DELL E6430 Core i5 (3-gen.) 3210M 2.5 GHz / 4 GB / 120 GB SSD / 14,1'' / Win 7 Prof | Laptopy poleasingowe | ComTrade.pl - Komputery używane, monitory, notebooki, drukarki poleasingowe. Tanie. Sprzedaż wysyłkowa.\nJesteś tu:Strona główna » Laptopy poleasingowe » DELL E6430 Core i5 (3-gen.) 3210M 2.5 GHz / 4 GB / 120 GB SSD / 14,1'' / Win 7 Prof\nPoleasingowy laptop Dell Latitude E6430 to najnowszy model Dell ze słynnej serii Latitude E. Jej przedstawiciele od wielu lat wyróżniają się trwałością, wytrzymałością i solidnością na najwyższym poziomie. Nowy model ma zupełnie nową konstrukcję...\nPoleasingowy laptop Dell Latitude E6430 to najnowszy model Dell ze słynnej serii Latitude E. Jej przedstawiciele od wielu lat wyróżniają się trwałością, wytrzymałością i solidnością na najwyższym poziomie. Nowy model ma zupełnie nową konstrukcję i należy do najbardziej urodziwych laptopów na rynku. Wszystko dzięki zastosowaniu świetnych materiałów – poleasingowy Dell Latitude E6430 został wykonany z aluminium i magnezu. Konstrukcja nosi nazwę Tri-Metal. Użycie metalu to wykonania laptopa sprawie, że konstrukcja jest niezwykle sztywna i wytrzymała. Klapa matrycy nie wygina się nawet przy sporym nacisku.\nDell w swoich laptopach dba o to, by jakość wyświetlanego obrazu była bardzo dobra. NIE inaczej jest w wypadku modelu E6430. Zastosowana matryca jest LED-owa, dzięki czemu obraz jest bardzo jasny, a kolory są świetnie odwzorowywane. Z laptopa Dell E6430 można korzystać nawet w jasnych i dobrze naświetlonych pomieszczeniach. Dzięki matrycy LED-owej, będzie można z niego wygodnie korzystać. Obraz będzie wyraźny i nie będzie widać żadnych odbić w ekranie.\nPonadto matryca w używanym laptopie Dell Latitude E6430 robi wrażenie jakością bieli. Jest ona taka, jaka być powinna, a nie lekko niebieska czy żółtawa, co ma miejsce w przypadku większości matryc opartych na technologii lampowej. Pozostałe kolory również zyskały nasze uznanie. Jako że powierzchnia ekranu jest matowa, nie będą one może wydawać się użytkownikowi soczyste, ale jako że to laptop do zastosowań profesjonalnych, należy docenić względną wierność odwzorowania barw.\nOferowany poleasingowy laptop Dell E6430 posiada nowoczesny procesor z serii Core i5. Jest to trzecia generacja tego procesora ( Ivy Bridge ). Procesory te są bardzo wynajmami jednostkami, które zapewniają bardzo szybką i komfortową pracę.\nBardzo istotną zmianą z wypadku modelu E6430 jest zastosowanie najnowszego układu graficznego Intel HD 4000. Karta graficzna jest zintegrowany z procesorem. Osiągi oferowane przez najnowszy procesor graficzny Intela wielokrotnie przewyższają wyniki starszego układu. Co więcej, jest to pierwsza karta graficzna Intela, która oferuje przyzwoita wydajność. Tak karta umożliwia już nie tylko wyświetlanie aplikacji biurowych, wyświetlanie filmów, ale dzięki niej można też uruchamiać większość gier. Co więcej gry działają na laptopie naprawdę bardzo dobrze.\nNa koniec, warto podsumować – laptop Dell E6430 to naprawdę świetne, dopracowane urządzenie. Jest wykonany z najwyższej jakości materiałów, ma nowoczesny wygląd, posiada mocny procesor i5, wydajną kartę graficzną. To naprawdę pozycja godna uwagi.


Historia | Szkoła podstawowa im. Więźniów Obozu Stutthof w Niestępowie, ul. Raduńska 62\nSzkoła podstawowa im. Więźniów Obozu Stutthof w Niestępowie, ul. Raduńska 62\nSzkoła Podstawowa w Niestępowie jest placówką publiczną prowadzoną przez Urząd Gminy w Żukowie. Istnieje od 1905 roku. Została utworzona głównie dla miejscowej ludności niemieckiej, zamieszkującej teren Niestępowa i okolic.\nDo końca I wojny światowej nauka odbywała się tu więc w języku niemieckim. Dopiero w latach międzywojennych wprowadzono nauczanie w języku polskim. Nauczycielem w niestępowskiej placówce był wówczas Konrad Domarus, a dzieci uczyły się w czterech oddziałach. Wraz z wybuchem II wojny światowej w szkole wrócono do nauki w języku niemieckim.\nW 1945 roku po zakończeniu działań wojennych kierownikiem szkoły był Leon Krykant. Urząd ten pełnił do roku 1958. W tym czasie zwiększyła się liczba uczniów i nauczycieli pracujących w szkole i konieczne stało się jej powiększenie. W lipcu 1957 roku oddano do użytku nowy budynek szkolny, tzw. „pawilon”, który powstał w sąsiedztwie „starej szkoły”. Znajdowały się w nim 3 przestronne sale lekcyjne. Jednocześnie w tym samym roku w pobliskim Sulminie utworzono jednoklasową szkołę. W latach 1958-1971 w jej murach uczyło się około 100 uczniów, nad którymi opiekę sprawowało 4 nauczycieli, zaś kierownikiem placówki był Józef Kamiński. Od roku 1971 do roku 1983 funkcję dyrektora szkoły pełniła Elżbieta Dębińska, a przez kolejne 3 lata Sabina Adrjanowska.\nW 1984 roku rozbudowano „stary” budynek szkoły, zmodernizowano sale lekcyjne, dobudowano nowe skrzydła i utworzono mieszkania dla nauczycieli. W kolejnych latach urząd dyrektora szkoły piastowały Maria Machutt i do 2000 roku Elżbieta Janiszewska. Od tego czasu dyrektorem Szkoły Podstawowej w Niestępowie jest Stefan Kryściński , który dokonał rozbudowy szkoły. W 2007 roku oddano do użytku salę gimnastyczną, która stanowi łącznik między dwoma budynkami szkolnymi. Dzięki tym zmianom szkoła dużo zyskała pod względem lokalowym. Jest miejscem imprez i spotkań społeczności lokalnej.\nStutthof to pierwszy obóz koncentracyjny utworzony przez Niemców po wybuchu wojny poza granicami III Rzeszy. Oficjalnie został utworzony w styczniu 1942 roku, ale pierwsi więźniowie trafili tu już 2 września 1939 roku. Byli to głównie aresztowani w Gdańsku Polacy i Żydzi. Do końca wojny w obozie przebywało łącznie około 110 tysięcy więźniów. Wolności nie doczekała ponad połowa. Więźniowie ginęli w komorach gazowych, byli rozstrzeliwani albo truci zastrzykami z fenolu. Wielu umierało też z głodu, wycieńczenia oraz z powodu szerzących się chorób.\n25 stycznia 1945 roku komendant obozu koncentracyjnego Stutthof Paul Werner Hoppe, zarządził rozpoczęcie ewakuacji obozu. Trasa prowadziła przez Mikoszewo, Cedry Wielkie, Pruszcz Gdański, Straszyn, Łapino, Kolbudy, Niestępowo, Żukowo, Przodkowo, Pomieczyno, Luzino, Godętowo do Lęborka. Przewidywano marsz 7-dniowy. W rozkazie ewakuacyjnym wyraźnie nakazano esesmanom, aby w razie prób ucieczki czy innych form buntu, wymierzano karę śmierci. Przeznaczonych do ewakuacji ustawiono w kolumny marszowe. Łącznie na trasę marszu wyruszyło 11 000 osób. Jednocześnie nastąpiła ewakuacja wszystkich podobozów Stutthofu.\nPamięć o Marszu Śmierci na Kaszubach do dzisiaj jest bardzo żywa. Na trasie ewakuacji jest wiele miejsc pamięci. Jedno z nich znajduje się w Niestępowie. Na tutejszym cmentarzu spoczywa około 36 uczestników tego marszu.\n+48 58 6818809 Fax: +48 58 6818809\nSzkoła Podstawowa im. Więźniów Obozu Stutthof w Niestępowie ul. Raduńska 62 83-331 Przyjaźń


Dodano: 5 maja 2019, 20:00 2\nIntensywny, pulsujący i rozpierający ból głowy (na ogół po jednej stronie za okiem), który uniemożliwia normalne funkcjonowanie, nudności i wymioty, światłowstręt – to charakterystyczne objawy migreny. Niektórzy chorzy doświadczają również tzw. aury. Jest zwiastunem ataku. Zazwyczaj są to zaburzenia wizualne, na przykład kolorowe światła, widzenie tunelowe, zygzakowate wzory, kropki. Może się też pojawić mrowienie i drętwienie.\nNaukowcy są zgodni, że za migrenowe bóle głowy odpowiadają czynniki genetyczne i środowiskowe, choć wciąż jeszcze nie udało się konkretnie ustalić, co dokładnie powoduje migrenę. Mogą to być zaburzenia poziomu neuroprzekaźników w mózgu, w tym serotoniny, która pomaga regulować ból w układzie nerwowym. U kobiet migrena może być też wynikiem zmian hormonalnych, np. w okresie menopauzy czy ciąży. Osoby zmagające się z migreną od lat doskonale wiedzą, na co powinny uważać, jednak czynników wyzwalających atak migreny jest wiele i u różnych ludzi mogą być odmienne. Jedni intensywnie reagują na zmiany pogody, niedobór lub nadmiar snu czy też silny stres. Do czynników wyzwalających migreny zalicza się również niektóre napoje i pokarmy, np. alkohol, czekoladę, kawę, produkty wysoko przetworzone czy obfitujące w sód (m.in. zawierające glutaminian sodu). Wiedząc, co może wyzwolić napad migrenowy, możemy zapobiegać atakom. Warto wykluczyć z diety przetworzone mięso (kiełbasy, boczek, hot-dogi), żywność ze wzmacniaczami smaku i sztucznie barwioną, niektóre sery (dojrzewające i pleśniowe), czerwone wino. Pomocne będzie też prowadzenie dziennika posiłków i notowanie ataków migreny.\nLeczenie migreny najczęściej ma charakter doraźny. Chorzy radzą sobie, przyjmując niesteroidowe leki przeciwzapalne, dostępne bez recepty (np. ibuprofen). Niektórym pomagają preparaty z kofeiną, wzmacniającą działanie innych substancji leczniczych. Chorzy, którzy szukają pomocy u lekarza, mogą otrzymać receptę na leki – tryptany i preparaty z ergotaminą.\nSposobów na migrenę można szukać również w medycynie naturalnej. Jednym z najczęściej polecanych preparatów jest wyciąg z ziela złocienia maruna, który od wielu lat jest wykorzystywany jako środek przeciwgorączkowy i przeciwbólowy. Złocień maruna pomaga walczyć nie tylko z bólem głowy, ale też towarzyszącymi mu nudnościami czy światłowstrętem. Ważne, by po produkty lecznicze sięgnąć jak najszybciej, zamiast czekać, aż ból głowy sam przejdzie. Opóźnianie zażycia leku spowoduje jedynie, że migrenę będzie trudniej pokonać.\nWiarygodną alternatywną terapią dla osób cierpiących m.in. na chroniczne bóle głowy jest akupresura. Badania pokazują, że również joga może łagodzić częstotliwość, czas trwania i natężenie migren. Niektórym osobom pomaga też wdychanie olejku lawendowego lub miętowego. Jak podaje National Institute of Health, u osób cierpiących na migrenę może występować zbyt niski poziom magnezu. Inne objawy jego niedoboru, które powinny wzbudzić niepokój, to: skurcze i drżenie mięśni, kołatanie serca, brak energii. Magnez można przyjmować w formie suplementu diety. Jego spore ilości znajdziemy np. w kaszy gryczanej, czekoladzie czy zielonych warzywach liściastych. Badanie opublikowane na łamach czasopisma „Neurology” wykazało, że wysokie dawki witaminy B2 (ryboflawiny) mogą pomóc w zapobieganiu migrenowym bólom głowy. Korzystne efekty – np. zmniejszenie częstości migren – pojawiły się po miesiącu przyjmowania dawki dziennej 400 mg (to znacznie więcej niż zalecana).\nNiezależnie od tego, czy sięgniesz po leki, czy też zdecydujesz się na alternatywne metody walki z migreną, powinieneś zastosować kilka sprawdzonych sposobów łagodzenia objawów, które pomogą ci przetrwać ciężkie chwile. Znajdź ciemne i ciche pomieszczenie, w którym odetniesz się od dźwięków i światła. Połóż na czoło i oczy chłodny kompres. Kiedy nie cierpisz na migrenę, staraj się regularnie uprawiać sport i się wysypiać.\nArtykuł został opublikowany w 19/2019 wydaniu tygodnika e-Wprost.\nMonika Budka 22 marca 2020, 13:34\nNiestety wiem, że na mocne migreny domowe sposoby nie są skuteczne. Ja przez ból nie mogłam normalnie funkcjonować i wykonywać domowych obowiązków. Z polecenia zdecydowałam się na wizytę w Bio Life Medicine w Krakowie. Wykonałam u nich zabiegi w komorze hiperbarycznej. Czuję się po nich znacznie lepiej i mocne migreny minęły. Jestem szczęśliwa, że udało mi się ich pozbyć.\nMarianna K 8 maja 2019, 14:47\nKiedyś wszyscy zachwalali zioła na migrenę, jak np. https://mojazielarnia.pl/2908-migrena-mieszanka-wg-ojca-grzegorza-sroki.html Tylko pytanie, czy komuś to w ogóle pomogło??


