Król Eastwood wielki - FDB\nKról Eastwood wielki 0\nAktorskie pożegnanie Clinta Eastwooda – Gran Torino tryumfowało w rankingu najpopularniejszych filmów w Stanach. Zapoznaj się z Box Office USA.\nGran Torino zapowiadane jako ostatni film, w którym Clint Eastwood wystąpił jako aktor znalazło się na pierwszym miejscu w zestawieniu Box Office Ameryki. Drugi weekend roku był równie dobry, co poprzedni. W kinach przychody spadły o jedyne 1,1 %, co umożliwiło osiągnięcie zysku na poziomie 129,8 mln $.\nNa pierwszym miejscu znalazł się film, ?Gran Torino . Po czterech tygodniach wyświetlania w limitowanej edycji wreszcie trafił do multipleksów, przez co udało mu się znaleźć na pierwszym miejscu . Opowieść o Walcie Kowalskim, weteranie z Korei a zarazem rasiście, któremu przyjdzie żyć w wielo-etnicznej okolicy stało się wielkim hitem. Obraz zarobił blisko 29,0 mln $, dzięki czemu na swoim koncie ma już 40,0 mln $. A należy powiedzieć, iż to dopiero początek obecności w tym zestawieniu, bowiem należy się spodziewać dalszego dobrego powodzenia u publiczności, którzy będą chcieli zobaczyć film będący zakończeniem kariery aktorskiej Clinta Eastwooda.\nZ nowości najlepiej radziły sobie Ślubne wojny, które znalazły się na pozycji drugiej . Obraz Gary'ego Winicka o zaledwie 0,5 mln $ przebił drugą nowość. Komedia romantyczna z udziałem Kate Hudson i Anny Hathaway wyświetlano na 3’226 ekranach a łączny przychód w ciągu całego weekendu wyniósł bardzo dobre 21,5 mln $.\nNa trzecim miejscu znalazła się druga nowość, film Nienarodzony był zarazem największym zaskoczeniem tego weekendu. Nikt nie spodziewał się, iż przeróbka horroru z 1991 roku, według Davida S. Goyer'a tak spodoba się publiczności. Obraz ten zarobił 21,1 mln $, a wyświetlano go w 2’357 kopiach. Do końca nie wiadomo, jaka będzie przyszłość produkcji, bowiem reakcja widzów nie jest jednoznaczna. Z jednej strony chwalony jest za przyzwoitą fabułę. Za największą wadę uważany jest zaś brak mrocznego klimatu, tak typowego dla horrorów.\nTrzecia nowość weekendu znalazła się dopiero na dziewiątym miejscu . Film Not Easily Broken to dramat z udziałem Taraji P. Henson oraz Morrisa Chestnut'a. Za reżyserię odpowiadał twórca Gangstera, Bill Duke. Obraz zarobił 5,6 mln $, ale zważywszy na 724 kopie, w jakich go pokazywano jest to dobry wynik. Niemniej nie należy się spodziewać jakiś rewolucji z udziałem tej produkcji. Zapewne będzie przeciętnie sobie radził i albo w przyszłym, albo za dwa tygodnie wypadnie z pierwszej dziesiątki.\nZ innych ciekawych rzeczy, jakie działy się przez ten weekend to dość duży spadek przychodów Opowieści na dobranoc (o 58 %, do poziomu 8,5 mln $) oraz Siedem dusz (o 61 %, do poziomu 3,9 mln $). Zeszłotygodniowy lider, komedia Marley i ja znalazł się na czwartym miejscu. Film zarobił 11,3 mln $, dzięki temu na jego koncie znajduje się już 123,7 mln $. Trzeba przyznać, iż to świetny wynik zarówno dla Jennifer Aniston jak i Owena Wilsona.\nW przyszły weekend w Amerykańskich kinach cztery nowości: familijny Hotel dla psów, komediaPaul Blart: Mall Cop, dramat muzyczny Notorious oraz horror w wersji trójwymiarowej Krwawe walentynki 3-D. Równocześnie do szerokiej dystrybucji trafi Opór.\nKadr z filmu Gran Torino 2008 Kadr z filmu Nienarodzony 2009\n1 14 Gran Torino 29,0 mln $ + 888,4\n40,0 mln $ 5\n2 N Ślubne wojny 21,5 mln $ —-\n21,5 mln $ 1\n3 N Nienarodzony\n21,0 mln $ —-\n21,0 mln $ 1\n4 1 Marley i ja 11,3 mln $ - 53,2\n123,7 mln $ 3\n5 3 Ciekawy przypadek Benjamina Buttona\n9,4 mln $ - 49,4\n94,3 mln $ 3\n6 2 Opowieści na dobranoc 8,5 mln $ - 58,3\n97,2 mln $ 3\n7 4 Walkiria\n6,6 mln $ - 52,7\n71,5 mln $ 3\n8 5 Jestem na tak 6,1 mln $ - 55,8\n89,4 mln $ 4\n9 N Not Easily Broken\n5,6 mln $ —-\n5,6 mln $ 1\n10 6 Siedem dusz 3,9 mln $ - 61,3\n66,8 mln $ 4


Praktyczne i funkcjonalne opakowania - Simply Sense\nPraktyczne i funkcjonalne opakowania\nPoza funkcjonalnością produktu oraz jakością wykonania ważne są także aspekty sprzedażowe. Warto pamiętać, że klienci bardziej korzystnie oceniają produkt estetycznie wykończony oraz ładnie zapakowany. Te detale wizualne często przesądzają o decyzjach zakupowych.\nProfesjonalne i niedrogie opakowania dla przemysłu\nWytrzymałe opakowania zapewniają produktom odpowiednią ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Zanim towary trafią do rąk odbiorców, wcześniej są magazynowane i transportowane. Dlatego warto zadbać o solidne zabezpieczenie produktów przed ewentualnym zniszczeniem. Producent opakowań oferuje trwałe kartony klapowe, estetyczne pudełka fasonowe oraz różnego rodzaju torby tekturowe. Wszystkie projekty realizowane są z niezawodnej tektury kilkuwarstwowej, którą cechuje także wysoka estetyka. Opakowania wykonywane są w różnych kształtach i wymiarach. Można zlecić wykonanie opakowań z szarej lub białej tektury – są to najbardziej uniwersalne rozwiązania. Na takich kartonach często wykonywane są też nadruki reklamowe, które przyciągają uwagę potencjalnych klientów. Praktyczne i wygodne opakowania sprawdzają się w wielu dziedzinach przemysłu. Z kolei do wyrobów o charakterze upominkowym przygotowywane są kolorowe opakowania, które podkreślają wyjątkowe okazje i relacje. Szerokie zastosowanie w różnych branżach mają oryginalne torby tekturowe, które często wykorzystywane są również podczas kampanii promocyjnych lub targów.\nEstetyka opakowań ma znacznie większe znaczenie niż jeszcze kilka lat temu. Klienci zwracają uwagę na wszystkie szczegóły, także na sposób pakowania. Na tej podstawie oceniany jest również profesjonalizm firmy oraz dbałość o detale. Nowoczesne opakowania wyróżnia wysoka funkcjonalność oraz oryginalny design.


Klub Czeka - Pomponik\nArtykuły na temat: klub czeka\nPoznaliśmy finalistów Projektu Klub 2\nNiemal 150 zgłoszeń, mnóstwo oryginalnych pomysłów i szansa dla tylko czterech osób na zorganizowanie imprezy według własnej koncepcji. Poznaliśmy 10 finalistów akcji Projekt Klub 2, na których można oddawać głosy. Każdy kto zagłosuje, ma również szansę zdobyć cenne nagrody.\n"Klub włóczykijów" z muzyką Freda Emory'ego Smitha\n..."Klub włóczykijów", film inspirowany prozą mistrza opowieści dla młodzieży Edmunda Niziurskiego, w kinach pojawi się już 18 września. Reżyser Tomasz Szafrański wielką wagę przywiązywał do ścieżki dźwiękowej - prace nad nią trwały aż pięć miesięcy! Twórca nie krył zadowolenia, że udało mu się pozyskać ważnego współpracownika, kompozytora Freda Emory'ego Smitha ("Scooby Doo", horror "Neron", gra...\nJuż wrócił! Co go czeka?\n...bezkarnie? Natalia z Basią Noculową (Ewa Konstancja Bułhak) postanawiają poprawić swoje sylwetki i zapisują się na fitness w klubie Brigitte. U właścicielki klubu pojawiają się podejrzani osobnicy i żądają...\nGosia Andrzejewicz czeka na miłość\n...z tamtejszych klubów. Produkcją klipu zajęła się ekipa z portalu E-Club z Tarnowa, a scenariusz i montaż jest dziełem chłopaków z Alchemist Project. - Teledysk nawiązuje lekko do tytułu - przedstawiony jest DJ podczas imprezy, który poszukuje swojej miłości. Poznaje w klubie jedną z dziewczyn, która się zainteresowała nim i jego tytułowym utworem. Po imprezie opuszczają razem lokal i spotykają się później...\nDJ Adamus czeka na tę noc ("Waiting for Tonight")\nDJ Adamus 13 grudnia skończy 40 lat. Dzień wcześniej w Klubie Capitol w Warszawie odbędzie się impreza urodzinowa połączona z jubileuszem 20-lecia pracy w studiu i 15-lecia pracy DJ-skiej. Całość(...) wiele osób będzie pozytywnie zaskoczona" - mówi Adamus. Podczas wydarzenia w Klubie Capitol w Warszawie, DJ Adamus wystąpi z wyjątkowym setem urodzinowym, w którym wezmą udział goście specjalni. Wśród...\n"Kolekcja Oscarowa" na DVD\nNie lada gratka czeka wielbicieli kina domowego. ITI Home Video wypuści na rynek 31 uhonorowanych Oscarami filmów. Do każdego DVD dołączane będzie pismo "Klub DVD", opisujące historię nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej. Na początek m.in. "Szeregowiec Ryan" i "Dziecko Rosemary" .\nCzego słuchaliście jako dzieci?\nJuż za tydzień czeka nas Dzień Dziecka, a my już dziś mamy dla was prezenty przygotowane na tę okazję.\nOlga Frycz: Mam dosyć takiego tempa pracy\nDelikatna dziewczyna, a potrafi zadać celny cios! Niedawno skończyła 30 lat, ale nie czuje upływu czasu. Trenuje boks, opiekuje się zwierzakami i czeka na nowe role. - Zmiana nadchodzi wielkimi krokami - mówi Olga Frycz.\nZdjęcia na temat: klub czeka\nWideo na temat: klub czeka\n"Pierwsza miłość": "To witaj w klubie"\nNorbert postanawia zerwać z zaborczą kochanką. Nie zdaje sobie jednak sprawy, jak ciężka przeprawa go czeka… Co jeszcze wydarzy się w nowych odcinkach? Obejrzyjcie zwiastun. „Pierwsza miłość” od poniedziałku do piątku o 18.00 w telewizji Polsat.\n"Na Wspólnej": Odcinek 2803.\nRoman zauważa, że żona przeszukuje jego rzeczy - wpada w szał! Ma dość bycia kontrolowanym! Wychodzi z domu... Kiedy wraca, Honorata zaczyna go przepraszać. Niestety, Roman jest kompletnie pijany!!! Po nocy spędzonej z Adą, Olaf wraca do domu - tam czeka na niego Marta. Kubicki kłamie, że całą noc siedział w pracy nad papierami. W klubie Ada zaprasza go do siebie na kolejny wspólny wieczór. Olaf\n"Na Wspólnej": Odcinek 2845.\nMiłosz chce wprowadzić do klubu dilerów, wtedy ich szef zapomni o jego długu. Okłamuje Sandrę, że zaprosił inwestora, który uratuje ich lokal. Dziewczyna prosi przyjaciół o pomoc - mają udawać pracowników podczas wizyty "inwestora". Cały plan sypie się przez naćpanego Miłosza, który… bije Sandrę!!! Iza odkrywa, ze Kubicki nocuje w ich klubie. Nie zgadza się na to. Tymczasem Marta prosi Olafa\nDyskusje na temat: klub czeka\nPSYCHIATRYK CIE CZEKA NIEBAWEM SAMO NIE PRZEJDZIE\nTy - Ja - twoja głupota cię zgubi. Kostucha już czeka .\nnadaje.Jeszcze jedna sprawa. Piszecie żebym wam wysłal moje zdjęcie. A co to klub matrymonialny? tu jest porządna firma a nie jakies zdjęcia. I najwarzniejsze. Jesli macie ponirzej 30-ki to nie piszcie\nZ reżyserem Gus Van Santem.\nKLUB 27 CZEKA!!!!!!!!\nRe: Z reżyserem Gus Van Santem.\nKLUB 27 CZEKA!!!!!!!! Niby dlaczego? O ile wiem niema żadnych przesłanek, że bierze narkotyki. Pali? Wielu ludzi pali i nie umiera w wieku 27lat. Jest powiedzmy kontrowersyjna ale nie autodestrukcyjna. Przesadzacie...


