Informacje o sytuacji transportowej z dnia 6 września 2020 r. | Ogólnopolskie Stowarzyszenie Pracodawców Transportu Nienormatywnego\nInformacje o sytuacji transportowej z dnia 6 września 2020 r.\nStrona główna | informacje | Informacje o sytuacji transportowej z dnia 6 września 2020 r.\nW ramach monitorowania sytuacji transportowej związanej z rozprzestrzenianiem się wirusa COVID-19, uprzejmie przekazujemy informację uzyskane za pośrednictwem Ministerstwa Infrastruktury z Komisji Europejskiej.\nNa większości granic strefy Schengen sytuacja w ruchu drogowym pozostaje stabilna, ruch odbywa się płynnie lub z maksymalnym czasem oczekiwania wynoszącym do 15 minut, zgodnie z założeniami tzw. zielonych korytarzy transportowych.\nW dniu 1 września 2020 r. średni czas oczekiwania na przekroczenie granicy na 178 monitorowanych przejściach granicznych wyniósł 13 minut. Założenia w zakresie Zielonych Korytarzy Transportowych realizowane są na stabilnym poziomie wynoszącym 87%. Sytuacja z sierpnia potwierdza utrzymywanie się trendu dot. ogólnej realizacji założeń Zielonych Korytarzy Transportowych zaobserwowanego w lipcu br.\nW porównaniu z poprzednim monitorowanym tygodniem nie zaobserwowano znaczących zmian długości średniego czasu oczekiwania na większości wewnętrznych przejść granicznych UE. Po gwałtownym wzroście długości czasu oczekiwania na granicy Chorwacja-Słowenia w ubiegłym tygodniu, średni czas oczekiwania zmniejszył się znacznie tj. ze 126 do 54 minut.\nDługie kolejki utrzymują się na granicy Bułgaria-Rumunia (w obu kierunkach): nieznacznie krótsze w kierunku Bułgarii tj. skrócenie średnio ze 133 do 114 minut, natomiast w kierunku Rumunii gwałtowne wydłużenie czasu oczekiwania do 220 minut (w zeszłym tygodniu 154 minut, przy czym średni wskaźnik zgodności podwoił się tj. z 33 % do 67%).\nNajkrótszy średni czas oczekiwania utrzymuje się na granicach: Węgry-Słowacja i Węgry-Chorwacja (w obu kierunkach) i w tym tygodniu waha się od 13 min do 23 min.\nW dniu 1 września tylko na trzech wewnętrznych przejściach granicznych UE odnotowano średni czas oczekiwania powyżej 30 min, we wszystkich przypadkach czas ten znacznie przekroczył 30 min: granica rumuńska w kierunku Węgier – 81 min, granica Bułgaria – Rumunia (w obu kierunkach: 92 minuty w kierunku Rumunii i 104 minuty w kierunku Bułgarii).\nNa granicach zewnętrznych najwięcej utrudnień odnotowano na granicy bułgarskiej przy wjeździe do Serbii, gdzie średni tygodniowy czas oczekiwania wydłużył się w porównaniu z zeszłym tygodniem z 57 do 260 minut (w dwóch poprzedzających tygodniach wynosił 130 minut). Odnotowano również gwałtowny wzrost czasu oczekiwania na granicy serbskiej w kierunku Chorwacji (z 72 do 120 minut), a na granicy bośniacko-chorwackiej w obu kierunkach (z 28 do 150 minut w kierunku Chorwacji i z 24 do 90 minut z Chorwacji) oraz serbskiej w kierunku Bułgarii (z 33 do 70 minut).\nUE – Bałkany Zachodnie\nZgodnie z ostatnim tygodniowym raportem monitorującym (obejmującym okres od 24-28 sierpnia) Stałego Sekretariatu Wspólnoty Transportu sytuacja na granicach UE- Bałkany Zachodnie jest zasadniczo stabilna, z dwoma wyjątkami:\nznacznie wydłużył się czas oczekiwania na najbardziej zatłoczonych granicach w regionie, na wyjeździe z Chorwacji do Serbii tj. na przejściu granicznym Batrovci / Bajakovo (z 87 do 132 minut) oraz na wyjeździe z Serbii do Chorwacji na przejściu granicznym Horgos / Roszke (ze 100 do 162 minut),\nna granicy Bułgaria-Serbia (przejście Gradina / Kalotina), sytuacja poprawia się (czas oczekiwania skrócił się z 57 do 39 minut).