Zielonogorska.pl Wiadomości: do Wadima Tyszkiewicza: Pytanie o powody rozbiórki linii planowanej jako Zielonogórska Kolej Aglomeracyjna\ndo Wadima Tyszkiewicza: Pytanie o powody rozbiórki linii planowanej jako Zielonogórska Kolej Aglomeracyjna\nDo Sz. Pan\nSekretarz Urzędu Miasta Nowa Sól\nZgodnie z dyspozycją p. Ewy Batko, która odmówiła odpowiedzi na pytania po moim wezwaniu do wypłaty odszkodowania za odmowę udzielenia odpowiedzi (oświadczyła iż ja poprzez to żądanie odszkodowania- zastraszyłem) - wypełniam jej wezwanie do kierowania wezwania do udzielenia odpowiedzi na pytanie prasowe- do Pana. Proszę o udzielenie odpowiedzi na te pytania do władz miasta Nowa Sól.\nZ jakich powodów władze Nowej Soli zdecydowały się na rozbiórkę torowiska linii Kożuchów- Nowa Sól pod budowę obwodnicy i wyraziły zgodę na likwidację tejże linii kolei? Czy władze miasta są przeciwne opisanej w tekście poniżej kolei aglomeracyjnej? Z jakich powodów władze miasta Nowa Sól w osobie Wadima Tyszkiewica rozebrały linie tej kolei na jej fragmencie w granicach miasta, przerywając jej ciągłość, i z jakich powodów p. Wadim zdecydował się na likwidację węzła linii kolei w mieście dokonując likwidacji fragmentu kolei metodą faktów dokonanych pod budowę drogi?\nOd: Ewa Batko <rzecznik nowasol.pl>\nData: 7 lutego 2018 13:35\nTemat: Re: Pytanie o powody rozbiórki linii planowanej jako Zielonogórska Kolej Aglomeracyjna\nwładze Nowej Soli nie dokonują rozbiórki wspomnianego przez Pana torowiska. Bardzo proszę z pytaniami zwrócić się do Starostwa Powiatowego w Nowej Soli w temacie budowy ścieżek rowerowych.\nW dniu 2018-02-07 o 12:50, Adam Fularz pisze:\nDo: , Ewa Batko\nDo: nowasol nowasol.pl\nSzanowni Państwo! Centrum Zrównoważonego Transportu od wielu lat czyni starania mające na celu utworzenie Zielonogórskiej Kolei Aglomeracyjnej. Pomimo wielu apeli czy promocji na konferencjach propozycja ZKA powstaje bez odzewu wśród władz regionu. Proponowany przez nas układ oprócz Linii A łączącej Sulechów z Nową Solą przez Zieloną Górę, zawiera także Linię B (Żary-Zielona Góra) oraz Linię C (Nowa Sól-Żary przez Żagań). Proponowany układ przedstawiamy na mapie w załączniku\nLiczymy na podjęcie wspólnych działań mających na celu uruchomienie Zielonogórskiej Kolei Aglomeracyjnej. Regionalny Program Operacyjny na lata 2014-2020 może być ku temu doskonałą okazją.


Babymoov, Swoon bubble, Petrol, automatyczna huśtawka – Zabawki\nKluczowe kryteria wyboru. Ogromna oferta jeździków może oszałamiać. Większość z nich to zabawki bardzo atrakcyjne wizualnie: kolorowe, często także interaktywne, ze specjalnymi planszami, wydające dźwięki, grające melodyjki, z ruchomymi elementami. Nie należy jednak wpaść w pułapkę kupowania tej zabawki, która najlepiej wygląda. Kluczowe jest przede wszystkim sprawdzenie, czy dany model będzie bezpieczny dla malucha i czy posiada odpowiednie atesty oraz certyfikaty (na przykład certyfikat CE). Istotna sprawa to waga (zbyt ciężki jeździk trudno wprawić w ruch, bardzo lekki może łatwo się przewrócić), materiał, z jakiego wykonano zabawkę, oraz dostosowanie do wieku.\nPink - Mata edukacyjna Plac Zabaw Bright Starts\nPink– Plac Zabaw to duża, wielofunkcyjna, kolorowa mata z pałąkami. Do maty dołączonych jest 7 zabawek:- różowa, miękka, pluszowa pszczółka z pozytywką, która przez 25 minut umili czas dziecku 8 ...


Na transferze Perišicia się nie skończy? Bayern jeszcze walczy o Daniego Olmo! | Transfery.info\nNa transferze Perišicia się nie skończy? Bayern jeszcze walczy o Daniego Olmo!\n2019-08-10 14:51:37, Aktualizacja: 3 miesiące temu\nBayern Monachium nie porzucił starań związanych z zakontraktowaniem Daniego Olmo z Dinama Zagrzeb.\nPrzedstawiciele „Bawarczyków” dopinają ostatecznie szczegóły związane z pozyskaniem Ivana Perišicia z Interu Mediolan i nie zamierzają poprzestać na sprowadzeniu Chorwata w kończącym się letnim okienku transferowym.\nJak przekonują dziennikarze „Sportske novosti”, ekipa z Allianz Areny wciąż nie zrezygnowała ze starań o Daniego Olmo.\nBayern rywalizował w ostatnich tygodniach o jego usługi razem z Evertonem. Oba kluby miały nawet wystosować oficjalne oferty za młodzieżowego reprezentanta Hiszpanii opiewające na kwoty wynoszące około 25-28 milionów euro. Zostały one jednak odrzucone przez władze Dinama Zagrzeb, które liczą na to, że 21-letni zawodnik pomoże chorwackiemu zespołowi awansować do fazy grupowej Ligi Mistrzów.\nSam piłkarz również chciałby osiągnąć ten cel, ale jednocześnie na razie nie przejawia chęci do zawarcia nowego kontraktu z „Niebieskimi”, ponieważ coraz poważniej zastanawia się nad wykonaniem kolejnego kroku w swojej karierze.\nObecnie nie ma on już zbyt dużego wyboru, ponieważ zamknięcie letniego okienka transferowego w Anglii oznacza, że na placu boju o jego względy pozostały tylko Bayern. Drużyna z Monachium czeka obecnie na rozwój sytuacji związanej z dwumeczem Dinama Zagrzeb z Ferencváros w III rundzie eliminacyjnej Ligi Mistrzów (pierwsze spotkanie zakończyło się remisem 1:1) i ma nadzieję na to, że uda się jej pozyskać Daniego Olmo za mniej niż 30 milionów euro, które do tej pory oczekiwał obecny pracodawca 21-latka.\nHiszpan trafił do ekipy z HNL w lipcu 2014 roku z młodzieżowego zespołu Barcelony. Do tej pory rozegrał 105 spotkań dla Dinama, w których strzelił 29 bramek oraz zanotował 23 asysty.\nWięcej na temat: GNK Dinamo Zagrzeb Niemcy Daniel Olmo Carvajal Bayern Monachium Hiszpania Chorwacja


Wymiana szybki iPhone 5 SE - wymiana zbitej szybki | NaprawTelefon.pl\nWymiana rozbitej szybki iPhone 5 SE\nUsługa ta polega na wymianie rozbitej szybki wyświetlacza w telefonie iPhone 5 SE\nWymiana szybki w iPhone 5 SE\nWymiana rozbitej szybki w iPhone 5 SE polega na usunięciu uszkodzonej warstwy szkła przez naszych techników przy użyciu specjalistycznego sprzętu oraz maszyn. Za pomocą oryginalnego kleju OCA łączymy szybkę z warstwą dotyku co gwarantuje, że wyświetlacz nie straci swoich właściwości, a telefon po naprawie będzie wyglądał i funkcjonował tak jak przed usterką.\nWyświetlacz w iPhone 5 SE po wymianie szybki zachowuje swoje pierwotne właściwości i kąty widzenia, a reakcje na dotyk pozostają takie same jak w urządzeniu przed uszkodzeniem.\nWymiana rozbitej szybki w iPhone 5 SE jest możliwa tylko przy sprawnym wyświetlaczu!\nWymiana uszkodzonego wyświetlacza oraz dotyku w iPhone 5 SE


Macie osĹabione czucie w opuszkach palcĂłw? - ► APPENDIX - plotki, blogerzy, forum cały czas dla każdego otwarte ™ ... :\nWysłany: Pią 7:42, 11 Kwi 2014 Temat postu: Macie osĹabione czucie w opuszkach palcĂłw?\nPrzynajmniej nie grozi w ten sposĂłb przedawkowanie witamin co bywa rĂłwnie groĹşne jak ich niedobĂłr!!! Jeszcze co moge dodac do tematu urynoterapii:\nĹ przygodÄ z KsiÄdzem, o ktĂłrej nawet nie chcesz pisaÄ, bo pewnie jeszcze boli!!!!!!WpakowaÄ siÄ w taki niezbyt korzystny ukĹad nie jest trudno, ale pĂłĹşniej dojĹÄ do siebie baaaaaaaaaaaardzoooooo!!!!!! [link widoczny dla zalogowanych] ale nie zapominajcie,ze bialy jest w tym sezonie MEGA MODNY!\nW klasie jest jedyna. chyle czoĹa dla wszystkich kierowcĂłw pracujÄ\ncych w Ĺźywiec trade witajcie, widze ze jest nas coraz wiecej... Dzisiaj 13 - ty dzieĹ z L. ale tak na serio zycie sklada sie z tak samo potrzebnych smutkow jak i radosci. [link widoczny dla zalogowanych]\nkosmetyczkÄ z duĹźym nosem!!!! Jelsi chcesz schudnac na basenie, to najlepszy jest aquaerobic. jak sobie wczeĹniej zrobisz lewatywÄ i poprosisz partnera Ĺźeby uĹźyĹ Ĺźelu to powinieneĹ wytrzymaÄ odsiwezam i czy dzwoniĹaĹ do sÄ\ndu co jakiĹ czas ? To ja napiszÄ jak rzecz wyglÄ\nda w Pruszkowie k/Wa-wy pozdrawiam serdeczie\nTeraz zamierzam wytrzymaÄ 14 dni.BojÄ siÄ bardzo, ale chciaĹabym daÄ radÄ. [link widoczny dla zalogowanych] Czy ja wymagam za wiele...\nkĂłw, bekanie i nie przepraszanie.Pozdrowionka najlepiej bedzie jak pojdziesz do jakiegos specjalistycznego sklepu i tam sie zapytasz. planu diety to mozna na noc jeĹÄ zupe Po co czĹowiek Ĺźyje?? Buziaczki [link widoczny dla zalogowanych]\nTeĹź tak miaĹam. WĹaĹciwie, sam jako mÄszczyzna nie uczÄszczam po knajpach. MĂłj mÄ\nĹź co drugi dzieĹ chodzi na siĹowniÄ a ja nie umiem siÄ od niego zaraziÄ tym nawykiem Ĺźe po coĹ jeszcze siÄ przyda, Ja Ci podam jeden przyklad.Nie obrazajac nikogo. Nie pasuje mi ta dieta nic a nic. ja juĹź to pisaĹam wyĹźej:\nBÄdzie lepiej. [link widoczny dla zalogowanych] Czuje siÄ bardzo dobrze i lzej\nPozdrawiam - sprĂłbuje umĂłwiÄ siÄ do P. A kto ci kaze czytac? blad Zucia nie RZucia...czepil sie ktos... dziewczynnyyyy!!! Aleksandra Adamczyk 0602630013 [link widoczny dla zalogowanych]\nwĹasna decyzje bez zĹoĹliwoĹci. bo naprawde musze zakryc tÄ\nblizne. ja mam na 13 szwĂłw =jest ok 14 cm. Nos kreconej wyjsciowy fatalny ( sorry krecona ) ,a po korekcie boski!!To wlasnie swiadczy o talencie lakarza ,ze nie zrobil super noseczka z niebrzydkiego nosa tylko zrobil przepiekny nos z brzydkiego i wielkiego. w nocy byĹo mi troche zimno ale nie miaĹam dreszczy Przy regularnych lewatywach odmaka to co jest przyschniete, dlatego warto porobic lewatywy przed glodowka. Jejku tyle szukaĹam dobrego fryzjera i chyba znalazĹam.\nchoÄ pierwsze wraĹźenie to Ĺźe straĹźnie mocny - ale makijaĹź byĹ robiony ok. [link widoczny dla zalogowanych] Czuje siÄ kochana,szanowana i doceniana.\nByĹy takie czasy, Ĺźe Ĺźeby siÄ czegoĹ dowiedzieÄ, naleĹźaĹo poszukaÄ odpowiedzi samemu. Amelia i Hot girl , co Wy tak sobie upatrzylyĹcie ten topik w dniu dzisiejszym ????? a dentystka jaka wredna chyba heh a sankowski to juz w ogole jakis taki dziwny... Ani lekcje nauki u profesjonalisty, ani samej, ani koledzy. Siema dziewczyny [link widoczny dla zalogowanych]\nca? Uwierz mi, czujesz siÄ rozluĹşniona, wesoĹa i nic siÄ nie boisz. a ja zrobila kolczyk w pempku i zagoilo mi sie bardzo szybko.4 razy dziennie przemywalam woda z sola.Jak sobie zrobisz to nie przemywaj woda utleniona to zatyka dziurke.Pozdrawiam i zrob sobie. To Ĺźe dziecko jest zaszczepione to znaczy Ĺźe nie zachoruje wcale albo zachoruje i nastapi Ĺagodniejszy przebieg choroby. Pytanie do tych co maja uniewaznienie. Palec nie wyglÄ\nda za dobrze, ale przynajmniej juĹź nie boli. Tez pracuje w trade .Czytam i widze Ĺźe w kaĹźdym trade jest tak samo.To chora firma.


