Urząd Gminy Trzebownisko - Gminne dożynki 2020 w Łące: te same, ale nie takie same… GMINA\nGminne dożynki 2020 w Łące: te same, ale nie takie same…\nByły, jak zawsze, przepiękne wieńce zaprojektowane i wykonane przez nasze panie z kół gospodyń wiejskich. Na poszczególnych stoiskach reprezentujący wszystkie sołectwa i środowiska naszej gminy, ustawionych pod bokiem kościoła pw. św. Onufrego w Łące, znalazły swe miejsce również, przyciągające oczy, pomysłowe eksponaty i ozdóbki z ziół, warzyw i owoców, nawiązujące do żniw i pracy na roli. Na honorowym miejscu złożony został bochen chleba przyniesiony przez starostę i starościnę gminnych dożynek 2020. Tradycyjnym zwyczajem, jak każdego roku, specjalna komisja wybrała – spośród 14 grup wieńcowych – najciekawsze prezentacje, zaś władze gminy nagrodziły poszczególne koła i stowarzyszenia okazjonalną kopertą.\nNiby ten sam zwyczaj Święta Plonów, nawiązujący do wiekowej tradycji i kultury naszych przodków, wyrażający nasz szacunek i uznanie dla trudu ludzi rolnictwa. A jednak nie taki sam… Mimo podobnego rytuału, w każdej chwili dożynkowego świętowania 2020, wyczuwało się niezwykłość sytuacji z jaką przyszło nam dziś obcować. Świadczyły o tym m.in. maseczki przysłaniające twarze uczestników dożynkowego obrzędu, jak również brak degustacji słodkości, jakimi w ub. latach raczono mieszkańców. Nie było też nieskrępowanej radosnej zabawy oraz występów grup artystycznych. Niestety, rygory spowodowane przez groźnego wirusa, nie ominęły również – bo nie mogły – dożynek. Tym większe więc podziękowanie dla naszych gospodyń, iż nie zniechęcone ową przeszkodą, w niedzielne popołudnie, 16 sierpnia, pojawiły się przed łącką świątynią, aby zamanifestować, że – mimo wszystko – jesteśmy razem…\nPo uroczystej mszy, proboszcz ks. Andrzej Buchowski poświęcił wystawione wieńce. Rolę starosty i starościny dożynek pełnili małżonkowie Marek i Anna Kulowie ze Stowarzyszenia „Wszyscy Razem”. Komisja konkursowa na czele z liderką Stowarzyszenia Marią Kloc, której towarzyszyły: s. Jana Cieślik a także Bernadetta Świątek, przewodnicząca Rady Gminy, a zarazem aktywistka KGW, zdecydowała, że nagrody pieniężne odbiorą przedstawicielki wszystkich 14 grup wieńcowych. Przyznano ponadto trzy specjalne wyróżnienia. W kategorii wieńca tradycyjnego najwyższe oceny zebrał wieniec pań z KGW z Trzebowniska. W kategorii wieńca religijnego wskazano na prezentację KGW nr 2 z Łukawca (postać Matki Bożej Łaskawej, w kontekście „Cudu nad Wisłą”).Wyróżniono też wieniec przygotowany przez członkinie KGW nr 2 z Nowej Wsi, symbolizujący polskiego orła (wyróżnione wieńce na zdjęciach poniżej).\nGospodarzami dożynek byli oczywiście wójtowie gminy Trzebownisko: Lesław Kuźniar i jego zastępca Sławomir Porada. Gościem imprezy był również wicestarosta rzeszowski Marek Sitarz. Po części wieńcowej, liderzy władz samorządowych złożyli wiązanki kwiatów przed obeliskiem i figurką ustawioną obok łąckiego kościoła na część zwycięstwa w Bitwie Warszawskiej 1920 roku. Hołd bohaterom wydarzeń sprzed stu lat oddały też delegacje miejscowej OSP, Stowarzyszenia „Wszyscy Razem” i wiejskiego samorządu.\nObszerne reportaże foto i video z dożynek gminnych 2020 w Łące będzie można obejrzeć za kilka dni na społecznościowych stronach „Gmina Trzebownisko” na Facebooku oraz w sieci You Tube.\nMateriał przygotowali: Ryszard Bereś, Joanna Błażej i Wojciech Błażej


Poznaj najlepsze przepisy na lody w domu! Przekonaj się, jak w prosty sposób przygotować smaczne lody śmietankowe, waniliowe, truskawkowe czy jagodowe.\nCzy dziś robienie lodów w domu ma jakiś sens? Przecież wystarczy wyjść z domu i kupić w sklepie swój ulubiony smak , czy to truskawka czy czekolada, karmel, wanilia, toffi, jest tego mnóstwo. Po co więc tracić w domu czas na przygotowanie lodów, skoro można je zjeść od razu? No cóż z pewnością lody domowe mają wiele plusów, pewne składniki, brak chemii, wybrany smak, większą ilość czy też ulubione dodatki. W jaki sposób przygotować domowe lody? Oto kilka sprawdzonych pomysłów na smaczne i zdrowe lody domowe.\nLody z granatem\n- 500ml mleka.\nZaczynamy od ucierania żółtek z cukrem. Wstawiamy do garnka z wrzątkiem. Mleko zagotowujemy i wlewamy małym strumieniem do naczynia z żółtkami. Cały czas ubijamy. Gdy masa zgęstnieje, garnek z wrzątkiem i naszą miską z kremem zdejmujemy z ognia i dalej ucieramy, aż do ostygnięcia. Śmietanę ubijamy i mieszamy z wystudzonymi żółtkami. Przekładamy do naczynia, w którym będziemy lody zamrażać. Wkładamy je następnie do zamrażarki.\nPrzygotowujemy jak powyższe lody, a podczas przygotowywania lodów śmietankowych dodajemy do mleka laskę wanilii, z którą zagotowujemy mleko.\nPrzygotowujemy jak powyższe lody, tyle że do masy śmietankowej dodajemy 2 łyżeczki kawy rozpuszczalnej.\nPrzepis na lody kakaowe\nPrzygotowujemy jak powyższe lody z dodatkiem łyżki kakao rozprowadzonej w zimnym mleku i zagotowanej. W ten sposób przygotowaną dodajemy do mleka.\nWystarczy do lodów waniliowych dodać i zmiksowane truskawki i łyżeczkę soku z cytryny.\nDo śmietankowych lodów przygotowanych jak powyżej dodajemy zmiksowane brzoskwinie w syropie i kilka kropli samego syropu.\nPrzepis na lody z owoców leśnych\nJak powyżej do lodów waniliowych dodajemy zmiksowane jagody i jeżyny.\nJak powyżej do lodów śmietankowych dodajemy garść zmiksowanych owoców agrestu i 2 łyżki wody.\nPrzepis na lody włoskie\n- ulubione dodatki np. czekolada, bakalie.\nWystarczy ubić 6 jaj i 80 g cukru. Następnie zagotuj pół litra mleka z 200 ml śmietany. Dodaj jajka i doprowadź do wrzenia. Odstaw do ostudzenia na dwie godziny. Potem wstaw do zamrażarki. Aby otrzymać lody czekoladowe dodaj do tej ilości gotowej masy pół tabliczki pokruszonej czekolady. Jeśli wolisz owocowe dodaj zmiksowane najlepiej blenderem lub drobno pokrojone owoce czy bakalie.


Kontuzja Wilhelma Denifla!\nAustriaccy kombinatorzy w dniach 4-8 lipca przebywali na zgrupowaniu w Hinzenbach. Miło tego obozu nie będzie wspominał Wilhelm Denifl, który tydzień temu wywrócił się przy lądowaniu i mocno poobijał. Najbardziej ucierpiało lewe kolano.\n„Straciłem równowagę przy lądowaniu i upadłem. Skutek jest taki, że uszkodziłem wiązadło w lewym kolanie. Pierwsze badania lekarskie wykazały, że na szczęście nie jest to poważny uraz. Rok temu miałem podobne problemy i teraz już wiem co robić i czego się spodziewać. Myślę, że po krótkiej przerwie szybko powrócę do formy” - skomentował Denifl.\nWarto przypomnieć, że to już drugi austriacki zawodnik narzekający na problemy z kolanem. Miesiąc temu operację przeszedł Mario Stecher, ale jego uraz był poważniejszy i bardzo ciężko będzie mu powrócić to optymalnej formy przed inauguracyjnymi zawodami Pucharu Świata.\nŹródło: informacja własna&nc.berkutschi.com\nRaku dnia 14 lipiec 2011 13:20 · 0 Komentarzy · 595 Czytań ·\n1,602,082 Unikalnych wizyt


T-bike - shimano deore - Katalog stron Redslim\nodchudzanie, nieruchomości, konferencje, falownik, prace licencjackie, aranżacja wnętrz, biuro rachunkowe, firma, falowniki omron, motovario, przekładnie, falowniki, styczniki, prace magisterskie, zdrowie, porady, reduktory, regulacja napędów, księgowość, producent, projektowanie wnętrz, portal, wesele, Softstarty, lenze, uroda, ubezpieczenia, silniki, noclegi, okna\nT-bike - shimano deore\nJesteśmy nowoczesnym sklepem rowerowym, gdzie produkty takie, jak markowa odzież rowerowa, akcesoria i części zamienne do rowerów, czy też stylowe rowery miejskie a także rowery Enduro i znacznie więcej czekają na Ciebie od ręki. Stawiając na nasz sklep, współpracujesz z pasjonatami, którzy naprawdę dobrze znają się na rowerach i zaoferują Ci produkty na miarę Twoich oczekiwań w zadowalającej cenie. Dowiedz się więcej, korzystając z naszego serwisu online. Gwarantujemy Ci szybką oraz bezpieczną dostawę wszystkiego, co zamówisz.\nTytuł: T-bike - shimano deore\nsklep rowerowy, serwis rowerowy, rowery romet\nSklepy » Rowery\nPrezentujemy Państwu sklep oraz serwis rowerowy dzięki któremu jazda na rowerze będzie bezpieczniejsza i bardziej komfortowa. Jesteśmy firmą która zajmuje się dystrybucją rowerów i części rowerowych wysokiej jakości, prowadzi serwis rowerowy w którym pracują doświadczen ... szczegóły wpisu »\nRevor - lider w sprzedaży rowerów Giant w Krakowie i Małopolsce. Wyłączny dystrybutor rowerów Stevens w Polsce. W ofercie rowery Giant, Gary Fisher, Kona, Maxim, Orbea, Specialized, Stevens. Profesjonalny serwis rowerowy. Swoją działalność rozpoczeliśmy z początkiem lat ... szczegóły wpisu »\nGwarantujemy profesjonalną obsługę i dobry kontakt na każdym ... szczegóły wpisu »\nWww.ichoinka.pl - producent, choinki sztuczne\nwww.ichoinka.pl sklep internetowy, który prowadzi sprzedać choinek sztucznych tj. jodła, sosna, świerk, choinka biała a także klasycznie zielona. Wielkie i malutkie choinki, nowoczesne i klasyczne, ale zawsze najwyższej jakości. Zaletą naszych sztucznych choinek jest ni ... szczegóły wpisu »\nZastanawiasz się nad kupnem roweru, ale zupełnie nie wiesz, od czego zacząć poszukiwania tego, który byłby dla ciebie najbardziej odpowiedni? Mało wiesz o dostępnych w sklepach modelach oraz o ich przeznaczeniu? Jeżeli szukasz najlepszego wsparcia w tej dziedzinie, to k ... szczegóły wpisu »\nOferujemy Tobie między innymi: rowery kross, rowery romet, rowery i dużo innych. Dlaczego klienci tak często decydują się właśnie na naszą propozycję? Przemawia za tym głównie fakt wysokiej jakości. To właśnie dzięki niej rowery są użyteczne oraz służą przez długi czas ... szczegóły wpisu »\nAkcesoria rowerowe - Sklep rowerowy Studiorowerowe.pl\nSklep internetowy Studiorowerowe.pl jest miejscem, gdzie Klienci znajdą bardzo różne rowery, a w tym rowery górskie, szosowe i miejskie. Poza tym Klienci dostaną tu rowery dziecięce. W sklepie pracują miłośnicy kolarstwa, dla których rower to prawdziwa pasja i część życ ... szczegóły wpisu »\nFirma Grawitacyjny.pl oferuje najwyższej klasy akcesoria rowerowe. Topowe firmy przeważają ofertę naszego sklepu. Jeśli szukasz zamiennej części do roweru, z pewnością znajdziesz ją u nas. Staramy się, aby nasze produkty zostały dostarczone do Ciebie w najkrótszym czasi ... szczegóły wpisu »\nKatalog posiada 8957 stron internetowych w 15 kategoriach i 516 podkategoriach. Gości online 7. Stron oczekujących 0.