Ogród i taras – inspiracje i aranżacje\n»Ogród i taras – inspiracje i aranżacje\nGabriela 6 maj 2021\nW związku z tym, że część osób spędzi tegoroczne lato w Polsce, nasza uwaga skupi się na tym, aby w ogrodach i na tarasach poczuć się, jak na wakacjach. Oznacza to rozkwit infrastruktury outdoorowej, a w tym kuchni, barów, a nawet biur tworzonych na świeżym powietrzu. Nie od dzisiaj wiadomo, że kontakt z naturą wpływa korzystnie na nasze zdrowie psychiczne. W czasie pandemii, która zostawiła bolesny odcisk na naszym samopoczuciu otoczenie się przyrodą, stało się priorytetem. W tym artykule przyjrzymy się nadchodzącym trendom i podpowiemy, jakie meble ogrodowe warto wybrać, a także jak zaprojektować wymarzone miejsce do relaksu na łonie natury.\nOstatni rok pozostawił duży niedosyt w kontekście spotkań towarzyskich. W związku z licznymi obostrzeniami bary, restauracje i kawiarnie świeciły pustkami. Pandemia uczyniła z nas szefów kuchni i śmiało możemy powiedzieć, że tego lata jesteśmy gotowi na nowe wyzwania. A będzie nim np. przygotowanie domowej pizzy i upieczenie jej na kamieniu w ogrodzie. Doszły nas słuchy, że to podobno jeden z częściej wyszukiwanych sprzętów przez konsumentów. Do łask wrócą również wspólne grille i kolacje pod gołym niebem. Im więcej produktów z domowego ogródka, tym większa satysfakcja!\nPo roku pracy w naszych domowych biurach wszyscy desperacko potrzebujemy zmiany scenerii i spędzenia czasu na świeżym powietrzu. Nowoczesne altany ogrodowe i drewniane domki z przeszklonymi ścianami to wspaniały pomysł na to, aby wnieść powiew świeżości do naszych obowiązków służbowych.\nLockdown zmusił nas do użycia kreatywności w zakresie pomysłów na spędzanie czasu. Tego lata to właśnie ogród stanie się naszym centrum rozrywki. Seanse filmowe pod gołym niebem, treningi na trampolinie, rozgrywki w badmintona. Przy odrobinie wyobraźni na pewno nie będziemy się nudzić!\nMeble ogrodowe - naturalne materiały\nW roku 2021 docenimy jeszcze bardziej Matkę Naturę. Ekologia i zrównoważony rozwój to obszary, o których będzie mówiło się również w branży meblarskiej. Na popularności zyska rattan, wiklina, drewno i kamień.\nMeble ogrodowe - sofa rattanowa\nRattan ponownie zdominuje ogrody, a to za sprawą swoich niezwykłych właściwości, takich jak wysoka odporność na warunki atmosferyczne i wytrzymałość. Tym razem główne skrzypce będzie grała sofa. W tym sezonie to właśnie ogród stanie się miejscem, w którym nadrobimy zaległości w spotkaniach z rodziną i znajomymi, dlatego im więcej w nim miejsca dla gości, tym lepiej.\nMeble designerskie w ogrodzie\nNadchodzący sezon korzystnie wpłynie na wystrój naszych ogrodów, balkonów i tarasów. Staną się one przedłużeniem domów i mieszkań. Stare meble odkurzane corocznie i często niepasujące do siebie odejdą w zapomnienie. Będziemy chcieli poczuć się w naszej przestrzeni jak w 5-gwiazdkowym hotelu. A oto kilka propozycji, dzięki którym osiągniecie taki efekt.\nZapraszamy do zapoznania się z pełną ofertą mebli ogrodowych.\nMeble ogrodowe - fotele bujane, huśtawki i hamaki\nJednym z głównych trendów ogrodniczych na rok 2021 są meble i dekoracje zapewniające komfort i oferujące przytulne miejsce na relaks z książką i widokiem na piękny ogród. Chcemy stworzyć oazę spokoju, przestrzeń pełną magii i ciepła, dlatego wszelkie dodatki nawiązujące do naszego dzieciństwa takie, jak np. fotel bujany na werandzie będą mile widziane.\nW tym roku będziemy coraz chętniej sięgać po dywany ogrodowe, które wykorzystamy do aranżowania balkonu, tarasu czy werandy. Dzięki nim łatwo stworzymy przytulny i romantyczny kącik wypoczynkowy. Ciekawym pomysłem może być stworzenie alejki w ogrodzie, po której śmiało przespacerujemy się boso. Przy zakupie dywanów zwróćcie uwagę na bambusowe - są wytrzymałe i odporne na zabrudzenia.\nJuż zeszłe lato zachęciło nas do tego, by sadzić własne owoce i warzywa. W tym roku ta potrzeba będzie jeszcze większa. Tematem przewodnim staną się rośliny lecznicze. Osoby, które nie dysponują hektarami działki, mogą wykorzystać do tego taras lub wprowadzić akcent własnego ogrodu w postaci zielnika. Kompaktowe i łatwe w utrzymaniu, stanowią fantastyczny dodatek do każdej przestrzeni nie tylko wizualny, ale również zapachowy i smakowy. Jeśli macie mało miejsca na parapetach warto skorzystać z modułowych systemów do uprawy roślin na ścianach.\nNie, nie chodzi nam o przedzieranie się z maczetą przez gęsty las. W związku z tęsknotą za wakacjami i dalekimi podróżami będziemy szukać egzotycznych dodatków do naszych balkonów, tarasów, ogrodów i na werandy. Duże, bujne liście, kaktusy, paprocie, palmy i drzewa cytrusowe. Wszystko po to, aby poczuć się jak w lesie tropikalnym! Nie zabraknie również takich dodatków jak fotel paw z obszernym oparciem, dekoracyjne poduchy z motywem pelikanów, papug i botanicznych ogrodów.\nBędziemy wracać też do korzeni. Łąki z dzikimi kwiatami to hit ogrodniczy 2021 roku. Rośnie również zapotrzebowanie na rośliny, które przyciągają motyle do naszych ogrodów. Pomyśl o lawendzie, naparstnicach, dzwonkach, ostróżkach i wiciokrzewach, a także o kwitnących drzewach, takich jak jabłoń, wiśnia, wierzba i leszczyna.


Działka i ogród Sklep OleOle!\nSzukasz sprzętu na działkę albo do ogrodu? Idealnie trafiłeś! W naszej ofercie znajdziesz dokładnie to, czego potrzebujesz. Mamy bardzo bogaty wybór urządzeń, które pomogą Ci utrzymać ogródek w idealnej kondycji, a także dodatków do sprzętu. A wszystko w jednym miejscu, czyli w naszym sklepie OleOle! Na wiosnę idealne będą


99-letni jezuita laureatem Nagrody Praw Człowieka / Aktualności\n02.06.2016 15:42, aktualizacja 02.06.2016 15:46\nZOBACZ WIĘCEJ Zatrzymano podejrzanych o zamordowanie jezuitów Jezuici za diakonatem kobiet? "Uchodźcy są świadkami pokoju i mistrzami miłosierdzia" Serwis Radia Watykańskiego - 02.06.2016 Generał jezuitów Adolfo Nicolás rezygnuje\nChilijski jezuita, o. José Aldunate Lyon został laureatem Narodowej Nagrody Praw Człowieka 2016. Przyznaje ją tamtejszy Instytut Praw Człowieka.\n99-letni zakonnik otrzymał ją za swe zaangażowanie w obronę tych praw w czasie dyktatury wojskowej w latach 80. XX w. Założył wówczas nieuciekający się do przemocy ruch działający na rzecz niestosowania tortur.\nAbsolwent uniwersytetów Rzymie i Louvain, w swym kapłańskim życiu był m.in. wykładowcą teologii moralnej, współpracownikiem św. Alberta Hurtado w chrześcijańskich związkach zawodowych, a przez pewien czas także księdzem-robotnikiem.\nTagi: jezuici, jose aldunate\nFranciszek2 10:26:10 | 2016-06-03\nBył księdzem-robotnikiem ale czy to to samo co skromnym pracownikiem winnicy Pańskiej ? Nie żebym nie życzył zdrowia temu starszemu Panu, tym bardziej w dniu odebrania tak pięknej (rewolucyjnej zapewne) nagrody Nagrody Praw Człowieka. Ale ale czy ta aby nagroda nie musiała być okupiona okrutnym marksitowskim cyrografem ?


Zegar na ścianę do salonu Rhythm szklany 40 cm CMG569NR13 - www.zegarki-diament.pl\nZegar na ścianę do salonu Rhythm szklany 40 cm\nKod producenta: CMG569NR13\nNasza cena:460,00 zł Cena detaliczna: 490,00 zł\nMECHANIZM: Ścienny zegar japońskiej marki RHYTHM CMG569NR13 wyposażony jest w kwarcowy mechanizm, zasilany za pomocą baterii. Posiada bardzo wysoką dokładność mierzenia czasu +/- 10 sekund w przeciągu 30 dni. W mechanizmie kwarcowym, elektrycznie regulowane drgania generowane są przez syntetyczny kryształ kwarcu. Precyzyjna kontrola częstotliwości drgań sprawia, ze zegarki z mechanizmami kwarcowymi są wyjątkowo dokładne. Energia elektryczna potrzebna do działania i kontroli układu pochodzi z baterii.\nOBUDOWA: Mechanizm japoński mieści się w wytrzymałej, okrągłej obudowie z wysokiej jakości tworzywa w kolorze różowego złota.\nTARCZA: Tarcza w kolorze białym z wyraźnymi czarnymi cyframi arabskimi. Wskazówki w modnym stylu w kolorze różowego złota.