\nSytuacja pozostaje stabilna na wszystkich wewnętrznych przejściach granicznych Bałkanów Zachodnich.\nŚredni tygodniowy czas oczekiwania (tendencje tygodniowe w 2 kolejnych tygodniach):\nŹródło: raport Stałego Sekretariatu Wspólnoty Transportu 24-28.08.2020\nZgodność z założeniami Zielonych Korytarzy Transportowych\nŚredni czas oczekiwania na 178 monitorowanych granicach jest zgodny z założeniem Zielonych Korytarzy Transportowych tj. maksymalnie 15 minut czasu oczekiwania na granicach. Obserwuje się jednak znaczące rozbieżności w długości czasu oczekiwania w poszczególnych krajach członkowskich. W dniu 1 września najniższy wskaźnik zgodności odnotowano na granicy Rumunia-Węgry (0% jak 2 tygodnie temu; 1% w ubiegłym tygodniu). Podobnie jak w przypadku średniego czasu oczekiwania, wskaźnik zgodności pozostaje stosunkowo stabilny.\nTabela: Średni czas oczekiwania na wewnętrznych i zewnętrznych granicach UE\nPoniższa tabela przedstawia zmiany średnich tygodniowych czasów oczekiwania na niektórych granicach zewnętrznych nienależących do strefy Schengen i UE, a w szczególności na granicach Bałkanów Zachodnich. Tabela przedstawia również średni stopień zgodności dot. założenia Zielonych Korytarzy Transportowych tj. 15 minut czasu oczekiwania, zarejestrowany w dniu poprzedzającym sporządzenie niniejszego raportu. Nadal monitorowana jest sytuacja na wszystkich przejściach granicznych, nawet jeśli nie są one przedstawione w tej tabeli.\nDane pochodzą z aplikacji GSA Green Lane (https://greenlane.sixfold.com/), która pobiera dane z interaktywnej mapy dużej firmy logistycznej (https://covid-19.sixfold.com) zbierającej dane telematyczne z ciężarówek, a także z raportów uzyskanych od niektórych służb granicznych i kierowców. Obliczenia dla granic UE-Bałkanów Zachodnich opierają się na raportach z punktów kontaktowych. Średni tygodniowy czas oczekiwania jest obliczany na podstawie danych tygodniowych (środa-wtorek) otrzymanych z przejścia granicznego, na którym odnotowuje się największe utrudnienia, na tej podstawie obliczana jest średnia. Kolory obrazują długość czasu oczekiwania: krótszy niż 15 min (zielony), od 15 min do 60 min (żółty) lub dłuższy niż 60 min (pomarańczowy). „Średni wskaźnik zgodności” wskazuje stopień zgodności z założeniem Zielonych Korytarzy Transportowych tj. 15-minutowego czasu oczekiwania , a „średni czas przekraczania granicy” oznacza średni czas oczekiwania w ostatnim dniu okresu tygodniowego.


Wszyscy, podróżujący po kraju i za granicą, wiedzą, jak istotnym jest wybór odpowiedniego hotelu. Gdy wybieramy hotel, lub choćby hostel powinniśmy kierować się kilkoma istotnymi kryteriami.\nRead more about Znalezienie właściwego hotelu jest teraz dość proste\nDzisiaj nie ma niezbędności posiadania własnego auta, by zdołać się łatwo poruszać. W każdym mieście funkcjonuje sporo firm wypożyczających samochody.\nRead more about Wynajem auta jako komfortowy typ podróżowania.


