obfitująca w intrygujące zjawiska podróż parowcem oraz zawiązanie bliskiej znajomości z lokalną pięknością znaną szerzej jako Silver Blue. Natomiast „Skarb Kobiety-Pająka” przenosi miejsce akcji ku Zachodniemu Wybrzeżu i obszarom w strefie oddziaływania rozrastającego się San Francisco oraz siedzib Indian z grupy Pueblo.\nMożna zatem śmiało stwierdzić, że tym sposobem autorska spółka pokusiła się o prezentację całkiem rozległego wycinka panoramy ówczesnych Stanów Zjednoczonych (a przy okazji terytoriów od tej struktury politycznej zależnych). Niby nic oryginalnego, bo przecież nie inaczej zwykł czynić choćby Yves Swolfs we wzmiankowanej serii „Durango”. Nie o oryginalność jednak tu chodzi, a jeszcze jedną okazję do przyjrzenia się wspominanym realiom. Do tego jakże wprawnie ujętym w kadr za sprawą talentu Michela Blanc-Dumonta (przy walnym udziale kolorystki Claudine Blanc-Dumont). Przyznać bowiem trzeba, że nie szczędził on swojego wysiłku, by jak najdokładniej oddać poszczególne elementy świata kreowanego. Do tego bez względu na to, czy mamy do czynienia z wnętrzem zapyziałej mordowni, rozległymi plenerami Missouri czy też świętem jednej z grup Indian Hopi. Co więcej, im dalej tym pod tym względem jest coraz lepiej i znać szybko następujący rozwój plastycznych możliwości tegoż autora. A przyznać trzeba, że syndrom zbędnych dłużyzn przynajmniej na tym etapie realizacji serii nie zaistniał i tym samym gęste od licznych wydarzeń i takiej też obsady scenariusze Laurence Harlé zapewniły temu artyście mnóstwo pracy, a co zatem idzie także pola do popisu. Znowu zatem dał o sobie znać model narracji przyjęty we frankońskich magazynach komiksowych, czyli dosycanie fabuł tak, aby nawet liczące sobie sześć-siedem plansz epizody okazały się stosownie emocjonujące i tym samym zapewniające sobie przychylność pławiących się w ogromnej przecież podaży czytelników. Pod tym względem perypetie Cartlanda w żadnym calu nie ustępują wyczynom znanego ze stronic „Comanche” Red Dusta tudzież najbardziej udanym westernom Jerzego Wróblewskiego i Andrzeja Białoszyckiego (vide „Powrót Baxtera”).\nPod pewnym jednak względem (a do tego istotnym) postać ta wyróżnia się nawet na tle wielowymiarowego Mike’a Bluberry’ego. Chodzi mianowicie o reprezentowany przezeń profil osobowościowy, momentami determinowany niezbyt chwalebnymi uwarunkowaniami etyki sytuacyjnej. Jest to o tyle wyjątkowe, że frankofońscy twórcy komiksowych westernów na ogół stronili od tego typu postaci, skłaniając się ku powielaniu schematu zaproponowanego przez Karola Maya w osobie Old Shatterhanda (tj. skutecznego zabijaki, acz o złotym sercu). Dość wspomnieć, że nawet najemny spec od rozwałki, którym de facto jest Durango, zwykł kierować się swoistym kodeksem honorowym. Nie wyjawiając nazbyt wiele, wypada jedynie nadmienić, że w przypadku Cartlanda bywa z tym różnie. Reprezentuje on bowiem typ tzw. bohatera dynamicznego, choć niekoniecznie według standardu sienkiewiczowskiego znanego m.in. z „Quo Vadis” i „Potopu”. Przy czym równocześnie przesadą i nieporozumieniem byłoby uznać rzeczonego za antybohatera porównywalnego z pozbawionym skrupułów, hedonistycznie usposobionym Torpedo. Najprościej rzecz ujmując Jonathan to człowiek w pełnej krasie ze swoimi słabościami, lękami, a nierzadko także pogubiony w natłoku otaczających go niejednoznaczności. Paradoksalnie korzystnie wpływa to na odbiór tej postaci jako bardziej prawdopodobnej od krystalicznych kowbojów-herosów brylujących niegdyś w takich magazynach jak „All Star Western vol.1”, „Charles Starrett as the Durango Kid” i „Hopalong Cassidy”. Trudno orzec jak ta okoliczność zostanie rozwinięta przy okazji kolejnych zbiorów niniejszej serii, ale rokuje ona bardzo zachęcająco. Interesującym rozwiązaniem tu zastosowanym są ponadto odniesienia do incydentalnie dającej o sobie znać ponadprzeciętnej intuicji protagonisty. Choć gwoli ścisłości nie jest to skala porównywalna z także przywoływaną serią „Lonesome”. Natomiast z pieczołowitością docenioną przez redaktorów „Encyklopedii komiksu” Larousse’a ujęto elementy folkloru rodzimych mieszkańców Ameryki Północnej.\nKrótko pisząc, jest to pozycja zdecydowanie godna uwagi. Do tego nie tylko miłośników westernu, ale udanych, komiksowych realizacji w całej rozciągłości.\nTytuł: „Cartland - Wydanie Zbiorcze” tom 1\nTytuł oryginału: „Cartland L’intégrale 1”\nData publikacji wersji oryginalnej (w tej edycji): 1 lipca 2004 r.\nData publikacji wersji polskiej: 21 sierpnia 2020 r.\nZawartość niniejszego wydania zbiorczego opublikowano pierwotnie na łamach magazynu „Lucky Luke” i „Pilote” w latach 1974-1978, a następnie w albumach: „Jonathan Cartland” (lipiec 1975), „Dernier convoi pour l’Orégon” (kwiecień 1976), „Le Fantôme de Wah-kee” (kwiecień 1977) i „Le Trésor de la femme araignée” (kwiecień 1978).


Resort gospodarki chce uczyć e-administracji - Społeczeństwo informacyjne\nResort gospodarki chce uczyć e-administracji\nPAP • 19 listopada 2010 - 17:17\n12,5 tys. urzędników różnych szczebli i instytucji chce przeszkolić resort gospodarki. Mają oni nauczyć się m.in. posługiwać się formularzami elektronicznymi czy podpisem elektronicznym.\nSzkolenia te będą elementem tworzenia e-administracji. Konieczność usprawnienia administracji i umożliwienia obywatelom oraz przedsiębiorcom załatwiania spraw administracyjnych drogą elektroniczną nakłada na Polskę unijna dyrektywa usługowa. Państwa członkowskie UE miały obowiązek wdrożenia jej z początkiem 2010 r. Dyrektywa ma ułatwić zakładanie i prowadzenie przedsiębiorstw usługowych.\n- "Zajmujemy się również upraszczaniem procedur administracyjnych. Za tym będzie szła oczywiście legislacja. Sukcesywnie, co pół roku, będziemy proponowali jakieś zmiany w prawie - zapowiedział podsekretarz stanu.\nCase study. Tak działa wirtualna gmina


Rekrutacja 2021. Wyniki rekrutacji do szkół ponadpodstawowych w Poznaniu. Które placówki cieszyły się największą popularnością? | Głos Wielkopolski\nRekrutacja 2021. Wyniki rekrutacji do szkół ponadpodstawowych w Poznaniu. Które placówki cieszyły się największą popularnością?\nSylwia Rycharska 28 lipca 2021, 8:45\nInformatykami, ekonomistami i programistami chcą zostać nastolatkowie w Poznaniu. Łącznie przygotowano 253 oddziałów, a kwalifikację dostało ponad 8 tys. kandydatów, natomiast do żadnego liceum, technikum i szkoły branżowej nie przyjęto ok. 1400 uczniów.Sprawdź w galerii, które licea i technika były najbardziej oblegane? --->>>Strefa pole dance Łukasz Gdak\nW czwartek, 22 czerwca, zgodnie z harmonogramem pojawiły się wyniki pierwszego etapu rekrutacji do szkół ponadpodstawowych. Poznań prowadzi ją wspólnie z powiatem poznańskim.\n- Jeśli chodzi o szkoły kształcące w zawodzie, trend się nie zmienił. Nadal najwięcej młodych ludzi chce zostać informatykami, ekonomistami i programistami\n- mówi Katarzyny Plucińska, kierownik II Oddziału Organizacji Szkół i Placówek Oświatowych Wydziału Oświaty Urzędu Miasta Poznania.\nRekrutacja do szkół ponadpodstawowych w Poznaniu: najpopularniejsze klasy\nNajwiększą popularnością cieszyły się: XXXVIII LO, Liceum Ogólnokształcące św. Marii Magdaleny, Technikum Komunikacji, II LO, XXXI LO, V LO, IV LO, VI LO, XI LO, VII LO.\nTOP 5 najpopularniejszych liceów oraz TOP 5 techników znajdziesz w galerii\nXXXVIII LO – klasa prawniczo-psychologiczna z rozszerzoną wiedzą o społeczeństwie\nI LO - Columbus\nXV LO - oddział psychologiczno-pedagogiczny\nLO św. Marii Magdaleny – oddział matematyczno-informatyczny\nXXXVIII LO – klasa ekonomiczno-językowa\nXII LO – humanistyczna\nXXV LO – psychologiczno-językowa\nXXXVIII LO – klasa prawniczo-psychologiczna z rozszerzoną historią\nZakwalifikowani uczniowie muszą potwierdzić chęć przyjęcia i do 30 lipca dostarczyć do danej placówki oryginały świadectwa ukończenia szkoły podstawowej i zaświadczenia o wynikach egzaminu ósmoklasisty - w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe konieczne jest także orzeczenia lekarskie. Lista kandydatów przyjętych i nieprzyjętych zostanie ogłoszona 2 sierpnia, a dzień później rozpocznie się rekrutacja uzupełniająca.\nRekrutacja do szkół ponadpodstawowych w Poznaniu: osoby, które wypadły z systemu\nNieco ponad 1,4 tys. osób nie zostało przyjętych do żadnej ze wskazanej przez siebie szkoły - 1066 z nich nie dostało się do wybranego liceum, 314 - techników, 37 - szkół branżowych.\n- Osoby, które nie znalazły się na żadnej liście, będą mogły uczestniczyć w rekrutacji uzupełniającej na wolne miejsca w szkołach. Składanie wniosków będzie się odbywać w terminie od 3 do 5 sierpnia (do godz. 15). Rekrutacja uzupełniająca będzie odbywać się w systemie elektronicznym "Nabór"\n- tłumaczy Katarzyny Plucińska.\nInformację o zakwalifikowaniu się do danej szkoły można sprawdzić, logując się do systemu Nabór 2021 albo bezpośrednio w szkole.


ALEXANDER Gra Szachy Małe - Zabawki - MODOme.pl\nALEXANDER Gra Szachy Małe\nOd setek lat najlepsza wśród gier planszowych. Wymaga od graczy maksymalnej koncentracji. Zmusza do intensywnego myślenia i przewidywania kolejnych posunięć. Gra w szachy to najlepszy trening dla umysłu nie tylko dorosłych. Zawartość pudełka: plansza, 32 figury, instrukcja.\n-27% Zobacz na agito.pl Możesz oszczędzić 6,04 złotych 21,99 15,95 PLN\nWyciskarka Braun CJ\nWyciskarka do cytrusów CJ 3050 Egzotyczny smak cytrusów na wyciągnięcie ręki! Pełne słońca owoce cytrusowe to źródło witamin i energii na cały dzień. Aby móc cieszyć się ich właściwościami i egzotycznym smakiem w każdej chwili, warto samodzielnie przygotowywać świeże soki. Pomoże w tym funkcjonalna wyciskarka Braun CJ 3050, która dzięki mocnemu, 60 - watowemu silnikowi i praktycznym systemom z łatwością wyciśnie sok z wszystkich rodzajów cytrusów. Nowoczesny design i uniwersalny, biały kolor sprawiają, że wyciskarka doskonale wkomponuje się w wystrój każdej kuchni. Kompaktowa forma ułatwia jej przechowywanie, a jakość wykonania i zastosowanych materiałów gwarantują, że będzie niezawodnie służyła przez lata. Moc naturalności Wyposażona w 60 - watowy silnik wyciskarka stanie się praktyczną pomocą w codziennym komponowaniu zdrowej diety. Jej siła i funkcje gwarantują dokładne wyciśnięcie owocu, aż do ostatniej kropli soku. Mimo większej mocy, urządzenie pracuje cicho, co zapewnia pełen komfort użytkowania. Specjalnie zaprojektowany wylot wyciskarki zapobiega kapaniu soku, ułatwiając utrzymanie porządku na kuchennym blacie. Wyciskarka CJ 3050 jest skuteczna i szybka, a zarazem prosta w obsłudze. Wystarczy chwila, aby cieszyć się smakiem świeżo wyciśniętego soku z cytrusów, który, dzięki jej profesjonalnej konstrukcji, trafia bezpośrednio do szklanki. Została wyposażona w automatyczny system start/stop, aktywujący urządzenie po przyciśnięciu owocu do stożka. Także jej czyszczenie jest niezwykle proste - wszystkie elementy szybko się demontuje i można myć w zmywarce.\nkolor czarny obcas 8 cm sznurowane z bocznym zapięciem na zamek materiał wierzchni skóra wnętrze buta materiał tekstylny i skóra podeszwa materiał syntetyczny\nkolor czarny obcas 1 cm materiał wierzchni materiał syntetyczny i tekstylny wnętrze buta materiał syntetyczny (PU) poodeszwa materiał syntetyczny