Kaja Danczowska i jej muzyczny pamiętnik - Muzyka - polskieradio.pl\nKaja Danczowska i jej muzyczny pamiętnik\nOstatnia aktualizacja: 29.09.2014 17:34\nWydanie nagrań Kai Danczowskiej to wspaniały dowód na to, jak znakomitych mamy w naszym kraju artystów i jak warto promować ich twórczość artystyczną.\nKaja Danczowska, fragm. okładki płytyFoto: mat. promocyjne\nPięknie wydany przez Polskie Radio, 7-płytowy boks, z grubą książeczką, wypowiedziami i wspomnieniami skrzypaczki – to dopracowane w każdym calu wydawnictwo, które na pewno zainteresuje miłośników klasyki najwyższych lotó. Kaja Danczowska, niestety, nigdy nie została, na miarę swojego wielkiego talentu, odpowiednio zagranicą doceniona, ale w kraju zyskała sobie opinię wybitnej solistki. Zaskakujące jest jednak jak mało płyt z jej interpretacjami pojawiło się na rynku. Dlatego też w boksie znajdują się aż 22 nagrania po raz pierwszy zarejestrowane na płytach, które do tej pory znajdowały się w archiwach Polskiego Radia i niemieckich radiofonii.\nJest to bardzo osobista selekcja, gdyż dokonała jej sama skrzypaczka, która dodatkowo wspomina wykonywanie danego utworu. A że ma doskonałą pamięć, więc każda z jej interpretacji – to kolejna fascynująca historia. Co więcej, na krążkach znajdziemy całą plejadę znakomitych dyrygentów, m.in.: Antoniego Wita, Kazimierza Korda czy Agnieszkę Duczmal, a w utworach kameralnych artystce towarzyszą m.in. Krystian Zimerman i Janusz Olejniczak. 7 płyt to znane i lubiane koncerty, jak choćby: Mozarta, Mendelssohna, Szostakowicza i Panufnika, a także sonaty m.in. Brahmsa i Szymanowskiego i liczne „encores”. Zdobywczyni licznych nagród, znakomita solistka i pedagog – Kaja Danczowska to prawdziwy skarb dla polskiej kultury.\nSkarbem są też utwory na skrzypce i fortepian Józefa Elsnera (polskiego kompozytora niemieckiego pochodzenia, który zasłynął jako nauczyciel Fryderyka Chopina) – które można usłyszeć na krążku „Elsner: Violin And Pianoforte Works” (wyd. Polskie Radio) w wykonaniu Słwomira Tomasika i Edwarda Wolanina. Album wyszedł w 245. rocznicę urodzin i 160. rocznicę śmierci kompozytora. Znajdziemy na nim wszystkie zachowane dzieła na te instrumenty: trzy Sonaty op. 10 oraz dwa polonezy: D-dur à Madame Sophie Czartoryska i E-dur Lodoïska de Kreutzer. Sonaty, co prawda, ukazały się wcześniej nakładem Acte Prealable w wykonaniu Joanny i Andrzeja Gębskiego, ale reszta jego muzycznego dorobku pozostaje w Polsce prawie nieznana. Warto sięgnąć po „Elsner: Violin And Pianoforte Works” także dlatego, że wykonawcy dążyli, by wykonanie było jak najbliższe temu, jak mogło ono brzmieć w latach skomponowania utworów. Dlatego nie tylko grają na instrumentach z epoki, ale nawet skrzypek posługuje się smyczkiem François’a Tourte’a z ok. 1785 roku, stworzonym przez znanego polskiego lutnika Michała Więckowskiego. Melodyjne, przepełnione harmonią i stonowaniem – dzieła Elsnera warte są przypomnienia i stanowią dowód, że w tych latach w Polsce tworzono muzykę na wyjątkowo wysokim poziomie.\nCykl symfonii Czajkowskiego jest bez wątpienia jednym z najważniejszych dokonań w repertuarze symfonicznej muzyki późnoromantycznej, jak też symfoniki w ogóle. Czajkowskiemu, bazującemu na dokonaniach wielkich poprzedników, przede wszystkim zaś na cyklu symfonii Beethovena , udało się stworzyć muzykę niepowtarzalną – pełną bogatych melodii, liryzmu ale i wielkiego dramatu, który swój punkt kulminacyjny osiąga w 6, najsłynniejszej symfonii „Patetycznej”. Podobnie jak w przypadku wspomnianego już Beethovena, również u Czajkowskiego symfonie w pełni oddają i niejako obrazują życie kompozytora, zarówno jako artysty, ale przede wszystkim jako człowieka targanego wielkimi namiętnościami, nieodzownymi dla każdego twórcy doby romantyzmu.\nCykl 6 symfonii, (dodatkowo w omawianym boksie znalazła się również nienumerowana symfonia Manfred) i 3 najpopularniejsze uwertury, w interpretacji Riccardo Mutiego i Philharmonia Orchestra (wyd. Warner Classic), są z pewnością godne rekomendacji, pełne pasji, energii, wiernie oddają kunszt i innowacyjność kompozytora, łączącego taneczność i koloryt folkloru rosyjskiego z pewną surowością i zorganizowaniem charakterystycznym dla klasycyzmu. Mutiemu, dzięki dużej wrażliwości i wyobraźni muzycznej udało się bezbłędnie oddać to, co w muzyce Czajkowskiego najważniejsze – piękno i bogactwo melodii oraz dramatyzm, nie popadając przy tym w prosty sentymentalizm i zbytnią pompatyczność.\nMożna powiedzieć, że nie było i nie będzie lepszego, bardziej przejmującego i ocierającego się o granice absolutu wykonania koncertu wiolonczelowego Edwarda Elgara, niż to dokonane przez Jacqueline du Pré i sir Johna Barbirolliego. Granic tej maestrii udało się dwa lata temu dotknąć innej kobiecie grającej na tym instrumencie, młodej Amerykance Alisie Weilestein. Towarzyszył jej na tym nagraniu Daniel Barenboim – wspaniały pianista i wielki dyrygent. A że jest miłośnikiem brytyjskiego kompozytora, nie ma się co dziwić, że kontynuuje swoją przygodę z jego najważniejszymi dziełami, czego nie czynił od początku lat 90. Dzięki temu, w tym roku otrzymujemy interpretację II Symfonii Elgara (wyd. Decca), zarejestrowanej wraz z Staatskapelle Berlin – która uważana jest powszechnie, obok swoich odpowiedników stworzonych przez Vaughana Williamsa i Waltona – za jedną z najważniejszych w historii brytyjskiej muzyki. A że Barenboim najlepszej czuje się w późnoromantycznym repertuarze: Brahmsa, Brucknera i Czajkowskiego, nie ma się co dziwić, że nadał temu przepełnionemu pesymizmem i melancholią za czasami potęgi gasnącego imperium, dziełu błysk i energię znaną z utworów Wagnera. Można mieć tylko nadzieję, że dyrygent pójdzie za ciosem i zauważy, że także kilka innych, ważnych dzieł Elgara aż prosi się o nowe nagrania.\nUczeń prof. Romana Peruckiego, zwycięzca m.in VII Międzynarodowym Konkursie Muzyki Organowej im. J. P. Sweelincka w Gdańsku, związany m.in. z Polską Filharmonią Bałtycką w Gdańsku - Maciej Zakrzewski - wydał właśnie swoją debiutancką, solową płytę z nagraniami dzieł Liszta i Widora na organach Archikatedry Oliwskiej. Wcześniej mówiono o nim: wielki talent, nadzieja, otrzymywał liczne wyróżnienia dla młodych – zdolnych, teraz prezentuje się jako doświadczony, także międzynarodowymi koncertami - organista, który potrafi znakomicie uchwycić ważne dzieła znajdujące się w stałym repertuarze najwybitniejszych kolegów po fachu. „Liszt&Widor - Organ Works” (wyd. Soliton) to płyta fascynująca, pokazująca piękno późnoromantycznych dzieł, w której wykonawca nie stawia się na pierwszym planie, ale stara się jedynie uchwycić ulotne piękno kompozycji.\nŚwietny pomysł, jeszcze lepsze wykonanie. Tak można ocenić dwa znakomite albumy: „Slavonic Duets” i „German Duets” (wyd. Dux) - na których usłyszymy wspaniałe śpiewaczki: alcistkę Jadwigę Rappe i meozzosopranistkę Urszulę Kryger w repertuarze pieśni na dwa głosy i fortepian. Na pierwszym, wraz z pianistą Mariuszem Rutkowskim, prezentują one utwory słowiańskich kompozytorów: Moniuszki, Dvoraka, Dargomyszki i Cui, na drugim zaś królują działa Mendelssohna Bartholdy, Schumanna i Brahmsa. Choć wszystkie te dzieła przeznaczone były do domowego muzykowania, to jednak nawet odkurzone po wiekach, wciąż mogą być niezwykle atrakcyjne dla miłośników pięknego wokalu, w szczególności, że ciężko by było znaleźć lepsze do nich wykonawczynie. Co się tyczy partii fortepianu, to jednak czuć widoczną różnicę na korzyść kompozytorów niemieckich – gdzie wykonujący je Hartmut Holl ma o wiele trudniejsze, ale i wdzięczniejsze niż Rutkowski zadanie, gdyż wymagają one prawdziwej wirtuozerii. Jedynym mankamentem obu płyt jest... ich długość, pierwsza nie ma nawet 40 minut, a druga tylko trochę przekracza tę granicę. Szkoda, gdyż myślę, że w obu przypadkach znalazł by się materiał na wypełnienie płyt po brzegi.\nCykl czterech symfonii Johanesa Brahmsa stanowi niewątpliwie podsumowanie i ukoronowanie jego twórczości kompozytorskiej. Brahms, często nazywany trzecim z wielkiej trójki na „B”, obok Bacha i Beethovena, przez całe życie pozostawał pod wielkim wpływem dorobku pozostawionego przez wielkiego klasyka wiedeńskiego. Słynący z perfekcjonizmu – pierwszą symfonię ukończył w wieku 43 lat – nosił na sobie brzemię kompozytora mającego być następca wielkiego mistrza, stąd też w stworzonej przez niego I symfonii bardzo silnie uwidacznia się wpływy muzyki Beethovena, szczególnie IX symfonii, która jest w kilku miejscach wręcz cytowana. Nieprzypadkowo zresztą często nazywa się ją X symfonią Beethovena. Jeżeli I symfonię można traktować w kategoriach hołdu, pozostałe są już niezwykle samodzielnymi i oryginalnymi kompozycjami, stawiającymi Brahmsa w jednym szeregu z najwybitniejszymi symfonikami doby późnego romantyzmu. W omawianym boksie obok wspomnianych 4 symfonii, znajdują się dwie bardzo popularne uwertury: „ Akademicka” i „Tragiczna” oraz „Requiem niemieckie”, będące jednym z najważniejszych i najbardziej nowatorskich dzieł muzyki sakralnej. Dyrygentowi Kurtowi Masurowi wraz z filharmonikami nowojorskimi (wyd. Warner Classic) udało się w pełni oddać wielkość i kompleksowość muzyki Brahmsa, zachowując jednocześnie bijące z nich ciepło i szlachetność, które z całą pewnością stanowią kluczowy element jego twórczości.\nTo był wspaniały wieczór – każdy, kto tego dnia odwiedził Uniwersytet Chopina w Warszawie i znalazł się w grudniu 2011 roku na koncercie znakomitego duetu Ewy Podleś i Garricka Ohlssona - musiał czuć się w niebo wzięty. Takie duety nie zdarzają się zbyt często – para ta tworzy nastrój, wywołuje emocje, daje poczucie komfortu i obcowania z czymś wielkim, głębokim, niecodziennym. Wieczór poświęcony w całości rosyjskiemu repertuarowi zyskał sobie uznanie publiczności, która gromkimi brawami wprost zmusiła artystów do bisu. Skrajnie odmienne cykle pieśni Musorgskiego – pierwsze utwory mroczne, ciemne, dotykające tematu śmierci, przeciwstawione zostały w dalszej części koncertu zgoła odmiennym – lekkim, zwiewnym, przywołującym wspomnienia z dzieciństwa. Tego wieczoru, oprócz pełnienia funkcji akompaniatora, Ohlsson czarował publiczność krótkimi utworami Prokofieva, którym rozpoczął wieczór i preludiami Rachmaninova. Płyta dvd (wyd. Dux) z rejestracją tego spotkania to absolutne „must have” dla miłośników wokalu na najwyższym światowym poziomie!\nPięknie wydany przez Polskie Radio, 7-płytowy boks, z grubą książeczką, wypowiedziami i wspomnieniami skrzypaczki – to dopracowane w każdym calu wydawnictwo, które na pewno zainteresuje miłośników klasyki najwyższych lotów. Kaja Danczowska, niestety, nigdy nie została, na miarę swojego wielkiego talentu, odpowiednio zagranicą doceniona, ale w kraju zyskała sobie opinię wybitnej solistki. Zaskakujące jest jednak jak mało płyt z jej interpretacjami pojawiło się na rynku.\nDlatego też w boksie znajdują się aż 22 nagrania po raz pierwszy zarejestrowane na płytach, które do tej pory znajdowały się w archiwach Polskiego Radia i niemieckich radiofonii.Jest to bardzo osobista selekcja, gdyż dokonała jej sama skrzypaczka, która dodatkowo wspomina wykonywanie danego utworu. A że ma doskonałą pamięć, więc każda z jej interpretacji – to kolejna fascynująca historia. Co więcej, na krążkach znajdziemy całą plejadę znakomitych dyrygentów, m.in.: Antoniego Wita, Kazimierza Korda czy Agnieszkę Duczmal, a w utworach kameralnych artystce towarzyszą m.in. Krystian Zimerman i Janusz Olejniczak. 7 płyt to znane i lubiane koncerty, jak choćby: Mozarta, Mendelssohna, Szostakowicza i Panufnika, a także sonaty m.in. Brahmsa i Szymanowskiego i liczne „encores”. Zdobywczyni licznych nagród, znakomita solistka i pedagog – Kaja Danczowska to prawdziwy skarb dla polskiej kultury.\nOkładka płyty "Józef Elsner – dzieła na skrzypce i pianoforte"\nSkarbem są też utwory na skrzypce i fortepian Józefa Elsnera (polskiego kompozytora niemieckiego pochodzenia, który zasłynął jako nauczyciel Fryderyka Chopina) – które można usłyszeć na krążku „Elsner: Violin And Pianoforte Works” (wyd. Polskie Radio) w wykonaniu Sławomira Tomasika i Edwarda Wolanina. Album wyszedł w 245. rocznicę urodzin i 160. rocznicę śmierci kompozytora. Znajdziemy na nim wszystkie zachowane dzieła na te instrumenty: trzy Sonaty op. 10 oraz dwa polonezy: D-dur à Madame Sophie Czartoryska i E-dur Lodoïska de Kreutzer. Sonaty, co prawda, ukazały się wcześniej nakładem Acte Prealable w wykonaniu Joanny i Andrzeja Gębskiego, ale reszta jego muzycznego dorobku pozostaje w Polsce prawie nieznana.\nWarto sięgnąć po „Elsner: Violin And Pianoforte Works” także dlatego, że wykonawcy dążyli, by wykonanie było jak najbliższe temu, jak mogło ono brzmieć w latach skomponowania utworów. Dlatego nie tylko grają na instrumentach z epoki, ale nawet skrzypek posługuje się smyczkiem François’a Tourte’a z ok. 1785 roku, stworzonym przez znanego polskiego lutnika Michała Więckowskiego. Melodyjne, przepełnione harmonią i stonowaniem – dzieła Elsnera warte są przypomnienia i stanowią dowód, że w tych latach w Polsce tworzono muzykę na wyjątkowo wysokim poziomie.\nCykl czterech symfonii Johanesa Brahmsa stanowi niewątpliwie podsumowanie i ukoronowanie jego twórczości kompozytorskiej. Brahms, często nazywany trzecim z wielkiej trójki na „B”, obok Bacha i Beethovena, przez całe życie pozostawał pod wielkim wpływem dorobku pozostawionego przez wielkiego klasyka wiedeńskiego. Słynący z perfekcjonizmu – pierwszą symfonię ukończył w wieku 43 lat – nosił na sobie brzemię kompozytora mającego być następca wielkiego mistrza, stąd też w stworzonej przez niego I symfonii bardzo silnie uwidacznia się wpływy muzyki Beethovena, szczególnie IX symfonii, która jest w kilku miejscach wręcz cytowana. Nieprzypadkowo zresztą często nazywa się ją X symfonią Beethovena.\nJeżeli I symfonię można traktować w kategoriach hołdu, pozostałe są już niezwykle samodzielnymi i oryginalnymi kompozycjami, stawiającymi Brahmsa w jednym szeregu z najwybitniejszymi symfonikami doby późnego romantyzmu. W omawianym boksie obok wspomnianych 4 symfonii, znajdują się dwie bardzo popularne uwertury: „ Akademicka” i „Tragiczna” oraz „Requiem niemieckie”, będące jednym z najważniejszych i najbardziej nowatorskich dzieł muzyki sakralnej. Dyrygentowi Kurtowi Masurowi wraz z filharmonikami nowojorskimi (wyd. Warner Classic) udało się w pełni oddać wielkość i kompleksowość muzyki Brahmsa, zachowując jednocześnie bijące z nich ciepło i szlachetność, które z całą pewnością stanowią kluczowy element jego twórczości.\nZobacz więcej na temat: Johannes Brahms muzyka klasyczna Piotr Czajkowski recenzja\nHilary Hahn i jej 27 smaków świata\nOstatnia aktualizacja: 07.06.2014 14:05\n“In 27 Pieces: The Hilary Hahn Encores” (wyd. Deutsche Grammophon) to kolejny „dziwny” projekt młodej, a już uważanej za ponad przeciętną angielskiej skrzypaczki. Będąc nierównaną interpretatorką Bacha i muzyki współczesnej, ambitna Hilary Hahn nie nudzi na swoim najnowszym dwupłytowym albumie słuchaczy.\nNa pierwszy rzut oka już samo „encores” w tytule wiele mówi o tym, co zawierają srebrne dyski. A tu zaskoczenie. Hilay Hahn bynajmniej nie idzie śladem innych skrzypków i nie gra ulubionych, ale już ogranych krótki utworów i aranżacji Kreislera, de Falli, Sarasate itd. – w końcu w płytotece melomanów jest zapewne takich płyt przynajmniej kilka. Artystka wpadła na doskonały pomysł i wykorzystała swoje dobre kontakty z wieloma współczesnymi kompozytorami, by napisali specjalnie dla niej kompozycje pasujące do idei albumu. 27 krótkich dzieł na skrzypce i fortepian, za którym zasiadł Cory Smythe, to niesamowita wycieczka po różnych stylach, fascynacjach, sposobach patrzenia nie tylko na muzykę, ale i na świat i na człowieka. Ten galimatias spina sama artystka – swoją niezrównaną techniką, umiejętnością przeżywania muzyki, szerokimi horyzontami i wybujałą wyobraźnią. Myślałem, że Hahn po wydaniu przed dwoma laty jakże egzotycznego krążka „Silfra” nie tak szybko ponownie mnie zaskoczy. A jednak…\nW jednym z wywiadów Eckart Runge, wiolonczelista Artemis Quartet powiedział, że Mendelsohn jest wciąż kompozytorem niezrozumianym i niedocenianym. Sposób w jaki zespół ten interpretuje jego muzykę jest na wskroś modernistyczny: pełen pasji i intensywności, silnie słyszalne jest to w kwartecie op. 80. Nie brak tam jednak ciepła i głębi, szczególnie w częściach wolniejszych, świadczących o jednoczesnym mocnym zakorzenieniu w tradycji. Na płycie, oprócz wspomnianego kwartetu op. 80 - szóstego w kolejności, będącego jednocześnie ostatnim dziełem skomponowanym przez artystę, znajduje się również kwartet nr 2 – z jego młodzieńczego okresu, oraz nr 3 – stworzony w najbardziej płodnym i najszczęśliwszym dla Menelssohna czasie – gdy znajdował się u szczytu popularności. "Mendelssohn: String Quartet 2, 3 & 6" (wyd. Erato) jest więc pewnego rodzaju przekrojowym spojrzeniem na tę formę twórczości w dorobku kompozytora – i zachęca do głębszego przyjrzenia się innym jego kameralnym dziełom, z których część, jak choćby wczesne kwintety fortepianowe, wciąż czeka na wypromowanie.\nDla każdego twórcy romantycznego, szczególnie po cyklu kwartetów smyczkowych Beethovena, ten właśnie rodzaj kompozycji, najbardziej wysublimowany i uważany za najczystszą z form wyrazu, stanowił centralną część twórczości i swego rodzaju świadectwo kunsztu kompozytorskiego. To świadectwo, za sprawą interpretacji Artemis Quartet, ukazuje Mendelssohna jako artystę o niezwykłej inteligencji, wyobraźni i uczuciu.\nAlisa Weilerstein, uważana za jedną z najlepszych wiolonczelistek swojej generacji powraca, po niezwykle ciepło przyjętym debiutanckim albumie zawierającym koncerty wiolonczelowe Elgara i Cartera (nagranymi pod batutą Barenboima), z kolejnym wielkim dziełem i swego rodzaju sprawdzianem umiejętności dla każdego wiolonczelisty\nKoncert wiolonczelowy Antonina Dvoraka, gdyż o nim mowa, to utwór niezwykle melodyjny, pełny pięknych pasaży, jednocześnie niezwykle skomplikowany, wymagający od artysty brawurowego i wirtuozerskiego podejścia, w swojej konstrukcji bardzo modernistyczny i zaskakujący pod wieloma rozwiązaniami formalnymi. Alisie Weilerrstain udało się z tego swoistego testu wyjść obronną ręką: jej wykonanie, nienaganne pod względem techniki, pełne jest nieodłącznej dla tego okresu romantyzmu, pasji i liryczności, ale również melodyjności i śpiewności - nierozerwalnie związanej z twórczością czeskiego kompozytora.\nOprócz koncertu wiolonczelowego zagranego wspólnie z Czeskimi Filharmonikami pod batutą Jiriego Belohlavka, stanowiącego oczywiście główny punkt programu”, na płycie znajdują się również kompozycje na wiolonczelę i fortepian, zagrane wspólnie z pianistką Anną Polonsky – ciekawy dodatek, ukazujący kolejne oblicze czeskiego kompozytora. Interpretacje młodej amerykańskiej wiolonczelistki nie są może przełomowa i wciąż daleko im do kunsztu Rostropowicza, Maiskiego, czy Casalsa – jednakże pewien liryzm, wysublimowanie, umiejętność podkreślenia drobnych szczegółów sprawiają, że z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnych nagrań sygnowanych jej nazwiskiem.\nIle on ma lat? Jeszcze nie zaczął czterdziestu, a już dziś jest uważany za jednego z najbardziej liczących się dyrygentów. Mało kto zrobił tak szybko tak olśniewającą karierę jak Yannick Nézet-Séguin, tym bardziej, że w wieku dwudziestukilku lat miał już za sobą nie tylko prowadzenie najważniejszych orkiestr w swojej rodzimej Kanadzie, ale w zawrotnym tempie rozwijał międzynarodową karierę szefując m.in.: London Philharmonic Orchestra, Scottish Chamber Orchestra, Dresden Staatskapelle, French National Orchestra a ostatnio Philadelphia Orchestra. W zeszłym roku pojawiły się jego nagrania z symfoniami Czajkowskiego i Brucknera, a przy okazji „Così fan tutte” Mozarta i” The Rite of Spring” Strawińskiego. Ta różnorodność w doborze repertuaru pokazuje, że ciężko będzie kanadyjskiego dyrygenta zaszufladkować. Tym bardziej, że właśnie ukazał się jego pełny cykl czterech symfonii Schumanna, który zarejestrował wraz z Chamber Orchestra of Europe (wyd. Deutsche Grammophon). Nagranie to doczekało się już wielu pozytywnych recenzji, w których zwracano przede wszystkim uwagę na zwiewną grę zespołu i udane eksplorowanie wielobarwności tej muzyki. Ci, którzy nie lubią nagrań live, ze względu na szmery itd. będą ukontentowani – producenci zadbali o jak najwyższą jakość dźwięku. Dzięki temu cykl ten stanowi wyzwanie dla tych, którzy uważają, że w symfoniach Schumanna wszystko już zostało dawno powiedziane. Yannick Nézet-Séguin dopowiada swoje.\nZobacz więcej na temat: muzyka klasyczna recenzja Robert Schumann\nDejan Lazić: Mozartowi było łatwiej\nOstatnia aktualizacja: 19.08.2014 13:00\n- Nie znał symfonii Brahmsa, "Dafnis i Chloe" Ravela czy oper Wagnera. Dzisiaj twórcy czują się przytłoczeni wpływami, a w wielu utworach słychać starania, by nie brzmieć "jak ktoś inny" - mówił Chorwat Dejan Lazić, który na Festiwalu "Chopin i Europa" zaprezentował talenty pianistyczne, ale też kompozytorskie.\nDejan Lazić. Pianista, który na Festiwalu "Chopin i jego Europa" wykona... Koncert skrzypcowy Johannesa BrahmsaFoto: Susie Knoll, Monachium (wikipedia)\n10'23 Dejan Lazić: Mozartowi było łatwiej (Dwójka)\n08'35 Rozmowa ze skrzypaczką Soyoung Yoon (Dwójka)\nMozart zdaje się być zresztą ważnym punktem odniesienia dla artysty. Jak przyznał w rozmowie z Piotrem Wojciechowskim, pierwszy impuls do podjęcia prób kompozytorskich stanowił dla niego film "Amadeusz" Milosza Formana. Z kolei jego nowy utwór ma być poematem symfonicznym opartym na sztuce Puszkina "Mozart i Salieri".\nDo Warszawy Dejan Lazić zawitał jednak "w towarzystwie" innego klasyka. Przedstawił mianowicie fortepianową wersję Koncertu skrzypcowego Johannesa Brahmsa. - Inspirację zaczerpnąłem bezpośrednio od pozostałych dwóch wielkich "B” - Bacha i Beethovena, którzy własne koncerty skrzypcowe opracowywali na instrument klawiszowy. A Brahms był pod wielkim wpływem ich obu - wyjaśniał artysta. - Dowiedziałem się też z korespondencji kompozytora, że utwór powstał przy fortepianie. Zatem nie w każdym przypadku instrument ma dla utworu kluczowe znaczenie. Koncert skrzypcowy Brahmsa to, podobnie jak utwory Bacha i Beethovena, bardzo uniwersalna muzyka, wolna od instrumentalnych ograniczeń - podkreślił.\nDejan Lazić opowiadał też m.in. o inspiracjach tradycyjną muzyką istryjską, która zakorzeniona jest w starożytnej kulturze greckiej, oraz o tęsknocie za ojczyzną. W przerwie poniedziałkowej transmisji wysłuchaliśmy ponadto wywiadu Grzegorza Dąbrowskiego ze skrzypaczką Soyoung Yoon, która zinterpretowała Koncert Brahmsa w jego oryginalnej wersji. Zachęcamy do wysłuchania obu nagrań.\nZobacz więcej na temat: Chopin i jego Europa 2014 Johannes Brahms MUZYKA muzyka klasyczna