OUNOWSKA OFENSYWA - 3obieg.pl - Serwis informacyjny dziennikarstwa obywatelskiego.\nw Małopolsce Wschodniej. Tamtejsi historycy, np. John Armstrong, pomniejszali obraz zbrodni banderowskich na obywatelach II RP, a architekta ludobójstwa Mykołę Lebedia, krwawego „Rubana” przedstawiali jako porządnego obywatela USA i tkliwego ojca rodziny; w nagrodę pochowano go w alei zasłużonych(!). Bagatelizując banderowskie zbrodnie wymyślili dla ounowskiego faszyzmu /nazizmu/ termin integralnego nacjonalizmu, a dla ludobójstwa okrutnego, hajdamackiego – termin czystki etniczne, zamazujący, maskujący istotę potwornych zbrodni. Ostatnio prof. Timothy Snyders, cieszący się poważaniem u historyków ukraińskich, udzielił im „merytorycznego” wsparcia również w TVP, naburmuszony sprzeciwił się użyciu terminu „ludobójstwo, ”by nie krzywdzić Ukraińców”. Profesor widocznie utożsamia Naród Ukraiński ze zbrodniczą OUN-UPA. My jednak zdecydowanie stoimy na stanowisku, które prezentował dr hab. Wiktor Poliszczuk, Ukrainiec: “Nie ma zbrodniczych narodów, są zbrodnicze ideologie i organizacje, takim był ounizm i OUN-UPA”.\nOUN-UPA – pisze nasz nieszczęsny publicysta – opracowała założenia strategii: „Polaków… wysiedlić, dając im możliwość wzięcia ze sobą tego co zechcą wziąć…”(Żywcem zerżnięte z Łebedia „Rubana,” architekta kresowego ludobójstwa). „Wysiedlała” ich masowo na tamten świat, wyłapywała również tych uciekających za Bug i z barbarzyńskim okrucieństwem mordowała, by nigdy już nie wrócili na swoje gospodarstwa.\n81 i nast.). Pisze również: „Polacy się nie opamiętali…”(!), dlatego rzezie rozprzestrzeniły się na Małopolskę, Chełmszczyznę i rejon przemyski. Jest to ordynarny, ounowski blef. Polacy w obliczu zagłady, rozpaczliwie, desperacko bronili się przed wielokrotnie liczniejszymi, lepiej uzbrojonymi banderowskimi bandami, współdziałającymi wówczas z dywizją SS „Galizien,”niemiecką żandarmerią i Wehrmachtem. „Nie opamiętali się,”więc – wg autora – są winni, bo się bronili, nie dali się wszyscy zamordować również na Lubelszczyźnie\nCzech, jak wynika z jego publicystyki, stoi niewzruszenie na dawno przyjętej pozycji – apologizuje OUN-UPA. Tylko teraz robi to w innym garniturze słownym, nie tak ostentacyjnie jak kiedyś, ale w sposób zakamuflowany; nierzetelnie przedstawia fakty, naciąga je, dostosowując do znanych swoich założeń. W ten sposób stwarza pozory rzetelności\nFeliks Budzisz “”Kresowy Serwis Informacyjny”\nPOPRZEDNI ARTYKUŁWHO nie chroni nas przed smogiem elektromagnetycznym\nNASTĘPNY ARTYKUŁKoniec trzęsień ziemi – nowe referendum Bronisława Komorowskiego