Ilustratorki, ilustratorzy. Motylki z okładki i smoki bez wąsów - Barbara Gawryluk | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nWydawnictwo: Marginesy literatura piękna\nbiografia malarze graficy projektanci ilustratorzy dzieci wspomnienia\nWielu z nas najpierw kojarzy ilustrację Szancera, a potem baśń o Królowej Śniegu. Ferdynand Wspaniały już zawsze będzie wyglądał jak z ilustracji Kazimierza Mikulskiego, a jeże u Wandy Chotomskiej jak jeże Mieczysława Pokory. Koty Marii Konwickiej każdy chciałby mieć w domu, tak jak „Świerszczyki” i „Misie” pełne rysunków Bożeny Truchanowskiej czy Hanny Krajnik.\nW Ilustratorkach, ilustratorach – oprócz rozmów Barbary Gawryluk – znajdą się obrazki z ukochanych książek z dzieciństwa i ilustracje nigdy wcześniej niepublikowane.\n19 opinii 86 ocen 0 dyskusji\nBadyl. Pies po... Agnieszka Dymek, Ba...\nLuna. Pies ter... Agnieszka Dymek, Ba...\nGdzie się podziali dawni mistrzowie i mistrzynie dziecięcych snów, kim w ogóle byli, jak im się żyło i czy dalej przykładają rękę do dyrygowania wyobraźnią młodych czytelników – o tym pisze z wielkim oddaniem Barbara Gawryluk w swoim dziele poświęconym ilustracji książki dziecięcej. Niektórych z nich kojarzy większość z nas, o innych pewnie nigdy nie słyszeliśmy. Gawryluk wyciąga ich z mroku niepamięci, by jeszcze raz postawić na piedestale i zadośćuczynić jednemu z najsilniejszych uczuć człowieka: nostalgii.\n„Ilustratorki, ilustratorzy” będą na pewno wspaniałym prezentem dla tych, którzy dziećmi byli w latach 50. czy 60., tj. przed nastaniem kryzysu i przejęciem rynku przez Disneya, o którym tyle się wspomina w tej pozycji (choroba szmiry, plaga kiczu). Na innych odbiorców wspomnień czar podziała słabiej bądź w ogóle – w końcu zapewne spora część czytelników, w czasach, gdy królowali opisywani artyści, jeszcze się nie narodziła. Co oczywiście nie przeszkadza w lekturze, ale na pewno sprawia, że jest ona bardziej krytyczna…\nGawryluk przyznaje dobitnie na początku książki, że celem jej jest opisanie ludzkich losów, dla których obrazy stanowią tylko tło. Widzi głęboki sens w opowiadaniu nawet o tych postaciach, o których wiele się nie da powiedzieć – nie ma zwyczajnie komu, odeszli w zapomnienie albo umarli. Trudno się z takim założeniem nie zgodzić, aczkolwiek pomimo tych tłumaczeń można poczuć spory niedosyt w zetknięciu z niektórymi bohaterkami i bohaterami książki.\nKażdy z artystów otrzymuje jeden rozdział: zaprezentowano 11 artystek i 13 artystów, w tym takie sławy, jak Szancer, Rychlicki, Siemaszko, Wilkoń. W niektórych przypadkach otrzymujemy miniwywiady z artystami (np. w przypadku Butenki), choć częściej z ich dziećmi bądź dalszą rodziną. Czasem nie pozostał nikt, kto by mógł o nich powspominać. Opowieści są bardzo różne pod względem ilości informacji – niekiedy nie otrzymujemy nic poza nużącym wymienieniem nazw uczelni i książek, do których tworzyli ilustracje (np. w przypadku Ewy Salamon). W takich przypadkach chyba lepszym pomysłem byłoby położyć nacisk bardziej na dzieła, a nie historię, której w zasadzie nie ma.\nBo tego samego, a nawet o wiele więcej – mimo całych starań – można się dowiedzieć np. o Wilkoniu z książki Napiórskiej pt. „Szczęśliwe przypadki Józefa Wilkonia” (co nie dziwi) czy nawet… z „Ten łokieć źle się zgina” Frąckiewicza. Autorka często korzysta z książek poświęconych ilustracji, takich jak np. „Stacja ilustracja” Wincencjusz-Patyny czy „Polska szkoła ilustracji” Jiwone Lee, a i tak pozostaje we mnie uczucie, jakby zabrakło najciekawszych kwestii. Bo mnie nie tyle interesuje, kiedy ktoś zaczął pracować w „Ruchu” czy „Naszej Ilustracji” i w ile książek tchnął dodatkowego ducha rysunkami – ja chciałabym właśnie się dowiedzieć, kto z kim darł koty, romansował albo spiskował; jak się bawili, o czym plotkowali, co dokładnie robili w domach pracy twórczej poza pracowaniem. Chcę wiedzieć dokładnie, jak mąż terroryzował Danutę Konwicką i dlaczego to oczywiste, że „ktoś jednak lepi te pierogi” w duecie Wilbik i Stanny; wszystko o zdradzie „Wiesia” Majchrzaka, jakim prawem, ot tak, wyrzucono Michałowską z wydawnictwa albo jak oszukano córkę Szancera, pozbawiając ją nadzoru nad dziełami ojca.\nA przede wszystkim chciałabym wiedzieć więcej o danych ilustracjach. Bo przecież wiele jest kultowych, wiele niezapomnianych. Jak dokładnie powstał Pan Kleks? Jaką metodą rysował Rychlicki Misia Uszatka? Skąd czerpał Boratyński inspiracje dla swoich mrocznych dzieł? Autorka od czasu do czasu wspomina coś o technice tej czy innej osoby, dopytuje, jak kto lubił pracować i gdzie, ale dla mnie ciągle jest tego za mało! Zresztą nie rozumiem, przyznaję bez bicia, podejścia autorki, która dzieła twórców traktuje tak po macoszemu. Choć pełno tu obrazów, a każdy rozdział kończy kilkustronicowa galeria złożona z ilustracji artystów, to są one denerwująco małe, niekiedy wręcz miniaturowe. Jasne, zniosę bez zająknięcia malutkie okładki „Ani z Zielonego Wzgórza” w wersji Krystyny Michałowskiej czy „Dzieci z Bullerbyn” Hanny Czajkowskiej. Ale Boratyński, ale Szancer, ale Gaudasińska, ale Janecka?! Aż serce boli, jak się na to patrzy i nerwowo rozgląda za lupą.\nJednocześnie zadziwia mnie ten wynikający z nostalgii bezkrytycyzm, upiększanie starych dobrych czasów. Nigdy nie było różowo i absolutnie nie zgadzam się, że dzisiaj każdy rysuje na jedno kopyto, że dawniej to były lepsze dzieła. Wiadomo – polska szkoła ilustracji zrodziła masę niepodważalnie genialnych dzieł, ale zdarzały się badziewia – jak zawsze i wszędzie. Ba! Jako że ilustracja, jak każda dziedzina, może być analizowana obiektywnie, zgodnie z regułami sztuki, jak i subiektywnie, to część zaprezentowanych tutaj dzieł wcale mnie nie rzuciła na kolana. I nie, nie da się powiedzieć, że każdy był tak niepowtarzalny i wyjątkowy – widać, zwłaszcza przy przeglądaniu galerii poszczególnych ilustratorek i ilustratorów, że style od siebie pożyczali, że bywały wspólne metody malunku i kreska nie zawsze była aż tak unikatowa.\n„Ilustratorki, ilustratorzy” to przegląd dawnych artystów, coś jak album klasowy, gdzie kojarzy się twarze czy nazwiska, ale niewiele więcej; nostalgiczny powrót do czasów dzieciństwa i ukazanie dawnych swoich idoli, o których często dziecięciem będąc, nie miało się przecież nawet pojęcia. Bo iluż z nas pamięta godność ilustratorów swoich ukochanych książek? Pozycja Gawryluk jest pod tym względem bardzo ważna – podtrzymuje pamięć o tych, o których wbrew pozorom bardzo łatwo byłoby zapomnieć – zwłaszcza w przypadku, gdy nie ma już wznowień ich dzieł. Chociaż ja po lekturze czuję spory niedosyt i uważam, że ciekawiej i przyjemniej czytało się o kulisach zawodu grafika u Frąckiewicza („Ten łokieć źle się zgina”), to jednak nie mogę nie pochylić czoła przed wytrwałością i oddaniem autorki. Bo powstrzymać od zapomnienia, dać znów na chwilę poczuć się dzieckiem i zachłysnąć zachwytem przy oglądaniu reprodukcji dawnych ilustracji – to na pewno dla wielu jest bezcenne.\n4267 72 69\nKtokolwiek chciałby wiedzieć więcej o swoich ukochanych ilustratorach z dzieciństwa lub choćby przypomnieć sobie ich pracę, zawiedziony nie będzie. Fajnie było poznać ich bliżej. Jeszcze fajniej powzruszać się, trafiając tu i tam na ulubione, a trochę już zapomniane ilustracje. Cieszę się, że ta książka powstała.\nTak to już jest, że im jesteśmy starsi, z większą nostalgią wspominamy lata swojego dzieciństwa i młodości. Wspominamy odkryte miejsca, poznanych ludzi, zasłyszane melodie, wyjątkowe wtedy smaki czy zapachy.. Darzymy sentymentem przechowywane przez rodziców swoje pierwsze zdjęcia czy nieporadnie jeszcze rysowane laurki, misia z urwanym uchem, ulubiony samochodzik oraz ukochane książki..\nKsiążki naszego dzieciństwa, czasami nie pamiętamy od razu ich treści, ale kiedy weźmiemy je do ręki, spojrzymy na okładki, a potem obejrzymy zawarte w nich ilustracje przywołamy wspomnienia tych wszystkich chwil, kiedy spędzaliśmy nad książkami beztroski czas na budowaniu magicznych światów w naszej wyobraźni.\nKim byli autorzy rysunków tych wszystkich bajek, baśni, legend i powieści? Mistrzowie ilustracji, dzięki którym szara rzeczywistość nabierała pięknych barw?\nBarbara Gawryluk przedstawia 24 sylwetki wybitnych artystów i artystek, którzy tworzyli ilustracje na przełomie lat PRL-u, ich pracę, jej blaski i cienie, oraz codzienne życie, które wspominają oni sami lub ich bliscy czy przyjaciele.\nW książce znajdziemy ogromną ilość oryginalnych ilustracji, okładek książek czy magazynów danego twórcy, przy których nie sposób się nie wzruszyć. Podróż sentymentalna i ogromna radość z odkrywania kolejnych zapamiętanych z dzieciństwa obrazków kartka po kartce.\nTak to już jest, że im jesteśmy starsi, z większą nostalgią wspominamy lata swojego dzieciństwa i młodości. Wspominamy odkryte miejsca, poznanych ludzi, zasłyszane melodie, wyjątkowe wtedy smaki czy zapachy.. Darzymy sentymentem przechowywane przez rodziców swoje pierwsze zdjęcia czy nieporadnie jeszcze rysowane laurki, misia z urwanym uchem, ulubiony samochodzik oraz...\nBardzo ciekawy przegląd polskiej ilustracji i mnóstwo przywróconych wspomnień z dzieciństwa. Kocham ilustrację książkową — nie tylko polską, ale też zagraniczną i dlatego pewnie tak uwielbiam kupować dzieciom piękne książki. :-)\nBarbara Gawryluk przedstawia sylwetki ponad dwudziestu autorów obrazków z epoki PRL-u, jednocześnie kreśląc obraz „złotego wieku” polskiej ilustracji. Pisze: „w latach pięćdziesiątych, sześćdziesiątych i siedemdziesiątych mieliśmy w Polsce grupę wybitnych artystów, windujących na najwyższe piętro poziom ilustracji w książkach dla dzieci”. Kryzys nadszedł później, w latach dziewięćdziesiątych głównie, kiedy polski rynek zachłysnął się importowaną, lśniącą, disneyowską tandetą. Praktycznie wszyscy bohaterowie Gawryluk zgadzają się, że okres od początku lat pięćdziesiątych do końca siedemdziesiątych to apogeum rozkwitu ich dziedziny.\nIlustracja książek dla dzieci była w tym okresie swego rodzaju niszą, która pozostawiała autorom dużo twórczej swobody. Mimo że cenzura szalała, to akurat Panem Kleksem, Misiem Uszatkiem i Sierotką Marysią interesowała się dość umiarkowanie (inna sprawa jest taka, że chyba mało który twórca ilustracji dla dzieci próbował przemycać w swoich pracach jakieś wywrotowe treści). Więc większość autorów mogła skupić się na tym, co było dla nich najważniejsze: na jakości i oryginalności swoich prac. Jak wspomina Bożena Truchanowska: „Mieliśmy komfort pracy, nikomu się nie narażaliśmy, ilustrowanie książek dla dzieci było bardzo bezpiecznym zajęciem”.\nNie oznacza to jednak, że nie było żadnych problemów. Wręcz przeciwnie: peerelowskie realia dla ilustratorów oznaczały kiepskiej jakości papier i ciągłą walkę o kolor. Ten wątek powraca w wielu wspomnieniach – najpierw było ciekwe zlecenie, potem tygodnie pracy twórczej, satysfakcja i duma z dobrze wykonanego zadania, aż w końcu książka przychodziła z wydawnictwa i... wielkie rozczarowanie. Bo to, co na oryginalnym obrazku było jasne, w druku okazało się ponure i ciemne, a to, co miało być barwne wyszło szaro-bure. Bywało, że zlecenia od razu przychodziły z ograniczeniami i ilustrator miał się, na przykład, zamknąć w trzech kolorach, bo na więcej nie było środków. Frustracja twórcza gwarantowana...\nAle z drugiej strony, zaletą książek drukowanych na słabym papierze była ich taniość i powszechna dostępność. Te książki trafiały przecież do tysięcy małych odbiorców i dlatego trzeba było dbać o najwyższą jakość formy i treści – mimo ubogiej jakości nośnika. Oto, jak Krystyna Michałowska wspomina pracę nad kultową serią „Poczytaj mi, mamo”: „Wszystkie książeczki się rozchodziły, nie zalegały w magazynach, robiono nawet dodruki. Zaletą tej serii była oczywiście cena, książeczki były taniutkie, ale zawsze miały najlepsze teksty i świetne, wysmakowane, skomponowane ilustracje, chociaż drukowane często na marnym, szarym, szorstkim papierze. Wiedzieliśmy, że dla dziecka wszystko musi być najlepsze. To jest jego pierwsza galeria sztuki”.\nZe wspomnień artystów, ich bliskich, znajomych i współpracowników Barbara Gawryluk tworzy pasjonującą opowieść o niezwykłych ludziach, którzy w szarych, ciężkich czasach wybrali kolorowe życie i wolność twórczą, znaleźli własną drogę do świata wyobraźni. Drogę momentami krętą i stromą, ale przecież wartą każdego kroku.\nPrzepiękna, wzruszająca i szalenie inspirująca pozycja. Polecam szczerze i gorąco.\nBarbara Gawryluk przedstawia sylwetki ponad dwudziestu autorów obrazków z epoki PRL-u, jednocześnie kreśląc obraz „złotego wieku” polskiej ilustracji. Pisze: „w latach pięćdziesiątych, sześćdziesiątych i siedemdziesiątych mieliśmy w Polsce grupę wybitnych artystów, windujących na najwyższe piętro poziom ilustracji w książkach dla dzieci”. Kryzys nadszedł później, w latach...\nŚwietna książka, idealny wstęp do podróży w świat ilustracji i bajek.\n„Kiedyś ilustracje umieszczane w średniowiecznych inkunabułach nazywano iluminacjami. Iluminacja pochodzi od słowa ‘illuminare’ - rozświetlać. Niektóre ilustracje są właśnie takimi światłami, które uzupełniają tekst i oświecają naszą wyobraźnię.”\nZ ogromną przyjemnością pragnę dzisiaj zaprezentować Wam książkę Beaty Gawryluk, w której przybliża nam ona postaci znakomitych polskich artystów reprezentujących tak zwaną polską szkołę ilustracji. Dwadzieścia cztery wielkie nazwiska ludzi, których nie koniecznie poznalibyśmy na zdjęciu, za to, bezbłędnie rozpoznajemy ich prace. Sylwetki tych wybitnych artystów są prezentowane przez nich samych w rozmowach bądź w opowiadaniach jedni o drugich lub przez osoby im bliskie, często sprawujące pieczę nad spuścizną po nich.\n„Pierwszy błysk, pierwsze zauroczenie tekstem przychodzi od razu. Potem, kiedy siadam do pracy, czytam na przykład wiersz wielokrotnie, żeby nie przegapić żadnego szczegółu. Dzieci są bardzo spostrzegawcze i od razu zauważą niedokładność.”\nMiałam to wielkie szczęście urodzić się w latach, kiedy jedynym programem dla dzieci w telewizji była dobranocka, i ani ja, ani nikt z moich rówieśników nie wiedział kto to jest Walt Disney 😉 Za to nasze dzieciństwo wypełniały książki oraz pisemka dedykowane dzieciom z tymi pięknymi ilustracjami. Były wszędzie, we wszystkich domach, przedszkolach i szkołach. Często marnie wydane, często na brzydkim papierze, za to niezwykle piękne w środku, niepowtarzalne, kolorowe, z przesłaniem, zmuszające do kreatywności i rozwijające wyobraźnię.\nWtedy nie interesowało nas kto jest autorem tekstów czy ilustracji. Ważne było czy się podoba czy nie.\nTeraz autorka tej niezwykłej książki opowiada nam o twórcach tych ilustracji i o kulisach powstawania ich prac. A dorobek artystyczny każdego z nich jest ogromny. Wzorowali się na wielkich mistrzach, wymyślali własne techniki, tak wiele ich łączyło, a jednocześnie każdy z nich to wielka indywidualność.\n„To przecież jest bardzo ważna sprawa, bardzo wielka odpowiedzialność, dziecka nie da się oszukać, dziecko jest najbardziej wrażliwym, bezpośrednim, nieskażonym odbiorcą i tekstu, i obrazu. Najlepszy sprawdzian dla książki to zostawić ją z dzieckiem.”\nOd lat kolekcjonuję stare wydawnictwa dla dzieci i jak dzieciak podziwiam te same ilustracje, które zachwycały mnie kilkadziesiąt lat temu. Cały czas odkrywam coś nowego, coś czego nie znam. Chciałabym wybrać swojego ulubionego ilustratora lecz nie potrafię. Patrzę teraz także z innej perspektywy. Oglądam je oczami moich dzieci (które dla odmiany znają Disneya i są zdecydowanie bardziej świadome niż ja w ich wieku😉) A one je uwielbiają! Co być może jest nieprawdopodobne mając tyle innych do wyboru. Myślę, że świadczy to ponadczasowym charakterze tych książek i o tym, że praca tych niezwykłych artystów nie poszła w zapomnienie.\nPolecam książkę Barbary Gawryluk. To książka nie tylko wartościowa ale także po prostu piękna. Książka, którą nie tylko się czyta, ale także podziwia i chłonie, która zawsze kończy się za szybko.\nBrawa dla Wydawnictwa Marginesy za jej piękną formę.\nZ ogromną przyjemnością pragnę dzisiaj zaprezentować Wam książkę Beaty Gawryluk, w której przybliża nam ona postaci...\n"Ilustratorki, Ilustratorzy" to absolutnie wyjątkowa pozycja, opowiadająca o artystach, których prace wszyscy znają, ale oni sami pozostają w cieniu. Barbara Gawryluk dotarła do tych "cichych" bohaterów lub do ich bliskich i opisała ich przygodę z ilustracją. Wydawnictwo "Marginesy" odwaliło kawał dobrej roboty, wypuszczając na rynek książkę z tak przepiękną szatą graficzną. To zdecydowanie jedna z lepszych pozycji, jakie przeczytałam w tym roku. Polecam wszystkim, którzy mają chęć odkrywania, poznawania czegoś nowego, znużonym wszystkim, z czym dotychczas się spotykali.\n"Ilustratorki, Ilustratorzy" to absolutnie wyjątkowa pozycja, opowiadająca o artystach, których prace wszyscy znają, ale oni sami pozostają w cieniu. Barbara Gawryluk dotarła do tych "cichych" bohaterów lub do ich bliskich i opisała ich przygodę z ilustracją. Wydawnictwo "Marginesy" odwaliło kawał dobrej roboty, wypuszczając na rynek książkę z tak przepiękną szatą...\nNiepowtarzalna pozycja. Bogactwo wspomnień z dzieciństwa dla kilku pokoleń Polaków. Książkę wypożyczyłam z biblioteki ale po lekturze postanowiłam kupić sobie swój własny egzemplarz, aby móc w każdej chwili wrócić w ten magiczny świat. Można tu znaleźć ogromną ilość ilustracji dla dzieci danego twórcy, przykłady okładek, informacje o inspiracjach, życiu, są rozmowy z samymi bohaterami, lub też z osobami z ich rodziny.\nNiepowtarzalna pozycja. Bogactwo wspomnień z dzieciństwa dla kilku pokoleń Polaków. Książkę wypożyczyłam z biblioteki ale po lekturze postanowiłam kupić sobie swój własny egzemplarz, aby móc w każdej chwili wrócić w ten magiczny świat. Można tu znaleźć ogromną ilość ilustracji dla dzieci danego twórcy, przykłady okładek, informacje o inspiracjach, życiu, są rozmowy z samymi...\nWspaniały temat. Wypełnienie białej plamy, przykrego zapomnienia. Wzruszenie.\nMinusy, bardzo subiektywne:\nNie podobało mi się wydanie... I czemu bez esencjonalnych notek biograficznych?\n„Ilustratorzy, ilustratorki” to wspaniały, pięknie wydany zbiór krótkich not biograficznych, zawierający wiele cudownych ilustracji. Czytając tę publikację, ciągle wykrzykiwałam do córki: o pamiętam tę książkę, o a tej nie pamiętam o czym była ale miała takie piękne rysunki a tą to jeszcze mam na strychu i Ci pokazywałam. Lektura tej książki to dosłownie morze nostalgii rozlewające się po sercu naszego wewnętrznego dziecka. To również niezapomniana okazja do cudownej i jakże magicznej podróży w świat dzieciństwa. To również idealny pomysł na prezent dla czytelników, w wieku czterdzieści plus. Ja co prawda jestem trochę młodsza i przyznaję w moim dzieciństwie był już ogrom Disneya ale dzięki starszemu bratu i odziedziczonej po nim dziecięcej biblioteczce znalazło się wiele wspaniałych i pięknie ilustrowanych książek.\n„Ilustratorzy, ilustratorki” to wspaniały, pięknie wydany zbiór krótkich not biograficznych, zawierający wiele cudownych ilustracji. Czytając tę publikację, ciągle wykrzykiwałam do córki: o pamiętam tę książkę, o a tej nie pamiętam o czym była ale miała takie piękne rysunki a tą to jeszcze mam na strychu i Ci pokazywałam. Lektura tej książki to dosłownie morze nostalgii...\nDodaj cytat z książki Ilustratorki, ilustratorzy. Motylki z okładki i smoki bez wąsów\nWojna Ireny James D. Shipman


