Ku Ziemi - Eryk Curyło — Ridero\nAutor udostępnia do przeczytania 25% swojej książki\nPłynie rzeka słonych wód. Łódka sunie, wraz z nią nurt. Na tej łajbie siedzę ja, Kiedy płaczę ona gna\nI tak płynę w hen, w nieznane…\nNagle wita mnie poranek. Znowu kryje smutek maska, Tabun ludzi mnie przytłacza!\nTak jak zwykle dzień przemija…\nMimowolnie łkać zaczynam, Jak bumerang strach powraca\nMara nocna mnie otacza\nWiktoria szła zirytowana ulicami tego zapyziałego miasteczka. Nienawidziła go serdecznie. To wszystko przez własnego cholernego ojca, który znalazł sobie na boku jakąś kilkanaście lat młodszą od siebie lafiryndę musiały z matką sprzedać mieszkanie i wyprowadzić się\nZ miejsca, które tak lubiła, w którym miała tylu przyjaciół i znajomych, gdzie życie tętniło na każdym rogu ulicy i można było realizować swoje choćby najbardziej szalone pasje.\nMatka po rozwodzie przeszła poważne załamanie psychiczne.\nGdy wreszcie udało się jej wyjść z depresji, musiała zmienić pracę i wyjechać jak najdalej od ludzi, którzy kojarzyli się z byłym mężem i jego obecną kochanicą.\nWiktoria miała teraz niecałe siedemnaście lat, więc zgodnie z wyrokiem sądu musiała zostać z matką. Zresztą nie miała innego wyboru.\nNie była wstanie patrzeć na tego „gnoja”, jak go nazwała matka.\nZrujnował jej dzieciństwo i nie wybaczy mu tego do końca życia. To przez niego wylądowała w tej pipiduwie, gdzie nie znała nikogo i nie potrafiła się odnaleźć.\nNa początku, przez jakiś czas ojciec wydzwaniał do niej po kilka razy dziennie. Zapewne po to, żeby się usprawiedliwiać i pokrętnie tłumaczyć. Nie miała zamiaru tego wysłuchiwać. Po prostu nie odbierała telefonów od niego, a po przeprowadzce tutaj skasowała jego numer\ni zmieniła swoją kartę SIM.\nW porównaniu z miastem z którego pochodziła to była po prostu wiocha na dodatek zabita deskami i to spróchniałymi.\nChyba tylko przez pomyłkę posiadająca prawa miejskie.\nCo prawda było tu kilka szkół, kina, teatr i asfalt na ulicach, ale to Wiktorii nie przekonywało. Wystarczyło dosłownie iść kilkadziesiąt minut w jednym kierunku, a na pewno można było trafić na jakieś pole lub gospodarstwo pełne domowego ptactwa lub zwierząt typu śmierdzące kozy lub cuchnące krowy. Wszędzie wałęsały się podejrzanie wyglądające kundle, a koty wręcz stadami wylegiwały się na osiedlowych ławeczkach.\nPrzyprawiało ją to wszystko o mdłości. Jak ten dawca plemników mógł jej to zrobić. Miała wrażenie, że cała wymarzona przez nią przyszłość legła w gruzach.\nO teraźniejszości wolała nie myśleć, bo wpadała w bezmiar rozpaczy i sięgała dna beznadziejności.\nMimo wszystko próbowała pomagać matce jak tylko mogła. Choć przy nastrojach, których się tu nabawiła, nie było łatwo udawać zadowolonej. Ciągle dochodziło miedzy nimi do słownych utarczek. Przez jakiś czas powstrzymywała się rozumiejąc ból i rozczarowanie rodzicielki, ale po przeprowadzce tutaj wszelkie hamulce przestawały działać.\nOna też miała prawo czuć się sfrustrowana, otaczającą ich beznadziejną rzeczywistością.\nCoraz częściej i coraz głośniej wyrażała w tej kwestii swoją opinię, co oczywiście tylko pogarszało relacje miedzy nimi.\nChoćby teraz. Niemal siłą została wysłana do sklepu po jakieś tam głupie zakupy. Najchętniej w ogóle nie wychodziła by z mieszkania. Całymi dniami mogła siedzieć zamknięta w pokoju, rozpaczając nad swoją samotnością. Pocieszała się jedynie możliwością kontaktu na „fejsie” ze starymi znajomy z poprzedniej szkoły. Obserwując jednak jak świetnie się bawią i korzystają z dobrodziejstw wielkomiejskich, pogłębiała swoje depresyjne nastroje.\nPełna negatywnych i szarych myśli szła naburmuszona w kierunku najbliższego sklepu. Wszytko dookoła było beznadziejne, nijakie i do granic wytrzymałości wkurzające.\nDotarła do sklepu. Oczywiście przed wejściem stała grupka facetów z butelkami w ręku racząc się na świeżym powietrzu chłodnymi trunkami w ciepłych promieniach słonecznych.\nJak ona nie znosiła tego tutejszego lokalnego folkloru. Była niemal pewna, że przechodząc koło nich usłyszy jakieś obleśne komentarze lub pomruki. Na wszelki wypadek postanowiła ominąć szerokim łukiem to podejrzane zgromadzenie i dyskretnie przeniknąć do sklepu. Plan wydawał się doskonały w swej prostocie i skuteczności.\nPrzemieszczała się szybko przez nikogo nie zauważona wzdłuż niewysokiego murku ogradzającego plac manewrowy przed sklepem od zadrzewionego skweru.\nByła już dosłownie kilka metrów przed wejściem budynku, gdy zauważyła siedzącego w cieniu na tym murku samotnego mężczyznę.\nZ niesmakiem przyjrzała się kolesiowi. Mimo przyjemnych letnich temperatur miał na sobie zniszczone spodnie dżinsowe i bluzę koloru zgniłej zielni. Nie była pewna czy jest to naturalny kolor ubrania, czy był on wynikiem działania czasu, wilgoci i porostów. Wolała tego nie sprawdzać. Nie znosiła zapachu przepoconych\ni brudnych ubrań, a nielicznych kontaktach jakie miała z bezdomnymi chciała jak najszybciej zapomnieć. Opuściła wzrok do ziemi, żeby menel nie poprosił ją „o parę groszy na bułkę”, wstrzymała oddech na wszelki wypadek i niemal biegiem popędziła do wejścia.\nW sklepie panował zaduch wymieszany z wszystkimi zapachami świata. Na półkach było niemal wszystko; sznurek, mydło i powidło. Tylko nie produkty do których była przyzwyczajona. O markowych towarach nikt tutaj chyba nie słyszał, wszędzie zalegało mnóstwo najtańszego śmiecia.\nCzekając w przy ladzie na swoją kolej, zirytowana obserwowała otoczenie. Dziwiło ją dlaczego żule pod sklepem nie pójdą sobie usiąść koło tego menela na murku. W końcu tworzyli jedna wielką rodzinę smakoszy zupy chmielowej i taniego wina wieloowocowego.\nIch zachowanie potwierdzało przypuszczenia Wiktorii, co do stanu higieny zalegającego na murku mężczyzny. Aż robiło się jej mdło w ustach.\nWreszcie doczekała się swojej kolejki.\nSprzedawczyni również nie przypadła Wiktorii do gustu. Niechlujny, nazbyt intensywny makijaż przykrywał grubą warstwą opasłą twarz tlenionej blondyny. Normalnie niedoszła miss powiatu i okolicy.\nNa słowa kobiety:\n— co ci mała podać?\npociemniało jej w oczach z wściekłości. Najchętniej wywaliła by temu babsztylowi całą prawdę na temat tego sklepu i zachowania personelu.\nByłby to jednak koniec z możliwością jakichkolwiek, dalszych zakupów, więc zdegustowana wybrała to co najpilniejsze. Jak najszybciej wyszła na zewnątrz. Rozejrzała się za najlepszą drogą ucieczki z tego parszywego miejsca, od tych wszystkich alkoholików. Niestety, przy okazji musiała spojrzeć w kierunku siedzącego w cieniu drzew menela.\nBezczelny typ nie dosyć, że się na nią gapił, to jeszcze się do niej uśmiechnął. Tego było już za wiele. Wystrzeliła jak z procy w kierunku mieszkania.\nMiała nadzieję, że jak opowie matce o koczującej przed sklepem bandzie pijanych żuli i śmierdzącym zboczonym pedofilu, to już nigdy nie będzie musiała chodzić po zakupy.\nOna i tak od dawna miała zamiar zacząć się odchudzać, to nie będzie potrzebowała takich rzeczy jak jedzenie. No, może trochę owoców, Müsli i jogurtów, ale to można kupować raz w tygodniu w jakimś większym dyskoncie.\nZ trudem zmuszała się by chodzi\ndo szkoły. W klasie również się nie odnalazła. Grupa znała się już od dawna, a ona jako nowa nie pasowała do tej bandy półgłówków. Na początku miała nadzieje, że pozna kogoś interesującego lub chociaż zaprzyjaźni się z jakąś koleżanką. Niestety, dziewczyny patrzyły na nią z zazdrością, szepcząc po kątach o jej ciuchach i wielkomiejskim stylu zachowania.\nW przypadku płci odmiennej podejrzewała, że nie do końca rozwinięci kolesie, uczęszczający razem z nią na zajęcia, postrzegali ją tylko poprzez rozmiar bioder i biustu. Mimo, że rozmiary tego drugiego nie były zbytnio imponujące, to już na drugi dzień w szkole, usłyszała\nKiedy szła szkolnym korytarzem, dwóch klasowych tak zwanych „maczo”, robiących za lokalnych twórców powalającego dowcipu, a zarazem obiektów westchnień większości uczęszczających tu blondynek, zaczepiło Wiktorię tekstem:\n— Hej! Lalunia, co robisz dziś wieczorem? zaczął pierwszy dowcipny uwodziciel.\n— Bo my mamy wolne, chętnie się tobą zajmiemy, dokończył ten głupszy wiejski Casanova.\nPewnie liczyli na dobrą zabawę, lecz ona ze spokojem odpowiedziała.\n— Ooo! To super. Właśnie miałam ochotę na ostry seks. Ale z tego co widzę, to nie chciałabym rozbijać waszego związku!\nKolesie zaniemówili z wrażenia. No cóż, nie przewidzieli, że tym razem trafili na mistrzynię ciętej riposty. Od tamtej pory miała spokój. Trzymali się od niej z daleka, a i ona nie dążyła do zacieśnienia znajomości.\nŻeby całkowicie nie stracić kontaktu z cywilizacją i nie zaprzepaścić dotychczasowych osiągnięć w dziedzinie języków obcych, zapisała się na dodatkowy kurs języka angielskiego dla zaawansowanych. Po cichu liczyła, że w grupie w której jeszcze nikt się nie znał, łatwiej będzie poznać kogoś normalnego.\nPrzed wejściem na zajęcia stała samotnie oparta o ścianę, obserwując pozostałych kursantów, którzy również ukradkowo przyglądali się zgromadzonym na korytarzu.\nLektor wprowadził ich do ciasnego pomieszczenia. Wszyscy rzucili się do jak najdalej położonych miejsc od tablicy. Ona oczywiście nie zdążyła zarezerwować sobie bezpiecznej lokalizacji.\nZdegustowana pomaszerowała do ostatniego wolnego krzesła obok jakiegoś przerośniętego młodzieńca. Zanim usiadła zmierzyła chłopaka krytycznym wzrokiem. Z bliska nie wyglądał tak najgorzej, mimo atletycznej sylwetki z twarzy można było wyczytać nawet ślady inteligencji.\nRobił wrażenie cool kolesia mimo, że nie miał żadnych tatuaży, kolczyków ani symboli jakieś subkultury.\nWiktoria pomyślała, że to pewnie jakiś kujonowaty goguś!\nSiedzieli sztywno obok siebie, do momentu gdy nauczyciel zaproponował by wszyscy wstali i przedstawili się sobie nawzajem. Płynną angielszczyzną wyrecytowała:\n— I’m Wiktoria.\nPodał jej dłoń.\n— I’m Jacek.\nPo czym szybko dodał, patrząc Wiktorii głęboko w oczy:\n— Did it hurt when you fell from heaven?\nZaskoczona pytaniem nie była pewna czy dobrze zrozumiała jego słowa, czy na pewno zdał sobie sprawę z tego co powiedział. Na wszelki wypadek zapytała:\nBez skrępowania wytłumaczył:\n— Because I haven’t seen any angels walking the Earth just like that.\nNie była pewna jego intencji. Więc cała pokryta rumieńcami, postukała się tylko palcem w czoło i ruszyła poznać innych uczestników kursu.\nZajęcia przebiegały standardowo, ale w miłej i bezstresowej atmosferze. Czas zleciał im bardzo szybko na powtórkach i sprawdzeniu dotychczasowych umiejętności językowych.\nPo zajęciach wszyscy jednogłośnie ustalili, że powinni udać się do najbliższej kawiarni na herbatę i ciastka.\nPrzechodząc całą grupą obok znanego już osiedlowego sklepu, na widok stojących tam żuli, ktoś skomentował :\n— Może zamiast herbaty weźmiemy sobie po piwku i wypijemy na świeżym powietrzu?\nNie była pewna czy to żart, czy realna propozycja. Nie znała lokalnych zwyczajów tutejszej młodzieży, jednak nie miała zamiaru pić tanich alkoholi wmieszana z tłumu meneli pod sklepem.\nNa szczęście idący obok niej Jacek, dyskretnie wskazując na zalegającego na murku w zielono brązowej bluzie pijaczka zażartował:\n— nie widzicie że wszystkie miejsca już zajęte? No chyba, że przesadzimy tego zielonkawego gościa gdzieś do lasu.\nWszyscy parsknęli śmiechem. Wiktoria postanowiła dorzucić swoje trzy grosze.\n— Gwarantuje wam, nie da rady! Widzę tu tego menela codziennie. Pewnie zapuścił już korzenie.\nZnowu radosny śmiech przeszedł przez grupę. Któraś z dziewczyn również poparła poglądy Wiktorii.\n— Zapewne niedługo zakwitnie, wystarczy go systematycznie podlewać tanim winem.\nZabawa trwała w najlepsze całą drogę do kawiarni. Nikomu już nie przyszło do głowy, by spędzać czas z butelką piwa pod sklepem lub w pobliskim parku.\nWiktoria wracając późnym wieczorem do domu w dość miłym kawiarnianym nastroju, była w miarę pozytywnie nastawiona do poznanej dziś grupy kolegów. Co prawda daleko im było do towarzystwa z rodzinnej miejscowości. Jednak z braku innych w miarę normalnych, będzie musiała zadowolić się tymi których poznała na zajęciach kursu języka angielskiego.\nWściekła wybiegła ze szkoły. Nienawidziła tego miejsca. Wszyscy chyba się na nią uwzięli. Była w stanie zrozumieć, że zazdroszczą jej dotychczasowego życia w stolicy województwa oraz pobieraniem nauk\nw renomowanych szkołach. Jednak poniżania i udowadnianie na każdym kroku jak niewiele tam ją nauczono, już nie potrafiła zaakceptować.\nZ nerwów nawet nie pamiętała czy zanim opuściła salę, pokazała nauczycielce język czy też któryś z palców.\nKipiąca w niej nienawiść spowodowała, że przestawała kontrolować swoje zachowanie. Ci ludzie nie rozumieli, że denerwując ją sami proszą się o kłopoty, a potem dziwią się, że ponoszą tego konsekwencje.\nSzybkim krokiem maszerowała przed siebie, nie zwracając uwagi na mijanych ludzi, ulice i domy. Chciała jak najszybciej opuścić to znienawidzone miasteczko i odetchnąć świeżym powietrzem, nieskażonym smrodem tutejszych mieszkańców.\nDotarła do granicy gdzie kończyły się zabudowania. Krajobraz zmieniał się całkowicie na wiejski. Dominowały w nim pola, skrawki lasów z porozrzucanymi chaotycznie gospodarstwami, poodgradzanymi od siebie wszelkiej konstrukcji płotami, siatkami a gdzieniegdzie nawet murami. Chodnik skończył się już dawno.\nSzła poboczem drogi, zaczynała odczuwać zmęczenie. Agresja ustępowała znużeniu. Zeszła z drogi przeskoczyła niewielki rów i usiadła pod drzewem.\nOparta się plecami o jego twardy pień, oddychała głęboko. Starała się poukładać sobie w głowie dotychczasowe wydarzenia.\nNajbardziej frustrował ją fakt braku pomysłu co ma robić dalej, by wyrwać się z tego bagna w którym tutaj żyła. Bezsilność powodowała\nw niej najczarniejszą z czarnych rozpaczy. Trwała w bezowocnych rozmyślaniach, obserwując sporadycznie przejeżdżające tą drogą samochody.\nPo drugiej stronie jezdni zauważyła wreszcie coś dającego nadzieję na chwilę uśmiechu. Wzdłuż pobocza maszerował śmiesznie przebierając łapkami puszysty szczeniak. Porzuciła dotychczasowe przygnębienie i całą uwagę skupiła na maluchu. Gdy dotarł wreszcie w pobliże miejsca w którym siedziała, zacmokała na niego.\n— Piesiu, piesiu. chodź do pani!\nChciała choć na chwile przytulić tego puchatego stworka, wyżalić mu się na podłość egzystujących tu ludzi i znaleźć odrobinę akceptacji dla siebie taką jaką była.\nPiesek zatrzymał się zaskoczony i próbując udawać bardzo groźnego zaszczekał na nią swoim piskliwym głosikiem. To ja rozbawiło całkowicie, od razu poczuła do niego sympatię.\n— Chodź, maluszku, piesiu, piesiu.\nSzczeniak przywarł niezdecydowanych do ziemi i próbował warcze\n,ale jednocześnie merdał radośnie ogonem. Jego zachowanie wlewało do pustego serca mnóstwo radości.\nWyciągnęła rękę, żeby przywołać malucha, który nadal zamiatał z ziemię ogonkiem. W końcu zerwał się na krótkie łapki i ruszył w kierunku Wiktorii. Radość która się już w niej zaczęła rodzić, została gwałtownie przerwana.\nZ przerażeniem zauważyła pędzący z dużą prędkością w tumanach kurzu samochód. Nie zdążyła nawet wybiec na jezdnię by zatrzymać gnającego pirata drogowego. Ostatni obraz jaki zapamiętała to kundelek stający wystraszony na środku jezdni i pędzący kierunku pojazdu. Zamknęła oczy z przerażenia, nie mogła patrzeć na tę scenę. Nagle poczuła na sobie uderzenie powietrza i zapachu ulicznego kurzu. Była niemal pewna że stało się coś strasznego.\nŁzy same cisnęły się do oczu. Nigdy nie chciałaby otworzyć powiek. Nie miała siły zmierzyć się z rzeczywistością, która zapewne leżała przed nią na asfalcie. Zmusiła się jednak do otwarcia oczu. Kurz opadł.\nNa poboczu obok niej, leżał nie dając oznak życia szczeniak. Drżąca z przerażenia na całym ciele podeszła i przykucnęła przy pokryty kurzem piesku. Wpadła w panikę. Nie wiedziała co ma teraz zrobić. Gdzie szukać pomocy i czy na ratunek nie jest już za późno.\nJakiś cień pojawił się obok na jezdni, zerwała się wystraszona na równe nogi. Przed nią stał ten stary pijaczyna z murku koło sklepu.\nW tym momencie z wszystkich ludzi na ziemi, akurat tego gościa nie życzyła sobie oglądać. Śmierdziel pochyli się i bezceremonialnie podniósł zwierzaka.\nTego już było dla niej za wiele, krzyknęła na niego:\n— zostaw go w spokoju!\nNiestety nie zrobiło to na nim najmniejszego wrażenia, spojrzał jedynie na nią tak jakoś dziwnie. Następnie bez słowa odwrócił się i szybkim krokiem skierował w kierunku najbliższych zabudowań.\nWkurzyła się okropnie, przecież nie mogła dopuścić, żeby ten menel zrobił krzywdę temu biednemu szczeniakowi. Do głowy Wiktorii przychodziły przerażające myśli, co może zrobić z tym zwierzątkiem. Słyszała że tacy ludzie wytapiają z psów smalec i zakąszają samogon grillowanym z nich mięsem. Pognała za oddalającym się mężczyzną i wrzeszczała na całe gardło:\n— Zostaw go rakarzu, nie pozwolę ci go skrzywdzić!\nJak grochem o ścianę, wszystkie działania nic nie dawały. Śmierdziel szedł w swoim kierunku. Brzydziła się go złapać za to paskudne ubranie, ponieważ bała się może od niego czymś zarazić. Próbowała parę razy kopać go po nogach, ale również bezskutecznie. Zupełnie tak jakby nie czuł bólu i zupełnie się tym nie przejmował. Skręcił w kierunku stojącego na uboczu domostwa pełnego rozstawionych na podwórku starych rupieci. Otworzył kopniakiem drewnianą furtkę i skierował się wprost do niewielkiego drewnianego domku, stojącego pośrodku posesji. Nie miała zamiaru iść zanim do tej nory.\nByło jej żal pieska, ale nie mogła przecież ryzykować, że ją również tam uwięzi i zrobi jakąś krzywdę.\nCzuła się winna całej tej tragedii, więc postanowiła, że nie odpuści żulowi.\nIle sił w nogach pobiegła w kierunku miasta po policję, żeby aresztowali tego oprawcę.\nNa posterunku oczywiście musiała odpowiedzieć na cały zestaw kompletnie idiotycznych pytań. Łącznie\nz wyjaśnieniem co ona robiła o tej porze w tamtym miejscu i dlaczego nie była w tym czasie w szkole. Zniosła dzielnie wszystkie te policyjne procedury do końca, choć kosztowało ją to mnóstwo cierpliwości. Udało się jej w końcu wyciągnąć jednego z policjantów zza biurka i uprosić o podjęcie interwencji.\nCałą drogę jaką przemierzyli z kierunku domostwa tłumaczyła przedstawicielowi porządku publicznego jak ma postępować z draniem, który porwał rannego psa. W końcu chyba cierpliwość policjantowi się wyczerpała, bo dość stanowczo wyjaśnił, że zna swoje obowiązki\ni doskonale wie co ma robić.\nDotarli do zapamiętanego przez nią miejsca. Zatrzymali się przy furtce. Zdziwiona Wiktoria zapytała\n— Co pan robi?\n— To teren prywatny i nie mogę wejść bez nakazu.\n— Przecież to żul, nie zna się na przepisach. Niech pan tam wejdzie i go aresztuje!\n— Ale za co?\n— Wystarczy na niego spojrzeć, a paragraf sam się znajdzie.\nPolicja z politowaniem pokiwał głową i kilka razy mocno uderzył o sztachety ogrodzenia.\nByła zażenowana jego mało profesjonalnym działaniem i przestrzeganiem jakiś tam głupich przepisów, a pewnie w tym momencie ten biedny piesek umierał. Drzwi do chałupy uchyliły się i wyszedł z nich śmierdziel w swej własnej osobie. Wiktoria jednoznacznie wskazało na niego palcem.\n— To on, to ten!\nPrzeczytałeś bezpłatne % książki. Kup ją, aby przeczytać do końca!