Przypadek emilcinski (1978)\npar Schattenjäger le Mar 16 Fév - 12:57\nMerci à Piotr Cielebiàs\n10 V 1978 rolnik z Emilcina, J. Wolski spotkał się na leśnej drodze z dwiema istotami o zielonych twarzach, odzianych w czarne kombinezony. Po niedługim czasie znalazł się na pokładzie ich pojazdu. Został tam poddany badaniom, a następnie wypuszczony. Goście odlecieli, pozostawiając po sobie niezwykłe ślady. W 2008 roku minęła XXX rocznica najsłynniejszego polskiego bliskiego spotkania z UFO. Posłuchaj unikatowego wywiadu z J. Wolskim (z dołączoną transkrypcją).\n10 maja 1978 roku w pobliżu podlubelskiej wsi Emilcin 71-letni wówczas rolnik pan Jan Wolski doświadczył niezwykłego spotkania, które w jesieni jego życia wpłynęło znacznie na dalszy jego bieg, czyniąc prostego człowieka świadkiem najsławniejszego jak dotąd w naszym kraju przypadku spotkania z istotami nieziemskimi.\nCo dziś Jan Wolski – główny bohater i wzór dla tych, którzy boją się ujawnić swych niezwykłych przeżyć, miałby nam do powiedzenia? Sława, którą przyniosło mu jego spotkanie znalazła wyraz w licznych wywiadach, jakich udzielił ówczesnym mediom. Jedno z podobnych nagrań – wywiad przeprowadzony przez pana Henryka Pomorskiego, przeleżał długi czas w szufladzie w prywatnym archiwum, by w roku 2007 (na rok przed 30. rocznicą zdarzeń w Emilcinie) zostać ponownie odkrytym przez wnuczkę jego autora.\nRok 1978, podobnie jak inne lata drugiej części XX wieku należał do ciekawych pod względem incydentów z UFO i spotkań z humanoidami. Przypadek Jana Wolskiego jest wyraźnym, jeśli nie najwyraźniejszym polskim akcentem w annałach światowej ufologii.\n30 rocznica zdarzenia w Emilcinie to nie tylko doskonała okazja do przypomnienia tego niezwykłego przypadku, ale również uhonorowania tych osób, które postanowiły odpowiedzieć na trudne pytania piętrzące się po wysłuchaniu opowieści Jana Wolskiego – pionierów polskiej ufologii, dzięki którym pamięć o zmarłym w 1991 roku rolniku spod Opola Lubelskiego i jego niezwykłym doświadczeniu przetrwała do dziś.\nJesteśmy pewni, że żadna spisana relacja nie zastąpi słów z ust samego Jana Wolskiego, który wciąż żywo pamiętając incydent sprzed 2 miesięcy, opowiedział o nim Henrykowi Pomorskiemu i Krystynie Adamczyk w Emilcinie, 6 lipca 1978 r.\nWywiad ten, udostępniony w oryginalnej formie, daje nam jedną z niewielu możliwości zapoznania się z relacją Wolskiego na żywo. Choć bezsprzecznie istnieją inne relacje, trudno do nich bezpośrednio dotrzeć.\nSpotkanie z istotami\nTego dnia Jan Wolski – rolnik zamieszkały we wsi Emilcin (gmina Opole Lubelskie, woj. Lubelskie), jadący zaprzężonym w konia wozem po polnej dróżce w pobliżu swej rodzinnej wsi, spotkał na swej drodze parę niewysokich istot w czarnych kombinezonach pokrywających ich ciała od stóp po głowy, odsłaniających twarze w zielonkawym kolorze, przypominające Wolskiemu swymi rysami Azjatów.\nWkrótce potem istoty wskoczyły na wóz siadając obok rolnika i (jak to określił sam świadek) w „diabelskim języku” rozpoczęły debatę nad pewną nieokreśloną kwestią. Choć pan Jan nie rozumiał zapewne tego, co się wokół niego dzieje, ani tego, co stanie się za moment, nie tracił rezonu, podążając dalej swą drogą.\nPojazd i jego wygląd\nNiedługo potem, kiedy wóz znalazł się na polanie, oczom Wolskiego ukazał się wiszący w powietrzu pojazd w kształcie metalowej „chatki” z wypukłym dachem.\nDuży był jak pół autobusu, i biały. Po bokach miał po dwa kręgi poziome, podobne do „przetaków", z których wystawały jakby dwa słupy wirującej tęczowej poświaty, ruszające się w górę i w dół – mówił. Na środku bocznej ściany widniał otwór wejściowy, z którego wyglądało jeszcze dwóch takich „potworków".\nObiekt nie posiadał żadnych zauważalnych szczegółów w postaci okien czy łączeń, za wyjątkiem drzwi, niewielkiej „windeczki” (jak określił Wolski platformę, po której wkrótce poszybował do unoszącego się 4 – 5 m nad ziemią pojazdu) oraz rozmieszczonych w każdym narożu przedmiotów przypominających „beczki”, z których ku ziemi sterczały cztery ciemne bezgłośnie wirujące obiekty (Wolski opisał jako wiertła). Obiekt wydawał z siebie nieznaczny szum.\nPojazd na rysunku z książki Z. Blani-Bolnara. Przedstawienia pojazdu, na który windeczką dostał się Wolski różnią się jednak między sobą. Chodzi tu głównie o przedstawienia czterech znajdujących się w narożach obiektów przypominających pręty[\nZatrzymali się. Już po chwili zachęcony przez istoty mężczyzna stanął na podtrzymywanej przez liny platformie, na której wraz z jedną z istot wjechał do środka. Zastał tam kolejnych dwóch członków załogi, która w sumie liczyła 4 „osoby”.\nWnętrze pojazdu zdawało się być wykonane z trwałego materiału. Co więcej pozbawione było w przeciwieństwie do ziemskich pojazdów całej gamy urządzeń kontrolnych, oświetlenia itp. Z całego wyposażenia Wolski dostrzegł tam jedynie kilka „ławeczek” przymocowanych do ścian prostokątnego pomieszczenia za pomocą linek. Świadek mówił także o wnęce w ścianie, w której znajdował się coś w rodzaju „drążka”, którym jedna z istot manipulowała.\nWolskiego zdziwił widok ptaków, które leżały pod jedną ze ścian w pomieszczeniu, gdzie jedynym źródłem światła były otwarte drzwi. Wydawało się, iż owe ptaki (należące do krukowatych) były jakby sparaliżowane i niezdolne do normalnego poruszania się, choć wciąż żyły.\nIstoty i badanie\nWkrótce potem rozpoczął się kolejny etap spotkania. Kiedy czwarta z istot wjechała do wnętrza pojazdu, Wolski otrzymał od nich znak, aby rozebrać się. Gdy to uczynił, co opisuje dokładnie w poniższej transkrypcji wywiadu, jedna z istot „zbadała” go przy pomocy urządzenia przypominającego dwa połączone ze sobą „talerzyki”, którymi manipulowała wokół mężczyzny, zaś gdy skończyła, nakazała mu się z powrotem ubrać.\nObserwowane przez Jana Wolskiego istoty były niewysokimi humanoidami o cechach gadów lub płazów, o zielonkawym odcieniu skóry, skośnych oczach i wystających kościach policzkowych, rysami przypominającymi Azjatów.\nIstoty, które spotkał mieszkaniec Emilcina były to humanoidy (o cechach gadów lub płazów) niższe od niego (do 150 cm wzrostu), jak sam mówił „charakteru żwawego i prędkiego” o delikatnej budowie ciała. Ich twarze i ręce (jedyne widoczne spod czerniawego kombinezonu części ciała) miały barwę zielonkawą (ciemnooliwkową). Ich twarze przypominały Wolskiemu twarze widzianych przez niego ongiś „Chińczyków” ze skośnymi oczyma i wystającymi kośćmi policzkowymi. Mieli także błony między palcami (które Wolski określił jako „płetewki”, od nasady palca do końca pierwszego stawu) oraz znajdujące się w okolicach karku uwypuklenia. Wolski nie zauważył na ich twarzach żadnego owłosienia.\nIstoty porozumiewały się własnym językiem, niezwykle dziwnym dla (ziemskiego) słuchacza, w którym słowa padały „szybko a gęsto”. Z Wolskim porozumiewali się jednak na migi (a nie jak donoszą w wielu wypadkach świadkowie bliskich spotkań za pomocą „komunikacji myślowej”), proponując mu m.in. spożycie przezroczystego i przypominającego sopel lodu „pożywienia”, które sami jedli w czasie pobytu na statku, odkruszając niewielkie kawałki niczym „twarde ciasto”.\nCałe pozostałe w świadomej pamięci spotkanie Wolskiego odbyło się bez nieprzyjemnych doznań. Trudno ustalić jest czasowe ramy jego spotkania, tak samo jak niełatwo dziś stwierdzić, czy pamięć Wolskiego skrywa coś jeszcze, choć to jedynie przypuszczenie.\nSymboliczną kulminacją spotkania było pożegnanie Wolskiego z istotami z pojazdu, kiedy to ten zdjął czapkę i pożegnał się z nimi, przy czym załoga pojazdu również zareagowała, kłaniając się. Przewrotnie, ale i trafnie stwierdzić można, iż jeśli idzie o kurtuazję, Wolski w kontakcie z przedstawicielami obcej cywilizacji zaprezentował Ziemian w najwyższym stopniu.\nDernière édition par Schattenjägger le Mar 16 Fév - 13:03, édité 2 fois\nRe: Przypadek emilcinski (1978)\npar Schattenjäger le Mar 16 Fév - 12:58\nTrwają spory odnośnie tego, jak wielu mieszkańców Emilcina obserwowało obiekt, na którego pokładzie znalazł się Wolski i ilu z nich zdecydowało się ujawnić swą relację. Pewne jest, iż „coś w powietrzu” ujrzał tego dnia kilkuletni Adaś Popiołek z Emilcina, który starał się o przelocie obiektu powiadomić matkę. Świadków było prawdopodobnie więcej, choć niewielu chciało wesprzeć Wolskiego, który wkrótce odczuł ciemne strony „popularności” wywołanej ujawnieniem zdarzeń związanych z bliskim spotkaniem, mającej wyraz m.in. w atakach na jego osobę.\nJan Wolski po dotarciu do domu w stanie podniecenia, zaczął szukać swych synów, aby przekazać im nowinę o tym, co mu się przydarzyło, mając nadzieję, że i oni będą mogli potwierdzić opowieść ojca. Kiedy jednak znalazł ich i gdy oni wraz z kilkoma innymi mieszkańcami Emilcina dotarli na pole, nie zastali tam obiektu, choć nie oznacza to, że wszelkie ślady po incydencie rozpłynęły się jak kamfora. Znaleziono tak ślady dziwacznych butów, wydeptaną trawę i wiele innych śladów, które nie przetrwały jednak nawału ciekawskich, który potem przerodził się w regularne „pielgrzymki” do miejsca odwiedzonego przez UFO. Wolski stał się przedmiotem zainteresowania mediów i badaczy, w tym między innymi śp. Zbigniewa Blani-Bolnara i śp. Kazimierza Bzowskiego oraz innych.\nTajemnicę swego spotkania Jan Wolski zabrał do grobu. Co powiedziałby nam dziś o swym przypadku? Być może, po raz kolejny usłyszelibyśmy tą samą historię, jak ta opowiedziana w wywiadzie Henrykowi Pomorskiemu, w wywiadzie, jakiego udzielił mu prawie dwa miesiące od incydentu.\nJ. Wolski w rozmowie z Kurierem Warszawskim\nPrzypadek Wolskiego to także tajemniczy kamień, wokół którego miały koncentrować się te zdarzenia i któremu przypisywano wiele tajemniczych właściwości. Jego znaczenie to jednak sprawa do poważnej dyskusji, dlatego też uwagę należy zwrócić w kierunku samego spotkania. Kim były te istoty? Czego szukały w pobliżu Emilcina? Na te pytania nie sposób niestety odpowiedzieć.\nEmilcin stał się miejscem jeszcze jednego ciekawego incydentu, o którym pisze Bzowski. Chodzi o zniknięcie wahadełka umieszczonego na długim rzemieniu na oczach kilkunastu członków ekipy realizatorskiej TVP.\nZ racji swego niespotykanego charakteru, przeprowadzanych badań i analiz oraz postaci świadka, jakim był Jan Wolski, sprawa Emilcina zasługuje na zapamiętanie wraz ze zwróceniem uwagi na trud pierwszych badaczy włożony w jej rozwikłanie. Dziś wydaje się jednak, iż ich dorobek, a także odwaga Wolskiego (przykład także dla współczesnych świadków zjawisk niezwykłych) giną wśród „szumu i zgiełku”, gdzie propagowana jest moda na „zielonych ludzi” i „kosmitów” i gdzie odbiera się sprawie pewnej powagi, nie zmuszając do głębszej refleksji, bez jakichkolwiek prób wytłumaczenia nie tylko tego, co przydarzyło się Wolskiemu, ale i tego czym zjawisko UFO i spotkania z humanoidami są w ogóle. [/size]\nPodobny „kult” zdarzeń emilcińskich przyczynić się może do stopniowego przeradzania się tej historii w legendę, w której prawda miesza się z fikcją opartą na coraz to nowszych „rewelacjach”.\nDlatego decydujemy się na zaprezentowanie wszystkim przekazanego nam nagrania z oryginalną relacją, których brak w ogólnodostępnym obiegu. Miejmy nadzieję, że „dziedzictwo” Wolskiego i pionierów polskiej ufologii, którzy jak i my (choć już w diametralnie innych warunkach) pragnęli zmusić do zastanowienia się nad sprawami tak obcymi naszemu codziennemu życiu, jakim jest pewne zajście sprzed 30 lat, które zmieniło życie pewnego człowieka.\nTranskrypcja wywiadu Henryka Pomorskiego z Janem Wolskim – głównym bohaterem wydarzeń w Emilcinie z 10 maja 1978\n(Źródło: Archiwum INFRA. Opracowanie: Serwis INFRA. W kwadratowych nawiasach znajdują się przypisy naszego autorstwa)odtwórz plik audio z wywiadem (23 min.) - [/font]\n[justify]Henryk Pomorski: Gmina Opole Lubelskie. Rozmawiamy z panem Janem Wolskim, lat…\nJan Wolski: Siedemdziesiąt jeden…\nHP: … który ma nam bardzo wiele do zakomunikowania. Pan spotkał ludzi pozaziemskich. Niech pan nam opowie, jak to było…\nJW: No tak proszę pana specjalnie nie mogę stwierdzić, że to byli pozaziemscy, bo byli podobni do charakterów naszych… Tylko drobni, delikatni, niskiego wzrostu – do 150 cm, wysokość.\nHP: Jak to się stało, że pan ich spotkał?\nJW: A ja jechałem jednak od Komaszyc, niby jechałem ze wsi Dąbrowa Kuśnieńska, no ale spotkanie z nimi miałem po tej stronie Komaszyc, na swoim polu, bo moje pole dochodzi do… [niejasne]\nHP: Jak pan ich zobaczył?\nJW.: Zobaczyłem ich jak szło dwie osoby, w stronę mojego jechania i ci ludzie na razie mnie nie zauważyli, ale jak mnie zauważyli zaczęli się lekko oglądać na mnie, a potem stopniowo sfolgowali tego, co szli – wolniutko szli, a potem jeszcze wolniej. Gdy dojechałem bliżej do nich, to się rozeszli – jeden na jedną stronę a drugi na drugą i pomiędzy nich wjechałem i oni mi na furę wskoczyli… w czasie jazdy.\nHP: Usiedli obok pana?\nJW: Tak jest, tylko nie obok, tylko tyłem do mnie i ten drugi tyłem do mnie a ja siedziałem w środku… a nogi mieli spuszczone do ziemi…\nHP: Jak wyglądali?\nJW: Wyglądali: czarne kombinezony, mieli kombinezony – pokryte [nimi] czoła i tutaj aż po tędy odtąd [demonstracja] i brodę a tutaj byli zieloni i ręce…\nInne graficzne przedstawienie widzianego w Emilcinie pojazdu\nHP: To znaczy twarze jakie mieli?\nJW: Twarze mieli zielone i ręce zielone – o tutaj tak odtąd. To w ten sposób…\nHP: Jakim językiem rozmawiali? Mówili coś do pana?\nJW: To mówili językiem, ale ja się dziwię, że siebie mogli rozumieć z tego względu, że mówili tak „…a petete petete te…” – tak drobniutko a gęsto, no to ja nie wiem, jak mogli…\nHP: Jak trwała dalsza podróż i co oni z panem robili?\nJW: A to jechali dalej i później mi dali rozkaz żeby stanąć – niby nie mówili słowami, tylko ręcami wskazali, żeby stanąć, to ja zrozumiałem to i konia wstrzymywałem, żeby stanął, ale jednak złapał za lejce i podciągnął, żeby koń stanął, bo się bał tego pojazdu. I gdy koń stanął, to zeskoczyli z woza – jak wsiedli tak zeskoczyli na obie strony i kiwnęli ręką, żeby iść z nimi. No i ja jednak uwiązałem konia u kłonicy, zeszłem i szłem z nimi… w stronę tego pojazdu. Tam była taka windeczka na dwie osoby, które się mogły zmieścić. Może potężnych ludzi może by się nie zmieściło, ale delikatne, no to się zmieścili. No i on [jedna z istot] jednak wszedł, stanął na ten pojazdek, ja później i to się bardzo szybko uniosło w górę naprzeciwko tych drzwi, które były u tego pojazdu, a ten pojazd [UFO] to był od ziemi… jednak te drzwi to mogły być tak 4 metry od ziemi… może 4.5.\nHP: Pojazd wisiał w powietrzu, tak?\nHP: On się poruszał? Jak on wyglądał?\nJW: Wyglądał ten pojazd: czysto przezroczysto biały, przezroczysto biały… z wierzchu.\nHP: Jaka była jego wielkość i kształt?\nJW: Wielkość to mogła być tak od 4.5 do 5 m. – długość. A szerokość to tak jak autobus osobowy, szerokość… To tak wyglądało. W środku nie widziałem żadnej…\nHP: I on wisiał w powietrzu, tak?\nJW: W powietrzu...\nHP: Jak pan stanął na tym stopniu razem z nim, to tą „windeczką”, jak pan mówi, szybko znaleźliście się w środku…\nJW: Nie, nie nie… - przy tych drzwiach.\nHP: Przy tych drzwiach…?\nJW: Do tych drzwi dochodził ten pojazd, wie pan. Równał się, ta strona równo z tym pojazdem, z tymi drzwiami. To w ten sposób – nie od spodu… Tylko z boku.\nHP: Znalazł się pan w środku i co pan tam widział w środku?\nJW: W środku widziałem tylko parę tych… gawronów czy i kruków – tych czarnych ptaków naszych.\nHP: Takie ptaki, jak nasze czarne – te kruki i gawrony… tak?\nJW: Tak jest… I jednak leżały sobie tak wszystkie przy tej ścianie – nie przy tej, co drzwi były, tylko przy tej drugiej stronie. Były tak… jak ja wiem – niewładne. Skrzydłami ruszały, nogami ruszały, głowami ruszały, ale nie chodziły.\nHP: Dobrze. Ich było dwóch. A czy w środku było więcej tych ludzi?\nJW: W środku było znów dwóch… Tam, gdyśmy dojechali, to stało dwóch w środku.\nHP: A inne urządzenia jakieś tam były? Może jakieś zegary, jakieś… no w ogóle jakieś inne urządzenia – coś do spania, do siedzenia… ?\nJW: Do siedzenia to tylko takie ławeczki było tam… do 10, może 8. No nie wiem, bo nie liczyłem specjalnie. Takie ławeczki – na człowieka usiąść i… wystany był trochę i na takich dwóch takich samych tych kabelkach, jak cośmy wjeżdżali.\nHP: I co oni z panem robili?\nJW: Dali mi rozkaz, aby się rozebrać…\nHP: Na migi?\nJW: Na migi, tak. No, pokazali, żeby się rozebrać. Gdy ja się rozebrałem do pasa, nawet nie tak jeszcze, bo jak się rozbierałem zdjąłem jesionkę, później odpinałem taką bluzę (tam było cztery guziki), to zacząłem od wierzchu odpinać, to jeszcze on mi dwa guziki odpiął od spodu – ten, co ze mną wjechał. Gdy ja się rozbierałem już, to i ten czwarty wjechał – ten, co pozostał na dole, to wjechał. No i jednak… Gdy się rozebrałem do pasa, stanąłem, to on mi daje rozkaz – pokazał, żeby się do spodu rozebrać. No to zdjąłem – takie miałem codzienne kamasze…\nHP: Rozebrał się pan?\nJW: Rozebrałem się do spodu. Przede mną stanął, miał w kształcie dwóch talerzyków [urządzenie] – trzymał w ręku (z tych [istot], co tam już byli) i jednak z przodu mi cuś złożył te talerzyki, zegnęło lekko… Później mnie przekręcił (za ramię tak mnie wziął) bokiem do niego. Wziął i rękę mi podniósł do góry. No z boku mnie tak to samo tymi talerzykami – czyli tym no w kształcie talerzyków. Później z tyłu i z drugiego boku… No i pokazał mi, żeby się ubierać. Gdy pokazał, żeby się ubierać, to ja wziąłem i ubieram się. Tak spoglądałem po tym pojeździe… , ale tam nie było ani okna, ani jakiegoś światełka, ani żarówki… Nic nie było.\nHP: A coś więcej? Może jakieś środki żywnościowe…? Może coś mieli?\nJW: Nie widziałem, nic nie widziałem… Nie zauważyłem. [po przerwie] Do jedzenia to mieli kształt tych sopli, co u dachów wiszą… i łamali sobie takie małe okruszki, nieduże, i brali do ust. I skazał na to palcem – na tego (tak jak to kształt sopelka) i pyta się mnie (nie słowami tylko na migi), czy ja bym to mógł jeść, czy bym ja jadł…\nHP: Chcieli pana poczęstować, tak?\nJW: Chcieli mnie poczęstować… ale mnie się tak cuś okazało zmyślnie, no i kiwnąłem głową, że nie… A było wziąć, to bym był na tym bardzo…\nHP: Jeżeli już zrobili, przypuszczalnie, te zdjęcia z pana, to kazali się ubierać i kazali wyjść. Jak wyglądał ten pojazd w środku, kolor jego – biały był, zielony, czarny…\nJW: W środku to wyglądał czarny… Ten sam kolor, co mieli te kombinezony – czarne, ale jednak tak leciutko siwawe. Takie jakby bardzo mało…\nHP: A z wierzchu, to jaki był ten pojazd?\nJW: To był bardzo przezroczysty biały?\nJW: Tak, i przezroczysty… Zupełnie jak to aluminium byli wyczyszczone.\nHP: Mówił pan, że byli w czarnych kombinezonach – tak by to należało nazwać… Twarze mieli zielone. Jakie mieli oczy, policzki?\nJW: Oczy mieli skośne troszkę, tak… Policzki mieli wystane… Widziałem kiedyś Chińczyków, to troszkę byli podobni do Chińczyków, tylko Chińczyki, to mi się okazywały (kiedyś co ich widziałem) tężsi trochę i wyżsi może… ale może są i drobniejsi – no to ja nie wiem. To w ten sposób… I później pokazał mi, żeby się ubierać, no to ja się ubrałem, tak jak byłem poprzednio, czapkę na głowę włożyłem i już (bo mi skazał, żeby se wychodzić), to jednak miałem na ten stopień stanąć, na ten pojazdek (na tę windeczkę), ale się odwróciłem do nich, i powiedziałem (czapkę zdjąłem): „do widzenia!” To się wszyscy ukłonili, w stronę mnie… No i dałem ten krok no i zjechałem na dół…\nHP: Ile metrów nad ziemią to było?\nJW: Około pięciu metrów… około pięciu metrów – może cztery i pół, ale tego to ja nie mierzyłem, tylko że no… Może 4 nawet, nie wiem… Bo to trudno się zorientować, tak o na widzenie…\nHP: Wrócił pan szybko do domu, powiadomił swoich najbliższych, żeby poszli… czy sąsiadów, żeby poszli zobaczyli, prawda?\nJW: Tak jest. Gdy przyjechałem do domu, to wszedłem prędko do mieszkania, ale nie było żadnego chłopaka, tylko aby żona. Pytam się: „Gdzie są chłopaki?”. Żona mówi mi tak: „że są na dworze”. To ja szybko wychodzę z mieszkania, a ta się mnie pyta: „Co się stało?” Ja mówię, że nic się nie stało. „A może z kobyłą coś tam się stało?” „Nie!” I wyleciałem na dwór, zobaczyłem dwóch synów – szli od stodoły tak… Wołam ich i powiadam: „Lećcie prędko w pole! A zobaczycie jakisik pojazd w powietrzu!” Nawet „samochód” powiedziałem… w powietrzu. Jakisik „cudotwór”. No i oni niby polecieli, ale polecieli do jednego sąsiada – zawołali, do drugiego i dopiero polecieli tam w to miejsce. A trzeci syn przyszedł później trochę. Mówię: „Leć i ty! To zobaczysz…” A ja konia wyprzągałem. Wyprzągłem konia i ja poleciałem za nimi… z ciekawości. Ale gdy zaleciałem ja i ci synowie przylecieli, to nie było tam już, tylko zdeptana trawa, schodzona, bo to trawa była duża, rosa była, udeptane ścieżki na wszystkie strony. Gdy ja zobaczyłem, że nic nie ma, nakręciłem z powrotem i przyszłem do domu, a syny pozostały – tam ślady oglądali, to – tamto… Doszło jeszcze dwóch tam obcych chłopaków – takich nie chłopaków tylko dorosłych… bo oni już żonaci są… No i tamte ślady oglądali, ale no… Stopy tam jakieś widzieli…\nHP: Te ślady, które pozostawili ci ludzie z tego pojazdu – one były na widoczne ziemi, prawda?\nJW: No, chłopaki widzieli. Tak, były… widoczne były, tylko to, że jeszcze jeden z tych chłopcy przymierzał do swojej nogi tę stopę… To nie wiem, czy to tam mniejsza była, czy większa – tego nie mogę stwierdzić, jak nie widziałem.\nHP: W związku z tym wydarzeniem – to jest bardzo ciekawe wydarzenie – na pewno przyjeżdża do pana wielu ciekawych ludzi, żeby się coś dowiedzieć. Słyszałem, że był u pana nasz polski uczony, mgr Blania z Łodzi – ufolog. Jakie jest jego zdanie na ten temat? Co on mówi na ten temat?\nGospodarstwo, gdzie niegdyś mieszkał Jan Wolski\nJW: No, on to twierdzi (bo to jednak najpierw, gdy ja to wszystko wyjaśniłem – ten pojazd, to wszystko, te całe przejście tego i powiedziałem, że to jednak, jak to zapytywał się jak to warczało, jaki to szum robiło), to ja powiedziałem, że…\nHP: Ono nie warczało tak, jak samochód?\nJW: Nie, tylko to był aby takie rzegotanie: „zzzzzzz”... W ten sposób. Ja jemu powiedziałem [Blani], no i oni (nie wiem, kto im tu powiedział), że tu ze wsi dzieciak słyszał też jakiś [dźwięk], tylko on słyszał głos bardzo głośny – szum w powietrzu. I oni tam pojechali do tego Popiołka – bo to Popiołka chłopak. Wpadł do mieszkania (tylko że, to nie do mnie nie, tylko do tego pana Blani to twierdził), że jednak widział jakiś pojazd w powietrzu – czy li jakieś balon, tłumaczył… Czy li samochód widział w powietrzu – o, w taki sposób. I wpada do mieszkania i krzyczy na matkę: „Mamusiu! Choć, bo może nam zawali dom, bo leci taki górą, coś taki, taki pojazd, czy li samochód”. Matka wyleciała szybko, ale wróciła się szybko z tego względu, że jakieś tam piekła placki no i ona nie widziała tego pojazdu.\nHP: Jak się nazywał ten chłopiec?\nHP: Stąd? Z Emilcina?\nJW: Tak jest.\nKrystyna Adamczyk: [W pojeździe] tam widno było, czy wszystko ciemne? Żadnych okien nie było?\nJW: Nie było nic.\nKA: To jak tam było w tym pojeździe?\nJW: Tam było tylko od tych drzwi, od tych drzwi otwartych to było widno, bo to w dzień było, to na całym pojeździe było widno jednak, to się widziało…\nHW: Jak się drzwi otwierały?\nJW: Drzwi to nie otwierały się, jak się u nas drzwi otwierają, tylko się skręcały, tak jak to materiał jest w wale. W ten sposób.\nKA: Jak twarz? Co właściwie było widać? Brwi jakieś było widać? Rzęsy?\nJW: Nie było nic widać. Żadnych brwi z tego względu, czy może to malowanie było twarzy, czy maska, czy cóś inne, to ja nie mogę tego stwierdzić dokładnie, bo nie zauważyłem. Tylko oczy mieli skośne trochę. Jednak takie troszeczkę w kątach widziałem białka jakieś takie, troszkę – niedużo. No i zęby białe mieli. To tyle całego interesu…\nKA: Jak pan odjeżdżał już, widział pan jak ten pojazd odlatywał, unosił się w górę czy…?\nJW: Nie, nie widziałem. Z tego względu, że tylko mogłem widzieć ten pojazd do 15 metrów, bo to się za takie krzaki zajeżdżało, to tylko do 15 m. i z tego względu śpieszyłem się mocno do domu, żeby polecieli chłopaki. To cały interes…\nKA: Gdy pana częstowali tym jedzeniem, to jak to wyglądało? Jak oni łamali to na malutkie kawałki, to było coś słychać? Czy coś chrzęściło, chrupało?\nJW: To nie chrupało nic… Żadnego chrupu nie było, tylko to się tak łamało, jak twarde ciasto. Leciutko się ułamywało, ale nie było żadnych odgłosów.\nKA: A bał się pan trochę ich czy przejął się pan tą rolą?\nOpuszczone domostwo Wolskich w Emilcinie. Nie żyją już pan Jan, jego żona oraz trzej synowie.\nJW: Niby tak troszkę… cóśkolwieczek, ale ja nie jestem tak bardzo płochliwym, to się tak specjalnie nie bałem.\nKA: A jak pan myśli, kto to mógł być? Według pana, co to byli za ludzie, co to za istoty? Czy to byli z naszej Ziemi czy jakiejś innej planety?\nJW: Ja na tym się nie orientuję z tego względu, że ja nie jestem jakimś naukowcem, ani nie jestem cywilizowanym człowiekiem, tylko wiejskim rolnikiem. Więc ja nie mogłem zauważyć… Tylko byli drobni ludzie, wszyscy jednakowego wzrostu… Wszyscy byli no… charakteru, takiego prędszego, żwawego, ale skąd mogli być, to ja nie wiem.\nKA: Mówił pan, jak byli ubrani – że w kombinezonach, że mieli zielone twarze, a coś szczególnego pan może zauważył, czym by się różnili od ludzi?\nJW: To też właśnie jedno tylko zauważyłem – na każdym palcu wokoło taka wąziutka płetewka [błona pławna] była, ale to wąziutka była – naokoło palca, u każdego palca. A wiele palców było, to ja nie liczyłem, nie zauważyłem dokładnie, tylko widziałem te palce… A na szyi – tu jak kręgosłup (jak się szyja… jak szyja jest do włosów), mieli takie wygarbienia, wyższe. No takie to było okrągłe, wyższe… ale na jakim tle toto było i czy taka budowa człowieka, czy tam cóś mieli, to ja tego nie mogłem zauważyć i nie wiem.\nKA: Czy pan widział u nich brwi, czy może włosy gdzieś było widać?\nJW: Włosów nie widziałem w ogóle, bo to było zakryte kombinezonem – całe czoła… Czoło, o może tak, pół czoła… Ale brwi to nie zauważyłem, to nie powiem, tylko zakryte było na całym człowieku – na nogach buta nie było, tylko ten jeden kombinezon i na głowie ten sam był.\nKA: Jeszcze niech nam pan powie kiedy to było? Kiedy to wydarzenie miało miejsce?\nJW: To było jednak 10 maja, przed godziną 8 rano… Bo gdy przyjechałem do domu, to żona prawdopodobnie patrzała na zegarek, to była (już po wyjściu na dwór jak spojrzała) godzina za dziesięć ósma.\nKA: Jaki to był dzień tygodnia?\nJW: Dziesiąty maj… A środa była.\nHP: Tą rozmowę pozwoliliśmy sobie nagrać z panem Janem Wolskim ze wsi Emilcin. Dzisiaj mamy 6 lipca 1978 rok. Rozmowę przeprowadzali: Henryk Pomorski i mgr Krystyna Adamczyk. Dziękujemy panie Wolski i do zobaczenia!\nJW: Dziękuje jednak i ja, również!\nHP: Do widzenia!\nJW: Do widzenia!\npar Schattenjäger le Mar 16 Fév - 13:01\nLa version FR : http://translate.google.com/translate?u=http://infra.org.pl/fenomen-ufo/historia-spotka-z-ufo/200-przypadek-emilciski-1978&&hl=fr&ie=UTF-8&sl=pl&tl=fr\nLa version ANG : http://translate.google.com/translate?u=http://infra.org.pl/fenomen-ufo/historia-spotka-z-ufo/200-przypadek-emilciski-1978&&hl=fr&ie=UTF-8&sl=pl&tl=en\npar Mikerynos le Mar 16 Fév - 18:02\nExcellent tym przypadku bardzo mało znane ... Jednak w komicznej zostało zrobione na ten temat: Little Green Men Lubin\nExcellent ce cas, très peu connu... Pourtant une BD à été faite a son sujet: Les petits hommes verts de Lubin\npar Robot U&P le Mer 17 Fév - 12:33\npar yan_volskee le Mer 17 Fév - 19:54\nSorry for my response in English but my French is very poor (although I participated in French class in middle school and still understand a bit ). The Emilcin case is very interesting. Soon I try to paste here English translation of the interview with Wolski since it is very interesting. In his own words he is describing the encounter and Rosinski in his cartoon contained some exaxt details (maybe without the last one frame with escaping alien). It is interesting that in the same yeah (i.e. 1978) similar entities were seen in Central Poland during another one incident (Przyrownica and Golina). I try to summarize it in the next post.\npar Schattenjäger le Mer 17 Fév - 20:22\nTraduction du message de Yan :\nDésolé pour ma réponse en anglais, mais mon français est très mauvais (alors que j'ai participé en classe de français au collège et que je vous comprend encore un peu).\nLe cas Emilcin est très intéressant. Bientôt, j'essayerais de coller ici la traduction en anglais de l'entretien avec Wolski, car il est très intéressant. Dans ses propres mots, il décrit la rencontre de Rosinski. Dans son dessin , il y a quelques détails exact (peut-être pas le dernier d'une image avec l'évacuation des étrangers).\nIl est intéressant que dans la même année (en 1978) des entités similaires ont été observés en Pologne centrale lors d'un autre incident (Przyrownica et Golina).\nJ'essaie de vous le présenter dans le prochain post.\nYou just write in English, there is no problem. I translate for members who don't read English. Thank you for your information, I am very curious to read more.\nTomorrow I will introduce you to the case of trans-en-Provence "on the forum INFRA.