Eliza Orzeszkowa, Cham — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nKup zestaw za 22,89 zł 18,31 zł\nTagi: proza wsi, польская классика, Literatura polska, proza społecznaEdytuj\nKiedy było mu lat osiemnaście, ojciec ożenił go z dziewką ze wsi sąsiedniej, dlatego że gospodyni brakowało w chacie. Z tą żoną swoją, łagodną i pracowitą, lecz głupowatą i brzydką, żył spokojnie i zgodnie, ale krótko, bo po latach kilku umarła, dzieci mu nie pozostawiając. Wkrótce też odumarł go stary ojciec, a kiedy jeszcze jedyną siostrę, o dwanaście lat od siebie młodszą, za mąż wydał, sam zupełnie pozostał w chacie u końca wsi niedużej, na wysokim brzegu Niemna pod małym borkiem sosnowym stojącej. Wołów ani koni nie posiadał i pomocników do gospodarskiej pracy nie potrzebował, bo ziemi prawie nie miał. Ojciec jego od dawnego dziedzica wsi otrzymał tę chatę ze sporym kawałkiem warzywnego ogrodu, a przeważnie żył z tkactwa, które przez czas jakiś w tej wsi kwitnęło i przynosiło niejakie zyski. Ale on z tkackimi krośnami, z niskim sufitem i ciemnymi ścianami chaty zżyć się nie mógł. Coś go ciągnęło ku okiem niedoścignionemu szlakowi rzeki, ku błękitnej ciszy jej w pogodę i spienionym szumom w czas burzliwy, ku powstającym nad nią co rana różowym wschodom słońca i odbijającym się w niej co wieczora bogactwom zachodów. Lubił powietrze nieskażone, choćby upalne lub mroźne, niebo odkryte, choćby pochmurne i smutne; w dzieciństwie już czółna strugał, wędy wiązał i gdy tylko dorósł, rybakiem został. Dawniej wracając z rzeki znajdował w chacie ojca, żonę, siostrę, czasem sąsiadów i kumów; czasem też i do karczmy zachodził, choć w wódce nie mógł zasmakować nigdy, a w tańcach i gawędach niewielki przyjmował udział. Teraz, od lat już kilku chata jego była zupełnie pusta; wróciwszy do niej, sam doił krowę, którą wspólny wiejski pastuch do obórki z pastwiska mu przypędzał, sam sobie strawę warzył i samotnie ją spożywszy do snu się układał, aby nazajutrz w większym lub mniejszym czółnie płynąć naprzeciw wschodzącej jutrzenki lub na zachód pomykających mgieł i mroków nocnych. Do karczmy nie chodził już nigdy i z ludźmi przestawał rzadko, oprócz siostry i szwagra, u których w zimie, gdy rzeka znajdowała się pod lodem, milcząc najczęściej, pod ścianą przesiadywał. Nie można było powiedzieć, aby ludzi nie lubił, bo nie tylko nikomu szkodzić nie chciał i kłótni z nikim nie zawodził, ale owszem, temu i owemu przysługę jakąś nieraz oddał, w gospodarskiej pracy dopomógł lub w dzbanku drobnych rybek przyniósł, a każdemu, kto go zaczepił, odpowiadał życzliwie i chętnie. Tylko nie szukał ludzi, nawet unikał ich nieco, jakby mu pierś i usta w długich po rzece wędrówkach przyzwyczaiły się do milczenia; ilekroć zaś mówił, głos jego był przyciszony i słowa powoli ciekły z warg łagodnych, ale uśmiechających się bardzo rzadko. Jednak nie można go też było nazwać smutnym; przeciwnie, wydawał się spokojnym i zupełnie ze wszystkiego zadowolonym. Tylko układ ust, wejrzenie, ruchy jego posiadały wyraz ciągłego jakby zamyślenia, co mu nadawało piętno powagi i powolności. O czym myślał? Nie opowiadał nikomu, ale z błyskawiczną szybkością mknąc po zwierciadle spokojnej wody czy zwolna pomiędzy dwoma utkwionymi w dno rzeki tykami kołysząc się na jej fali, na jutrzenki, chmury, burze, tęcze, staczające się za pas boru tarcze słoneczne patrząc – myślał. Krąg tego myślenia był zapewne ciasnym, lecz może głębokim, skoro zdawać się mogło, że człowiek ten w nim utonął i że mu tam najlepiej.\nWe wsi uważano go za odmiennego od innych, ale też uczciwego i spokojnego człowieka. Gdy młodo owdowiał, powtórne małżeństwo mu doradzano, tę i ową swatano; ale on, raz i drugi na wskazywaną dziewkę spojrzawszy, głową przecząco trząsł, ręką machał i co prędzej ku rzece z wysokiego brzegu zstępował. Przez kumę Awdocię, która i jego, i swatostwa bardzo lubiła, pytaniami: dlaczego żenić się nie chce? oblężony, ze wzruszeniem ramion odpowiedział:\n– Ot, co tam! Niebo mnie chatą, a rzeka żoną. Każdy po swojemu żyje, a jak grzechu nie ma, to każde życie dobre.\nZ żartobliwym uśmiechem dokończył: grążonymi w przezroczystej wodzie, złotawymi stopami leżał stos lekkich, mokrych gałganków. Z niejakim też zadziwieniem na nią patrzał. Jak mogła tak prędko z płaczu przejść w tak wesoły, aż zanoszący się śmiech? Przy tym nie wiedzieć dlaczego, i brała mu z ręki swoją błękitną szmatę, i nie brała, niby to dosięgnąć jej nie mogąc, to znowu z ciemnych, cienkich, giętkich palców wypuszczając. A wciąż mu w twarz patrzała i teraz nawet wejrzenie swoich pałających oczu w same źrenice ma zatopiła. Spotkawszy się ż tym wejrzeniem rybak wstydliwie spojrzał w inną stronę. Rzecz była osobliwa: dziewczyna z zalotnością śmiałą i ciekawą patrzała na mężczyznę, a mężczyzna wstydliwie wzrok od niej odwracał. Jednak uśmiech z ust mu nie znikał. Nie na nią, ale na coraz prędzej pomykające i coraz błękitniejsze fale rzeki patrząc przemówił:\n– No, bierzcie już swoją szmatę; mnie płynąć trzeba. Było czego tak lamentować! Myślałby kto, że Bóg wie jakie nieszczęście wam się zdarzyło!\n– Aha! czego było lamentować! – ze szczególnym połączeniem nadąsania i filuterności zawołała ona – byłaby mnie bieda, gdyby ten gałganek, broń Boże, zginął. Już trzy dni, jak mnie pani spokojności nie daje z tym praniem dziecinnych rzeczy... Wczoraj w wieczór wyprałam, a dziś dlatego wstałam tak raniutko, aby je w rzece wypłukać. Aż tu masz! jeden wziął i popłynął!\nW czółnie na wąskiej ławce siedząc słuchał jej mowy szybkiej, żywej, w której wyrazy zdawały się ścigać i tłoczyć ze sobą. Powiedział, że dalej płynąć musi, jednak nie odpływał. Nie patrzał na nią, ale widać było, że słuchał pilnie jej cienkiego i trochę ostrego głosu.\n– A kto wy taka? – zapytał. – Ja?\nKu szczytowi góry i bielejącej nad nim willi ręką wskazała.\n– U tych państwa, które tu na lato przyjechali, w obowiązku jestem, pokojowa... Wzięli mnie zimą i do końca lata jeszcze wybędę u nich... a jak jesienią do miasta wrócę, odprawię się... dłużej jak do jesieni nie chcę...\n– A czemuż to? czy bardzo łają? – z uśmiechem przerwał.\nWyprostowała się, rumieńcem nagle oblana i z rozbłysłymi oczami.\n– Oho! niechby tylko spróbowali! Na łajanie jest odłajanie! Ja nie taka, abym sobie ubliżać pozwalała! Ojciec mój w kancelarii służył, z dobrej familii pochodzę i niechby mię kto złym słowem skrzywdził, tak bym jemu parsknęła, że i dziesięć lat by popamiętał. A choćby potem i do sądu... bywałam ja i w sądach! Nie zlęknę się!\nTeraz ze zdziwieniem i prawie przerażeniem na nią patrzał, ale wnet znowu wzrok odwrócił, bo z rumieńców tej kobiety i błysków jej oczu żar na niego padał.\n– To i czegóż odprawiać się? – zapytał.\n– Czego? Ot, tak sobie! Już ja nigdzie długo ubyć nie mogę. Żeby nie wiem jaka dobra służba była, na jednym miejscu znudzę się zawsze i adie! Na Berdyczów drobnymi literami do mnie pisujcie! Taka już moja natura! Ale ja bardzo wiedzieć bym chciała, kto wy taki?\n– Kto ja taki? Ot, ciekawość! Robak...\nZ zamyśleniem uśmiechał się; ona głośno zachichotała.\n– Nie ma czego śmiać się – mówił zwolna – człowiek a robak – mała różnica! robaka ryba je, a człowieka ziemia. Czy pan, czy chłop, czy król, czy parobek, każdego ziemia zjeść musi, jak ryba robaka. Ot co! Słuchała ciekawie z trochę otwartymi usty; gdy umilkł, zauważyła:\n– Rozumnie gadacie, ale smutno. Co tam o śmierci myśleć, kiedy i żyć czasem dobrze, nie zawsze, ale czasem... dobrze! A czymże zajmujecie się?\n– Ryby łapię.\n– A gdzież mieszkacie?\nWymienił nazwę wsi, w której mieszkał.\n– Włościanin? – z niejakim wahaniem w głosie zapytała.\nPotwierdzająco głową skinął.\n– Patrzajcie, moi państwo! Jak żyję, tak długo z żadnym włościaninem nie rozmawiałam! A czemuż gadacie nie po chłopsku?\n– A czemuż mnie nie gadać tak samo, jak wy... kiedy umiem?\n– Patrzajcie, moi państwo! I taki grzeczny, rozumny! A wiecie, że z bliska wyglądacie daleko starzej niż z daleka? Kiedyście na środku rzeki byli, myślałam, że to jakiś młody chłopiec płynie, a teraz widzę, że wam już pewno i ze czterdzieści lat będzie!\nDziwiła się, chichotała, rękami poruszała, to jedną, to drugą z kolei stopą wyrzucała małe fontanny wody lub na jej powierzchni zakreślała kręgi; jak iskra drgająca, mieniła się przed nim złotawością swego ciała, kruczą czarnością włosów, płomiennością oczu, białością zębów.\n– To nic – dodała – choć i czterdzieści lat macie, przystojny z was mężczyzna.\nA mówiąc to głosu nie zniżyła ani powiek nie spuściła; owszem, ciemną, giętką, wilgotną rękę o dziób czółna jego oparła, jakby zbliżyć się doń lub je przy sobie zatrzymać pragnęła. Ale i on przestał już wstydliwie wzrok od niej odwracać. Z otwartymi trochę usty zapatrzył się w nią jak w tęczę. Ona także z bliska mniej młodo wyglądała niż z daleka. Twarz jej ze szczupłymi i ładnie zakreślonymi rysami przywiędła była i zmięta, cera niezdrowa, wielkie oczy głęboko zapadłe pod czołem, na którym nici kruczych włosów krzyżowały się z kilku cienkimi też jak włosy rysami zmarszczek. Miała najpewniej lat trzydzieści parę, które też, znać to było, ani po różach jej nie przechodziły, ani kąpały się w kryształach. Tylko była w niej żywość, gibkość, ognistość płomyka i w oczach, ruchach, uśmiechach, w zmiętej nawet śniadości cery coś takiego, co wzrok przykuwało i ku niej ciągnęło. Było też w niej szczególnie, ale uderzające połączenie cech, na pozór zupełnie sprzecznych: wezbranej siły ciała i jego niezdrowia, rozhasanej prawie swawoli i dręczącego cierpienia. Gdy zaciskała czasem drobne wargi, a oczy jej ponury przybierały wyraz, można by myśleć, że wnętrzem jej wstrząsa spazm bólu czy złości.\n– I nie nudno wam ciągle pływać i ryby łapać? – rękę o dziób czółna opierając zapytała.\n– Gdzie tam nudno! dobrze! – odpowiedział.\n– Weźcie mię kiedy z sobą na rzekę... ot tak, na godzinkę, na dwie... nigdy nie zdarzyło się tak długo pływać, a zawsze jakaś straszna bierze mnie ciekawość tego, co jeszcze nigdy nie zdarzyło się... Żebyście wiedzieli, jak mnie tu nudno... nudno... nudno!\n– A czegóż tak nudno? Robotę pewno macie...\n– Żeby nie! Robotą tylko tu i żyj! Ja u państwa jedna, a kucharka druga, więcej nikogo nie ma; ani furmana, ani lokaja nie trzymają. Pan stary, ciągle książki czyta; pani ze złości, że pan stary, czepia się tylko do wszystkiego i jak sroka krekcze: wszystko jej źle, niezgrabnie, to za prędko, to za pomału, to za zimno, to za gorąco... Dziecisków aż troje i nieznośne takie, że niech Pan Bóg broni! Goście prawie nigdy nie bywają. Ot, tylko jak ten koń w deptaku od rana do wieczora kręć się i kręć się, a ciągle to samo... dobrego słowa nawet nie posłyszysz, ludzkiej twarzy nie zobaczysz... żeby tę wieś diabli wzięli! w mieście lepiej!\nSłuchał uważnie, potem poważną i powolną swoją mową odpowiedział:\n– E! nie ma czego wsi przeklinać! Dobremu wszędzie dobrze, a złemu źle...\nSpłonęła właściwym sobie, nagłym, krwistym i szybko znikającym rumieńcem.\n– Znaczy, że ja zła?\nAż zatrzęsła się cała i w wodę spluwając do siebie wyrzekła:\n– Ot, nie byłby cham!\nNie dosłyszał albo też słowa jej wcale go nie obeszły; ręką powoli skinął:\n– Ej, nie! A skąd mnie wiedzieć, czy wy zła, czy dobra? Tak sobie powiedziałem... A kiedyż zechcecie, żebym po was przypłynął?\nW zaciśniętych jej wargach i ponurym wejrzeniu dostrzegł ów kurcz bólu czy złości, który ją okrywał nie dającym się w słowa ująć wyrazem cierpienia, i żal mu się jej zrobiło. Oprócz powagi i zamyślenia, w przezroczystych jego oczach bywała też czasem i głębia litości.\n– Wszyscy na świecie jedni drugich jedzą, nie dziwno, że i was licho jakieś je... czy ja wiem jakie? Jeżeli chcecie, powożę was trochę dla wesołości po rzece. Czemu nie? Czółna mi od tego nie ubędzie! Którego dnia po was przypłynąć? – W niedzielę, oj, bądźcie łaskawi, w niedzielą przypłyńcie!... Państwo z dziećmi do miasta pojadą, a ja samiutka w domu, tylko z kucharką zostanę... Oj, taki z was dobry człowiek! Niech wam Pan Bóg nagrodzi! Toż będą bawić się! No, nie spodziewałam się, że na tej pustyni taką miłą znajomość zrobię.\nPochwały jej pochlebiały mu widocznie i może dla innej jeszcze przyczyny przyjemność mu sprawiały, bo uśmiechał się coraz szerzej i cały przeradzać się zdawał w jej szybko po smutku i gniewie odrodzonej, gadatliwej, śmiejącej się wesołości.\n– W niedzielę przypłyńcie... dziś co? środa! aj, cztery dni jeszcze! No, cóż robić? Na co dobrego i poczekać dobrze. Otóż sobie na Niemnie pohulamy! A teraz, bywajcie zdrowi, do widzenia, bo w nogi już strasznie zimno!\n– Ej, woda ciepła! nie kapryście! – zażartował.\n– Ej, nie! nogi skostniały! i do domu lecieć trzeba, samowar nastawiać, bo jak obudzą się, a samowara na stole nie będzie, krechtać jak sroki zaczną. Do widzenia! Dziękuję!\nStopy jej jak ryby plusnęły w wodzie, dwa skoki uczyniła i na piaszczystym wybrzeżu schylona, stos lekkich gałganków z wody wyjmowała. On wiosłem z lekka wodę zagarniał i bardzo powoli odpływał. Znacznie już jednak od brzegu odpłynął, kiedy za sobą usłyszał wołanie:\n– Poczekajcie, człowieku, hej, poczekajcie!\nObejrzał się; czółno stanęło na fali. Cała w blasku słońca, którego tarcza w pełni już na skłonie nieba jaśniała, stała ona z więcej jeszcze niż wprzódy rozrzuconymi włosami, ze zwojem mokrych gałganków w rękach i ku niemu wołała:\n– A jak nazywacie się? jak nazywacie się? – Paweł Kobycki! – odkrzyknął.\n– A ja Franciszka Chomcówna! – zawołała jeszcze i pędem po zroszonej trawie puściła się ku szczytowi góry. Pośrodku góry stanęła, za pomykającym już w dali czółnem spojrzenie rzuciła, zza warg jej bladawych, przywiędłych błysnęły białe zęby.\n– Przystojny cham! choć nie tak to już młody, ale przystojny i jakiś taki miły... miły!\nGłowę pochyliła, palcami mokre gałganki skubała, zamyśliła się.\nW niedzielę ani na chwilę nie opuszczała okna kuchni, z którego Niemen widzieć było można. Przez ubiegłe dni cztery bardziej jeszcze zmizerniała i powieki jej pociemniały nieco. Obuta w cienkie i zgrabne trzewiki, w wykrochmalonej sukni z jasnego perkalu, w jedwabnej żółtawej chusteczce na gładko dziś uczesanych, lecz tak jak i wówczas rozpuszczonych, niedługich włosach, siedziała u okna nieruchoma, w rzekę zapatrzona, z zaciśniętymi wargami, oniemiała. W willi było pusto i cicho. Stara kucharka daremnie dziś, krzątając się po kuchni, towarzyszkę do rozmowy wyzywała, więc obiad zjadłszy i twarz chustką od much osłoniwszy usnęła. Franka nie jadła nic; wypiła z rana szklankę herbaty, a gdy do obiadu przyszło, parę razy łyżkę do ust poniósłszy, z brzękiem na talerz ją rzuciła i znowu przy oknie usiadła. Widać było, że jadło dziś jej przez gardło przejść nie mogło. Im więcej upływało godzin, tym większe ogarniało, ją zniecierpliwienie. Stopą o ziemię uderzała; wśród ponurej jej twarzy białe zęby błysnęły parę razy w szyderskim, wzgardliwym uśmiechu.\n– Nie przyjedzie, może i nie przyjedzie! głupiec! chamisko! Nagle zatrzęsła się od stóp do głowy, ze stołka się porwała i krzyknąwszy: „Jedzie! dalibóg jedzie!” jak szalona z willi wypadła, jak ptak z zielonej góry zleciała i na piaszczystym wybrzeżu, krwisto zarumieniona, rękami ku nadpływającemu czółnu trzepocząc wołała:\n– Dobry wieczór! dobry wieczór! A czemu tak późno? Myślałam, że pan Paweł obietnicy nie dotrzyma i wcale już nie przejedzie! Czy to pięknie, żebym ja na pana tak długo czekała? Czemu tak późno?\nWidać było po niej, że za rozrywką i zabawą, za wrażeniem wywieranym na nią przez człowieka, który się jej podobał, na koniec świata polecieć byłaby zdolną, że brak ich o chwilowe przynajmniej szaleństwo mógł ją przyprawiać.\nPopłynęli. Z początku lękała się wody, z którą oswojoną nie była, i za każdym zakołysaniem się czółna wydawała piskliwe krzyki, chwytała towarzysza za ramiona i odzież. Jego to rozśmieszało. Nie pomyślał o tym nigdy, aby ktokolwiek mógł na wodzie doświadczać jakiejkolwiek trwogi. Przy tym, gdy ze strachu krzyczała, wyginała się w obie strony, ręce wyciągała, stawała się podobną trochę do elastycznej i miauczącej kotki, a trochę do przelękniętego dziecka. Więc poważnymi upewnieniami o braku wszelkiego niebezpieczeństwa uspokoić ją usiłując zaśmiał się też tak głośno i serdecznie, jak mu się to może kilka razy w życiu zaledwie zdarzyło. Ale i ona widząc, że czółno pomimo kołysania nie wywraca się wcale, uspokoiła się wkrótce i wybornie bawić się zaczęła. Woda była cichą, błękitną, od staczającego się ku zachodowi słońca blado pozłoconą, okrytą niezliczonym mnóstwem drobnych zmarszczek, które płynęły wciąż jedna za drugą, jednostajnie, bez szelestu, czasem tylko perląc się białymi kroplami lub drobnymi ognikami pobłyskując. Nad brzegiem czółna schylona Franka swawolnie w ciemną, małą swą rękę łowiła te ukazujące się na wodzie perły i ogniki, a potem, ciekawie i z przyjemnością przypatrywała się wyciekającym z jej palców strugom roztopionego kryształu.\n– A jej! – zawołała – żeby to znizać i zrobić z tego paciorki na szyję i kolczyki! Jedna moja pani miała takie paciorki i kolczyki... mówili, że z kryształu i że drogie, a mnie one tak w guście były, że wytrzymać nie mogłam i jak tylko pani z domu wychodziła, a mnie do jakiej kompanii zaproszono, zawsze na siebie je kładłam...\n– To źle robiliście – zauważył Paweł.\n– Ot! nie ukradłam ich przecież i nawet nie ugryzłam... Przyjdę, bywało, do domu, zdejmę, na miejscu położę i znaku nie ma, że brałam...\n– To co? zawsze ruszaliście cudzą własność, a Pan Bóg tego robić zabronił. Ja bym i wstydził się cokolwiek cudzego poruszyć.\nFiluternie na niego patrząc pełną garść wody nabrała, w twarz mu ją rzuciła i śmiechem parsknęła.\n– Oj, oj! jaki srogi!\nNie mógł wcale przy tej dziewczynie powagi swej utrzymać. Twarz rękawem siermiężnego surduta ocierając zaśmiał się znowu.\n– Czyste dziecko! Oj, żeby was! aż mnie dziw bierze, że taka, jak wy, jest na świecie!\nOna zadziwiła się w tej chwili nad ogromną kępą rozłożonych na wodzie liści, nad którymi strzelały żółte i białe kielichy lilii wodnych i kręto, zawrotnie latało nieprzeliczone mnóstwo małych jaskółek. Każdą z tych lotnych postaci podwajało odzwierciedlenie jej w wodzie. – Oj, co ich jest! co ich tu jest, tych ptaków! Więcej jeszcze wychylając się z czółna zerwała żółtą lilię i mokrą jej łodygę do stanika przymocowała.\n– Pachnie! – z przyjemnością zauważyła i wnet palcem jakiś punkt rzeki wskazując zawołała:\nBył to zapewne wielki szczupak, może som, który gwałtownie rzuciwszy się nad wodą wnet ukrył się pod nią, na powierzchni jej pozostawiając szerokie, wzburzone kręgi.\n– Aha! ty tu! – na wzburzony punkt wody patrząc uśmiechnął się Paweł – niedługie panowanie twoje. Jutro cię złapię.\nPokazywał jej potem z kolei skrzynię do połowy stojącą w wodzie, w której przechowywał drobne, na przynętę złowione ryby, a do której wnętrza przez podziurawione boki napływała woda rybie do życia potrzebna. Drugą taką skrzynię, tylko daleko większą, do zachowywania w świeżości połowów na sprzedaż przeznaczonych, posiadał w bliskości swojej chaty. Z wielkim zajęciem zapytywać go zaczęła, gdzie towar swój sprzedaje i ile ma zarobku, a gdy chętnie i ze zwyczajnym spokojem wszystko, o czym wiedzieć chciała, powiedział, wargi zacisnęła i głową ponuro zatrzęsła.\n– Dobrze wam! – westchnęła – chatę swoją z ogrodem macie i zarobek niezły... jak pan żyć sobie możecie! To wcale co innego niż całe życie włóczyć się ze służby na służbę, cudze kąty wycierać, od ludzkich kaprysów zależeć i ludzkie złości znosić... Bywa czasem, że człowiek zabawi się i przyjemności jakiej doświadczy, ale zawszeż niech takie życie diabli wezmą... podłe! – Wołoczaszcze życie! kiepskie życie! – patrząc na nią i głową kiwając, po chłopsku przemówił Paweł.\nZnowu żal mu się jej zrobiło.\n– Może chcecie wysiąść troszkę i po tej wyspie pochodzić? – zapytał.\nZatrzepotała cała z radości.\n– Aj, dobrze, dobrze! Przypłyńcie do tej wyspy! jaka śliczna wyspa! jak tu pachnie! Od czego tu tak ślicznie pachnie? Tak pachnie, że aż w głowie zawraca...\nPo samym środku szerokiej rzeki, pomiędzy wysoką, gliniastą ścianą z jednej strony a ciemnym borem z drugiej, na pozłoconym błękicie wody leżał owalny szmat piaszczystej ziemi olbrzymią dziewanną i białymi gwoździkami cały porosły. Olbrzymie dziewanny na sztywnych łodygach kosmatymi liśćmi okrytych podnosiły wysoko ogromne, żółte kity, a spodem rosło takie mnóstwo gwoździków, że z dala wyspa zdawała się śniegiem okrytą. Bił też z niej i daleko po rzece rozlewał się zapach słodki, mocny, leśny, z którym jeszcze mieszały się wonie ziół liliowym i różowym szlakiem ścielących się u stóp przeciwległego boru.\nFranka jak oszalała, jak pijana po wyspie biegała, zrywała gwoździki, wąchała je, kładła we włosy, z których dawno zsunęła się i na kark opadła żółtawa chustka, pełnymi garśćmi z głośnym śmiechem rzucała je na Pawła. On powoli nachylając się i prostując porządnie i pilnie układał z nich bukiet. Nieraz z tej wyspy przywoził on takie białe bukiety i stawił je w małym dzbanku na oknie swej chaty albo siostrze oddawał, aby nimi święty obraz przystrajała. Nabawiwszy się gwoździkami Franka formalnie przepadła w lesie dziewanny. Rosło jej w jednym miejscu tak wiele, że tylko jasna suknia dziewczyny w taj zielonożółtej gęstwinie pobłyskiwała. Paweł przestał rwać gwoździki, ręce opuścił i zamyślił się. Wkrótce przecież znowu uśmiechać się zaczął. Franka, jak ptak szeleszcząc w gęstwinie, co chwilę głowę z niej ukazywała, a głos jej cienki, ostry rozlegał się bez ustanku:\n– Ależ zielę! no, zielę! od człowieka wyższe! jak las! Co to za zielę takie?\n– Niedźwiedzie ucho – objaśnił Paweł.\nPowoli, powoli na ogorzałe policzki jego wybijał się rumieniec, jakby odblask krwistego obłoku, który po tarczy słonecznej, za bór już zapadłej, na niebie pozostał.\nSwawolnie, chyłkiem Franka wybiegła z gęstwiny łodyg, których parę zakołysało się w powietrzu żółtymi kitami. Z twarzą w ogniu, z włosami pełnymi białych gwoździków, z żółtawą chustką na kark zsuniętą, przy jednej z nich stanęła i wielki, bladozielony liść jej w palce ujmując znowu gadała:\n– A! to prawda! zupełnie jak ucho jakiego zwierzątka! Taki kosmaty, mięcieńki, mileńki, jak aksamit! U jednej mojej pani był piesek, co miał takie same mięcieńkie, aksamitne uszki!\nLubowała się miękką, puszystą powierzchnią liścia, głaskała go i pieściła, tak zupełnie jakby on był naprawdę miłym jakimś zwierzątkiem. Nagle zwróciła się ku Pawłowi, wprost ku niemu skoczyła i obu rękami na ramionach jego zawisłszy zapadłe swe oczy, w wilgotnej mgle rozmiękłe i przygaszone, ku niemu wzniosła.\n– Jak tu dobrze, ładnie, wesoło! – wołała – jaki z was dobry człowiek, że biednej dziewczynie i nieznajomej zrobiliście taką przyjemność! Ja, widzicie, mam taką naturę, że bardzo wdzięczna jestem, kiedy mnie kto co dobrego zrobi. Ale w tej chwili z tym powolnym, poważnym człowiekiem zrobiło się coś dziwnego. Rumieniec, który wprzódy okrył mu policzki, rozpostarł się aż na czoło, tak błękitne i spokojne zwykle oczy ściemniały i strzeliły prawie ponurym błyskiem. W silne ramię wątłą kibić jej pochwycił, do piersi swej przycisnął i już nad głową jej schylony usta do ust przybliżał, kiedy dziwnie zwinna, z prawie przeraźliwym krzykiem wysunęła się mu z objęcia i odskoczywszy, znowu pod dziewannami stanęła. Od stóp do głowy drżąc i głośno śmiejąc się zawołała:\n– Ot, pięknie! Za to, że raz na spacer powiózł, już i wynagrodzenia żąda!... Taki sam jak i wszyscy!...\nPaweł z zakłopotaniem głowy ręką dotknął i po chłopsku zaszeptał:\n– Ot tobie na! oś szczo prydumała! – Podszedł i łagodnie za rękę ją wziął.\n– Głupstwo! – ze zmieszaniem zaczął – albo ja co takiego myślał? Niech mnie Pan Bóg od takiego grzechu zachowa, żebym ja was z taką myślą na spacer wiózł! Ot tak, fiksacja jakaś do głowy przyszła. Nie gniewajcie się i bądźcie spokojni. Siądźcie sobie i odpocznijcie, a ja tymczasem czółno tu przyprowadzę i zaraz do domu was odwiozę...\nNa gwoździkach usiadła i z całej siły obu rękoma połę surduta jego schwyciła.\n– Ja nie chcę do domu! – wołała. – Jaki to dom? Piekło nie dom! I nie idźcie ode mnie! zlitujcie się, nie idźcie! Ja bym z wami ani na minuteczkę nie rozstawała się! ja bym za wami do wody skoczyła! Siądźcie przy mnie! siądźcie!\nZ ustami trochę od zdziwienia i zmieszania otwartymi, ujęty jednak jej słowy, obok niej usiadł. – Bliżej – prosiła – bliżej przysuńcie się... ot tak, bliziusieńko!\nCiągnęła go ku sobie dopóty, dopóki ramię jego nie dotknęło jej ramienia, po czym ucichła i oczy wlepiła w rzekę, która tuż pod ich stopami u piaszczystego skraju wyspy toczyła stalowe wody. Nie była już ona błękitną, bo zmrok nadchodził, niebo zbladło, i tylko płynące po nim jasne obłoki w stalowych jej głębiach przebłyskiwały srebrem.\n– Jak ta woda płynie... płynie... płynie! – zaszemrała Franka i upojone prawie rozmarzenie czuć było w osłabłym jej głosie.\n– Powiedzcie mnie... – z zamyśleniem zaczął Paweł i wnet umilkłszy palcami w gęstwinie gwoździków grzebał.\n– Czego chcecie? – ledwie dosłyszalnie zapytała. Wyrwał nagle z piasku całą garść kwiatów i z niespodzianą u niego gwałtownością zaszeptał:\n– Kab ciebie! Kołem język w gębie stanął! Nu! Kto wy taka?\nFranka nagłym ruchem wyprostowała się i prędko, żywo przemówiła:\n– Jeżeli chcecie, to wszystko wam powiem: kto ja i jaka. Kiedy dobry człowiek pyta się, dlaczego nie powiedzieć! Jednego już nie zawstydzę się pewno, to swojej familii. U dziadunia dwa domy własne były, ojciec w kancelarii służył, ciotecznego brata mam bogatego! bogatego! W jednym dużym mieście adwokatem jest, nazywa się Kluczkiewicz, żonkę także z pańskiego domu wziął i jak pan żyje. Ot, z jakiej ja familii! Sroce spod ogona nie wyskoczyłam, a że w służbę poszłam, to już taka dola moja nieszczęśliwa... Rodziców szelmów Pan Bóg mnie dał... – A o rodzicach grzech tak gadać! – prawie z przestrachem upomniał Paweł.\n– Ot! – sarknęła – u was wszystko grzech! A u mnie co prawda, to prawda. Ja nigdy nie łgę. Posłuchajcież sami, czy nie prawda.\nPoprawiła się na swoim kwiecistym siedzeniu i tak przed siebie wyciągnęła nogi, że stopy jej w prunelowe trzewiki obute sterczały tuż nad wodą. Jak ta woda, tak i jej mowa, żywa, tłumna, z chichotami i westchnieniami zmieszana, płynęła nieustannie, nieustannie.\nDziad jej, ongrodzki mieszczanin, posiadał dwa własne domy – zapewne domki, bo taką wymieniła ulicę, przy której same drewniane klitki stoją – i za życia swego jeszcze syna do kancelarii oddał. Kancelarski urząd jej ojca musiał być najpodrzędniejszym, bo brał on pensyjkę malutką i często w podartych butach chodził. Tym więcej w podartych butach chodzić musiał, że był pijakiem. Za młodu jeszcze, w złych kompaniach podobno, pić polubił, a potem coraz mniejszą w tym lubieniu miarę zachowywał. Matka była z dobrego domu, Kluczkiewiczówna; na fortepianie nawet grać umiała i kiedy jeszcze miała fortepian, to jak zacznie, bywało, grać jaką polkę czy mazura, to aż na dwóch ulicach wszyscy słyszą. Przystojna sobie była, stroje bardzo lubiła i – kawalerów. Czasem też bywało u nich bardzo wesoło. Jak ojca w domu nie ma, schodzą się, grają, śpiewają, tańcują, a potem ojciec przychodzi i pijany albo nawet i niepijany, gości rozpędza, a matkę łaje albo bije. Z początku tylko łajał, a potem i bił. Sześć lat miała, kiedy po raz pierwszy zobaczyła matkę całującą się z kawalerem, a osiem, kiedy matka do familii swojej od męża uciekła. Wtedy ona i dwaj starsi jej bracia żyć zaczęli jak te wróble, co tylko zjedzą, ile gdzie ziarna skubną, i tyle ogrzeją się, ile im pod strych jaki uda się wlecieć, litowali się ludzie nad nimi, to ten, to ów nakarmił i na czas jakiś przytulił. Chłopcom lepiej było; jeden podrósłszy trochę do wojska wstąpił, a drugi do mularki poszedł, choć ta mularka i przeciwna jego urodzeniu była, ale co robić? z nędzy! Niedługo też w poniżeniu tym pożył. Bladzieńki był i szczupleńki jak robaczek; raz mu widać głowa zakręciła się na rusztowaniu, spadł na bruk, skaleczył się okropnie i choć na razie go wyleczyli, niedługo potem zmarł. Starszy, żołnierz, na koniec świata powędrował i żadnego już słuchu o nim nie było. Chłopcy tedy, jak chłopcy – zawsze im lepiej na świecie! ale ona prawdziwe piekło znosiła i z ojcem, i z głodem, i z chłodem, i z tymi głupcami, którzy, kiedy jeszcze dwanaście lat miała, dawali jej ciastka i orzechy za to, aby] pozwoliła im siebie całować. Mówili, że jest ładną, i jej się to podobało, ale oni sami wcale się jej podówczas nie podobali; bała się ich bardzo i wyrzekając się nawet orzechów i ciastek chowała się od nich jak mogła. Ale zupełnie schować się nie mogła, bo często na ulicy bywała, to z dziećmi różnymi bawiąc się, to do dobrych ludzi z prośbą o kawałek chleba albo o parę drewek na opał chodząc. Domy ojciec dawno już sprzedał i pieniądze razem z matką jeszcze stracił. A matka kilka lat u familii swojej zabawiwszy do męża powróciła. Bo to wujaszek, Kluczkiewicz, wtenczas umarł, a dzieci jego porozjeżdżały się po świecie (jeden syn w dużym mieście adwokatem teraz jest i bogaty! bogaty!). Nie było już więc gdzie siedzieć, do męża powróciła. Ale już ojciec wtedy w kancelarii miejsce stracił, do reszty rozpił się i na tę wariację, co to od wódki pochodzi, z pół roku pochorowawszy, w szpitalu zmarł. Matka jeszcze ze trzy lata żyła, okropnie biedna i mizerna. Robótki różne robiła i po domach roznosiła. Czasem i bieliznę do szycia brała. O kawalerach już wtedy nie myślała wcale, po całych nocach kaszlała i płakała, ją też przy sobie trzymała, czytać i szyć uczyła, a przed samą już śmiercią wystarała się dla niej o służbę u jednej pani i do tej pani ją przyprowadziwszy u nóg jej pełzała o opiekę dla niej prosząc.\nŻe raz jeszcze…


