Śpiworek, smród i śmierć — Klub Jagielloński\nBrak chęci pomocy tym, którzy jej potrzebują, tłumaczymy różnymi powodami. Gdy ktoś pyta nas czy pożyczymy telefon, by mógł zadzwonić do szpitala obawiamy się, że zostaniemy okradzeni. Gdy ktoś prosi o dwa złote na bilet dopowiadamy sobie, że w kieszeni ściska brakującą sumę na kolejne piwo. Gdy zbliża się do nas odstręczająca zapachem i wyglądem postać boimy się, że zaraz nas czymś zarazi. Ktoś ledwo stoi na nogach podtrzymując się ściany? Z trudem łapie powietrze i trzyma się za serce? Siedzi na ławce podpierając głowę rękoma? Jeśli jest dobrze ubrany i wygląda na wykształconego, z chęcią mu pomożemy. W przeciwnym razie staje się niewidzialny.\n„Koszt wyprania śpiworka to 35 zł”\nNa początku marca na jednej z klatek schodowych na warszawskich Kabatach zawisło ogłoszenie, którego treść prędko obiegła media i internet. Na kartce wydrukowano zdjęcie dwóch domowych kubków, a obok „uprzejmy” tekst. „Drodzy sąsiedzi, w nocy z 28 lutego na 1 marca na naszą klatkę przez właściciela kubeczków ze zdjęcia został wpuszczony bezdomny” – głosiło sąsiedzkie przesłanie. Jednak nie było ono pochwałą odruchu serca przy dziesięciostopniowym mrozie. „Bezdomny przespał całą noc pod drzwiami do mieszkania na sankach naszego dziecka. Śpiworek, który posłużył bezdomnemu za poduszkę, jest brudny i śmierdzący. Koszt wyprania śpiworka to 35 zł”. List kończyło wezwanie właściciela kubków, który nieopatrznie postanowił poczęstować bezdomnego gorącą herbatą, do przeprosin.\nWydawać by się mogło, że dyskusja, która rozgorzała się pod ogłoszeniem sprowadzi się jedynie do krytyki pod adresem autora ogłoszenia. Nic bardziej mylnego. Komentarze usprawiedliwiające go „prawem do bezpieczeństwa i godnego życia” mieszkańców bloku nie były osamotnione. W tym samym celu stawiano się także w sytuacji rodziców dziecka, którzy rankiem znajdują nieświeży śpiwór, co kompletnie rozregulowuje im plan dnia. Falę hejtu tamowały głosy rozsądku, które wskazywały, że brudny śpiworek dziecka ma się nijak do poważnych problemów życiowych takich jak bezdomność. Obrońcy tego pierwszego powoływali się wówczas na przykre doświadczenia jazdy publicznymi środkami transportu z osobami przesyconymi oparami moczu i alkoholu.„Myślę, ze przesiąknięty tymi zapachami śpiwór dziecka może (delikatnie mówiąc) wzbudzać wzburzenie rodziców” – przekonywał jeden z internautów.Może, ale czy powinien?\nPodczas tegorocznej zimy, w okresie od początku listopada do 20 marca z powodu zimna zmarło w Polsce 75 osób. Prawdopodobnie ta liczba jest dużo wyższa, ponieważ nie wszystkich bezdomnych ewidencjonują służby. Najwięcej ofiar zabrały ostatnie dni lutego: od 23 do 28 lutego zamarzło 21 osób.\nGdyby pewien bezdomny na przełomie lutego i marca nie znalazł schronienia w klatce schodowej na Kabatach, mógłby dołączyć do niechlubnej statystyki. Niechlubnej, ponieważ, jak porównuje Deutsche Welle, w czasie tych kilku dni w Czechach zmarło sześć osób, pięć na Litwie, cztery we Francji i cztery na Słowacji.\nCzy tak wysoka liczba zgonów w Polsce jest wynikiem niewystarczająco rozwiniętej opieki społecznej? Na pewno to jeden z czynników. Jednak większa liczba schronisk dla bezdomnych nie rozwiąże problemu. Wielu bezdomnych nigdy do nich nie przyjdzie. Zostaną na działkach, w osłoniętych od wiatru zaułkach, czyichś klatkach schodowych. Być może dotrą do nich ci, którzy rozwożą ciepłe posiłki, koce i skarpety. Ludzie, którzy wiedzą – tak jak pracownicy Straży Miejskiej czy Caritas – gdzie znaleźć ukrywających się przed światem ludzi. Być może wyłapią ich z tłumu ci, którzy w centrum stolicy rozdają gorącą herbatę albo oferują nocleg w kościołach – tak jak to robi we Włoszech Wspólnota Sant’Egidio. Jednak zawsze pozostaje część wykluczonych, którzy nie otrzymają instytucjonalnej pomocy albo nie będą chcieli z niej skorzystać. Uchylone drzwi na klatkę schodową mogą uratować ich życie.\n„Bo mi tu śmierdzi”\nWarszawa, jedna z linii tramwajowych, czwartkowy wieczór. Nagle w głębi pojazdu rozlegają się krzyki. Kobieta wyglądająca na bezdomną próbuje oddalić się od jednego z pasażerów, który jednoznacznie pokazuje jej drzwi. Wiele osób ostentacyjnie opuszcza tramwaj. Reszta odwraca wzrok. Marlena, przed którą rozgrywa się scena, zdobywa się na odwagę. Podchodzi do agresora i pyta w czym przeszkadza mu zaniedbana kobieta, prawdopodobnie chora psychicznie. Odpowiedź jaką dostaje jest logiczna: nie podoba się jej nieakceptowalny społecznie zapach. Mężczyzna zaczyna wkładać nawet rękawiczki, aby wysadzić z tramwaju niechcianą współpasażerkę. Bez nich brzydzi się jej dotknąć. Wkrótce pojawia się policja, która jako jedyna ma prawo usunąć kogokolwiek z tramwaju. Ostatecznie nie wyprasza staruszki. Po interwencji funkcjonariuszy pozostaje niesmak. „Młodzi ogłuchli. Starzy przyłączyli się do pachnącego (prowodyra sytuacji – dop. red.). Rozglądam się. Większość pasażerów w takim wieku, że za chwilę być może sami nie będą mieli zdrowia. I nic. Całkowita znieczulica. Na głos pytam: »ludzie, co z Wami? Czy nie macie uczuć, wrażliwości? « Egoiści. Patrzą tylko na siebie” – relacjonuje Marlena w mediach społecznościowych.\nProblem wykluczenia społecznego jest widoczny. Ci, których dotyka dla reszty świata bywają niemal niewidzialni. Poruszają się w tej samej co my przestrzeni ulicy, tramwaju, sklepów. Oddychają tym samym powietrzem i mają te same prawa. Jednak ludzie, którym nie podoba się odchylenie od normy, każą się im usuwać w cień. Bezdomność, uzależnienia, ubóstwo, choroby to skrajne przyczyny wykluczenia ze społeczeństwa. Słyszymy o nich najczęściej, ale zazwyczaj udaje się nam uniknąć bezpośredniego zetknięcia z ich ofiarami.\nOprócz nich istnieje cała gama innych, koło których przejść obojętnie jest trochę trudniej: ofiary przemocy, niepełnosprawni, ludzie starsi, kobiety w ciąży, matki z małymi dziećmi, osoby potrzebujące pierwszej pomocy… O ile mało kto potrafi sobie wyobrazić, że zostaje bezdomnym (mimo że większość z pozbawionych domu prowadziło kiedyś „normalne” życie, miało pracę i rodzinę), to już wizja własnej starości powinna skłonić do refleksji.\nWyniki badań nad empatycznymi odruchami Polaków nie pozostawiają niestety złudzeń: wśród 63 badanych narodowości z całego świata znaleźliśmy się na trzecim miejscu… od końca.\nW analizie przeprowadzonej przez prof. Williama Chopika z Michigan State University brano pod uwagę m.in. zadowolenie z życia, samoocenę i chęć udziału w akcjach charytatywnych. W rankingu prowadzą Ekwador, Arabia Saudyjska i Peru; listę zamykają Litwa i inne kraje Europy Wschodniej, cierpiące wciąż na syndrom społeczeństw postkomunistycznych. Stąd popularność takich reakcji na problem ze śpiworkiem jak ta: „Na dworze -16, a pić trzeba. Brak mi empatii dla pijaków”.\nSyndrom rozbitej szyby\nBrak chęci pomocy tym, którzy jej potrzebują, tłumaczymy różnymi powodami. Gdy ktoś pyta nas czy pożyczymy telefon, by mógł zadzwonić do szpitala obawiamy się, że zostaniemy okradzeni. Gdy ktoś prosi o dwa złote na bilet dopowiadamy sobie, że w kieszeni ściska brakującą sumę na kolejne piwo. Gdy zbliża się do nas odstręczająca zapachem i wyglądem postać boimy się, że zaraz nas czymś zarazi.\nCzęsto podobnie dzieje się w sytuacjach, w których pomoc wydaje się naturalna, a nawet konieczna. Ktoś ledwo stoi na nogach podtrzymując się ściany; z trudem łapie powietrze i trzyma się za serce; siedzi na ławce podpierając głowę rękoma. Jeśli jest dobrze ubrany i wygląda na wykształconego, z chęcią mu pomożemy, co udowadniają liczne eksperymenty społeczne. W przeciwnym razie staje się niewidzialny.\nNie pomagamy tłumacząc się też brakiem odpowiednich umiejętności, choć czasem nie potrzeba wiele. Niewerbalizowaną przyczyną będzie chęć wtopienia się w tłum. W społeczeństwie masowym wyróżnianie się nie przynosi chwały, nawet jeśli pojawi się szansa na wykazanie się szlachetnością.\nPomocny dla zrozumienia tego problemu jest jeden z mniej znanych eksperymentów prof. prof. Philipa Zimbardo. Wpisywał się on w nurt badań nad socjologią miasta i kryminalistyką. Jakiś czas później pozwolił wyjaśnić dlaczego ludzie tak rzadko reagują na wezwanie o pomoc.\nBadacz ustawił dwa samochody w różnym otoczeniu – na nowojorskim Bronxie i w Palo Alto w Kalifornii. W niebezpiecznej dzielnicy Nowego Jorku pojazd został bardzo szybko zdewastowany – najpierw wybito w nim szyby, wykradziono wyposażenie, na końcu pozostał z niego sam wrak. W ekskluzywnej kalifornijskiej miejscowości po paru tygodniach samochód doczekał się tylko jednej rysy. Doświadczenie udowodniło, że brak obowiązujących norm, deficyt bezpieczeństwa, przyzwolenie na naganne zachowania i brak reakcji na nie powodują wzrost przestępczości. Później okazało się, że zamalowanie graffiti i wprowadzenie restrykcyjnych zasad drastycznie ograniczyło przestępczość w Nowym Jorku.\nTzw. syndrom rozbitego okna odnosi się także do zachowań zwanych popularnie znieczulicą społeczną. Podatne są na nią społeczeństwa, w których panuje duża swoboda oraz brak dbałości o przestrzeganie norm, co skutkuje wzmocnieniem postaw roszczeniowych i wzrostem apatii.\nPrzyzwolenie na niepomaganie staje się więc „zaraźliwe”, a widok osoby potrzebującej wzbudza coraz rzadsze reakcje.\nEmpatii warto uczyć, a nie tylko wymagać. Nie chodzi jedynie o nastolatków, którzy zajmują w tramwaju miejsce przeznaczone dla osób starszych. Chodzi także o zauważenie ludzi, których przyzwyczailiśmy się traktować jako element miejskiego krajobrazu, dumni, że nie żywimy do nich żadnych wrogich uczuć. Empatia, zwana też inteligencją emocjonalną, coraz częściej stanowi o wartości pracowników, także w Polsce.\nCzy to wystarczający powód, aby rozwinąć ją w stosunkach międzyludzkich także poza godzinami pracy? Przypadki złego traktowania osób różniących się statusem, wykształceniem, wyglądem czy zapachem wcale nie są odosobnione. Nie życzylibyśmy sobie, by spotkało nas to samo, gdyby zakręty życia poprowadziły nas tam, gdzie nie chcemy. Ludzi zorientowanych tylko na własne potrzeby może spotkać niemiłe rozczarowanie, gdy los narzuci im taką sytuację, która wykluczy ich z komfortowego życia.\nZ dr. Przemysławem Biskupem rozmawiają Łukasz Baszczak i Paweł Musiałek: Brytyjska „bitwa o Brexit”. Co z tym wyjściem Zjednoczonego Królestwa z UE? Cezary Boryszewski broni tradycyjnej pobożności: „Pobożność” według Adama Szustaka OP i Zbigniewa Nosowskiego. W obronie ludowej religijności Z Jakubem Lipińskim rozmawia Krzysztof Mazur: Augur może być mądrzejszy od tradycyjnych sondaży


Porównaj zapiski... - Zadanie 5: Bliżej słowa 1 - strona 136\nBliżej słowa 1 (Podręcznik, WSiP)\nWybierz książkęBliżej słowa 1 (Podręcznik, WSiP)Między nami 4 (Podręcznik, GWO)Między nami 4. Zeszyt ćwiczeń cz. 1 (Zeszyt ćwiczeń, GWO)Między nami 4 (Zeszyt ćwiczeń, GWO)Między nami 4. Zeszyt ćwiczeń cz. 2 (Zeszyt ćwiczeń, GWO)Słowa z uśmiechem 4. Nauka o języku. Ortografia (Podręcznik, WSiP )Słowa z uśmiechem 4. Literatura i kultura (Podręcznik, WSiP )Słowa z uśmiechem 4. Nauka o języku. Ortografia (Zeszyt ćwiczeń, WSiP )Nowe Słowa na start! 4 (Podręcznik, Nowa Era)Nowe Słowa na start! 4 (Zeszyt ćwiczeń, Nowa Era )Jutro pójdę w świat 4 (Podręcznik, WSiP)Jutro pójdę w świat 4 (Zeszyt ćwiczeń, WSiP)Język polski 4 (Podręcznik, Operon)Język polski 4 (Zeszyt ćwiczeń, Operon)\n2017-02-12 23:04:45 +0100\nPorównaj zapiski... 4.4 gwiazdek na podstawie 5 opinii