Zmarł Tommy LiPuma\n2017-03-13, autor: fangorn ...powrót do newsów\nW wieku 80 lat zmarł amerykański producent muzyczny Tommy LiPuma. Był zdobywcą pięciu nagród Grammy i 33 nominacji. Zapisał się w historii muzyki popularnej wieloma klasycznymi już albumami oraz współpracą z najsłynniejszymi muzykami. Wyprodukowane przez niego płyty sprzedały się w nakładzie ponad 75 milionów egzemplarzy.\nTommy LiPuma był producentem albumu Paula McCartneya „Kisses on the Bottom” z 2012 roku. Współpraca LiPumy z McCartneyem, jak i przygotowania do nagrania płyty, zaczęły się już w 2009 roku.\nLiPuma wspominał: Myśleliśmy z Paulem nad tym projektem od jakiegoś czasu. Znam Nancy Jeffries, kierującą MPL [firmą Paula McCartneya], odkąd pracowała jako starszy wiceprezes Elektry w latach 90. Gdy Paul szukał producenta płyty i poprosił ją o rekomendację, skontaktowała się ze mną i w lipcu 2009 roku pierwszy raz spotkałem McCartneya.\nPierwsze próby odbyły się w marcu 2010 roku w Hog Hill Mill, studiu McCartneya w Anglii, gdzie muzyk nagrał wersje demo kilku standardów. LiPuma sam podsunął Paulowi tytuły utworów, którym powinien się przyjrzeć, oraz zachęcił go do umieszczenia na albumie dwóch nowych kompozycji, „My Valentine” i „Only Our Hearts”. LiPuma odpowiadał także za dobór muzyków i dźwiękowców na albumie oraz wybór studia nagraniowego. Obaj bardzo pozytywnie wypowiadali się o współpracy.\nTommy LiPuma: Zazwyczaj ktoś zapisywał nam po prostu nuty, a my bazowaliśmy na tym, próbując rozpracować piosenkę na gorąco. (…) Wielu artystów nie potrafi rozpoznać, kiedy brzmią źle, ale w tym wypadku nie musiałem przekonywać Paula i wskazywać mu, czy rzeczy idą w złym kierunku, czy dobrym. (…) Chciałbym mocno podkreślić, że Paul McCartney nie tylko jest profesjonalistą, ale też wie, w jaki sposób współpracować z muzykami i – w moim przypadku – producentem. Pozwala ci wykonywać swoje zadanie, a nie jest to zwyczajem [w branży]. Niektórzy artyści, z którymi pracowałem, byli bardzo niepewni i ostatecznie próbowali tylko odgadnąć moje zamiary, ale przy tym projekcie było zupełnie inaczej. Było to dla Paula niezbadane terytorium, ale wierzcie mi – on doskonale rozpoznaje, kiedy rzeczy stoją źle lub dobrze, niezależnie po jakim terytorium się porusza. Gdyby sesje nie przebiegały w porządku, pewnie byłoby trudniej, ale Paul czuł się bardzo komfortowo w otoczeniu muzyków, których dla niego zebrałem, a także pracując z Alem Schmittem, wyśmienitym inżynierem dźwięku. Wśród wielu przymiotów Paula jest też umiejętność rozpoznawania i doceniania talentu. W chwili wejścia do studia nagraniowego zawsze zwraca uwagę, by uścisnąć dłoń każdemu muzykowi i powiedzieć mu kilka słów, patrząc prosto w oczy. Postarał się tak nawet dla wynajętych muzyków grających na smyczkach, przywitał się z każdym z nich i porozmawiał przez chwilę, przez co wszystkich uspokoił.\nPaul McCartney: [Nasza współpraca] przypomina mi to, co robiliśmy w The Beatles. John i ja pisaliśmy piosenkę, wynajmowaliśmy studio na Abbey Road na konkretny dzień i nikt – George Martin, George Harrison, Ringo Starr – nie wiedział, jakie piosenki zamierzamy zagrać. Pozostali próbowali je rozgryźć na bieżąco, od razu w studiu nagraniowym.\nTommy LiPuma urodził się 5 marca 1936 roku w Cleveland. Wychowywał się, słuchając muzyki jazzowej i R&B. Grał na saksofonie i uczył się na fryzjera, jednak rzucił edukację, by występować na scenie. Zaczynał w lokalnej firmie dystrybucyjnej M.S. Distributors, a z czasem wspinał się na coraz wyższe szczeble kariery w branży.\nW 1961 roku zaczął pracę dla Liberty Records, produkując nagrania demo Jackie DeShannon, P.J. Proby'ego, Leona Russella i Randy'ego Newmana. Jego pierwszym nagraniem, które zostało wydane, była piosenka „Lipstick Traces (On a Cigarette)” zespołu The O'Jays. Było to w roku 1964, a już rok później Herb Alpert zwerbował go do swojej nowo powstałej wytwórni A&M. Tam LiPuma produkował m.in. Chrisa Monteza i The Sandpipers.\nW 1968 roku LiPuma założył wytwórnię Blue Thumb, która nie ograniczała się do jednego gatunku muzycznego. W jej katalogu wydawniczym znaleźli się tacy artyści, jak Gerry Rafferty, Dave Mason, Ike i Tina Turner, The Pointer Sisters, The Crusaders, Captain Beefheart, Aynsley Dunbar Retaliation, W.C. Fields, Tyrannosaurus Rex, Love, Sun Ra, Gerry Rafferty, John Mayall, Buddy Guy. Wytwórnia została odsprzedana w 1972 roku, a istniała do 1978 roku.\nW 1974 roku LiPuma rozpoczął współpracę z Columbia Records, dla której wyprodukował album Barbry Streisand, a później dla Warner Bros. Records zajął się albumem „Breezin'” George'a Bensona, za który dostał swoją pierwszą nagrodę Grammy. Współpraca z Warner Bros. przyniosła nagrania Ala Jarreau, Billa Evansa, Antônio Carlosa Jobima czy João Gilberto.\nPo pracy w Horizon Records (Dr. John, Yellow Magic Orchestra, Brenda Russell) został wiceprezesem ds. muzyki jazzowej i progresywnej w Warner Bros. Records. (współpracował z Randy Crawford, Milesem Davisem, Michaelem Breckerem czy Davidem Sanbornem). W 1990 roku przeniósł się do Elektra Records, gdzie pracował z Natalie Cole nad albumem „Unforgettable... with Love”, za który dostał drugą nagrodę Grammy.\nW latach 1994-2011 LiPuma pracował dla GRP Records i Verve Records. Tam spotkał Dianę Krall, współpraca z którą zaowocowała kilkoma albumami. Najsłynniejsze z nich to „When I Look in Your Eyes”, „The Look of Love” i „Live in Paris” (trzecia nagroda Grammy).\nOd 2004 roku LiPuma nie był już związany kontraktem z jedną wytwórnią, w związku z czym produkował albumy dla takich artystów, jak Michael Bublé, Willie Nelson, Barbra Streisand i Paul McCartney. Album „Kisses on the Bottom” był jednym z ostatnich zawodowych przedsięwzięć Tommy'ego LiPumy.\n[Na fotografii - Tommy LiPuma, Paul McCartney i Al Schmitt]\nźródło: Billboard, kategoria: kalendarz\nkomentarz dnia 2020-04-02 15:19:27,