W rytmie passady - Dąbrowska Anna | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nW rytmie passady (okładka miękka)\nWymiary produktu [mm]: 206 x 143 x 30\nWłaśnie zrecenzowałem W rytmie passady\n"Zapomnij o całym świecie, zapomnij, że stoję za twoimi plecami. Daj się ponieść muzyce. Otwórz się na ten rytm…" Julita, uczennica warszawskiego liceum, w niczym nie przypomina typowej nastolatki. ...\n08-08-2017 o godz 20:13 przez: Szuszu\nJestem rozczarowana... książka niespójna, przedstawione postacie są płytkie a próba sięgnięcia do skrajnych uczuć czytelnika niemrawa. Przykro mi, kiedy opis książki jest bardziej interesujący niż treść ... moim zdaniem jest to pozycja dla mało wymagającego czytelnika. To moje subiektywne zdanie i przepraszam jeżeli kogoś uraziłam.\n07-05-2017 o godz 20:46 przez: ulus7777\nJulita to młoda, śliczna maturzystka, która niedługo będzie musiała zdecydować o całym swoim życiu. Jednak nim to nastąpi na drodze dziewczyny pojawia się problem o nazwie "Studniówka". Wszystko byłoby w porządku gdyby nie fakt, że dziewczyna ma w swoim sercu jeden wielki strach, a pewne wydarzenie z przeszłości zmieniło na zawsze jej osobowość. Mimo terapii, wizyt u specjalisty nie potrafiła sobie poradzić z drzemiącymi w niej demonami. Pogodziła się z nimi, zaczęła dostosowywać swoje życie do nich. Przestała prowadzić beztroskie życie nastolatki, pełne życia towarzyskiego, przyjaciół, uśmiechu. Zamiast tego zaprzyjaźniła się z samotnością i kolorowankami. O jej demonach wie tylko jedna osoba - Ola Zawadzka - kuzynka, a zarazem jedyna przyjaciółka. To właśnie Aleksandra pomogła dziewczynie zaaklimatyzować się w nowym mieście, dostosować swoje życie do demonów i strachu, które władają sercem i ciałem Julity. Marcel to młody chłopak, tancerz z zamiłowania, instruktor tańców latynoamerykańskich z zawodu. Muzyka i taniec to całe jego życie. Dla swojej pasji opuścił granice kraju aby oddać się tańcu w 100%. Jednak choroba matki zmieniła wszystko, również jego wolne życie. Musiał wrócić i zaopiekować się chorą rodzicielką. Nadzieją dla niego jest informacja o konkursie tańca, w której nagrodą jest spora suma pieniędzy. Jedno z wymagań konkursowych to partner amator. Marcel ma niecałe trzy miesiące aby sprostać temu zadaniu. Dwoje obcych sobie ludzi staje na jednej drodze i obierają wspólny kierunek. Dla Julity udział w konkursie to próba pokonania własnych demonów, strachów, które zawładnęły jej normalnym życiem. Konkurs w oczach Marcela to jedyna alternatywa aby pomóc chorej matce. "W rytmie passady" może na początku okazać się fabułą podobną do wielu, ale nie dajcie zwieść się pozorom. Tutaj fabuła jest dwutorowa, dwa wątki, które namieszały i narobiły sporego zamieszania. Wydarzenia wielokrotnie wymykają się spod kontroli sprawiając, że ramy schematu już dawno zostały przekroczone. Kiedy już wydaje się, że odkryliśmy tajemnicę passady okazuje się, że nic nie jest tak jak zakładaliśmy. Sylwetki bohaterów zostały wykreowane dość ciekawie. Najwięcej wiemy o Julicie, jej demonach, lękach, strachu, przeszłości. Stopniowo poznajmy tą skomplikowaną osobę, która mimo rozsypanej duszy cechuje się sporą odwagą, siłą i determinacją aby uzdrowić swoją przyszłość. Mimo, że nie przychodzi jej to łatwo, a procesowi systematycznie towarzyszą łzy i inne nieprzyjemne dolegliwości spowodowane strachem dziewczyna nie poddaje się. Z czasem okazuje się, że taniec jest idealną terapią na jej przypadłość. Stopniowo krok po kroku do jej życia zaczyna przebijać się słońce i niebieskie oczy. Jednak walka dziewczyny jest bardzo trudna. Do tej pory o przyczynie jej problemów wiedziała tylko Ola i to właśnie ona jako jedyna dopinguje ją i wspiera w tych najtrudniejszych pierwszych krokach. Rodzice są nieświadomi przeszłości z jaką walczy ich córka. Marcel jest drugą osobą przed, którą otworzyła się Julita, dlatego tym bardziej chce pomóc pokonać jej fobie. Co takie się stało w życiu dziewczny, że odizolowała się od świata i ludzi? Dlaczego za wszelką cenę wytrzega się kontaktów interpersonalnych w życiu, szkole, komunikacji miejskiej? Marcel jest dla nas nie do końca poznaną osobą. Pewna tajemniczość owiewa jego osobę. Wiemy, że prowadził wolne życie, bez zobowiązań, bez odpowiedzialnych decyzji. Żył chwilą i swoją pasją. Choroba matki zmusza go do podjęcia bardziej zobowiązujących kroków. Jako instruktor tańca stara się pogodzić życie, pasje i opiekę nad chorą mamą. Niewiele wiemy o jego osobowości, przeszłości, aspiracjach, zachowaniach. Konkurs jest dla niego szansą, możliwością aby uratować ukochaną osobę. Bohaterowie zostali "stworzeni" w bardzo pozytywny sposób, a my bardzo szybko obdarzymy ich sympatią. Julita jako zagubiona dziewczyna, która chce żyć normalnie - któż z nas by jej nie dopingował w tych staraniach? Kibicują jej wszyscy czytelnicy, którzy są ciekawi co takiego stało się w życiu dziewczyny. Niestety nawaliła sama autorka jak i jej zakończenie, które po prostu mnie zniszczyło. Zniszczyło moją percepcję do odczuwania rzeczywistości, zmiażdżyło moje serce, które się zatrzymało, rozsypała się moja dusza. Do tej pory próbuję się pozbierać i odnaleźć zagubione łzy. Tym razem to torsje odwiedziły mój organizm i tym razem to ja leciałam do toalety. Tym razem to ja płakałam, puściłam wymowną wiązankę, bujałam się niczym nieobecna na łóżku i miałam ochotę zapalić papierosa. Zakończenie mnie zniszczyło, czułam się pusta niczym wydmuszka. Emocje, które mną wstrząsnęły były najsilniejsze jakie do tej pory mnie spotkały w świecie literatury. Ta historia jest piękna sama w sobie, pełna wrażliwości, delikatności, zmysłowości. Ale jest także gorzka, nieprzewidywalną i druzgocąca. Ja się kocha i nienawidzi. Ją się pochłania i odrzuca. Dwa wielkie kontrasty, dwie wielkie sprzeczności w jednej postaci.\n15-05-2017 o godz 09:20 przez: Aleksandra Szoć\nwww.stanzaczytany.pl Usłyszawszy o tym tytule, pomyślałam sobie ,,cholera, co to jest passada?". Nigdy o tym nie słyszałam, dlatego niemalże od razu przeczytałam o niej wszystko, co można było wyczytać. Jest to styl tańca, portugalska muzyka (choć są wyjątki) i dużo, dużo odczuwalnego przez widza pożądania. To taniec zmysłów - zmysłowe ruchy, które łączą partnerów w niesamowity sposób. Przyznaję, że zanim sięgnęłam po lekturę, sama na własną rękę starałam się nauczyć kroków związanych z tym tańcem. I powiem (czyt. napiszę) Wam jedno... Kizomba to nie tylko taniec zmysłów, ale i uczuć oraz... charakteru. Takie odniosłam wrażenie, ale nie na tym chciałabym oprzeć swoją recenzję. Powracajmy więc do książki. Anna Dąbrowska (wcześniej Laven Rose) zadebiutowała powieścią ,,Stalowe serce", które spowodowało. że wiłam się na fotelu z powodu nerwów. Wielokrotnie rzucałam książką o ścianę, a kiedy moje serce nieco się uspokoiło, wchodziłam znowu do historii. Książkę przepełniało tyle emocji, że moje serce odmawiało posłuszeństwa. Później autorka odkryła przed nami swoją twarz, a raczej nazwisko, wydając swój drugi ,,debiut" o tytule ,,Nakarmię Cię miłością". Tutaj akcji stanowczo było mniej, ale ponownie Anna chwyciła mnie za serce, z powodu swojego wykreowanego świata. Nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać w jej następnej powieści. Niby już po pierwszej książce wiem, na co stać autora i w jaki sposób przygotować się na rozwinięcie historii, ale przy Annie Dąbrowskiej naprawdę ciężko mi cokolwiek stwierdzić. To jedyne, co wywnioskowałam po przeczytaniu książek jej autorstwa. Powieść zaczyna się... niewinnie. Biedny przystojniak, który poszukuje pieniędzy dla śmiertelnie chorej matki. Jeszcze biedniejsza nastolatka, która z powodu swoich przeżyć, nie jest w stanie do kogokolwiek się zbliżyć. Ich historie może i są fascynujące, ale bardziej ciekawiła mnie problematyka, jaką wymyśliła dla ich losu autorka. Nie mogłam zaprzestać snuć własnych podejrzeń, mimo że w głębi duszy wiedziałam, iż po Annie Dąbrowskiej wszystkiego można się spodziewać. Sądziłam, że pogmatwa sprawy, ale wszystko dobrze się ułoży. Sądziłam również, że niektóre sprawy dobrze się ułożą, a inne gorzej. Już pod koniec książki sto scenariuszy przelatywało przez mój umysł, ale w rezultacie i tak nigdy, za żadne skarby, nie przypuszczałam, że tak będzie wyglądać cała historia. I... Płakałam. To chyba odpowiedni moment, abym przyznała się, że rzadko kiedy płaczę - nie tylko w życiu, ale także przy książce, czy przy filmie. Anna Dąbrowska wydała na świat książkę, która moje stalowe nerwy rozpuściła w chemicznej mieszance. Rzadko kiedy udaje się to autorom, dlatego opisywana pozycja już po pierwszym przeczytaniu zajęła miejsce w moim sercu. I pragnę także zauważyć, że płacz nie jest związany z fabułą. Po trochu tak, ale... Prawda ukryta jest w znaczeniach. W tym drugim dnie, który jest tak rzadko kiedy zauważalny. To dlatego tak bardzo kładę nacisk na dopracowaną, na mądrą fabułę. Kobiety kochają przystojnych bohaterów, ale czytając taką powieść, nic do naszego życia taka pozycja nie wnosi. ,,W rytmie passady" właśnie to się zmienia. Czytamy powieść, przy której szybko i przyjemnie płynie czas. Spędzamy interesujący wieczór z ,,lekką" literaturą o cięższym (w odniesieniu do fabuły) brzmieniu, jednak po przeczytaniu lektury książka nabiera innego znaczenia. Zdajemy sobie sprawę, że muzyka dźwięcząca na kartkach papieru, to puls życia. Że to nie rytm passady, tylko rytm trwającego żywota. Kiedy przeczytałam całość, zalałam się łzami, bo nie potrafiłam pozbierać swoich szczątek duszy. Dusza wróciła na miejsce dopiero, gdy mój umysł do końca przeanalizował powieść. Przeanalizował ,,nauczkę" - z braku lepszego słowa - jaką zafundowała nam autorka. Mogłabym napisać o barwnych postaciach, niesamowitej i bolesnej historii, o tym, jak przyjemnie mi się to czytało, ale stwierdziłam, że to nie ma sensu. Takich recenzji na pewno napłynie, bo książka chwytająca za serce z całą pewnością i do Was dojdzie. Ja zaś chciałabym Was przekonać tym, że... Do tej pory jestem wewnętrznie rozbita. Od momentu czytania minęło sporo czasu i choć mam ochotę jeszcze raz sięgnąć po tę powieść... Strasznie się boję. Boję się, że ponownie rozbije mnie na kawałki. Boję się, że tak jak oglądając ,,Pamiętnik", przy którym płaczę przy napisach początkowych, tak jak i przy ,,W rytmie passady" zamienię się w miękką kluchę, która przez łzy nie będzie w stanie przeczytać tytułu. Bo prawda jest taka, że trafiło to wszystko do mojej duszy. Przebiło się przez moje zewnętrzne i wewnętrzne bariery. Myślałam, że sama zatańczę passadę, ale prawda jest taka, że passada zatańczyła ze mną. I to ona prowadziła. Podsumowanie również jest zbyteczne. Polecam duszą. Polecam sercem. Polecam samą sobą.