Więcej na temat: odpoczynek od pracy przerwy w pracy praca\nKodeks pracy 2018. Będzie można zwolnić kobietę w ciąży, a urlop na żądanie trzeba zaplanować. Jakie jeszcze zmiany?\nKodeks pracy 2018. Zakończyła się praca w Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Pracy. Dyskusje na temat wprowadzanych zmian trwały kilkanaście miesięcy, a efekt i tak pozostawia wiele kontrowersji. Posłowie w kodeksie pracy dokonać chcą kilku bardzo ważnych dla pracowników zmian dotyczących rodzajów urlopów, tzw. przerwy na papierosa, czy możliwości zwolnienia kobiety w ciąży. Po pracy w komisji zmianami zajmie się Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Co zmieni się w kodeksie pracy 2018?\nWięcej na temat: kodeks pracy 2018 kodeks pracy nowy kodeks pracy zmoany 2018 kodeks pracy co się zmieni nowy kodeks pracy\nprzerwa zimowa w rozgrywkach\nprzerwa w rejestracji aut\nprzerwa egzamin gimnazjalny\npalmiarnia gliwice przerwa


Dom | Opisane - Part 4\nW trakcie budowy nowego domu, czy też w trakcie przeprowadzania remontu generalnego w starym domu, koniecznością będzie dokonanie wyboru stolarki okiennej. Musimy pamiętać, iż w większości …\nWielu architektów zaczyna wracać do klasyki, szukając inspiracji na atrakcyjne wyposażenia wnętrz. Coraz więcej osób pragnie poczuć w swoich mieszkania ducha dawnych lata poprzez wygląd swojego …\nNie każde pomieszczenie w naszych domach i mieszkaniach będzie nadawać się do tego, aby wykonać w nim kamienną posadzkę. Niemniej jednak takie pomieszczenia, jak chociażby łazienka, …\nNie od dziś wiadomo, że ceglane budynki są trwałe i długowieczne. Od wieków wykorzystuje się je jako najważniejszy budulec, a współcześnie dzięki nowym technologiom mamy szeroki …\nDostawca gazu ziemnego, dostawcy oleju opałowego czy też dystrybutorzy paliw to przedsiębiorcy, którzy współpracują z wieloma kontrahentami. Nie ma najmniejszych wątpliwości, że systematycznie wzrasta zapotrzebowanie na …


PRZEPIS NA �LEDZIE NA CZERWONO - Wszystko o gotowaniu w kuchni - Ugotuj.to\nprzepis na �ledzie na czerwono\ndr Zuzanna gr�becka\nCho�by ca�y rok mia� by� potem g�odny i ubogi, w Wielkanoc wszyscy domownicy musieli naje�� si� do syta, a nawet przeje��. Obfito�� �wi�tecznego sto�u wr�y�a przecie� dobrobyt. czytaj dalej\nO barszczach i barszczykach Co s�dzisz o barszczykach - tak si� na og� nazywaj� - gotowych, sprzedawanych z karton�w? Ale� nic zgo�a. Do siego roku, panie bracie!\nCho�by ca�y rok mia� by� potem g�odny i ubogi, w Wielkanoc wszyscy domownicy musieli naje�� si� do syta, a nawet przeje��. Obfito�� �wi�tecznego sto�u wr�y�a przecie� dobrobyt. O polskich zwyczajach wielkanocnych pisze dr Zuzanna Gr�becka\nWi�cej o przepis na �ledzie na czerwono\n�ledzie z buraczkami i jab�kami\n3 p�aty �ledziowe,2 ugotowane buraki,1 kwa�ne jab�ko,1 ma�a cebula,1 �y�ka majonezu,1 �y�ka jogurtu naturalnego,sok z cytryny,pieprz �ledzie osuszamy z zalewy r�cznikiem papierowym, kroimy na mniejsze kawa�ki i skrapiamy sokiem z cytryny. Ugotowane buraki obieramy i �cieramy na tarce jarzynowej\n�ledzie z rodzynkami w curry\n. (Curry dodajemy z zale�no�ci od stopnia ostro�ci curry i naszych upodoba�). Namoczone wcze�niej i odcedzone �ledzie kroimy na paseczki. ��czymy �ledzie z rodzynkami, cebul� i sosem curry. Odstawiamy na kilka godzin do lod�wki. Przepis wraz ze zdj�ciami krok po kroku znajdziesz pod adresem: http\nRoladka ze �ledzia w chlebie Tunnbr�d\nprzypominaj�cego tortill�. Mo�e by� mi�kki (i takiego u�ywamy w tym przepisie) lub chrupki, do zanurzania w sosach. chleb;ser ��ty;�ledzie;zio�a;majonez;pomidory;rukola;koperek;\n75 dag surowych �ledzi, 20 dag gotowanych ziemniak�w, 1/2 l bulionu rybnego, 3/4 �y�eczki soli, 2 czubate �y�eczki m�ki ziemniaczanej, t�uszcz do sma�enia �ledzie dok�adnie oczy��, usu� o�ci i odfiletuj. Umyj, osusz, zmiksuj dwukrotnie, za drugim razem dodaj�c ugotowane, obrane ziemniaki. Do masy\nProsze o pomoc tych , kt�rzy mogliby pom�c. Ot�rz chodzi mi o przepisy wigilijno-�wi�teczne. Je�li z �aski swojej podaliby�cie, to b�d� bardzo wdzi�czna, bo nie raz sama nazwa nic mi nie m�wi. Dozgonne wdzi�czna Magda. A prosze o przepis na: makie�ki, �ledzie na czerwono, nudle z makiem


Nowoczesne systemy motywacyjne - Preser.pl\nOczywiste jest to, że każdy pracodawca wymaga od swoich pracowników jak największej efektywności i nie może dziwić to nikogo z nas. Niemniej jednak należy mieć też na uwadze i to, że efekry6wnosć pracownika jest zdecydowanie większa jeżeli jest on nagradzany za większy wysiłek w pracy.\nOczywiście najlepszą nagrodą jest tutaj jakiegoś rodzaju premia uznaniowa, która zwiększy nasze dochody lub zwykła pożyczka. Niemniej jednak nie zawsze pracodawcy decydują się na takie krok. W ostatnim czasie coraz bardziej popularne są nowoczesne systemy motywacyjne. Jednym z nich jest tutaj system motywacyjny firmy benefit.\nKażdy kto słyszał o tym systemie wie jak wielkie możliwości daje on pracownikowi. Należy zaznaczyć tutaj przede wszystkim to, że gwarantuje nam on rożnego rodzaju bilety na ciekawe wydarzenia jak i karnety wstępu do restauracji, siłowni i tym pokrewnych miejsc. Na pewno dzięki temu każdy z nas ma szansę na wstąpienie do takich miejsc nie płacąc za wstęp. Z pewnością jest to bardzo ciekawa i korzystne rozwiązanie.\n← Poszukiwania dobrego ginekologa\nSportowy program nagradzania pracowników →


Gdzie obejrzeć KSW na żywo? - Blog Jego-Styl.pl\nSukces Macieja Kawulskiego i Martina Lewandowskiego zapisał się w historii sportu już na zawsze. To właśnie oni stworzyli federację mieszanych sztuk walki, która od wielu lat przyciąga publiczność na sportowe areny i przed telewizory. Gdzie obejrzeć KSW? Już niebawem, bo 18 grudnia 2021 roku w Arenie Gliwice, odbędzie się kolejna, długo wyczekiwana gala nr 65, na której pojawią się m.in. Mamed Khalidov, Roberto Soldić, Daniel Torres i Salahdine Parnasse.\nKSW, czyli Konfrontacja Sztuk Walki, polega na starciu dwóch zawodników, w którym dozwolone są wszystkie chwyty, uznawane za poprawne w każdym ze sportów walki. Oczywiście – jest kilka zachowań, które są na ringu niedozwolone i powodują dyskwalifikację zawodnika (np. gryzienie). Walki przeprowadzane są na macie, w zamkniętej klatce. Zawodnik może wygrać zarówno na punkty, o których przyznaniu decydują sędziowie, jak i przez nokaut bądź poddanie się przeciwnika.\nPoddanie to rezygnacja z dalszej walki jednego z zawodników. Nokautem jest natomiast fizyczne uniemożliwienie przeciwnikowi dalszej walki. Jedną z jego odmian jest nokaut techniczny, czyli moment, gdy jeden z zawodników traci przytomność lub doświadcza kontuzji, która stanowi zagrożenie dla zdrowia lub życia. W KSW istnieje oczywiście podział na kategorie wagowe – wśród nich wymienić można wagę piórkową, lekką, półśrednią, średnią, półciężką i ciężką. Od niedawna wprowadzona została również kategoria kobieca.\nCały zamysł stworzenia federacji mieszanych sztuk walki pojawił się u założycieli w 2003 roku. Maciej Kawulski od lat pasjonował się tą dziedziną sportu, Martin Lewandowski natomiast – dopiero raczkował. Ich pierwsze spotkanie, zaaranżowane przez wspólną znajomą, zaowocowało powstaniem organizacji MMA – jednej z największych na świecie.\nPo raz pierwszy KSW odbyło się 27 lutego 2004 r. w Warszawie, w restauracji Champions. Był to turniej, w którym udział wzięło 8 zawodników. Wygrał wówczas Łukasz Juras Jurkowski, specjalista w taekwondo. Druga gala miała miejsce 7 października 2004 roku, w tej samej lokalizacji. Tym razem pierwsze miejsce zajął Antoni Chmielewski, który pokonał Jurkowskiego w pierwszej rundzie. Wydarzenie to transmitował Polsat Sport.\nKSW – najciekawsze starcia\nPrzełomowym dla organizacji MMA wydarzeniem była gala KSW 6, która miała miejsce w warszawskim Torwarze. Po raz pierwszy w walkach wziął udział Michał Materla i Krzysztof Kułak. Popularność pojedynków wzrosła wraz z pojawieniem się w kolejnych edycjach Mariusza Pudzianowskiego. Zadebiutował on w walce z Marcinem Najmanem, którą obejrzało ok. 6 milionów widzów.\nDuże zmiany w gali Konfrontacji Sztuk Walki zaszło w 27. edycji wydarzenia. Do tamtego momentu walki odbywały się na białym ringu, potem – w okrągłej klatce. Wówczas mistrzem został Borys Mańkowski, który wygrał z Aslambaka Saidova.\n31 października 2015 roku gala KSW odbyła się poza granicami Polski. 32 edycja zorganizowana była na Wyspach Brytyjskich, dokładnie na Wembley w Londynie. Tytuł mistrza zdobył Tomasz Narkun, a Mańkowski – obronił pas, zdobyty w poprzednich zawodach. Jednym z najbardziej oczekiwanych starć w MMA był pojedynek Michał Materla – Mamed Khalidov, która zakończyła się zwycięstwem Czeczena w pierwszej rundzie.\nNajwiększa gala MMA w historii Europy odbyła się 27 maja 2017 roku na Stadionie Narodowym. Na KSW 39 pojawiło się 57 tysięcy 766 widzów. Odbyło się wówczas 11 walk: Fernando Rodrigues Jr. vs. Marcin Różalski, Tomasz Narkun vs. Marcin Wójcik, Marcin Wrzosek vs. Kleber Koike Erbst, Mateusz Gamrot vs. Norman Parke, oraz Ariane Lipski vs. Diana Belbita. Główną walką było starcie mistrzów Mameda Khalidova i Borysa Mańkowskiego, a także byłych strongmanów – Mariusza Pudzianowskiego i Tyberiusza Kowalczyka.\nOglądalność gali KSW rośnie z każdym kolejnym rokiem. Coraz więcej kibiców zasiada na stadionach, aby móc obejrzeć wielkie wydarzenie na żywo. Nieprzewidywalność i zaskoczenie – chyba właśnie na tym polega fenomen starć wielkich nazwisk. Każda walka poprzedzona jest miesiącami treningów, przygotowań i poświęceń. To trudny i wymagający sport, jednak – jak podkreślają sami uczestnicy – doping kibiców wart jest wysiłku.\nKSW 65 – najbliższe wydarzenie w Arenie Gliwice\nJuż niebawem niezwykłe emocje dla fanów MMA. Jeden z największych pojedynków w historii KSW odbędzie się 18 grudnia w Arenie Gliwice. Naprzeciw sobie staną dwaj mistrzowie – Mamed Khalidov (35-7-2, 15 KO, 16 Sub), oraz Roberto Soldić (19-3, 16 KO, 1 Sub). Tego wieczora dojdzie również do rewanżu między Danielem Torresem (12-4, 6 KO, 1 Sub) i Salahdine’em Parnassem (15-1-1, 2 KO, 5 Sub).\nMamed Khalidov to jedna z największych gwiazd w historii KSW. Wielokrotny mistrz kategorii średniej – aż trzy razu zdobywał tytuły najlepszego zawodnika. Po raz pierwszy zwyciężył w 2009 roku jako reprezentant Arrachionu Olsztyn. Kilka lat później wygrał ponownie, z Michałem Materlą, a następnie – w 2020 roku znokautował Scotta Askhama w 36 sekund. Do tej pory Mamed Khalidov odbył 44 pojedynki – 31 z nich skończył przez poddanie lub nokaut przeciwnika.\nRoberto Soldić to reprezentant UFD Gym, zawodnik, który odniósł już wiele zwycięstw – wiele z nich w wyniku nokautu. Zadebiutował w wieku 22 lat, w starciu z Borysem Mańkowskim, którego rozłożył na łopatki. To drugi najmłodszy zwycięzca w historii KSW. Zmierzy się z Mamedem po 6 wygranych walkach. Soldić do tej pory triumfował aż 16 razy.\nSalahdine Parnasse i Daniel Torres pierwszy raz spotkali się w 2021 roku, podczas gali KSW 58. Saladine to 23-letnia, wschodząca gwiazda sportu. Pochodzący z Paryża zawodnik wygrał do tej pory 6 bitew, zachwycając kibiców charyzmą i stylem. Wówczas pokonał go jednak Torres, brazylijczyk, występujący z ramienia Austrii. Do tej pory triumfował 5 razy, a czterokrotnie odznaczony był nagrodą za nokaut i najlepszy bój.\nKSW i MMA – gdzie obejrzeć?\nJeden z największych i najciekawszych pojedynków Konfrontacji Sztuk Walki odbędzie się 18 grudnia 2021 roku w Arenie Gliwice. Gdzie obejrzeć KSW? Aby móc wziąć udział w gali należy mieć przy sobie wejściówkę. Uczestnictwo w wydarzeniu możliwe jest po okazaniu biletu na KSW zwykłego lub VIP/loże, które zapewniają osobne wejście, open bar, catering, obsługę hostess oraz wejście na After Party.\nPo zakończeniu gali odbędzie się wspomniane After Party – świetna okazja do spotkania uczestników KSW 65 oraz innych zawodników, którzy biorą udział w wydarzeniach, organizowanych przez federację. Dla gości, którzy zakupili miejscówkę VIP lub lożę – wejście gratis, pozostałych obowiązuje kupno osobnego biletu.