ADAPTIL - Pomoc - Często Zadawane Pytania ( FAQ )\nCzęsto zadawane pytania (FAQ) Twoje centrum pomocy na temat produktów ADAPTIL\nADAPTIL Calm Home Dyfuzor ADAPTIL Calm On-the-go Obroża ADAPTIL Transport Spray Nowość! ADAPTIL Chew ADAPTIL Calm Wkład Wybierz produkt\nADAPTIL Calm Home Dyfuzor ADAPTIL Calm On-the-go Obroża ADAPTIL Transport Spray Nowość! ADAPTIL Chew ADAPTIL Calm Wkład Bezpieczeństwo ADAPTIL\nDowiedz się więcej o ADAPTIL Calm Home Dyfuzor\nPsie matki komunikują się ze szczeniętami poprzez naturalne komunikaty przenoszone przez powietrze, a zwane „kojącymi sygnałami” (lub feromonami). Te bezzapachowe sygnały są wyczuwalne tylko dla psów. Nie czują ich ludzie ani koty.\n„Kojące sygnały” przekazują silny komunikat o bezpieczeństwie i uspokajają psy w każdym wieku. „Kojące sygnały” wysyłane przez ADAPTIL Calm sprawiają, że psy czują się pewniejsze i zrelaksowane we wszystkich stresujących sytuacjach.\nWielu właścicieli psów dostrzega pierwsze zmiany w zachowaniu pupili w ciągu 7 dni, jednak każdy pies reaguje inaczej.\nW zależności od czasu trwania i stopnia nasilenia objawów, pierwsze efekty mogą pojawić się nieco później. Zalecamy stosowanie dyfuzora ADAPTIL Calm Home Diffuser przez co najmniej 1 miesiąc.\nAby osiągnąć najlepsze rezultaty, należy także zastosować umieszczone w tej witrynie porady odpowiednio do danej sytuacji.\nJak długo powinno się korzystać z dyfuzora?\nDla większości psów stałe stosowanie dyfuzora ADAPTIL Calm Home jest korzystne, gdyż tworzy kojącą atmosferę w domu.\nWystarczy tylko co miesiąc wymienić wkład, a raz na 6 miesięcy wymienić cały dyfuzor.\nGdy chcemy zapewnić psu stałe poczucie bezpieczeństwa\nJeśli pies źle znosi przebywanie w samotności (szczeka, wyje, załatwia potrzeby…)\nJeśli pies boi się hałasu, np. sztucznych ogni lub burzy\nJeśli pies wykazuje oznaki strachu w domu lub odczuwa dyskomfort podczas odwiedzin gości.\nW pomieszczeniu, w którym pies spędza najwięcej czasu.\nKiedy produkt NIE pomaga?\nJeśli problemy psa nie wynikają ze stresu, ADAPTIL nie pomoże.\nJeśli problemy psa wynikają z braku odpowiedniego szkolenia (hiperaktywność, nadmierne pobudzenie), ADAPTIL nie pomoże.\nJeśli problemy psa wynikają z braku odpowiedniej ilości bodźców w otoczeniu, ADAPTIL nie pomoże.\nJeżeli pies załatwia się w domu, ponieważ nie jest uczony czystości albo z przyczyn medycznych, ADAPTIL nie pomoże. Należy skonsultować się z weterynarzem, aby wykluczyć potencjalne problemy medyczne.\nADAPTIL nie pomoże i nie powinien być stosowany w przypadkach agresji skierowanej przeciwko ludziom lub innym psom. W takich sytuacjach zaleca się konsultację z weterynarzem lub behawiorystą.\nStosowanie ADAPTIL Calm Home Dyfuzor\nGdzie podłączyć dyfuzor?\nUrządzenie należy podłączyć do gniazdka w miejscu zapewniającym 1,20 m wolnej przestrzeni nad rozpylaczem (pary oleju zawierające „kojące sygnały” ADAPTIL unoszą się nad dyfuzorem w kolumnie rozgrzanego powietrza).\nDo osobnego gniazdka.\nPrawidłowe rozpylanie jest zablokowane w przypadku podłączenia urządzenia:\nw gniazdku, nad którym nie ma 1,20 m wolnej przestrzeni\ndo przedłużacza lub rozgałęźnika\nprzy użyciu adapteru\nJak wielu urządzeń potrzebuję?\nW większych lub wielopiętrowych domach należy używać większej liczby dyfuzorów lub też zamiast nich stosować obrożę ADAPTIL Calm On-the-go.\nNa ile wystarcza jedno urządzenie?\nJeden wkład zapasowy wystarcza na okres do 30 dni.\nZaleca się wymianę pojemnika co 4 tygodnie, nawet jeśli pozostała jeszcze niewielka ilość płynu (pojemnik nigdy nie opróżnia się do końca, gdyż ostatnie krople płynu nie mają kontaktu z knotem umożliwiającym rozpylanie).\nKiedy urządzenie zacznie działać?\nDyfuzor jest w pełni sprawny po 24 godzinach od podłączenia i rozpyla ADAPTIL w mieszkaniu.\nW sytuacjach możliwych do przewidzenia, takich jak pokazy sztucznych ogni, należy podłączyć urządzenie 2-3 dni wcześniej.\nCzy odłączać dyfuzor (np. na noc)?\nUrządzenia nie należy odłączać od zasilania ani wyłączać na noc.\nDyfuzor powinien być włączony przez 24 godziny na dobę.\nW ten sposób w badaniach klinicznych udowodniono skuteczność działania produktu – przy stale włączonym dyfuzorze (24 godziny na dobę), dzięki czemu pies stale odbierał „kojące sygnały”.\nWkładów zapasowych ADAPTIL Calm nie należy nigdy używać z innymi urządzeniami.\nDyfuzorów ADAPTIL Calm Home nie należy nigdy używać z innymi wkładami zapasowymi.\nDo dyfuzorów ADAPTIL Calm dołączona jest wtyczka pasująca do instalacji elektrycznych w kraju zakupu. Wtyczki nie mogą być używane w krajach, gdzie prąd w sieci ma inne napięcie. Wtyczek nie należy używać z adapterem ani konwerterem napięcia, ponieważ może to powodować poważne zagrożenia. Przed użyciem należy sprawdzić, czy dyfuzor wyposażony jest w odpowiednią wtyczkę dla danego kraju.\nWkłady zapasowe mają okres przydatności 36 miesięcy (termin przydatności na opakowaniu).\nDowiedz się więcej o ADAPTIL Calm On-the-go Obroża\nPsie matki porozumiewają się ze szczeniętami poprzez naturalne komunikaty przenoszone przez powietrze, zwane „kojącymi sygnałami” (lub feromonami). Te bezzapachowe sygnały są wyczuwalne tylko dla psów. Nie czują ich ludzie ani koty.\nWiększość właścicieli psów dostrzega pierwsze zmiany w zachowaniu pupili w ciągu 7 dni.\nKażdy pies reaguje jednak inaczej. W zależności od czasu trwania i stopnia nasilenia objawów, pierwsze efekty mogą pojawić się nieco później.\nZalecamy stosowanie obroży ADAPTIL Calm On-the-go Collar przez co najmniej 1 miesiąc.\nAby osiągnąć najlepsze rezultaty z ADAPTIL, należy także zastosować umieszczone w tej witrynie porady odpowiednio do danej sytuacji.\nJak długo należy używać obroży?\nDla większości psów stałe stosowanie obroży ADAPTIL Calm On-the-go Collar jest korzystne, gdyż tworzy kojącą atmosferę w domu, a nawet poza nim.\nObrożę należy wymieniać co miesiąc.\nGdy chcemy zapewnić psu stałe poczucie bezpieczeństwa w domu i poza nim\nJeśli pies źle znosi przebywanie w budzie (szczeka, wyje, chodzi w tę i z powrotem…)\nJeśli pies wykazuje objawy strachu podczas spaceru ulicami\nJeśli pies ma problemy podczas szkolenia\nPies powinien stale nosić obrożę (z wyjątkiem kąpieli).\nJeżeli pies załatwia się w domu ponieważ nie jest uczony czystości albo z przyczyn medycznych, ADAPTIL nie pomoże. Należy skonsultować się z weterynarzem, aby wykluczyć potencjalne problemy medyczne.\nCzy zdejmować obrożę?\nNie należy zdejmować obroży, z wyjątkiem kąpieli.\nPies powinien ją nosić 24 godziny na dobę. W ten sposób w badaniach klinicznych udowodniono skuteczność działania produktu – przy stale noszonej obroży (24 godziny na dobę), szczenię nieustannie odbierało „kojące sygnały”.\nStosowanie ADAPTIL Calm On-the-go Obroża\nZapnij obrożę ciasno na szyi psa, aby zapewnić dobre przyleganie.\nWłóż palec w plastikową pętelkę na wewnętrznej stronie obroże blisko zapięcia.\nUżywając pętelki, pociągnij za plastik, aby rozwinąć obrożę.\nPrzesuń przez głowę psa, aby obroża luźno opasywała szyję.\nZacieśnij obrożę, aby przylegała ściśle do szyi.\nPomiędzy obrożą a skórą powinno być wolne miejsce najwyżej na 2 palce.\nUpewnij się czy obroża jest prawidłowo zapięta.\nOdetnij nadmiar obroży.\nW kontakcie ze skórą temperatura ciała psa ogrzewa obrożę i wzmaga wysyłanie „kojących sygnałów” do bezpośredniego otoczenia.\nNie należy zakładać innych obroży ani chustek pomiędzy obrożę ADAPTIL Calm On-the-go a skórę psa, gdyż blokuje to kontakt ze skórą a zatem i wydzielanie „kojących sygnałów”.\nObroża nie powinna mieć kontaktu z szamponem ani chlorowaną wodą (w basenie). Jeśli pies raz popływa w morzu lub jeziorze z obrożą, nic się nie stanie.\nNie należy przyczepiać smyczy do obroży, gdyż nie jest ona wystarczająco mocna i może spaść.\nJakiego rozmiaru obroży potrzebuję?\nObroża ADAPTIL Calm On-the-go rozmiar S jest zalecana dla psów ważących mniej niż 15 kg.\nObroża ADAPTIL Calm On-the-go rozmiar M/L jest zalecana dla psów ważących do 50 kg.\nNa jaki czas wystarcza produkt?\nJedna obroża wystarcza na 30 dni.\nAby zapewnić psu stałe poczucie bezpieczeństwa, zalecamy wymianę obroży co 4 tygodnie.\nKiedy obroża zacznie działać?\nNatychmiast po założeniu i dopasowaniu.\nUpewnij się, że obroża jest odpowiednio dopasowana.\nNależy regularnie sprawdzać dopasowanie obroży (jeśli obroża jest za luźna, nie rozgrzeje się odpowiednio od temperatury ciała).\nCzy długość sierści ma znaczenie?\nWydzielanie „kojących sygnałów” testowano na 70 psach o różnej długości sierści: krótkiej, średniej i długiej.\nDługość sierści nie ma wpływu na wydzielanie feromonów.\nObroża nie jest wykonana z tworzywa sztucznego zdatnego do ponownego przetworzenia.\nDowiedz się więcej o ADAPTIL Transport Spray\nJak długo należy stosować spray?\nJeśli to konieczne w dłuższych podróżach, stosować co 4-5 godzin.\nJeśli planujesz podróż z psem, rozpyl ADAPTIL Transport w samochodzie, w transporterze lub na posłaniu psa.\nJeśli planujesz wizytę u weterynarza z psem, rozpyl ADAPTIL Transport w samochodzie, w transporterze lub na posłaniu psa.\nJeśli pies wykazuje objawy dyskomfortu podczas transportu: dyszy, trzęsie się, jest niespokojny, ślini się, wymiotuje…\nProdukt należy rozpylić bezpośrednio w samochodzie, w transporterze, na posłaniu lub kocu psa, które będą używane podczas podróży.\nNigdy nie rozpylaj bezpośrednio na psa.\nNigdy nie rozpylaj w transporterze, jeśli wewnątrz jest pies.\nPo zastosowaniu produktu zawsze odczekaj 15 minut przed wpuszczeniem psa do samochodu.\nADAPTIL Transport nie jest zalecany jako środek na chorobę lokomocyjną w samochodzie. Dlatego zaleca się, aby pies nie jadł przez co najmniej 6 godzin przed podróżą, celem uniknięcia mdłości i wymiotów. Nie należy jednak ograniczać mu wody.\nJeśli problemy psa nie wynikają ze stresu związanego z podróżą, ADAPTIL nie pomoże.\nJeżeli pies załatwia się w samochodzie, ponieważ nie jest uczony czystości albo z przyczyn medycznych, ADAPTIL nie pomoże. Należy skonsultować się z weterynarzem, aby wykluczyć potencjalne problemy medyczne.\nStosowanie ADAPTIL Transport\nProdukt należy rozpylić bezpośrednio w samochodzie, w transporterze lub na posłaniu lub kocu psa, które będą używane podczas podróży.\nJaką ilość produktu potrzebuję?\nJedno zastosowanie wymaga rozpylenia produktu 8-10 razy.\nKażda butelka 20 ml zawiera ok. 16 porcji (8 rozpyleń na porcję).\nKażda butelka 60 ml zawiera ok. 50 porcji (8 rozpyleń na porcję).\nJak długo utrzymuje się efekt zastosowania?\nKażdy pies może reagować nieco inaczej.\nButeleczki ADAPTIL Transport Spray wykonane są z tworzyw sztucznych nadających się do ponownego przetworzenia.\nDowiedz się więcej o ADAPTIL Express\nADAPTIL Express to tabletka uspokajająca niezawierająca feromonów, oparta na naturalnych składnikach.\nŚrodek przeznaczony jest do szybkiego uspokajania psów przed burzą lub pokazem sztucznych ogni.\nADAPTIL Express to wyjątkowe połączenie aminokwasów i witamin, zapewniające szybkie, tymczasowe uspokojenie.\nJak długo należy używać produktu?\nŚrodek przeznaczony jest do doraźnego stosowania przed burzą lub pokazem sztucznych ogni.\nDwie 2 godziny przed burzą lub pokazem sztucznych ogni.\nJeśli to konieczne, podać środek ponownie po 6 godzinach.\nKiedy NIE podawać?\nJeśli problemy psa nie są związane z hałasem, ADAPTIL Express nie pomoże.\nWszystkie produkty ADAPTIL są całkowicie bezpieczne dla psów.\nProdukty ADAPTIL są stosowane przez miliony właścicieli psów na całym świecie od 2000 roku.\nADAPTIL Junior jest całkowicie bezpieczny dla szczeniąt w wieku powyżej 8 tygodni.\nSzczenięta potrafią rozpoznać „kojące sygnały” ADAPTIL wydzielane do otoczenia i odpowiednio na nie reagować.\nProdukty ADAPTIL są całkowicie bezpieczne dla ludzi.\n„Kojące sygnały” ADAPTIL oddziałują tylko na psy. Są więc wyczuwalne tylko dla nich. Nie czują ich ludzie.\nProdukty ADAPTIL są całkowicie bezpieczne dla kotów.\n„Sygnały” ADAPTIL oddziałują tylko na psy. Są więc wyczuwalne tylko dla innych psów. Nie czują ich koty.\nDla ptaków w klatkach\nNiektóre ptaki ozdobne mają wrażliwy układ oddechowy (dotyczy to zwłaszcza papugowatych: papug, papużek falistych itp.). Z tego względu przy stosowaniu dyfuzora ADAPTIL Calm Home Diffuser zalecamy podłączenie urządzenia w innym pomieszczeniu.\nProdukty ADAPTIL są całkowicie bezpieczne dla rybek.\nJednak, podobnie jak w przypadku innych domowych dyfuzorów, przy stosowaniu dyfuzora ADAPTIL Calm Home Diffuser zalecamy podłączenie urządzenia w pomieszczeniu, w którym nie znajduje się akwarium.\nJeśli pies spędza większość czasu w pomieszczeniu z akwarium, zaleca się podłączenie dyfuzora do gniazdka umieszczonego w największej odległości od akwarium. Jest to jedynie środek ostrożności mający zapobiec osadzaniu się rozpylanych substancji aktywnych na powierzchni wody. Same składniki nie zostały zakwalifikowane jako substancje toksyczne dla środowiska.\nRozwiązywanie problemów z dyfuzorem\nJak sprawdzić, czy dyfuzor działa prawidłowo?\nDyfuzor zawiera element grzewczy umożliwiający rozpylanie produktu, tak więc jest ciepły w dotyku.\nProces rozpylania płynu z dyfuzora jest bardzo powolny. W normalnych warunkach użytkowania trudno zauważyć jakiekolwiek zmiany w poziomie płynu w pojemniku w pierwszym tygodniu stosowania. Mogą pojawić się niewielkie różnice wynikające z obiegu powietrza.\nczy knot nie jest pęknięty\nczy urządzenie jest cały czas włączone (czasem gniazdka wyposażone są w wyłącznik odcinający zasilanie)\newentualnie podłączyć do innego gniazdka.\nNa ścianie lub meblach pojawiają się ślady\nPary oleju (przenoszące „kojące sygnały” ADAPTIL) unoszą się nad dyfuzorem w kolumnie rozgrzanego powietrza. Jeśli napotka ona na przeszkody (np. pod półką, stołem lub meblami), olej może ponownie ulec skropleniu i pozostawić widoczny osad.\nDyfuzor a klimatyzacja\nDyfuzor a otwarte okna\nStosowanie przy otwartych oknach i drzwiach może skutkować szybszym tempem dyfuzji. W takim przypadku, produktu może nie wystarczyć na pełne 30 dni.\nNależy zastanowić się nad przeniesieniem dyfuzora w inne miejsce w domu, w obszarze, w którym pies spędza najwięcej czasu.\nGdzie możesz kupić ADAPTIL?