Jak zamówić ogrodzenie SMW? - SMW Ogrodzenia\nWychodząc naprzeciw rosnącemu zainteresowaniu naszymi produktami, uruchomiliśmy stronę internetową www.smwogrodzenia.pl, przez którą możecie skompletować swoje zamówienie i zlecić nam jego wycenę oraz przygotowanie. Oprócz strony internetowej, możecie się z nami kontaktować telefonicznie, mailowo, czy przez naszych Partnerów, których adresy będziemy sukcesywnie dodawać do naszej strony. Poniżej wyjaśnimy, jak można najszybciej uzyskać niezbędne informacje i czego potrzebujemy od Was, aby sprawnie przesłać wam wycenę i termin realizacji. Zobaczcie jak zamówić ogrodzenie SMW.\nAktualizacja 01.03.2022: obecnie wszystkie zamówienia realizowane są przez naszych Partnerów Handlowych (zakładka Nasi Partnerzy). Sklep internetowy SMW Ogrodzenia został wyłączony. Zapraszamy do autoryzowanych punktów dystrybucji, zobaczcie nasze produkty na żywo i skonsultujcie się z ekspertami w branży. Gdy w rejonie Waszego zamieszkania nie ma naszego dystrybutora, proszę o kontakt z nami – coś poradzimy!\nKorzystając ze strony www.smwogrodzenia.pl możecie zamówić całe ogrodzenie, wybierając spośród naszych modeli standardowych, znajdujących się w zakładce segmenty. Są to całe, gotowe przęsła, o zdefiniowanych szerokościach, złożone z paneli poprzecznych, ceowników montażowych, słupków i niezbędnych akcesoriów montażowych. Dostarczamy je na paletach do samodzielnego montażu, lub wysyłamy naszą ekipę, która wszystko zmontuje na miejscu. W przypadku zamawiania ogrodzenia standardowego, możecie dokonać pomiarów we własnym zakresie, lub skorzystać z naszej usługi pomiarowej. Wszelkie kwestie dotyczące pomiarów i montażu ustalane są indywidualnie i zależą od wielkości całego zamówienia oraz miejsca jego realizacji. Aby ogrodzenie na długie lata zachowało swoje walory estetyczne i trwałość, zachęcamy do dokonania montażu przez wykfalifikowany personel, lub skorzystania z naszych usług.\nAktualizacja 01.03.2022: obecnie realizujemy zamówienia wyłącznie według wymiarów Klienta – pomiary możecie wykonać samodzielnie, lub zlecić je naszym Autoryzowanym Partnerom.\nOGRODZENIE NA INDYWIDUALNE ZAMÓWIENIE\nOgrodzenia na zamówienie indywidualne lub wypełnienia do bram i przęseł (do już wymurowanych ogrodzeń) zamawiacie poprzez Naszych Partnerów, lub bezpośrednio przez nasz sklep. W takim przypadku możemy realizować zamówienia kompleksowo, to znaczy, że nasi pracownicy, bądź Partnerzy (zobacz jak zostać Partnerem SMW) dokonują pomiarów, ustalają wszystkie szczegóły i po dostawie wykonują montaż całości. Możecie też dokonać pomiarów we własnym zakresie, zamówić u nas panele i elementy montażowe według waszych wyliczeń i samodzielnie zamontować. Zarówno ogrodzenie jak i kwestie finansowe ustalane są indywidualnie w zależności od stopnia skomplikowania zamówienia, ilości materiału, wymaganej pracy i odległości do miejsca realizacji projektu.\nAktualizacja 01.03.2022: obecnie wszystkie zamówienia realizowane są przez naszych Partnerów Handlowych (zakładka Nasi Partnerzy). Sklep internetowy SMW Ogrodzenia został wyłączony.\nOGRODZENIE NA ELEMENTY\nJeśli chcecie sami zmontować swoje ogrodzenie, macie wizję jego ułożenia, własny projekt i nie chcecie korzystać z naszej pomocy, możecie zamówić ogrodzenie z elementów wybierając je w zakładkach: ceowniki montażowe, akcesoria montażowe, panele. W przypadku zamawiania elementów pomiar i montaż jest po Waszej stronie – my produkujemy i dostarczamy dla was wyłącznie materiał według Waszego zamówienia. Możecie zamówić różnej długości panele, w różnej kolorystyce, zamontować je w dowolnym układzie w przęsłach – nie ingerujemy w waszą kreatywność.\nJak zamówić ogrodzenie SMW? Jak tylko sobie życzycie! Z doświadczenie wiemy, że nasza kompleksowa oferta z pomiarem, dostawą i montażem, lub skorzystanie z kompleksowych usług naszych Partnerów, często jest opcją najkorzystniejszą i niewymagającą Waszego zaangażowania. Po wielu realizacjach, zachęcamy do wyboru właśnie tych opcji, ale pozostajemy otwarci na inne rozwiązania. W końcu, wybierając SMW Ogrodzenia, to Wy decydujecie, co jest dla Was najlepsze.