Aby objąć budynek ochroną, trzeba to zrobić prawidłowo - regiony.rp.pl\nAby objąć budynek ochroną, trzeba ...\nprzez Danuta Frey - 23 sierpnia 2019\nChociaż gminny program opieki nad zabytkami sporządza się na podstawie gminnej ewidencji zabytków, są to odrębne dokumenty.\nWłaścicieli nieruchomości w gminie Kolbudy w woj. pomorskim zaskoczyła informacja, że ich budynek figuruje na liście zabytków, ujętych w gminnej ewidencji zabytków (GEZ), będącej załącznikiem do programu opieki nad zabytkami. Nastąpiło to na podstawie uchwały rady gminy z 14 listopada 2014 r. w sprawie przyjęcia „Gminnego programu opieki nad zabytkami gminy Kolbudy na lata 2015–2018” oraz „Gminnej ewidencji zabytków”, stanowiącej załącznik do programu. Właściciele budynku wezwali radę do wykreślenia ich nieruchomości z GEZ. Uznali wpis za dowolny i arbitralny, gdyż, ich zdaniem, budynek nie spełnia ustawowej definicji zabytku, określonej w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nie ma żadnych dokumentów, które wskazywałyby na przesłanki, jakimi kierowała się rada gminy. O istnieniu wartości historycznej, artystycznej lub naukowej nie może przesądzać sam wiek obiektu. Wpis powoduje natomiast konieczność uzgodnień konserwatorskich przy jakichkolwiek pracach przy budynku.\nDo identycznych zarzutów w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na uchwałę Rady Gminy Kolbudy skarżący dodali jeszcze, że ich zdaniem organem właściwym do założenia ewidencji zabytków w formie zarządzenia jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), a nie rada gminy. Rada odpowiedziała, że to właśnie wójt sporządził oba uchwalone dokumenty, i to na jego wniosek zostały one włączone pod obrady rady gminy. Również wójtowi powierzono wykonanie uchwały rady, i to on prowadzi GEZ w formie zbioru kart adresowych. Przed wpisem do GEZ wspomnianego budynku wójt uzyskał pozytywną opinię wojewódzkiego konserwatora zabytków w Gdańsku, a z dokumentacji fotograficznej wynika, że objęcie ochroną konserwatorską jednokondygnacyjnego domu, powstałego na przełomie XIX i XX w., nie było dowolne.\nWSA uznał jednak, że przyjęcie gminnej ewidencji zabytków w zakresie odnoszącym się do tego budynku narusza prawo. Zwrócił uwagę, że jedną uchwałą objęto dwie odmienne formy prawne ochrony zabytków: gminny program opieki nad zabytkami oraz gminną ewidencję zabytków. W przekonaniu WSA zaskarżona uchwała w części dotyczącej „Gminnego programu opieki nad zabytkami na latach 2015–2018” została podjęta zgodnie z zasadami i trybem, przewidzianymi w przepisach ustawy o ochronie zabytków. Odmiennie natomiast ocenił sąd część uchwały dotyczącą gminnej ewidencji zabytków. Przepisy nie mówią wprawdzie w sposób bezpośredni, w jakiej formie należy założyć taką ewidencję. Z orzecznictwa sądowo-administracyjnego wynika jednak, że powinno to nastąpić w formie zarządzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Rada gminy nie ma do tego kompetencji. Wprowadzenie do ewidencji obiektów uznanych za zabytkowe w formie uchwały rady gminy nie ma więc podstaw prawnych – stwierdził sąd. Pomimo że gminny program opieki nad zabytkami jest sporządzany na podstawie gminnej ewidencji zabytków, jest odrębnym od niej dokumentem. Wpisanie obiektu do GEZ nie może zatem nastąpić w drodze przyjęcia programu opieki nad zabytkami czy też – jak tutaj – poprzez załączenie do tego programu jako załącznika listy zabytków, ujętych w GEZ.\nW części odnoszącej się do przyjęcia gminnej rejestracji, w zakresie obejmującym kartę wspomnianego budynku, zaskarżona uchwała została więc wydana z naruszeniem prawa – stwierdził sąd. Kwalifikacji budynku skarżących jako zabytku, i w konsekwencji ujęcia go w gminnej ewidencji zabytków, dokonał bowiem niewłaściwy organ w niewłaściwej formie.\nSygnatura akt: II SA/Gd/19


Nowoczesne Komody do Salonu, Ciekawe i Eleganckie | Meblenaczasie.pl\n249,00 zł - 13 750,00 zł\n płyta laminowana (42)\n płyta laminowana + MDF (30)\n płyta meblowa (31)\nKomoda FRIBO 1D5S FRIK01 dąb ribbeck złoty\nKomoda FRIBO 2D4S FRIK02 dąb ribbeck złoty\nKomoda FRIBO 2D4S FRIK03 dąb ribbeck złoty\nKomoda FRIBO 3D FRIK04 dąb ribbeck złoty\nKomoda FRIBO 2D4S FRIK02 biały\nKomoda FRIBO 2D4S FRIK03 biały\nKomoda FRIBO 3D FRIK04 biały\nKomoda TOLEDO 2D-4S typ TOLK01\nKomoda TOLEDO RTV 2D-1S typ TOLF01\nPotrzebujesz dodatkowego miejsca, by móc przechowywać swoje rzeczy? Komody do salonu będą idealnym rozwiązaniem. Są one nie tylko eleganckie, ale i funkcjonalne. Stanowią poszerzenie garderoby i mają dużo miejsca na drobiazgi.\nDodatkowo nowoczesne komody do salonu mogą być użyte jako stolik do sprzętów RTV. Postawisz więc na nich telewizor, bez konieczności kupowania dodatkowego mebla. Są też doskonałym miejscem, na którym umieścisz pamiątki rodzinne oraz dekoracje, takie jak: świece, kosze z owocami i ozdobne figurki. Ciekawe komody do salonu same mogą być ozdobą. Będą doskonałym wyborem, jeśli Twój pokój dzienny wydaje się pusty.\nWybierając eleganckie komody do salonu, musisz zwrócić uwagę na kilka elementów. Mają one różne kształty i rozmiary. Klasyczne meble do pokoju dziennego przestały być zatem jedynym wyborem. Możesz kupić: wysoką, szeroką, wąską, długą lub niską komodę do salonu. Wyposażenie to stało się również bardziej różnorodne kolorystycznie. Wybrać możesz białe komody do salonu lub pasującą do wielu wnętrz szarości. Ciekawym rozwiązaniem są także czarno-białe modne i stylowe komody do salonu. Kontrast, który wprowadzają, stanie się tematem głównym całej aranżacji. Postawić możesz również na klasyczny brąz.\nNowoczesne komody pokojowe mogą się składać z samych szuflad lub też posiadać półki. Dodatkowo mebel ten jest albo całkowicie zamykany, albo posiada otwarte przestrzenie. Od Ciebie zależy, czy chcesz ukryć swoje drobiazgi, czy je wyeksponować.\nKomody do salonu w Meble na czasie\nNasz sklep meblowy online oferuje nie tylko komody do salonu, ale również nowoczesne szafy do salonu. Nasze meble są wykonane z różnych materiałów. Komody drewniane do salonu to tylko jedna z możliwych opcji. Obecnie dużą popularność zyskuje płyta MDF. Jest tańsza i jednocześnie bardzo wytrzymała. Wykonane z niej nowoczesne meble do salonu będą ozdobą Twojego pokoju dziennego. Zapoznaj się z naszą ofertą i wybierz idealną komodę do salonu dla siebie!


MRiRW opublikowało projekt rozwoju głównych rynków rolnych na lata 2016-2020 - Mleko sery\nData: 11-08-2016, 18:27\nMinisterstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi opublikowało program rozwoju głównych rynków rolnych w Polsce na lata 2016-2020. Opracowanie zawiera m.in. ogólną charakterystykę poszczególnych sektorów rolnych, ich mocne i słabe strony oraz cele, wyzwania a także działania pozwalające na rozwój.\nRaport wśród słabych stron sektora mlecznego wymienia m.in. rozdrobnienie i niekorzystną strukturę pogłowia krajowego, z dużym udziałem małych stad, a także silne zróżnicowanie technologii i wiedzy, zwłaszcza mniejszych producentów mleka skutkujące silnym zróżnicowaniem wydajności krów oraz efektywności produkcji.\nZdaniem analityków resortu rolnictwa, mocnymi stronami sektora jest dobrze rozwinięta hodowla i wysoki potencjał genetyczny bydła mlecznego w gospodarstwach specjalizujących się w produkcji mleka, nowoczesne technologie w gospodarstwach specjalizujących się w produkcji mleka, oraz wysoki poziom wiedzy i doświadczenia producentów specjalizujących się w produkcji mleka.\nZ raportu dowiadujemy się, że zagrożeniami dla sektora są m.in. silne wahania cen mleka destabilizujące opłacalność produkcji, nadmierne i zbyt kosztowne inwestycje obciążające produkcję mleka wysokimi kosztami obsługi kredytu, oraz ograniczone możliwości powiększenia obszaru gospodarstw i dostosowania.\nNatomiast wśród szans dla producentów wymieniono m.in. rosnące zapotrzebowanie na mleko związane z rozwojem eksportu przetworów mlecznych i zwiększonym spożyciem krajowym, optymalizację wydajności i postęp technologiczny prowadzące do poprawy efektywności i obniżenia kosztów chowu, oraz likwidację kwot mlecznych hamujących rozwój najbardziej prężnych gospodarstw.\nrynki rolne RSS ALERT / Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi RSS ALERT / rynek mleka RSS ALERT


Jestes w: > Anonse Gazeta / Wielkopolskie / Leszno / Dom i ogród / Usługi\nKategoria: Dom i ogród - Usługi, Wielkopolskie Przeglądaj, znajdź lub dodaj ofertę w Leszno - szybko i bezpłatnie umieścisz ogłoszenie. W tej kategorii każdy znajdzie coś interesującego do domu oraz ogrodu. Szukasz nowych, używane meble, narzędzia do ogrodu czy majsterkowania albo interesuje Cię wyposażenie altanek i tarasów w meble, huśtawki i hamaki? Przeglądaj szeroką bazę anonsów z całej Polski, nasze ogłoszenia są całkowicie bezpłatne. Anonse gazeta to darmowa tablica ogłoszeń lokalnych z LesznoDodaj ogłoszenie lokalne w Leszno albo ogólnopolskie z ofertą kupię, sprzedam w różnych miejscowościach w Polsce. Sprzedajesz wysyłkowo kamienie dekoracyjne, kostkę brukową, płytki, bramy, ogrodzenia, farby, rusztowania? Zapraszamy do skorzystania z lokalnego serwisu ogłoszeniowego i zamieszczania bezpłatnych ogłoszeń w kategorii Dom i ogród oraz w wielu innych podkategoriach! W naszym serwisie masz możliwość szybko dotrzeć do lokalnej społeczności w Leszno. Nie czekaj i już teraz dodaj darmowe ogłoszenie w Usługi bez zakładania konta, do najbardziej skutecznego lokalnego serwisu ogłoszeniowego. U nas znajdziesz również najnowsze oferty pracy, anonse oddam za darmo, ogłoszenia nieruchomości, najciekawsze miejsca na spędzenie urlopu w turystyka i wypoczynek, używane samochody, usługi oraz firmy budowlane, ogłoszenia sprzedam lub kupię , Usługi. Sprzedawaj i kupuj z innymi użytkownikami serwisu.


Podziękują za plony - miedziowe.pl\nStart Głogów Podziękują za plony\nGminne dożynki w Kotli\n22.08.2019. Radio Elka, Kasia Rososzko\nJuż w tę sobotę (24.08.) odbędą się Dożynki Gminy Kotla. W programie imprezy m.in. koncert zespołu Veegas, zabawa taneczna z zespołem Koneser, a także wiele innych dożynkowych konkursów i i mnóstwo pysznego jedzenia.\nImpreza rozpocznie się o godzinie 11 na terenie rekreacyjno-sportowym w Kotli. Na zainteresowanych czekają gminne zawody sportowo - pożarnicze, przemarsz korowodu dożynkowego, msza święta polowa, występ Orkiestry Zakładowej Huty Miedzi Głogów, ceremoniał dożynkowy oraz występy zespołów folklorystycznych, zespołu disco polo i zabawa taneczna.\n- Serdecznie zapraszam wszystkich mieszkańców gminy i z poza, którzy będą chcieli spędzić z nami te sobotnie popołudnie świętując te ciężkie żniwa. Wspólnie podziękujmy za tegoroczne plony - mówi wójt gminy Łukasz Horbatowski.\nW tym roku gospodarzem dożynek jest Sołectwo Chociemyśl.


Sposób użycia: Nanieść na suchą skórę odpowiednia ilość płynu, potrzebną do zwilżenia całych dłoni (ok. 3 ml). Wcierać produkt przez 30 sekund. Nie spłukiwać.\nPrzechowywanie: W szczelnie zamkniętych opakowaniach w temperaturze nie wyższej niż 30 C z dala od źródeł ciepła, otwartego ognia i innych źródeł zapłonu. Nie wystawiać bezpośrednio na działanie promieni słonecznych\nPreparat nie nadaje się do spożycia!\nZawartość alkoholu powyżej: 70%\nNumer pozwolenia: 0589/TP/2020


Groomerem być - strzyżenie psów od kuchni: O mnie\nmam na imię Paula, jestem dyplomowanym groomerem od 6 lat. Jako jedna z niewielu osób w tym kraju, mogę z pełną śmiałością powiedzieć, że po prostu kocham moją pracę. Zwierzęta to moja pasja. Cały czas dokształcam się w tym kierunku. Szkolę się na technika weterynarii. Po ukończeniu tej szkoły chcę zrobić także behawiorystykę.\nGroomerem zostałam właściwie przez przypadek. Od zawsze chciałam pracować ze zwierzętami, myślałam jednak o sklepie zoologicznym. Traf chciał, że rzucił mi się w oczy kurs groomerski. Nie zastanawiając się długo, zapisałam się i ukończyłam go z wiedzą, że już wiem co chcę robić w życiu. Ani przez chwilę nie żałuję tej decyzji, chociaż codziennie wracam do domu podrapana i z bolącym kręgosłupem. Nie jest to prosty zawód, jak niektórym się wydaje. Psu nie wytłumaczy się, że nic go nie będzie bolało i żeby się nie bał, stał prosto, nie ruszał się. Potrzeba do niektórych anielskiej cierpliwości. Tak samo jak do ich właścicieli.\nChciałam tutaj podzielić się z wami moją wiedzą na temat pielęgnacji zwierząt, kosmetyków oraz o ich zachowaniu. Mam szczerą nadzieję, że znajdziecie tutaj coś dla siebie i przede wszystkim, że dowiecie się czegoś nowego i ciekawego.