Panel dyskusyjny "Nowe formy opowiadania historii"\nTomasz Panfil - (prowadzący panel)\nDariusz Walusiak – reżyser, dokumentalista, historyk. W okresie PRL redagował „Przegląd Akademicki NZS”, autor ponad 60 filmów dokumentalnych i reportaży, głównie związanych z tematyką historii najnowszej, Kresów, walk o niepodległość 1939–1989. Współpracownik Fundacji Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie.\nKajetan Rajski – student II roku prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, autor książek, publicysta, dziennikarz; współpracuje z wieloma czasopismami i portalami internetowymi. Autor książek „Wilczęta. Rozmowy z dziećmi Żołnierzy Wyklętych” oraz „Wilczęta 2. Rozmowy z dziećmi Żołnierzy Wyklętych”.\nKrzysztof Styczyński – nauczyciel historii i wiedzy o społeczeństwie w III LO im. Unii Lubelskiej w Lublinie, uczestnik wielu międzynarodowych konferencji o tematyce historycznej, propagator współpracy międzynarodowej młodzieży, pasjonat historii i podróży.\nLech Makowiecki – poeta, kompozytor, autor tekstów i scenariuszy nawiązujących do historii, wartości patriotycznych, lider zespołu „Zayazd”. „Sformatowany na polską tradycję, kulturę i edukację młodego pokolenia przez szlachetnie rozumianą rozrywkę”.\nHubert Kuberski – historyk, dziennikarz, producent telewizyjny i filmowy, konsultant historyczny w filmach, serialach tv i dokumentach, dziennikarz miesięcznika „Mówią Wieki”


Lewy. Chłopak, który zachwycił świat - Żółtowska-Darska Yvette | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nLewy. Chłopak, który zachwycił świat (okładka zintegrowana)\nŻółtowska-Darska Yvette , Lewandowski Robert\n112 oceny i 88 recenzji\nAutor: Żółtowska-Darska Yvette , Lewandowski Robert\nWymiary produktu [mm]: 25 x 251 x 180\nWłaśnie zrecenzowałem Lewy. Chłopak, który zachwycił świat\n"Lewy" to uniwersalna historia chłopca, który ani przez chwilę nie wahał się, co jest dla niego ważne. Opowieść, o wielkim talencie i konsekwencji. O tym, że nawet porażkę można przekuć w sukces. To ...\n23-05-2016 o godz 10:41 przez: anonymous\nKsiążka "Lewy. Chłopak, który zachwycił świat" to fantastyczna pozycja dla fanów Roberta Lewandowskiego i fanów futbolu. To książka nie tylko o historii i sukcesach super bohatera, jakim jest teraz Lewandowski. To książka o ciężkiej pracy, ambicjach i chęci realizacji swojego największego marzenia - bycia świetnym piłkarzem. To książka, która z pewnością pomoże każdemu młodemu czytelnikowi wczuć się w rolę Roberta, być na boisku jak On. Książka pokazuje, że pomimo problemów, niepowodzeń, za to dzięki uczciwości i ciężkiej pracy można wiele osiągnąć. Książka jest kompromisem, dla tych którzy chętnie czytają i tych którzy oglądają, fajny tekst napisany przystępnym językiem i dużo świetnych zdjęć. Mój syn, 10-letni piłkarz, książkę pochłonął momentalnie. Ta książka pozwoliła mu uwierzyć, że marzenia mogą się spełnić, ale trzeba w to głęboko wierzyć i ciężko pracować nad sobą. Gorąco polecam.\n20-06-2016 o godz 15:34 przez: Mesik\nKsiążka po prostu Mistrzowstwo Świata ! Obowiązkowa pozycja dla każdego fana piłki nożnej , polecam do przeczytania zwłaszcza teraz podczas trwania Piłkarskiego święta jakim jest Euro 2016 we Francji. Znalazłem czas miedzy meczami naszej reprezentacji na tę książke i powiem tylko tyle , że muszę przeczytać ją po raz kolejny ! Na przykładzie "Lewego" już wiem że jeśli się chce , można naprawdę zajść daleko. Książka wciągająca , czyta się bardzo dobrze i szybko, motywuje do działania i inspiruje do spełniania swoich marzeń. Polecam do poczytania w wolnej chwili , a na pewno nie pożałujecie, gwarantuje. Podczas wspaniałej gry naszych zawodników na Euro jest jak wisienka na torcie. Magnifique\n05-06-2016 o godz 11:09 przez: ceiwark\nDużo zdjęć, wrzucane ciekawostki z "życia" Lewego. Według mnie dla młodszych dzieci/chłopców w sam raz.... o ile są przekonani do wersji papierowych a nie komputerowo/tabletowo/smartfonowych :) Pytałem syna, póki co nie wyraził swojej opinii.\n17-05-2016 o godz 05:48 przez: Edyta Gedrowicz\nKsiążeczka na topie, ale też i treściwa i zaopatrzona w ciekawe zdjęcia zarówno z czasów dzieciństwa jak i współczesnych czasów. Informację o życiu Roberta zaciekawią zarówno tych mniejszych fanów piłki nożnej jak i i tych dużych.\n31-05-2016 o godz 12:25 przez: Maciej Sylwanowicz\nTo już kolejna książka tej autorki zakupiona dla mojego 7-letniego syna. Książka napisana fajnym, przystępnym dla dziecka językiem - mobilizuje do samodzielnego czytania :-)\n02-06-2016 o godz 10:08 przez: Emilia Łobaczewska\nWspaniała książka (jak 3 poprzednie części). Dużo zdjęć, pięknie opisana językiem dla dzieci. Ciekawa. Według mnie cena niska :) Polecam. (to ulubiona seria mojego syna)\n26-05-2016 o godz 16:42 przez: A.\nZainspiruje każdego młodego chłopaka do walki o swoje marzenia. Pokazuje ile pracy, wysiłku i determinacji jest potrzebnej na sukces na miarę Lewandowskiego ;)\n13-05-2016 o godz 10:03 przez: kasiatrom\nBardzo ładnie wydana książka z wieloma atrakcyjnymi ilustracjami. Zabawna, rzeczowa, wesoła. Idealna na prezent dla zafascynowanego piłką chłopca.\n09-06-2016 o godz 20:34 przez: Barbara Mahboub\nMsiążka bardzo przystępnie napisana i wydrukowana, Mój dzisięcioletni syn jest zachwycony.\n11-05-2016 o godz 08:04 przez: Monika Mrozek\nWszystko ok,ksiazka super,dostawa tez, szybko i bezproblemowo. polecam\n16-11-2017 o godz 08:35 przez: peach11\nFantastyczna książka, bardzo ciekawie z pasją napisana. Można pomyśleć, że o takiej sławie, jak Lewandowski nie można źle napisać książki, ale mogłaby być ona na przykład nudna. Nic takiego mnie jednak nie spotkało przy czytaniu tej pozycji. Wręcz przeciwnie i mogę teraz rozpocząć prawdziwy zachwyt. Książka ukazuje bowiem prawdziwą historię zwykłego chłopaka, który miał marzenia i ambicje, który kochał i kocha to co robi. Opisane wydarzenia wcale nie są tylko wzniosłym opisem sukcesów Lewandowskiego, ale jego czasami prostego, zwykłego życia dziecka, nastolatka. Opowiada o jego czasami wielkich porażkach, o nieszczęściach, które go spotykały i o tym, że nie miał w życiu ani łatwo, ani prosto. Ta książka to prosta opowieść o zwykłym chłopaku, który stał się gwiazdą. Ale stał się nią nie dlatego, że miał dużo pieniędzy, czy że "dążył do celu po trupach". Stał się gwiazdą, bo był pracowitym, skromnym, odpowiedzialnym chłopakiem z marzeniami, do których dążył. I pięknie opisuje to książka, że ta sława i popularność właściwie przyszła do niego sama, poprzez to, jakim był sportowcem i rzecz jasna jakim był człowiekiem. Książka opisuje jego historię w bardzo prosty i przez to interesujący sposób. Chronologicznie przedstawia jego biografię i jego kroki nie ku sławie, ale ku marzeniom. Sława jest dodatkowym bonusem. Książka chyba dla każdej grupy wiekowej i dla dzieci i dla dorosłych. Szybko i miło się czyta i do tego z ciekawością ogląda dokumentację zdjęciową Roberta Lewandowskiego prywatnie. Zdecydowanie polecam.\n21-06-2016 o godz 02:36 przez: Marta mama chłopców - Książeczki synka i córeczki\n02-08-2016 o godz 00:00 przez: Hanna Milewska\nLewandowski król strzelców doczekać się biografii dla dzieci :) Cieszę się, że powstało takiego wydanie, które przede wszystkim zachęci dziecko do czytania, bo jak to nie przeczytać książki o swoim idolu? Biografia jest bardzo pomysłowa - tekst jest podany przejrzyście, z wykorzystaniem dużej ilości zdjęć i grafik, które ułatwiają czytanie. Wszystko podane jest w kolejności chronologicznej - dzieciństwo, początki kariery, kolejne sukcesy. Opowieść skupiona jest na tym, że mimo niepowodzeń warto jest trzymać się swojego celu i wytrwale go realizować. Książka kupiona dla dwóch chłopców - ośmio- i dziesięciolatka - obaj zachwyceni.\n05-06-2016 o godz 00:00 przez: veriela\nDo Lewego, czyli Roberta Lewandowskiego mam ogromny sentyment, bo pochodzę z tych samych stron co on, więc radość i duma z jego wielkiego talentu jest jeszcze większa. Co prawda za szaloną fankę piłki nożnej raczej się nie uważam, ale książkę poświęconą naszemu najlepszemu obecnie piłkarzowi musiałam przeczytać. Robert ma wszelkie przymioty zawodnika idealnego, jest pracowity, ma w sobie pokorę, pozostaje też cały czas skromnym człowiekiem, a nawet w pewnych momentach nieśmiałym. Świetna książka, fajnie, ciekawie napisana, przystępnie, polecam także dziewczynom. Euro na dniach, więc jestem w futbolowym klimacie :-)\n10-05-2016 o godz 20:54 przez: Olga Pacholczyk\nKolejna historia opisana przez panią Darską. Wszystkie części są rewelacyjne ale ta w końcu jest o najsłynniejszym i najlepszym polskim piłkarzu. Historia Roberta napisana jest bardzo czytelnie i przystępnie. Mój syn, wielki fan piłki nożnej jest zachwycony tą opowieścią. Dzięki tym książkom, dzieci dowiadują się żę dobrym piłkarzem nie da się być ta o, wszystko wymaga ogromnej, ciężkiej pracy, nie ma nic bez wysiłku i systematyczności.A co najważniejsze pokazuje że nawet mały chłopiec może zostać wielkim piłkarzem. :)\n27-04-2016 o godz 17:50 przez: Marta Kant\nJestem fanka Roberta Lewandowskiego książka bardzo świetna super się ją czyta i podziwiam to jakie osiągnięcia osiągnął czytając książę aż łezka zleciła ze szczęścia teraz syn musi ją przeczytać mam nadzieje ze weźmie skazowki od Roberta i tez zostanie dobrym pilkaż em i tak nim jest mam nadzieje ze jak wyjadę z polski do niemiec pojadę do Monachium i osobiście Robert mi podpisze ta wspaniała książkę dziękuję Robert za te książkę ☺☺☺😊😊😊😊😙😙😙😙😙😙😙😙😙😙😙\n05-05-2016 o godz 14:25 przez: Martyna Chmielewska\nPolecam książkę każdemu dziecku, a także rodzicom - poprzez czytanie dziecku sami możemy dowiedzieć się ciekawych faktów o życiu piłkarzy. Mam już w domu cztery książki pani Yvette Żółtowskiej-Darskiej i czekam na kolejne. Napisane są w bardzo przystępny dla dziecka sposób - mój mały brat "zakochał się" we wspólnym czytaniu książek tej autorki. Śwetny pom ysł na prezent dla każdego dziecka interesującego się piłką nożną!\n12-12-2017 o godz 13:25 przez: Anonim\nzanim kupiłam tą książkę na prezent gwiazdkowy czytałam sporo recenzji, opisów itp bo książek o Lewandowskim jest masa.. mimo poświęconego czasu mam pewność że dobrze wybrałam :) książka ma kolorowe "wstawki" z wieloma fajnymi zdjęciami, jest sporo ciekawostek ale przede wszystkim jest napisana przystępnym dla dziecka językiem a nie nudnym wykładowym tekstem.. polecam\n13-07-2017 o godz 01:04 przez: Thomas\nNie potrzeba lepszej bajki na dobranoc oraz lektury do poduszki, dla grymaszącego dziecka, które nie chce iść spać. Będzie słuchało z wypiekami na ustach o wilekiej choć nie usłanej różami , drodze małego Roberta do słynnego "Lewego". Dziecko, zapatrzone w swego idola, zaśnie pogrążone w niebiańskich marzeniach oraz woli jego naśladowania.\n28-04-2016 o godz 11:01 przez: Aneta\nZ wielką niecierpliwością czekałam na recenzję syna po przeczytaniu książki.Okazała się trafionym pomysłem dla młodego sportowca.Poczuł wolę walki i chęć do dalszej nauki.W niezwykły sposób opowiedziana ,w sam raz dla 11-letniego chłopaka.Mówi o marzeniach, z których nigdy nie wolno rezygnować.Polecam gorąco dla fanów piłki nożnej.\n„Lewy. Chłopak, który zachwycił świat” – premiera\n„Lewy. Chłopak, który zachwycił świat” to uniwersalna historia chłopca, który ani przez chwilę nie wahał się, co jest dla niego ważne. Opowieść, o wielkim talencie i konsekwencji. O tym, że nawet porażkę można przekuć w sukces. To współczesna bajka, w której ...