Autor Wątek: Summa Technologiae (Przeczytany 54519 razy)\n« Odpowiedź #165 dnia: Sierpień 17, 2007, 07:19:38 pm »\nTo pojecie jest stworzone przez kulture zachodnia. Opiera sie na milionie zalozen, w tym na tym ze zycie doczesne jest najwazniejsze i nie ma zycia po smierci.\nZatem udowodnij, że życie to istnieje, a będę zmuszony uwzględnić ten czynnik w swoich rozważaniach. Póki co nikomu się to nie udało (ba, nie ma nawet jednolitej koncepcji tego pośmiertnego życia). Skoro używasz tego argumentu, to tak jakbyś kazał mi układać plan dnia na jutro wciaz powtarzając: "ale skąd pewność, że nie przylecą ufoki i nie zniszczą Ziemi?". Budowanie koncepcji na nie podpartych niczym domysłach nie jest logiczne i to niezależnie od kontekstu kulturowego.\nI my podobnie, umieramy dosc chetnie w wieku 80 lat bo i tak wszystko nas boli i nic nie kumamy. A kiedys sie temu beda dziwic bo juz ich bolalo nie bedzie i beda mysleli ze teraz to ludzie sie dolowali tym ze umieraja w wieku lat 80.\nPoziom zycia widzi sie gdy w ludzkosci sa roznice, gdy w tym samym czasie jeden ma lepiej a drugi gorzej. Wtedy ten ktory ma gorzej to widzi. Jak wszyscy maja gorzej (i zyja np 40 lat) to nie wiedza ze maja gorzej.\nAle każde pokolenie patrząc w przeszłość, stwierdza,że poprzednicy mieli gorzej. Jakie argumenty logiczne przeciwstawisz tej powszechnej opinii?\nCzyli jesli jednak liczy sie subiektywny odbior\nNo jeśli liczą się subiektywne odczucia, nie logika i obiektywne kryteria, to po co do mnie argumentujesz, skoro zawsze mogę temu przeciwastawic subiektywne przekonanie, że nie masz racji? (To jest właśnie pułapka postmodernistycznego subiektywizmu, w któą sie wpędziłeś. Przyjmujac czysty subiektywizm wyrzekasz sie mozności argumentowania)\n« Odpowiedź #166 dnia: Sierpień 17, 2007, 08:20:24 pm »\nAle nie chodzi o to czy to zycie istnieje naprawde czy nie tylko czy ktos tak mysli czy nie. To czy to prawda czy nie nie ma najmniejszego znaczenia. Poza tym ja nie mowie ze Ty masz myslec tak czy siak, tylko mowie ze inni moga myslec inaczej niz Ty i sa ku temu jakiestam przeslanki. Twierdze oczywiscie tez, ze ich przekonania sa rownoprawne z Twoimi.\nNie przeciwstawie bo to prawda. Ja mowie co innego. Mowie ze kazde pokolenie czuje sie ze ma "normalnie" (dajmy na to ich poziom szczescia wynosi 0) i mysli ze poprzednicy mieli gorzej (mysli ze ich poziom szczescia wynosil -5). Jednak jesli cofniemy sie w czasy poprzednikow to sytuacja sie powtorzy, oni znowu beda mysleli ze maja "normalnie" (szczescie = 0) i ze ich poprzednicy mieli zle (szczescie = -5). Czyli de facto z punktu widzenia kogokolwiek jest ciagle tak samo (mimo ze oczywiscie nie jest w sensie obiektywnym). O to mi chodzi.\nAle przeciez mozesz myslec jak chcesz Ja tylko przedstawiam moje myslenie bo zrozumialem ze jestes nim zainteresowany. Przyjmujac czysty subiektywizm zezwalam zarowno sobie jak i Tobie myslec co chcemy i stwierdzam ze jest rownoprawdopodobne ze kazdy z nas ma racje.\n« Odpowiedź #167 dnia: Sierpień 18, 2007, 01:30:14 pm »\nCzyli niniejszym deklarujesz sie jako postmodernistyczny dekonstrukcjonista przekonany, że prawda obiektywna nawet nie "nie istnieje", a więcej - nie ma znaczenia... Hmm...\nMowie ze kazde pokolenie czuje sie ze ma "normalnie" (dajmy na to ich poziom szczescia wynosi 0) i mysli ze poprzednicy mieli gorzej (mysli ze ich poziom szczescia wynosil -5). Jednak jesli cofniemy sie w czasy poprzednikow to sytuacja sie powtorzy, oni znowu beda mysleli ze maja "normalnie" (szczescie = 0) i ze ich poprzednicy mieli zle (szczescie = -5). Czyli de facto z punktu widzenia kogokolwiek jest ciagle tak samo (mimo ze oczywiscie nie jest w sensie obiektywnym). O to mi chodzi.\nJest to jak mówiłem paradoks pięknie pokazany w opowiadaniu "Kobyszczę" z "Cyberiady", wiec nie tylko rozumiem co masz na myśli, ale słyszałwm o tym i wcześniej. Pytanie tylko, czy subiektywne szczęście jest tu najwyższą wartością? Jeśli tak, dający mu subiektywnie ciągłe szczęście nałóg narkomana jest postawą lepszą niż postawa normalnego człowieka, który czuje sie szczęśliwy tylko chwilami.\nTym potwierdzasz swoją przynależność do nurtu filozofii postmodernistycznej, z której relatywizującymi wszystko w stopniu przesadnym załozeniami Mistrz zmagał się w swoich ostatnich tekstach... Ba widział w niej (no offence) tryumf głupoty wręcz...\n« Odpowiedź #168 dnia: Sierpień 18, 2007, 03:59:01 pm »\nOj tak tak, dzi to jest relatywista postmodernista dekonstrukcjonista negatywista i względnik. Ale można go załatwić zarzutem samozwrotności albo argumentem dialektycznym, co lepiej spasuje.\nA najlepiej to bić i słuchać, czy żyje...\nZaś tak na marginesie, jak zobaczyłem to Q od góry do dołu, pomyślałem, o ho, znowuż jakiś bot zaatakował...\n« Odpowiedź #169 dnia: Sierpień 18, 2007, 04:38:04 pm »\nOj tak tak, dzi to jest relatywista postmodernista dekonstrukcjonista negatywista i względnik.\nTo i dobrze, bo dyskusja z takowymi niezwykle zdolności polemiczne rozwija.\nJuz raz mnie Ktoś posądzał o bycie inteligentnym spambotem :\n« Ostatnia zmiana: Sierpień 18, 2007, 04:38:39 pm wysłana przez Q »\n« Odpowiedź #170 dnia: Październik 22, 2009, 03:11:46 am »\nCytat: dzi w Sierpień 17, 2007, 08:20:24 pm\nJa mowie co innego. Mowie ze kazde pokolenie czuje sie ze ma "normalnie" (dajmy na to ich poziom szczescia wynosi 0) i mysli ze poprzednicy mieli gorzej (mysli ze ich poziom szczescia wynosil -5). Jednak jesli cofniemy sie w czasy poprzednikow to sytuacja sie powtorzy, oni znowu beda mysleli ze maja "normalnie" (szczescie = 0) i ze ich poprzednicy mieli zle (szczescie = -5). Czyli de facto z punktu widzenia kogokolwiek jest ciagle tak samo (mimo ze oczywiscie nie jest w sensie obiektywnym). O to mi chodzi.\nJeszcze a'propos spoglądania wstecz:\nFajnie jednak, że ten postęp się wziął i dokonał . Mniej zestrachani jesteśmy.\nOdp: Summa Technologiae\n« Odpowiedź #171 dnia: Październik 04, 2020, 09:36:52 pm »\nSzykuje się - na przyszły miesiąc - nowe wydanie "Summy..." (od W.L.):\n« Odpowiedź #172 dnia: Listopad 14, 2020, 04:24:27 pm »\nI otóż "Summa..." się ukazała:\n« Odpowiedź #173 dnia: Listopad 15, 2020, 01:08:39 am »\nCytat: Q w Listopad 14, 2020, 04:24:27 pm\nCzy dołączono "Trzydzieścia lat później"? Podobno wydanie WLiego r. 2000 nie ma nawet "Dwadzieścia lat później"\n« Odpowiedź #174 dnia: Listopad 15, 2020, 01:44:10 am »\nNie wiem. Jeśli nikt ze Współforumowiczów (np. nieoceniony lemolog, choć olka i liv bywali również na bieżąco z nowo wydanymi lemianami ) nie pospieszy w najbliższym czasie z odpowiedzią, sądzę, że najprościej będzie jeśli zasięgniesz języka u samego wydawcy. Zadając pytanie np. pod poniższym wpisem (o ile używasz wynalazku zwanego FB):\nAlbo kontaktując się z W.L. bardziej bezpośrednio:\n« Ostatnia zmiana: Listopad 15, 2020, 11:35:13 am wysłana przez Q »\n« Odpowiedź #175 dnia: Listopad 15, 2020, 03:06:58 am »\nUnikam FBI, FB, F. Zapytalem direkt.