Kare raisu - przepis na prawdziwe, japońskie curry\nDania kuchni japońskiej cechują się delikatnością, świeżością i atrakcyjną prezentacją. Niemałym więc zaskoczeniem może być fakt, że istnieje japońskie curry – kare raisu, czyli curry z ryżem. Jest to jedno z najbardziej popularnych dań przygotowywanych w domowym zaciszu – i nic dziwnego, jego wykonanie jest proste, szybkie a potrawa wyjątkowo sycąca. Kare raisu to przykład yōshoku, czyli potraw typowych dla kuchni zachodu, które zostały dostosowane do japońskich smaków i gustów kulinarnych.\nJapońskie curry zawsze zawiera mięso (drób, wieprzowinę lub wołowinę) i dobrze znane w kuchni europejskiej warzywa takie jak marchew, ziemniaki i cebula. Sekret całej potrawy leży w paście curry, która dodaje się do całej potrawy w odpowiednim momencie. W sklepach można dostać gotową pastę, jednak my podpowiemy, jak wykonać ją samodzielnie, będzie zdrowsza i tańsza.\nJuż teraz zachęcamy więc do przygotowania sobie rozgrzewającego, japońskiego comfort food, wybieranego łyżką prosto z garnka w chłodne, jesienne wieczory!\n300 g filetu z piersi kurczaka\nFilet z kurczaka kroimy w kostkę (2x2 cm), doprawiamy solą i pieprzem, odkładamy na bok. Obieramy warzywa i także kroimy je w kostkę podobnej grubości. W garnku rozgrzewamy masło i obsmażamy mięso, po chwili dodajemy cebulę. Kiedy się zeszkli wrzucamy pozostałe warzywa, chwilę podsmażamy i zalewamy całość wodą. Doprowadzamy do wrzenia, zmniejszamy ogień i gotujemy całość ok. 20 minut pod przykryciem.\nW tym czasie przygotowujemy pastę. W małym garnuszku rozpuszczamy masło i smażymy na nim mąkę, ale tylko do momentu, w którym osiągnie ona kremowy kolor. Następnie dodajemy curry, garam masalę, miód i smażymy do połączenia składników, studzimy. Do przestudzonej pasty dolewamy odrobinę wody, mieszamy do rozpuszczenia, dodajemy do gotującego się wywaru i dalej gotujemy całość na wolnym ogniu przez 20 minut lub do zgęstnienia. Gotowe! Idealnym dodatkiem jest biały ryż. Potrawa jest bardzo dobra na drugi dzień!\nŚrednia ocena: 3.8 Liczba głosów: 5\nJapońska pizza Okonomiyaki czyli 'smaż, co chcesz'\n4 najpopularniejsze potrawy japońskie\nRyż - podstawa kuchni japońskiej\nRamen - tradycyjna japońska zupa


Poszukiwania cd…(zima-wiosna 2009) – Dobre Wiatry\nPoszukiwania cd…(zima-wiosna 2009)\nKońcowa ocena Pana Tomka odnośnie tego Pirata spod Hamburga po obejrzeniu przeszło 20 różnych zdjęć łódeczki, jakie zostały zrobione na moją prośbę była „nie jest źle – brać !”. Zadzwoniłem zatem od razu do mojego Niemca „Moritz, mamy deal, biorę łódeczkę, cena OK, w końcu stanęło na 500 EUR), tylko poczekajmy na lepszą pogodę”. Wycofaj ogłoszenie z netu, jak chcesz mogę nawet jakoś wysłać zaliczkę (co prawda nie wiedziałem jak to zrobić, ale tak powiedziałem). Wysłałem mu nawet wzór umowy, jak chce to możemy faxem przesłać podpisane. Powiedział, że OK, rozumie, poczeka. Bo faktycznie u nas zima, w każdym razie ślisko, mokro i pogoda nie na taką drogę. Nigdy nie jeździłem z lawetą (nawet lawetką) a moja czerwona Corweta 1.3 L (inni mówią na nią „corolka”) nie wiem jak będzie się sprawować w takiej trasie 😉\nW międzyczasie szukałem drugiego Pirata dla Pana Tomka. Znowu ebay, ogłoszenia, mejle, telefony itp…W końcu znalazłem, okazało się że ogłoszenie o tej łódce miałem w ulubionych jako jedno z pierwszych założone, ale nie zwracałem na nie uwagi z dwóch powodów: łódka miała aluminiowy osprzęt a szukałem w pierwszej kolejności drewna, poza tym była wystawiona za 999 EUR.\nI napisałem do sprzedającego zaczepnego mejla (aha, ogłoszenie wisiało od czerwca 2006, czyli już długo…) pytając, czy 700 EUR to jest temat do rozmowy dla niego ? Odpisał że tak. Zatem kolejne mejle z pytaniem o stan, fotki, co było robione przy łódce i kiedy, co jego zdaniem trzeba by zrobić przed sezonem itp…Dostałem info, że łódka „ist segelklar”, tylko lakier un deck do zrobienia nowy, no bo faktycznie było widać na fotkach że jest brzydki pokład , łuszczy się, trochę poczerniały, itp…. Ok. Łódka była na południu Niemiec w kierunku na Zieloną Górę, ale tylko 50 km od naszej granicy… I tak targowałem tą łódkę dla znajomego już szkutnika, gdy dostaję mejla od „mojego Moritza” że ociec się rozmyślił, i nie sprzedaje już tego Pirata.\nmy father told me that he wants to build an icesailer and he bougth skids. so i have to tell you that you can’t buy the pirat anymore (the boat is sawed up last yesterday).\nNo, żesz się ..jego mać …..Niech se pływa, hitlerjugend jeden, ale poleciało w mejlu do niego jeszcze trochę ode mnie piorunów….. No i co tu robić Droga Redakcjo…. I tak jedyny Pirat który pozostał w sferze zainteresowania to był ten, który miał być dla znajomego szkutnika.\nZadzwoniłem więc do Pana Tomka, że niestety, ale po prostu to ja się będę brał za tę łódkę i zobaczymy.. Zrozumiał, podesłałem fotki jakie dostałem od właściciela…Na zdjęciach wyglądał naprawdę nieźle wręcz „bezinwestycyjny”. Mahoniowy kadłub, trochę zdarta (a nawet mocno) sklejka na pokładzie, bardzo bogaty osprzęt. Prawie nowe (2-letnie żagle wraz ze spinakerem), szyny foka, rejsbelka z szyną do talii grota, pasy balastowe, miecz ze stali nierdzewnej…Nieźle to wyglądało, łódka pływała w regatach. Zanim się zacząłem targować wypytywałem o wszystkie zagadki tego egzemplarza…co było i kiedy robione, co jego zdaniem trzeba zrobić, kiedy ostatnio pływała, dlaczego sprzedaje..\nWyglądało to tak, że człowiek pracuje w zachodnich Niemczech, 400 km od domu, przyjeżdża na weekendy. Nie ma czasu na pływanie i zajmowanie się łódką. Łódka nie pływała drugi sezon, stała na kobyłkach przy domu. Wg właściciela wszystko na niej było OK, tylko lakier na pokładzie do zrobienia na nowo… Tak mi pisał w kolejnych kilku mejlach, o tym rozmawialiśmy przez telefon. Cena była 700 EUR. Pogoda cały czas nie dopisywała, naprawdę było a to ślisko, a to deszczowo, a to znowu jakiś mróz…. W tygodniu nie mogłem sie do niego wybrać, bo go nie było w domu, a w weekendy właśnie ta pogoda nie dopisywała.. Dlatego co raz do niego dzwoniłem „Uwe, w ten weekend nie dam rady…za tydzień…” Wreszcie przyszła troszkę wiosenna pogoda ( weekend targów WiW) i przymierzałem się do wyjazdu. Trochę żal mi było targów, ale bałem się że za tydzień znowu coś wypadnie, albo pogoda będzie pod psem, albo co innego..a czas leciał…. W końcu dwa dni przed terminem dzwonię do Niemca „przyjeżdżam w sobotę, ale jak się zgodzisz na 600 EUR” . Zgodził się, urwałem stówę, i byłem już w pełni zadowolony 😉 Tak mi się przynajmniej wydawało. ;-))\nCarl Martens szkutnik\nNastępny artykułWyjazd po łódkę (14-15.03.2009)


Jak szybko zrobić druk cyfrowy - Najlepszy Styl\nPunkty te bardzo często są czynne przez całą dobę, tak wiec będziemy mieli możliwość wydrukowania niezbędnych dla nas dokumentów przez 24 godziny na dobę. Jest to świetne rozwiązanie również dla osób, które nie potrzebują drukować wielu dokumentów. Dla nich zakup drukarki nie jest wskazany, bo bardzo dużo pieniędzy wydawaliby na nowe tusze, bo szybko by wysychały.\nW punktach Copygenral mamy możliwość wydrukowania praktycznie wszystkiego. Często z tego typu rozwiązań korzystamy przy produkcji i robieniu ulotek. Ulotki druk na szybkich urządzeniach bardzo sprawnie i szybko zostaną wydrukowanie.\nDruk cyfrowy umożliwia nam drukowanie zarówno w kolorach jak i w postaci czarnobiałej. Przy drukowaniu większych ilości materiałów bardzo często możemy liczyć na spore zniżki i niewielką stawkę za wydrukowanie jednej strony.\nNie opłacalne jest również drukowanie dużych ilości dokumentów i innych rzeczy w domu, bowiem koszty tak dużego druku będą znacznie przewyższały te koszty, które ponieślibyśmy korzystając z punktów w których mamy możliwość samodzielnego drukowania.\nW punktach copy general możemy drukować samodzielnie, bądź skorzystać z pomocy wyszkolonych pracowników, którzy odpowiednio dobiorą ustawienia naszego materiały tak aby został dobrze wydrukowany.


Mieszkowski z Jelinek w tle | AICT Polska\nMieszkowski z Jelinek w tle\n26 czerwca 2016 10 października 2016 szefyorick\nMniej więcej pół roku temu Piotr Tomaszuk, szef teatru Wierszalin, człowiek z kulturą bądź co bądź obeznany, pospieszył z odsieczą zaniepokojonym politykom, solidaryzując się z ich oburzeniem w związku z szykowaną wówczas premierą „Śmierci i dziewczyny” we wrocławskim Teatrze Polskim. Przy okazji Tomaszuk uśmiercił Jelinek.\nW wywiadzie udzielonym wówczas „Kurierowi Porannemu” powiedział mianowicie, co następuje „Czy działania pana posła i dyrektora naczelnego teatru publicznego [czyli Krzysztofa Mieszkowskiego – przyp. TM] są racjonalne i zgodne z zasadami wydawania publicznych pieniędzy? Czy wydawanie polskich pieniędzy na opłacenie zagranicznych aktorów porno jest właściwe? Tym bardziej, że mamy do czynienia nie z tekstem Mickiewicza czy Słowackiego, a Elfriede Jelinek – żałosnej postaci światowej literatury, narkomance, która zmarła z powodu przedawkowania i z powodów politycznych dostała Nagrodę Nobla za zupełnie żałosne dramaty. „Śmierć i dziewczyna”, to jeden z przykładów, jak nędzna jest to literatura. Czy nie warto by było wrócić do takiej zbożnej myśli, że polska widownia, od czasu do czasu powinna usłyszeć polszczyznę, a nie tylko bluzgi i rozpaczliwy przekaz nihilistyczny? Na miejscu dyrektora wrocławskiego teatru głównie tłumaczyłbym się z tak złego wyboru repertuarowego. Ktoś to przecież zaakceptował wcześniej”\nNie wiadomo, skąd Piotr Tomaszuk czerpał te bezcenne informacje, ale potem ktoś nieudolnie próbował go bronić, sugerując, że to w emocjach artysta pomylił Elfriede Jelinek z Sarah Kane. Owo tłumaczenie, jak to często bywa, jeszcze bardziej pogrążało rozsierdzonego reżysera, bo jak z wyjaśnienia wynikało, że łatwo te dwie autorki pomylić, bo obie narkomanki i obie kiepskie pisarki… Sprawa właściwie zdechła, jeszcze tylko Mike Urbaniak miał uciechę i pojeździł sobie na Tomaszuku jak na łysej kobyle, ktoś tam jeszcze miauknął, ja chyba też, i sprawa przycichła. Jeśli ją wyciągam, to dlatego, że teraz toczą się zabawy w przeciąganego, kto zostanie dyrektorem artystycznym we wrocławskim Teatrze Polskim.\nWiadomo, Krzysztof Mieszkowski jest politycznie podpadnięty, narobił zamieszania, co więcej, otworzył stoisko KOD-u we foyer teatru, słowem nazbierało się kwasów. Skoro ogłoszono konkurs na dyrektora, to nie po to, żeby znowu miał teatrem kierować. Chyba, że ktoś pójdzie po rozum do głowy, i zawrze kompromis, biorąc wszelako pod uwagę, jakie zasługi ma Teatr Polski, który pod kierownictwem Mieszkowskiego rozsławił imię teatru polskiego (już nie tylko wrocławskiego Polskiego), jak świat długi i szeroki. Jak będzie – nie wiem. Niemniej dzisiaj, na wszelki wypadek proponuję drobny wypad edukacyjny w stronę sponiewieranej Noblistki, nota bene autorki przedniej, powszechnie chwalonej za niezwykły zmysł językowy, muzyczność i rytm jej frazy. Zresztą „Śmierć i dziewczyna” była wcześniej w Polsce grana w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy i to z powodzeniem, zyskując przychylność widowni, recenzentów, a nawet polityków. Warto więc ku przestrodze tych, którym Jelinek z niczym się nie kojarzy albo kojarzy z jakimś niedowładem umysłowym przypomnieć, że to jedna z najwybitniejszych pisarek naszych czasów, uznawana za czołową reprezentantkę kobiecego punktu widzenia.\nPiszę celowo kobiecego, bo Jelinek raczej odżegnuje się od feminizmu, w każdym razie za feministkę uchodzić nie chce. Powiedziała kiedyś znamienne słowa: „Dla kobiety już samo pisanie jest aktem przemocy, ponieważ podmiot żeński nie jest podmiotem mówiącym”, które uznać można za credo jej twórczości. Cierpi na socjofobię, nie może się pokazywać publiczności, przemawiać do dużego audytorium. Dlatego Jelinek nie wzięła udziału osobiście w uroczystości rozdania nagród Nobla, ale i tak nie uniknęła krytyki, bliskiej atmosferze nagonki. Aż trudno uwierzyć, ale Nobel dla Jelinek, to dopiero drugi literacki Nobel austriacki (jeśli liczyć Eliasa Canettiego), a i to przyjęty z wieloma grymasami: pisano, że to autorka pornograﬁcznych powieści i dramatów, praktycznie nieznana, a jedyną jej „zasługą” była niechęć do Austriaków.\nPrawdą jest, że autorka Pianistki nie należy do pisarek książek łatwych i przyjemnych, ale też nie sposób pominąć jej sugestywnego, niekiedy drastycznego, językowo wyraﬁnowanego obrazu świata, którego konwulsje śledzi z pedantyczną dokładnością i uchem muzyka. Jej twarde rozliczenie z austriackim faszyzmem i neonazizmem w istocie przypomina tonację pisarstwa Bernhardta – widać to szczególnie wyraźnie w powieści „Wykluczeni”. Portretuje w niej pisarka zagubione młode pokolenie Austriaków po przegranej wojnie. Akcja(łac. actio = działanie) ciąg zdarzeń w utworze dramatyc... More toczy się pod koniec lat 50. Wiedeń przedstawia się w niezbyt zachęcających barwach: „Wokół nędznego starego mieszkania wznosi się cesarskie niegdyś miasto w postaci niezliczonych mieszkań bez wygód. Krążą po nich brzydcy, niepozorni, a często też starzy ludzie, do wychodków i kranów na korytarzach wychodzą z wiadrami i dzbankami, a potem z nimi wracają. Daje to ciągłe tam i z powrotem, nie odbywa się przy tym nic produktywnego”.\nIntelektualna pustka, zobojętnienie, brak ożywczych idei, pielęgnowanie starych urazów – oto klimat, w którym wyrastają bohaterowie tej powieści, czwórka młodych, wywodząca się z rozmaitych środowisk: Sophie Pachhofen, córka bogatego przemysłowca, Hans Sepp, syn działaczki robotniczej (jego ojciec zginął zamordowany w kamieniołomach, na tzw. Schodach Śmierci w Mauthausen) i bliźniaki Rainer i Anna, z drobnomieszczańskiej rodziny – ich ojciec, były SS-man, Witkowski znęca się nad matką, rekompensując sobie przegrane życie (rozpamiętuje z rozkoszą: „Do dziś pamiętam, jak wiele razy w butach z cholewami po kostki brodziliśmy we krwi po polskich wsiach”).\nJest pewnym paradoksem, a także znamieniem upływu czasu, że pisarka nawiązująca do niedoszłego laureata Nagrody Nobla, Ibsena, odtrąconego przez akademików szwedzkich m.in. za napisanie niemoralnej „Nory”, w pewnej mierze zawdzięcza swą sławę i Noblowski laur sztuce wprost odwołującej się właśnie do „Nory” Ibsena (a także jego Podpór społeczeństwa). Bohaterka Co się zdarzyło, kiedy Nora opuściła męża albo Podpory społeczeństw już w pierwszej kwestii przedstawia się publiczności: „Nie jestem kobietą, którą opuścił mąż, jestem taką, która sama go opuściła, a to zdarza się rzadziej. Jestem Norą ze sztuki Ibsena pod tym samym tytułem. Teraz właśnie z zagmatwanego stanu ducha uciekam w pracę”. Ciąg dalszy jest rozwinięciem tej deklaracji. Historia jej życia zatacza koło, ukazując typowy los kobiety, która daremnie próbuje wyrwać się ze świata zdominowanego przez mężczyzn i żarłoczny kapitał – tu najwyraźniej w formie i treści spotyka się Jelinek z Brechtem(1898-1956) niemiecki poeta, prozaik, dramaturg i inscenizat... More, przetwarzając efekt obcościpodstawowa kategoria estetyki Bertolta >Brechta (por.: gr... More w efekt sztuczności – pisarka demonstracyjnie odcina się od psychologizowania i naturalizmu. Twórczość Jelinek bywała – błędnie – wiązana z feminizmem.\nTymczasem w jej sztukach i powieściach chodzi raczej o odarcie człowieka ze złudzeń, o ukazanie rzeczywistości bez upiększeń (jak to widać wyraźnie w „Wykluczonych”) – przy czym rolę dekonspirowanej i wykpiwanej fasady pełni u pisarki język, niepowstrzymane monologi (częściej niż dialogi), zamieniające postaci jej sztuk w automaty do mówienia. W tragedii muzycznej Clara S., jak określa swoją sztukę autorka, w sposób jeszcze bardziej wyrazisty konfrontuje świat mężczyzn i kobiet, przy czym te ostatnie – są współoskarżone o zniewolenie, bo poszukując wsparcia mężczyzn, gotowe są na każdą uległość i upodlenie. Kanwę do ukazania gry toczącej się na śmierć i życie między mężczyzną i kobietą stanowi opowieść o żonie Schumanna, tytułowej Clarze, która sterroryzowana przez męża wszystko jemu podporządkowała: Nigdy nie wolno mi było samej komponować. Chociaż tak tego pragnęłam! Spowodował, że zaczęłam myśleć, iż w jego cieniu wcale nie mam na to ochoty. Geniusz lubi wyruszać bez kobiety w podróż ku abstrakcji. Kobieta to tylko kupka mączki kostnej. Clara poświęciwszy swoją karierę muzyczną choremu psychicznie mężowi, zabiega o jego wsparcie u rozbuchanego erotycznie poety Gabriele’a d’Anunzzio. Opromieniony sławą poeta, wspierany przez reżim faszystowski, otoczony rojem starających się o jego względy kobiet, a zarazem schorowany i ﬁzycznie zdegradowany, poszukuje coraz to nowych podniet dla swego wiotczejącego ciała. Wygłasza banalne tyrady, puszy się i wdzięczy, żądając uległości w zamian za pomoc. Udręczona poniżeniem Clara dusi swego oszalałego męża, który nawet nie rozpoznaje swych własnych kompozycji. Światem męskiego geniuszu jest kraina śmierci. Cmentarz – wyznaje zabójczyni.\nW epilogu i ona umrze wśród górskich szczytów w zimowej zawiei, trzymając na kolanach głowę zamordowanego męża. Ta monumentalna scena symbolizuje chłód sztuki, nieprzeniknione piękno muzyki: geometrycznie ułożone piękno. To tylko skromne wypisy z wielkiego dzieła wielkiej pisarki, które stały się pożywką dla toczonych dzisiaj sporów o granice wolności sztuki. Taką to „żałosną postać światowej literatury” wprowadził Krzysztof Mieszkowski na aﬁsz wrocławskiego Teatru Polskiego.\nZgloszenia na Warsztaty we Wrocławiu