Deskorolka elektryczna SMART BALANCE BOARD MSB9012 V RIDER GRAND - dostawa na terenie Lublina 29zł, odbiór osobisty gratis. Infolinia: 81 5250604, 732\nManta MSB9012 V Rider Grand Smart Balance Board 10" - 49,95 zł miesięcznie - odbierz w sklepie!\nDeskorolka elektryczna Manta MSB9012 V-Rider Grand\nJędrzej 3 miesiące temu\nDeskorolka dobrze wyważona nie ma problemu by złapać na niej równowagę, jazda jest dziecinnie prosta wiem bo sam próbowałem, dzieci bardzo zadowolone z prezentu narazie kupiliśmy jedną ale myślimy o z (…) więcej akupie kolejnej by każde dziecko miało swoją, świetna zabawa na długie godziny, od czasu do czasu tylko trzeba pamiętać by podładować. mocna ocena na 5 ! mniej\nDeskorolka kupiłem córce na urodziny. Z prezentu była zachwycona. Deskorolka super się prezentuje, oczywiście została przetestowana w rolkowni, po wielu godzinach ćwiczeń można mieć niezłą zabawę. Aku (…) więcej mulator wystarcza na długi czas, a ładowanie trwa kilka godzin. Jazda na tej deskorolce naprawdę dodaje pozytywnych emocji. Przetestowane. mniej\nDeskorolka jest super. Świetnie się prezentuje, ale chyba jeszcze lepiej jeździ. Dzięki zastosowaniu 10 calowych kół deskorolka bez problemu radzi sobie z nierównościami, a jazda na niej jest o wiele (…) więcej przyjemniejsza przy czym ma się większą kontrole podczas sterowania. Szybko się ładuje a wieczorem dzięki świetleniu LED robi fajne wrażenie. mniej\nArturro 3 miesiące temu\nZwariowanie wyglądająca deskorolka, dzięki czemu chyba ją kupiłem. Pierwsze koty za płoty – deskorolka rozpoczęła już swój sezon. Mimo, iż była dłuższy czas nie używana bateria się nie rozładowała. Je (…) więcej ździłem ok 2-3 godzin bez potrzeby ładowania. Deskorolka dobrze reaguje na polecenia, świetnie wygląda i daje dużo frajdy. mniej\nTa elektryczna deskorolka to świetna zabawa nie tylko dla mojego syna ale i również dla mnie. Na razie wypróbowana jedynie w salonie, ale z niecierpliwością czekamy na cieplejsze dni by wyjść z nią na (…) więcej dwór. Konsola do gier poszła w odstawkę więc o czymś to musi świadczyć. Polecam super frajda gwarantowana. mniej


NBP: w 2020 r. z tytułu zagranicznych inwestycji bezpośrednich napłynęło 53,9 mld zł - Prawo i finanse\nNBP: w 2020 r. z tytułu zagranicznych inwestycji bezpośrednich napłynęło 53,9 mld zł\nPAP • 4 października 2021 - 14:25\nW 2020 roku napływ kapitału netto z tytułu zagranicznych inwestycji bezpośrednich wyniósł 53,9 mld zł. Z kolei odpływ kapitału z Polski z tytułu polskich inwestycji bezpośrednich za granicą wyniósł 5,1 mld zł – poinformował w poniedziałkowym komunikacie NBP.\n"W 2020 roku napływ kapitału netto z tytułu zagranicznych inwestycji bezpośrednich wyniósł 53,9 mld zł. Złożyły się na niego reinwestycje zysków o wartości 44,2 mld zł oraz napływ kapitału z tytułu akcji i innych form udziałów kapitałowych (16,8 mld zł), przy jednoczesnym odpływie z tytułu dłużnych instrumentów finansowych w wysokości (-7,0 mld zł)" - napisano w poniedziałkowym komunikacie Narodowego Banku Polskiego.\nWskazano w nim, że wysoki udział reinwestowanych zysków odnotowano w przypadku krajów o największych stanach zobowiązań z tytułu zagranicznych inwestycji bezpośrednich w Polsce, tj. Niemiec, Niderlandów i Luksemburga.