izabellag » użytkownik BiblioNETka.pl\nizabellag - użytkownik BiblioNETki\nW BiblioNETce od: 4 czerwca 2010\nUmpa-Pa Czerwonoskóry 4,5\n39 wypraw na 9 krąg 6,0\nRock and roll czyli Podwójny nokaut 5,5\nTwój pierwszy elementarz 5,0\nDzieci peerelu 5,0\nMniej znana twórczość Henryka Sienkiewicza\nAutor: izabellag Dodany 2015-11-25 09:33\nTak, adres zawsze do aktualnego czytelnika:).\nAutor: izabellag Dodany 2015-11-23 10:32\nUwaga, uwaga, kolejka skończona, czy są jeszcze jacyś chętni?\nAutor: izabellag Dodany 2015-04-20 10:03\nAktualizacja listy: 1. chuda - wysłane 2. veldorota 3.ACM (ona) 4. agava (agula_77)\nDodany: 2013-10-29 | Autor: izabellag\nZanim zagłębię się w temat Wędziagolskiego i jego pamiętników, a także na użytek tych, którzy czytają tylko pierwszy akapit: ta książka to mój prywatny hit lata. Wiem, że niezliczone wspomnienia ciekawych i zupełnie zapomnianych ludzi zlewają się człowiekowi w jedno, ale gdyby te kiedyś wpadły Wam w ręce, zapewniam, że warto się nimi zainteresować. Urodzony na Wileńszczyźnie w 1886 Karol Wędziagolski był carskim urzędnikiem i absolwentem elitarnego Korpusu Kadetów. Po wybuchu I wojny światowe...\nTakie buty z cholewami: Życie, polityka, pasje\nWystawione oceny książek (2086)\nDodane recenzje i opinie (67)


f-15 - GeekWeek.pl - Twoje źródło informacji o nowych technologiach\nTak wygląda tankowanie F-15, z kabiny myśliwca\n2 czerwca 2015, 09:03 Filip Geekowski\nTankowanie myśliwca w trakcie lotu nie należy do łatwych czynności. Opanowanie tego manewru pozwala wydłużyć lot obserwacyjny, a w niektórych sytuacjach nawet uchronić samolot przed katastrofą. Jim Less, pilot należącego do NASA szkoleniowego myśliwca F-15D Eagle...\nSkładowisko samolotów w Arizonie\n13 sierpnia 2012, 01:00 Paweł Fiedorowicz\nW USA wysłużone lub zbędne samoloty i śmigłowce bojowe zanim wylądują na złomowiskach trafiają wcześniej na składowiska. Zakonserwowane czekają na lepsze czasy lub definitywne zakończenie służby w hutach. Jedno z takich składowisk znajduje się w Tucson w Arizonie.\nSamoloty wojskowe z USA\n26 stycznia 2012, 07:00 Paweł Fiedorowicz\nSiły powietrzne Stanów Zjednoczonych to bez wątpienia największa potęga lotnicza na świecie zarówno pod względem ilości samolotów, technologii oraz wyszkolenia pilotów. By pokazać czym dysponuje USAF prezentujemy bardzo ciekawe zdjęcia różnych typów statków powietrznych zza oceanu.