\n02-05-2017 o godz 12:51 przez: Anonim\nCałość na moim blogu: http://nie-oceniam-po-okladkach.blogspot.com/2017/05/43-w-rytmie-passady-anna-dabrowska.html#more Są takie chwile w życiu czytelnika, że gdy natrafia na okładkę książki, a następnie zapoznaje się z jej opisem to już wie, że po prostu musi poznać tę historię. Ja tak właśnie miałam z W rytmie passady – Anny Dąbrowskiej. Można powiedzieć, iż historia rozpoczyna się „z przytupem”. Już na wstępie poznajemy Julitę Poll (główną bohaterkę) i jej szaloną przyjaciółko – kuzynkę Olę Zawadzką. Dziewczyny są przeciwieństwem. Julita jest nieśmiałą, skromną nastolatką i uczennicą warszawskiego liceum. Mieszka z mamą. Nie chodzi na imprezy, a tym bardziej na randki. Jest pośmiewiskiem wśród rówieśników. Zawsze trzyma się na uboczu. Czas wolny spędza wśród książek, kolorowanek, a od pewnego czasu też na sali treningowej, oczywiście za namową Olki. Już na początku lektury można wywnioskować, iż Julita dźwiga ciężki bagaż doświadczeń, a jej przeszłość nie należy do beztroskich. Demony przeszłość, nie dają o sobie tak łatwo zapomnieć. Brzemię, które nosi każdego dnia przypomina jej o strasznych wydarzeniach, które miały miejsce trzy lata temu. Co takiego wydarzyło się w życiu dziewczyny, iż wciąż odczuwa paniczny strach, ból, wstyd, a każdy dotyk i stresująca sytuacja powoduje, iż wstrząsają nią torsję? Prawdę zna tylko Ola, a mama Julity musiała zadowolić się zupełnie innym przebiegiem tych wydarzeń...Julita i Ola uczęszczają dwa razy w tygodniu na treningi tańca i fitnessu połączone z zumbą w starym magazynie. Kiedy pewnego dnia spóźnione wpadają na sale treningową, coś im nie pasuje. Zajęć nie prowadzi Karolina - ich stała trenerka, tylko tajemniczy przystojniak - Kuba. Chłopak gdy tylko zobaczył Julitę na sali, od razu swoją uwagę skierował właśnie na nią. Dziewczyna jednak nie ma ochoty być jego obiektem westchnień, a tym bardziej nie ma ochoty zawierać nowych znajomości. Aczkolwiek absolutnie nie zdaje sobie sprawy z tego, iż ta dociekliwa obserwacja przez nowego instruktora, spowoduje pojawienie się w jej życiu pewnego mężczyzny... Mianowicie Marcela Ruckiego – przystojnego, dwudziestoośmioletniego nauczyciela tańców latynoamerykańskich. Mężczyzna nie zawsze traktował swoje życie na poważnie, i nie zawsze podejmował słuszne i właściwe decyzje... Kiedyś w jego życiu liczyła się spontaniczność. Jednak kiedy dowiedział się, iż jego matka jest poważnie chora, zmienił się diametralnie. Można powiedzieć, iż wydoroślał. Tak bardzo chciałby aby jego mama wyzdrowiała. Aczkolwiek zdobycie pieniędzy na jej leczenie graniczy z cudem... Jednak Kuba wpada na całkiem dobry pomysł. Wymyślił jak może pomóc swojemu koledze w zdobyciu pieniędzy dla matki. Marcel musi tylko wystartować w konkursie tańca z amatorką. A amatorką ma być właśnie Julita. Czy Julita zgodzi się takie wyzwanie? Kizomba to intymna i bliska gra dwóch ciał... Czy dziewczyna będzie w stanie pokonać swoje lęki? Czy nauczy się tego tańca w trzy miesiące? Czy będzie potrafiła w końcu komuś zaufać znieść jego dotyk? I czy wyzna mu prawdę o swojej druzgocącej przeszłości? Jeżeli chcecie poznać odpowiedzi na te i inne pytania, które już pewnie zrodziły się w Waszych głowach to koniecznie musicie przeczytać całą książkę! Fabuła może wydawać się Wam trochę banalna. Dziewczyna z bagażem doświadczeń poznaje chłopaka, mają razem zatańczyć i wygrać konkurs, aby matka chłopaka wyzdrowiała. Musze jednak przyznać, że w tej książce, nic nie jest banalne. Cała fabuła odchodzi od schematu. Nie ma przewidywalnych wątków. Nic nie jest takie, jakby wydawać się mogło. To co Autorka robi z czytelnikiem nie mieści się w głowie! Czytając W rytmie passady układałam sobie różne scenariusze, ale nic się nie sprawdziło. Wówczas tak bardzo się ucieszyłam. Anna Dąbrowska, mówiąc trochę kolokwialnie odwaliła kawał dobrej roboty! Ta książka, jest jeszcze lepsza od poprzedniej, a co to dopiero będzie dalej... Z każda kolejną stroną W rytmie passady byłam zaintrygowana, zaciekawiona. Tak bardzo chciałam ją przeczytać szybko, aby poznać zakończenie, ale były takie momenty, że po prostu musiałam odłożyć na chwilę książkę, aby zaczerpnąć tchu. Mówię Wam, taka lawina emocji, na wszystkich 392 stronach… Bardzo sobie cenię styl pisania Anny Dąbrowskiej. Autorka kapitalnie tworzy plastyczne opisy, a także z dużą swobodną buduje rzetelne dialogi. Anna posługuję się również pięknym i bogatym językiem. Rewelacyjnie stopniuje napięcie, a każdą stronę czyta się z niecierpliwością i nieostającym zaciekawieniem. Książka rozdziera duszę, porusza do granic możliwości i niszczy emocjonalnie. Kocham tę historię całym moim sercem. Koniecznie musicie ją przeczytać, choćby się waliło i paliło.\n11-05-2017 o godz 17:21 przez: Anna Rosińska\nKiedy autorka podzieliła się z nami, czytelnikami, zapowiedzią i okładką swojej najnowszej książki, byłam pewna jednego - muszę ją przeczytać. Tym bardziej ucieszyła mnie wiadomość, że właśnie dzięki autorce, Ani Dąbrowskiej i Wydawnictwu Zysk i S-ka będę miała możliwość zrecenzowania jej i podzielenia się z Wami moimi wrażeniami. Musicie wiedzieć, że kiedy wiem, że otrzymam egzemplarz do recenzji, przed lekturą nie czytam opinii innych. Chcę zaczynać swoją przygodę z daną historią z czystą kartą. Nie wyrabiać sobie zdania przed lekturą, nie mieć wygórowanych oczekiwań, na nic się nie nastawiać, nie mieć uprzedzeń. Tutaj troszkę odeszłam od reguły, zajrzałam. Delikatnie jak przez minimalnie uchylone okno. Wiedziałam tylko jedno. Część osób była poruszona. Wyczytałam to na grupie fanowskiej pisarki na Facebooku. Byłam ciekawa, czy ja też doznam takich uczuć, emocji... Powieść zaczyna się niewinnie. Zbyt niewinnie... To mnie zgubiło! Julita nie jest typową nastolatką. Stroni od ludzi. Nie chodzi na imprezy, randki. Ktoś kiedyś bardzo ją skrzywdził przez co stała się nieufna, a mężczyzn boi się jak ognia. Marcel to instruktor tańców latynoamerykańskich. Jego matka zmaga się z nieuleczalną chorobą. 28-letni tancerz chwyta się każdej nadziei. Jedną z nich jest konkurs tańca, w którym nagrodą są niemałe pieniądze. Może pomogły by one złagodzić ból umierającej matce? Tych dwoje już wkrótce połączą wspólne treningi. Jednak dla każdego z nich zwycięstwo będzie miało inny smak. I muszę powiedzieć, że mimo wielu pięknych słów już na samym początku, czegoś mi brakowało. Ta opowieść była niepełna. Tym brakującym puzzlem okazała się kizomba. Ja nie wiedziałam, jak ją się tańczy. Chwyciłam więc za telefon, uruchomiłam you tube i zanurzylam się w tym magicznym świecie passady, której melodia i emocje towarzyszyły mi przez resztę stron. Lekka lektura, prawda? Taka w stylu filmów typu "Step up" albo "Just dance", gdzie pierwsze skrzypce grają : muzyka, taniec, pasja i emocje. A potem już tylko miłość. Nie może być lepszego sposobu na spędzenie wieczoru przy książce. Jednak z każdą kolejną stroną zauważyłam, że tej opowieści bliżej do dramatu "Trzy metry nad niebem" Federico Moccia . Czułam, że wydarzy się coś złego. Bardzo złego. Na 191 stronie zaznaczyłam ostatni cytat : "Czasami szczęście można znaleźć na wyciągnięcie ręki. Szczęścia nie mierzy się miarą centymetrów, pieniędzy i wieku. Szczęście mierzy się ilością uśmiechów i rytmem bicia naszych serc, przypominającym tempo tańczenia passady". Myślicie, że dalej nie było niczego wartego zaznaczenia? Było. Nawet nie wiecie jak wiele. Ale dla mnie świat przestał istnieć. Byłam tylko ja, Julita, Marcel i kizomba. Porównania wyrzuciłam do kosza, bo były nie na miejscu. Wiedziałam, że to powieść, której nie można porównać z niczym innym. Pierwszy raz nie chciałam, aby nastąpił koniec. Z każdą kolejną stroną zbliżającą mnie do zakończenia coraz bardziej się go bałam. Cholernie się go bałam. Miałam nadzieję, że wszystko zakończy się happy endem, jak w tych wszystkich romantycznych historiach. Ale czułam, że zdarzy się coś złego, bardzo złego. Nie chciałam, żeby Julita cierpiała. Tak bardzo ją polubiłam. Przecież Marcel nie mógł jej skrzywdzić!!! Potem nie było już nic. Tylko cisza, samotna łza spływająca po moim policzku i serce, które rozpadło się na miliony małych cząstek. Dlaczego? DLACZEGO?! Dochodziła czwarta nad ranem. A ja ze słuchawkami w uszach słuchałam tych niesamowitych melodii i oglądałam taniec dusz. Wciąż i wciąż, i wciąż rozbrzmiewały dźwięki Curti ma mi - ASTY i Magico - Mika Mendes. Minęła piąta. Dzień budził się do życia. Poduszka przesiąkła łzami. Zasnęłam... Moje serce się zagoi. Może już dziś uda mi się je posklejać. Ale z nim jest jak z lustrem. Jeżeli się stłucze, obojętnie ile byś wysiłku nie włożył w odnalezienie wszystkich fragmentów, to jest niemożliwe. Już zawsze będzie czegoś brakować. Ta książka wyrwała kawałek mojego serca. Ale nie żałuję, bo wiem, że dzięki temu zawsze będę o niej pamiętać. Wiem, że Julita i Marcel nie znikną z momentem otworzenia kolejnej książki. Chciałabym napisać Wam jeszcze wiele pięknych słów, opis te emocje, uczucia, ale... nie potrafię. Ta historia tak bardzo mną wstrząsnęła, że po prostu nie dam rady. Musicie po nią sięgnąć i przekonać się sami. Jej nie da się opisać żadnymi słowami... A potem będziecie marzyć tylko o jednym By zatańczyć passadę... /Ania.\n22-04-2017 o godz 21:25 przez: ejotek\n"W rytmie passady" to kolejny stopień, na który wspięła się Anna Dąbrowska na początku swojej pisarskiej kariery. Ta książka jest jeszcze lepsza niż poprzednia i mam nadzieję, że Ania utrzyma wysoki poziom. Jak sama wspomina na swoim profilu, najważniejsze są dla niej emocje. Doskonale widać to w powieści. Bieżąca fabuła nie jest rollercoasterem, toczy się w miarę leniwie, serwując nam kolejne lekcje tańca, reakcje Julity na bliskość czy wiadomości ostanie zdrowia matki Marcela. Z pozoru spokój, prawda? Jednak książka aż kipi od emocji! Byłam zaintrygowana, zainteresowana, zmartwiona, przepełniona nadzieją i oczekiwaniem. Trzymałam kciuki za relacje bohaterów, za ich wygraną, za zdrowie pani Ruckiej. Zaś każdy okruszek wiadomości dotyczących traumy Juli sprzed lat burzył moją krew. Nie mogłam doczekać się ujawnienia prawdy - a kiedy ją poznałam... zamarłam. Po policzkach potoczyły się łzy, serce znacząco przyspieszyło, ciśnienie wzrosło... Książkę musiałam na chwilę odłożyć, bowiem historia Julity mnie przerosła... Jej fragmenty są jakże podobne do pewnych wydarzeń z mojej własnej przeszłości... Nie spodziewałam się tego! Choć od początku miałam pewne przypuszczenia czego może dotyczyć lęk Juli... Wprawdzie nie do końca udało mi się odgadnąć co przygotowała autorka, ale to podobieństwo spowodowało, że historię tej dziewczyny przeżywałam podwójnie i wyjątkowo. Odebrałam ją strasznie osobiście i rozumiałam odczucia oraz zachowanie bohaterki... Sama bowiem musiałam wiele zmienić w życiu, bo przeszłość wciąż mnie prześladowała... Jednak jeśli myślicie, że przeszłość Julity to jedyny moment kiedy autorka mnie zaskoczyła i potrząsnęła moimi wyobrażeniami o losach bohaterów to się mylicie. Wiedziałam, że w finale raczej nie będzie sielankowo, ale to co zaserwowała Dąbrowska to... no nie mam słów! Szok i niedowierzanie. Nie tego się spodziewałam! [już to chyba pisałam prawda? No ale nie można użyć innych słów...taka jest po prostu prawda]. Tak zagrać na nosie czytelnika... Mimo, że od chwili gdy czytałam powieść (w styczniu) minęło już kilka miesięcy, to ta historia nadal we mnie żyje. Wciąż nie potrafię zapomnieć o przełamującej lody zmysłowości czy o okrutnej prawdzie skrywanej przez nastolatkę. Trudno jest opisać moje wrażenia, bowiem sądzę, że każdy odbierze książkę inaczej, w zależności od tego jak wyglądało jego życie i na ile wczuje się w problemy bohaterów. Jeśli chodzi o język, dialogi czy płynność wypowiedzi to chyba nie mam się do czego przyczepić, bowiem nie zwróciłam uwagi na nic, poza snutą opowieścią... W ogóle nie zwróciłam uwagi na nic poza nią. Fabuła zwyczajnie mnie wciągnęła. Ale to chyba najlepsza rekomendacja, prawda? :) Tylko to zakończenie... mimo, że to nie do końca mój ulubiony trend to przyznaję - inne zakończenie by tutaj nie pasowało. Ania Dąbrowska doskonale "namalowała" słowa w tej historii dwojga poturbowanych przez los ludzi. Zwróciła uwagę na kruchość życia, na bycie chorym czy skrzywdzonym i że powinniśmy mieć obok siebie kogoś bliskiego, kto wysłucha, poda chusteczkę, przytuli i zrozumie. Udowodniła jednocześnie, że zawsze mamy szansę, by małymi kroczkami powrócić do normalności, do radości wypełniającej nasze serca każdego dnia. Bo komuś trzeba zaufać, kogoś trzeba do siebie dopuścić, by pomógł nam wyjść ze skorupy. Bardzo emocjonalna i trafiająca do serca człowieka lektura. całość recenzji: http://czytelnicza-dusza.blogspot.com/2017/04/anna-dabrowska-w-rytmie-passady.html\n28-06-2017 o godz 19:40 przez: Meggie\nBicie serca, odwieczny rytm życia, pełen harmonii, energii, niesamowity. Jest jak muzyka przeznaczona dla jednej osoby. Czy możliwe by dwa serca biły w tym samym rytmie? Julita ma za sobą bolesną przeszłość, o której każdego dnia, po raz kolejny stara się zapomnieć. Takie rany ciężko się goją i trudno odzyskać zaufanie, dlatego dziewczyna odsuwa się od ludzi, nie ma chłopaka, rzadko gdzieś wychodzi. Stres łagodzą zajęcia zumby. Stają się one też iskrą, która na nowo rozbudza w sercu nadzieję i powoduje, że zaczyna ono mocniej bić. Julita chce zawalczyć o siebie i propozycja, którą niespodziewanie otrzymuje od Marcela może jej w tym pomóc, a równocześnie pomóc jemu. Matka mężczyzny jest ciężko chora i musi on zdobyć pieniądze, aby chociaż częściowo uśmierzyć jej ból. Jeden konkurs może rozwiązać problemy obojga. Czy tak się stanie? Anna Dąbrowska – autorka książek „Stalowe serce” oraz „Nakarmię cię miłością”. Jej pasją jest pisanie, a w wolnych chwilach czyta i słucha muzyki rockowej. Gorące rytmy latynoamerykańskie spajają tę książkę. Wszystko zaczyna się od tańca, który wyzwala