GMINA ŻEGOCINA - KONKURS PALM 2003\nKONKURS PALM 2003\nNajbardziej znana w okolicy z konkursów palm jest Lipnica Murowana. Ale takie konkursy odbywają się od kilku lat również w Żegocinie. Nowy proboszcz żegocińskiej parafii ks. Leszek Dudziak, zdecydował utrzymać tę piękną tradycję, rozpoczętą przez jego poprzednika Ś.P. ks. prałata Antoniego Porębę. W roku ubiegłym do konkursu przystąpiło ponad stu parafian.\nTakże w tym roku zainteresowanie konkursem było bardzo duże. Podkreślić trzeba, że z roku na rok poziom artystyczny konkursu jest wyższy. Coraz mniej osób stosuje do budowy palm materiały sztuczne, np. sztuczne kwiaty, a przez to zachowana jest tradycyjna ich budowa.\nPowołane przez Ks. Proboszcza Leszka Dudziaka jury, którego członkami byli: Anna Rogala oraz księża: ks. dr Tadeusz Piwowski (prowadzi w Żegocinie rekolekcje), ks. Jan Gniewek i ks. Rafał Cisowski rozdzieliło nagrody w kilku kategoriach.\nW kategorii "za wysokość" I miejsce zajęła palma wykonana przez rodzinę Marka Waligóry z przysiółka Żegociny - Nowa Wieś. Ich "kyćka" - jak w Żegocinie dawniej nazywano palmy, sięgała sklepienia kościoła, musiała mieć więc wysokość ponad 15 metrów. Syn Bronisławy i Marka Waligórów - Tomasz - uczeń klasy IV, odebrał za zwycięstwo piękny album, ufundowany przez Księdza Proboszcza Leszka Dudziaka. W kategorii "za wystrój" wygrała palma zaprezentowana przez Mateusza Gizę z Bełdna. Najbardziej kolorową palmę, zdaniem jury, zgłosił do konkursu Paweł Kulig z Rozdziela.\nWyróżniono także palmy: Marka Piwowarczyka, Dominika Bubuli, Michała Krawczyka z Żegociny oraz Pawła Tyndela z Bytomska. Upominkami jury nagrodziło wszystkich uczestników konkursu.\nNajmłodsi nagrodzeni uczestnicy konkursu. Jury ogląda palmę Mateusza Gizy.