Parapety zewnętrzne Leżajsk - Świat Okien. Szeroki wybór parapetów.\nKompleksowe usługi w zakresie parapetów\nParapet zewnętrzny – bardzo istotny element wykończenia budynku, pełniący zarówno funkcję ochronną muru przed wilgocią, jak i dekoracyjną. Parapety zewnętrzne możemy podzielić na trzy grupy: stalowe, aluminiowe i kamienne.\nSą wykonane z blachy stalowej ocynkowanej, wykończenie stanowi wysokiej jakości farba lub okleina. Dostępne kolory parapetów malowanych: biały, brąz, srebrny, antracyt. Dostępne okleiny: złoty dąb, orzech, winchester,dąb bagienny. Parapety występują w szerokiej gamie wymiarów – w szerokościach od 10 do 40 cm. Natomiast długość może sięgać aż 6 metrów.\nSą wykonane są z blachy aluminiowej pokrytej lakierem o fakturze standardowej lub strukturalnej, oferowane w tłoczeniu klasycznym lub imitującym płytkę. Dostępne kolory: biały, brąz, antracyt, miedź antyczna, stal antyczna, antracyt młotkowany. Występują w wymiarach identycznych jak parapety stalowe.\nSą wykonane z najwyższej jakości kamienia naturalnego marmur – granit. Stanowią idealne rozwiązanie w osiągnięciu wysokich walorów estetycznych. Wymiar jak i sposób wykończenia dobierany jest indywidualnie co w połączeniu z różnorodnością struktur daje nieporównywalny efekt.


Styl japandi pojawił się całkiem niedawno, ale już podbił serca i umysły projektantów i amatorów. Proponujemy zrozumieć historię tego zjawiska, jego filozofię i zobaczyć, jak wyglądają wnętrza japandi. Co to za styl? Styl japandi bierze swoją nazwę od połączenia dwóch definicji: japonia i skandi. To także symbioza i logiczna kontynuacja dwóch wymienionych obszarów.. Umiar i... Read More\nBaie violet și liliac: combinații, decor, mobilier, instalații sanitare și decor\nApartamento preto e branco com home office atrás de uma divisória de vidro\nStyl japandi pojawił się całkiem niedawno, ale już podbił serca i umysły projektantów i amatorów. Proponujemy zrozumieć historię tego zjawiska, jego filozofię i zobaczyć, jak wyglądają wnętrza japandi.\nStyl japandi bierze swoją nazwę od połączenia dwóch definicji: japonia i skandi. To także symbioza i logiczna kontynuacja dwóch wymienionych obszarów..\nUmiar i dążenie do prostoty przeniosły się ze stylu japońskiego do japandi. Ze stylu skandynawskiego – praktyczność, minimalizm. Kolejną cechą japandi jest tendencja do używania naturalnych materiałów, nieodłącznie związana ze stylem skandynawskim i japońskim.\nDla europejskiego i rosyjskiego wystroju wnętrz ten kierunek jest logicznym rozwinięciem filozofii Scandi: projekt staje się mniej dekoracyjny, ale bardziej funkcjonalny..\nOpis japandi we wnętrzu raczej nie dotyczy cech wizualnych, ale odzwierciedlenie stanu wewnętrznego. Japończycy i Skandynawowie wiedzą, jak odnaleźć piękno w niedoskonałości (hygge i wabi-sabi mają właściwie wiele wspólnego), skłaniają się do estetyki minimalizmu. To właśnie te cechy przejawiają się w otaczającej przestrzeni:\nMiłość do prostoty. Neutralne wykończenia ścian, meble, dekoracje, tekstylia – żaden z elementów nie wyróżnia się. Tak jak Japończycy czy Skandynawowie nie są przyzwyczajeni do wyróżniania się z tłumu.\nBrak dodatków. Dotyczy nie tylko wystroju, ale także doboru kolorów, mebli: każdy element we wnętrzu japandi ma swoją funkcję.\nCzystość i porządek. Dwie „biblie” organizatorów przestrzeni – „Magiczne sprzątanie” Japonki Marie Kondo oraz „Szwedzkie sprzątanie” Margarety Magnusson. Nie trzeba dodawać czegoś innego, znając zachcianki Japończyków i Skandynawów na czyszczenie i umiarkowaną konsumpcję?