W przeprowadzonym ćwiczeniu rozważano hipotezę czy rozpad promieniotwórczy ma charakter statystyczny. W tym celu przeprowadzono 93 próby podczas których notowano wartość χ2oraz liczbę stopni swobody. Wzięto próbkę materiału promieniotwórczego o długim czasie połowicznego rozkładu tak aby aktywność próbki była zachowana. Rozpady powinny być nie zależne od siebie aby były przypadkowe. Zakłada się wiec, że rozkład promieniotwórczy nie jest zupełnie przypadkowy, gdyż już na samym początku musimy odrzucić wszystkie wyniki z zerowymi stopniami swobody, gdyż jak się okazuje przypadkowość dotyczy n-1 prób gdyż n jest już nie przypadkowa, ponieważ wprowadziliśmy ograniczenie liczby pomiarów, a żeby wszystkie były nie przypadkowe trzeba by było zrobić nieskończoność pomiarów. Wszystkie wyniki porównywaliśmy do parametrów pierwszego pomiaru na podstawie którego ustalono wartość krytyczną poziomu ufności. Wszystkie wyniki poniżej tej wartości krytycznej odrzucono. Zatem od stopnia swobody musimy odjąć 1 i w wyniku tego możemy otrzymać zerowe stopnie swobody, a odrzucając wyniki z wartością mniejszą od krytycznej spowodowaliśmy zmniejszenie prawdopodobieństwa przez co niemożliwym jest zbadanie rozkładu Poissona. Ponadto twierdzeniu temu dowodzi również zbyt mała ilość prób, która zmniejsza prawdopodobieństwo rozpadu promieniotwórczego.\nDuże χ2 świadczy o małej zgodności rozrzutu, najbardziej zgodne χ2 jest w przybliżeniu równe (?standardowemu?) stopniowi swobody, w naszym przypadku mamy tylko 11 na 93 takich wartości. Odczytując dla każdej z otrzymanych wartości poziom ufności, który jest prawdopodobieństwem że otrzymamy większe χ2 stwierdzono że poziom ufności nie odtwarza zupełnie prawdopodobieństwa, wartości te są jedynie zbliżone. Ostatecznie stwierdzono że jeżeli wartość χ2 jest większa od krytycznej to nie jest to rozpad statystyczny, a więc hipotezę na początku należy odrzucić.


Przetrwać poniedziałek – Blogarytm.\nFot. Www.CourtneyCarmody.com/ / Foter / CC BY\nW niedzielę po południu moją (i pewnie nie tylko moją) Facebookową tablicę zasypują różne memy nawiązujące do poniedziałku. Ja również nie jestem fanką tego dnia, bo po aktywnym i relaksującym weekendzie żal powracać za biurko do codziennych spraw.\nMam jednak kilka sposobów na to, aby mój poniedziałkowy powrót do rzeczywistości był ciut mniej bolesny…\n1. Lubię umilać sobie pracę popijając coś dobrego. Duży zapas pysznych herbat to dla mnie podstawa. Jako że nie piję kawy, w sytuacjach kryzysowych ratuję się herbatą miętową. Niby z dodatkiem guarany, ale ta guarana jest dodana w takiej ilości, że nie wiem, czy ma szansę zadziałać… Jednak ta herbata mi pomaga, to może być zasługa orzeźwiającej mięty.\n2. Najlepszym umilaczem poniedziałku są fajne plany na popołudnie. Jeśli mamy w perspektywie załatwianie trudnych spraw czy realizację niechcianych obowiązków, poniedziałek będzie dla nas jeszcze trudniejszy.\nJak zapobiegać infekcjom gardła?


admin, Autor w serwisie Niecodzienna dawna nauki\nNapisa� admin W Lipiec 20, 2017 In Ludzkie oko 1 Comment\nTrzeci szereg doświadczeń rozjaśnia nam sprawę ujmowania kolorów. Pomijamy szczegóły techniczne, które zbyt wiele miejsca zajęły i przytoczymy tylko wyniki badań. Dobrowolski już dawniej (1874) robił podobne próby w pracowni Helmholtza, a obecnie stwierdził je ściślejszych warunkach. Z badań tych okazuje się, że największą wrażliwość ma siatkówka dla barwy błękitnej, mniejszą dla zielonej, a dla [&hellip\n4) Ogólnie biorąc, zmniejszenie się wrażliwości na światło jest powolniejsze, niż zmniejszanie się wrażliwości na kształty. 5) Dzień więcej lub mniej jasny nie wywierał wpływu na ocenienie cieniów, widocznie więc mniejszej wrażliwości peryferii nie można przypisywać temu, iż na nią mniej jasne obrazki padają – lecz przyczyny zdaniem autora szukać należy wytycznie w budowie anatomicznej. [&hellip\nI tak: 1) Wrażliwość na światło i drobne cienie, zmniejsza się już ku obwodowi plamki żółtej a po za jej brzegiem jest już o połowę mniejszą niż w centrum. 2) Dalej zmniejszanie się wrażliwości jest powolniejszo i dosyć prawidłowe. Mniej więcej bowiem co 15° zmniejszenie podwaja się. 3) Ćwiczenie peryferii nie wywiera żadnego wyraźnego wpływu [&hellip\nJest ona koloru białego i ma tylko jeden wycinek czarny, którego wielkość można było dowolnie zmieniać i w stopniach oznaczać. Jeżeli teraz taką tarczę wprawimy w szybki obrót, to jak wiadomo, kolor czarny wycinka mieszać się bidzie z białym kolorem krążka, tworząc mieszaninę popielatą. Im większy będzie czarny wycinek, tj. im się go więcej na [&hellip\nGrubość zmniejsza się stopniowo od środka ku brzegom; powtóre w samej plamce żółtej znajdują się czopki (których ptaki nocne wcale nie posiadają) grubsze a krótsze, podczas gdy dalej znajdują się pałeczki dłuższe ale cieńsze i prawdopodobnie po jednym tylko włóknie nerwowym zawierające; potrzecie zmniejszanie się grubości siatkówki dzieje się najprzód kosztem wszystkich warstw równomiernie, a [&hellip\nZachodzi teraz pytanie czemu w ogóle przypisać należy coraz to mniejszą wrażliwość siatkówki w miarę oddalania się od jej centrum. Jedni, jak Yolkmann, tłumaczą to rozpraszaniem się promieni skośnie na soczewkę padających, albo też jak Nuci, słabą jasnością obrazów, a więc zawsze czysto optycznymi przyczynami. Weber zaś, a za nim Aubert i Forster, sądzą przeciwnie, [&hellip\nFakt ten przypomina spostrzeżenia Auberta i Forstera, którzy twierdzą, że przy równym kącie widzenia blisko leżące mało litery łatwiej były poznawane (tj. mogły padać ukośnie), aniżeli większe ale oddalone. Zdaje się jednak, że zależało to głównie od lepszego oświetlenia bliższych liter, okazało się bowiem z 10 spostrzeżeń, że jeżeli tylko odległość większych liter zastosowaną jest [&hellip\n2) Wielkość pasów na peryferii siatkówki w obrębie których niećwiczone oko litery odróżniać może, różną jest dla różnych południków oka. 3) Przy równej wrażliwości osiowej, granice pasów dla wielkich liter stosunkowo mało się różnią. 4) Granice peryferyczne dla spostrzeżeń wielkich liter leżą mniej więcej w jednakowej od środka odległości; natomiast granice dla małych liter bardzo [&hellip\n6) Trudność dokładnego unieruchomienia oka miała psuć dokładność wniosków; oko bowiem mimowolnie wykonywa ruch w kierunku widzianego przedmiotu, i tym sposobem nie można być często pewnym czy obraz przedmiotu istotnie padł tylko na boczną ścianę siatkówki. Oprócz powyższych warunków Dobrowolski przyznaje nadto wpływ indywidualności oka. A teraz zestawmy wyniki doświadczeń: 1) Słabnięcie wrażliwości na kształty [&hellip\n3) Zmęczenie wyrażające się w formie nieokreślonego ale nieprzyjemnego uczucia w oku i sprawiające to, że przedmiot, który przed 2 lub 3-ma minutami łatwym był do odróżnienia, przestaje być odróżnianym. Ponieważ zaś ogólnie wiadomo, że siatkówka nie tak prędko się męczy, a tu właśnie gdzie chodzi o rozpoznanie kształtu, udział czynników psychicznych: uwagi, przypomnienia i [&hellip