Ryszard Petru i Joanna Schmidt na wakacjach - Pudelek\nRyszard Petru i Joanna Schmidt na wakacjach\nZobacz: Ryszard Petru w końcu się rozwiedzie! "Sąd wyznaczył termin rozprawy"\nRaz na jakiś czas zakochani Ryszard i Joasia są widywani przy okazji wspólnych wyjść czy wyjazdów. Ostatnio zdecydowali się na urlop nad polskim morzem. Na wykonanych przez paparazzi zdjęciach widzimy, jak umilali sobie czas, spacerując za rękę ulicami Sopotu i kosztując tamtejszych przysmaków w jednej z restauracji. Rezygnując z morskich kąpieli, postanowili za to skorzystać z hotelowego jacuzzi, do którego Schmidt udała się ubrana w czarny kostium kąpielowy bez ramiączek, a Petru założył kąpielówki i czapkę z daszkiem. Podczas wodnego relaksu uśmiechali się do siebie i rozmawiali.\nPlus dla Petru, że nie wybrał sobie jakiejś dużo młodszej jak wielu teraz czyni.\nPrzynajmniej cały czas są razem:)\nJeszcze w kiblu im zdjęcie zróbcie! Czy to jacyś celebryci, którzy zapraszają paparazzich na ustawki? Dajcie ludziom spokojnie zjeść, wykąpać się i odpocząć!\njesli nie za nasze to ich sprawa\nSuper. Jesteście naturalni, fajni, zakochani , trzymam za Was ociuki\nDOPIERO PO TRZECIM ROZWODZIE ZACZYNAMY SZANOWAĆ PIERWSZĄ ŻONĘ PETRU.OHYDNY ON I ONA.\nAle żenada! Porozbijali małżeństwa. Unieszczęśliwili kilkoro dzieci a w konsekwencji być może dzieci tych dzieci... to zawsze wraca. A jako facet mogę dodać tyle: jaki 'lider' taka 'laska'...\njak typowy janusz i grażyna\nKto oszukuje prywatnie ten z pewnoscia oszukuje w polityce\nJeżeli komuś brakuje inteligentnych inaczej tekstów Rycha, to niech posłucha panny Dulkiewicz. Popełnia tak samo żenujące niestosowności. Gdańszczanie, coście uczynili swojemu pieknemu miastu!\nNie wiem kto się interesuje życiem Ryszarda, ale taka zdrada to dramat. Sama byłam zdradzana przez męża, a wyszło to dopiero jak zatrudniłam prywatną detektyw Skrzypek z Wrocławia. Paskudne uczucie.\n"Wiem kim jestem...Jestem Rysiek Petru, mam to napisane na kartce"\nPamiętajcie pudelki ze szczęścia na cudzym nieszczęściu nie zbuduje się długo z sobą nie będą\nTe same gacie na ulicy i w wodzie. Moze jeszcze w nich śpi??????\nRysiu bez sfetru\nRysiowi w boczki poszło, oponka widoczna. Zresztą u niej też. Tłuste jedzenie i nicnierobienie w sejmie poza siedzeniem robią swoje.\nJedyni których interesuje ich życie to 6 kroli\nBonie & Clyde.\nJoanna "polityczna dziewica" Schmidt: "Ja i Ryszard jesteśmy razem"\nRyszard Petru wyprowadził się z domu (ZDJĘCIA)\nRyszard Petru potwierdza związek ze Schmidt: "Wyborców poruszyła nas...\nJoanna Schmidt zapłaciła za romans z Petru - straciła funkcję w part...


[DUŻO ZDJĘĆ] Zakończył się protest rolników – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny [DUŻO ZDJĘĆ] Zakończył się protest rolników – Gospodarka, Polska – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny\nŚrodowy protest rolników rozpoczął się po godz. 10 na pl. Trzech Krzyży. Odbył się pod hasłem: „Strajk rolników! Obronimy polską wieś!”. Zorganizowany został przez m.in. przez AGROunię i różne środowiska rolnicze oraz hodowców.\nProtestujący mieli ze sobą transparenty z hasłami „Pogrzeb polskiego rolnictwa”, „Prezydencie ratuj”, czy wieńce pogrzebowe oraz trumny z hasłem „Hodowle polskie idą do piachu”.\nJak podkreślali, manifestowali przeciwko tzw. „piątce dla zwierząt”, która ich zdaniem uderzy w polskich hodowców i całe rolnictwo.\n„Odważyliście się przyjechać do Warszawy, przerwać pracę na jeden dzień i pokazać, że macie siłę i determinację, by tutaj być. Chcę zapowiedzieć, że jeżeli nic się nie zmieni, to za dwa tygodnie widzimy się dokładnie w tym samym miejscu” – zapowiedział na początku protestu Lider AGROunii Michał Kołodziejczak.\n„Wasza walka to nie jest walka tylko i wyłącznie o przyszłość waszych rodzin, waszych gmin, czy waszych miejsc pracy. Wasza walka to nie tylko walka o to, żeby Polska była bezpieczna żywnościowo (…) Wasza walka jest walką o godność polskiej gospodarki. Taka jest prawda, ponieważ ten rząd i ci wszyscy jego sojusznicy, ta koalicja: Kaczyński, Zandberg, Czarzasty, Budka, oni powiedzieli, że państwo może zachowywać się jak gangster” – mówił do protestujących rolników Robert Winnicki.\n„Idziemy dzisiaj wspólnie do przodu, bo sprawa jest święta. To jest wojna o Polskę, nie tylko polską wieś. To jest ustawa antypolska, która zniszczy, zaora polskie rolnictwo, zaora polską wieś. Nie może być zgody na coś takiego” – powiedział z kolei Władysław Kosiniak-Kamysz.\nDodał, że niestety „rząd polski, PiS wprowadza embargo na Polskę, na polską żywność i na polskie rolnictwo”.\nNowela m.in. zakazuje hodowli zwierząt na futra i wprowadza ograniczenia uboju rytualnego. W ocenie AGROunii nowelizacja ustawy spowoduje m.in. bardzo duże straty gospodarcze oraz podzieli społeczeństwo. (PAP)


Hokej.Net - Marcin Kolusz wrócił do gry. Znakomita seria drużyny Valtonena trwa\nKolusz zagrał dziś w wyjazdowym meczu Dukli Michalovce z HC Nowe Zamki w ramach 42. kolejki Tipos Extraligi. Był to jego pierwszy mecz od 7 lutego. Jak informowaliśmy wcześniej, przerwa była spowodowana chorobą reprezentanta Polski.\nDukla dziś wygrała w Nowych Zamkach 2:1 po dogrywce dzięki golom Tomáša Töröka i Pavola Regendy, który rozstrzygnął spotkanie w jego dodatkowej części.\nKolusz zagrał w trzeciej parze obrony razem z potężnym Kanadyjczykiem Markiem Louisem. Łącznie był na lodzie przez 19 minut i 31 sekund, a prezentował się bardzo aktywnie w ofensywie, bo czterokrotnie celnie strzelał na bramkę gospodarzy. Po 14 występach w słowackiej ekstraklasie w tym sezonie ma na koncie 3 asysty i -1 w statystyce +/-. Wcześniej rozegrał także 9 meczów i uzyskał 2 asysty w barwach Vaasan Sport w fińskiej ekstraklasie.\nProwadzona przez byłego selekcjonera reprezentacji Polski i szkoleniowca Podhala Nowy Targ Tomka Valtonena Dukla Michalovce jest ostatnio w słowackiej ekstraklasie nie do zatrzymania. Dzisiejsze zwycięstwo jest już jej 10. z rzędu, a 7. kolejnym na wyjeździe. Po raz ostatni podopieczni Valtonena przegrali 19 stycznia, a poza własną halą jeszcze 16 dni wcześniej.\nGdy urodzony w Piotrkowie Trybunalskim szkoleniowiec przejmował zespół, ten był na 8. miejscu w tabeli. W tej chwili zajmuje 3. pozycję. W niedzielę zagra na wyjeździe z wiceliderem HK Poprad, który jako ostatni znalazł sposób na Duklę.\n- Od kiedy przyszedłem zmieniło się wiele rzeczy, ale tą najbardziej podstawową jest to, że wprowadziłem do drużyny nową filozofię - tłumaczy sukces zespołu po jego przyjściu trener Valtonen w dzisiejszym wydaniu słowackiego dziennika "Šport". - Podstawowym celem było to, żeby drużyna zaczęła grać jako jedność. Zawodnicy sobie to przyswoili i w to wierzą.\nDukla, dla której jest to dopiero drugi sezon w najwyższej klasie rozgrywkowej, nieoczekiwanie może nawet włączyć się do walki o wygranie rozgrywek zasadniczych, bo do lidera HKm Zwoleń traci tylko 5 punktów. Valtonen jednak nie stawia przed drużyną konkretnego celu, jeśli chodzi o miejsce na koniec sezonu zasadniczego.\n- Przede wszystkim chcemy poprawić naszą grę i wznieść ją na nawet jeszcze wyższy poziom - mówi. - Oczywiście chcemy osiągnąć najlepszy możliwy wynik w każdym meczu, ale ważne jest, żeby dobrze przygotować się do play-offów. Jesteśmy na dobrej drodze, ale ciągle przed nami dużo pracy.\nZapytany o poziom słowackiej ekstraklasy powiedział, że ten go zaskoczył. - Słowacka Extraliga jest lepsza niż wcześniej myślałem. Słowacy mogą być dumni z jej poziomu - skomentował. - 6 najlepszych słowackich drużyn mogłoby grać w lidze fińskiej i niektóre z nich mogłyby walczyć w środku tabeli. Porównując z drugą ligą szwedzką słowacka jest trochę wolniejsza, ale z drugiej strony jest w niej więcej doświadczonych i starszych zawodników.\nValtonen powiedział w rozmowie ze słowacką gazetą, że nie miał żadnych problemów z aklimatyzacją za naszą południową granicą. - Jako urodzony Polak znam kulturę, która jest podobna do słowackiej. Mówię płynnie po polsku, więc mogę rozmawiać z zawodnikami, którzy nie znają angielskiego. Czuję się na Słowacji jak w domu - mówi.\nW artykule na jego temat wypowiedział się także obecny selekcjoner naszej kadry Robert Kaláber. - Czasem piszemy do siebie smsy albo rozmawiamy przez telefon - mówi szkoleniowiec JKH GKS-u Jastrzębie-Zdrój. - Wiedziałem, że Tomek to dobry trener, bo znałem go z Polski. Byłem przekonany, że może pomóc Michalovcom. Śledzę jego pracę i trzymam za niego kciuki.\nTagi: Marcin KoluszsłowacjaTipos ExtraligaTomek ValtonenHC Nowe ZamkiDukla MichalovcePolskareprezentacjarobert kalaber


Deuter plecak Aircontact 65 + 10\nStrona główna » Plecaki » 45-70 litrów » Deuter plecak Aircontact 65 + 10\nPlecak z wahadłowym pasem biodrowym VARI-FLEX. To rozwiązanie w znaczący sposób podnosi komfort marszu z dużym ciężarem. Pas biodrowy zawieszony na dwóch alu-szynach pracuje zgodnie z balansem bioder, a jego wahadłowa konstrukcja eliminuje jednocześnie balans ciężaru na plecach. W efekcie ciężar nieruchomo spoczywa na plecach, podczas gdy pas biodrowy, podtrzymując plecak, pracuje elastycznie z każdym krokiem. Taka zależność ma niebywałe znaczenie podczas marszu na szlaku, gdzie wymagana jest precyzja każdego kroku, ale również wówczas gdy marsz trwa wiele godzin, a oszczędność sił pozwala osiągnąć wymarzony cel.\nAircontact 65+10 to duży plecak transportowy z wygodnym system nośnym Deuter Aircontact. Szyny stelaża ułożono w kształcie litery X - pozwala to lepiej balansować ciężarem dodatkowo szyny wygięto w stronę lędźwi dzięki temu plecak doskonale pasuje do kształtu pleców. W górnej części plecaka znajduje się wgłębienie na głowę umożliwiające łatwiejsze jej podnoszenie podczas podchodzenia. Doskonale sprawdza się podczas górskich wypraw jak i długotrwałych pieszych podróży z dużym ciężarem.\nZastosowany system Vari Quick umożliwia odpowiednie wypozycjonowanie plecaka do wzrostu oraz wymianę szelek na mniejsze/damskie. Boczne kieszenie miechowe uszyto z materiału co dodatkowo wzmacnia konstrukcję tej serii plecaków.\nPlecak posiada możliwość użycia 2 bukłaków po 3 litry każdy. Z obu boków plecaka umieszczono po 3 pasy kompresyjne dla lepszej stabilizacji ładunku zewnętrznego i wewnętrznego.\n- dwie kieszenie kompresyjne po bokach (2 x 4 L)\n- z każdego boku po 3 troki kompresyjne\nBallistic / Ripstop 330 / Duratex\n84 / 30 / 26


W prostocie siła. Nowa nazwa iPhone'a może być świetnym zagraniem\nAlbert Lewandowski 12 sierpnia 2019\nNikt nie lubi długich nazw smartfonów, a mistrzostwem w tej dziedzinie wykazywał się kilka lat temu Samsung. Na szczęście teraz większość producentów stawia na prostotę. Nowy rozdział w tej dziedzinie może jednak otworzyć Apple.\nNie da się ukryć, że im prostsza nazwa produktu, tym łatwiej zapamiętać ją klientom. Niestety, niektórzy producenci bawili się w wymyślanie coraz to dłuższych kombinacji słów, które miały wyrażać to, jak wyrafinowany dany sprzęt jest. Ostatnio swoich sił w tej kategorii próbuje również Huawei. Tu należy jeszcze dodać takie same modele dostępne pod różnymi nazwami, co dodaje jedynie skomplikowania całej ofercie. Mało atrakcyjna sytuacja.\nNiewątpliwie najlepszą, najbardziej pożądaną sytuacją jest taka, w której można łatwo poznać całe portfolio urządzeń i od razu wiedzieć, do jakiego segmentu należy dany sprzęt. Bardzo dobrze wygląda to wśród producentów samochodów z niemieckiego trio premium. W przypadku BMW mamy kolejne serie, u Audi linie A i Q - w tych przypadkach im wyższy numerek, tym z wyższej klasy dany pojazd pochodzi. Z kolei u Mercedesa mamy podział na klasę i cała oferta jest ułożona alfabetycznie. Proste i przejrzyste.\nNie zawsze jednak samym producentom opłaca się prostota oferta. W końcu świetnie jest wtedy, kiedy to flagowy model cieszy się rozpoznawalnością i uznaniem, a firma ma możliwość skorzystania z mocy głównego urządzenia. Doskonale było to widać po Samsungu, kiedy oferował podobnie brzmiące linie Galaxy S i Galaxy Ace czy aktualnie po Huawei, dla którego linia P zdaje się nie mieć końca.\nW tym wszystkim zmianę może przynieść Apple. Amerykanie skupiają się głównie na drogich smartfonach i mogą wkrótce postawić na uproszczenie nazewnictwa swoich telefonów, tak samo, jak zrobili to wśród tabletów. Ostatnio pojawiły się wiadomości, że nie będzie iPhone'ów XI. Następcą dla iPhone Xr zostanie po prostu iPhone, z kolei Xs i Xs Max będą zastąpione przez iPhone Pro w dwóch wariantach wielkościowych. W przypadku tabletów taka strategia się sprawdziła, więc podobnie powinno być także wśród smartfonów.\n5 miliardów straty dopiero dało Uberowi do myślenia AL Albert Lewandowski\nJak ulepszyć Messengera? Niech Facebook "okradnie" Telegrama i będzie cudownie KK Konrad Kozłowski\nProściej oznacza lepiej\nMam nadzieję, że te doniesienia okażą się prawdą. W takich przypadkach bardzo ceni się prostotę i można docenić to, że jesteśmy w stanie od razu określić to, jakiej klasy jest dany model bez konieczności zagłębiania się w całą ofertę. Obecnie nawet Samsung w miarę rozsądnie do tego podchodzi, mając flagowe S i Note oraz niżej pozycjonowaną linię A. Szkoda tylko, że A to obecnie zarówno mid-range, jak i low-endy.\nRecenzja Samsung Galaxy A90.\nJestem ciekaw, w jakim kierunku rozwiną się nazwy urządzeń mobilnych. Już teraz dostrzegam stopniowe upraszczanie oferty i mam nadzieję, że dalej będzie rozwijać się to w tą stronę. W szczególności liczę tu na poprawę wśród producentów z Chin.\nWybór ulubionych gier? To proste — nostalgia wygrywa, nawet jeżeli jest... dość pokrętna Kamil Świtalski