\nOpierając się na symbiozie obyczajów skandynawskich i japońskich można wyróżnić charakterystyczne cechy wspólne: minimalizm, neutralna paleta, ręcznie wykonany wystrój, meble wykonane z naturalnych materiałów, upcykling, recykling.\nJaka gama kolorów przeważa??\nGłówny kolor scandi jest uważany za biały, rozcieńczony ciepłymi odcieniami. Klasyczny japoński charakteryzuje się zamiłowaniem do głębokich, bogatych, ale zimnych tonów: morskiej fali, turkusu, indygo. Ich połączenie w stylu japandi zaowocowało zamiłowaniem do skomplikowanych kolorów: stonowanych, brudnych, ale przytulnych..\nPodstawę palety uważa się za neutralną szarość, beż, brąz, chociaż biel nadal znajduje się w „przejściowych” etapach. Dodatkowo stosowane są zimne odcienie niebieskiego, zielonego, różowego: może to być kolorowa tapeta (Scion posiada całą kolekcję Japandi, w tym 32 opcje nadruków i odcieni – patrz przykłady na zdjęciu w dziale „Wykończenie”), zasłony, tekstylia.\nWażnym niuansem wystroju wnętrz w stylu japandi jest tworzenie kontrastów. Jasne ściany + ciemna podłoga, ciemne ściany + jasne meble, jasne tło + czarne akcenty.\nJakie wykończenie jest właściwe?\nPołączenie prostoty i naturalności można prześledzić także w doborze materiałów wykończeniowych, sposobach zdobienia ścian, podłóg, sufitów.\nNajpopularniejszą opcją jest malowanie. Powierzchnie monochromatyczne są uniwersalne, funkcjonalne – dlatego na większości przegród pionowych stosuje się farbę. Poszczególne ściany akcentujące można podkreślić pasującą tapetą, drewnianymi listwami, naturalnym kamieniem, płytkami ceramicznymi.\nKlasyka: czysta biel, szarość, czerń. Betonowy sufit nada odrobinę industrializmu: w tym celu wystarczy usunąć z niego istniejące wykończenie..\nBezpieczny zakład to drzewo. Naturalny, ekologiczny, trwały, ciepły. Do kuchni lub łazienki – praktyczne płytki, najlepiej w ciemnym odcieniu, prosta faktura.\nMeble w japandi są niskie w japońskim, wygodne w skandynawskim. Krzesła, stoły, a także szafy gabinetowe, komody wybieraj z naturalnego drewna: odcień drewna od jasnego do ciemnego.\nFotele i sofy tapicerowane wybierane są również z drewnianymi wstawkami: małe nóżki, podłokietniki i inne dodatki dodają ciepła zwykłym produktom. Sofy mogą wyglądać jak drewniane ławki z miękkimi wygodnymi poduszkami..\nPrzedmioty designerskie zajmują szczególne miejsce w sercach fanów Japandi: IKEA jest zastępowana niezwykłymi fotelami, krzesłami, stołami, półkami od azjatyckich i europejskich projektantów. Wyróżniają się lakonicznymi płynnymi formami, połączeniami nietypowych faktur, minimalistycznym designem.\nZalecenia dotyczące wyboru oświetlenia i wystroju\nElementy dekoracyjne japandi są takie same jak reszta otoczenia: proste, lakoniczne. Nie powinno ich być wiele: wystarczy jeden duży obraz nad sofą lub zestaw 3 małych rzeczy na komodzie.\nŚwiatło (wisiorki, żyrandole) dobierane jest na podstawie zadań: lampy mogą być minimalistyczne, aby nie kłócić się z wystrojem, lub oryginalne, aby same stały się akcentem.\nIdealna dekoracja domu jest naturalna. Żywe rośliny, ceramika lub ceramika, drewniane figurki.\nJakie tekstylia są używane?\nFilozofia hygge polega na aktywnym wykorzystaniu tekstyliów w domu, a ucieleśnienie stylu japandi we wnętrzu nie kłóci się z tym..\nZasłony, dywaniki, dywany, poduszki mogą mieć bogate, głębokie kolory, oddając hołd japońskim tradycjom. Jeśli wybierasz z nadrukami, postaw na geometrię lub abstrakcję.\nDruga opcja jest mniej kontrastowa: gładkie lub niekontrastowe tkaniny w odcieniach bieli, piasku, szarości dodają przytulności każdej przestrzeni.\nUrządzanie mieszkania w stylu Japan + Scandi wiąże się z odrzuceniem wszystkiego, co zbędne i przyjęciem estetyki prostoty..