Blackview BL6000 Pro 5G 8GB 256GB solidnye en waterdichte información del teléfono celular\nBlackview BL6000 Pro 5G 8GB 256GB: Android 10, IP68, i bardzo wodoodporny, Krzepki, luty 2021, Aparat 48 megapikseli, Dimensity 800 MT6873, ośmiordzeniowy 64-bit, HSDPA/5G (do 4.6 Gbit/s), 256 GB pamięci wewnętrznej , 8GB RAM, 5280 mAh, Dual SIM, 6.36 calowego, Ekran Full HD (400 pnc)\nKup zł 1.849,13\nInformacje o Blackview BL6000 Pro 5G 8GB 256GB:\nBlackview BL6000 Pro 5G 8GB 256GB został wydany w luty 2021. smartfon jest wyposażony w ekran 6,36 cala o rozdzielczości 1080 x 2300 pixels pikseli.\nTo Blackview jest zasilane przez układ MediaTek Dimensity 800 MT6873 64-bit z jednordzeniowym procesorem 2,0 GHz Quad-Core + 2,0 GHz Quad-Core. Korzystanie z wielu rdzeni pozwala na energooszczędność urządzenia i zwiększenie jego prędkości.\nTa kombinacja daje zatem maksymalną moc ośmiordzeniowego procesora z 8192 MB pamięci RAM. Wytrzymałe telefony są często znacznie grubsze niż zwykłe smartfony, w tym to urządzenie o grubości 12.8 milimetrów. Ten telefon waży 273 gramów.\nBL6000 Pro 5G 8GB 256GB ma 48-megapikselowy aparat. Ta liczba megapikseli jest tak duża, że każde zdjęcie nadaje się do formatu billboardu. Możesz fantastycznie powiększyć te zdjęcia bez utraty ostrości. Możesz także na przykład użyć 15,98-megapikselowego aparatu do selfie do połączeń wideo.\nDzięki baterii o pojemności 5280 mAh możesz używać urządzenia dłużej niż jeden dzień\nTrochę za gruby na 12.8 milimetrów\nBlackview BL6000 Pro 5G 8GB 256GB obsługuje częstotliwości z sieci międzynarodowych com as quais você pode usar a rede 5G mais rápida (ainda não disponível na Europa). Prędkość 5G jest idealna do oglądania wideo w ruchu za pośrednictwem sieci komórkowej, gdzie prędkość jest wielokrotnie wyższa niż w przypadku połączenia Wi-Fi w domu. Wybierz duży pakiet danych z tym urządzeniem. Musisz poczekać, aż w Europie pojawi się 5G, ale jesteś przygotowany na przyszłość. Możesz także połączyć się przez Wi-Fi w domu lub w biurze.\nBlackview BL6000 Pro 5G 8GB 256GB ma 8192 MB pamięci RAM (8 GB) i 256 GB pamięci wewnętrznej . Rozszerzalna pamięć: MicroSD do 256GB. Istnieje połączenie USB, którego można użyć do wymiany danych z laptopem lub do ładowania urządzenia. Podłączanie zestawów słuchawkowych Bluetooth lub zestawów samochodowych nie stanowi problemu.\nRobisz dużo zdjęć i filmów? Następnie możesz zacząć od Blackview. Przy pojemności 256 GB większość użytkowników często nie ma problemów z pamięcią. Ponadto istnieją oczywiście możliwości rozszerzenia przestrzeni dyskowej w chmurze, takiej jak Dysk Google lub Dropbox.\nTelefon obsługiwany jest za pomocą ogromnego 6,36 calowego ekranu dotykowego.Blackview BL6000 Pro 5G 8GB 256GB może wyświetlać do 16 milionów kolorów. Ten ekran ma rozdzielczość 1080 x 2300 pixels. Twierdzi się, że ludzkie oko może rozróżnić maksymalnie 477 pikseli na cal przy 30 cm. Przy 400 pikselach na cal ten Full HD ekran jest bardzo ostry i realistyczny, nawet z bliskiej odległości. Nie męczy to oczu i możesz z łatwością cieszyć się obrazami o najwyższej rozdzielczości\nBlackview BL6000 Pro 5G 8GB 256GB cena


„Niech żywi nie tracą nadziei…”, czyli ministrowi Witoldowi Waszczykowskiemu do sztambucha! - Eugeniusz Misiło\n22 kwietnia 1995 r. byłem młodszy o 22 lata. Byłem przepełniony wiarą w pojednanie polsko-ukraińskie. Owładnięty misją poszukiwania miejsc pochówku Ukraińców zamordowanych, poległych, skazanych na karę śmierci i straconych na terenie Polski w czasie i po Akcji „Wisła”. W 1993 r. odnalazłem jedną z takich mogił. Spoczywały w niej szczątki 28 żołnierzy UPA, poległych 6/7 stycznia 1946 r. podczas ataku na garnizon WP w Birczy i Ukraińców – mieszkańców okolicznych wsi, zakatowanych w Birczy przez Milicję i UB. Przydomowy ogród na prywatnej posesji, gdzie znajdowała się wspomniana mogiła, jego właściciel, jak co roku, obsiał kapustą, buraczkami i fasolą. Kiedy po raz pierwszy do niego przyszedłem powiedział: „Dobrze im tu, mają co jeść, sadzę im co roku kartofelki…”\nWymarzyłem sobie wtedy, w moim naiwnym ukraińskim łbie, że zabierzemy ich z tego dołu pod warzywniakiem i pochowamy godnie, po chrześcijańsku, na miejscowym cmentarzu w Birczy. Spoczną obok żołnierzy polskich, poległych tego dnia w bratobójczej walce podczas wspomnianego ataku. Krzyż w krzyż, orzeł obok tryzuba.\nWyśniłem sobie, że w pogrzebowym kondukcie pójdą ramię w ramię duchowni ukraińscy, greckokatoliccy i prawosławni, polscy rzymskokatoliccy, Polacy z Birczy, Ukraińcy z Polski i z Ukrainy, rodziny poległych i pomordowanych, młodzież.\nWierzyłem, że Bircza ma jedyną i niepowtarzalną szansę stać się symbolem takiego pojednania. Czymś na wzór Krzyżowej, gdzie w tym samym czasie rodziło się pojednanie polsko-niemieckie. A jej mieszkańcy, ciężko doświadczeni przez historię, pokażą światu, że można sobie podać ręce ponad mogiłami, ponad Akcją „Wisła”, ponad „rzezią wołyńską”. Właśnie wówczas, kiedy Polska i Ukraina odzyskały po latach sowieckiego zniewolenia niepodległość.\nJednym z etapów realizacji moich marzeń były liczne spotkania z birczańskim wójtem – dobrym gospodarzem, radnymi gminy, mądrymi i wspaniałymi nauczycielami miejscowej szkoły. Spotkałem się też z rzymskokatolickim proboszczem Birczy. Prosiłem, by na kazaniu niedzielnym w kościele przywołał może jakiś fragment z pisma świętego o przebaczaniu bliźniemu, o pojednaniu. Obiecał! Kiedy wychodziłem z plebanii na pożegnanie powiedział – „Niech żywi nie tracą nadziei” i jeszcze „Szczęść Boże!”.\nNazajutrz miało się odbyć decydujące spotkanie z mieszkańcami Birczy, poprzedzające referendum w sprawie wydania zgody na ekshumację i pochówek. Zdarzenie to miało miejsce właśnie 22 kwietna 1995 r. w birczańskim domu kultury wybudowanym z cegły pochodzącej ze zburzonej po 1947 r. cerkwi greckokatolickiej. Zapamiętam je do końca życia. Stając wówczas przed mieszkańcami Birczy, nie wiedziałem wówczas, że na ekshumację trzeba będzie czekać pięć lat.\nEugeniusz Misiło2018-11-29T18:05:24+01:0009.11.2017|Ludzie, Stosunki polsko-ukraińskie|0 komentarzy


Airnesst - profil w Wykop.pl\nAirnesst od 5 lat 6 mies. na Wykopie\n14 182 znaleziska\nAirnesst 22 godz. temu\n@jdef90: dlatego bukmacherskie zakłady przyjmowali w styczniu że nie oddadzą tunelu w tym roku :)))) wiedzieli co w trawie piszczy\nAirnesst 3 dni temu\n@Oroszlany: niestety na pitbulla gaz nie działa. I nie pisz mi że uwierz że mój gaz działa, w internecie jest wszystko a nie filmu że gaz obezwładnia - odstrasza atakującego pitbulla nie ma, czemu? Bo ma pitbulla działa jedynie nóż i broń palna\n@YesImSzur: I dlatego właśnie Ziobro ma swoich wyznawców, ludzie gołym okiem widzą ze to co się dzieje w sądach jest złe i nagle pojawia się On na białym koniu Szeryf który rozwali ta kastę itd..... I ludzie na niego głosują bo liczą ze wreszcie będzie jakaś zmiana\nAirnesst 4 dni temu\n@n3sta: I tak jest tylko pozycja marża jest ostatnio wysoka - zwykle prawo rynku :popyt był ogromny to ceny podnosili\n@ProofOfConcept: marzenia ściętej głowy, na pewno nie w tych 2023-24. Tu nadal będzie PiS.\nDopiero jak. Pokolenie obecnej młodzieży dostanie prawa wyborcze to może wtedy lewica dojdzie do władzy\n@kucober: ja wiem ze kelnerka obecnie w kr ( bez tipow) zarabia 5500 na rękę\n@mango2018: osobiście chciałem wozić Teslą ludzi, byłem u Ziobrowskiego - dyrektora TPN, dał jasno do zrozumienia ze wozacy by go powiesili a chciałem wozić tylko 4 osoby - tyle co pozwala Dowód rejestracyjny. Co do pogody która pokazałeś na zdjeciu to łańcuchy na koła i nie ma problemu żadnego wyjechac\n@macher: powodzenia z wejściem z Kuźnic na Kasprowy w 2 h. To jest 12.5 km pod górę, tempo ponad 6 kmh to ciezko mieć po asfalcie do morskiego Oka a co dopiero na kasprowy\n@i-marszi: chyba dosyć dużo z oceanu, tak jak w japonii\n@AntonioFacaldo: ale to jest kwota z powietrza, wymyślona, wpisz sobie Manzanillo robbery i ci wyskoczy 10 artykułow w po angielsku., w żadnym nie ma kwoty. Przeciwnie mówią przedstawiciele że nie wiedzą ile ukradli. BZDURY\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika Airnesst


Ludzie Х\nOdsłon : 1964649\nSkutki radiacji są nieodwracalne\nMieszkasz daleko od Czarnobyla, dlatego uważasz, że problem radiacji cię nie dotyczy? Niestety, jesteś w błędzie. Promieniowanie występuje wszędzie. Ważne jest, by wiedzieć, w jaki sposób oddziałuje i jak można się uchronić przed jej niszczącymi skutkami.\nMasz rodzinę, dobrą pracę i działkę za miastem. W trosce o swoje zdrowie każde wakacje spędzasz na działce, ciesząc się świeżym powietrzem oraz warzywami i owocami z własnej uprawy. Mogłoby się wydawać, że radiacja nie ma tu nic do rzeczy. A jednak…\nTablica Mendelejewa zawiera taki pierwiastek jak radon. Powstaje on w wyniku rozpadu innego pierwiastka – radu, który występuje w glebie na całym świecie. Radon jest pierwiastkiem radioaktywnym. Wydostaje się z ziemi w postaci gazu, który wdychamy, przenika do wody, którą pijemy, jest obecny w trawie, którą zjadają krowy, które następnie są zjadane przez nas. W ten sposób jesteśmy poddani działaniu radiacji, nawet tego nie podejrzewając.\nNa szczęście, w przyrodzie występuje pewna mała, rosnąca na błotnistych terenach roślina – wodorost chlorella. Mimo niewielkich rozmiarów roślina ta posiada silne działanie i cenne właściwości. Materiał, z którego zbudowane są ścianki komórek chlorelli, jest głównym agentem wydalającym z organizmu toksyny, takie jak metale ciężkie i pestycydy. Dodatkowo, chlorella zawiera ogromną ilość beta karotenu, który skutecznie zwalcza komórki nowotworowe i przeciwdziała ich namnażaniu się, jak również zapobiega mutacjom genetycznym na skutek radioaktywnego napromieniowania organizmu człowieka.\nKto by pomyślał…\nKażdy człowiek na skutek napromieniowania przez źródła naturalne (takie jak: słońce, gleba, budynki, żywność, woda i powietrze) otrzymuje dawkę odpowiadającą 2-3 milisiwertom rocznie (mSV/rok).\nDawka graniczna narażenia na działanie promieniowania dla człowieka w ciągu całego życia (statystycznie biorąc przez 70 lat) nie powinna przekraczać 70 mSV.\nByłoby to osiągalne, gdyby nie pewne czynniki. Awaria, która miała miejsce niedawno w japońskiej elektrowni atomowej, znacznie zmieniła tę liczbę. Niestety, na naszą niekorzyść. Chmura radioaktywnego gazu i pyłu popłynęła w świat, trafiając do gleby i wody, zresztą wciąż powraca na ziemię wraz z opadami.\nNie zauważamy tego oddziaływania na co dzień i być może nie doświadczymy go do końca swojego życia, a więc przez statystyczne 70 lat. Odrębną kwestią jest jednak to, jakim będzie nasze potomstwo?\nWyniki licznych badań pokazują, że największe zagrożenie dla organizmu stanowi napromieniowanie oddziałujące w małych dawkach, ale przez dłuższy okres. Przy czym na największe niebezpieczeństwo narażone są nasze nienarodzone dzieci.\nŻe to się tak skończy…\nWystarczy przypomnieć sobie dzieci, które urodziły się tuż po katastrofie w Czarnobylu. Mutacje genetyczne dotknęły niemal wszystkich narządów w organizmie, skazując dzieci na kalectwo i cierpienie. A przecież nikt z nas nie chciałby takiego losu dla swojego potomstwa.\nWalka z mutacjami\nCóż więc można zrobić, by ochronić życie nienarodzonych dzieci? Nie da się całkowicie zrezygnować z jedzenia, picia i oddychania. Można jednak spróbować ograniczyć skutki szkodliwego oddziaływania czynników środowiskowych.\nNajwyższy czas pomyśleć o swoich działkach, a zwłaszcza o tym, by unieszkodliwić groźne dla organizmu skutki radiacji, która przenika do własnoręcznie wyhodowanych kabaczków czy marchewek. Z pomocą pospieszy nam niewielka, lecz nieoceniona roślina o nazwie chlorella.\nFirma Vision opracowała preparat o unikalnych właściwościach do zwalczania skutków radiacji – D i Guard nano. Podstawowymi składnikami tego preparatu są chlorella i opuncja.\nStosowanie BAD-u D i Guard Nano wspomaga organizm w walce ze szkodliwymi czynnikami środowiska zewnętrznego, które są największym zagrożeniem współczesności.\nPoprawiony: poniedziałek, 24 lutego 2014 13:07


Wspieranie rodziców w rehabilitacji dzieci z niepełnosprawnością słuchową - Agnieszka Sakowicz-Boboryko (Książka) - Księgarnia Medyczna PZWL\nWspieranie rodziców w rehabilitacji dzieci z niepełnosprawnością słuchową (Miękka)\nPrzedmiotem pracy jest analiza możliwości zapewnienia dziecku z niepełnosprawnością słuchową odpowiedniej rehabilitacji. Jest to więc spojrzenie na działalność rehabilitacyjną rodziców z uwzględnieniem miejsca zamieszkania (miasto – wieś), a zagadnienie odpowiedzialności rodziców za dziecko jest usytuowane w perspektywie ekosystemowej, tj. relacji w układzie: dziecko – rodzina – otoczenie społeczne. Analiza dotyczy więc wielu podmiotów na arenie społecznej, które mogą wspomóc rozwój dziecka z niepełnosprawnością słuchową.\nPraca jest adresowana do tych osób, których praca zawodowa wiąże się z pomaganiem osobom z wadą słuchu i ich rodzinom. Jak twierdzi autorka, może być również pomocna rodzicom, którzy codziennie stawiają czoła trudnym doświadczeniom związanym z wychowaniem i rehabilitacją niepełnosprawnych dzieci. Odbiorcą książki powinni być także studenci pedagogiki, psychologii, pracy socjalnej, polityki społecznej, a także nauk medycznych.\nArytmie serca u dzieci występują stosunkowo często. Niektóre z nich mogą nawet stwarzać niebezpieczeństwo dla życia małych pacjentów i wiązać się z poważnymi schorzeniami. Objawy zaburzeń rytmu serca u dzieci, które nie mają uzasadnienia w warunk...