King of Kings [re-recording] (Król królów)\nBram Stoker's Dracula - Expanded (Drakula)\nListen to them. Children of the night. What sweet music they make!\nHistoria powstania ścieżki dźwiękowej do Drakuli Francisa Forda Coppoli jest długa i, zwłaszcza w naszym kraju, otoczona niemalże legendą. Znane są problemy zdrowotne Wojciecha Kilara – kompozytor wkrótce po przyjeździe do USA dostał zawału serca, a po krótkiej rekonwalescencji wrócił do Polski aby przejść operację wstawienia bypassów. Powstały też anegdoty i apokryfy dotyczące przyczyn wyboru polskiego kompozytora na twórcę oprawy muzycznej, dementowane zresztą przez samego Kilara. Coppola miał rzekomo zachwycić się muzyką do Ziemi obiecanej i podłożyć ją pod wstępną wersję montażową filmu, prosząc Kilara aby napisał mu taką samą. W rzeczywistości jednak reżyser chciał po prostu klasycznie wykształconego kompozytora, piszącego muzykę poważną, i spodobała mu się jedna z kompozycji twórcy Krzesanego. Z kolei walc z filmu Wajdy owszem, pojawia się w tej historii, ale w zgoła odmiennej roli – Coppola miał kurtuazyjnie puszczać ten utwór podczas kolacji z Kilarem, ku sporej irytacji jego twórcy. W samym obrazie, jako temp track, wykorzystano natomiast Angelusa, i to w zabawnie dysonującej z nim scenie – nieznający języka polskiego Coppola, użył utworu w scenie erotycznej między Harkerem a wampirzycami, nie mając pojęcia, że dramatyczne szepty przechodzącego do crescenda chóru, to tak naprawdę modlitwa. Poza tym mieszaniem faktów i mitów, za historią ścieżki skrywa się jeszcze jedna tajemnica – rozdźwięk między oryginalnie napisaną partyturą, a wersją wykorzystaną w finalnej wersji montażowej i na oficjalnym wydaniu albumu, z którego kompozytor był bardzo niezadowolony, kląc na producentów, że zepsuli mu płytę i jego nazwiskiem podpisali jakieś absurdalne sklejki. Ciekawostką jest również fakt, że na Ebayu jeszcze nie tak dawno temu można było kupić kasety z promo ścieżki dźwiękowej rozsyłanej do sklepów, a następnie szybko wycofanej przed wydaniem oryginalnego albumu w 1992 roku. Nieco światła na historię powstania oprawy do Bram Stoker’s Dracula rzuca nowe, trzypłytowe wydanie La La Land, które zawiera utwory w oryginalnych i alternatywnych, niewykorzystanych wersjach.\nSanguis Vitae Est\nKilar podczas rozmów z Coppolą miał powiedzieć, że dla niego, jako katolika, ważny jest metafizyczny aspekt historii. Reżyser miał z kolei zapewnić go o chrześcijańskiej "duszy" filmu, który jego zdaniem tak naprawdę miał opowiadać o konflikcie człowieka z Bogiem i zagwarantować kompozytorowi dużą swobodę twórczą – jego najważniejszym wymogiem było dostarczenie mu 75 minut muzyki, co zaskoczyło muzyka, który zazwyczaj zamykał swoje oprawy filmowe w jakichś 30-40 minutach. Końcowy obraz, pełen swoistej teatralności, zabawy campem i swoistą groteskową onirycznością, bez wątpienia stanowił znakomite źródło inspiracji.\nPrzystępując do komponowania, Kilar skupił się bardziej na pewnych ideach i konceptach, niż bezpośrednio na postaciach – dużą inspiracją było dla niego swoiste motto "krew jest życiem", które będąc czymś oczywistym dla kina wampirycznego, w obrazie Coppoli wyrasta z chrześcijańskiej mitologii. Zamysł kompozytora został nieco rozmyty przez cięcia montażowe i sklejki muzyki, oraz prośbę producentów o dopisanie tematu Lucy, jednak mimo to wciąż jest w filmie obecny. Zanika on jednak mocno na oryginalnym albumie, jednak pierwsza płyta z wydania La Li prezentuje ułożoną chronologicznie wizję muzyki, uwydatniając strukturę narracyjną, która mimo, iż wciąż daleka od typowego Hollywoodzkiego musical storytelling opartego na leitmotywach, bez wątpienia była przez Kilara dokładnie przemyślana.\nŚcieżka jest spójna stylistycznie nie tylko dzięki charakterystycznemu aparatowi wykonawczemu, ale również dzięki utrzymaniu swoistego pokrewieństwa między tematami. Pierwszym z nich jest temat przypisany tytułowemu bohaterowi, czy też bardziej ogólnie, samemu wampiryzmowi. Poraża on w fenomenalnym prologu filmu, który stanowi jedną z najdoskonalszych synergii muzyki z filmem w historii kinematografii. Ostre, basowe brzmienie wiolonczeli, kłujące słuchacza ostrymi brzmieniami półtonu i skokami interwałów niczym kłami, przechodzące stopniowo w coraz wyższe rejestry smyczków, by wybuchnąć w końcu przeszywającymi dysonansami blach idealnie ujmuje zarówno nastrój filmu, z którym będziemy obcować przez następne dwie godziny, jak i samą postać Hrabiego. Zaraz potem perkusja i smyczki wygrywają mroczne brzmienie trytonu – interwału nie tylko wyjątkowo lubianego przez kompozytora, ale również w zachodniej tradycji muzycznej symbolicznie odczytywanego jako "diabła w muzyce", co dopełnia metafizyczny aspekt opowieści człowieka wyrzekającego się Boga. Na przestrzeni kolejnych kilku minut, Kilar zamyka całą duszę filmu, dodając kolejne z najważniejszych tematów. Niewykorzystana w filmie oryginalna wersja była bogatsza o inny kluczowy element ścieżki – motyw z The Storm, z którego twórca był bardzo dumny, śpiewany przez chór do słów "Sanguis Vitae Est", podchodząc do wspomnianego konfliktu z nieco innej strony.\nTemat Drakuli zdaje się silnie powiązany z dwoma kolejnymi tematami ścieżki, do tego stopnia, że można by je uznać za dwie alternatywne odnogi wyrastające na jego pniu, stanowiąc przedłużenie jego postaci. Pierwszym z nich jest temat z The Brides , który można w zasadzie uznać za swoisty temat pożądania. Erotyczny aspekt wampira jest obecny już w temacie samego Drakuli – widoczne jest to zwłaszcza w scenach między nim a Miną, gdzie seksualne napięcie narasta, a jedynym jego upustem może być wtopienie kłów w jej szyję, akcentowane punktowanym skokiem interwałów. Jednak The Brides rozszerza ten kontekst. Wijąca się progresja harmoniczna doskonale podkreśla duszną, oniryczną i w zasadzie groteskową atmosferę zamku Drakuli i sceny z jego oblubienicami, która niczym wyjęta z koszmaru miesza makabrę z campem. Oba tematy wzajemnie się dopełniają i łączą niemal bezwiednie do stopnia, w którym jeden stanowi organiczne przedłużenie drugiego.\nZgoła odmienny aspekt postaci prezentuje temat miłosny. Zaczyna się on od dwóch skoków o oktawę, w dół i w górę. W połączeniu z nieco eterycznym śpiewem, nadaje mu to cech "echa" miłości sprzed wieków – motyw echa przewija się zresztą przez cały film, a co za tym idzie ścieżkę, gdy wydarzenia i postaci z prologu pojawiają się potem w innej formie w kolejnych etapach powieści. Pomijając tę symboliczną stylizację, skoki interwałów mieszane z chromatycznymi krokami to również cecha współdzielona z tematem Drakuli, reprezentując szlachetniejsze uczucia postaci i drogę, jaką może obrać. Nie jest to jednak takie jednoznaczne, ponieważ pewne fragmenty melodii brzmią podobnie do tematu z The Brides, chociaż jest to dużo bardziej ukryte.\nMetafizyczną paletę tematów domyka prosty motyw z The Storm, który Kilar widział jako kantatę, i oparł go na swojej Victorii. Nie jest to zresztą jedyna inspiracja kompozytora – motyw Drakuli nosi znamiona podobieństwa do bombastycznej czołówki Jamesa Bernarda z Horroru Drakuli, z kolei liturgiczne Ascension, w którym chór wyśpiewuje O Crux, Ave został zaczerpnięty z Angelusa. Mimo, że oparty na banalnej wręcz melodii, jak to często bywa w przypadku Kilara, Burza brzmi bardzo efektownie dzięki dobrej aranżacji. Błyszczy ona w pełni jednak dopiero dzięki wydaniu La Li, ponieważ w filmie i na oryginalnym albumie, została niewiarygodnie pocięta i zmiksowana z tematem Lucy, przez co brzmienie zostało poświęcone na rzecz efektywności ilustracyjnej, ku wielkiemu oburzeniu samego twórcy, który zżymał się na siebie, że zamiast pilnować miksu wolał zwiedzać Californię.\nPoza Vampire Hunters – fantastycznie ponurym, marszowo-Holstowym kawałkiem, pokazującym geniusz Kilara, który ograniczając rytmikę i harmonię do minimum, potrafił stworzyć niewiarygodnie ekscytujący utwór, dzięki samej melodii i instrumentacji – warstwę tematyczną zamykają tematy młodych bohaterek – pierwszy z nich to "pozytywkowy" temat dla Lucy, oparty na zasłyszane w Paryżu przez Kilara melodyjce puszczanej podczas oczekiwania na połączenie telefonicznie. Burzy ona nieco skupiającą się na uczuciach i konceptach narrację, i raczej nie należy do najciekawszych w brzmieniu utworów ścieżki, jednak jej makabryczne przesłodzenie całkiem interesująco koreluje z postacią lolitki, jaką jest Lucy, dodatkowo jego aranżacja w oryginalnej wersji brzmi dużo ciekawiej niż ta dostępna na oficjalnym albumie. Kolejnym motywem jest natomiast walc Miny – kompletnie nieobecny na podstawowym albumie, a w filmie mocno zredukowany na rzecz tematu miłosnego. Bez wątpienia stanowi on jeden z największych highlightów wydania La Li, jeśli nie największy. Utwór zaczyna się bardzo prostą, mollową melodią, podkreślającą niewinność Miny, a w połączeniu z instrumentacją, w której prym wiedzie trąbka, podkreśla jej wytworny chłód i dystans, z jakim traktuje początkowo Hrabiego. Jednak w dalszej części utwór przechodzi w dużo bardziej dramatyczne, a wręcz tragiczne brzmienia smyczków, rozwijając się podobnie jak Mina pod wpływem miłości z poprzedniego życia, i symbolizując jej wewnętrzne rozdarcie. Na koniec wraca początkowa trąbka, nabierając tym razem zgoła innego wydźwięku, idealnie podsumowując podróż bohaterki. Co ciekawe, utwór początkowo bardziej kojarzy się z walcem Kazaneckiego z Nocy i Dni, jednak szybko przechodzi w dużo bardziej Kilarowe rejony, po raz kolejny pokazując, jakim był mistrzem i jak mało wysiłku sprawia twórcy ta forma.\nHere occurs the shocking and frightening history of the wild, berserk Prince Dracula.\nSukces filmu był bardzo potrzebny Coppoli ze względu na groźbę bankructwa, przed jaką stanęło jego studio. Z tego powodu, po ukończeniu zdjęć film był poddawany skrupulatnym poprawkom, nanoszonym po wielokrotnych pokazach dla publiczność testowej. Wiele sekwencji było przemontowowywanych – dość powiedzieć, że na stole montażowym skończyło ponad dwadzieścia minut filmu. Cięcia bez wątpienia odbiły się zarówno na miksie muzyki Kilara, jak i filmowym wykorzystaniu gotowych utworów.\nTo, co można wyłapać już w trakcie seansu, to wielokrotne używanie niektórych utworów w niezmienionej aranżacji na zasadzie “kopiuj + wklej”. Prym wiedzie tutaj początek prologu, co nieco osłabia jego dramaturgiczną siłę z otwarcia filmu. Trzeba jednak przyznać, że mimo tego faktu i braku świeżych aranżacji, wypada to naprawdę dobrze w pierwszej połowie filmu. Podobnie przeklejane są mniejsze fragmenty tematu miłosnego, Ascension czy Vampire Hunters (ten ostatni często wykorzystywany jest niejako w opozycji do tematu głównego), nie mówiąc już o drobnych partiach chóralnych czy solowych, nie występujące jako samodzielne utwory, a jedynie jako dodatki do miksu już istniejących. Porównując oryginalne wersje tracków z pierwszej płyty z oficjalnymi/filmowymi, można się pokusić o stwierdzenie, że score do Draculi to dzieło montażystów w niewiele mniejszej mierze, niż samego kompozytora – The Hunt Builds, które sam Kilar określił jako “sklejkę, ale całkiem udaną”, a na które w obrazie składa się nałożenie na siebie trzech lub czterech różnych utworów, bliższe jest raczej filozofii produkowania albumów artystów popowych i rockowych, niż tworzenia muzyki na papierze nutowym, z jakiego wywodził się klasycznie wykształcony Kilar.\nEfekt tych zabiegów jest mocno mieszany. Trudno się nie zgodzić z twórcą co do oceny wspomnianych już The Storm i The Hunt Builds – pierwszy z nich ilustracyjnie spisuje się dobrze, chociaż trzeba przyznać, nieco mickey-mousingowo, na płycie natomiast zwyczajnie kiksuje przez kontrast kantaty z tematem Lucy. Drugi z kolei został zmiksowany bardzo sprawnie, dzięki czemu kolejne warstwy wciąż są łatwe do rozróżnienia, a i w scenie, zapewne przemontowanej po wyjeździe Kilara, łączącej skrajnie odmienne wydarzenia i emocje, pod względem dramatycznym spisuje się bardzo dobrze. Tragicznie wypada za to zmontowane bez ładu i składu End Credits, również i piosenka Annie Lennox kiksuje tak i ze scorem Kilara, jaki i z samym filmem.\nZ wymienionych wyżej powodów, mimo światowego uznania i czołobitności, z jaką zwykli podchodzić do niego polscy słuchacze i recenzenci, trudno uznać ten score – a przede wszystkim album – za w pełni udany, nie mówiąc już o prezentowaniu wizji kompozytora. Wydanie La Li oddaje jednak Kilarowi sprawiedliwość, przybliżając zagubiony gdzieś pomiędzy dwunastą a dwudziestąsiódmą wersją montażową zamysł kompozytora. Odbyło się to oczywiście kosztem prezentacji płytowej, gdyż o ile box oczywiście ma ogromną wartość jeśli idzie o historię tej ścieżki dźwiękowej, to jednak trzypłytowy kolos dla przeciętnego słuchacza wcale nie będzie atrakcyjniejszy niż oryginalny album. Ale o tym nieco później.\nThere are darknesses in life, my child, and there are lights.\nPierwszy krążek z potężnego boxu zawiera “oryginalne” wersje utworów napisane do filmu. Wiele z nich nie pojawia się w nim w ogóle, inne zostały przemontowane, skrócone, lub zastąpione inną aranżacją. Stosunkowo najmniej ucierpiały różne wersje tematu miłosnego, oraz prolog, który w filmie został skrócony i uszczuplony o złowrogą partię blach, oraz domiksowano dodatkowe partie szeptajacego chóru, odbyło się to jednak kosztem tematu Sanguis Vitae Est. Do filmu nie dostały się też utwory ilustrujące kolejne stadia przemiany Lucy w wampira – odpadły zatem krótkie fragmenty dysonujących smyczków i nowa aranżacja tematu Drakuli. Trzeba przyznać, że mogłyby one wnieść trochę różnorodności do score’u, jednak prawdopodobnie były one zbyt przedramatyzowane, nawet jak na film niestroniący od nawiązań do niemieckiego ekspresjonizmu.\nNajwiększą gratką płyty jest za to pełne The Storm, które wreszcie wybrzmiewa jako pełna grozy, zamknięta całość. Co prawda jest to jeden z tych utworów Kilara, który polega na powtarzaniu w kółko prostego motywy, ale diabeł (lub też wampir) tkwi w szczegółach, a konkretniej w dopieszczonych orkiestracjach. Podobnie oryginalne The Hunt Builds i Lucy is possesed, dzięki wykorzystaniu wspólnego z Burzą tematu i tekstu, podkreślają obsesję krwi, jaką przeżywają bohaterowie. Kolejnym wcześniej niedostępnym utworem jest dynamiczna muzyka z pościgu za Cyganami wiozącymi trumnę Draculi. O ile utwór nie ma wiele do robienia poza samym dynamizowaniem sceny, przez swoją dramaturgię i quasi-cygańskie stylizacje rytmiczne, na płycie radzi sobie niemal równie dobrze jak w filmie. Nie brakuje tutaj też kolejnych repetycji Vampire Hunter, które zaczynają się kumulować zwłaszcza pod jej koniec. Za to trudno nie odnieść wrażenia, że płyta (podążając zresztą za filmem), przeładowana jest tematem miłosnym, jak to zwykle u Kilara bywa, w niewiele różniących się od siebie aranżacjach. Na chwilę pojawia się też walc Miny, który niestety, został prawie całkowicie wyparty z filmu, nie był też nigdy wcześniej wydany.\nDrugi krążek został wypełniony alternate’ami (trzeba przyznać, że jest to nazwa wyjątkowo umowna w kontekście ścieżki, za której finalny kształt w dużo większym stopniu odpowiadają montażyści niż kompozytor), większość z nich jest jednak dość podobna do tego, co można było usłyszeć na pierwszej płycie – przykładowo prolog został nieco dynamicznej zagrany i wzbogacony o chór inktantujący Pie Jesu, Kyrie Eleison! w zaskakująco złowrogi sposób, jednak poza tym detalem, utwór został po prostu “odchudzony” o kilka fragmentów. Poza nielicznymi wyjątkami, takimi jak Lucy Squirms, które w niczym nie przypomina analogicznego utworu z poprzedniej płyty, większość krążka ogranicza się do wykorzystania innego zarejestrowanego wykonania danego utworu, miksu (np. braku chóru w The Storm) czy po prostu zilustrowania danej sceny innym tematem. I o ile jest to kolejny zabieg przybliżający słuchaczowi kulisy powstawania ścieżki, trudno oprzeć się wrażeniu, że wydanie jest “rozpychane” na trzy płyty w sposób sztuczny i na siłę.\nWrażenie to jest jedynie potęgowane po przesłuchanie trzeciego krążka – pomijając ostatnie dwadzieścia minut, stanowi on niezmienioną kopię oryginalnego wydania z 1992 roku. Jedynym logicznym (abstrahując od najbardziej cynicznego, ale też prawdopodobnego, jakim jest zwyczajna chęć podbicia ceny ze względu na rozmiar wydania, lub też umowa z właścicielem praw do ścieżki) wyjaśnieniem takiego zabiegu, jest chęć porównania finalnej wersji z muzyką, która nie weszła do filmu, i potraktowaniem jako swoistej “syntezy” prezentowanego materiału. Większość fanów ścieżki Kilara prawdopodobnie i tak ma go na swojej półce, a porównując go z niewykorzystanymi utworami dostępnymi pierwszych dwóch krążkach można stwierdzić, że ma się do nich tak, jak oficjalne albumy Władcy Pierścieni do wersji Complete Recordings, bowiem naprawdę niewiele utworów wypada na nim równie dobrze lub lepiej, co niewykorzystany w filmie materiał. Może jedynie The Beginning ze świetnym początkowym crescendem i dynamiczna, stanowiąca dla słuchaczy już swoisty klasyk wersjaVampire Hunters – ale lepszym rozwiązaniem byłoby dorzucić je jako bonusowy materiał do drugiej płyty, na której pozostawiono ponad 20 minut wolnego miejsca. Tak samo można by potraktować ostatnie pięć utworów, w tym cudowny temat Miny, oraz liryczny, ale pochodzący jakby z nieco innej bajki, niemal “happy endowy” utwór ilustrujący jedną z wyciętych scen (a konkretnie wyjście bohaterów z zamku Draculi po jego pojednaniu się z Bogiem i śmierci).\nZabieg ten miałby o tyle więcej sensu, że pomiędzy drugą i trzecią płytę rozdzielono suity i “ścinki”, z których część nosi dość enigmatyczną nazwę składającą się z kodu dopisanego do oznaczenia Dracula Toolbox. Część z nich to pełnoprawne suity, takie jak właśnie temat Miny, ale niektóre brzmią tak, jakby na potrzeby underscore’u danej sceny postanowiono nagrać wyjętą z partytury Kilara partię danego instrumentu, ignorując całą resztę orkiestry, albo też partię, która została napisana na solowy wokal, zagrać też na harfie, aby można było ją podoklejać do utworów, które zdaniem montażystów trzeba było “doprawić”. Biorąc pod uwagę powściągliwe wyjaśnienia zamieszczone w książeczce LaLi, można założyć, że właśnie tak było – odpowiedzialny za nią Tim Grieving potwierdza jedynie to, co można było wynieść z samych wywiadów z Kilarem i kształtu pierwotnego albumu, czyli to, że Kilar, ponoć podobnie jak większość europejskich kompozytorów, dostarczył jedynie suity, nie przejmując się ściśle pisaniem pod obraz, i to na barkach dyrygenta, montażystów, producentów i muzyków spoczęło nagranie ich w wielu różnych wersjach, a następnie pocięcie ich i zmontowanie tak, by pasowało to w obrazie. Można by zatem nieco sarkastycznie zapytać, co Kilar robił ze stosem kaset z różnymi wersjami montażowymi filmu, które miał dostać od Coppoli? Jeszcze bardziej “dysonujące” w zestawieniu z tymi rewelacjami wydaje się oburzenie kompozytora na pytanie producentów, komu mają płacić za aranżacje i orkiestracje, chociaż w jego obronie trzeba jeszcze raz zaznaczyć, że o ile na temat muzyki w filmie się nie wypowiadał, to oficjalnym albumem nie był zachwycony.\nPomijając wypychanie płyty takimi “ścinkami”, jak niektóre ze wspomnianych “Toolboxów, oraz ich niezbyt sensowne rozmieszczenie (jeśli wydawca już koniecznie musiał się bawić w raczenie słuchacza takimi bonusami, to mógł jest umieścić na samym końcu ostatniego krążka, aby nie zaburzać narracji kreowanych na płytach), to dość problematycznie i nieprecyzyjne wydaje się też uporządkowanie utworów z “głównej” osi narracji. Jak przyznano w książeczce, zadanie to było karkołomne ze względu na brak odpowiedniej dokumentacji i posiłkowano się wydaniem filmu na Laserdisc, z którego można było uzyskać odizolowany score i efekty dźwiękowe. Jednak porównując nazewnictwo utworów z pierwszej płyty z ich użyciem w wyciętych scenach, można zauważyć, że nie pokrywają się one ze sobą. Przykładowo utwór o nazwie Lucy’s Window ilustruje rozszerzoną scenę, w której Harker odkrywa Drakulę powstającego ze swej trumny. Do której sceny zostało to w takim razie napisane? Jak to się ma do chronologii płyty? Nijak, bowiem utwór ten to najprawdopodobniej jeszcze jedna zarejestrowana wersja prologu, i powinna trafić do alternate’ów – jeśli już koniecznie ją wykorzystywać, bowiem przypadek ten jeszcze dobitniej pokazuje, w jakim stopniu odpowiedzialni za ten score byli montażyści. Tom Grieving wspomina też, że ilość zarejestrowanych wersji była tak duża, że z wielu musieli zrezygnować, i na druga płytę poszły najciekawsze, zdaniem producentów, alternate’y, co raz jeszcze każe kwestionować sens wypełniania trzeciej płyty kopią oryginalnego albumu.\nOcena Drakuli nie należy do łatwych zadań, tak jeśli chodzi o obraz, jak i o rozszerzony album. Film Coppoli bez wątpienia zawiera sceny, które zasługują nie na pięć, ale wręcz na sześć gwiazdek, z drugiej jednak strony, miejscami score został sprowadzony do roli pociętej tapety, autonomicznej formy wypaczonej pod obraz. Przy kolejnych seansie razi też nadużywanie konkretnych tematów, zwłaszcza w trzecim akcie. Z drugiej jednak strony, trzeba przyznać, że mimo wszystko, wiele scen nimi ilustrowana wciąż wypada naprawdę dobrze. Idealną oceną byłoby 4,5 gwiazdki, jednak w obliczu braku takiej możliwości przy ocenach cząstkowych, i uwzględnieniu wszystkich wad tej ścieżki (które często zaślepieni wspaniałym prologiem i przebojowymi tematami słuchacze ignorują), ocena ta wynosi “świętokradzkie” cztery gwiazdki. Jeśli chodzi natomiast o kontekst płytowy, miks wad i zalet stanowi analogiczny miszmasz – wartość historyczna wydania Lali, mimo dość rozczarowującej książeczki, wciąż pozostaje nieoceniona. Również zatwardziali nerdzi i miłośnicy muzyki Kilara, Drakuli, czy po prostu mrocznych brzmień nie będą narzekać na nadmiar materiału. Audiofile z kolei zachwycą się doskonałym masterem dźwięku, który wydobywa najdelikatniejsze nawet dźwięki harfy. Jednak przeciętnemu słuchaczowi przetrwanie trzech płyt, które w wielu miejscach różnią się jedynie detalami, będzie się ciągnęło niczym tytułowemu bohaterowi jego cztery stulecia samotności. Również fakt, że nawet przy zachowaniu całego niewydanego wcześniej materiału, całość muzyki spokojnie można by zamknąć na dwóch krążkach, przemawia na niekorzyść La Li. Gdzieś w gąszczu tych stu osiemdziesięciu minut muzyki tkwi około godzinny krążek na piątkę z wykrzyknikiem, jednak biorąc pod uwagę wszystkie wady i zalety rozszerzonej prezentacji płyty, jak również faktu, że takie wydania adresowane są właśnie do nerdów i domorosłych historyków, jak choćby niżej podpisany recenzent, sprawiedliwą oceną ponownie wydają się cztery gwiazdki.\nI have crossed the oceans of time to find you.\nŚcieżka dźwiękowa do Drakuli stała się wizytówką Wojciech Kilara za granicą. Kompozytor stworzył muzykę nieszablonową, opartą na przemyślanej koncepcji i naznaczonej jego charakterystycznym głosem, jednak pierwotny album, podobnie zresztą jak sam film, nieco ów koncept rozmyły. Wydanie Lali nie rozwiewa całkowicie tajemnicy dotyczącej tego, jak dokładnie wyglądał proces twórczej współpracy kompozytora i filmowców, ale pozwala na snucie podpartymi pewnymi dowodami wyobrażeń. Być może szczegóły już na zawsze pozostaną dla słuchaczy niedostępne, jak zamek samego Drakuli, jednak na szczęście LaLa daje nam to, co najważniejsze – muzykę w wersji zamierzonej przez kompozytora. I o ile znając filozofię Kilara, który dość po macoszemu traktował muzykę filmową i uważał, że niewiele z niej nadaje się do wydania w oderwaniu od obrazu, nie można zaryzykować stwierdzenia, że byłby z takiej prezentacji zadowolony, to bez wątpienia słuchacze już mogą być – oto bowiem wreszcie, po 26 latach, partyturze oddano sprawiedliwość i przybliżono nam oryginalny zamysł kompozytora. A zamysł był to bez wątpienia nietuzinkowy.\n1. Dracula  The Beginning (original extended version) (08:53)\n2. The Journey (original extended version) (03:28)\n3. The Castle (01:34)\n4. The Legacy (01:45)\n5. Spilled Ink (01:34)\n6. Lucys Party (original version) (02:10)\n7. The Book (original version) (01:32)\n8. To the Brides (original version) (01:53)\n9. The Brides (original version) (02:01)\n10. The Storm (original version) (04:38)\n11. The Letter (01:13)\n12. Love Remembered (01:08)\n13. Lucys Neck (original version) (00:14)\n14. The Cinema (original version) (02:18)\n15. Lucys Window (original version) (01:58)\n16. Rules Café Waltz (01:12)\n17. Rules Café (original version) (04:23)\n18. Lucy Squirms (01:12)\n19. The Letter II (02:52)\n20. The Hunt Builds (original version) (03:28)\n21. Dracula Revealed (01:03)\n22. Lucys Lullaby (vocal) (00:41)\n23. The Stake (00:32)\n24. Vampire Hunters (original version) (01:40)\n25. The Hunters Prelude (01:30)\n26. The Green Mist (original version) (01:30)\n27. Mina/Dracula (original extended version) (04:50)\nCzas trwania: 62:06\n1. The Fire (01:48)\n2. So Cold (original version) (02:23)\n3. Mina Possessed (00:59)\n4. Ring of Fire (original version) (00:48)\n5. Race Against the Sunset (03:58)\n6. Love Remembered/Love Eternal (original finale) (03:33)\n7. The End (original version) (01:30)\n8. End Credits (original version) (03:23) Utwory bonusowe:\n9. Dracula  The Beginning (alternate) (04:28)\n10. The Journey (alternate) (02:33)\n11. The Book (alternate) (01:32)\n12. To the Brides (alternate) (01:52)\n13. The Storm (extended no choir) (04:54)\n14. Love Remembered (alternate) (01:11)\n15. Lucy Squirms (alternate) (01:00)\n16. The Letter II (alternate) (01:19)\n17. The Stake (alternate) (00:51)\n18. The Green Mist (alternate no mutes) (01:30)\n19. The Fire (alternate introduction) (01:52)\n20. So Cold (alternate) (02:16)\n21. Race Against the Sunset (no brass) (03:58)\n22. Race Against the Sunset (alternate) (01:05)\n23. Dracula Toolbox D18A (00:50)\n24. Dracula Toolbox D18B (00:49)\n25. Dracula Toolbox D18C (00:48)\n26. Dracula Toolbox: Lucys Lullaby (harp) (00:36)\n27. Dracula Toolbox: Tears to Diamonds (music box) (01:23)\n28. Whispered Drac (choir) (00:24)\nCzas trwania: 54:32\n1. Dracula  The Beginning (06:41)\n2. Vampire Hunters (03:06)\n3. Minas Photo (01:25)\n4. Lucys Party (02:57)\n5. The Brides (04:56)\n6. The Storm (05:05)\n7. Love Remembered (04:10)\n8. The Hunt Builds (03:26)\n9. The Hunters Prelude (01:30)\n10. The Green Mist (00:55)\n11. Mina/Dracula (04:47)\n12. The Ring of Fire (01:52)\n13. Love Eternal (02:24)\n14. Ascension (00:51)\n15. End Credits (06:43)\n16. Love Song for a Vampire (From Bram Stokers Dracula) (04:20) Kompozycja i wykonanie: Annie Lennox\n17. Mina/Dracula (extended suite) (05:13)\n18. Rules Café (extended album version) (03:13)\n19. The Hunt Builds (extended album version) (03:17)\n20. Mina/Jonathan (unused album suite) (02:35)\n21. Dracula Toolbox D21 (unused album suite) (03:35)\nCzas trwania: 73:46\nCzas całkowity: 03:07:46\nTomasz Goska 2018-12-30\nChyba będę musiał wypisać specjalnie tygodniowy urlop, żeby to przeczytać, więc ograniczę się do oceny. Pełna zgoda. 4 i ni joty wincyj. Dobry score, ale do wybitności mu daleko. A i wydanie nie polepsza sprawy. Przebrnięcie przez filmową prezentację do najłatwiejszych zadań nie należy, a tu jeszcze trzeci dysk zostaje... Generalnie po jednym odsłuchu mam już dość i zostaje przy regularnym soundtracku :)\nWojtek Wieczorek 2018-12-30\nBędziesz miał co robić w Sylwestra :p\nDobra muzyka, ale nic ponadto. Nie znam, delikatnie mówiąc, zbyt dobrze twórczości Wojciecha Kilara, natomiast z przesłuchanych przeze mnie ścieżek dźwiękowych tego kompozytora Portret Damy rządzi zdecydowanie :) Muzyce z Draculi sporo brakuje do wspomnianego przeze mnie dzieła.\nKlasyka i jeszcze raz klasyka. Jedna z najwybitniejszych ścieżek dźwiękowych do horroru. To wydanie z uwagi na objętość niestety lekko abstrakcyjne... Tak czy owak 4,5!\nWow, ten tekst to wręcz artykuł, czy też muzyczna praca naukowa - respect. :) I w sumie recenzja tak długa jak i to wydanie, które ciężko mi było odsłuchać w całości na raz. Chyba jednak wolę tradycyjne jednopłytowe wydanie. Tak też czwórka może być.\nWojtek Wieczorek 2019-01-16\n"I w sumie recenzja tak długa jak i to wydanie, które ciężko mi było odsłuchać w całości na raz." - to taka aluzja do długości recenzji? :p Najmocniej przepraszam, mam z tym problem :\nLucky Luke 2020-09-04\nA ja proponuję wszystkim fanom muzyki do filmu "Dracula"z 1992 roku roku, rozwikłanie takiej zagadki: Skąd w teatrze telewizji, w spektaklu " Carmilla" z 1980, wzięła się muzyka (fragmenty) pana Wojciecha Kilara, którą skomponował 12 lat później ???\nLa La Land (1992/2018)