\nKuchnia jest jedynym pomieszczeniem, w którym zachęca się do otwartego przechowywania. Ale na półkach powinny być piękne naczynia: filiżanki, czajniki, moździerze, ceramiczne słoiki do przechowywania..\nW salonie wszystkie meble powinny być „zaniżone”: niski stolik kawowy sugeruje montaż sofy z odpowiednio niskim siedziskiem. Zamiast wysokich regałów lepsze są wydłużone stojaki podłogowe..\nSypialnia w stylu japandi wymaga niskiego łóżka: wschodni standard wysokości od podłogi to tylko 20-40 cm.\nJapandi to dekoracja, którą trzeba wyczuć. Chodzi przede wszystkim o komfort, nowy standard życia i odrzucenie wszystkich niepotrzebnych rzeczy: jeśli jesteś gotowy wpuścić te zasady do swojego życia, zwróć uwagę na ten styl.\nLustro we wnętrzu: rodzaje, opcje lokalizacji, kształty, projekt, rysunki, wystrój ramy\nApartament alb cu grădină din față în Suedia\nCasa de verão iluminada à beira-mar nos EUA\nApartamentos compactos no brasil\nProiecte inspirate de case din lemn în Belgia\nHotel elegante e luxuoso The Athenaeum em Londres\nComo organizar adequadamente a iluminação da cozinha?\nInterior aconchegante com um toque retrô na Suécia (52 m²)\nInspirații moi din accentele estice\nGrandes clássicos em um apartamento escandinavo bem iluminado\nDetalhes fazem maravilhas\nProjeto colorido de uma casa de família em Los Angeles\nHi-Lo Hotel Portland: o versiune blândă a stilului loft


MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut - Kombi III 150KM (2017)\nMAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III 150KM\nMAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III 150KM (diesel) (2017 - 2018)\nWersja była produkowana od 2017 do 2018 roku. MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III to klasa wyższa średnia samochodów osobowych.\nMoc maksymalna wynosi 110 kW, a licząc w koniach mechanicznych moc wersji MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III wynosi 150 KM, co sprawia, że prędkość maksymalna wynosi 200 km/h. Silnik MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III jest rzędowy posiadający 4 cylindry o pojemności 2191 cm3. Na każdy cylinder w silniku MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III przypadają 4 zawory.\nCały układ napędowy MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III osiąga moment obrotowy 380 Nm. MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III posiada napęd przedni a typ paliwa na jaki jeździ MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III to diesel.\nŚrednie spalanie MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III wynosi około 5.6 l na 100km. Warto nadmienić, że MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III posiada 5 drzwi, 5 siedzeń a bagażnik ma maksymalną pojemność wynoszącą 1377 litrów. Wymiary samochodu: 4550 mm długości, 1840 mm szerokości, 1675 mm wysokości.\nOpinie o MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III 150KM (diesel)\nRaporty spalania MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III 150KM (diesel)\nDane techniczne MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III 150KM (diesel)\nWymiary MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III 150KM (diesel)\nWyposażenie MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III 150KM (diesel)\nCeny MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III 150KM (diesel)\nJuly 2018 - December 2018 129,900 PLN\nMarch 2017 - June 2018 127,900 PLN\nZdjęcia MAZDA CX-5 2.2 D Skymotion 2WD aut Kombi III 150KM (diesel)