Zarastające węże - strona 5 - Glony - forum.klub-malawi.pl\nPrzez rafalniski, 3 Styczeń w Glony\nKoledzy, też mam taki wycior i jego użycie nie jest problemem.\nWątek założyłem ze względu na to, że po miesiącu od czyszczenia węży znowu zaczęły mi zarastać i to w odmienny sposób niż u innych.\ntak jak nie oczyszczało problem było ciśnieniem z kubła do wylotu do akwarium nawet o połowę spadało\nOkazuje się jednak nie jestem jedyny, któremu zapchane węże znacząco obniżyły wydajność kubełka\nOd jutra zaczynam akcję z Gravelem - zobaczymy jak te bakterie poradzą sobie z tym co się już nazbierało - swoje spostrzeżenia opiszę w tym wydzielonym wątku:\nW kolejnym kroku będę zwalczał wykrytą przy okazji nadwyżkę fosforanów.\nMinęły 4 doby od zastosowania Gravela, jednak nie uzyskałem oczekiwanego efektu co więcej to co było w wężach nadal tam jest, a dodatkowo zaczyna pojawiać się brązowy nalot, którego wcześniej nie było\nZastanawiam się teraz czy zgodnie z zaleceniami producenta dalej stosować Gravel do uzyskania zadowalającego efektu czy najpierw zredukować PO4 absorberem i dopiero potem kolejna dawka Gravela?\nNapisano środa o 10:35\nMyślę że najpierw zredukować NO3 i PO4 bo to powinno zmniejszyć zarastanie węży i te nowe brązowe naloty.\nMicrobe Lift to nazwa firmy i nie należy kojarzyć jej wyłącznie z "atramentem"\nGravel to preparat bakteryjny więc nie ma nic wspólnego z wytrącaniem chemicznym PO4 i nie należy reagować strachem w oczach po przeczytaniu słów Microbe Lift. bez względu co jest dalej , ale się nie dziwię po takim wpisie " Microbe Lift atrament to śmierć ryb " czy coś w tym sensie. Zawsze zapamiętujemy straszenie a nie pozytywy.\nTego Gravel nie da się przedawkować tak jak nie da się przedawkować Prodibo Biodigest więc lej śmiało dalej, a jednocześnie obniżaj NO3 i Po4 .\nTak poza tematem na zapchane kubły i węże lepiej działał mi Kordon Tidy Tank bo z węży kubła powodował że wylatywały całe płaty obumarłej flory bakteryjnej , natomiast ten tytułowy Gravel lepiej usuwał mi śmierdzącą wodę i lepiej działał w piasku i gąbkach .\n4 minuty temu, deccorativo napisał:\nOk, w takim razie włożę dziś do jednego z prefiltrów zakupiony absorber PO4 - EcoSystem Phos Fe 2-4 mm\nW weekend zrobię gruntowne czyszczenie prefiltrów i samego kubełka, zrobię też większą podmianę wody.\nA przy następnych zakupach zaopatrzę się w ten Kordon.\nNapisano środa o 12:19\nTroszkę walnę OT za co przepraszam.\nU mnie w moim 120l kotniku w którym mam filtr kubełkowy ten preparat spowodował że również z niego wylatywały całe płaty wszelakiego syfu.Jednego dnia wlałem ten preparat a dwa dni później węże były praktycznie czyste.Cały syf znalazł się w akwarium,ale szybko z nim poradziły sobie świderki\nNapisano środa o 12:23\nJa bym jednak prosił o nie szerzenie takich poglądów. Nowi adepci naczytają się, że nie da się przedawkować a później płacz. Nie po to producent podaje konkretne dawkowanie aby lać to na pałę ile się da. Tym bardziej, że gdyby jednak zalecana dawka była większa to i szybciej by się taka butelka kończyła co równałoby się z koniecznością zakupu nowej i większa kasa dla producenta. No niby bakterii nie da się przedawkować ale tyle to my wiemy na dzień dzisiejszy. Za jakiś czas jednak okaże się, że nie jest tak kolorowo i będzie dementowanie. Umiar, umiar i jeszcze raz rozwaga.\nRafale @rafalniskidla swojego zdrowia psychicznego i portfela. Olej te wszystkie niby cudowne specyfiki i zastosuj:\n- na PO4 - absorbent;\n- na dziwnie wyglądające węże - wąż do destylowania;\n- ewentualnie na mętną wodę - dużo waty;\nŻadne specyfiki nie zrobią tego lepiej niż powyższe kroki. Za zaoszczędzoną kasę zakup nowe węże, bardzo często zmieniaj watę i usuwaj kupy a wyjdziesz na prostą.\nJakieś Tidy i inne Gravele pozostaw na półkach sklepowych dla osób wierzących w cudowne działanie ziółek.\nJak coś jeszcze zostanie w portfelu to kup kilka piwek. Wpadnę do Ciebie i pooglądamy Twoje eleganckie akwarium.\nNapisano środa o 12:54\n30 minut temu, Jerry_jerry napisał:\nPięknie napisane Jarku :-)\nW posiadanym zestawie 240 l pracował przez 3 lata filtr JBL 700, którego typowe węże ani razu nie byly czyszczone. Węże te były zarośnięte (co jednak nie uniemożliwialo pracy filtra), czarne z zewnatrz. Gdy około rok temu zmieniłem rodzaj baterii nitrifikacyjnych na Stability po bardzo krótkim czasie czasu zaobserwowalem, że węże ulegly oczyszczeniu, z powrotem stały się przeźroczyste. Od tego też czasu we wszystkich swoich zbiornikach stosuję te bakterie nitryfikacyjne, węże nie zarastają, problem nie istnieje. W zestawie 400 l, w którym również stosuję ten środek (dwa filtry zewnętrzne) działającym od roku węże są nadal przeźroczyste, bez jakiegokolwiek nalotu wewnątrz.\n9 minut temu, sj1950 napisał:\nGdy około rok temu zmieniłem rodzaj baterii nitrifikacyjnych na Stability po bardzo krótkim czasie czasu zaobserwowalem, że węże ulegly oczyszczeniu, z powrotem stały się przeźroczyste.\nJa jakoś nie widzę różnicy tj. na początku stosowałem prodibio i węże zarastały. Później miałem dość kupowania ampułek i zmieniłem na wygodniejsze stability. Węże jak zarastały tak zarastają i to w taki sam sposób. Wydaje mi się, że lekarstwem jest albo regularne czyszczenie wyciorami albo co kilka miesięcy zmiana na nowe. Wyciory niby ok. ale cały czas zastanawiam się czy szczotka nie jest na tyle ingerująca w powierzchnię, że może bardziej sprzyjać osadzaniu się nowych brudów. Nowe węże szczególnie te do destylacji są w miarę tanie i ich wymiana np. raz na pół roku nie będzie aż tak kosztowna. Ja nawet ostatnio w Classicu miałem najtańsze węże zakupione w Castoramie (chyba 5zł za metr) i też były ok. Co prawda ich wymiary to np. 12/15 a nie 16 ale nie zauważyłem aby coś przeciekało tudzież spadały z króćców.\nTak jak wcześniej napisałem, czyszczenie jak i wymiana na nowe w moim przypadku nie miała miejsca. Efekt był i jest widoczny.