Robert Sowa - Książki\nmKsiegarnia.pl / Autor: Robert Sowa\nŁatwe i szybkie zupy, potrawy z mięsa i ryb, posiłki wegetariańskie. Arcysmaczne, lekkie i zdrowe. Na każdą okazję i pogodę. Będą wam towarzyszyły na co dzień i jako popisowe dania dla gości. Cztery pory roku to książka Roberta Sowy, szefa kuchni hotelu Jan III Sobieski, kucharza polskiej reprezentacji w piłce nożnej i laureata Oskara Kulinarnego....\nKolejna książka uznanego mistrza kulinarnego. Tym razem Robert Sowa stworzył autorskie dania z użyciem regionalnych produktów. Ryby z polskich jezior i rzek, dziczyzna, owoce lasu, rośliny, które można zebrać na naszych łąkach, grzyby, znakomite polskie sery - w nowoczesnej, lekkiej i zdrowej odsłonie. Prócz tego - garść informacji o rodzimych...\nW POSZUKIWANIU SMAKU DOSKONAŁEGO TW\nMistrz Robert Sowa dzieli się swoimi nowymi autorskimi przepisami. Zakąski, sosy, zupy, dania mięsne, rybne i wiele, wiele innych smakołyków.Robert Sowa Mistrz kulinarny. Karierę gastronomiczną rozpoczął w rodzinnym Krakowie, zdobywając doświadczenie jako kucharz i kelner. Lata 1988-1992 spędził w Austrii, gdzie terminował u znanej w branży...