#1 2011-05-01 21:47:52\nSłowo Boże powinno być ważne w życiu każdego z nas. Dlatego wpadłam na pomysł, że możemy tutaj wzajemnie ubogacać się tym Słowem. Co niedzielę ja (albo ktoś inny może oczywiście) zamieścimy fragment Ewangelii i jeśli ktoś będzie chciał to może napisać pod tym tekstem co go najbardziej uderzyło i co Bóg powiedział do mnie przez to Słowo. Wiadomo - często to rozważanie jest bardzo osobiste, w końcu to słowa Boga skierowane do Ciebie konkretnie. Jednak gorąco zachęcam do dzielenia się tym, czym można. To bardzo ubogaca drugą osobę, ale też częściowo ubogacamy siebie dzieląc się tym.\nMnie dziś bardzo mocno urzekło to, że Jezus dał się dotknąć Tomaszowi. Mógł go skarcić za jego niedowiarstwo, jednak nie zrobił tego, ale rzucił propozycję, że jeśli tak bardzo pragnie to może sprawdzić, że to naprawdę On, może go realnie dotknąć, włożyć palec w Jego rany.\nBardzo duży wydźwięk mają też słowa "Pokój Wam!", podczas gdy wszystko jest przedstawione trochę w takim świetle pesymistycznym: w świetle lęku, zagubienia i niedowiarstwa. Jednak tylko Jezus przychodząc do apostołów przynosi im pokój. Uczniowie zabarykadowali się w pomieszczeniu, ale Chrystusowi nie robiło to różnicy. tak samo przychodzi do nas: w wyniku lęku i niedowiarstwa zamykamy swoje serce i zdajemy się na siebie, ale Chrystus przychodzi do nas mimo tych drzwi zamkniętych i też mówi "Pokój Ci, dziecko!".\n#2 2011-05-02 14:15:44\nfajny pomysł, a nawet niedawno o takim samym czymś myślałam\n#3 2011-05-02 18:55:56\nMi ta Ewangelia uświadamia jak często jestem takim niewiernym Tomaszem, jak często nie wierzę Jezusowi. Bo tu chodzi właśnie o to, by nie tylko wierzyć w Jezusa,a le też wierzyć Jezusowi.\nJezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych.\nCzyż nie wystarczy to jedno zdanie? Tak często zamykam drzwi, mówię 'nie'. Lecz On nie strzela focha. Przychodzi, pierwszy wyciąga dłoń.\nOstatnio edytowany przez Ania (2011-05-02 18:56:21)\n#4 2011-05-08 20:45:52\nOn zaś ich zapytał: „Cóż to za rozmowy prowadzicie ze sobą w drodze?”. Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: „Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało”. Zapytał ich: „Cóż takiego?”. Odpowiedzieli Mu: „To, co się stało z Jezusem z Nazaretu, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A myśmy się spodziewali, że właśnie On miał wyzwolić Izraela. Teraz zaś po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Co więcej, niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli”.\nNa to On rzekł do nich: „O, nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swojej chwały?”. I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego. Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: „Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił”. Wszedł więc, aby zostać z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im, Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili nawzajem do siebie: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?”. W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi, którzy im oznajmili: „Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi”. Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy łamaniu chleba.\nzachęcam do refleksji\n#5 2011-05-08 22:56:24\nRozmawiali oni ze sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło.\nRozmawiali ze sobą, dzielili się swoimi przeżyciami, wspierali się nawzajem... Jakże często brak komunikacji między mną a drugą osobą...\nW sumie to szczerze mówiąc oprócz tego fragmentu nic więcej mi nie wpada do głowy jak na razie. Takie totalne 'nic' przy tym Słowie...\n#6 2011-05-09 10:31:20\nA ja w przypadku tej ewangelii zgodzę się ze słowami wrocławskiego dominikanina o. Marcina: "bardzo często w chwilach smutków i tragedii (choć też i radości) dochodzimy do wniosku, że Boga nie ma, że nami się nie interesuje. Zbytnio jesteśmy skoncentrowani na sobie, by zauważyć Jego obecność koło nas, tak jak Kleofas i jego towarzysz".\nPs. to nie jest dosłowny cytat.\n#7 2011-05-09 14:24:31\nOni szli do jakiejś nic nie znaczącej wioski, bo szukali ukojenia. Nie rozumieli, co się wydarzyło. Mesjasz ich oszukał !\nCzęsto zapominamy w takich chwilach o Bogu albo myślimy, że jest On zwrócony przeciwko nam ...\n#8 2011-05-09 15:32:10\nA ja zauważam tutaj rozmowę, bezpośredni kontakt z Bogiem. Kiedy rozmawiają o Nim, są jakby zaślepieni, kiedy wchodzą w relację z Bogiem, słuchają Jego słów, przyjmują chleb, który On łamał, klapki z oczu spadają... Piękna relacja, Bóg-człowiek.\n#9 2011-05-09 21:48:10\nA-psik, dzięki za te słowa. Rzeczywiście często jest tak, że skupiamy się na sobie i twierdzimy, że On nas zostawił, a tak naprawdę jest bardzo blisko nas! Dzięki!\n#10 2011-05-15 08:31:03\n"Woła on swoje owce po imieniu"\nNie jesteśmy dla Chrystusa nikim obcym. Często, nie znając czyjegoś imienia, wołamy do kogoś "Ej, Ty!", bezimiennie. Ale Chrystus zwraca się do nas po imieniu, zna nas i chce być naszym pasterzem.\n(...)oni nie pojęli znaczenia tego, co im mówił. Powtórnie więc powiedział do nich Jezus"\nChrystus nie zniechęcił się za pierwszym razem, kiedy to uczniowie nie zrozumieli Jego słów, ale starał się im wytłumaczyć ponownie to, co chciał im przekazać. W sumie to do tego fragmentu mam takie dwie myśli. Jak szybko ja się zniechęcam? Ale też ile razy Chrystus musi powtarzać mi to samo żebym w końcu pojęła, co chciał mi powiedzieć? Na ile uważnie Go słucham i staram się Go zrozumieć?\nOstatnio edytowany przez sanderka1000 (2011-05-15 08:37:14)\n#11 2011-05-15 14:36:53\na owce postępują za nim, ponieważ głos jego znają.\nCi, którzy doświadczyli działania Pana, znają Go, idą za Nim. Jaki świat byłby ubogi gdybyśmy nie mogli poznać Go. Sami sobie przypomnijmy, ile radości sprawia nam poznawanie Pana. Choć próbujemy zapomnieć o Nim, nie damy rady. Jak już raz poznaliśmy Jego głos to nie ma szans- On zawsze będzie nam towarzyszył, a nam trudno bez Niego wytrzymać. Trudno oprzeć się Jego Głosowi kiedy zaproszenie cicho brzmi.\nOstatnio edytowany przez dzidziuś (2011-05-15 14:37:36)\n#12 2011-05-15 21:51:52\nOwi złodzieje, nieodmiennie, kojarzą mi się z liderami rozlicznych nowych ruchów religijnych (potocznie zwanych sektami). Przychodzą do nas z uśmiechem na twarzy... Z pozoru niosąc Słowo Boże, pełni dobrych zamiarów wobec nas i z wyrozumiałością godną świętych wkradają się do naszego serca, by w końcu (gdy już jest za późno) zdjąć maskę. Wtedy ci "pasterze" zabierają nam wszystko co do nas należy, materialnego i niematerialnego. Niszczą wolność człowieka i niego samego...a zdarza się, że na końcu tej drogi jest (nie tylko duchowa, ale też i ta fizyczna) śmierć, jak na przykład miało to miejsce w Gujanie, gdzie ponad 900 członków Świątyni Ludu popełniło zbiorowe samobójstwo (nie wszyscy z własnej woli). A, że zaczyna się tydzień modlitwy za powołania, to może warto pomodlić się za tych wszystkich, którzy postanowili kroczyć Jego drogą i stać się jak On dobrymi pasterzami, byśmy mogli przy nich wzrastać ku Niemu\n#13 2011-05-22 13:06:42\nNiech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie\nW tym czasie, kiedy zmagam się z podjęciem pewnej decyzji Chrystus mówi, żebym nie była przepełniona strachem. On jest ze mną, wraz ze swoim Ojcem i pomoże mi, jeżeli podejmę się powierzonego mi zadania.\nGdyby tak nie było to bym wam powiedział.\nJak wiele szczerości jest w Jego słowach. Chce nam mówić wszystko, o czym tylko zapragnie i nie chce się z tym ukrywać.\n#14 2011-05-22 15:32:35\nKażdy człowiek ma swoje odwieczne miejsce w Mistycznym Ciele Chrystusa i każdy z nas jest jego niezbędną cząstką (nawet taki grzesznik jak ja), której nikt inny nie może zastąpić. Jeśli ktoś podejmie decyzje o odejściu od Kościoła pozostanie po nim wyrwa nie do zapełnienia...\nPoznanie Boga może dokonać się jedynie przez poznanie Syna Bożego i tylko dzięki Niemu możemy stanąć przed Boskim Obliczem.\nTymi słowami Jezus zachęca nas do ustawicznego działania i nie poddawania się nawet wówczas, gdy na naszej drodze pojawią się przeszkody... Zapewnia nas, że z jego pomocą możemy wszystko, choćby i góry przenosić\n#15 2011-05-22 18:15:02\nPotrzeba czegoś więcej...?\nPrzeniknęła mnie taka myśl: 'Wszystkim jestem. Czego szukasz?'\nWłaśnie często czegoś szukamy, gonimy za ulotnymi pragnieniami, a On przecież daje nam wszystko i zaspokaja wszystkie pragnienia.\n#16 2011-05-29 08:30:52\nDziękuję Ci, Panie. Dziękuję Ci, że Ty nigdy mnie nie zostawisz nawet wtedy, gdy wszyscy odwrócą się ode mnie, poczuję się niepotrzebna i bezużyteczna. Jednak Ty jesteś zawsze, bliżej nawet niż mi się wydaje. I chwała Ci za to!\nW tę niedzielę bardzo mocno jednak uderza mnie drugie czytanie, które brzmi:\nW sumie ono całe tak bardzo mocno dotyka mojej sytuacji. Ale też bardzo konkretnie daje odpowiedź na zadawane przeze mnie pytania. Pokazuje też jak bardzo ja, w dzisiejszym świecie, mogę upodobnić się do Chrystusa. Jak bardzo ludzie niszczą mnie krytykując moje zachowanie, będąc zazdrosnym o to, co robię dla innych mimo tego, że sami mają okazje się wykazać. Chrystus też został skrytykowany, odrzucony, skazany na śmierć za to, co robił.\n#17 2011-06-12 15:05:34\nApostołowie, pomimo tego, że wiele słyszeli od innych o zmartwychwstaniu Jezusa to ciągle bali się prześladowania ze strony Żydów, a Jezus przyszedł do nich by rozwiać wszystkie ich wątpliwości. Mało tego - dał im swojego Ducha, po to, by ich umocnić w ich powołaniu - czyli głoszenia Dobrej Nowiny wszystkim narodom, gdzie Chrystus nie był znany. Duch Święty obdarzył ich wieloma łaskami, darami i charyzmatami tak, że od tego momentu apostołowie już nigdy nie zaryglowali drzwi, tylko z odwagą mówili o Jezusie. Dzisiaj mamy szczególny dzień - Zesłanie Ducha Świętego. Jezus na nowo daje nam swojego Ducha, po to, byśmy jak Jego pierwsi uczniowie dawali świadectwo innym, mieli odwagę pokazać, że jesteśmy prawdziwymi chrześcijanami, katolikami w tym świecie, który cały czas pędzi...\n#18 2011-06-12 18:05:31\nKiedy wydaje się na, że zostaliśmy w sytuacji bez wyjścia Jezus przychodzi do nas pomimo tego, że jesteśmy zamknięci na Jego działanie myśląc, że zostaliśmy sami i mówi do każdego z nas "Pokój ci! Nie lękaj się, bo jestem z tobą i dam ci mojego Ducha abyś właściwie rozwiązał/a zaistniałą sytuację! Musisz tylko uwierzyć w moje działanie i oddać mi to, co cię trapi i męczy!"\nUradowali się uczniowie ujrzawszy Pana.\nSpotkanie z Bogiem nie jest wydarzeniem smutnym, czy męczącym. Jest to zdarzenie radosne, pełne energii i pokoju. Modlitwa jest spotkaniem z Bogiem. Dlatego też nie powinna być ona wymuszona, nie powinna być też męczarnią czy cierpieniem. Nasza modlitwa powinna być przepełniona szczęściem wynikającym z obecności Pana. Tylko ja i On. Czyż już to samo stwierdzenie nie wywołuje uśmiechu na twarzy? Sam Bóg przychodzi do mnie i pragnie spotkania ze mną.\n#19 2011-06-19 20:55:18\n#20 2011-08-21 21:39:09\nKim Jezus jest dla mojej rodziny, wspólnoty, przyjaciół? Niestety co raz częściej staje się nikim. Szczególnie w mojej rodzinie nie widzę jakiegokolwiek zainteresowania Jego osobą, a wręcz odrzucania prawie wszystkiego, co wiąże się z Kościołem i wiarą. Nie rozmawiamy też na ten temat zbyt często. Czasem, bardzo rzadko, ale to raczej przez przypadek, jak temat się "napatoczy".\nPiotr odpowiada stanowczo i pewnie. Ja chyba nie umiałabym tak dokładnie określić kim jest dla mnie Chrystus. Niby jest moim Panem i Zbawicielem, ale nie wiem, czy mogłabym to stwierdzić z tak wielką pewnością jak Piotr.\nChrystus wybrał prostego człowieka. Każdego dnia wybiera także i mnie. Ale często nie potrafię być Jego opoką i skałą. Często nawalam i ignoruje Jego polecenia. Może się to wiązać też z tym, że moja postawa gorszy innych. Staję się w ten sposób przeszkodą dla innych w drodze do Jezusa.\nPanie, pomóc mi wyznawać Cię z dumą i z odwagą...