Mercedes daje sobie dekadę na pokonanie Tesli. Zdominuje rynek premium?\nMercedes nie zamierza stać z boku - szef firmy zapowiada detronizację Tesli\nTydzień rozpocząłem od raportu kwartalnego Tesli, firma w końcu sprostała własnym prognozom, mocno podkręciła produkcję i dostawy samochodów do klientów. Gracz się rozwija i rośnie w siłę. A inni bacznie go obserwują. Co prawda pisałem kiedyś, że np. szef Fiata sceptycznie podchodzi do poczynań korporacji Elona Muska, ale już taki Mercedes całkiem poważnie mówi o współzawodnictwie z amerykańskim "świeżakiem". Szykuje się ciekawe starcie, które powinno odmienić rynek motoryzacji.\nMercedes podczas paryskich targów samochodowych zaprezentował elektrycznego SUVa, nie był przy tym jedyną firmą, która pokazała samochód zasilany energią elektryczną - to motyw przewodni imprezy. Najwyraźniej producenci aut poważnie podchodzą już do tematu i jeśli nie zamierzają w najbliższym czasie przestawiać swojej produkcji na nowe tory, to przynajmniej chcą trzymać rękę na pulsie. Tak, by za pięć czy dziesięć lat nie okazało się, że przespali rewolucję. W tym kontekście bardzo ciekawie brzmi rozmowa, jaką Bloomberg przeprowadził z CEO niemieckiej firmy. Dieter Zetsche pytany był m.in. o to, czy jego firma wchodzi w sferę nowych technologii (lub czy nowe technologie wkraczają do sektora motoryzacji) i w tym przypadku trudno ukryć, że biznes poważnie się zmienia.\nTo cię zainteresuje Paris Motor Show 2016 samochodami elektrycznymi stoiNie boję się nowoczesnych rozwiązań na drogach - martwi mnie reakcja ludzi...\nDieter Zetsche wskazał na cztery segmenty, na które Mercedes będzie musiał zwracać uwagę w przyszłości. To Internet rzeczy i podłączenie samochodów do Sieci, zagadnienie współdzielenia samochodów, któremu przyglądają się i Tesla i General Motors, technologie autonomicznej jazdy oraz nowe źródło zasilania, czyli transfer z ropy w kierunku akumulatorów. Nie tylko Niemcy stawiają sprawę w ten sposób, te cztery sfery można uznać za uniwersalne, w tym duchu będzie się zmieniać rynek moto.\nCiekawym wątkiem rozmowy była kwestia współzawodnictwa z Teslą. CEO europejskiej legendy nie deprecjonował osiągnięć firmy Muska, nie bagatelizował jej pracy. Co więcej, stwierdził, że prześcignięcie amerykańskiego gracza zajmie jego korporacji 10 lat. Warto podkreślić, że to założenie wydaje się realne, Zetsche nie czaruje i nie przekonuje, że za dwa-trzy lata Mercedes będzie liderem. Nie rzuca słów na wiatr, patrzy na sprawę obiektywnie. To się chwali. W tym kontekście plany Elona Muska, który szarżuje z zapowiedziami dotyczącymi rozwoju Tesli, brzmią trochę nierealnie. Oto wielki gracz daje sobie dekadę na dogonienie lidera, a ów lider za parę lat chce w fenomenalny sposób podkręcić sprzedaż. Fenomenalny, ale nie do końca możliwy. Trochę bawią przy tym komentarze, jakie towarzyszą wywiadowi z CEO Mercedesa. Oto jeden z nich:\n2025 hahaha. by then companies like Tesla, Apple and Googlw will own the entire car market. Companies like Mercedes, Ford and VW will end up like Nokia and Blackberry.\nMożna być fanem Tesli, ale ludzie chyba nie do końca rozumieją, że biznes motoryzacyjny i komórkowy to dwa różne światy. Żeby było śmieszniej, mówił o tym sam Musk. W ciągu tych dziesięciu lat Apple może nie pokazać samochodu, Google nie wyjdzie ze swoich pracowni, a Tesla nadal będzie próbowała przynajmniej zbliżyć się do wyników starych wyjadaczy. Bo nie wystarczy stworzyć dobry samochód elektryczny - aby zmienić rynek, potrzeba znacznie więcej. Przede wszystkim potrzebny jest czas. Dużo czasu. I powszechne skupienie się producentów na tym temacie. Ale to akurat udało się już osiągnąć firmie Muska - można napisać, że zainicjowała lawinę.\nTesla S wjechała w busa na autostradzie w Niemczech. Zawiódł autopilot? JS Jakub Szczęsny\nOwa lawina dobrze wróży branży, dzieje się coś świeżego. Volkswagen zapowiada przetasowania w ofercie i zmianę strategii, Renault daje do zrozumienia, że też chce być w grze, podobnie czynią Volvo, Ford czy japońscy gracze. Zapowiada się ostry wyścig. A to z kolei oznacza, że ceny będą spadać, a jakość elektryków powinna rosnąć. Dotyczy to najbardziej newralgicznych kwestii, czyli czasu ładownia akumulatora i zasięgu samochodu. W ciągu dziesięciu lat, o których mówił szef niemieckiej firmy, na tym polu może się sporo wydarzyć...\nMercedes Generation EQ – elektryczny samochód przyszłości zaprezentowano właśnie dziś Tomasz Niechaj


Sztuka tkania więzi międzyludzkich - Sergio Massironi - Portal OPOKA\nL'Osservatore Romano: Palermo: Centro Arcobaleno\nSztuka tkania więzi ludzkich\nSpotykam w Palermo s. Annę Alonzo, dzięki której zdegradowane i oblężone strefy miasta zasmakowały przyjemności przebywania razem. W dzielnicy Guadagna, nie różniącej się od Brancaccio pod względem ubóstwa kulturalnego i zagęszczenia mafii, znalazła opuszczony budynek, zajęła go i przemieniła. Z miesiąca na miesiąc rosła liczba będących do dyspozycji wspólnoty metrów kwadratowych, a reakcją na ataki, prowokacje, przemoc nie były ani systemy alarmowe, ani drzwi antywłamaniowe. Dziś jest to Centro Arcobaleno 3p — Ośrodek Tęcza 3p, od inicjałów o. Pina Puglisiego — Padre Pino Puglisi — którymi tutaj nadal go określają. W środku — opowiada mi s. Anna — zawieszony jest wielki portret tego błogosławionego.\nPłótno jest pełne szwów, gdyż pewnego dnia ktoś wtargnął i ostrzem chciał go zabić po raz drugi, jakby dla powiedzenia: koniec z tym Kościołem o drzwiach otwartych. Lepsza jest dyskrecja znajdującej się obok parafii: kult, a potem cisza. Męczeński wizerunek ze swoimi bliznami określa dziś pewien styl — styl codziennej obecności, nieważne, za jaką cenę, niczym zaczyn w cieście. «Oczywiście moją pracą w niezwykle trudnej dzielnicy burzę rozmaite równowagi» — słowa te rozpowszechniły się w sieci po napadzie, którego ofiarą padła pewnej nocy, gdy wracała do domu. Ścigana, maltretowana i zastraszana przy użyciu noża przez młodych ludzi, posłanych, aby ją zniechęcić. Jest to epizod, który dziś chętnie pomija, niemal jakby nie chciała znęcać się nad reputacją Palermo i nastolatkami, którym woli patrzeć w oczy. Pokazuje on jednak zbyt wiele nieuwagi i nieobecności: «Praca w dzielnicy Guadagna nie obchodzi miasta. Tu zrabowali wszystko, co mogli, nawet produkty spożywcze z banku żywności. Zniszczyli drzwi i okna, ukradli miedź, jednak nikt się nie dopytuje ani nie interweniuje». Pomimo wielkiej pozytywnej energii, jaką zakonnica ma w sercu, widoczne jest doświadczenie gorzkiej samotności. Anna gotowa jest jednak wspominać pociechę, jaka płynie od ubogich, niejako znak, że zmiana jest możliwa: «Jedyna pomoc, jakiej doświadczyłam w najbardziej dramatycznych miesiącach, to była pomoc więźniów z zakładu karnego Pagliarelli. Zebrali 3200 euro, które posłużyły mi do remontu części ośrodka, która groziła zawaleniem się; powiedzieli mi, że dzięki mojej pracy być może ich dzieci będą mogły mieć inną przyszłość». Dwustu nastolatków, osiemdziesiąt kobiet zaangażowanych jest w szereg mnożących się nieustannie inicjatyw i programów. A 23 grudnia ub.r. wydarza się niemal cud, który zakonnica przypisuje temu, że ks. Puglisi nie jest nigdy bezczynny w niebie: burmistrz i arcybiskup Palermo przychodzą razem do Centro Arcobaleno 3p, by zainaugurować dwa boiska, a zwłaszcza na znak pewnego przełomu, zaangażowania się całego miasta w utrwalanie tego, co dzięki niej powstało.\nWyprzedzając to, co Papież Franciszek zaleca w Evangelii gaudium, s. Anna rzeczywiście raczej zapoczątkowywała procesy, niż zajmowała przestrzenie. Daje klucze od ośrodka i umożliwia spotykanie się każdemu, kto wykazuje pragnienie dobra: gości, wychowuje, pozwala działać. Nie planuje: cieszy się tym, co młodzieży, kobietom, ludziom ubogim przychodzi chęć zapoczątkować. Co najwyżej pomaga zorganizować: chroni, pielęgnuje, motywuje, łączy. I tak pomysł dojrzewa, jakaś potrzeba spotyka się z odzewem, pewne projekty trwają i rozwijają się — dzień po dniu, od lat. A jako pierwsze weszły do ośrodka w Guadagni dzieci. Prawdę mówiąc, wchodziły tam przez płot już wcześniej, zanim s. Anna wszystko zapoczątkowała: to dzięki nim, przechodząc, mogła ona zobaczyć w piekle ogród, którego nie było. Wkrótce oprócz malców zaczęli jednak przybliżać się ludzie w każdym wieku i różnego pochodzenia: to cud w dzielnicy, w której przestępczość odstraszała obcych i trzymała z dala policję. Jest to rewolucja na ulicach, którymi mieszkańcy z centrum Palermo nigdy by nie chodzili. Przychodzą nie tylko, żeby brać, ale coraz częściej, aby dawać, bo jest to naturalne: jeżeli to, co było niczyje, staje się wspólne — dostępne, piękne, autentyczne — wówczas rodzi się poczucie przynależności. Rodzi się odpowiedzialność, poczucie uczestnictwa, dzięki czemu nikt nie jest biernym odbiorcą czy wiecznie korzystającym z pomocy społecznej.\nSłucham opowiadania Anny, a jest ono niczym wezbrana rzeka. Rozumiem, że nie jest to jej osobista przygoda, ale historia Kościoła mało znana w samym Palermo. Ona żyje ubogo z paroma współsiostrami, ma cztery dyplomy, lecz nie okazuje żadnej wyniosłości akademickiej, pomimo że przez 22 lata wykładała na uniwersytecie. W biurze usług socjalnych władz miejskich niemal nie ma nikogo, kto z nią nie studiował. Przechadzamy się ulicami centrum i zauważam, że to właśnie ostatni ją znają: zatrzymują ją albo ona się zatrzymuje, i widzę, jak natychmiast wdają się w bardzo osobiste rozmowy. Dostrzegam więzi, które trwają lub które się rodzą, jedna za drugą. Studia, tytuły, katedra? Konieczne, ponieważ «ubogim trzeba dać to, co najlepsze». Lubi przytaczać rewolucyjne słowa kard. Ernesta Ruffiniego, który był arcybiskupem Palermo od 1945 r. do 1967 r. — to ojciec, o którym Anna Alonzo mówi z szacunkiem, zaprzeczając anachronicznym przekazom, które mówią o jego rzekomej niechęci do ujawniania uciążliwości mafii dla miasta. To że ona tu jest, to że jest zakonnicą, to że wykazała siłę, by zburzyć nawarstwioną strukturę władzy, która paraliżuje całe dzielnice, to dzięki temu biskupowi, który już po drugiej wojnie światowej wybrał ubogich, opowiadając się za nimi. Działalność misyjna, którą dziś kontynuują «jego» zakonnice, zanim będzie «przeciwko» komuś, miała rodzić się «dla» kogoś: dla ostatnich, traktowanych jako pierwsi. Ruffini, gdy zakładał Instytut misyjnych opiekunek społecznych (Istituto delle assistenti sociali missionarie), a także wznosił kościoły na peryferiach, przedszkola, organizował miejsca spotkań, domy ludowe, ośrodki solidarności — przeciwstawiał życie Ewangelią przestępczej sieci klienteli, poświęcając się ziarnu, choć znał kąkol. Później miały nadejść czasy otwartego potępienia ze strony Papieża, który na Sycylii gromkim głosem nawoływał członków mafii do nawrócenia, ze strony proboszcza, który przelał krew dla odkupienia swoich ludzi. Nieliczni jednak wiedzą, że Palermo było świadkiem niezwykłego przygotowania, cichego, dostrzeganego tylko częściowo w jego potencjalnych skutkach: nurtu krasowego, zdolnego ogarnąć młodzież, uczuloną na puste formalności, święcie niespokojnych kontestatorów. Właśnie takich jak Anna Alonzo, która w dzieciństwie jeździła do szkoły z kierowcą: licząca się rodzina, luksusy, dobre maniery i wykształcenie, przyszłość pod znakiem przywilejów. Zwierza mi się, że trzęsienie ziemi nastąpiło podczas podróży do Tunezji, gdy uczęszczała do dobrego liceum w Palermo: nieoczekiwane i porażające było zetknięcie z dziećmi i z ubogimi na poboczach ulic, na peryferiach i wsiach. Wymiana spojrzeń z okien autobusu, sceny, które na zawsze wyryły się w żywym umyśle, w spragnionym sercu. Powrót do domu osiemnastolatki, wstrząśniętej rzeczywistością do tej pory negowaną, narastający bunt, poczucie braku powietrza — tam na zewnątrz, także w Palermo, mieście, którego nigdy nie widziała, byli ludzie sztucznie unikani. W ten sposób została przerwana pewna ciągłość wartości rodzinnych: «Od mojego ojca nauczyłam się, kim nie chcę być».\nAnna odkrywa, że parę kroków od znanych miejsc żyją już zakonnice wśród ubogich i rozwija się Kościół, który bardziej pachnie nimi niż kadzidłem. Studiuje literaturę klasyczną, ale nie jest już tą samą osobą. Poszukuje i znajduje życie zakonne, które łączy rozum i miłość: pozostawia wszystko, wyjeżdża, odbywa formację, odkrywa świętych, czyta mistyków, oddaje się naukom społecznym, pracuje, konsekruje się, podróżuje. Życie wolne, w posłuszeństwie, które, gdy słyszy się, jak o nim opowiada, zachwyca i rodzi pytanie: kto wie o tym wszystkim? Kto dostrzega w Kościele i w kraju kobiecą rewolucję ucieleśnianą przez takie kobiety? «Chciałbym, aby były w nim dusze o wielkiej wrażliwości, zdolne wyczuwać wszystkie drgania ludzkiego bólu», mówił Ruffini, zarysowując ową pracę symboliczną i praktyczną, potrzebną do tego, aby miasto zawsze było dla jego mieszkańców, na co dzień, miejscem dobrostanu, który kształtuje życie. Jak twierdzi mieszkanka Palermo Mariella Pasinati, «często chodzi nie o to, żeby tkać ex novo, ale żeby cerować dziury, powstałe przez lekkomyślne praktyki i przez nieroztropne wybory, umacniając więzi i poczucie wspólnoty. Jest to sztuka scalania na nowo wątku ludzkiego życia, w której od zarania czasów wyróżniały się kobiety». Oczywiście jako wielka zakonnica Anna Alonzo ucieka od świateł ramp i prosi, aby w gazecie napisano o Centro Arcobaleno, o Guadagni, o ubogich, których się ratuje, nie o niej. A jednak zauważam, że liczą się jej imię, okoliczności, fakty, aby opowiedzieć o słuszności Kościoła niewidocznego, w którym przejawia się skuteczność miłosierdzia. Ona z prostotą mówi «Opatrzność», opowiadając o swoim Bogu; choć pracuje od rana do wieczora, uważa, że wszystko zależy od Niego, bez fałszywej pokory; pro.vi.de. to skrót, którym nazwała stowarzyszenie wolontariatu wspierające jej projekty — paradoksalne połączenie nieba i ziemi, wiary i zakasanych rękawów, oczekiwania i zaangażowania. Można by w istocie pomyśleć, że misyjną opiekunkę socjalną pochłania w każdej godzinie dnia i może nocy działanie. Pod pewnymi względami tak jest. A jednak w jej obecności dostrzega się łaskę, przyprawiającą o zawrót głowy głębię, nad którą wszystko jest jakby w sposób światły zawieszone. Kocha Jana od Krzyża, Teresę z Avili, Teresę od Dzieciątka Jezus i chętnie o nich mówi; w jej oczach błyszczy kontemplacyjne pragnienie, które ogarnęło przede wszystkim to, co posiada. Na przykład dom rodzinny nad morzem, do którego zawozi na wakacje ubogich: pewna dziewczynka romska zapytała ją, czy to jest pałac królowej. A ona opowiada, że od razu tam na plaży zrozumiała: «Dom królowej, oczywiście!»; stąd całkowita zmiana przeznaczenia budynku i dodanie do promoción vida derechos tytułu Królowa Pokoju. Anna, bez rozgłosu, widzi Boga, działanie Ducha, wielką tajemnicę w procesach, których jest sprawczynią i świadkiem. Najbardziej uderzającą cechą w tym sensie jest to, że o niczym nie mówi jako o swoim: każde miejsce, każdy projekt w jej myślach należy pozostawić możliwie jak najszybciej, gdy tylko jest w stanie rozwijać się samodzielnie. Chodzi tu — to jasne — nie o dobra, ale o osoby, o dzieci, które matka widzi już dorastające i ma nadzieję, że są silne, gotowe wyruszyć w drogę. Jak Jezus w Ewangeliach, wędrujący, tak siostra Anna, misyjna opiekunka społeczna, idzie naprzód, wędruje, rozkręca nowe pomysły — nie powstrzymują jej ani groźby, ani oklaski. Tak wiele otwartych do tej pory drzwi jest najwyraźniej owocem życia, które pozostało otwarte.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: młodzież socjologia przestępstwo resocjalizacja nędza opieka społeczna działalność społeczna przestępczość miasto mafia złodziej Palermo wspólnota lokalna