energię, koi, pozwala zapomnieć o tym, jak okrutny potrafi być los. Czy taniec może być lekarstwem na smutki? Jak najbardziej. Z tym, że smutki to za mało powiedziane, raczej traumatyczne wspomnienia, które roztrzaskały na drobne kawałki szczęśliwe życie młodej dziewczyny. To w tańcu znajduje ukojenie, chociaż może się on okazać dla niej także bardzo zgubny. Równie bolesne jest patrzenie na chorobę bliskiej osoby. Bezsilność, gniew, poczucie niesprawiedliwości i chęć pomocy za wszelką cenę – takie uczucia przepełniają Marcela. Los splata ścieżki tej dwójki. Los i konkurs tańca, który może być początkiem czegoś nowego, lepszego. Autorka dobrze nakreśliła sylwetki bohaterów, tak jak i warstwę psychologiczną. Czuje się zrozumienie i współczucie zwłaszcza w stosunku do Marcela. Julita wzbudza różne uczucia. Trudno postawić się w jej sytuacji, tak jak i trudno w pełni zaakceptować niektóre jej zachowania. Podziw wzbudza jej chęć zmiany, ciągła walka o odzyskanie nawet najdrobniejszej cząstki dawnej siebie. Poza głównymi bohaterami w książce występuje szereg ciekawych postaci drugoplanowych. Wśród nich mocno się zaznacza kolega Marcela – Kuba, czy kuzynka Julity – Ola, jak też Karolina. Każda z wymienionych postaci wzbudza emocje, chociaż różnego typu, zarówno pozytywne, jak i negatywne. Dzięki temu książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem. Narracja poprowadzona jest dwutorowo, raz przez Julitę, raz przez Marcela. Taki sposób opowieści uwidacznia ich problemy, uczucia, pozwala lepiej zrozumieć postępowanie. Nic jednak nie przygotowuje czytelnika na zakończenie, którego nie sposób przewidzieć. Niesie pewne przesłanie, temat do przemyśleń. Zupełnie się tego nie spodziewałam. To ten element nadaje książce głębi. „W rytmie passady” to tętniąca emocjami lektura, przyciągająca uwagę, poruszająca trudne tematy a równocześnie lekko poprowadzona. Lektura niemal na jeden wieczór, ale goszcząca w sercu na dłużej. Najmocniejszym i najbardziej zaskakującym elementem jest zakończenie. Daje do myślenia nad tym, co w życiu jest ważne, nad kruchością ludzkiego życia. Ukazuje jak szybko wszystko może się zmienić i jak łatwo jest oceniać innych, nic o nich nie wiedząc, powierzchownie i krzywdząco. Szczerze polecam. http://ksiazki-moj-maly-swiat.blog.pl/2017/06/28/w-rytmie-passady-anna-dabrowska/\n05-09-2017 o godz 07:04 przez: Barbara Jabłońska-Cymara\n"Jesteś jedyną osobą, która może mi pomóc. Pomóż mi, proszę, w zamian ja pomogę uleczyć Twoje fobie. I nie zapomniałem o Twoich tanecznych lekcjach wychowania fizycznego. Pomóżmy sobie nawzajem. Proszę :) Daj mi ostatnią szansę, Jula." - str, 103 - tym sms od bohatera chciałabym zaprosić do zapoznania się z boską książką, która przez trzy czwarte swojej treści zachwyca i trzyma w napięciu, aby na sam koniec oczarować czytelnika. W rytmie passady, bo o tej właśnie lekturze mowa, była fenomenalna. Pozostawiła mnie w wielkim szoku i chyba pierwszy raz wiem co to tak zwany kac książkowy. Nie z byle jakiego powodu recenzja tej pozycji ukazuje się właśnie dziś. Dziś bowiem jest premiera kolejnej książki Anny Dąbrowskiej. Liczę, że wydawnictwo Zysk i S-ka uraczy mnie kolejną pozycją do recenzji. Takie książki czyta się z zapartym tchem. Nie straszne są tu losy bohaterów, nie boimy się poznać przyszłości i dajemy się wciągnąć w akcję, która leci tu na łeb i na szyję prawie dosłownie. Jestem przekonana - jak nie to mnie poprawcie - każdy widział film Step up, Street Dance, czy Honey i wie na czym polega walka na taniec. Jak w filmach tak i tutaj dwoje obcych sobie ludzi Julita i Marcel zaczynają tańczyć. Łączy ich jedno pragnienie, chociaż każde z nich zwycięstwo interpretuje w zupełnie inny sposób. Julita jest skromną i zwyczajną nastolatką. Pewnego dnia udaje się z koleżanką na zajęcia zumby, podczas których okazuje się, że instruktorka złamała sobie nogę. Zajęcia od tej pory poprowadzi jej brat Kuba. Marcel, jego najlepszy kolega po fachu zaraża swoją pasją do tańca wszystkich. Kiedy nagle dowiaduje się o chorobie matki, jedynym wyjściem na zdobycie pieniędzy okazuje się wspomniany konkurs taneczny. Kuba namawia Marcela, aby zatańczył z Julitą w turnieju i jako para taneczna go wygrali. Jednak zastrzega, że bardzo interesuje się dziewczyną. Marcel przyjmuje do wiadomości owy fakt i potwierdza, że zostawi dziewczynę przyjacielowi. Główną zasadą w tak zwanym podziemnym turnieju jest passada w wykonaniu ucznia i nauczyciela. Tu pojawia się problem, bo czasu na naukę jest mało. Czy gorące rytmy passady otworzą Julitę na świat zewnętrzny? Czy młoda dziewczyna da się porwać emocjom? Czy Marcel zdoła postawić wszystko na jedną kartę? "Zapomnij o całym świecie, zapomnij, że stoję za twoimi plecami. Daj się ponieść muzyce." - cytat z okładki. W moim odczuciu te słowa mówią wszystko i teoretycznie nie musiałabym pisać już nic więcej. Jeśli lubicie czytać romanse i dajecie się ponieść latynoamerykańskiej muzyce to z pewnością przeżyjecie piękne chwile czytając tę książkę. Tutaj bowiem słyszy się muzykę która gra, czuje się na własnej skórze emocje, które targają tancerzami. Anna Dąbrowska dała mi kawałek pasji, lekcję chemii oraz szczyptę grozy. Jestem dumna, że polska pisarka potrafiła poruszyć moje twarde serce i porwać do tańca moje koślawe nogi. Liczę, że kolejna historia zabierze mnie w jeszcze piękniejszą podróż w głąb ludzkiej duszy.\n07-08-2017 o godz 08:04 przez: Klaudia Mordarska\nTaniec. Jedni traktują go jako formę rozrywki, inni wręcz przeciwnie – nienawidzą go. Są też tacy, dla których jest on sposobem wyrażania siebie. Traktują go jak coś niezbędnego do życia. I wiecie co? Rzeczywiście coś w tym jest. Wystarczy po prostu dać się ponieść muzyce i zapomnieć o wszelkich problemach, innych ludziach i całym otaczającym świecie, który każdego dnia coraz bardziej przygniata. Od razu wszystko nabiera barw... Od zawsze ciągnęło mnie do wszystkiego, co związane z tańcem i muzyką. Sama nawet tańczyłam jako dziecko, ale teraz pozostały mi jedynie filmy i książki. Byłam zaintrygowana opisem W rytmie passady, ale szczerze powiedziawszy, to nie wiedziałam czego się spodziewać. Rzadko sięgam po polską twórczość, ze względu na to, że często się zawodzę, ale nie tym razem! Ta książka jest przepełniona tańcem – uzależniającym, fascynującym i idealnym na zapomnienie o wszelkich problemach. Ale nie chodzi tu tylko o to: ważne są prywatne życiowe zwycięstwa. A także porażki. Choroby najbliższych. Rodzinne kłopoty. Traumy z przeszłości. Autorka zgrabnie wszystko splotła, ukazując zarówno jasne, jak i ciemne strony codzienności. Bohaterowie zostali dobrze wykreowani. Polubiłam Julitę. Wydawała się miła, choć z wiadomych względów odosobniona. Zmagała się z traumą, która nie pozwalała jej normalnie żyć. Z zaciekawieniem obserwowałam, jak dzięki lekcji tańca stopniowo otwierała się na innych. Jeśli chodzi o Marcela i Kubę, to tego pierwszego dało się lubić, chociaż momentami irytowało mnie jego egoistyczne podejście do niektórych spraw. Za to spodobał mi się sposób, w jaki traktował Julę. Usilnie próbował jej pomóc z jej specyficznym problemem. Za to nie potrafiłam znieść Kuby i jego natarczywości. Był bardzo uparty i rezygnacja to ostatnia rzecz, którą mógłby rozważyć. Wątek romantyczny miał swoje plusy i minusy. Jestem przeciwniczką trójkątów miłosnych, a tutaj takowy się pojawił. Julita i dwóch znacznie starszych mężczyzn. Nie wróży to zbyt dobrze, prawda? Jednakże dało się znieść wzajemną rywalizację... do czasu. Zakończenie było dla mnie niemałym zaskoczeniem. Kompletnie nie spodziewałam się, że autorka aż tak zabawi się losem bohaterów. Aż musiałam usiąść i w spokoju sobie wszystko przemyśleć. Za dużo... zdecydowanie zbyt wiele się zdarzyło. Nie potrafię się z tym pogodzić. Podsumowując, W rytmie passady to opowieść o miłości, zmaganiu się z przeciwnościami losu, a także o tańcu, który potrafi uzależniać. Muszę przyznać, że mi się podobało, chociaż znalazłam kilka niedociągnięć. Jeśli macie nadzieję na słodką historię miłosną, to możecie się zawieść. Do tego daleko. To po prostu książka o życiu i decyzjach, które potrafią zarówno zniszczyć, jak i odbudować stracone nadzieje. Taniec to nie wszystko. A może nawet więcej niż wszystko? Myślę, że powinna się spodobać fanom takich klimatów, ale nie tylko. Do mnie trafiła, mam nadzieję, że wam także przypadnie do gustu.\n19-05-2017 o godz 19:18 przez: Michelle\nNie mogłam się doczekać chwili, w której będę miała okazję przeczytać kolejną powieść Anny Dąbrowskiej. Już podczas lektury Nakarmię cię miłością zostałam zauroczona stylem autorki, więc i tym razem spodziewałam się przyjemnej, wciągającej powieści. Chciałam zacząć od negatywów, jak to mam w zwyczaju, ale… uwaga… tym razem nie mam się do czego przyczepić… No może poza paroma literówkami (hihihi)… Poza tą drobnostką, którą możemy przemilczeć, technicznie powieść jest taką, jaką być powinna – dobrze się czyta, wciąga i rozkłada na łopatki zakończeniem… ale powolutku… W rytmie passady czyta się szybko, by nie powiedzieć, że za szybko. Historia wciąga od pierwszych zdań. Strona po stronie czytelnik zagłębia się w świat, można rzec nawet (początkowo) w dwa światy – Julity i Marcela, które z czasem splatają się ze sobą. Pytanie, czy na zawsze? Bohaterowie wykreowani przez Annę Dobrowską są na pewno dopracowani. Pod względem psychologicznym. Dzięki narracji z perspektywy zarówno dziewiętnastoletniej dziewczyny, jak i dwudziestoośmioletniego mężczyzny, poznajemy ich nieomalże na wylot. Ich historie, przeżycia – to, co ukształtowało ich do obecnej formy. Czy są to postaci do polubienia? Szczerze nie wiem. Ocenicie sami, jeśli zdecydujecie się ich poznać. Są na pewno wyraziści i nieomalże rzeczywiści, co zdecydowanie działa na ich korzyść, sprawiając, że są jednocześnie zwykli i niezwykli… warci zapamiętania. Anna Dąbrowska i tym razem porusza wiele trudnych problemów, jakie każdy z nas może napotkać na swojej ścieżce lub swoim otoczeniu. Brutalne pobicie, ciężka choroba bliskiej osoby i… nietypowe upodobania jednego z członków rodziny. To wszystko tworzy mieszankę wybuchową, która jednocześnie zaskakuje i intryguje swoim zgraniem i uzupełnieniem całej historii miłości, trudnego uczucia. Pisałam to przy okazji recenzji Nakarmię cię miłością – za TAKIE zakończenia powinno się karać, jeśli nigdzie autor nie uprzedził, że wgniecie ono czytelnika w fotel i sprawi, że serduszko rozsypie się niczym rzucona o beton kryształowa kula! Tego się po prostu nie robi! Pytanie: jak dalej żyć? Podsumowując: Mówią, że muzyka i taniec łagodzą obyczaje… Na pewno są w stanie oddać wiele emocji, z jakimi człowiek spotyka się na co dzień. I w przypadku W rytmie passady widać jak duży wpływ na życie głównych bohaterów mają obie te rzeczy… Jeśli więc kochanie muzykę, taniec i dobre, porywające powieści, koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Feeria emocji gwarantowana… Jednak nim zasiądziecie do ostatnich stron, usiądźcie wygodnie z lampką „czegoś mocniejszego” pod ręką… Nie zapomnicie tej książki na długo…\n14-07-2017 o godz 14:41 przez: Agnieszka Caban\nBohaterami książki są Julita, niespełna 19 letnia licealistka oraz Marcel, 29 letni instruktor tańca. Poznają się podczas zajęć zumby na które namówiła Julitę kuzynka, a zarazem przyjaciółka i opoka - Ola. Julita jest bardzo tajemniczą osobą. Ma za sobą tragiczne przeżycia, które powodują że unika towarzystwa innych ludzi. Nie chodzi na imprezy, nie ma chłopaka. Jest bardzo ostrożna i zagubiona. Marcel wręcz przeciwnie. To mężczyzna pewny siebie, z bogatą towarzyską przeszłością, ulubieniec kobiet, i wielbiciel tańca. Kiedy tych dwoje się spotyka, wszystko się zmienia. Marcel namawia Julitę na udział w konkursie tanecznym kizomby ( Kizombę tańczy się w zmysłowy, delikatny sposób, w bliskim kontakcie między partnerami) Chłopakowi zależy na nagrodzie pieniężnej, a Julita robi to dla powrotu "do ludzi". Jesteśmy tu świadkami rozwijającego się uczucia, które nas wzrusza, wprowadza w ekscytację. Kibicujemy tej dwójce, podziwiając ich walkę i wytrwałość w pokonywaniu demonów przeszłości i... teraźniejszości. Ale w powieści autorka funduje nam ciągle nowe, zaskakujące sytuacje.To nie tylko miłość i radość. Odkrywa przed nami karty życia osób bliskich Juli i Marcelowi. Poznajemy lepiej charaktery rodziców dziewczyny, sytuacje które doprowadziły jej rodzinę do takiego, a nie innego miejsca. Poznajemy prawdziwą twarz Kuby, najlepszego przyjaciela Marcela. Mamę którą Marcel kocha całym sercem. Widzimy też walkę. O zdrowie, o normalność, o naprawę błędów przeszłości i wspólne życie. Tej książki nie da się opowiedzieć/opisać, bez emocji. Ona wciąga czytelnika w swą treść. Autorka wspaniale oddała w niej relacje między dwojgiem zakochanych ludzi. Ich rozmowy, gesty, czułość...To się po prostu czuje całym sobą.Tak samo doskonale wpasowała tutaj bohaterów drugoplanowych. Oni nie są takim zwyczajnym"tłem". Są tutaj idealnym dopełnieniem historii (chociaż miałam mordercze zapędy co go Kogoś ! ;) ) . A samo zakończenie... Nie będę Wam psuć przyjemności czytania i napiszę tylko... tej książki nie da się zapomnieć !!! Ania Dąbrowska wspominała kiedyś na grupie fanowskiej,➽ Anna Dąbrowska - grupa fanowska że powieść powstała też z miłości do filmu "Dirty Dancing", i że ta książka to coś dla jego wielbicielek. Moim skromnym zdaniem, czuć w niej czar filmu( nawet widziałam w wyobraźni Patricka Swayze w pewnych momentach! ). Ale powieść, jest zdecydowanie bardziej namiętna i druzgocąca serducha !