Wystąpienie RPO Janusza Kochanowskiego 13-06-2008 - Informacja roczna za rok 2007 | Rzecznik Praw Obywatelskich\nWystąpienie RPO Janusza Kochanowskiego 13-06-2008 - Informacja roczna za rok 2007 - Rzecznik Praw Obywatelskich\nStrona główna / Wystąpienie RPO Janusza Kochanowskiego 13-06-2008 - Informacja roczna za rok 2007\nInformacja o działalności rzecznika praw obywatelskich w 2007 r., z uwagami o stanie przestrzegania wolności i praw człowieka i obywatela (druk nr 445) wraz ze stanowiskiem Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka (druk nr 558).\nWielce Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić Wysokiemu Sejmowi informację o działalności rzecznika praw obywatelskich wraz z uwagami o stanie przestrzegania praw i wolności obywatelskich za rok 2007.\nProszę mi wybaczyć, że jak zwykle na początku mojego wystąpienia zacznę od przedstawienia szczegółowych danych liczbowych.\nW 2007 r. do rzecznika wpłynęło 57 507 spraw, notabene od 1988 r., w całym okresie funkcjonowania urzędu - 916 tys. Niektóre liczby będę podawał, dla porównania, za okres całego 20-lecia z uwagi na przypadającą w tym roku 20. rocznicę powstania urzędu rzecznika praw obywatelskich w Polsce.\nW okresie objętym informacją, tj. w roku 2007, rozpatrzono 34 199 nowych spraw, w tym 13 194 podjęto do prowadzenia, a w 19 506 sprawach wskazano wnioskodawcy przysługujące mu środki działania, w 559 sprawach zwrócono się o uzupełnienie wniosków, 361 spraw przekazano właściwej instytucji do zbadania. We wszystkich tych działach odnotowano zasadniczy wzrost liczby spraw wpływających do rzecznika. Aby nie referować tego już zbyt szczegółowo, powiem jedynie, że ogółem w roku ubiegłym wpłynęło o 14% spraw więcej niż w roku poprzednim, 2006. W całym 20-leciu, jak wspomniałem, wpłynęło już ponad 900 tys. spraw - należy się spodziewać, że w ciągu roku przekroczony zostanie milion - w tym 530 tys. nowych spraw; 222 tys. spraw podjęto do prowadzenia. Równocześnie w biurze rzecznika w roku ubiegłym przyjęto 5823 interesantów oraz przeprowadzono 21 629 rozmów telefonicznych, udzielając wyjaśnień i porad. W ponad 19% spraw uzyskano rozwiązanie pozytywne dla obywatela, w ponad 13% spraw rzecznik odstąpił od ich dalszego prowadzenia, a w ok. 55% spraw nie potwierdziły się zarzuty wnioskodawcy.\nOczywiście rzecznik nie pełni wyłącznie roli książki skarg i zażaleń. Niezależnie od kierowanych do niego skarg wiele zagadnień podejmuje z własnej inicjatywy, wykorzystując szeroką gamę przysługujących mu środków prawnych. Rzecznik obecnej, tj. piątej kadencji wyjątkowo często podejmował, zarówno w roku 2007, jak i 2006, sprawy z urzędu, czyli z własnej inicjatywy. I tak w sprawach zarówno indywidualnych, jak i generalnych w roku pierwszym urzędowania było ich od 50 do 100% więcej niż w poszczególnych latach poprzedniej kadencji, z kolei w roku 2007 liczba takich spraw, tj. podejmowanych z własnej inicjatywy, wzrosła o dalsze 100% w stosunku do 2006 r. Oczywiście głównie są to wystąpienia będące reakcją na doniesienia medialne, które w biurze rzecznika są uważnie śledzone i analizowane. Chciałbym zauważyć, że jest to jedna z cech charakteryzujących działania obecnego rzecznika.\nW 2007 r. rzecznik skierował 405 wystąpień problemowych, w tym 176 o podjęcie inicjatywy prawodawczej, 26 wniosków do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności przepisów z aktami wyższego rzędu - notabene rzecznik jest najczęstszym klientem trybunału - 15 zawiadomień o przystąpieniu do postępowań ze skargi konstytucyjnej, 7 pytań prawnych do Sądu Najwyższego, 7 skarg kasacyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, 46 kasacji do Sądu Najwyższego w sprawach karnych, 17 skarg do wojewódzkich sądów administracyjnych. O przeszło 45% w porównaniu z 2006 r. wzrosła liczba wystąpień o podjęcie inicjatywy ustawodawczej. W sumie wszystkich wystąpień o charakterze generalnym było 536 wobec 485 w 2006 r. i 244 w roku 2005, czyli w poprzedniej kadencji. Ten blisko 2,5-krotny wzrost liczby wystąpień o charakterze generalnym oraz 2- i 3-krotny spraw podejmowanych z własnej inicjatywy jest tak duży, że oczywiście nie może być w tym tempie kontynuowany.\nPodobnie 14-procentowy wzrost liczby spraw wpływających w ostatnim roku do mojego urzędu każe się zastanowić nad jego wydolnością. Ten ostatni wzrost, podobnie jak 10-procentowy wzrost przeprowadzanych rozmów telefonicznych i udzielanych na tej drodze porad, rodzi także pytania o ich przyczyny. Nie potrafię rozstrzygnąć, czy przyrost ten jest wynikiem złego funkcjonowania odpowiednich instytucji, czy też jest wynikiem oczekiwanego i pożądanego wzrostu świadomości prawnej wnioskodawców, czy wreszcie rosnącej świadomości istnienia urzędu rzecznika praw obywatelskich. Być może każdy z tych czynników ma w tym wzroście swój udział.\nWspominałem o 20-leciu istnienia urzędu rzecznika praw obywatelskich w Polsce. Przypomnę, że urząd rzecznika, powołany ustawą o rzeczniku praw obywatelskich z dnia 15 lipca 1987 r., rozpoczął swoją działalność 1 stycznia 1988 r. W związku z tą rocznicą 15 maja br. na Zamku Królewskim w Warszawie, w obecności przedstawicieli najwyższych władz państwowych, reprezentantów Unii Europejskiej, mediów, instytucji naukowych, organizacji obywatelskich oraz ombudsmanów z kilkudziesięciu krajów, odbyła się uroczysta sesja naukowa. Chciałbym, korzystając z tej okazji, podziękować za wystąpienia w części inauguracyjnej panom marszałkowi Sejmu Bronisławowi Komorowskiemu oraz wicemarszałkowi Senatu Zbigniewowi Romaszewskiemu, które stanowiły nie tylko wyraz uznania dla osiągnięć urzędu rzecznika praw obywatelskich, ale dowód bardzo dobrych - mam nadzieję - relacji między urzędem rzecznika a parlamentem. Chciałbym także podziękować za obecność w części inauguracyjnej marszałkowi Senatu panu Bogdanowi Borusewiczowi.\nProszę mi pozwolić, że z uwagi nie tylko na symboliczne, ale i merytoryczne znaczenie obchodów 20. rocznicy urzędu poświecę im nieco więcej czasu.\nW trakcie tych obchodów miały miejsce dwie sesje naukowe. Pierwsza zatytułowana ˝Wolność, prawda i sprawiedliwość˝ z udziałem prof. Alaina Besançona i dr. Joachima Gaucka. W czasach, w których mamy nadmiar prawnych regulacji, w tym inflację mnożących się wszelkiego rodzaju praw człowieka, istnieje potrzeba określenia praw podstawowych, do których wszystkie inne da się sprowadzić. Tego rodzaju prawami podstawowymi są moim zdaniem właśnie prawo do wolności, prawdy i sprawiedliwości. Stąd wybór tematów tej konferencji.\nDrugą część konferencji poświęcono modelowi i funkcjom ombucmena z wystąpieniami między innymi ombudsmanów Szwecji, Danii i Ukrainy, przewodniczącego Europejskiego Instytutu Ombudsmana. Gośćmi specjalnymi obchodów była rodzina państwa Olewników, a gościem honorowym pani Kesang Takla, przedstawiciel jego świątobliwości Dalajlamy. Na zakończenie obrad wystosowano apel do władz chińskich o przestrzeganie praw człowieka w Chinach i w Tybecie.\nObchody cieszyły się niespotykanym zainteresowaniem, o czym może świadczyć bardzo duża liczba uczestników, która przekroczyła 350 osób.\nPrzy okazji tych obchodów chcieliśmy osiągnąć coś znacznie więcej niż zwykle w takich przypadkach się praktykuje, łącząc je z publikacjami opracowań i rezultatów ważnych badań dotyczących przestrzegania praw człowieka i obywatela, ważnych badań zarówno dla naszych obywateli, jak i gości zagranicznych.\nPierwszym tego rodzaju opracowaniem było przygotowywane w roku ubiegłym przez zespół pracowników biura pod kierunkiem dyrektora Janusza Zagórskiego opracowanie ˝Wykonanie środków probacji i readaptacji skazanych w Polsce˝, oparte na wielomiesięcznych badaniach, których rezultaty zostały przekazane do wykorzystania ministrowi sprawiedliwości. Badania te miały spełnić trzy podstawowe cele: wykazać, jak przestrzegane są prawa osób poddanych tym środkom, przedstawić warunki i możliwości wykonywania zadań przez służbę kuratorów dla dorosłych, propagować ideę szerokiego stosowania środków probacji w Polsce jako możliwej w pewnym zakresie alternatywy dla kary pozbawienia wolności. Stanowiły one kontynuację i uzupełnienie obszernego opracowania dotyczącego stosowania tymczasowego aresztowania, które jeszcze w lutym 2007 r. skierowałem do ministra sprawiedliwości, a także przewodniczących sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz senackiej Komisji Praw Człowieka i Praworządności, a nadto do generalnego dyrektora Służby Więziennej.\nWe wnioskach tego opracowania stwierdzono między innymi, że należy podjąć zdecydowane działania mające na celu ograniczenie przeludnienia jednostek penitencjarnych, które stanowi szczególną uciążliwość dla osób tymczasowo aresztowanych; należy uznać, że tymczasowe aresztowanie jest ciągle jednym z częściej, może zbyt często, stosowanych środków zapobiegawczych; istnieje potrzeba wprowadzenia do polskiej procedury karnej górnej granicy czasu stosowania tymczasowego aresztowania; należy podjąć wszelkie możliwe działania mające na celu zapewnienia maksymalnej sprawności postępowań karnych, w których zastosowano tymczasowe aresztowanie; istnieje potrzeba ustalenia katalogu przesłanek odmowy wydania zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym oraz określenie środków zaskarżenia przysługujących na wydane w tym przedmiocie zarządzenie; istnieje potrzeba ograniczenia możliwości stosowania tymczasowego aresztowania w stosunku do kobiet ciężarnych.\nJednym z ostatnio niepokojących problemów jest bezprawne przedłużanie pobytu w więzieniu osób zwolnionych z tymczasowego aresztu. Tak było niedawno w przypadku trzech żołnierzy podejrzanych o zbrodnię wojenną w Afganistanie. Osoby te opuściły areszt dopiero trzeciego dnia od daty postanowienia sądu o uchyleniu tego środka zapobiegawczego, co oznacza, że w tym czasie były bezprawnie pozbawione wolności. Zwróciłem się w tej sprawie do ministra sprawiedliwości o pilne podjęcie działań mających na celu usprawnienie odpowiednich procedur.\nNiezależnie od krytyki istniejącego stanu rzeczy oraz wysuwanych postulatów jego poprawy warto podkreślić pozytywne zmiany w postaci zarówno spadku liczby osób tymczasowo aresztowanych, jak również zmniejszania się liczby osób tymczasowo aresztowanych w stosunku do ogółu populacji więziennych. I tak w latach 2001-2007 stosunek ten zmieniał się odpowiednio w kolejnych latach: 28,5%, 26%, 23%, 18,7%, 17,4%, 16,7% do 13% osób tymczasowo aresztowanych w stosunku do ogółu populacji więziennej w roku ubiegłym. Spadek jest bardzo znaczący: 28,5 do 13. Średnia europejska wynosiła w tym czasie około 27%. W liczbach bezwzględnych tymczasowe aresztowanie wykonywano odpowiednio w tych latach: 22 730 - 2001, następnie 20 896, 18 240, 15 055, 13 416, 14 415 i 11 441 w roku 2007. Specjalnie dla zobrazowania przytaczam te liczby tak dokładnie. I wreszcie, w dniu 30 kwietnia 2008 w jednostkach penitencjarnych przebywało 10 277 tymczasowo aresztowanych. Jest to więcej niż dwukrotnie mniej niż w roku 2001.\nCiągle budzi niepokój długotrwałość niektórych aresztów: 756 - powyżej 6 miesięcy do jednego roku, 206 - powyżej 12 miesięcy do dwóch lat oraz 8 - nawet powyżej lat dwóch. Warto zwrócić uwagę, że w roku ubiegłym Europejski Trybunał Praw Człowieka w 7 przypadkach stwierdził naruszenie art. 5 § 3 i art. 6 § 1 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i praw podstawowych.\nJeśli chodzi o przeciętny czas trwania tymczasowego aresztu, to średnio wynosi on w Polsce około 5,5 miesiąca. Jest nieco dłuższy niż we Francji - około 4 miesiące, ale niższy niż na przykład w Portugalii - 8 miesięcy czy Słowacji - 14 miesięcy.\nGeneralnie sytuacja nie jest tak niepokojąca, jak można by wnioskować na podstawie informacji czerpanych z mediów, ale wymaga stałego monitoringu i działań na rzecz poprawy sytuacji.\nDrugim, nie mniej ważnym dziełem, które również prezentowane było podczas obchodów dwudziestolecia, był raport grupy badaczy z kilku krajów - pod kierunkiem prof. Jo Carby-Hall z Wielkiej Brytanii - The Treatment of Poles and other A8 Economic Migrants in the European Union Member States, przygotowany w języku angielskim, który został zaprezentowany zarówno ombudsmanom krajów, z których pochodzi imigracja zarobkowa, tj. tych, które 1 maja 2004 r. przystąpiły do Unii Europejskiej, jak i krajów docelowych. Niektóre, takie jak na przykład Polska, należą zarówno do krajów przyjmujących, jak i krajów wysyłających migrantów.\nPrzedstawicielstwo polskie przy Unii Europejskiej przygotowuje obecnie prezentację tego raportu w Brukseli, którą planuje na 15 września; bezpośrednio przed lub zaraz po prezentacji w Brukseli zamierzamy przeprowadzić prezentację polskiej wersji raportu w Warszawie.\nTrzecim - śmiem twierdzić - unikalnym w skali światowej opracowaniem jest rezultat półtorarocznej pracy grupy najwybitniejszych polskich ekspertów - pod przewodnictwem prof. Dariusza Kijowskiego - którzy przygotowali projekt rozwiązań przepisów ogólnych prawa administracyjnego. Jest on rezultatem dorobku polskiej doktryny prawa administracyjnego i osiągnięć sądownictwa zajmującego się wykładnią tej gałęzi prawa. Przygotowany został zarówno w wersji polskiej, jak i angielskiej, aby mógł zainteresować moich zagranicznych kolegów. W najbliższym czasie chciałbym zainteresować nim podmioty posiadające inicjatywę ustawodawczą, licząc, że wprowadzenie tego rodzaju rozwiązań służących realizacji prawa do dobrej administracji może stanowić jeden z przykładów możliwej współpracy ponad politycznymi podziałami.\nWszystkie wymienione publikacje dotyczyły traktowanych jako priorytetowe w ubiegłym roku zadań, jakimi były: emigracja zarobkowa i prawa pracowników podejmujących pracę za granicą, problematyka związana z zatrzymaniami, tymczasowym aresztowaniem i odbywaniem kary pozbawienia wolności oraz realizacją prawa do dobrej administracji.\nI wreszcie czwartą publikacją prezentowaną podczas obchodów była księga jubileuszowa, która ma upamiętnić te obchody. Jeśli w dorocznej informacji dla Wysokiej Izby pozwalam sobie wspomnieć o tym wydawnictwie, to dlatego że nie jest to standardowa księga jubileuszowa, którą się zwykło przy tego rodzaju okazjach wydawać. Jest to czterotomowe, pomnikowe wydawnictwo. Składa się ono z najważniejszych aktów prawnych człowieka i obywatela w historii, poczynając od edyktu cesarza Karakalli do Karty Narodów Zjednoczonych, to jest tom pierwszy, wyboru liczącego ponad 800 stron aktualnie obowiązujących dokumentów prawa międzynarodowego dotyczących praw człowieka, to tom drugi, antologii najważniejszych w historii tekstów dotyczących praw człowieka i prawa w ogóle - od Mojżesza do Benedykta XVI przez Arystotelesa, Cycerona, Grocjusa, Johna Stuarta Milla, Rawlsa - które tworzą dorobek cywilizacyjny w tej dziedzinie kultury, składa się to na tom trzeci, i wreszcie tom czwarty, który dopiero dotyczy samej pracy urzędu. Wydawnictwo to będzie - mam nadzieję - przez lata, a może dziesięciolecia nie tylko przypominało o 20. rocznicy i pracy, i urzędu rzecznika praw obywatelskich, ale przede wszystkim będzie służyło pomocą wszystkim, którzy prawami człowieka i obywatela się zajmują. Będzie miało znaczenie dla upowszechnienia i rozwoju tej dziedziny wiedzy w naszym kraju.\nTrzy pierwsze tomy - tj. już bez tomu dotyczącego 20-lecia urzędu - zamierzamy wydać również po rosyjsku i angielsku przy pomocy partnerów zagranicznych.\nMówiąc o urzędzie rzecznika praw obywatelskich, warto, jak sądzę, w tym miejscu powiedzieć o kwestiach związanych z poszerzonym zakresem działania i kompetencjami urzędu. Na podstawie uchwały Rady Ministrów z 25 maja 2005 r. minister sprawiedliwości z początkiem bieżącego roku powierzył rzecznikowi praw obywatelskich pełnienie funkcji Krajowego Mechanizmu Prewencji w rozumieniu art. 3 protokołu fakultatywnego do Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.\nOd dnia wyznaczenia rzecznika praw obywatelskich na Krajowy Mechanizm Prewencji w dniu 18 stycznia 2008 r. do dnia dzisiejszego trzy zespoły merytoryczne zajmujące się ochroną osób pozbawionych wolności przeprowadziły wizytacje zapobiegawcze w zakładach karnych, aresztach śledczych, w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych jednostek organizacyjnych Policji, policyjnej izbie dziecka, izbie wytrzeźwień, schronisku dla nieletnich, zakładzie poprawczym, placówkach Straży Granicznej, areszcie w celu wydalenia, ośrodkach dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy lub azylu, zakładach opieki zdrowotnej, szpitalach psychiatrycznych oraz jednostkach wojskowych.\nZgodnie z art. 19 pkt a protokołu wizytacje zapobiegawcze mają być przeprowadzane w sposób regularny we wszystkich miejscach izolacji, których łącznie jest w Polsce około tysiąca. Zbyt mała liczba wizytacji zapobiegawczych w pierwszej połowie 2008 r. i brak możliwości ich zwiększenia spowodowane zostały brakiem odpowiednich środków i niezmiennej liczby etatów zespołów wizytujących.\nPolska oczywiście nie może narazić się na zarzut nieimplementowania w odpowiedni sposób protokołu fakultatywnego, zarzut niedostosowania się do zaleceń Stowarzyszenia Zapobiegania Torturom. Przypadek śmierci w wyniku strajku głodowego obywatela rumuńskiego Claudiu Crulica powinien stanowić dla nas tragiczne memento.\nPrzypomnę, że protokół zobowiązuje każde państwo do udostępnienia środków niezbędnych Krajowemu Mechanizmowi Prewencji dla efektywnej działalności. Oznacza to, że źródła finansowe i osobowe mechanizmu muszą umożliwiać wizytację we wszystkich miejscach detencji z zachowaniem zasad wynikających z protokołu.\nJak dotychczas władze rządowe, wyznaczając rzecznika na Krajowy Mechanizm Prewencji, notabene 7 miesięcy później, niż było to wymagane przez protokół, nie przyznały mu żadnych dodatkowych środków finansowych umożliwiających zrealizowanie wymaganych zadań. Pozyskanie ich z rezerwy budżetowej jeszcze w bieżącym roku jest niezbędne, abyśmy mogli zrealizować stawiane przed nami zadania. Przed kilkunastoma dniami miałem w tym celu spotkanie z panem ministrem finansów, które pozwala mi żywić nadzieje, że problem ten zostanie właściwie rozwiązany.\nInnego rodzaju problematyką dotyczącą zakresu kompetencji rzecznika praw obywatelskich są działania dotyczące ochrony praw dzieci. Niezależnie od istniejącego od roku 2000 odrębnego urzędu rzecznika praw dziecka sprawy dzieci stanowiły w ciągu minionych 20 lat istotną część działalności kolejnych rzeczników i jest charakterystyczne, że powołanie tego urzędu nie wpłynęło na zmniejszenie zaangażowania w sprawy dzieci rzecznika praw obywatelskich.\nWynika to, jak sądzę, z dwóch faktów: po pierwsze, braku instrumentów prawnych, które umożliwiałyby rzecznikowi praw dziecka skuteczne działanie, oraz po drugie, tradycji, która sprawia, że rzecznik praw obywatelskich pozostaje dla dzieci, ich rodziców, osób i organizacji sprawujących opiekę lub pracujących z dziećmi głównym adresatem skarg, wniosków i interwencji.\nW roku 2007 w porównaniu do roku 2006 odnotowano wzrost liczby wystąpień rzecznika praw obywatelskich w sprawach dzieci o 26%, przy czym liczba wystąpień w sprawach dotyczących ochrony zdrowia niemal się podwoiła. Rzecznik praw obywatelskich przygotował w 2007 r. ogółem 111 wystąpień związanych z ochroną praw dzieci. W tym samym czasie rzecznik praw dziecka przygotował 58 wystąpień generalnych.\nPrzedmiotem podejmowanych przeze mnie działań były następujące kwestie: stan przestrzegania praw dzieci do życia i ochrony zdrowia, prawa do nauki, prawa do opieki socjalnej i wychowania w rodzinie, prawa do bezpiecznego rozwoju, ochrony przed przemocą i demoralizacją. Spośród ogółu wystąpień rzecznika praw obywatelskich w sprawach dzieci w 14 przypadkach adresatami były takie instytucje jak Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny, wojewódzkie sądy administracyjne. Brak aktywności w tym zakresie rzecznika praw dziecka spowodowany był, jak powiedziałem, głównie brakiem odpowiednich uprawnień. Właśnie brak kompetencji rzecznika praw dziecka, ale także brak dobrych tradycji tego urzędu powodują, że rzecznik ten powinien być albo włączony w struktury Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, jako jeden z jego zastępców, albo też powinien być wyposażony w odpowiednie kompetencje i instrumenty prawne. Okazję do zainicjowania współpracy między naszymi urzędami mogłoby stanowić w szczególności przygotowanie do 20. rocznicy uchwalenia Konwencji o prawach dziecka oraz europejskiej konferencji poświęconej ochronie praw dziecka, którą planuję zorganizować 1 czerwca roku przyszłego. W tym roku wydaliśmy z tej okazji publikacje przedstawiające wyniki badań dotyczące zdrowia dzieci i młodzieży, które były prezentowane 2 czerwca na specjalnej konferencji pt. ˝Uwaga! Nasze dzieci w niebezpieczeństwie˝. Z uwagi na rosnącą liczbę i wagę tych spraw informacja o działalności rzecznika za rok 2007 zawiera wyodrębniony rozdział poświęcony dzieciom.\nMówiąc o kompetencjach i uprawnieniach rzecznika praw obywatelskich, nie można pominąć sytuacji, w których dochodzi do ich zakwestionowania. Pierwszy tego rodzaju przypadek w ciągu 20-letniej historii urzędu miał miejsce 11 stycznia 2007 r., kiedy moi przedstawiciele udali się do Zakładu Karnego nr 1 w Grudziądzu w celu zbadania sytuacji tymczasowo aresztowanej oraz jej dziecka. Przypomnę, że był to głośny wówczas przypadek aresztowania kobiety będącej w 8. miesiącu ciąży. Ustalono przy tej okazji, że stosowanie tymczasowego aresztu wobec kobiet powyżej 28 tygodnia ciąży nie ma charakteru wyjątkowego. Na przykład w 2006 r. przyjęto do zakładów karnych 69 kobiet ciężarnych, w tym 24 w 28 tygodniu ciąży lub nawet w bardziej zaawansowanej ciąży. Zażądano wówczas od przedstawiciela rzecznika złożenia wniosku o widzenie z tymczasowo aresztowaną, co stanowiło pogwałcenie ustawowych uprawnień rzecznika do zbadania każdej sprawy na miejscu bez uprzedzenia. Doszło wówczas do sporu między mną a ówczesnym ministrem sprawiedliwości i prokuratorem generalnym, który ostatecznie doprowadził do przezwyciężenia tej próby obstrukcji ze strony organów ścigania i do powrotu do zgodnej z prawem praktyki.\nObecnie doszło po raz drugi do tego rodzaju ekscesu. Mianowicie na moje pismo z dnia 2 stycznia br., skierowane do sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w którym zwróciłem się o udostępnienie raportu dotyczącego funkcjonowania Centralnego Biura Antykorupcyjnego, dotychczas nie otrzymałem zadowalającej odpowiedzi. Wymiana pism, które od tego czasu krążą między kancelarią premiera a moim urzędem, stanowi przykład nie tylko daleko posuniętej arogancji władzy, ale także całkowitego niezrozumienia obowiązujących w tym zakresie zasad prawa. Niezrozumienia tego, że sekretarzem stanu czy też ministrem się bywa, natomiast obywatelem, który ma prawo do informacji publicznej, jest się stale. Prawo do informacji jest jednym z fundamentów demokracji. Notabene niewykonywanie przez funkcjonariusza publicznego obowiązku wynikającego z art. 13 i 17 ustawy o rzeczniku stanowi przestępstwo nadużycia władzy z art. 231 Kodeksu karnego. Z tego miejsca apeluję o respektowanie prerogatyw rzecznika praw obywatelskich.\nObok zintensyfikowania działań podejmowanych przez rzecznika V kadencji z własnej inicjatywy innym charakterystycznym sposobem działania było, zgodnie ze złożoną jeszcze w dniu ślubowania zapowiedzią, podejmowanie prób rozwiązań systemowych, które usuwałyby nie tylko nieprawidłowości w konkretnych sprawach, ale także ich źródło. Widoczne jest to, jak zaznaczyłem, w radykalnie zwiększonej liczbie wystąpień generalnych, przede wszystkim jednak w podejmowaniu przy pomocy ekspertów prób diagnozy, analizy i rozwiązywania węzłowych problemów. Wzorem niektórych innych państw przy rzeczniku działają wspomagające go zespoły ekspertów, np.: do spraw opracowania projektu reformy procesu legislacyjnego, do spraw reformy ochrony służby zdrowia, do spraw praw osób starszych, do spraw przewlekłości postępowania, do spraw odpowiedzialności dyscyplinarnej zawodów prawniczych itd.\nObecnie, poza wymienionymi wcześniej opracowaniami, zostały zakończone prace nad projektem dotyczącym naprawy procesu stanowienia prawa, co uważam za jeden z najbardziej węzłowych problemów niezbędnej reformy państwa. Nadmiar złego prawa, kryzys prawa, o którym miałem już okazję mówić z tej trybuny, wymaga podjęcia zdecydowanych środków zaradczych. Jednym z nich, jak wiadomo, jest inicjatywa sejmowej komisji ˝Przyjazne Państwo˝, której zadeklarowałem swoją pomoc i współdziałanie. Należy sobie jednak zdawać sprawę, że podejmowane przez nią działania, nawet jeśli zostaną uwieńczone powodzeniem, mają charakter doraźny, to znaczy nie usuwają źródeł i przyczyn wadliwego procesu legislacyjnego. Niezbędne jest, moim zdaniem, stworzenie zabezpieczeń w postaci specjalnego organu, który zajmowałby się profilaktycznie przeciwdziałaniem uchwalaniu złego prawa, utworzenie swojego rodzaju sita uniemożliwiającego wprowadzenie do systemu prawnego przepisów wadliwych, które później z wielkim trudem muszą być z niego usuwane.\nWystępujące w polskim systemie prawnym nadmierne przesunięcie z dbałości o rzetelność prawa na dokonywaną ex post kontrolę Trybunału Konstytucyjnego powinno zostać zrównoważone przez niezależny organ, który dokonywałby prewencyjnie kontroli na początku procesu legislacyjnego. Z tych względów od pewnego czasu występuję z propozycją powołania niezależnego organu, który, idąc śladem polskiej i europejskiej tradycji, nazwałoby się radą stanu lub, odwołując się do polskiej tradycji międzywojennej, radą prawniczą. Organu opiniującego projekty aktów ustawowych i innych aktów normatywnych, przygotowywanych przez wszystkie podmioty, którym przysługuje inicjatywa ustawodawcza, oraz sprawującego pieczę nad poprawnością i techniczną legislacyjną prawidłowością procesu stanowienia prawa, obligatoryjnego uczestnika procesu legislacyjnego. Rada w swoich opiniach oceniałaby zgodność projektu z konstytucją i z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, jego spójność z systemem prawa, zgodność z zasadami techniki prawodawczej oraz oceną skutków regulacji. Dawałaby tego rodzaju oceny przed przekazaniem projektu do Sejmu. Byłaby odpowiednikiem Trybunału Konstytucyjnego, tyle że nie na końcu, lecz na początku procesu legislacyjnego. Obowiązkiem rady powinno być również przedstawianie opinii o programach prac legislacyjnych Rady Ministrów dotyczących projektów ustaw oraz dokonywanie okresowych ocen stanu prawa, w tym formułowanie programów deregulacyjnych, to jest propozycji i wniosków dotyczących eliminowania zbędnych i szkodliwych przepisów. Rada powinna także posiadać uprawnienia do badania niektórych obowiązujących ustaw w celu oceny skuteczności przyjętych rozwiązań, tzw. badanie postlegislacyjne, a także formułowania propozycji i wniosków dotyczących sposobu wdrażania prawa Unii Europejskiej. Z pewnością realizacja wskazanych zadań przez niezależny, kolegialny, wyspecjalizowany organ istotnie przyczyniłaby się do znacznego zmniejszenia występujących dziś problemów, oczekiwanym skutkiem powinien być bowiem wzrost standardów stanowionego prawa. Być może dzięki temu prawo obywateli do dobrej legislacji byłoby wówczas skuteczniej zapewniane. Potrzeba działań w tym zakresie jest obecnie szczególnie nagląca w obliczu wydłużania się czasu oczekiwania na rozpatrzenie spraw w Trybunale Konstytucyjnym, do którego wpływa ich coraz więcej i coraz więcej oczekuje na rozpoznanie. W roku ubiegłym było ich ok. 220.\nPrzedstawiona tutaj w ogólnym zarysie koncepcja rady stanu jako organu, którego celem byłaby poprawa procesu stanowienia prawa, była przygotowywana na przestrzeni kilku lat. Obecnie ma już postać gotowego projektu ustawy, który będę chciał przedstawić jednemu z podmiotów mających inicjatywę ustawodawczą.\nJeśli rzeczywiście chcemy dokonać istotnej reformy państwa, reformy niezbędnej dla dalszej modernizacji kraju, warunkiem jest reforma wymiaru sprawiedliwości. Ta zaś z kolei jest niemożliwa bez reformy procesu stanowienia prawa, aby wymiar sprawiedliwości nie musiał zajmować się wieloma niepotrzebnymi sprawami, które wynikają z patologii samego prawa. Byłbym wdzięczny, gdyby Wysoka Izba zechciała rozważyć możliwość podjęcia i poparcia przedstawionej propozycji ustawowej.\nRezultatem prac o charakterze systemowym są także, co chciałbym podkreślić, niektóre wnioski do Trybunału Konstytucyjnego. Przykładem takim jest złożony w roku ubiegłym do trybunału wniosek w sprawie KRUS. Przypomnijmy, że prawo do jednakowych świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego przysługuje, zgodnie z zasadą solidaryzmu społecznego, bez względu na wkład wnoszony do systemu opieki zdrowotnej, który jest uzależniony od osiąganego dochodu. Nie dotyczy to osób, które nie posiadają zdolności płatniczej, takich jak np. studenci, bezrobotni czy niepełnosprawni. Nie jest słuszne, aby do tej kategorii były zaliczane określone grupy osób, bez względu na wysokość osiąganych przychodów, tak jak jest to obecnie w przypadku rolników, co pociąga za sobą znaczące dla budżetu wydatki skarbu państwa. Oczekuję, że złożony w tej sprawie wniosek do Trybunału Konstytucyjnego przyspieszy prace rządu nad reformą KRUS i doprowadzi do ich pozytywnego zakończenia.\nPodobnie systemowy charakter ma wniosek do Trybunału Konstytucyjnego w kwestii równego wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn. Nie ma bowiem racjonalnych argumentów usprawiedliwiających utrzymanie regulacji określającej wiek emerytalny na zróżnicowanym według kryterium płci poziomie. Mimo często nadużywania we współczesnym dyskursie retoryki antydyskryminacyjnej okazuje się, że w polskim prawie wciąż można znaleźć przykład tak oczywistej i nieuzasadnionej dyskryminacji kobiet w sferze szczególnie ważnej i bliskiej pracującej większości kobiet. Wiele krajów zrealizowało już ideę wyrównywania wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn oraz wydłużenia aktywności zawodowej obu płci. Czas, abyśmy również i my podjęli te zadania. Obydwa wnioski, tj. w sprawie KRUS oraz równego wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn, uważam za najważniejsze ze wszystkich 26 wniosków złożonych do Trybunału Konstytucyjnego w roku 2007, dotyczą one bowiem niezmiernie istotnych problemów ustrojowo-systemowych.\nPrzedstawiając główne wątki obszernej, liczącej ok. 600 stron informacji rocznej, siłą rzeczy trzeba dokonać ich wyboru i ograniczyć się do najbardziej ważkich. W roku 2007 jednym z najważniejszych - po blisko 20 latach od upadku komunizmu - były ciągle jeszcze zagadnienia związane z rozliczeniem komunistycznej przeszłości w naszym kraju.\nŻaden kraj nie może być wolny tak długo - mówił Joachim Gauck na wspomnianych już uroczystościach 20-lecia urzędu rzecznika - jak długo nie jest w stanie udźwignąć swoich praw. Gruba kreska oddzielająca przeszłość oraz ograniczenie dostępu do prawdy nigdy nie służą prześladowanym, ale przedstawicielom byłego reżimu.\nPrzypomnijmy, że dotychczas nie ukarano sprawców masakry robotników w Gdańsku w 1970 r. ani zabójców górników w kopalni Wujek, w której to sprawie wyrok nie jest jeszcze prawomocny. Nie ukarano sprawców wprowadzenia stanu wojennego - ani mocodawców, ani wykonawców tego ustawowego bezprawia. Nie rozwiązano wreszcie problemu lustracji kolaborantów i współpracowników zbrodniczego systemu.\nJeśli zastanowić się, patrząc wstecz, nad powodami, dla których rozliczenie z przeszłością w Polsce napotykało tak wielkie przeszkody i w gruncie rzeczy poniosło klęskę, to generalnie rzecz biorąc, złożyła się na to siła i determinacja przeciwników rozliczenia oraz słabość i nieudolność jego zwolenników. Przykładem zarówno siły pierwszych, jak i słabości drugich jest uchwalona w dniu 18 października 2006 r. ustawa o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, tzw. ustawa lustracyjna, oraz związane z nią orzecznictwo.\nWarto w związku z tym zauważyć, że lustracja mająca na celu przede wszystkim ochronę jawności życia publicznego, nie może nie uwzględniać również innych praw człowieka, tak aby prawo do informacji i jawności życia publicznego pozostawało w zgodzie z prawem do ochrony czci i dobrego imienia, zasadą równego dostępu do służby publicznej, wreszcie prawem do sądu możliwym do zrealizowania w rozsądnym terminie a także prawem do prowadzenia badań naukowych i wolności słowa.\nWprowadzone ustawowo rozwiązania tegoż problemu, jak również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w tym zakresie spowodowały moje wielokrotne interwencje. Domagałem się przestrzegania tych praw w ich właściwej relacji. I tak wskazać należy, że już w dniu 15 stycznia 2007 r. złożyłem do Trybunału Konstytucyjnego wniosek w sprawie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzonego do Kodeksu karnego na mocy ustawy lustracyjnej art. 132a, w którym sankcjonuje się publiczne pomawiane narodu polskiego o udział, organizowanie lub odpowiedzialność za zbrodnie komunistyczne lub nazistowskie. W mojej ocenie inkryminowany przepis statuuje nieproporcjonalną ingerencję w konstytucyjną zasadę wolności słowa. Z zadowoleniem należy przyjąć fakt, że na dzień 7 lipca br. Trybunał Konstytucyjny wyznaczył rozprawę w tej sprawie, aczkolwiek należy zauważyć, iż stało się to dopiero po upływie półtora roku od złożenia przeze mnie wniosku.\nNastępnie w dniu 20 kwietnia 2007 r. złożyłem do trybunału kolejny wniosek o stwierdzenie niezgodności z konstytucją niektórych przepisów ustawy lustracyjnej, jak i ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Nie negując założeń ustawy, zakwestionowałem m.in. konstytucyjność objęcia obowiązkiem lustracyjnym osób zdefiniowanych jako osoby pełniące funkcje publiczne, które nie wykonują jednak żadnej władzy publicznej. Podkreśliłem również, że ustawodawca, tworząc tak szeroki katalog osób zobowiązanych do złożenia oświadczenia lustracyjnego, liczonych w setkach tysięcy, sprawił, że proces lustracyjny mógłby trwać wiele lat, przez co osoby lustrowane pozbawione zostałyby realnej gwarancji prawa do sądu w rozsądnym terminie. Zwracałem też uwagę na niezgodność z konstytucją tych przepisów, które nakazują poddanie się obowiązkowi lustracyjnemu dziennikarzom przy daleko idącej nieokreśloności definicji pojęcia ˝dziennikarz˝, ustanowionego przez ustawę Prawo prasowe. Kwestionowałem konstytucyjność przewidzianej w ustawie lustracyjnej sankcji przewidującej w sytuacji kłamstwa lustracyjnego, a także niezłożenia oświadczenia lustracyjnego w terminie zakaz pełnienia funkcji publicznej, który w przypadku dziennikarza lub naukowca oznaczałby odpowiednio pozbawienie możliwości korzystania z konstytucyjnie chronionej wolności słowa lub wolności publikowania wyników badań naukowych. Kwestionowałem również konstytucyjność szeregu innych postanowień.\nNiestety Trybunał Konstytucyjny na rozprawie 9 maja ub.r. podjął decyzję o wyłączeniu mojego wniosku do odrębnego rozpoznania. Ostatnio trybunał postanowił go rozpatrzyć odnośnie do zarzutu niezgodności z art. 30 ust. 2 pkt 1. W pozostałym zakresie Trybunał Konstytucyjny postanowił umorzyć postępowanie ze względu na obecną zbędność wydania wyroku. Tym samym rzecznik praw obywatelskich - konstytucyjny organ powołany do stania na straży praw i wolności obywatelskich - pozbawiony został możliwości występowania w tej niewątpliwie historycznej sprawie. Pozbawiony został możliwości prezentowania licznych problemów wynikających m.in. z kierowanych do rzecznika skarg i wniosków obywateli oraz ich organizacji. Uważam to za wyraz niezrozumienia przez trybunał roli, jaką pełni rzecznik praw obywatelskich, który w sprawach dotyczących prawa i wolności jest głównym partnerem Trybunału Konstytucyjnego i jako taki nie tylko chciałby, ale powinien być traktowany.\nW tej sytuacji 11 czerwca 2008 r. postanowiłem wycofać mój wniosek, aby nie uczestniczyć w usankcjonowaniu stanu prawnego ukształtowanego zeszłorocznym wyrokiem trybunału. Uważam, że udział rzecznika praw obywatelskich w tej trudnej i zasadniczej sprawie byłby niezbędny, gdyż pozwoliłby uniknąć szeregu błędów tego orzeczenia, z których niektóre musiały być następnie na drodze ustawowej usuwane.\nNiestety nie ulega żadnej wątpliwości, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2007 r., które zapadło przy 9 zdaniach odrębnych, jest jednym z najbardziej niespójnych i wewnętrznie sprzecznych orzeczeń w historii polskiego Trybunału Konstytucyjnego.\nMówiłem wcześniej, że w trakcie obchodów 20-lecia urzędu rzecznika praw obywatelskich mowa była o trzech podstawowych prawach, z których wszystkie inne się wywodzą, tj. do wolności, prawdy i sprawiedliwości, z których najważniejsza jest sprawiedliwość. Sprawiedliwość, która jest ostatecznym celem i wartością prawa. Ofiara przestępstwa domaga się sprawiedliwości, która jest potępieniem zła i przywróceniem prawomocności naruszonych przez przestępstwo reguł. Jest ona także wyrazem naszej solidarności z niewinną ofiarą przestępstwa, której w ten sposób mówimy: nie jesteś sam czy sama, jesteśmy z tobą przeciwko złu, które ci wyrządzono. Sprawiedliwość jest wreszcie próbą wyrównania krzywdy ofierze przestępstwa. Jeśli się jej tego odmawia, jest ona ofiarą podwójnie, po pierwsze, przestępstwa, po drugie, braku sprawiedliwości, której bezskutecznie oczekuje.\nPragnienie sprawiedliwości, która jest warunkiem ludzkiej godności, dochodzi do głosu w szczególności w okresach przechodzenia od ustroju totalitarnego do demokracji, od państwa opartego na bezprawiu do państwa rządzonego prawem. Powstają wówczas zawsze te same pytania: Czy minione zbrodnie wymagają rozliczenia i pociągnięcia do odpowiedzialności sprawców, czy też lepiej o nich zapomnieć? Czy warunkiem budowy państwa prawa jest odpowiedzialność i wymierzenie sprawiedliwości, czy też przebaczenie?\nMartwi nie mogą wołać o sprawiedliwość, obowiązkiem żywych jest czynić to za nich, jak powiedział jeden z autorów. Gdy tego nie czynią, okazuje się zawsze, że brak odpowiedzialności jest niezmiernie kosztowny, prowadzi do prawnej i moralnej anemii widocznej tak w życiu publicznym, jak i prywatnym. Kiedy, mając wybór między sprawiedliwością a prawem, rezygnujemy z tej pierwszej, tj. sprawiedliwości, rychło okazuje się, że oddalamy się również od ideału prawa.\nWłaśnie przykładem tego rodzaju odejścia nie tylko od sprawiedliwości, ale od rudymentów prawa jest uchwała Sądu Najwyższego z 20 grudnia 2007 r., w której stwierdzono, że sądy orzekające w sprawach karnych o przestępstwa z dekretu o stanie wojennym nie były - podkreślam - zwolnione z obowiązku stosowania retroaktywnych przepisów karnych. Uchwała ta, uniemożliwiając obecnie odpowiedzialność karną i dyscyplinarną sędziów wykonawców ustawowego bezprawia, wpisała się w ciąg analogicznych orzeczeń Sądu Najwyższego z okresu stanu wojennego, cofając w ten sposób orzecznictwo o więcej niż ćwierć wieku. Mogłoby to stanowić rodzaj klamry zamykającej nieudaną próbę rozliczenia z przeszłością. Niedawny wyrok w sprawie Grzegorza Przemyka czy wyrok w sprawie zomowców z kopalni Wujek, jakkolwiek nieprawomocne, stwarzają jednak nadzieję, że proces rozliczenia z przeszłością nie jest bynajmniej zakończony. 6 maja bieżącego roku złożyłem wniosek do Trybunału Konstytucyjnego kwestionujący wspomnianą uchwałę z 20 grudnia, a precyzyjniej - jej podstawę prawną w postaci art. 80 § 2b zdanie pierwsze Prawa o ustroju sądów powszechnych. Moim zamiarem jest uczynienie wszystkiego, co jest możliwe, aby uchwałę tę zakwestionować i wyprowadzić z porządku prawnego.\nKiedy nie karzemy, nie potępiamy sprawców zła, powiedział kiedyś w podobnym kontekście Sołżenicyn, nie tyle chronimy ich trywialny wiek starczy, ile usuwamy fundamenty sprawiedliwości przyszłych pokoleń. Sprawiedliwości, która, jak już powiedziałem, jest ostatecznym celem i wartością prawa.\nSprawiedliwość w demokratycznym państwie należy się wszystkim. Wobec sprawiedliwości nie powinno być równych i równiejszych. Tymczasem jednym z najpoważniejszych problemów społecznych w Polsce jest ubóstwo i wykluczenie społeczne. Każdego dnia w Polsce około 5 mln ludzi musi stawać do osobistej walki z ubóstwem, a kolejne kilka milionów stara się zapewnić sobie i swoim rodzinom choćby minimum socjalne. Ubóstwo to nie tylko brak środków do życia, wiąże się również z innymi problemami: niedożywieniem, uzależnieniami, brakiem możliwości uczestniczenia w życiu społecznym. Wykluczenie społeczne, jakie dotyka te osoby, często warunkuje przyszłość ich dzieci, które najczęściej nie mają szans na wyrwanie się z zaklętego kręgu ubóstwa.\n17 października ubiegłego roku po raz pierwszy dzięki inicjatywie wielu organizacji pozarządowych, w większości obywatelskich, ale też instytucji publicznych reprezentujących np. władze samorządowe, które utworzyły przy rzeczniku praw obywatelskich komitet organizacyjny, zorganizowano obchody Międzynarodowego Dnia Walki z Ubóstwem. Jednym z ważniejszych wydarzeń była 7. Konwencja Ruchu przeciwko Bezradności Społecznej pod tytułem ˝Edukacja przedszkolna dla dzieci ze środowisk wymagających szczególnego wsparcia˝. Problem ten można uznać za jeden z niesłusznie ignorowanych, nie tylko zresztą w naszym kraju.\nObejmując patronat nad jubileuszowymi obchodami Międzynarodowego Dnia Walki z Ubóstwem, podjąłem wraz z organizacjami pozarządowymi wyzwanie, aby przeciwdziałać ubóstwu. Wyznaczone zostały również długofalowe kierunki tych działań. Ich cele obejmują: po pierwsze, realizację praw w zakresie równych szans dla wszystkich w uzyskaniu możliwie najwyższego wykształcenia; po drugie, integrację społeczną i zawodową osób długotrwale bezrobotnych oraz niepełnosprawnych; i wreszcie wspieranie wszelkich inicjatyw społeczeństwa obywatelskiego na rzecz walki z ubóstwem. Dlatego moim partnerom reprezentującym organizacje i ruchy obywatelskie, jak również krajowym organizacjom samorządu terytorialnego zaproponowałem, aby wspólnie rozpocząć prace programowe na rzecz stworzenia narodowej strategii przeciwdziałania ubóstwu.\nPanie Marszałku! Panie Posłanki! Panowie Posłowie! Kończąc składanie dorocznej informacji, pragnę wyrazić podziękowanie za nieustanny wysiłek we wznoszeniu gmachu państwa prawa, za przyczynianie się do rozwoju Polski jako dobra wszystkich obywateli. Życzę paniom i panom posłom wielu sukcesów w pracy dla Rzeczypospolitej, w rozpoznawaniu nowych, stojących przed nami wyzwań, a także sukcesów w tworzeniu spójnego i przejrzystego prawa, przyjaznego ludziom i użytecznego w działaniach władz publicznych, przedsiębiorców, organizacji pozarządowych i wszelkich innych podmiotów oraz osobistej satysfakcji z dokonań osiąganych w służbie parlamentarnej.\nNiech mi wolno będzie podkreślić, że możliwość wystąpienia przed Wysokim Sejmem ma dla mnie i mojego urzędu szczególne znaczenie. Jest to nie tylko wypełnienie konstytucyjnej powinności, ale okazja do przedstawienia podejmowanych i projektowanych inicjatyw. Szczegółowa informacja za 2007 r. zawiera rozliczne przykłady ewidentnych przykładów naruszenia praw człowieka i obywatela, a także liczonych w dziesiątkach tysięcy spraw, z którymi obywatele mierzą się codziennie, a nie znajdując zrozumienia u władz i urzędów, kierują je do rzecznika.\nW wystąpieniu tym nie poruszam wielu kwestii, w których rozwiązywaniu brałem udział w minionym roku i które będę podejmował. Będę wdzięczny za pytania, które pozwolą mi uzupełnić ten brak.\nChciałbym też, aby moje wystąpienie było sposobnością do podjęcia debaty o stanie przestrzegania praw i wolności człowieka i obywatela oraz o stanie państwa, które zabezpiecza te prawa i wolności. Dlatego proszę nie tylko o pytania, ale również o komentarze. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)