JR HOLDING z planami wypłaty dywidendy | NewConnector.pl\nSubmitted by admin on wt., 2016-08-23 09:57\nJR HOLDING S.A., Spółka notowana na rynku NewConnect od listopada 2012 r., planuje wypłacić zaliczkę na poczet dywidendy z zysku za 2016 r. Podmioty wchodzące w skład Grupy Kapitałowej realizują przyjętą Strategię Rozwoju i notują stały wzrost osiąganych przychodów.\nPodczas NWZA Spółki, które odbyło się w dniu 19.08.2016 r., Akcjonariusze podjęli Uchwałę w sprawie zmiany jej Statutu. Po zarejestrowaniu zmian przez Sąd, Zarząd JR HOLDING S.A. będzie tym samym upoważniony do wypłaty zaliczki na poczet przewidywanej dywidendy na koniec roku obrotowego. Wypłata dywidendy wymaga zgody Rady Nadzorczej. Zarząd Emitenta wystąpi na najbliższym posiedzeniu tego organu o rekomendację na wypłatę dla Akcjonariuszy zaliczki na dywidendę za 2016 r. w wysokości od 0,04 zł do 0,15 zł na 1 akcję. Środki przeznaczone na ten cel będą pochodziły ze sprzedaży Galerii Handlowej RAMZES w Zielonej Górze.\n„Podjęta przez Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy Uchwała w sprawie zmiany Statutu Spółki i upoważnienia Zarządu do wypłaty zaliczki na poczet dywidendy pozwoli nam realizować założenia Strategii Rozwoju w zakresie polityki dywidendowej. Coroczne dzielenie się wypracowywanym zyskiem stanowi istotny element planu rozwoju Spółki i powinno pozwolić na wzmacnianie naszej pozycji na rynku kapitałowym. Środki finansowe przeznaczone na planowaną zaliczkę na poczet dywidendy za 2016 r. będą pochodziły ze sfinalizowanej już transakcji sprzedaży Galerii Handlowej RAMZES w Zielonej Górze.” - mówi January Ciszewski, Prezes Zarządu Spółki JR HOLDING S.A.\nW lipcu 2016 r. przychody całej Grupy Kapitałowej JR HOLDING S.A. z wynajmu nieruchomości komercyjnych sięgnęły blisko 290 tys. zł. Po siedmiu miesiącach tego roku łączna wartość skonsolidowanych przychodów Emitenta z wynajmu powierzchni komercyjnych przekroczyła 2.817 tys. zł. Spółka StepCloser S.A., w której JR HOLDING S.A. posiada akcje stanowiące 40% udziału w kapitale zakładowym, konsekwentnie rozszerza swoją sieć handlową oraz uruchomiła mobilne biura (StepBox’y) w największych miastach w Polsce.\nEmitent rozwija także segment deweloperski i realizuje prace koncepcyjno-projektowe w związku z planowaną budową osiedla mieszkaniowego, w ramach której ma powstać ok. 15 tys. m2 PUM. Całkowita wartość tego projektu szacowana jest na kwotę ok. 100 mln zł brutto. JR HOLDING S.A. założył również spółkę zależną Palabra Sp. z o.o., w której posiada 100% udziałów w kapitale zakładowym. Została ona powołana w celu nabycia nieruchomości w Sosnowcu przy ul. Mieroszewskich. Łączna wartość transakcji zrealizowanej w lipcu br. wyniosła 9,84 mln zł brutto.\n„Segment nieruchomościowy pozostaje dla nas niezwykle istotny, dlatego też realizujemy kolejne projekty inwestycyjne w tym obszarze. Doświadczenie oraz unikalne know-how zdobyte przez wiele lat działalności na tym rynku pozwala nam odpowiednio selekcjonować przedsięwzięcia biznesowe i oceniać ich potencjał. Jestem także przekonany, że prowadzone obecnie działania rozwojowe przez StepCloser S.A. pozwolą na dynamiczną ekspansję programu kart StepCloser, co przełoży się na wzrost wartości tej spółki.” - dodaje Ciszewski.\nJR HOLDING S.A. wypracował w 2 kw. 2016 r. na poziomie skonsolidowanym prawie 4,6 mln zł zysku netto. W całym pierwszym półroczu 2016 r. skonsolidowany zysk netto Spółki sięgnął w 16,33 mln zł, a jej przychody finansowe wyniosły 25,6 mln zł netto. Grupa Kapitałowa JR HOLDING S.A. zakończyła 2015 rok skonsolidowanym zyskiem netto w wysokości 5,64 mln zł przy przychodach netto ze sprzedaży wynoszących 4,58 mln zł. Emitent realizuje obecnie Program skupu akcji własnych, na który przeznaczone zostały środki w wysokości do 5 mln zł.