Sukienka Maxi Dalmatian Pin Up Biała wnetubranie.pl\n» Sukienka Maxi Dalmatian Pin Up Biała\nSukienka Długa Dalmatian Pin Up Biała\nTa sukienka to coś dla miłośniczek stylu pin up, ale także dla osób które cenią sobie swobodę i komfort w noszeniu. Idealny fason na sezon wiosna - lato. Doskonała na upały, wykonana z porządnej jakościowo wiskozy, przewiewna, "oddychająca", w odcieniu ślicznej bieli, z wyrazistymi wzorkami. U góry na szelkach, dekolt urokliwie wiązany w biuście, a u dołu posiada zwiewną falbanę. Z tyłu posiada marszczenie z wszytą gumką, dzięki której idealnie dopasuje się do Twojej figury.\nStylizacje z sukienką pin up białą\nZ łatwością wystylizujesz ją w setach jakie lubisz, może to być ponadczasowa klasyka, boho lub bardziej miejski look. Załóż do niej trampki lub sandałki, słomiany kapelusz oraz mały plecaczek na niezbędne drobiazgi. W wersji nieco bardziej klasycznej, a także wieczorowej, możesz założyć sandałki na obcasie czy koturnie, a do tego katanę jeansową lub skórzaną ramoneskę. Z całą pewnością pokochasz ten model, jest wyjątkowy i dopasowujący się do Twoich potrzeb i gustu. Sprawdzi się na wycieczki, plaże, wyjazdy wakacyjne, pikniki, do miasta, na zakupy oraz wieczorne spacery.


Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48 ... 61 Następna strona [ ‹‹ | ›› ]\nNapisane: 25 lis 2018, o 00:11\nCześć wszystkim. Nowy jestem, Tomek. jeżdżę Saabem 9-3 1.8t '09.\nOd Razu na wstępie mam pytanie. Silnik na zimnym odpala mi ciężko, jakby nierówno pracował przez jakieś 15-20 sekund, trzyma obroty równo na obrotomierzu, ale te dziwne wibracje i terkotanie mnie niepokoją. Rzecz w tym, że tylko po nocy, bądź dłuższym postoju. Mam nowe świece denso i nową oryginalną cewkę. Byłem u mechanika, komputer pokazał wypadanie zapłonu na 2 cylindrze. Zmieniłem cewke na nową, nie pomogło. Co robić panowie i panie? Gdzie szukać dalej? Dodam, że kupiłem auto z tą dolegliwością, lecz wtedy było dużo ciepłej i ładnie odpalał nawet na zimnym silniku. Proszę o pomoc. Pozdrawiam serdecznie\nNapisane: 25 lis 2018, o 19:17\nJestem Maciek i jestem z Łodzi.\nKupiłem 9-3 I z 2002 roku - 150KM czyli potoczne 2.0 z małym "t" Saab ma założony LPG - i to dobre LPG - żadnej lipy (lepszy przewody, lepsze filtry, większy parownik, mocne wtryski, założony komputer i wyjście dla wgrywania map)\nMam z nim parę drobnych spraw - ale o nich w odpowiednich działach.\nNapisane: 25 lis 2018, o 20:21\nSiemka z tej strony Przemek\nPrawko od roku ale pasja do Saab'ów już od 8 lat bo tyle posiadamy już w rodzinie klekota 9-3 SS 2.2 TiD. Zakup swojego Saaba planuje jak sprzedam motocykl celuje w jakieś fajne 900 NG lub 9-3 OG 3 drzwi powyżej 180 hp. W zimę 2019 są ambitne plany na przeróbki by uzyskać trochę większą moc w okolicach 300-320 hp\nJak się dorwę do auta to kręcę się po okolicy KBR\nNapisane: 26 lis 2018, o 14:59\nDołączył(a): 26 lis 2018, o 14:54\nModel SAABa: 9³ SS 1.8t with mods\nMam na imię Sebastian, pochodzę z trójmiasta i jestem posiadaczem SAAB-a 9-3SS 1.8t (aktualnie 200KM i 330Nm) w wersji Vector\nNapisane: 26 lis 2018, o 21:03\nDołączył(a): 26 lis 2018, o 20:50\nZacznę od tego, że jestem świeżo upieczonym właścicielem Saab'a 9-3 I 2.0t 150km z 2000 roku. Jest to pierwszy mój samochód spod logo Saab'a i początkowe wrażenia są naprawdę pozytywne.\nNapisane: 26 lis 2018, o 21:58\nDołączył(a): 26 lis 2018, o 21:53\nTomek z tej strony\nPrzymierzam się do zakupu jutro saabiny 93 z motorkiem b205E trzymajcie kciuki\nNapisane: 28 lis 2018, o 02:27\nDołączył(a): 28 lis 2018, o 02:16\nMoja Miatka zimuje już w ciepłym garażu, więc uderzyła mnie nagła potrzeba posiadania auta, któremu zima nie jest straszna. Oczywisty wybór pada na marzenie sprzed lat. Szukam Saaba +200 KM z LPG , w skromnym budżecie. Życzcie mi powodzenia\nNapisane: 28 lis 2018, o 14:24\nMam Saaba 9-5 3.0 TiD w sedanie, srebrny, auto już na mnie czeka. Jest po zmianie silnika, gdy je odbiorę założę osobny temat. Z dnia na dzień wyszło, ze sprzedając stare auto dostanę inne. Zawsze intrygowały mnie Saaby, miałem plan po wakacjach kupić 9-5 Aero, ale nie wyszło.\nNapisane: 28 lis 2018, o 14:26\nno odważnie, 3.0 TiD, niech moc będzie z Tobą a tuleje nie osiadają !\nNapisane: 4 gru 2018, o 22:07\nCześć jestem Kacper i od maja jeżdżę czarnym 9-3ss 2005 1.8t na hirschu z drobnymi modyfikacjami\nNapisane: 4 gru 2018, o 22:19\nDołączył(a): 4 gru 2018, o 22:17\nModel SAABa: Saab 9-3 II 9 200\nWitajcie, hej! Jestem Artur, właśnie dziś kupiłem pierwszego saab-a Saab 9-3 II z 2005 roku, ktoś jeździ?\nDołączył(a): 8 gru 2018, o 18:55\nCześć nazywam się Mateusz, jestem ze Stalowej Woli. Saab 9-3 podobał mi się od zawsze i w końcu go mam ARC z silnikiem 2.0T 210km w automacie.\nNapisane: 8 gru 2018, o 22:40\nDołączył(a): 6 gru 2018, o 23:29\nMam na imię Damian i jestem z Bolesławca ( dolnośląskie). Przymierzam się do zakupu paskudy z 2007 roku. Przekopałem już forum ale mam jeszcze parę pytań i mam nadzieję, że znajdę odpowiedź\nNapisane: 9 gru 2018, o 22:01\nWłaśnie przyprowadziłem pod dom 9-5 2005 r., zobaczymy jak się będzie układać współpraca..\nOd niedawna posiadacz Saaba 93 og 3d B205L z małymi problemami\nNapisane: 10 gru 2018, o 10:26\nWitam wszystkich , od wczoraj posiadacz CZARNEGO Saab-a 9-3 Cabriolet 1.9 TiD z 2007r.\nNapisane: 10 gru 2018, o 18:36\nDołączył(a): 10 gru 2018, o 17:40\nModel SAABa: 9-3 II 1.8t kombi\nWitam. Od niedawna posiadam Saaba 9-3 II 1.8t kombi.\nNapisane: 14 gru 2018, o 16:42\nWitam, moje autko to Saab 93 2007r 1,8t 150 KM (na razie )\nNapisane: 16 gru 2018, o 17:13\nDołączył(a): 16 gru 2018, o 17:02\nWitam wszystkich, jestem Jacek, niedawno kupiłem Saaba 9-5 Aero 2002r. Niestety nie mam szczęścia do aut, Saabowcy mieliście rację w kwestiach bezawaryjności tego auta. Zapewne poznacie za niedługo moją historię Pozdrawiam\nNapisane: 16 gru 2018, o 21:55\nWitam wszystkich. Od tygodnia jestem posiadaczem 9-3 SC 2.0t fabrycznie 175 KM, podobno zrobionego na 200, ale to muszę zweryfikować na hamowni. Auto bardzo mi się podoba, aczkolwiek trapią mnie problemy elektryką. Co dokładnie to już osobnym temacie. Pozdrawiam. Darek z Białegostoku\n[ Posty: 1220 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48 ... 61 Następna strona


forum LUBIN pl - WORD w Lubinie? czy to prawda\nWORD w Lubinie? czy to prawda\nWysłany: Czw Lip 06, 2006 15:26\nChodzi plotka o tym ze w lubinie powstanie WORD (Wojewodzki osrodek ruchu drogowego) czy to prawda ? Co prawda na wylocie lubina w kierunku legnicy stoi 10 nowych L-ek ale nie jest to potwierdzone stad ten watek Czekam na wasze zdanie\nWysłany: Czw Lip 06, 2006 15:38\nnic mi o tym nie wiadomo, ale powiem tylko tyle że by sie przydał ośrodek, z racji iż w Legnicy na egzamin moi znajomi czekają po 2 miesiące...tragedia...\nWysłany: Czw Lip 06, 2006 15:43\nmariusz ostrzezenie za dublowanie tematu (zasmiecanie forum).\n03 lipca napisales niemal taki sam post.\nWysłany: Pią Lip 14, 2006 18:10\nTa.. 5 lipca teorie zdałem, a jazde mam 15 [...] września! ;x\nWysłany: Pią Lip 14, 2006 21:59\nFajnie by bylo jak by w Lubinie postal taki osrodek.


Uśmiech poza domem\ndodane 20.11.2010 21:28\nW szkole, na spotkaniach z rówieśnikami mam świetny humor. Ledwo wejdę do domu, robię się smutna, zła, ponura. Jest mi wstyd, bo przecież nic nie mogę zarzucić mojej kochanej rodzince. Co z tym zrobić? Nastolatka\nRozumiem, ale radzę, by to odczucie lekceważyć. Jeśli potrafisz, to śmiej się trochę z tego. Bo każdy nastolatek ma taki okres w życiu, że dom, rodzina, najbliżsi bardzo go drażnią. Bardzo często nie ma żadnego\nkonkretnego powodu. A to po prostu Twoje dorastanie, to wielkie przyciąganie do rówieśników. Do tego jesteś w wieku, gdy widzi się różne błędy rodziców.\nTak powinno być i rodzinne gniazdo powinno Cię drażnić, bo dzięki temu zaczniesz planować samodzielność zaczniesz o niej marzyc. Dzięki temu, co się z Tobą dzieje, więcej będziesz przebywała poza domem, a tak jest prawidłowo. Powinnaś poznać wiele ludzi, powinnaś umieć żyć wśród nich, realizować się w różnych grupach. O tym, że rodzina i tak jest najważniejsza, przekonasz się wiele razy. Śmiej się z siebie, ze swojego sprytnego organizmu, który odbiera Ci w domu humor i atakuje smutkiem.\nPamiętaj, że rodzice mają pełne prawo mieć wady, nie muszą być idealni. Nie myśl o tym, by ich zmienić, tylko myśl, by siebie zmienić. Staraj się zrozumieć różne sprawy, pamiętaj, że za ileś lat Ty opuścisz dom, a oni zostaną, więc nie rób im rewolucji, niech żyją według swoich zasad.\nNa ogół rodzice dają radę z nadętym nastolatkiem, chociaż bywa im przykro. Głowa do góry, do tego dużo śmiechu. Jesteś w takim wieku, że dobrze jest przebywać z rówieśnikami. Martwię się raczej o młodzież, która woli być w domu, źle się czuje z rówieśnikami. To jest poważniejszy problem.