\n11-04-2017 o godz 21:05 przez: Kto czyta - nie pyta\nKażdy z nas toczy jakaś walkę... Jedni walczą o awans, inni o rodzinę, a jeszcze inni o zdrowie. W książce Anny Dąbrowskiej bohaterowie walczą o normalność i prawdziwą miłość, nie tylko do tańca. Akcję śledzimy z dwóch różnych perspektyw: zagubionej Julity i pewnego siebie Marcela. Dzięki temu poznajemy ich emocje i spojrzenie na toczące się wydarzenia, które każde z nich interpretuje inaczej. To właśnie jest w ludziach niesamowite: patrzymy na to samo, a czujemy i widzimy zupełnie różne rzeczy! Bohaterowie na naszych oczach zmieniają się w zupełnie inne osoby i krok po kroku poznają siebie nawzajem, budząc gorące uczucie. Jak wiadomo, nie może być nigdy idealnie... Momentami w książce jest dla mnie za słodko, a Marcel jest tak do bólu idealny, że aż drażniący. Jasne, czasem się denerwuje i potrafi być niemiły, ale jak na mężczyznę, który potrzebuje pieniędzy, ma stanowczo zbyt wiele cierpliwości dla Juli. Szczerze mówiąc, ja bym ją zostawiła już po paru pierwszych spotkaniach. Julita ma raptem osiemnaście lat i zupełnie nie radzi sobie sama ze sobą, a tym bardziej ze starszym i pioruńsko przystojnym tancerzem. Dlatego też jej zachowanie bywa irytujące, choć, jak możemy się przekonać pod koniec książki, trudno jej się dziwić, że boi się mężczyzn i reaguje paniką. Zabrakło mi również wątków pobocznych, ale z drugiej strony dzięki temu, że ich nie ma, bardziej skupiamy się na historii Julity i Marcela. Mam wrażenie, że w tej książce odnajdzie się przede wszystkim młodzież: równie zagubiona i niepewna swojego jutra i własnych emocji. Dla bohaterów W rytmie passady wiele uczuć jest zupełnie nowych, w tym również miłość, zazdrość i pożądanie, więc młodsi czytelnicy na pewno odnajdą w nich cząstkę siebie. Anna Dąbrowska zabiera nas do świata pełnego pasji i walki o lepsze jutro. Jula próbuje pokonać swoje demony, a Marcel walczy o życie ciężko chorej matki. Łączy ich jedno: chęć pokonania własnych granic. Książka już od pierwszych stron porywa w wir tańca, porusza do głębi i zmusza do refleksji nad tym, co tak naprawdę jest ważne w życiu. W rytmie passady to piękna opowieść o miłości, poświęceniu i odnajdywaniu samego siebie w czasach pełnych pośpiechu i konsumpcjonizmu. Jestem pewna, że kiedy już zaczniecie czytać, nie będziecie mogli przestać!\n19-05-2017 o godz 18:21 przez: Smooky\nSą takie momenty, kiedy po lekturze odkładam książkę na półkę, a w głowie nieustępliwie kotłuje się mi się jakaś myśl. Nie chce odpuścić pod naporem innych, nie chce się poddać walkowerem i oddać pierwszeństwa. Właśnie ten stan mnie dopadł po przeczytaniu W rytmie passady i niezależnie od tego, jak bardzo z tym walczę moje palce tańczą na klawiaturze w rytm słów: NIENAWIDZĘ TEJ KSIĄŻKI! Tak, dokładnie. Nienawidzę jej z wielu powodów. Nienawidzę za to, co ze mną zrobiła. Chciałabym wrzeszczeć, mam ochotę cisnąć nią o ścianę, wywalić przez okno, spalić i nigdy więcej nie patrzeć na tę kuszącą zmysły okładkę. Nie czytać jej i nie pamiętać. A jednak za chwilę chcę ją przytulić i pozwolić, by niezależnie od wszystkiego wypaliła swój tytuł w moim sercu. Nie będę pewnie wyjątkiem, kiedy napiszę, że jestem absolutną psychofanką Dirty Dancing, odkąd pierwszy raz zobaczyłam ten film przeszło dwadzieścia lat temu. Oglądałam Patricka Swayze i Jennifer Grey na ekranie taką ilość razy, że nie jestem już w stanie policzyć. DD to legenda, która rozbudziła we mnie miłość do tańca i muzyki, zagrała mi w duszy i nie opuszcza mnie do dziś. Dlatego muszę się przyznać, że jestem bardzo wymagająca, jeśli chodzi o temat muzyki i tańca, nie tylko w filmach, ale również w książkach, choć zdaję sobie sprawę, że w tych drugich zaspokojenie apetytu kogoś takiego, jak ja, jest zdecydowanie trudniejsze. Jak bowiem opisać coś, co trudno wyrazić słowami, coś co trzeba zobaczyć lub usłyszeć, żeby to poczuć? Zapewniam Was, że da się. Pierwszy raz przekonałam się o tym czytając jedną z moich ulubionych książek Colleen Hoover Maybe Someday. Dlaczego o tym wspominam? Bo Anna Dąbrowska w swojej najnowszej powieści, zrobiła dokładnie to samo. Udowodniła, że można poczuć coś, czego nie da się zobaczyć, ani usłyszeć, a przy tym zbombardowała swoich czytelników znacznie bogatszym arsenałem. Cała recenzja na blogu - serdecznie zapraszam ;) http://www.smooky.pl/2017/05/56-w-rytmie-passady-anna-dabrowska.html\n25-08-2017 o godz 12:42 przez: Dominika Szałomska\nCała recenzja pod likniem: http://www.dominika-szalomska.pl/2017/08/172-recenzja-ksiazki-w-rytmie-passady.html Po ostatniej tanecznej książce, którą czytałam byłam przerażona, nie chciałam znowu przerabiać tego samego, modliłam się, by ta autorka zrobiła to lepiej. O dziwo, udało się. Bez problemu wciągnęłam się powieść, nie miałam trudności ani ze stylem, ani z bohaterami, po prostu czytało się lekko i przyjemnie, tak jak było obiecane przez wydawcę. Polubiłam Marcela i Julitę, ta dwójka bohaterów, była niesamowicie sympatyczna, nie irytowali mnie, nie sprawili, że miałam ochotę rzucać książką. Dodatkowo autorka pięknie opisała taniec. Moja wyobraźnia pracowała na pełnych obrotach, widziałam każdy ruch, słyszałam muzykę, chemia w tańcu między Marcelem i Julitą była prawie, że namacalna. Byłam zakochana i po cichu marzyłam, by autorka tego nie zepsuła. Ta książka miała szansę na podium dla najlepszych książek z miesiąca, ale przyszło zakończenie...\n26-07-2020 o godz 13:18 przez: Dominika\n"W rytmie passady" wstrząśnie wami jak tornado. Będziecie czuć emocja bohaterów z każdą przeczytana stroną. Książka uderzy w was tak niesamowita dawka emocji, że zapomnicie jak się oddycha. A po przeczytaniu wasze serce będzie roztrzaskane na milion kawałków. Długo o niej nie zapomnicie.\n20-08-2018 o godz 00:12 przez: Natalia Kapela\nSkończyłam czytać! Jestem w szoku... miałam dreszcze pod koniec... 😲 Jak można zrobić takie zakończenie! Świetna książka, cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać! Polecam! Warto przeczytać!


Logistyka brytyjska może zostać odcięta od pracowników UE po Brexicie\n05.07.2017 14:36 Źródło: własne\nStrona główna Porty Morskie, Logistyka Morska, Transport Morski Logistyka brytyjska może zostać odcięta od pracowników UE po Brexicie\nSektor transportu i logistyki Wielkiej Brytanii obawia się odpływu pracowników z krajów Unii Europejskiej, który miałby nastąpić wskutek Brexitu. Bez nich istnieje ryzyku zatrzymania handlu zarówno w kraju jak i w wymianie z zagranicą - ostrzega brytyjskie Stowarzyszenie Transportu Towarowego (FTA).\nStowarzyszenie złożyło petycje do rządu, w której wyjaśnia, że pracownicy z krajów kontynentalnych stanowią nawet do 26 proc. personelu magazynów i 13 proc. kierowców ciężarówek i autobusów. Ogółem w brytyjskim sektorze transportu i logistyki pracuje ok. 2,45 mln osób.\nFTA chce, aby ci pracownicy mieli dotychczasowe prawa po Breksicie, co pozwoliłoby im żyć i pracować w Wielkiej Brytanii. Stowarzyszenie chce, aby proces zgłaszania obcokrajowców był prosty. To ma pozwolić uniknąć opóźnień w usługach logistycznych.\nOsłabienie relacji handlowych między UK i UE będzie oznaczać także zmniejszenie się ruchu kontenerowego w Wielkiej Brytanii. Tę opinie poparł Patrick Walters z Peel Ports’ Group, grupy stowarzyszającej brytyjskie porty. Walters stwierdził, że Brexit spowodował niepewność na światowych rynkach, które z kolei przełoży się na niższe stawki frachtu za przewóz towarów w kontenerach.


Błagam o pomoc ;(! - Depresja - Nerwica.com\nBłagam o pomoc ;(!\nPrzez Saitel, 24 Kwiecień 2015 w Depresja\nNapisano 24 Kwiecień 2015 24.04.2015 16:36\nWitam serdecznie i błagam o pomoc :) Z góry prosze abyście przeczytali całe, wiem że ludzie mają to do siebie że im się nie chce ale prosiłbym naprawdę. Sprawa jest bardzo poważna.\nHm, nawet nie wiem od czego by tu zacząć. Jest tego tyle że ciężko mi znaleść odpowiedni temat. Może po prostu opisze kawałek mojego życia i to co czuje. Może być tego troszkę ale prosiłbym abyście doczytali do końca bo nie wiem już gdzie mam szukać pomocy.\nMieszkam pod Warszawą, w tym momencie mam 21 lat. Moje dzieciństwo z początku wyglądało jak każde inne aż do momentu w którym uświadomiłem sobie że moi rodzice są alkoholikami. Zarówno tata jak i mama. Mam też siostrę która ma już męża oraz dziecka ale za swojego dzieciństwa brała narkotyki i też z tym było wiele przygód, złych przygód. Moja rodzina to tak zwana (sam sobie tak nazwałem) inteligentna patologia. Gdybyście na nich popatrzyli? mama na dobrej pozycji, tata ma własny biznes, normalnie żyć nie umierać i rodzinka.pl.. o nie kochani.. o nie... w moim domu w zasadzie dzieje się to samo co w innych domach, alkohol, potem krzyki, czasami bójki.. oczywiście co? wszystko w czterech ścianach. Aby nikt się nie dowiedział co się dzieje bo przecież my jesteśmy tak cudowną rodziną. Na początku mojego życia nie do końca się tym tak przejmowałem, w podstawówce miałem jeszcze znajomych, nawet przyjaciela. Ale i tak byłem już zamkniętym dzieckiem w sobie. Nie szukałem problemów w szkole bo miałem je w domu, nie szukałem bójek, te 6 godzin w szkole pozwalało mi być w pewien sposób szcześliwym bo nie słyszałem ani krzyków, ani wódki ani niczego. Zaraz po szkole wracałem do domu, rzuciałem plecak o ściane i wychodziliśmy z kumplami a to pograć w piłke, a to pogadać. Wtedy jeszcze nie byl to aż taki duży problem i wychodziłem do ludzi, jeszcze potrafiłem się dogadać. Oczywiście już jako dzieciak to ja musiałem dbać o to aby gaz był wyłączony bo wielokrotnie było tak że odkręcili pijani i położyli się spać, ja musiałem zamykać drzwi na noc na zamek, ja musiałem w pewien sposób dbać o dom. Pamiętam wiele, pamiętam jak moja mam zdradziła mojego tate, jak uciekałem z domu, jak ojciec był siostre na ćpanie, jak płakałem, jak przeżywałem, jak bardzo mnie to boli. Nawet jak teraz o tym pisze to same łzy zaczynając lecieć bo już nie jestem w stanie trzymać w sobie emocji, nie potrafię, no ale nic, o tym też napisze później. Przejdźmy może do gimnazjum i od tego momentu było gorzej, o wiele wiele gorzej. W trakcie kiedy rozpoczeło się gimnazjum to przeprowadziliśmy się w inne miejsce, również bloki. W wakacje nazbierałem sobie kolegów po osiedlu i jakoś to szło, kiedy rozpoczełą się pierwsza klasa. Byłem odważny, nawet kochałem się w takiej jednej super dziewczynie. Ale nadal nie szukałem zaczepki, alkohol w domu powodował to że w szkole chciałem mieć spokój bo gdy tylko wracałem do domu to jak już wspomniałem wyżej, było to co było. Wtedy pierwszy raz się zawiodłem na znajomych, otóż moi koledzy z którymi tak świetnie się bawiłem w wakacje. Wyczuli w szkole że nie jestem wielki pro elko kozak i nie szukam kłopotów i zaczeli mnie nękać he, coś wam powiem o nich. Tacy byli kozacy że w grupie podchodzi i wyzywali mnie a jak mijałem tylko jednego z nich to mi ręke podawał. Rozumiecie to? w grupie siła a tak to mi ręke podawał? eh... szkoda słów. W domu było corazj gorzej więc uciekałem na dwór, ale skoro moi znajomi w grupie też mi cisneli na dworzu to już nie miałem wyjścia. Na dodatek tego wszystkiego moi rodzice wprowadzili u mnie stan lękowy. już tłumaczę zagadnienie. Otóż kiedy przychodził po mnie jakiś kolega i dzwonił domofonem mój tata mówił żebym nie wychodził z domu bo on np: jest pijany i nie będzie miał kto go pilnować, a raz krzyczał żebym nie wychodził. Więc ehhh!!! ;xxxxxx przepraszam, zbyt duże emocje... Wybaczcie że jest to tak może chaotycznie napisane ale towarzyszą mi wielkie emocje i gdy to pisze to przypominam sobie o tym wszystkim, przepraszam. Wracając. do tematu. Otóz wyrobili u mnie taki lęk że odwoływałem tych kolegów lub kazałem powiedzieć że nie ma mnie w domu choć tak naprawdę byłem. Ale w mojej głowie pojawiło się myślenie "nie mogę wyjść z domu, a jeśli coś się stanie?" Takie coś mam do tej pory, choć teraz już się zacząłem im stawiać.. No ale nic.