Data My Pet » Na miłość zwierzaka\nOstatnio zaktualizowany: Maj. 22 2020 | 2 min odczytać\nJestem osobą bardzo obliczony. Wszystko co robię jest dokładnie zaplanowana, za wszystko, co robię jest bardzo strategiczne. Przy podejmowaniu decyzji, że chcę zwierzaka, Uważnie myślałem o zaangażowaniu czasowym, Koszty finansowe wraz z długotrwałym związku, że mamy ze sobą. Co mi się nie obliczyć był sposób, w jaki mój kot, Beau by mnie uratować.\nW moich dwadzieścia pięć lat, I zostały omówione trudne życie. W środku tego wszystkiego, moje dni wydają się jaśniejsze i bardziej znośne, wiedząc, że mój kot czeka na mnie w domu. Moja samotność jest do opanowania, jak Beau zapewnia furry towarzysza, który jest zawsze gotowy, aby zapewnić komfort bez wyroku. Dni z godzinnych zwierząt podczas przytulanie i ocierając łzy zapewnia większą ulgę i relaks, niż myślałem, że będzie to możliwe. Dni z godzinnych sesjach zabaw wypełnionych śmiechu dostarcza więcej radości, niż myślałem, że będzie to możliwe. Miłość do zwierząt domowych może być naprawdę uzdrowienie.\nJednym z powodów, dla których chciałem zwierzaka była pomoc z mojej coraz większej matczynym instynktem. Wiedziałem, że miłość mojego zwierzaka pomoże przekształcić mnie do matki, że chcę i muszą być dla moich przyszłych dzieci. Zależność Beau pokazał mi odpowiedzialność czy ofiary, żeby naprawdę podnieść i pomóc pielęgnować inną żywą istotę. W zamian, jego bezwarunkowe uczucie sprawiło, że kocham głębiej. To pokazało mi miłość, która nigdy nie wiedział, że jest to możliwe. Miłość zwierzę może naprawdę nauczyć się znaczenia miłości.\nMój obliczona wysiłku w znalezieniu swoje zwierzę doprowadziło mnie na trzy godziny jazdy samochodem w całym stanie Michigan. Po wejściu do ratowania, jedno z kociąt przyszedł do mnie w prawo, ustanowione na kolanach, i nie odejdzie. I twierdzono. Od tego dnia, mój kot i miałem wyjątkową więź. Beau jest bardzo przyjazny, prawie-jak pies jest bardzo, ale on mówi o osobie. Spotkanie większość moich znajomych i adoratorów na przestrzeni lat, Beau udowodniła swoją zdolność ponownie i ponownie, aby prawidłowo ocenić osobę. Ja, w rzeczywistości, teraz zwrócić się do niego o jasności. Miłość zwierzę może naprawdę pokazać charakter i intencji innych osób.\nPochodzę z rozbitej rodziny i mające niewiele ma związek z moim tatą doprowadziło mnie stać zamknięty-off. Dlatego, przy wyborze swoje zwierzę, Wiedziałem, że to musiał być mężczyzna. Opiekuńczy charakter i uczucia, które pokazałem Beau jest z kolei doprowadziło go, aby stać się bardzo kochający kot. Jego powołanie się na mnie pokazało mi, jak on naprawdę jest narażone w tej relacji. Miłość, że Beau pokazał mi daje mi nadzieję, bo zainspirował mnie do otwarcia się i stają się podatne. Mój kot pokazało mi, że kochać drugą osobę jest zawsze warte ryzyka. Miłość zwierzę może naprawdę dostarczyć nadzieję.


stoliki - Domino\nZwiedzając skarbiec na Wawelu nie znajdziecie w nim koron polskich królów i królowych gdzie były przechowywane do III rozbioru Polski w 1795 roku. Zostały wówczas wraz z pozostałymi regaliami skradzione przez żołnierzy pruskich i przekazane w liczbie pięciu sztuk (w tym jedna niewieścia) do skarbca w Berlinie, gdzie od 1700 roku znajdowała się już jedna polska korona. W 1809 roku zostały potajemnie przewiezione do Królewca. Król pruski mający kłopoty finansowe po klęsce w wojnach napoleońskich nakazał ich rozebranie i przetopienie co nastąpiło w 1811 roku. Ze złota i srebra, pozyskanych z koron oraz pozostałych insygniów królewskich, wybito monety, a kamienie szlachetne sprzedano.\nMoże w 3Króli należałoby zagrać o tytuł Dominowego Króla albo Królowej i prawo do noszenia przez rok chociażby papierowej lub plastikowej korony:\nTagi: domino stolik\n11:48, domino-gry , stoliki\nMamy pograć w domino. Spotykamy się, coś jemy, coś pijemy, gadamy ale nie gramy...\n"Jądro ciemności" otwiera scena nierozegranej partii domina:\n"Potem zapadło na jachcie milczenie. Dla jakiejś tam przyczyny nie rozpoczynaliśmy partii domina. Opanowała nas zaduma i byliśmy zdolni tylko do spokojnego patrzenia przed siebie.“\n23:46, domino-gry , stoliki\n11 października 2015 roku pewien Portorykańczyk, tuż po swoich 23 urodzinach, zaginął w barze swojej matki podczas strzelaniny w wyniku gangsterskich porachunków. Kilka dni po tym zajściu siedział w tym samy barze, grając w domino z prezerwatywą i ulubionym browarem pod ręką. Ubrany był w jedyne, słuszne dresiwo z trzema paskami, bejsbolówkę, ciemne okulary, śnieżnobiałe adidasy oraz różaniec na szyi. W ten niecodzienny sposób krewni zmarłego postanowili zadośćuczynić tradycji wystawienia zwłok przed pogrzebem zamiast umieścić go w tradycyjnej trumnie. Podobno ten sposób ostatniego pożegnania staje się coraz popularniejszy w Portoryko i są firmy podejmujące się realizacji tego typu dioram post mortem.\n18:05, domino-gry , stoliki\nPrzez Hawanę przeszedł huragan Irma i ulice zamieniły się w rzeki. I co na to Hawańczycy? Okazuje się, że nie ma takiej siły, która odebrałaby im radość życia. Są jak biblijny Hiob. Dominus dedit, dominus abstulit. Takie podejście w ciężkich sytuacjach sprawdza się nad wyraz dobrze. Brak przywiązania do czegokolwiek. Przecież i tak wszystko może zabrać huragan lub rząd albo jeszcze inna siła, z którą walczyć nie sposób. Można szukać dobytku... Ale... Skoro moją ulicą już płynie rzeka to może popływać? A może pohasać jak w basenie? No i oczywiście napić się rumu a potem zagrać w domino po kolana w wodzie:\nPowyższe zdjęcie wywołało wiele kontrowersji w sieci. Byli tacy, którzy uważali, że to sabotaż i grających należy osadzić w więzieniu... A Ty co myślisz?\n19:08, domino-gry , stoliki\nDziś pochwalę się dwoma pocztówkami jakie otrzymałem z HR via sms.\n15:15, domino-gry , stoliki\nPojawianie się grających w domino w teledyskach karaibskich wykonawców muzyki pop to świadectwo ogromnego znaczenia kulturowego tej gry w tamtym regionie świata. Parę miesięcy temu Pan z Karaibów podrzuciła mi link do widełoklipu w którym produkuje się szansonista Etzia a w tle pojawiają się między innymi dominowe zajawki z Jamajki. Nie pisałem o tym na blogu bo co to jest 1 milion wyświetleń na jedynym słusznym wideło serwisie. Nie pisałem też o teledysku do utworu „Get Busy“, w którym czołowy chrypacz Paul Sean musi zwinąć piwniczno-dęsholowy melanż ponieważ przeszkadza to grającym w domino piętro wyżej seniorom, bo dorobił się tylko 61 milionów wyświetleń tamże. Ale gdy dostałem mejla do Pana Michała (nazwisko znane redakcji), że jest klip z dominem w tle, który ma już ponad 3 miliardy wyświetleń to należy temu poświęcić malutki wpis. Chodzi oczywiście o absolutnie najgorętszy hit tego upalnego lata czyli „Despacito“. Nakręcono go w grudniu 2016 roku w San Juan w dzielnicy La Perla oraz w barze La Factoria. W jednej ze scen piosenkarz Luis Fonsi oraz raper Daddy Yankee pojawiają się przy dominowym stoliku a kibicuje im portorykańska piękność Zuleyka Rivera, Miss Universe 2006:\nO jakże bliska jest filozofia tego utworu i zgadzam się, że życia należy smakować despacito czyli pomalutku, spokojniutko, delikatnie i bez zbędnej napinki. Długodystansowo. Niestety bezskutecznie uczyć się tego będę po kres moich dni...\n14:29, domino-gry , stoliki\nSkutkiem globalnego ocieplenie w Polsce będą letnie fale upałów przerywane ulewnymi, tropikalnymi burzami, a także nawałnicami z gradobiciem oraz trąbami powietrznymi. Paradoksalnie nie czekają nas łagodne zimy. Globalne ocieplenie powoduje bowiem odsuwanie się od nas Golfsztromu, który działa dla naszej części Europy jak klimatyzacja: latem lekko chłodzi a zimą ogrzewa. Oznacza to, że w kolejnych latach należy spodziewać się coraz silniejszych siarczystych mrozów, takich jak na początku tego roku. Najlepszą receptą na ekstremalne temperatury jest wrzucenie na luz i dominowy czilałt. Zimą przy herbatce z rumem a latem w formie domina na wodzie przy zimnym piwerku:\n16:25, domino-gry , stoliki\nw sytuacji bez prądu gdy wszystkie domowe sposoby zawiodły w pewnym jeszcze ukraińskim grodzie zawezwano ku pomocy elektryków jakowyś (chyba z elektrowni bo tam prąd...) ci nie dawszy rady czekając na posiłki (z elektrowni skąd prąd...) wiedząc, że taka operacja jest czasochłonna zajęli strategiczne pozycje i zaczęli grać w grę; w bez prądu grę bo skąd prąd (z elektrowni chyba...) a ten znikł i był oczekiwany...\n21:54, domino-gry , stoliki\nW pokoju 207 przeszedłem w tryb offline: zero telefona, bloga, lektur obowiązkowych, muzyki klasycznej, wstawania w środku nocy, biernego słuchania discopolo, bycia w kontakcie... Prąda nie wyłączałem bo w pokoju była klima i lodówka oraz ponętna niewiasta. Wszystko sprawne. A za salon robił tam balkon. Więc spaleni słońcem siedząc w salonie zamiast grać w domino schłodzeni wstępnie wyżej wymienioną klimą sączyliśmy ze wspomnianą, gotową na wszystko niewiastą, drinki schłodzone dzięki uprzejmości wspomnianej lodówki, patrząc na leniwie sączące się w dole życie ulicy. Siga, siga. Smakować rzeczywistość tu i teraz. I znajdować czas na celebrację nawet najmniejszych przyjemności. W pierwszy wieczór otworzyliśmy szampana... a w ostatni było małe dominowe co nieco, do którego sprowokowały nas grające w domino dzieciaki w miejscu, które w sezonie po zmroku będzie robić za przyplażowe disco. Opa!\nTagi: dlaczego domino stoliki\n09:42, domino-gry , stoliki