Kilkukrotnie czy kilkakrotnie? - JakSięPisze.pl\nW starszych słownikach poprawnej polszczyzny można było znaleźć wyłącznie wyraz kilkakrotnie, natomiast forma kilkukrotnie uważana była za błąd. Współcześnie jednak językoznawcy zadecydowali, że obie powyższe wersje mogą być uważane za synonimy i stosowane zamiennie. Obie oznaczają oczywiście to samo, czyli: szereg razy.\nPo tym jak kilkukrotnie prosiliśmy o podwyżkę, kierownictwo wreszcie przystało na nasze postulaty.\nMój brat kilkakrotnie powtórzył, abyśmy nie spóźnili się na niedzielny obiad.\nMarta musiała powtórzyć test ciążowy kilkukrotnie, ponieważ wyniki były niejednoznaczne.\nPo tym jak kilkakrotnie prosiliśmy o ogrodzenie naszego bloku, wreszcie rozpoczęły się prace w tym kierunku.\n2 komentarzy do “Kilkukrotnie czy kilkakrotnie”?\nSą przykłady wyżej, przescrolluj to zobaczysz. Fajnie, że obie są poprawne, jedno zmartwienie do zastanawiania się mniej\nBranżowa czy branrzowa\nKilkuminutowy czy kilku-minutowy


Dom, Stradomia Wierzchnia, Syców (gm.), 230 m² - 9861603895 - oficjalne archiwum Allegro\nDom, Stradomia Wierzchnia, Syców (gm.), 230 m² (9861603895)\noferta nr 9861603895\nDom, Stradomia Wierzchnia, Syców (gm.), 230 m²\nTytuł ogłoszenia: Dom do własnej aranżacji, 230 m2, działka 5 arów\nNr oferty ogłoszeniodawcy: KOS-DS-854-52\nParteru o łącznej powierzchni użytkowej ok. 95 m 2 na którym pomieszczenia dostosowano z myślą o funkcjonowaniu pomieszczeń jako:\n- altany o powierzchni 4,37 m 2\n- korytarza o powierzchni 5,91 m 2\n- kuchni o powierzchni 7,97 m 2\n- garderoby o powierzchni 3,48 m 2\n- łazienki o powierzchni 3,97 m 2\n- salonu o powierzchni 27,15 m 2\n- 2 pokoi o powierzchni odpowiednio 16,82 m 2 i 16,30 m 2\n- kotłowni o powierzchni 9,45 m 2\n- podręcznego schowka o powierzchni ok. 1,5 m 2\nPiętra o łącznej powierzchni użytkowej ok. 80 m 2 na którym domyślnymi pomieszczeniami mają być:\n- łazienka o powierzchni 6,78 m 2\n- salon z otwartą kuchnią o powierzchni 33 m 2\n- pokój o powierzchni 33,3 m 2\n- garderoba o powierzchni 7,39 m 2\n- klatka schodowa prowadząca na piętro i poddasze o powierzchni 8,30m 2\nPoddasza o powierzchni użytkowej ok. 50 m 2\nBudynku gospodarczego o powierzchni ok. 80 m 2\nGarderoba- stanowi domyślne określenie pomieszczenia. Znajduje się tu okno dachowe i zamontowany został grzejnik. Posiadając osobne wejście z korytarza stanowi również komunikację z poddaszem na które prowadzą sosnowe schody. Pomieszczenie może zostać zaprojektowane według własnego uznania lub potrzeb przyszłego właściciela.\nMiejscowosc: Stradomia Wierzchnia