Publiczna euforia na ulicach Paryża podczas pożaru Notre Dame. Korwin-Mikke publikuje wymowne zdjęcie. "Prymitywy" | Telewizja Republika\nPOLSKA 17:53 16 kwietnia 2019\nTwitter/ Janusz Korwin-Mikke; modyfikacja: telewizjarepublika.pl\nPożar katedry Notre Dame poruszył całe świat. Co rusz pojawiają się komentarze przywódców światowych, prezydentów, premierów ludzi kultury i sztuki czy dziennikarzy, którzy mówią wprost, że to niepowetowana strata, nie tylko dla ludzi kościoła, ale i dla wszystkich Europejczyków. Okazuje się, że nie wszyscy ubolewają nad stratą. Janusz Korwin-Mikke opublikował na Twitterze wymowne zdjęcie.\n"Płonie dach katedry Naszej Pani z Paryża. Jedni rozpaczają, inni są głęboko zamyśleni, inni po prostu obserwują, a jeszcze inni się cieszą. Sądzę, że niektórzy "Europejczycy" też się cieszą, nawet bardzo - ale mają dość rozumu, by nie okazywać tego publicznie jak te prymitywy:" – napisał na Twitterze, załączając przy tym znamienną fotografię.\nCZYTAJ WIĘCEJ: Szokujące! Zobacz jak zareagowali muzułmanie z Francji na wieść o płonącej katedrze Notre Dame!\nPożar katedry Notre Dame wybuchł w poniedziałek ok. godz. 19:00. Po pracy zastępów straży pożarnej ok. północy podano, że struktura budowli i fasada zachodnia zostały ocalone. Pożar wybuchł gwałtowanie; szybko objał szybko iglicę i dach nawy poprzecznej. Wkrótce rozszerzył się na cały dach. Iglica zawaliła się i spłonęła.\nPrzypomnijmy, że w ubiegłym miesiącu również doszło do pożaru, drugiej co do wielkości świątyni katolickiej w Paryżu, Saint-Sulpice.\n[FLASH] - Un incendie s'est déclaré il y a quelques minutes dans l'église Saint-Sulpice à #Paris.