Indeks 7341-2B BLK 30\nRozmiar : 19 20 21 22 23 24 30\nRozmiar : 28 29 30 32 33 35 36\nRozmiar : 22 23 24 27 28 29 30\nRozmiar : 21 23 24\nRozmiar : 31 32 34\nPodczas chłodnych dni warto zadbać o wygodne obuwie dla naszych pociech. Jedną z propozycji są te wspaniałe botki. Wierzch wykonany ze skóry ekologicznej, co zagwarantuje idealne połączenie z jesienno-zimowymi stylizacjami. Nawet najbardziej wybredny fan mody zechce mieć te piękne botki. Proste zakładanie dzięki wszytemu na boku suwakowi. Wnętrze buta ocieplone futerkiem. Botki zdobione są...


Górnictwo: drony zmierzą ilość węgla na składowiskach - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\nGórnictwo: drony zmierzą ilość węgla na składowiskach\nProjekt związany z wykorzystaniem dronów do pomiarów ilości węgla realizuje spółka JSW Innowacje\nDofinansowany przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju projekt AutoInvent służy wdrożeniu innowacyjnego systemu automatycznego zbierania i analizy danych przestrzennych, gdzie proces inwentaryzacji, modelowania i obliczania objętości składowisk węgla zostanie w pełni zautomatyzowany, a potrzebne dane będą dostępne w krótkim czasie.\n- W ramach projektu powstanie kompletny system automatycznie dostarczający raporty o ilości węgla na składowisku do kilku godzin od wydania zlecenia przygotowania raportu - wyjaśniła dyrektor badań i rozwoju w spółce JSW Innowacje, dr Agnieszka Hankus-Kubica.\nGłównym celem przedsięwzięcia jest poprawienie dokładności i jakości danych pozyskiwanych podczas pomiarów oraz skrócenie czasu - zarówno samego pomiaru, jak i późniejszych obliczeń i przygotowania raportu z inwentaryzacji składu. Szybciej i dokładniej ma być właśnie dzięki pomiarom z powietrza, przy zastosowaniu platform bezzałogowych. Natomiast za sprawą automatyzacji procesu przetwarzania danych i tworzenia raportu krócej potrwają obliczenia.\nDron dokonujący pomiarów ma startować automatycznie. Jego lądowisko będzie samoczynnie zamykane kopułą, otwieraną wyłącznie przed startem i lądowaniem. Wewnątrz takiej stacji znajdzie się system automatycznego ładowania baterii drona oraz klimatyzacja, zapewniająca stałą temperaturę i wilgotność - odpowiednią dla przechowywania czułych urządzeń pomiarowych i elektronicznych.\nGuminiok 7 kwietnia 2018 12:25:00\nNie ma to jak z zagadnienia zrobić problem Jest okazja dać zarobić znajomym królika JSW Innowacje, JSW Śrubki, JSW Prawa onuca, JSW Szczewiki, JSW Kilofy itp. idt\nMiśkiewicz na prezydenta 5 kwietnia 2018 13:07:37\nPrzestańcie już pisać o tych dronach bo ryle nie mogę wytrzymać, że JSW 'wyrzuca' pieniądze na takie głupoty, a nie chce kupować bekaesów i dawać podwyżek.\nto ja Jas mos 5 kwietnia 2018 09:07:28\nJuż wiadomo co się będzie działo lewymi drzwiami będą upłynnia ten węgiel że zwalow\ndronmen 4 kwietnia 2018 17:37:52\nDo tego nie potrzeba drona , tylko znajomość geometri i matematyki , niech lepiej powiedza że chcą sprawdzić co kalifaktorzy robia całą szychtę.


ISE.pl - ochrona przeciwporażeniowa - Strona 2\nPost autor: zenek » czw lip 10, 2003 7:32\nPanie Rel z Pana wypowiedzi wnioskuję, że nic Pan nie robi, dużo polemizje i urąga. Do niczego Pan nie doszedł. Jeżeli już to pracuje Pan (w co bardzo wątpię) w Rejonowym Urzędzie Pracy, gdzie pracownik nie jest sprawdzany w swojej fachowości. Zatrudniam 11 osób, w tym 2 inżynierów. Takich jak Pan zwalniałem po kilka dniach.\nNikomu Pan nie ufa, najwięcej wie, dużo robi i nic, wytyka Pan wady, które sam je ma, ocenia Pan kogoś wegług siebie.\nA tak poza marginesem; Mówi Pan, że ten sam wyrób nie jest tym samym wyrobem- a może Rel nie jest Relem.\nPost autor: ak » czw lip 10, 2003 18:28\nNa pytanie ...Czy zabezpieczając dany obwód instalacji elektrycznej wyłącznikiem silnikowym jest zachowana ochrona przeciwporażeniowa? ....można odpowiedzieć że tak, jeżeli spełnione są warunki szybkiego wyłączenia czyli pętla zwarcia zapewnia przepływ prądu zadziałania wyzwalaczy elektromagnetycznych ,prąd ten wynosi do około 14 In wyłącznika. Ale.....czy taki wyłącznik napewno wyłączy podczas zwarcia i nie ulegnie uszkodzeniu...\nPytania -mamy sprawdzać prawidłowość projektu, dopasowanie zdolności zwarciowej zastosowanego wyłącznika, czy znamy moc zwarciową ?Czy kwestjonować brak dobezpieczenia podczas pomiarów? Czy sprawdzać do jakiego stopnia zostanie ograniczony prąd zwarciowy przez wstępne zabezpieczenie, w kolegi przypadku prawdopodobnie zastosowany jest wyłącznik mocy z możliwością nastaw ch-styk wyzwalaczy.\nZe względu na ochronę przeciwporażeniową niby jest w porządku ale gdy wyłącznik ulegnie uszkodzeniu podczas zwarcia ze względu na niewystarczającą zdolność zwarciową - nie wyłączy napięcia?!!!!. Kto wtedy odpowiada?\nPodam przykład praktyczny - mniejsze prądy.\nUrządzenie zabezpieczone bezpiecznikiem aparatowym o zdolności zwarciowej 300A , pętla zwarcia wymusza prąd powodujący " wyparowanie" drutu topikowego który osadzając się na obudowie .... tworzy przewodzącą ścieżkę.\nPraktycznie spotkałem sie z dobezpieczeniem wyłączników silnikowych modułami I>> np Moeller CL PKZ.\nPost autor: Doktorant » sob lip 12, 2003 10:52\nKolego Zenek proszę uważnie przeczytać wypowiedź Kolegi AK. Zgadzam się z nią. Jeśli ma Kolega wyłącznik to z danych producenta danego wyłącznika ma Kolega zakres zadziałania wyzwalacza elektromagnesowego. Przyjmuje się wartość zadziałania wyzwalacza elektromagnesowego jako 1,2Irozruchu silnika. Należałoby "przyjrzeć "się charakterystyce pasmowej danego wyłącznika i odpowiedzieć na pytanie dla jakiej wartości prądu zwarcia zadziała wyłącznik.\nOdrębną natomiast sprawą jest wytrzymałość zwarciowa wyłącznika podawana przez producenta wyłącznika.Należy sprawdzić czy wartość prądu zwarciowego w danym miejscu gdzie zainstalowany jest wyłącznik nie przekroczy danej wartości wytrzymałości jeśli przekracza należy zastosować tzw. dobezpieczenie czyli ograniczyć prąd zwarciowy do danej wartości za pomocą bezpiecznika.\nJeśli Kolega przeanalizuje wszystkie własności danego wyłącznika i porówna charakterystyki wyzwalaczy i dokona pomiaru impedancji pętli zwarcia będzie wiedział czy ochrona jest skuteczna. Z opisu Kolegi wnioskuję, że należałoby zastosować dodatkowo dobezpieczenie, ale to jest tylko domysł proszę o więcej informacji dotyczącej rodzajów zabezpieczeń i wartości znamionowych tych zabezpieczeń oraz rodzajów przewodów itd.


An-28/M-28 Bryza 1/72 Aeroplast - Page 6 - [L]Nowości i In-Boxy - Modelarstwo plastikowe - Modelwork\nJak będzie lepsiejsza od Aeroplastu to biorę. Ktoś już coś umie z tego wywnioskować?\nCzy lepszy, trudno powiedzieć po tych zdjęciach, na pewno w stosunku do Aeroplastu jest znacznie uproszczony.\nNo i jest to An-28 więc można (bez dodatkowej zabawy) z niego zrobić jakieś pierwsze samoloty, które u nas latały.\nNa pierwszy rzut oka...widać błąd przedniej szyby...a w zasadzie boku przedniej szyby,który jest zaokraglony,a chyba nie powinien........tzn nie aż tak.\nMogli by Iła 14 w 1/72 zrobić .\nZ tego co widzę, w ukraińskich sklepach cena Amodelu to 29,99$ więc Aeroplast do mnie bardziej przemawia\nNoo, a ktoś nawet chyba ostatnio o tym pisał\nPorównywał ktoś M-28 w 1/72 Amodelu z planami? Jak wypada względem Aeroplastu?\nW ostatni piątek miałem okazję porównać połówki kadłuba modelu AEROPLAST i An-28 AMODEL w moim lokalnym sklepie modelarskim. kadłuby składają się idealnie w 90%. Wyjątek stanowi nos maszyny, który jest rzeczywiście mniejszy na wysokości o jakieś 1,5-2 mm i to chyba jest widoczne na zdjęciach. Poza tym i rozmieszczeniem okien i włazów (dla pasażerskiego An-28) kadłub się niczym nie różni. Ma troszkę delikatniejsze podziały paneli pokrycia, część w innych niż Aeroplast miejscach, ale tak samo tylko część.\nTak więc, przy założeniu, że zaprezentowane porównanie na pierwszej stronie tego wątku rzeczywiście oparte są na bezbłędnych planach, to Amodel powiela te błędy. Powtarzam: przy założeniu prawidłowości tych planów, których żródeł nie znamy. Niestety nie wziąłem połówek silnika i stateczników pionowych, co do których też były wskazania na błędy (?). Jedyne co mogę powiedzieć to fakt, że stery kierunku i wysokości, lotki są zupełnie gładkie, ani metalowe, żebrowane, ani płócienne.\nWitam ! Mam pytanie, robię prace magisterską w solidworksie i poszukuję tych planów pana Skowrońskiego. Czy ktoś wie, gdzie mogę je kupić ewentualnie czy ktoś ma skany jeśli są niedostępne już do kupna?\ni po tylu latach i takiej wielkiej dyskusji o wymiarach nadlewkach i pierdach śmieradach tego modelu, ale ani jednego warsztatu czy galerii na modelworku z Bryzą z aeroplastu nie znalazłem.\nszkoda gadać. i coraz więcej taki gadań bez sensu jest\njak choćby ostatnia akcja z arma hobby.\ndużo burzy zero efektów.\nMoże niebawem się pokaże, mam już dorobioną jedną charakterystyczną część, a mianowicie osłonę radaru bo ta zestawowa to sf. Problem jest w tym, że mimo iż jest to nasza rodzima konstrukcja to z dokumentacją do niej w sieci jest bardzo krucho. Ciężko znaleźć zdjęcia kabiny pilotów czy części transportowej.\nSam model będzie wymagał sporo pracy.\nja nie jestem purysta modelarskim, ale chciałbym aby jeśli model jest dostępny i było wokół niego tyle burzy na forum to chciałbym zobaczyć warsztat choćby jednej maszyny. a tak błądzimy jak dziecko w polu kukurydzy.\nwracając do przywołanej arma hobby. już jakiś czas jest model ale jeszcze nic poza narzekaniami na cenę na tym forum nie ma.\nrozumiem, ze jest forum na FB. ale ten chciałbym traktować jako portal ekspercki a nie portal randkowy, w którym toczone są rozmowy o niczym.\n9 godzin temu, Mikolaj75 napisał:\nNo toć przecie załóż warsztat, wiara spokojnie się włączy. Rymulus deklaruje, jak założysz, to ja też założę i będą trzy