Pretty Little Liars. Uwikłane - Sara Shepard - opinia o książce (148996) - Lubimyczytać.pl\nPretty Little Liars. Uwikłane /\nPretty Little Liars. Uwikłane\nCykl: Pretty Little Liars (tom 9)\n7,45 (1220 ocen\ti\t83 opinie) Zobacz oceny\nPretty Little Liars. Twisted\npretty little liars, ali, emily, spencer, aria, hanna\nDziewiąty tom serii Preety Little Liars. WYDAJE WAM SIĘ, ŻE TO WSZYSTKO, CO WIEM? TO TYLKO WIERZCHOŁEK GÓRY LODOWEJ, A JA DOPIERO SIĘ ROZKRĘCAM... A. Po pamiętnych wakacjach na Jamajce Emily, Aria, Spencer i Hanna próbują rozpocząć nowe życie. Niestety przeszłość upomina się o nie w najmniej oczekiwanym momencie,a tajemniczy nadawca SMS-ów znów wkracza do akcji. Czy dziewczyny przyznają w...\nDziewiąty tom serii Preety Little Liars.\nWYDAJE WAM SIĘ, ŻE TO WSZYSTKO, CO WIEM? TO TYLKO WIERZCHOŁEK GÓRY LODOWEJ, A JA DOPIERO SIĘ ROZKRĘCAM...\nPo pamiętnych wakacjach na Jamajce Emily, Aria, Spencer i Hanna próbują rozpocząć nowe życie. Niestety przeszłość upomina się o nie w najmniej oczekiwanym momencie,a tajemniczy nadawca SMS-ów znów wkracza do akcji. Czy dziewczyny przyznają w końcu, że w starciu z A. nie mają szans?\nJuliab3 | 2012-11-27\nEmily, Spencer, Aria i Hanna starały się zapomnieć o dramatycznych wydarzeniach, które rozegrały się w ich rodzinnym miasteczku Rosewood. Wakacje na Jamajce miały związać je na nowo, jednak zamiast tego przyprawiły je o wyrzuty sumienia. Po powrocie z wakacji nic nie układa się zgodnie z ich planami. Aria musi znosić obecność niezwykle atrakcyjnej Finki, Hanna zostaje po raz kolejny zraniona przez ojca, Spencer poznaje nową rodzinę, a Emily musi poradzić sobie z pewnymi problemami. Na domiar złego, byłe przyjaciółki znów otrzymują wiadomości z pogróżkami od A. Czy ten koszmar kiedyś się skończy?\nPo lekturze poprzednich tomów byłam pewna, że autorka powinna zakończyć już historię o Kłamczuchach, zwłaszcza, że sprawa A. została, jakby nie patrzeć, rozwiązana. Myśl o kolejnym tomie serii „Pretty Little Liars” wzbudzała we mnie jedynie irytację. Zanim zabrałam się za czytanie „Uwikłanych” zastanawiałam się, czy autorce udało się wymyślić coś, co będzie w stanie zmienić moje zdanie na temat kontynuacji opisu losów Emily, Arii, Hanny i Spencer. Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu Sara Shepard poradziła sobie w tej kwestii prawie śpiewająco.\n„Uwikłane” jest dziewiątym już tomem serii „Pretty Little Liars”, a liczba kolejnych, planowanych części jest dla mnie wielką zagadką. Autorka do perfekcji opanowała umiejętność wzbudzania w czytelniku ciekawości przy jednakowym zachowaniu umiaru w podawaniu poszczególnych informacji. Zastosowany przez nią wielokrotnie zabieg sprawia, że czytelnik już od pierwszych stron zostaje wciągnięty w wir zdarzeń i z każdym kolejnym rozdziałem elementy układanki zaczynają układać się w jedną całość.\nSara Shepard znowu udowodniła, że ma w zanadrzu kilka na prawdę ciekawych pomysłów. Nowe, pojawiające się w powieści, postacie z miejsca zaciekawiają odbiorcę. Razem z fabułą tworzą doskonałą całość, której towarzyszy powolna akcja, nabierająca, co jakiś czas, trochę szybszego tempa. Obserwacja losów, tych dobrze nam znanych dziewczyn, sprawia czytelnikowi nie lada uciechę. Tak jak w dwóch poprzednich częściach z największą uwagą śledziłam poczynania Spencer, tak teraz ze zniecierpliwieniem obserwowałam historię Arii, która musi wytrzymywać z niezwykle atrakcyjną dziewczyną, mieszkającą pod jednym dachem z jej chłopakiem.\nAutorka wplotła w główną historię wątek poboczny, który dopiero z czasem się rozwija dzięki wspomnieniom bohaterek. W „Uwikłanych” zauważalny jest pewien pojawiający się schemat, który towarzyszy czytelnikowi od pierwszej części. Sprawia on, że coraz to nowsze sekrety rozpieszczonych dziewczyn nie dziwią odbiorcy, który już z góry zakłada, jak skończy się ta historia.\n„Uwikłane” są dobrym, choć nierewelacyjnym tomem, który zapewnia rozrywkę na kilka godzin. Serię mogę polecić przede wszystkim nastolatkom, a dziewiąty, najnowszy tom serii wszystkim fanom, którzy nie mogą doczekać się dalszych intryg i tajemnic wymyślonych przez autorkę. Mój niepokój wzbudza głównie ilość tomów, na które składa się „Pretty Little Liars”, jednak dla - chociażby - historii Arii czy Emily warto kontynuować lekturę.


Rozbiórka a wyburzenie budynku – zasadnicze różnice\nStrona główna » Sprzęty budowlane » Różnice między wyburzeniem a rozbiórką\nData: 7 maja 2019 Kategoria: Sprzęty budowlane\nPojęcia wyburzenie i rozbiórka funkcjonują zamiennie, choć w praktyce oznaczają szereg różnych działań. Niemniej jednak efektem końcowym obu tych działań jest całkowita likwidacja obiektu budowlanego. Oba te działania traktowane są jako roboty budowlane, choć w Prawie budowlanym funkcjonuje jedynie pojęcie rozbiórki. Spróbujemy wyjaśnić, na czym polegają różnice.\nRozbiórka – starsza siostra wyburzania\nRozbiórka rozumiana jest jako wszelkie roboty budowlane, polegające na demontażu i usunięciu z przestrzeni obiektu budowlanego. Przyjmuje się, że termin rozbiórka pochodzi z czasów, kiedy większość budynków rozbierano ręcznie. Obiekty budowlane, które powstawały z drewna, kamienia lub cegieł, dosłownie rozbierano element po elemencie. Materiały, które uzyskano w procesie rozbiórki można było ponownie wykorzystać.\nI tak zostało do dziś. O rozbiórkach mówi się zwykle w przypadku budynków o niewielkiej kubaturze, tradycyjnych – zbudowanych z drewna, murowanych na zaprawie wapiennej, wapienno-glinianej, cementowo-wapiennej. Rozbiórki znajdują zastosowanie tam, gdzie całość lub część konstrukcji budynku przeznaczona jest do dalszego użytkowania. Powstałe w wyniku rozbiórki elementy budynku można ponownie wykorzystać. Elementy budynku zlikwidowanego przez wyburzenie nie nadają się do odzyskania i ponownego użycia.\nZasadniczo rozbiórki dokonuje się również w obiektach, w których nie można zastosować ciężkiego sprzętu wyburzeniowego, np. ze względu na bliskie sąsiedztwo innych obiektów i ich narażenie na uszkodzenia.\nWyburzanie – totalna demolka?\nRozpowszechnienie cementu sprawiło, że tradycyjna rozbiórka stała się bardzo pracochłonna, a w przypadku betonu i żelbetu – absolutnie nieopłacalna. Jak mówi ekspert z firmy MK Explosion, która zajmuje się rozbiórkami i wyburzeniami:\nWyburzenia realizowane są z wykorzystaniem materiałów wybuchowych, natomiast jeśli warunki techniczne uniemożliwiają ich użycie, wykorzystuje się specjalistyczny sprzęt mechaniczny, taki jak: koparki, ładowarki, kruszarki, młoty wyburzeniowe, nożyce do cięcia betonu. Konstrukcje niszczy się krusząc beton, rozcinając stal, czy wysadzając przy użyciu materiałów wybuchowych. Wyburzanie wykonywane przez profesjonalistów jest szybkie i bezpieczne.\nW trakcie wyburzania główną rolę odgrywają maszyny lub materiały wybuchowe. Zadaniem człowieka jest zabezpieczenie placu wyburzenia oraz perfekcyjne przygotowanie organizacyjne i sprzętowe, a także umysł otwarty na wszelkie zaskakujące warianty. W rozbiórce większe znaczenia ma jednak praca ludzkich mięśni, co wydłuża czas trwania robót, ale powala to na likwidację jedynie części – i to dość precyzyjnie wyznaczonej – budynku, np. jego jedno skrzydło.\nTo na jaki sposób likwidacji obiektu budowlanego się zdecydować, najlepiej skonsultować z fachowcami. Profesjonaliści przeprowadzają i rozbiórki, i wyburzenia, są więc w stanie ocenić, na jakiego rodzaju roboty w danej sytuacji postawić.


Babka jajowata łuska cena 500g Gdzie kupić Sklep|Go4taste\n- Babka jajowata łuski świeża, wysoka ilość błonnika\nŁupiny babki jajowatej to cenne zioło o wielu leczniczych właściwościach. Babka jajowata ma łupinę bogatą w związki śluzowe. Zawierają one wiele naturalnego błonnika, o działaniu zbliżonym do siemienia lnianego oraz otrębów owsianych.\nBabka jajowata to zioło, które spotkać można w miejscach wilgotnych i dobrze nasłonecznionych. Plantago. P. ovata to jednoroczne zioło o krótkich łodygach, o wysokości 10–45 cmz białym kwiatostanem. Na dużą skalę uprawiana jest w zachodnich Indiach, a w Europie najwięcej plantacji znajduje się w Hiszpanii i Francji. Z babki jajowatej wykorzystywane są zarówno nasiona, jak i liście. Te ostatnie używane są podobnie jak szpinak do jedzenia na surowo i gotowania na parze. Nasiona z kolei ze względu na dużą zawartość błonnika stosowane są również jako zagęszczacz do potraw a w wersji kiełkującej jako dodatek do sałatek\nBabka jajowata sprzedawana w sklepie Go4taste.pl pochodzi z plantacji w Indiach Zachodnich, gdzie znajdują się optymalne warunki do wzrostu i wegetacji tej roślinny. Z tego powodu łupiny babki jajowatej cechują się najlepszymi walorami i jakością.\nProdukt pakowany jest w szczelne i grube w torebki typu "doypack" ze struną. Dzięki temu opakowanie można wielokrotnie otwierać i zamykać a sam produkt zachowuje na długo swoje cenne walory.\nBabka jajowata, która dostępna jest w sklepie Go4taste.pl, wyróżnia się wysoką zawartością błonnika pokarmowego.\nWięcej informacji o babce jajowatej znajduje się w naszym poradniku babka jajowata - właściwości.\nŁuski nasion są używane jako pokarm bogaty w błonnik, na przykład w sokach owocowych w postaci śluzu oraz w batonach zbożowych jako środek zwiększający sytość.\nłupiny babki jajowatej spożywa się wraz z posiłkami i napojami;\ndodawać je można do zup i sosów, jako naturalny zagęszczacz;\nwykorzystywane są również jako spoiwo do produkcji bezglutenowych wypieków, takich jak pizza czy muffinki.\nBabkę można stosować do trzech razy dziennie, w ilości od 5 do 10 gram. Należy pamiętać, by podczas częstego spożywania łupin babki dostarczać organizmowi dużą ilość płynów.\nBabkę jajowatą należy przechowywać w suchym miejscu i w szczelnym opakowaniu.\nNie ma żadnych badań, które potwierdziłyby jakąkolwiek szkodliwość babki jajowatej dla organizmu człowieka. Niemniej jednak sporadycznie mogą pojawiać się objawy nadwrażliwości na pył sproszkowanych łusek. Początkowo efektem ubocznym spożywania mogą być również wzdęcia i uczucie pełności.\nSkład: babka jajowata łuski\nWartość energetyczna 749 kJ/78 kcal


Witamina B17 (Amigdalina) ~ Healthy Lifestyle Passion\nPublished on: wtorek, sierpnia 05, 2014 by Sylwia - Leave a Comment\nTemat raka jest obecny w moim życiu od dawna. Oboje z moich rodziców zachorowali na złośliwego raka. Ale nawet gdyby nikt w mojej rodzinie nie chorowal, tak naprawdę wokół nas ciągle słyszymy o kolejnych przypadkach zachorowań. Jak dotąd nie wynaleziono lekarstwa na tą chorobę, malo tego, atakuje ona coraz więcej osób. Gdzieś niedawno wyczytałam, że kiedyś rak rozwijał się w organiźmie przez wiele lat, dziś w ciągu pół roku od powstania pierwszej komórki może być już bardzo zaawansowany, a w przyszłości ten czas ma się jeszcze skrócić.\nInteresuję się od dawna wszystkim, co może zapobiec zachorowaniu na raka, lub co leczy w trakcie choroby.\nJedną z bardziej interesujących rzeczy jest terapia pestkami z gorzkich moreli.\nO terapii tej można przeczytać wiele w internecie, opiszę tu ją skrócie.\nWitamina B17 (amigdalina lub letril) znajduje się w pestkach owoców takich jak: morele, brzoskwinie, śliwki, jabłka, gruszki. O jej leczniczych właściwościach podobno mozna znależć zapiski juz sprzed 4500 lat. We współczesnej medycynie, temat ten powrócił około 50 lat temu. Obecnie, jedną z najbardziej znanych klinik leczących ta metodą jest ośrodek dra Ernesto Rodrigueza w Meksyku. Doktor ten podobno wyleczył w swojej klinice za pomocą amigdaliny wiele tysięcy pacjentów.\nNiestety nie znalazłam żadnych oficjalnych danych na ten temat, a wręcz przeciwnie, na wikipedii możemy przeczytać o doktorze, że jego terapia była kompletnie nieefektywna i jest przykładem "quackery" (czyli coś w rodzjau szarlatana).\nZ drugiej strony wielu naukowców mówi o tym, że koncernom farmaceutycznym nie opłaca sie wynaleźć lekarstwa na raka, a wszelkie odkrycia pochodzące z innych źródeł jak terapia konwecjonlana, są tuszowane. Dr Linus Pauling, amerykański chemik i promotor medycyny alternatywnej, dwukrotny laureat Nagrody Nobla powiedział: "Każdy powinien wiedzieć, że większość oficjalnych badań nad rakiem to wielkie oszustwa".( Notabene, doktor ten był wielkim orędownikiem spożywanie dużych dawek witaminy C, o której dobroczynnym działaniu opowiem innym razem).\nW jaki sposób należy spożywać witaminę B17? Różne strony intermetowe podają różne liczby, np:\n- jądra z pestek moreli zjadamy w ilości: 1 pestka na 4,5kg masy ciała, czyli osoba ważąca 60kg profilaktycznie powinna zjadać 13 pestek.\n- profilaktycznie należy przyjmować 3-5 pestek, natomiast osoba chora 20-30 pestek dziennie.\nJa zdecydowałam się zjadać codziennie 5 pestek. Pestki kupuję na ebayu, organiczne, z certyfikatem, w cenie 5f za 100gr pestek.