Turniej MASTERS Ligi Badmintona zakończony! | Aktualności\nW sobotę 23.03.2019 odbył się turniej zwieńczający sezon 2018 Ligi Badmintona w Kahunie. W rozgrywkach wystartowało 8 najlepszych graczy z 12 kolejek sezoonu 2018. Cały turniej był bardzo intensywny i zacięty, a gracze w ciągu 4 godzin rozegrali po 5 meczy.\nGracze rozpoczęli mecze o 13:00 w dwóch grupach czteroosobowych. W Grupie A faworytem był lider rankingu Ligi Badmintona Adam Nowak. Adam swoją formę potwierdził, choć rywalizację rozpoczął od przegranego seta z Irkiem Stacewiczem. Drugie miejsce zajął Arek Drewniak, który przystąpił do turnieju w rewelacyjnej formie. Michał Kopania nie dał rady kontuzji łokcia i ostatecznie był 3 w grupie.\nW Grupie B walka była wyjątkowo zacięta. Świadczy o tym to, że trzech zawodników zakończyło grupę z dwoma zwycięstwami i jedna porażką. Ponadto faworyt bukmacherów Jacek Sadrzak coś naciągnął w pośladku i w rezultacie przegrał wszystkie mecze! Hubert Karwacki zaczął turniej wybitnie, ale z każdym meczem tracił siły. Najlepszy bilans punktowy Jarka Nowisza doprowadził go do zwycięstwa w Grupie B. Zaś Hubert Karwacki wyszedł z drugiego miejsca. Szczęścia zabrakło Michałowi Zakroczymskiemu, którego przegrany set z Jackiem Sadrzakiem, kosztował awans do półfinałów.\nKolejnym etapem rozgrywek były pojedynki w drabinkach o miejsca 1-4 oraz 5-8.\n5 miejsce zajął ostatecznie Michał Zakroczymski przed Michałem Kopanią.\nW półfinałach 1-4 Adam Nowak trzymał formę, choć z Hubertem Karwackim nie było łatwo. Ciekawe jakby się zakończył mecz gdyby się spotkali na samym początku rywalizacji? W drugim półfinale o zwycięstwie zadecydował trzeci set! I to Jarek Nowisz wyszedł z niego zwycięsko, a Arek Drewniak musiał się zadowolić walką o 3 miejsce.\nLepsza wytrzymałość i hart ducha dała Arkowi gładkie zwycięstwo nad Hubertem Karawckim w meczu o 3 miejsce. Napięty grafik oraz zmęczenie spowodowały, że finał też był dość jednostronny i Adam Nowak zgarnął wszystko! Puchar za cały sezon 2018 oraz za turniej MASTERS! Drugie miejsce dla Jarka Nowisza!\nDziękujemy zawodnikom oraz kibicom którzy wspierali ich rywalizację! Ponadto warto wspomnieć o FlyEye - systemie, który przeniósł poziom rywalizacji w zupełnie inny wymiar. Zawodnicy mogli sprawdzać na bieżąco zagrania bliskie linii, a system kamer wszystko bardzo prezyzyjnie wyłapywał i prezentował na tabletach! Wszystko to w połączeniu z systemem sędziowskim Best of Five dało wyjątkowo zaawansowany technologicznie turniej ;-)\nWYNIKI Z GRUP