\nDruga klasa szkoły gim. Była zupełnie inna. Podczas tych wakajchu zmieniłem się i nagle bum, chciałem czynić dobro, pozmieniło mi się w głowie. Ciężko to wytłumaczyć szczególnie tym co nie wierzą w boga. Po prostu nagle w wakacje leżąc na łożku dostałem miłość od boga i chciałem czynić dobro, mniejsza. Ciężko to wytłumaczyć. Pewnego dnia zobaczyłem jak jeden z moich kolegów z klasy stoi przy oknie a drugi zabrał mu jedzenie. Tak się zdenerwowałem że podszedłem do tego drugiego, wyrwałem mu to jedzenie i oddałem tamtemu. Od tamtego momentu zostaliśmy kolegami i trzymaliśmy się razem. Zaraz po tym fakcie padały do mnie teksty w szkole "czemu się kolegujesz z tym lamusem?" chodziło mniej więcej o to że ja go bronie a on jest nic nie wart. Jak nie wart?! jest takim samym człowiekiem jak my wszyscy - mówiłem sobie i nadal się z nim kolegowałem. Wtedy rzuciła się na mnie cała szkoła. Byłem gnębiony przez całą szkołe, począwszy od 1 klasy do 3 klasy. Moi koledzy których miałem z 1 klasy już prawie wgl zemną nie rozmawiali. Kompletnie mnie unikali, ja przez ten czas się roztyłem, wpadłem w kompleksty i tak dalej. Sprawili to że byłem tak zastraszony iż uciekałem ze szkoły jak tylko się skończyły zajęcia, ja biegłem nie normalnie szedłem, tylko dlatego aby oni mnie nie zobaczyli bo było tak że potrafili czekać na mnie pod szkołą i specjalnie stać po to że jak ja wyjde to będą mogli się ze mnie pośmiać. Wtedy uszkodziłem sobie noge i miałem operacje w szpitalu. Właśnie przez to że uciekałem na schodach przed nimi.. Czy się dobrze uczyłem? nie, w takim domu nie da się uczyć.. w takim domu jest tylko strach, smutek, cierpienie.. Eh... przejdźmy może teraz do ostatnich wydarzeń, myśle że to powinno wystarczyć jak na początek.\n4 lata temu poznałem dziewczynę przez internet, zakochałem się, jeździłem do niej, ale przez wszelkie moje kompleksy, strach, stałem się zazdrośnikiem. Choć nie dokładnie przez to bo wspomniała mi że specjalnie mówiła mi różne głupoty abym się denerwował ponieważ jej były chłopak nie dawał jej zazdrości i dlatego na siłe chciała wywołać ją u mnie. Niestety rozstaliśmy się pół roku temu. Od tego momentu rozpoczeła się moja walka o moje własne życie... od tego momentu straciłem kompletnie wiare w siebie, wiare w boga, wiare że kiedykolwiek znajde kobiete, wiare we wszystkich co mnie otacza. Na dodatek jestem dość niskim facetem bo zaledwie 170 wzrostu, a mając taki wiek już nic nie urosne. To powoduje że już nie jestem w stanie opanować swoich emocji doszczętnie. Wstaje zły, smutny, załamany, kłade się taki sam. Widząc pary dostaje świra zwłaszcza że idzie lato a ja tak bardzo chciałbym kogoś kochać...\n- Nigdy nie czułem miłości rodziców a jeśli tak to znikomy procent.\n- Mam tak dużo kompleksów że nie jestem w stanie funkcjonować na codzień.\n- kompletnie straciłem wiare w siebie, w swoje możliwości, w swoją osobe.\n- Od kilku miesięcy myśle o samobójstwie, na początku było to sporadycznie a teraz jest codziennie.\n- Kiedyś kochałem boga i chciałem z nim żyć, dziś... dziś już sam nie wiem..\n- Uważam że żadna kobiete mnie nie pokocha, uważam że należy się tylko zabić i... eh.... ;( skończyć to wszystko...\nPraca? - po co iść do pracy jak i tak się do niczego nie nadaje..\nTo jest tylko kawałek mojej historii jaką przeżyłem przez swoje życie. Kawałek tego co we mnie siedzi. Dlatego też pisze tą dramatyczną treść bo tak bardzo potrzebuje tej pomocy. Nie umiem już żyć. Kiedyś potrafiłem się otworzyć jeszcze na ludzi, porozmawiać, pogadać, dziś jest mi i z tym ciężko. Zamknąłem się w sobie tak bardzo że nawet czasami idąc po ulicy zaczynam iść szybciej aby nie widzieli tego mojego śmiesznego wzrostu i tej brzydkiej twarzy.. mam siebie za kompletne zero. Druga strona medalu jest taka że ja chce z tym walczyć, ja chce kochać, ja chce założyć rodzine, ja chce mieć dzieci, kochającą żone, robić grila dla znajomych ale tak bardzo się boje że nie przejżyje tego lata ;(((! moje myśli są takie straszne że boje się iż pewnego dnia nie wytrzymam tego wszystkiego, tego bólu, tego smutku i się powiesze a ja chce żyć!!! eh... prosze, pomóżcie mi... Jak się z tego uwolnić, jak zacząć być samodzielnym, jak przetrwać i zbudować rodzine. Prosze, pomóżcie..\nNapisano 24 Kwiecień 2015 24.04.2015 16:50\nMasz 21 lat miałeś już dziewczynę i myślisz że nikt cię nie pokocha. Rodzice na pozycji ale piją, chłopie to nie koniec świata weź się za siebie w tym wieku mieć dziewczynę 2,5 roku i ferować wyroki na całe życie? jest to dość dziwne. Mam wrażenie, że trochę na siłę chcesz zrobić z siebie ofiarę, jesteś młody wszystko może się zmienić. Powinieneś spróbować iść do psychiatry czy psychoterapeuty, powiedzieć o myślach i tym co cię gnębi.\nNapisano 24 Kwiecień 2015 24.04.2015 17:01\nDlaczego sądzisz że na siłe chce zrobić z siebie ofiarę? Opisałem dokładnie jaki mi myśli przychodzą do głowy. To że rodzice są na stanowisku o niczym nie świadczy. Wolałbym mieć biednych rodziców ale nie przechodzić tego co w życiu przeszedłem. Widocznie nie rozumiesz tych wszystkich emocji. Ja nie jestem nieśmiertelny. Ile można znosić to wszystko. Eh.. nie potrafię ci tego wytłumaczyć bo i tak sądzisz już że sobie wymyślam..\nNapisano 24 Kwiecień 2015 24.04.2015 17:06\nBo robisz dramat, że kobieta cię żadna nie pokocha, choć rozstałeś się właśnie z kobietą (można tak powiedzieć) Masz zaburzone postrzyganie, wyprowadź się życie to nie bajka jak ci nie pasuję, chyba, że tak ci po prostu wygodniej, wtedy nie powinieneś narzekać.\nNapisano 24 Kwiecień 2015 24.04.2015 17:18\nKompletnie nie rozumiesz mojej sytuacji.\nNapisano 24 Kwiecień 2015 24.04.2015 21:29\nSpokojnie przezyjesz :) Kontrast ma troche racji, nalezy sie wyprowadzic i zyc na wlasnych rachunek. 170 cm wzrostu to nic strasznego sa dziewczyny kore maja 1.55 (mam takie kolezanki) wiec dla takiej jestes nawet za wysoki Zreszta milosc nie zalezy od wzrostu. Sa pary zroznicowane. Na pewno moglbys poprawic sylwetke chodzac na silownie nie robic z siebie drugiego pudziana, ale dla komfortu, bo napisales ze kiedys utyles. Facet z fajna klatka zainteresuje wizualnie kazda kobiete :) Natomiast jezeli chodzi o dom, tez sie wychowalam w domu z ojcem, ktory pil itd, ale mam meza ktory nie pije i mnie kocha. Take majac w domu pewne wzorce nie musisz ich wcale powtarzac :)\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 09:08\nWidzisz, niektórzy przeżywają o wiele gorsze traumy, a jakoś sobie z tym radzą, idą dalej przed siebie, zapominają. Innym wystarczy zwykłe, na pozór normalne życie, by zamknąć się w sobie, stracić poczucie sensu. Od czego to zależy, nie wiem. Myślę, że kluczem jest zaakceptowanie tego, że coś nas wewnętrznie zabiło i stawienie temu czoła. Dobrą decyzją jest na pewno wizyta u psychiatry. Mnie kosztowało to bardzo dużo wysiłku, ale ten pierwszy krok już za mną. Najważniejsze to znaleźć jakiś powód dla, którego warto żyć i zmienić coś w sobie. Ja np kocham podróże. Gdy tracę sens wszystkiego myślę sobie, że tak wiele świata mam jescze do zobaczenia, tak wiele pięknych miejsc i nie warto pozbawiać się tej możliwości. Ludzie są źli, to też chyba należy zaakceptować. Ludziom zależy tylko na sobie. Są oczywiście pewne wyjątki, ale właśnie takich ludzi życie łamie, bo nie umieją żyć dla siebie, dają innym zbyt wiele i jak cios najgorszy uderza ich to, że inni tego nie doceniają.\nTrzymam kciuki bardzo mocno. Mam nadzieję, że życie nas jeszcze pozytywnie zaskoczy :)\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 11:14\nMacie racje!! trzeba walczyć :) Już dość smutania i mówienia że jestem beznadziejny przez innych. Dziś stał się przełom przynajmiej dla mnie a więc rok temu założyłem sobie że przebiegne 10km, byłem wtedy gruby, jej rodzinka śmiała się ze mnie po cichu, myśleli że nie słyszę. Zaznaczyłem sobie cel, 10km. Cały ten czas trenowałem, mimo bólu w sercu, mimo wszystkiego trenowałem. Dziś... dziś udało się!!!! ;D a nawet zrobiłem 20km ;D mimo że ból jest tak wielki że masakra, jak wracałem to już musiałem siadać na ziemi i łzy leciały mi z bólu nóg ale dałem rade!!! zrobiłem to co sobie założyłem!! pokazałem sobie że nie jestem beznadziejny!! że potrafię coś osiągnąć ciężką praca!!! jestem dumny jak cholera :)) to mój mały sukces :)) kolejny krok, nauczyć się perfekcyjnie na nastepnym rok na poprawe matury i znalezienie pracy. Idziemy do przodu!! oraz brzuch!! jedziemy z tym koksem :)) dziękuje wam wszystkim za ciepłe słowa :)) jesteście kochani, daliście mi też kopniaka w tyłek mówiać "weź chłopie nie przeżywaj" macie racje, dziękuje że wierzycie w moje waleczne serce :)) pozdrawiam ciepło :))\nA to film który pomaga mi przy każdym dołku :))\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 11:21\nHa! ale to nie wszystko kochani ) moim marzeniem jest 220km jak żołnierze gromu, skoro oni potrafią, to czemu ja nie? Cel po celu, mamy 20km. Jeszcze tylko 200 )\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 13:49\nmoim marzeniem jest 220km jak żołnierze gromu, skoro oni potrafią, to czemu ja nie? Cel po celu, mamy 20km. Jeszcze tylko 200 )\nNie żebym chciał Cie zdołować, ale nie przesadzaj z takim "marzeniem", bo prawdopodobnie go nie zrealizujesz. Za każdym razem, kiedy zdyszany przebiegniesz tę swoją dyszkę i będziesz miał dość, możesz sobie przypomnieć te 220 i tylko zachłysnąć myślami, takimi jak prezentowałeś w postach wyżej. Ultramaratończykiem nie zostaniesz w ciągu roku, a nawet kilku... Zresztą - po co? Mam wrażenie, że chciałbyś to zrobić, żeby popisać się przed kimś. Przed kim? Ultrasom nie zaszpanujesz, a reszta powie Ci, że bieganiem rodziny nie nakarmisz...\nTak na marginesie, masz jakieś teoretyczne pojęcie o bieganiu? Podobno bieg to zdrowie, ale łatwo można to zdrowie stracić, jeśli się nie wie jak trenować.\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 14:35\nale jesteś zmienny cały rok myśli samobójcze, wczoraj błagalny post o ratunek i wszystko widziałeś w czarnych kolorach a tu raptem kilka postów i już taka euforia i skok w górę? Taka mała rada przyjrzyj się temu stanowi. Pozdrawiam.