Sprzątanie od lider | lider2012\nArchive for the Category » Sprzątanie od lider «\nW dzisiejszych czasach, w miejscach pracy czy w szkołach jest bardzo cenione zorganizowanie i porządek. Można wynająć firmę sprzątającą w Rzeszowie ale chodzi o to, ażeby potrafić utrzymać ład wokół siebie. Pracując w biurze jesteśmy odpowiedzialni za różne dokumenty firmowe. Czy wyobrażamy sobie, aby jakieś ważne dokumenty przykładowo. akty własności zgubiły się, ponieważ nie utrzymalibyśmy ważnego porządku, środki czyszczące Jakiś czas temu, amerykańscy naukowcy przeprowadzili badania wśród dzieci chodzących do pierwszej klasy szkoły podstawowej. Sprawdzili, czy dzieci potrafią utrzymać wokół siebie porządek. Dzieci, które sprzątanie miały “we krwi” tzn. zostały nauczone w domu układać osobiste zabawki, zostały też bardziej obowiązkowe i zdyscyplinowane. Nie miały problemów z wykonywaniem poleceń nauczycieli i z odrabianiem zadań domowych. Wydaje mi się, że sprzątanie jest najbardziej istotne, a czystość naszego pokoju świadczy o nas samych. Musimy naprawdę kilka się nauczyć, jeżeli w naszym mieszkaniu panuje chaos, po podłodze porozrzucane są brudne skarpetki, a góra prania leży na środku łazienki. Wydaje mi się, że też nam nie jest najprzyjemniej żyć w pomieszczeniu, w którym brzydko pachnie i wszystko jest zakurzone. Czy nie przyjemniej jest wiedzieć, gdzie znajdują się czyste, uprasowane ubrania i nie kłaść dokumentów na lepiące się od soku biurko. Więc nie ma co wynajmować profesjonalistów robiących . Decyzję i przemyślenie tej sprawy pozostawiam do swojego przemyślenia.\nCategory: Rzeszów od lider, Sprzątanie od lider Tags: firma sprzątająca Rzeszów, mycie, sprzątanie Rzeszów\tLeave a Comment\nZ pewnością każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że utrzymywanie naprawdę zadowalającego poziomu czystości we własnym domu jest niezwykle istotną kwestią. Jeśli ktoś chciałby więc w jak największym stopniu ułatwić sobie to zadanie, to przede wszystkim musi zainteresować się trochę bliżej różnego rodzaju akcesoriami do sprzątania jakie są obecnie oferowane w sklepach, bo są one przy czymś takim bardzo przydatne. Ciekawą propozycją są przykładowo produkty firmy Vileda, bo charakteryzują się one naprawdę wysoką jakością, w związku z czym sprzątanie za ich pomocą w każdej sytuacji przynosi nam znacznie lepsze wyniki!\nChyba każdy wie jak trudno jest zaprowadzić w domu ład, a w większości przypadków skutkuje to potrzebą generalnych porządków. Takie totalne sprzątanie wymaga dużo czasu i wysiłku, przez co zazwyczaj jak tylko się da odwlekamy je na później. Tymczasem naprawdę opłaca się przeprowadzać regularne porządki drobnymi krokami.\nStarczy, że będziemy pamiętać w codziennym życiu o paru drobnych zasadach, by nie doprowadzić mieszkania do momentu, gdzie pomóc mogą już wyłącznie gruntowne porządki. Jedną z najważniejszych jest odkładanie każdej rzeczy na jej miejsce, dzięki czemu tak łatwo nie powstanie ogólny chaos. Następnym elementem jest systematyczne sprzątanie naszych pomieszczeń, warto ustalić sobie co jaki czas będziemy myć okna albo odkurzać i trzymać się tego wzoru. Sprzątanie powinno być też podzielone na poszczególnych mieszkańców, wtedy zakres prac nie będzie tak przytłaczający. Warto również zainwestować w odpowiedni sprzęt do sprzątania – odkurzacze, proszki czy szczotki, dzięki którym będziemy sprzątać sprawniej i skuteczniej, a efekt zachowa się przez dłuższy czas. Jeśli podporządkujemy się tym zasadom, sprzątanie już nigdy nie będzie ponad nasze siły. Proponujwemy odwiedzić nasz sklep internetowy w celu zapoznania się z szeroką ofertą mopów.\nCategory: Sprzątanie od lider Tags: mop, vileda\tLeave a Comment\nCategory: Sprzątanie od lider Tags: chicago cleaning services, chicago maid services, chicago maids\tLeave a Comment\nNie od dziś wiadomo, że sprzątanie nie należy do ulubionych zajęć każdego z nas w każdym razie do większości. Pochłania ono dużo czasu i siły , tym bardziej jeśli jesteśmy osobą pracującą. Z pomocą takim osobom, powstała taka firma jak nasza, która oferuje szeroki zakres pomoc porządkowych sprzątających. Dla bardziej wymagających jednostek w naszej ofercie umieściliśmy takie usługi jak między innymi koszenie trawy oraz inne usługi związane z pielęgnacją skweru począwszy od nasadzania rośli poprzez pielenie zielsk aż kończąc na przycinaniu krzewów i drzew szybko rosnących, aby okazale się prezentowały.\nZadania na pozór bardzo łatwe, ale nie do kres jednak tak jest. Zacznijmy od koszenia i pielęgnacji trawników, wymaga to specjalistycznej oczytania . Należy bowiem dobrać odpowiednią kosiarkę, ustawić wysokość ostrzy do danego terenu i wiele innych szczegółów o których warto pamiętać. Istnieje również możliwość wykupienia usługi odśnieżanie . W sezonie zimowym, od chwili gdy spadnie pierwszy śnieg do momentu roztopów zajmujemy się kompleksowym odśnieżaniem zalegającego śniegu oraz usuwaniem sopli z różnych powierzchni, takich jak na przykład chodniki, podjazdy lub dachy.\nWszyscy bowiem pamiętamy nieszczęście , zawalenia hali podczas wystawy gołębi, pod naporem ciężkiego śniegu na dachu. Aby temu zapobiec proponujemy kompleksowe usługi w odśnieżaniu głównie dachów. Nie marnuj swojego cennego czasu i powierz te zadanie profesjonalistom, nie zawiedziemy twoich oczekiwań – gwarantujemy. Sprawdź nas.\nCategory: Sprzątanie od lider, Usługi od lider, Łódź od lider Tags: koszenie trawy, odśnieżanie, sprzątanie, łódź\tLeave a Comment\nDynamiczna wymiana oleju w automatycznej skrzyni biegów\t Rolety Kraków


375. Spotkajmy się w bibliotece\nBiblioteka Główna - Al. NMP 22\nFilia nr 2 - ul. Orlick-Ruckemanna 35/37\nFilia nr 5 - ul. Krasińskiego 4\nFilia nr 6 - ul. Orkana 56A\nFilia nr 7 - al. Pokoju 15/17\nFilia nr 9 - ul. Nowowiejskiego 15\nFilia nr 10 - ul. Michałowskiego 20\nFilia nr 13 - ul. Mireckiego 28\nFilia nr 15 - ul. Okulickiego 63\nFilia nr 18 -ul. Nadrzeczna 46/48\nFilia nr 20 - ul. Gombrowicza 15\nFilia nr 21 - ul. Orzechowa 14\nFilia nr 22 - ul. Rydla 4\nFilia nr 23 - ul. Ludowa 58\nFilia nr 25 - ul. Wirażowa 8A\nOddział dla Dzieci i Młodzieży- al. Kościuszki 4\nBiblioteka jest dla Was. Spotkajmy się w niej nie tylko po to, by wypożyczyć książkę, ale też by porozmawiać o literaturze, spotkać się z autorką i autorem, wziąć udział w warsztatach oraz kreatywnie spędzić czas. Projekt zakłada całoroczne spotkania, warsztaty, wykłady skierowane do wszystkich grup wiekowych, w tym osób z niepełnosprawnościami. Wydarzenia odbędą się w różnych dzielnicach miasta.\nSpotkajmy się w bibliotece to projekt skierowany do wszystkich mieszkańców Częstochowy oraz jej okolic. Chcemy, aby mieszkańcy naszego miasta nie musieli jeździć do większych miast, takich jak: Warszawa, Kraków, czy Wrocław, by uczestniczyć w kulturze. Dlatego nasz projekt zakłada organizację kilkudziesięciu bezpłatnych wydarzeń, takich jak: spotkania autorskie, warsztaty (np.: pisarskie, teatralne, plastyczne, ilustratorskie, rękodzielnicze, programowania, z podstaw języka migowego, tworzenia książki dotykowej),spacery literackie, czy wykłady skierowane do różnych grup wiekowych, w tym dla osób ze specjalnymi potrzebami oraz osób wykluczonych z kultury np. ze względów społecznych oraz ekonomicznych. Wydarzenia będą się odbywać w różnych filiach bibliotecznych, które znajdują się praktycznie we wszystkich dzielnicach miasta, łącznie z najbardziej peryferyjnymi. Dzięki temu osoby z niepełnosprawnościami, mieszkające w danej dzielnicy, będą miały łatwiejszy dostęp do wydarzeń. Projekt ma też za zadanie integrację społeczności lokalnych ponieważ ma odpowiadać na ich potrzeby kulturalne, o których wiemy, dzięki temu, że czytelniczki i czytelnicy zgłaszają je bezpośrednio bibliotekarkom i bibliotekarzom.\nCelem projektu jest podniesienie kompetencji kulturowych, czytelniczych i rozbudzenie potrzeb literackich, szczególnie wśród dzieci i młodzieży poprzez czynne, aktywne uczestnictwo w różnych zaproponowanych formach. Celem działań jest także szczególna dbałość o osoby wykluczone ze względu na wiek, czyli seniorów oraz osoby z niepełnosprawnościami. Projekt przewiduje dla nich specjalnie dedykowane warsztaty. Dotarcie do tych grup ułatwi wieloletnia współpraca biblioteki z lokalnymi organizacjami i instytucjami na co dzień działającymi na ich rzecz (np. z Fundacją "Oczami Brata", Ośrodkiem Wychowawczo-Rewalidacyjnym dla Dzieci i Młodzieży Niewidomej i Słabowidzącej PZN czy z Częstochowskim Centrum Aktywności Seniorów).\n1 Honoraria dla autorów, prowadzących zajęcia, wykładowców, itp. 70 000 zł\n2 Materiały niezbędne do prowadzenia warsztatów 15 000 zł\n3 Promocja i dokumentacja wydarzeń 35 000 zł


🥇 BAILAMOS Zespół Na Dobry Początek Rzekuń - ⭐ opinie, cena - Wesele z klasą id:42063\nBAILAMOS Zespół Na Dobry Początek id:42063\nRockavibes- sprawdź nas!\nMARTESS Hubert Koczkodon\n3999 zł / dzień\nBAILAMOS Zespół Na Dobry Początek\tid:42063\nBAILAMOS to zespół z wieloletnim doświadczeniem muzycznym\ni scenicznym. Gwarantujemy doskonałą zabawę w rytm największych hitów,\nod piosenek dla starszego pokolenia do najnowszych hitów list przebojów.\nIdealny zesół na wesela, poprawiny, dancingi,bale,\newenty,imprezy okolicznościowe oraz imprezy integracyjne.\nIndywidualnie podchodzimy do każdego klienta, na życzenie gramy\npod domem i podczas błogosławieństwa,biesiadę przy stołach.\nWolne terminy oraz konkurencyjne ceny - zadzwoń i zapytaj !\nData ślubu: 13-01-2019\nbardzo polecam zespół Bailamos grali na moim srebrnym weselu ,profesjonalna grupa ,piękne prowadzenie,.goście zachwyceni ,świetnie sie bawili .bardzo polecam\nWyjątkowe sale weselne w mieście Rzekuń\nSala Bankietowa Rembertów - nowe wnętrza, wolne terminy 2021\tHotel Boss - sale i plenery na wesela\tPastelove Pola - New is coming...\tDwór pod Kasztanowcami\nEVENT BAND - profesjonalnie na ŻYWO !!!\tOKTAN BAND - Zespół Finalisty X-Factora! ⭐⭐⭐⭐⭐\tGRANIT 100% na żywo\tZespół GOLDEN na Twoje wesele !!! = udane w 100% wesele!\nProjektor Ekran Nagłośnienie i Pointer na Wynajem\tPałac Ślężany\tDj-Ski / DJ na wesele\tPierwszy taniec / pokaz tańca / animacja taneczna\tFolwark Badowo rustykalne wesele na wsi\nMarzą ci się nietypowe obrączki ślubne? Te wzory na pewno cię zaskoczą!\tStan wyjątkowy na wschodzie Polski a organizacja wesel.\tSkąd wziął się zwyczaj robienia „bramy weselnej” i jak się do tego przygotować?\nZespoły weselne Łochów Zespoły weselne Warszawa Zespoły weselne Radom Zespoły weselne Płock Zespoły weselne Siedlce Zespoły weselne Pruszków Zespoły weselne Sulejówek Zespoły weselne Góra Kalwaria Zespoły weselne Kałuszyn Zespoły weselne Pilawa Zespoły weselne Brok Zespoły weselne mazowieckie\nOstatnia aktualizacja strony: 05-12-2021 19:36:07