Agrotkaniny 1,1 m - Rolmarket.pl\nAgrotkaniny 1,1 m\nEstetyczny ogród, który nie wymaga wiele pracy, a jednocześnie jest pełen pięknych roślin to marzenie niejednego właściciela przydomowego ogrodu. Mimo że brzmi to jak mrzonka, ale dzięki nowoczesnym materiałom poprawiającym warunki rozwoju roślin jest to możliwe. Poniżej przedstawiamy agrotkaniny, które mogą pomóc w realizacji tego marzenia.\nAgrotkaniny 1,1m – niezbędne w nowoczesnym ogrodzie\nAgrotkaniny czyli inaczej mówiąc maty ściółkujące to sprzymierzeńcy zabieganych ludzi w trosce o odpowiednie warunki rozwoju roślin. Przez wiele lat były one stosowane jedynie w profesjonalnym ogrodnictwie, ale już od dłuższego czasu mogą się znaleźć również w każdym uprawianym amatorsko ogrodzie, nawet tym najmniejszym.\nAgrotkaniny są bowiem materiałem, który pozwala zadbać o odpowiedni poziom wilgotności gleby, ochronić rośliny przed chwastami oraz zapobiegać ich przemarzaniu przy pierwszych przygruntowych przymrozkach. Jednym słowem stosowanie agrotkaniny pozwala oszczędzić czas, jaki musielibyśmy spędzić na podlewaniu i plewieniu roślin oraz pieniądze, konieczne do regularnego nawadniania i walki z chwastami. Stosując agrotkaniny mamy również pozytywny wpływ na środowisko naturalne, ograniczając zużycie wody oraz środków chwastobójczych.\nAgrotkaniny 1,1m – jedna tkanina, wiele zastosowań\nPatrząc na wymienione powyżej zalety stosowania agrotkanin trudno się dziwić, że są one stosowane coraz chętniej. Można je układać zarówno wokół żywopłotu, pojedynczych krzewów ozdobnych, wzdłuż roślin sadzonych szpalerowo. Doskonale się sprawdzają również na szerszych rabatach oraz na grządkach warzywnych. Jednym słowem wszędzie tam, gdzie są sadzone rośliny, którym chcemy zapewnić najlepsze warunki do rozwoju.\nWarto wiedzieć, że agrotkaniny są dostępne w różnych szerokościach, długościach i gramaturach. W tej kategorii znajdziecie agrotkaniny 1,1 m, ale w sklepie Rolmarket.pl znajdziesz również wąskie agrotkaniny 0,4m, jak i agrotkaniny 3,2m. Dzięki temu można dobrać szerokość agrotkaniny do wielkości miejsca, w którym ma zostać ułożona, a tym samym zminimalizować liczbę łączeń.\nAgrotkaniny mają również różną gramaturę czyli grubość. Najgrubsze, a zarazem najbardziej trwałe są agrotkaniny 100g, ale są one jednocześnie najdroższe. Jeśli nie chcesz inwestować tak wiele, możesz sięgnąć po agrotkaniny 70g lub 90g, dzięki którym Twoje rośliny będą miały odpowiedni poziom wilgotności wokół korzeni i będą chronione przed chwastami.\nAgrotkanina czarna Agritella 1,1x50m 70g\nPolska agrotkanina czarna 1,1x10m 70g\nPolska agrotkanina czarna 1,1x20m 70g


Lokal na wynajem - Bielsko-Biała - NOWY LOKAL Z DUZYMI MOŻLIWOŚCIAMI - PCN-LW-6070 - 120.00m² - Profeo\nBielsko-Biała, NOWY LOKAL Z DUZYMI MOŻLIWOŚCIAMI Lokal na wynajem\nNOWY LOKAL o pow. 90m2\ndowolna możliwość adaptacji pomieszczenia wg własnych potrzeb\nLOKAL znajduje się na I piętrze (poddasze) - z własnym parkingiem\nDo wynajęcia atrakcyjny LOKAL o przeznaczeniu usługowo-biurowym czy też handlowym, dowolna możliwość dla nowych NAJEMCÓW, lokal o pow. 90m2 usytuowany na PODDASZU NOWEGO BUDYNKU - z dużymi oknami witrynowymi!\n* ogrzewanie - podłogowe.\nLokal składa się z jednego pomieszczenia o łącznej powierzchni 9-m2, w bardzo dobrym stanie technicznym, posiada indywidualne wejście z zewnątrz.\n* odstępne dla właściciela - 3.000zł netto + vat,\n* kaucja w wysokości dwumiesięcznego odstępnego - zwrotna,\nSymbol oferty PCN-LW-6070\nDo wynajęcia atrakcyjny lokal użytkowy o powierzchni 125m2 usytuowany na parterze w wolnostojącym biurowcu w pobliżu ścisłego centrum Bielska-Białej Lokal składa się z dużego, dobrze doświetlonego pomieszczenia o przeznaczeniu handlowym lub biurowym z dostępem ...


Muzeum Stutthof Sztutowo: cennik, bilety, godziny otwarcia, dojazd\nMożna poczytac o obozie.Wstep wolny.Zobaczyc krematorium .\n2021-08- 2 17:18:10\nPolecam każdemu czuć klimat Co tam się działo można przeżyć na własnej skórze jak się tam wejdzie i zobaczy wszytko polecam jeszcze raz\nPodczas zwiedzania widać co się tam wydarzyło.\nKażda osoba powinna tutaj przyjechać i odwiedzić to miejsce.Miejsce jedno z nielicznych,które pozostały z czasów wojny,\nWśród morskich plaż, roześmianych dzieci, kawiarni i budek z lodami, znajduje się miejsce, do którego warto wstąpić. Miejsce, w którym z pewnością zatrzymasz się na chwilę zadumy. Niedaleko Gdańska, w miejscowości Sztutowo, znajduje się obóz koncentracyjny Stutthof. Był to najdłużej działający nazistowski obóz śmierci na terenie naszego kraju. Więźniami byli głównie Polacy, Żydzi i osoby chore psychicznie. Stutthof obóz koncentracyjny zwiedzać można w języku polskim, angielskim, hiszpańskim lub holenderskim. W czasie zwiedzania turyści mogą zobaczyć baraki starego i nowego obozu, miejsce obozu żydowskiego, willę głównego komendanta obozu, komory gazowe, krematorium, a także pomnik Walki i Męczeństwa, który jest wspaniałym dziełem Wiktora Tołkina. Choć Muzeum jest niewielkie, to jego przesłanie z pewnością uderza w każdego, kto zdecyduje się na wizytę. Tłumnie odwiedzają je turyści, którzy nie pozwolą na to, by pamięć o tragicznej historii, która rozegrała się na tych ziemiach, nie przetrwała. Na zwiedzanie Muzeum należy przeznaczyć około 2 godzin. Wstęp jest bezpłatny. Płatne są natomiast projekcje filmów. Koszt projekcji to symboliczne 5 złotych za turystę. Ze względu na charakter miejsca, nie zaleca się, by Muzeum Stutthof zwiedziały dzieci poniżej 13 roku życia. Godziny otwarcia: – w poniedziałki Muzeum jest czynne od 10:00 do 17:00 (ostatnie wejście o godz. 16:30) – wtorek-niedziela Muzeum jest czynne od 9:00 do 17:00 (ostatnie wejście o godz. 16:30).\nWśród morskich plaż, roześmianych dzieci, kawiarni i budek z lodami, znajduje się miejsce, do którego warto wstąpić. Miejsce, w którym z pewnością zatrzymasz się na chwilę zadumy. Niedaleko Gdańska, w miejscowości Sztutowo, znajduje się obóz koncentracyjny Stutthof. Był to najdłużej działający nazistowski obóz śmierci na terenie naszego kraju. Więźniami byli głównie Polacy, Żydzi i osoby chore psychicznie.\nStutthof obóz koncentracyjny zwiedzać można w języku polskim, angielskim, hiszpańskim lub holenderskim.\nW czasie zwiedzania turyści mogą zobaczyć baraki starego i nowego obozu, miejsce obozu żydowskiego, willę głównego komendanta obozu, komory gazowe, krematorium, a także pomnik Walki i Męczeństwa, który jest wspaniałym dziełem Wiktora Tołkina.\nChoć Muzeum jest niewielkie, to jego przesłanie z pewnością uderza w każdego, kto zdecyduje się na wizytę. Tłumnie odwiedzają je turyści, którzy nie pozwolą na to, by pamięć o tragicznej historii, która rozegrała się na tych ziemiach, nie przetrwała.\nNa zwiedzanie Muzeum należy przeznaczyć około 2 godzin. Wstęp jest bezpłatny. Płatne są natomiast projekcje filmów. Koszt projekcji to symboliczne 5 złotych za turystę.\nZe względu na charakter miejsca, nie zaleca się, by Muzeum Stutthof zwiedziały dzieci poniżej 13 roku życia.\n– w poniedziałki Muzeum jest czynne od 10:00 do 17:00 (ostatnie wejście o godz. 16:30)\n– wtorek-niedziela Muzeum jest czynne od 9:00 do 17:00 (ostatnie wejście o godz. 16:30).\nLeśny Zakątek 12, Sztutowo\nSzkolna 56 a, Sztutowo


sprzęt sportowy - wszystko na temat sprzęt sportowy | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : sprzęt sportowy\nKąpiel w wannie czy pod prysznicem? Są tacy, którzy nie chcą z wanny wyjść! Spływaj na naszego fejsa Rob Knott i Ric Canham do tego stopnia kochają kąpiele w wannie, że postanowili przepłynąć w niej z Bath do Bristol. Wskoczyli do wanien i lota przed siebie! Co prawda Canham nie był w stanie wiosłować po 17 kilometrach, jednak…\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia sprzęt sportowy. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku sprzęt sportowy) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem sprzęt sportowy posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania sprzęt sportowy jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 22 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Wtorek 02.01.2018 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 02.05.2011. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania sprzęt sportowy ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu sprzęt sportowy.