\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 14:56\nŚwietny przykład jak można sprowadzić człowieka na ziemie :) Dlaczego sądzisz że go nie zrealizuje? widzisz, kasujesz mnie z góry. To jest dopiero pierwszy krok i nie chciałem nikomu zaszpanować czy popisać. Widzisz, napisałem tylko że osiągnąłem to co chciałem zrobić, tyle. Poczułem się pewniej i napisałem o tym w swoim stylu. A ty odrazu podchodzisz do tematu "ooo, tak? to ja ci pokaże że jesteś nikim" No tak się zachowujesz :) po za tym stwierdzenie "te swoją dyszke" mówi wszystko za siebie :) dla ciebie jest to tylko ta dyszka bo ty przecież jesteś taki zajebisty że biegasz więcej i odrazu jak zaczynałeś biegać to przebiegłeś 100km :) i dlaczego mówisz że będę miał już dość? :) mówisz o mnie jak byś znał mnie 10 lat kolego :) Zauważ że odrazu kasujesz, a może problem jest w tobie że to właśnie tobie się nie udało i teraz chcesz aby inni byli jak ty? wydaje mi się że tak gdyby było inaczej to byś wręcz mnie wspierał bo doskonale byś rozumiał ile wysiłku kosztuje to wszystko :) I tak, mam teoretyczne pojęcie o bieganiu ponieważ trenuje bieganie od niemal roku :) więc co nieco wiem na ten temat :) tyle :) I dlaczego ma mi się nie udać? ponieważ ty tak stwierdzasz? a kim jesteś aby decydować czy komuś może coś się w życiu udać czy nie? jesteś bogiem, prorokiem? no kim jesteś aby decydować o losie innych ludzi :) Mimo moich problemów to radzę się zastanowić nad sobą i może samemu zacząć coś robić :) Nie masz prawda decydować o tym kto kim w życiu zostanie i co osiągnie. Łatwiej jest krytykować innych niż samemu pracować :) Napisałem swoją walkę a ty odrazu nożyk w plecy\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 14:58\nFakt, mam tak czasami że zmieniam dość szybko zdanie i wiem że to też jest problem ale z tego co słyszałem to należy się cieszyć chwilą więc skoro mi coś się udało, postanowiłem się tym podzielić :) To coś złego? :) I tak nie wylecze swoich problemów bez psychologa, wiem o tym. Ale już się umówiłem na spotkanie, więc może i przez to jest mi lżej mówić o sobie, hm, lepiej? sama świadomość tego że jest osoba która może mi pomóc w pewien sposób mnie buduje :) To chyba dobrze, prawda? :)\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 16:25\nŚwietny przykład jak można sprowadzić człowieka na ziemie :) Dlaczego sądzisz że go nie zrealizuje? widzisz, kasujesz mnie z góry. (...) A ty odrazu podchodzisz do tematu "ooo, tak? to ja ci pokaże że jesteś nikim" No tak się zachowujesz :) po za tym stwierdzenie "te swoją dyszke" mówi wszystko za siebie :) (...) Napisałem swoją walkę a ty odrazu nożyk w plecy\nSprowadzam Cię na ziemię, cobyś za daleko nie odleciał, bo jeśli spadniesz to obijesz... wiesz co\nPrimo: nie napisałem nigdzie, że tego nie osiągniesz, tylko że prawdopodobieństwo jest małe. Postaw sobie bardziej racjonalny cel, np maraton, a dopiero potem 220... Albo co tam, nie ograniczaj się - przebiegnij Równik na jednym oddechu\nSecundo: biegam niewiele i nieregularnie, przeważnie 10km w godzinę, albo niecałe 20 w około dwie. Nie uważam się za biegacza, więc nie myśl, że jestem pro i przez to Ciebie próbuję zniechęcić. Poza tym co z tego, że komandosi GROMu przebiegną te 220km? Miną linię i "padną na ryj", bo inaczej być nie może. Dziwi mnie, że zachwycasz się nimi, a nie ludźmi którzy biegają naprawdę długie dystanse.\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 16:36\nI tak nie wylecze swoich problemów bez psychologa, wiem o tym. Ale już się umówiłem na spotkanie, więc może i przez to jest mi lżej mówić o sobie, hm, lepiej? sama świadomość tego że jest osoba która może mi pomóc w pewien sposób mnie buduje :) To chyba dobrze, prawda? :)\nno właśnie to miałam na myśli. To nic złego mieć różne stany ale chyba łatwiej i przyjemniej jest być stabilnym emocjonalnie. Takie skrajności wykańczają dodatkowo z Twoich postów wywnioskowałam że raczej dłużej trwa Twój stan depresyjny. Powodzenia\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 17:54\nWidać że mnie rozumiesz, tak, trwa to dość długo, na początku było na spokojnie, załamania i tak dalej, myślałem że to wszystko tak ma być jak w normalnych życiu bo przecież każdy kiedyś jest smutny, każdy kiedyś jest zły. Mijając wszystko co się działo dalej dziś jest tak iż np idę ulicą, patrzę na pary, na ludzie co się przytulają i pociąg negatywnych emocji. Cholerka, ciężko to wszystko opisać, to nie jest takie proste. Każdy mówi "hej, masz dobrze bo macie pieniądze" ale ja oddam wszystkie te pieniądze aby mieć spokój w duszy i myślach, nie wiem jak to nazwać. Niektórzy utwierdzają się w przekonaniu że psychika ludzką jest nieskończona i nie ważne ile byś przyjął na głowę to i tak ma być dobrze. Ludzie jakoś nie rozumieją tego że przeszłość zostawia Rysy, np: taka przeszłość jak moje DDA. Ale gdy tylko słyszą słowo "moi rodzice pracują" to nie wiem, wścieklizny dostają i zaraz pada tekst "masz kase to czego ty chcesz?" no i co mam im powiedzieć? jestem atakowany nawet tutaj ktoś napisał że moi rodzice pracują a że piją to co tam? eh.. no właśnie dużo tam, bardzo dużo. Albo tekst typu "wyprowadź się" no ludzie, to nie jest takie proste. Zycie to nie jest film w którym aktor podejmuje decyzje i nagle jest scena gdzie się wyprowadza i działa po swojemu, raptownie otwiera firmę i zostaje milionerem.. No nie, proces psychiki człowieka działa zupełnie inaczej a mnie przed działaniem powstrzymuje brak wiary w siebie oraz inne problemy związane z psychiką. Nawet tutaj jak napisałem o sobie to już jest że dramatyzuje i tak dalej co jest nie prawdą bo ja po prostu się tak czuje. Inny argument, że inni mają gorzej. Doskonale wiem o tym że inni mają gorzej ale to oznacza że ja nie mogę prosić o pomoc gdy mi się przelewa już w głowie od tych złych myśli? to znaczy że gdy zdecyduje się na ten krok i np: zabije się to przyjdzie ktoś i powie. On nie miał prawda prosić o pomoc bo inni mieli gorzej? To chyba dobrze że proszę o pomoc bo nadal chce żyć ale przez to wszystko po prostu jakoś nie potrafie, zablokowałem się sam w sobie no ale nie, ja nie mam prawa prosić o pomoc bo inni mają gorzej, eh..\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 17:57\nZachwycam się nimi ponieważ od zawsze marzyłem o tym aby być w takich organizacjach ale że jestem niski to nie przyjmą mnie. Pozostaje mi tylko trenować jak oni i uczyć się od najlepszych i nie chodzi tylko o samo bieganie ale również o całą logistykę którą posiadają. Na dodatek zachwycam się nimi bo ratują ludzkie życie, to co ja zawsze chciałem robić.\nNie rób z siebie większej cioty i nie przekręcaj słów. napisałem,, Rodzice na pozycji ale piją'' to tekst opisowy a nie podważający. Lepiej sobie ponarzekać wiadome, lepiej się narzeka bogatemu niż biednemu to też jasne. Lepiej napisać o tym jacy wszyscy są dla ciebie nie dobrzy zamiast zacząć to zmieniać. To wymaga wysiłku a to już tak lepiej nie wychodzi.\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 18:19\nHomuj mordę skoro nie rozumiesz problemu i nie wyzywaj nikogo od ciot chyba że sam nim jesteś... i skąd stwierdzenie że lepiej się narzeka bogatemu niż biednemu? Nigdzie nie napisałem że jestem bogaty tylko że nie brakowało mi w życiu pieniędzy. Nie znasz mnie, nie znasz mojego życia a z tego co widzę to kompletnie nie znasz psychiki człowieka. Nie wiem za kogo się uważasz ale jak masz tak gadać to zamknij morde i żyj w swoim świecie. Przyszedłem tu po rade a nie po to abyś mnie oceniał koksie za dychę.\nPo za tym widziałem że sam w życiu kiedyś potrzebowałeś pomocy. To że ty już jesteś ustawiony to nie znaczy że teraz wszyscy mają być jak ty. Są ludzie co popełniają samobójstwa i co? debile? bo nie wytrzymał tego wszystkiego? troszkę empatii człowieku..\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 18:25\nŚmieszny jesteś, nie rozumiesz swojego podstawowego problemu. Płacz dalej.\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 18:30\nZadziwiasz mnie. Skoro jesteś taki wielce doświadczony to proszę, przedstaw mnie jaki jest mój główny problem twoim zdaniem. Bo z tego co widzę to kompletnie nie rozumiesz niczego.\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 18:33\nKoks ma ci tłumaczyć twój problem? Olaboga do czego to doszło;D\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 18:37\nNo skoro tak doskonale znasz się na ludziach aby wyzywać kogoś od ciot a potem utwierdzać w przekonaniu że nie rozumiem swojego problemu to słucham twoją opinie.\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 21:53\nSaitel troche sam sobie przeczysz, bo raz piszesz ze kasa nie ma znaczenia, a za drugim razem ze bez kasy co zrobisz, no własnie to ze bedziesz zyl na wlasny rachunek. Kiedys trzeba rozpoczac samodzielne, dorosle zycie. Jakos mnie sie udało, a kasy nie miałam. Natomiast Ty sie zastanow dobrze czego chcesz, bo jak Ci dobrze tkwic na garnuszku rodzicow, to siedz, ale pogodz sie z tym ze skoro siedzisz u nich w kieszeni to godzisz sie na ich sytuacje z konsekwencjami, czyli znosisz ich picie itd.\nNapisano 25 Kwiecień 2015 25.04.2015 22:04\nNa dodatek jestem dość niskim facetem bo zaledwie 170 wzrostu, a mając taki wiek już nic nie urosne.\nNo niech mnie ktoś /cenzura/ bo nie wytrzymam....\n1 użytkownik, 0 anonimowych, 1189 gości (Zobacz pełną listę)


Brzmienie smutku. Opowieść o Łemkini - National Geographic\nJulia Doszna urodziła się w Bielance, dziś mieszka we wsi Łosie. Nie wyobraża sobie życia bez Łemkowszczyzny. Bez gór, szumiących potoków, drewnianych chyż i wiekowych cerkwi.\nTo był znój. Codziennie okopywanie buraków, rozrzucanie obornika, dojenie krów. Kilkuletnia Julia Doszna, żeby zabić nudę i zapomnieć o bolących ramionach i spuchniętych nogach, słuchała natury. Liści unoszących się nad łąkami, szumu potoku. I kamieni, z zaklętymi w nich dźwiękami. Potrafiła usłyszeć nadchodzący deszcz. Śpiewała na polu i przy pracach domowych. I marzyła – że będzie tancerką, muzykiem, pisarką. Kimś wyjątkowym. Odkąd pamięta, czuła się naznaczona, stworzona do czegoś więcej niż praca na roli.\nBielanka, wieś położona na odludziu w Beskidzie Niskim, w której mieszkała, wielkich perspektyw nie oferowała.\nZwłaszcza kobietom. Marzeń Julii nie traktowano tam poważnie. Wręcz tłamszono je z okrucieństwem wiejskiej społeczności, gdzie każde wybijanie się ponad ustalone zasady było źle widziane.\nTamte czasy były ciężkie, szczególnie dla Łemków. Choć wyrośli z tej ziemi, po II wojnie światowej większość z nich została przesiedlona. Kojarzeni byli bowiem z Ukrainą: wywodzą się z Karpat, a ich język przypomina bardziej ukraiński niż polski.\nW akcjach wysiedleńczych na ziemie Ukrainy i w akcji „Wisła” w 1947 r. 60 proc. Łemków musiało opuścić swoje ziemie. Pod pozorem likwidowania bojówek Ukraińskiej Armii Powstańczej zniszczono ponad 200 miejscowości. Pod pozorem, bo UPA na wiele z tych terenów nigdy nie dotarła lub zyskiwała na nich minimalne poparcie. Wojskowi brutalnie wyrzucali rodzinę po rodzinie, nie pozwalając im nawet zabrać dobytku. W Bielance zostało kilka rodzin, w tym dziadkowie Doszny. Fakt, że byli małżeństwami mieszanymi, uchronił ich przed tragedią przenosin na obce Ziemie Odzyskane. Julia o tragicznej historii Łemków dowiedziała się jako nastolatka.\nW domu się o tym nie mówiło. Babcia wspominała tylko czasem, że zaraz po wysiedleniach jedyne, co zostało w Bielance, to smutek.\nI potworna cisza. Łemkowie są narodem barwnym, rozśpiewanym, znanym też z zamiłowania do piękna i sztuki. Łemkowską krew mieli w sobie Andy Warhol, Nikifor czy Jerzy Nowosielski.\nGdy Julia odkrywała kolejne fragmenty tej tragicznej historycznej układanki, coraz bardziej czuła niesprawiedliwość, ale też trudno wytłumaczalny wstyd, że jej rodziny to nie dotknęło. Przecież ona czuła się stuprocentową Łemkinią. – Przesiedlenia pozostawiły we mnie tęsknotę i niewyobrażalny smutek na zawsze – mówi, a w jej oczach pojawiają się łzy. Widok zdziczałych sadów, zarośniętych fundamentów czy opuszczonych krzyży kamiennych, z których znani byli Łemkowie, przejmuje ją do dziś. Tylko 3 proc. wysiedlonych powróciło na swe ziemie. Tę melancholię słychać w jej pieśniach.\nZawsze śpiewa po łemkowsku. Po łemkowsku mówiła w rodzinnym domu i tak rozmawia z szóstką swoich dzieci do dziś. Choć, jak mówi, nie zawsze jest to mile widziane. Wybiera tradycyjne pieśni. Skąd je zna? Po prostu. Gdy miała kilkanaście lat, śpiewanie było jedną z ulubionych form spędzania czasu z rówieśnikami. – Nas po\nprostu rwało do śpiewania – mówi. Śpiewa głównie o miłości. Jedną z jej ulubionych jest pieśń Ponad hory wysokiji, która opowiada o zbuntowanej dziewczynie. Łemkowskie pieśni są rzewne, sentymentalne, choć można w nich znaleźć czardaszowe rytmy. Śpiewane białym głosem, z zawodzeniami i przeciąganiami, trafiają do serc i dusz nie tylko Łemków. Po koncertach ludzie często przychodzą do Julii i dziękują. Za to, że ich otworzyła. Oczyściła duszę. Że jej głos „coś” w nich zmienia. – Mam nadzieję, że na lepsze – kwituje. Choć Julia Doszna nie odebrała muzycznego wykształcenia, występuje na całym świecie i w całej Polsce. – Na wsi nie było komu mnie uczyć – przyznaje. I dodaje, że dla niej śpiewanie to esencja wolności i bycia stuprocentową Łemkinią.\nFoto: Iwona El Tanbouli-Jabłońska\nhistoria wisła łemkowie\nTurystyka atomowa. Zaskakujące skutki katastrofy w Czarnobylu\nZaskakujące skutki katastrofy w Czarnobylu\n2019-07-09 | Ludzie\nGnijące i odpadające fragmenty ciała to efekt narkotyku zmieszanego ze środkiem do odrobaczania bydła...\nGóry zawsze symbolizowały wolność, niezależność - stąd pomysł dziewięciu alpinistów - wytyczenie polskiej...