Czy czytanie blogów to strata czasu? – hania.es\nDoba ma tylko 24 godziny, każda z nich tylko 60 minut. Czas nieubłaganie zapierdala. Zastanówmy się, czy warto przeznaczać jego część na czytanie blogów.\nPowiem Wam jak to jest, bo temat mnie nurtuje od dłuższego czasu.\nNajpierw powiem Wam, jak to się stało u mnie. Zaczęło się zupełnie niewinnie. W klasie maturalnej, kiedy trzeba najwięcej robić i najbardziej interesuje nas wszystko poza nauką, znajoma podesłała mi link do jakiejś strony. Otworzyłam ją i przeczytałam tekst. Spodobał mi się, więc przeczytałam drugi. Potem trzeci, piąty. Zostałam tam, a droga do innych blogów była niedaleka. Tak zaczęłam ogarniać o co chodzi w blogosferze i jak to działa. I wiecie, co Wam powiem? Miałam szczęście. Blogi są świetne.\nNie rozumiem, czemu tak mało ludzi je czyta.\nWięc jeśli jakieś lubicie, udostępniajcie i podsyłajcie znajomym, serio. Może ktoś będzie wdzięczny Wam tak, jak ja jestem tamtej dziewczynie – bo jaram się, że trafiłam w ten świat.\nCzęsto robiąc coś prześladuje mnie uczucie, że tracę czas. Nienawidzę go (uczucia, nie czasu), bo to takie trochę nieszanowanie swojego życia. Na blogach spędzam w tygodniu długie godziny. Ale wiecie co? To nie jest stracony czas.\nBa, to jeden z bardziej wartościowych momentów w ciągu dnia na Internecie.\nPo pierwsze – czytam dobre blogi. Co to znaczy dobre? Takie, które coś wnoszą do mojego życia. Sprawiają przyjemność, rozbawiają, zwracają uwagę na problem, nad którym się normalnie nie zastanawiam, pokazują opinie autorów, którzy są dla mnie w jakiś sposób ważni, bo ich lubię.\na facebook to nie tak samo?\nJeśli powiecie, że spędzanie pięciu godzin na Fejsie daje podobne rezultaty, nie zgodzę się. Jeśli siedzę tam za długo, mam okropne poczucie marnowania czasu. Jak na blogi potrafię wejść, sprawdzić, przeczytać i wyjść – tak siedzenie u Marka się nigdy nie kończy. No i często to głupie heheszki, śmieci albo spam. Ale cóż, niestety jestem od niego uzależniona, Wy pewnie też. O wiele bardziej lubię swoje uzależnienie od blogów.\nTeraz na pewno Ty. I tysiące innych ludzi, ale wciąż nieduży procent Internautów. Dlaczego tak mało? Nie wiem. Sama rok temu miałam jeszcze dość okrojone pojęcie o całym tym systemie, co wydaje mi się całkiem smutne. Bo kurde, fajnie tu jest, szkoda że tak niewielu ludzi to odkrywa.\nCzekam na moment, w którym czytanie blogów będzie naturalne, codzienne i normalne, jak mycie zębów albo jedzenie śniadania. Mam nadzieję, że już bliżej niż dalej. Chociażby dlatego, że super jest spotkać kogoś przypadkowego i móc pogadać o tym, co się czytało w sieci, co nie było Kwejkiem ani innym 9gagiem, a na tę chwilę to ciekawostka przyrodnicza.\nPo co się czyta blogi? Żeby poznać opinię tego, kogo lubimy i szanujemy, autora, i często się z nią zgodzić. Zwrócić uwagę na temat czy problem, którego się normalnie nie porusza. Żeby sobie coś uzmysłowić, coś przypomnieć, dojść do jakichś wniosków. Żeby pobudzić wyobraźnię, trochę więcej pomyśleć. Skupić się na najważniejszej osobie tutaj – na blogerze, czyli ekspercie w każdej dziedzinie, o której pisze. Dowiedzieć się więcej o jego stylu życia i często podążać za nim. Nigdzie indziej tego nie znajdziecie.\nWiecie, generalnie chodzi o to, żeby znaleźć inspirujące, ciekawe osoby i się ich trzymać.\nA czytanie o czymś, co nas kopie w dupę do działania, myślenia albo poprawia naszą jakość życia to nigdy nie jest strata czasu.\nDokładnie niemal taki sam temat tekstu chodził mi po głowie. Też mnie to strasznie zastanawia dlaczego tak mało ludzi czyta blogi. Ja zaczęłam pół roku temu jakoś i co wpadłam na blog, spodobały mi się pierwsze teksty, to czytałam do bólu aż doszłam do końca. I czytam i śledzę je nadal i nie wyobrażam sobie, żeby tego nie robić. Nie ma lepszego miejsca w całym internecie niż blogosfera i same blogi ludzi, których lubisz, którzy Cie inspirują i ciekawią.\nWiesz, może się to z czasem zmieni, myślę, że na pewno. Bo „moda” na blogi nie skończy się nigdy, więc jest nadzieja.\nu mnie też z tyłu głowy chodził taki temat, ale w nieco innej konwencji. Ostatnio miałem rozmowę z Żoną na ten temat. Ona była oponentką w tym temacie i pytała się mnie, co mi daje takie przesiadywanie na blogu godzinami. Hobby, które średnio może coś dać. Teraz mamy ogromny buzz na blogi (sam jestem też tego przykładem). Zaczyna rodzić się w nas świadomość dzielenia się swoimi opiniami na różne tematy, ergo – chętniej zakładamy blogi. Ale tyle te pisane z pasją i dobrym piórem mogą się przebić dalej.\nJa tak miałam np. z rodzicami i znajomymi. Daj spokój, tracisz czas, po co to. Teraz sami czytają.\nCzytać to jedno, pisać drugie. Nie każdy się przebije, bo jest tego sporo. Trzeba być najlepszym (w czymś i we wszystkim tak naprawdę), a najlepszych jest określona ilość.\nMiałem tak samo z blogsferą. U mnie zaczęło się od MediaFuna, Kominka, a potem poszła cała reszta. Spędzam codziennie wieczorem przynajmniej godzinke na poczytanie. Co do 9gaga i tak nie wszyscy znają to jak kwejka.\nO nie, przez Ciebie szukam dokładnie na który tekst ZS trafiłam. A np. Kominka znalazłam kilka miesięcy później dopiero, jakkolwiek to się stało :D\nJa w sumie nie wiem ile czasu. Myślę, że dużo. Ale fakt, ciekawie byłoby chociaż raz to policzyć i sprawdzić. :) Tylko że sporo z tego mogę zaliczyć do researchu do moich tekstów etc., więc nie wiem jak miałabym to zrobić.\nO Zombie Samurai nie wspomnę, najśliczniejszy blog jaki widziałem i również go czytam :) Do Kawy czytam raczej w południe, ale spoko :D\nWiadomo, love Zombiak. *odkryłam-go-jak-kolumb-amerykę*\nCały przekrój indywidualności! Na blogi wchodzę dla emocji, nie dla wiedzy (chyba, że mówimy o liderach w swoim fachu, jak np. Michale Szafrańskim). Wchodzę, żeby poczuć to, że jest jakiś inny gościu, który całkowicie rozumie moją sytuację i łamie tabu, powiedzmy niewolnictwa. Mówi, że niewolnictwo było okej, bo dzięki temu mamy piramidy i inne cuda świata (pomysł zgapiony z LouisCK xD) i wyraża to w bezpośredni sposób. Wpadam do Pawła Opydo, bo o 2 w nocy pobudza moją wyobraźnię jakimiś postaciami religijnymi w gierkach, potem wpadam do Krzyśka Humeniuka, bo potrzebuję więcej luzu. Zatrzymam się u Kaśki, która jest the owner, bo potrzebuję inspiracji. Gdy przeglądam amerykańską blogosferę, to nie mogę się nadziwić, że w tak krótkim czasie udało się przegonić (patrząc na emocje) tamtych pionierów, piszących od 2000 roku.\nDlatego właśnie uważam, że nie powinno się sugerować poradnikami „o czym pisać, żeby się wybić”. Podziwiam tych, którzy z książek Kominka wyciągnęli jedną, nieśmiertelną radę, która stoi przed moimi oczami: „Pisz.”\nPS. Wiem, że gówno osiągnąłem, ale kiedy myślę sobie, że wkrótce spłynie na mnie radość posiadania społeczności, to poddawanie się nie wchodzi w rachubę, folks.\nPS2. Nie nazbyt ckliwy komentarz?\nNiekoniecznie, samo pisanie nie wystarcza. Trzeba wiedzieć, jak to podać, komu to podać, gdzie to podać. Samo „pisz” jest bardzo cenne, ale Tomek przekazał tam też sporo innych rzeczy (takich jak: pisz dobrze). : >\nTrue that. Ale w zdaniu „pisz dobrze” to człon „pisz” gra główną rolę. Oki doki, wiem że wszystko musi się zgrywać w jedną, fajną całość.\nAle… nikt do cholery nie wie, co to znaczy pisać dobrze. Dosadnie, emocjonalnie, pizdeczkowato, rozmyślnie, z pełnią wyobraźni, a może odwrotnie? Na tym polega miodność, że mogę chwytać słowa, których mainstream nie uzna za dobre. Wiadomo, wtedy po roku ciągłego pisania będę miał tylko 250 fanów na fejsie, ale… oh, wait.\nTrzeba znaleźć swoją drogę, a pisać dobrze, hm, bo ja wiem, czasami czytam blogi tak słabe, że normalnie brak słów. Nie znam się na zasadach pisania ale odrobina inteligencji i wiedzy ze szkoły wystarczą żeby to stwierdzić. Zdania pierdyliardkrotnie złożone, brak interpunkcji, brak polotu, informowanie zamiast kreowania opinii, truizmy, męczenie tych samych tematów, o których już każdy pisał…\ncoraz częściej jest tak, że dobre blogi zastępują nam nawet książki. można je przecież bezkarnie czytać w pracy:)\nZastąpić książek nie zastąpią, bo to zupełnie co innego. Ale fakt, będą czytane tak naturalnie jak książki.\nMam nadzieję, że blogi nigdy nie zastąpią jednak książek. To byłaby tragedia.\nUwielbiam czytanie blogów. Mam kilkanaście takich pozycji, które odwiedzam codziennie (między innymi Twój blog) i czas jaki spędzam na czytaniu nowych wpisów jest jednym z najmilszych elementów mojego dnia :)\nI prawidłowo! *u-mnie-najlepiej*\nUwielbiam wracać do blogów, które mnie czymś zainteresowały i czekać na to, co ciekawego bloger znów nam podrzuci ;)\nO, i dlatego tu wróciłaś, widzę. Good for you :>\nProblem polega na tym, że dzisiejsze społeczeństwo , niestety, ale nie czyta. Bardzo wiele osób woli obejrzeć film, vloga, wiadomości, posłuchać o czymś, ale za nic, nie przekonasz do czytania,\nNie wiem dlaczego, nie wiem co jest złego w słowie pisanym- według mnie najbardziej swobodnym. Dawniej kiedy ludzie nie mieli TV, czytali na potęgę. Dzisiaj coraz mniej. Świat staje się pełen idiotów, a dlaczego? Bo nie czytają. Czytanie to szlifowanie swojego umysłu, wymaga myślenia. Obejrzenie filmu, wysłuchanie audycji czy podcastu jest mniej wymagające przez co chętniej wybierane.\nAle masz rację, należy zachęcać, udostępniać, i rozmawiać o tym. Może jakieś światełko w tunelu się pojawi.\nJasne, że prościej coś obejrzeć etc., ale nie zakładajmy też, że wszystko jest tragicznie, bo nie jest.\nTaka ja – czytałam bardzo dużo książek, ale nie miałam pojęcia o tym, że istnieje blogosfera. I takich ludzi jest peełno! Po prostu trzeba im pokazać – hej, patrzcie, robimy tu coś i to jest fajne!\nAle jednak większość ludzi nie czyta, tak statystycznie. Dlatego pisanie bloga zamiast kręcenia na yt ma zasadniczą zaletę – kultura komentujących jest dużo wyższa choc trudniej o czytelnika niż o widza. A przynajmniej ja to tak odbieram ;) I dlatego zamiast kręcić, piszę. I to dość obszerne teksty. Także jak ktoś przebrnie to śmiem twierdzić, że nie napisze niczego głupiego. ;)\nI też dochodzi jeszcze jeden aspekt. Pisząc bloga rozwijasz się. Raz, że poprawia Ci się kunszt, a dwa – Twoja elokwencja też w jakiś sposób na tym zyskuje. Żeby robić ciekawe i plastyczne opisy, suma summarum trzeba sięgać do książek, by rozwijało się w nas abstrakcyjne myślenie.\nZgodzę się ;)W dodatku to bardzo dobra odskocznia od przeliczania wartości opałowej gazu ziemnego i liczenia całek :D\nSuper sprawa tak po nauce o materiałach metalowych, rysowaniu projektów zębatek i romansowaniu z różniczkami usiąść i zacząć pisać o, na przykład, czytaniu blogów.\nDokładnie, fajnie zachowuje się w ten sposób równowagę tym bardziej że ja w blogach siedzę już długo i po uszy, strasznie mnie to wciągnęło więc teraz nie ma dla mnie ratunku. :D Może nawet kiedyś założę bloga branżowego jak już będę panią inżynier, hehe.\nJak generalnie jestem za powstawaniem fajnych blogów tak na samą myśl o inżynierskim… nie, proszę :D\nZa późno… Przynajmniej jeśli chodzi o branżę energetyczną, nawet nie zdawałam sobie sprawy. Całe życie w niewiedzy, ale przez tę naszą wymianę komentarzy aż sprawdziłam no i się dowiedziałam. :D\nChyba pora dodać nową kategorię blogów na feedly :D\nJasne, czytać, ale czytałabym nawet bez pisania. Zauważyłam coś innego, włączają się inne odruchy i wyostrzają zmysły. Takie trochę kolejne dzieciństwo, nagle czujesz, że wszystko można odkryć na nowo, zobaczyć z innej strony, zastanawiasz się nad podstawowymi rzeczami, bo robią się hiperciekawe.\nTak, ostatnio mnie znajomy pytał czemu nie chcę wyemigrować na YouTube. Te formaty są ciekawe, ale fakt – komentatorzy są zupełnie inni. Łatwiej o widza, tym bardziej jeśli robisz z siebie głupka przed kamerą, to ludzi jara najbardziej. No, albo straszysz niewinnych ludzi przebranym psem.\nA ja lubię moich komentujących. Jeśli to czytacie i chcecie dyskutować, wypowiadać się i czymś się dzielić to znaczy, że jesteście spoko. Czasem się trafi jakiś buc, ale hej, oni są wszędzie.\nDokładnie. Musiałabym chyba jak Azjatycki Cukier blokować komentarze i wskazywać możliwość komentowania i kontaktu na fejsie czy w mailu. No ale to trzeba mieć fajny pomysł, bo za dużo jest bylejakich filmików o niczym.\nNie do końca bym się zgodził. Mimo wszystko ludzie w internetach czytają. Może nie koniecznie istotne informacje (typu natemat, wpolityce, czy inne giganty informacyjne), ale jednak czytają. Nawet dla beki teksty u wujka Joe. Według mnie statystyki o nieczytelności polaczków jest zawyżona, bo ta grupa reprezentatywna mogła wypaść na ludzi, którym akurat świat pasuje bez lektur.\nCo do tego po co czyta się blogi – jak dla mnie bloger, na którego blog wchodzę, jest dla mnie kompletnie obcą osobą i to dopiero po tym co pisze, mogę stwierdzić czy go lubię i szanuję. :) Poza tym jak najbardziej racja. ;)\nNo jasne, jak wchodzisz pierwszy raz to jest obcy. Jak ma nie być? ;> Ale jeśli czytasz regularnie to zaglądasz dlatego, że go lubisz i jesteś ciekawa tego, co tam sobie tworzy :)\nOdniosłam się do tego fragmentu: „Po co się czyta blogi? Żeby poznać opinię tego, kogo lubimy i szanujemy, autora, i często się z nią zgodzić.” a trudno kogoś lubić i szanować jeśli się go nie zna, a na początku raczej wchodzi się dla konkretnej treści niż dla autora chyba że wchodzi się na blogi jakiś polityków albo dziennikarzy z tradycyjnych mediów. Zresztą, okej, uznam że to było w domyśle. Po prostu rzuciło mi się w oczy mniej lub bardziej potrzebnie. :)\n„Po co się czyta blogi?” znaczy – czyta w sensie ciągłym. Że wiesz, ja mogę raz przeczytać jakiś post u kogoś i nie powiem, że czytam jego bloga. Ale jeśli kogoś odwiedzam regularnie to tak, czytam go. I wtedy ludzie mnie pytają – nie szkoda Ci czasu? Po co czytasz blogi? A w tym przypadku odpowiadam właśnie tak jak w tekście. ;) Ale wiem co masz na myśli i tak, jeśli wchodzimy na bloga po raz pierwszy to dla treści/bo ktoś podesłał to sprawdzamy/przez przypadek. I czasem zostajemy.\nCieszę się, że doszłyśmy do porozumienia :d A co do tego, czy jest to stratą czasu – znam ten wyświechtany tekst. Blogi w moim życiu pojawiły się dość wcześnie, już od tych onetowskich prowadzonych przez 12/13latki kiedy byłam w tym samym wieku ;) Ktoś marnuje czas na oglądanie tv, ja na czytanie blogów. Kto co lubi ;)\nczasem odnoszę wrażenie, że blogi czytają tylko inni blogerzy, a szkoda, bo to super sprawa. ja szukam na blogach najcześciej wiedzy, fajnych porad, inspiracji (fotografia, makijaz, paznokcie, polecane produkty itp.) no i pare osób czytam bo są super :D\nOo a myślałam, że tylko ja mam wrażenie, że blogi czytają głównie inni blogerzy ;)\nPingback: Forum, które odwiedzam każdego dnia | Ja, chudy - blog()\nMnie czytanie blogów wprawia w lekką depresję, bo są banalne, a autorzy najczęściej zadufani w sobie. Wolę chyba dawne blogi, gdzie nie było tej rozdmuchanej otoczki, tylko coś szczerze od siebie.\nGdyby nie blogosfera, moje samopoczucie miałoby się zdecydowanie lepiej, uwierz. :)\nHej, może po prostu w takim razie się od niej odsuń?\nSzkoda, że usuwasz komentarze, ale odpowiem na ten nieistniejący już. Brak autokrytyki jest zmorą dzisiejszych czasów i choć nie tyczy się to tylko blogosfery, to w tym przypadku nie powinno mnie to dziwić. Nie znam blogera, który pochyliłby się nad konstruktywną krytyką innych i byłby skory do dyskusji – zazwyczaj kończy się to na „wypierdalaj, jak Ci się nie podoba”. Przykro mi, że było tak i tym razem.\nJest 23:15, a ja czytam tekst na blogu o tym, czy warto czytać blogi i nabieram jeszcze większej na to ochoty, heh :) najbardziej lubię znajdować blogi perełki, które wnoszą wiele dobrego w mój świat :)\nWłaśnie znalazłeś! :D\nWreszcie ktoś uzewnętrznił moje poglądy! :) To Twój drugi post, który czytam, ale zdecydowanie zostanę na dłużej.\nSuper, miło mi! ;)\nDla mnie czytanie blogów to także możliwość dyskusji. Najczęściej czytam blogi takich osób, z których opinią się zgadzam, ale są też i takie blogi, które prezentują treść, która nie pokrywa się w 100% z moimi poglądami. Ten ktoś ma swój wpis, ja piszę pod nim komentarz, wymieniamy się swoimi poglądami, szanujemy się nawzajem, nie obrzucamy się przekleństwami, nikt nikogo na siłę nie przymusza do zmiany zdania; jest fajnie. Poza inspirowaniem się, poznawaniem nowych osób oraz czasem dowiadywaniem się nowych rzeczy, super jest też ta różnorodność jaka jest w blogosferze. :)\nJasne, wtedy można podyskutować, porozwijać swoje poglądy, zrozumieć inne. Niektóre blogi czytam tylko dlatego, że wiem, że ktoś ma inne zdanie i chcę zobaczyć jak je uzasadni.\nbardzo mnie ucieszyło to, co napisałaś ;)\nO, to mi miło. :)\nTak bardzo się zgadzam z tym, co napisałaś, że zapomniałam języka w gębie i nie wiem co mogła bym do tego jeszcze dodać… więc milczę i biję brawo ;-)\należ dobrze napisane i nie miałam wrażenia zmarnowanego czasu :)\nTeż się nad tym zastanawiam i boli mnie, że na inne blogi zaglądają głównie sami blogerzy. Takie zamknięte koło, a przecież za oceanem blogi mają ogromną siłę opiniotwórczą i są odbierane pozytywnie – bardziej, niż niejedno czasopismo on-line. No ale tu jest Polska, tu jeszcze nam trochę zejdzie z przyswojeniem zachodniej mody ;)\nOj nie głównie, wydaje Ci się. :)\nAle za kilka lat blogerzy będą jeszcze bardziej wpływowi i zaczną być znani w różnych innych kręgach.\nNo w sumie jak powiedziałam znajomym i rodzinie, że założyłam bloga, to nie byli specjalnie zdziwieni, a teraz rozpowiadają o nim na lewo i prawo, więc może faktycznie trochę mi się wydaje :) ale takie mam wrażenie, bo doradcy od promowania blogów w sieci tak piszą… że głównie blogerzy czytają inne blogi :/\nJak tak patrzę w swoje statystyki to nie wiem, czy jest tylu blogerów. Aktywnych. I to u mnie.\nI dobrze, że są tacy ludzie, którzy myślą w taki sposób. Dla mnie czytanie blogów to jest sposób na relaks, na poznanie opinii innych, dyskusję z nowymi ludźmi. Coś wspaniałego ;)\n„Jak się zaczyna?” To akapit o mnie, bo generalnie #maturatobzdura


Calibre 2.11.0 (23.11.2014)\nOrganizowanie, przechowywania i czytania e-booków. Jeśli masz szczęście wystarczy posiadać ebook (książka elektroniczna), czytelnik, lub po prostu poczuć się jak czytanie książki na pulpicie lub net...\nDoro PDF Writer 1.93 (23.11.2014)\nDoro PDF Writer instaluje wirtualną drukarkę w systemie, z którym można tworzyć dokumenty PDF za darmo z każdą aplikację Windows. Z Doro PDF Writer nie trzeba drogich edytor PDF do generowania wysokiej...\nTomahawk Player 0.8.2 (23.11.2014)\nTomahawk jest darmowy, open-source wieloplatformowy odtwarzacz muzyki dla systemu Windows. Tomahawk ma znajomy interfejs podobny iTunes.Lewa kolumna oferuje toplaylists dostępu, historię wyszukiwania, ulubio...\nAusLogics BoostSpeed 7.5.0 (23.11.2014)\nPrzyspieszenie komputera z tego oprogramowania do optymalizacji. Próbuje przyspieszyć Windows może być jak stara się znaleźć Świętego Graala nie ważne jak mało czasu używałem go, to zawsze zaczyna...\nDołącz żywo strumieniowej pokoje wideorozmów. Camfrog Video Chat jest klient czat wideo zaprojektowany dla tych, którzy chcą poznać nowych ludzi w sieci, i porozmawiać przy użyciu ich kamery. Camfrog...\nAdobe Air 15.0.0.356 (17.11.2014)\nTworzenie i wdrażanie bogatych aplikacji internetowych na pulpicie. Adobe AIR to starcie systemu cross-operacyjnego, który otwiera wiele możliwości zarówno deweloperów jak i zwykłych użytkowników komp...\nArtweaver 5.0 (17.11.2014)\nJesteśmy przyzwyczajeni, aby zobaczyć edytorów graficznych, ale narzędzia do rysowania nie są tak grube, na ziemi. I rysunek aplikacji, takich jak doskonałe Artweaver są jeszcze rzadsze! Artweaver jest ...\nPassword Depot 8.0.6 (17.11.2014)\nTworzenie nowych haseł, za każdym razem zarejestrować się online jest coraz trudniej. Ale przed rozpoczęciem korzystania z tego samego słowa na całym świecie, a tym samym narażania mojego bezpieczeńst...\nFast Duplicate File Finder 4.3.0.1 (17.11.2014)\nFast Duplicate File Finder darmowa będzie odnaleźć duplikaty plików w folderze, komputera lub całej sieci.Aplikacja będzie porównanie zawartości plików i znajdzie duplikaty, nawet jeśli są za pomocą...\n1. Minecraft 1.8\n2. Freeware PDF Unlocker 1.0.4 5511 pobrań\n3. Cheat Engine 6.1 4852 pobrań\n4. Pinnacle Studio 15 4785 pobrań\n5. Audials One 9\n6. VirtualBox 4.2.10 4315 pobrań\n7. Mozilla Firefox 3 3.6.28 4298 pobrań\n8. Google Gmail Gadget 1.0.0.4 4245 pobrań\n9. Adobe Flash Player Firefox, Safari, Opera 11.6.602.180 (Firefox) 3551 pobrań\n10. avast! Free Antivirus 2014 9.0.2018