Architektura | zyciewarszawy.pl\nPrzestrzeń miejska Tak będzie wyglądać okolica pawilonu Zodiak Posadzka stanowiąca "białą kartkę, którą można zapełnić różnymi treściami" jest głównym elementem koncepcji zagospodarowanie otoczenia pawilonu Zodiak przy Pasażu Wiecha. aktualizacja 31-03-2015 17:46\nPrzestrzeń miejska Studenci architektury o rewitalizacji Pragi Powstanie galerii i domów kultury, rozwój terenów zielonych, ograniczenie ruchu kołowego i rozbudowa ścieżek rowerowych to część z propozycji rewitalizacji Pragi. aktualizacja 26-01-2015 10:20\nWarszawa Tak widzą muzeum polskiej wódki Rozstrzygnięto konkurs na koncepcję wnętrza i ekspozycję Muzeum Polskiej Wódki. Wyróżnione prace mają być inspiracją do stworzenia właściwego projektu placówki. aktualizacja 25-07-2014 15:04 blik\nPrzestrzeń miejska UNESCO: Powinni zmienić projekt wieżowca przy Starówce Według UNESCO projekt biurowca realizowanego naprzeciwko Zamku Królewskiego w Warszawie powinien zostać zmieniony, bo budynek może zdominować przestrzeń Starego Miasta - poinformował generalny konserwator zabytków. aktualizacja 26-03-2014 15:07 NK\nArchitektura Na ratunek starym domom Co dziesiąta kamienica komunalna wymaga remontu. A w tym roku doczekają się go tylko nieliczne. aktualizacja 24-01-2014 16:51 Janina Blikowska\nPrzestrzeń miejska Koniec remontu wieżyc Remont 13 wieżycy wiaduktu księcia Józefa Poniatowskiego dobiegł końca – oznajmia Zarząd Dróg Miejskich. aktualizacja 16-12-2013 07:00 koz\nArchitektura Urzędnicy wstrzymali budowę, ale pracę trwają. Walka potrwa długo Decyzja prezydent Warszawy o wstrzymaniu budowy biurowca przy pl. Zamkowym nie wstrzymała robót przy tej inwestycji.Spółka zapowiada walkę. aktualizacja 19-11-2013 10:14 blik\nPrzestrzeń miejska Wstrzymano budowę biurowca na Starówce Prezydent stolicy zdecydowała o wstrzymaniu budowy kontrowersyjnego biurowca nieopodal pl. Zamkowego. aktualizacja 16-11-2013 08:13 blik\nTak będzie wyglądać okolica pawilonu Zodiak »\nStudenci architektury o rewitalizacji Pragi »\nTak widzą muzeum polskiej wódki »\nUNESCO: Powinni zmienić projekt wieżowca przy Starówce »\nNa ratunek starym domom »\nKoniec remontu wieżyc »\nUrzędnicy wstrzymali budowę, ale pracę trwają. Walka potrwa długo »\nWstrzymano budowę biurowca na Starówce »\nDymisja za pozwolenie na kontrowersyjny biurowiec »\nTęcza zostanie odnowiona. Trwa przetarg na wykonawcę »


OCZYSZCZANIE POWIETRZA PRZY POMOCY TECHNOLOGII : Zmiany na Ziemi / Smugi Chemiczne / Ekologia\nDzisiaj jest 11 lip 2020, 8:25\nOCZYSZCZANIE POWIETRZA PRZY POMOCY TECHNOLOGII\nTytuł: OCZYSZCZANIE POWIETRZA PRZY POMOCY TECHNOLOGII\n: 03 sie 2010, 15:06\nRejestracja: 31 lip 2010, 16:42\nfragment książki opisującej działanie tego urządzenia ("Życie w przestrzeni serca" – jak wkroczyć do świętej przestrzeni serc. Autor Drunvalo Melchizedek)\nNiemal na chybił trafił wybrałem pozornie przypadkowy moment w moim życiu, w którym rozpocznę tę opowieść. Decyzję o tym, żeby pomóc Ziemi w uzdrowieniu jej środowiska\nnaturalnego przy pomocy technologii umysłu podjąłem nie podczas medytacji, ale w zwykłej codziennej rzeczywistości. Uważałem, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za Ziemię, a skoro głoszę to przekonanie publicznie, powinienem zaświadczyć o nim również własnym życiem. Otworzyłem się więc wówczas na wszelkie możliwe sytuacje, w których mógłbym osobiście przyczynić się do uzdrowienia naszej drogiej Ziemi.\nW owym czasie nie wiedziałem jeszcze, że te eksperymenty technologiczne pozwolą mi wyjść poza ograniczenia umysłu w niezbadane dotąd rejony świadomości i poznać ukrytą głęboko sekretną przestrzeń\nA o to, w jaki sposób działa R-2-w istocie proces ten jest bardziej skomplikowany, podaję m tylko informacje ogólne. Fala emitowana przez chmurę deszczową tuż przed wyładowaniem w formie błyskawicy zostaje odtworzona przy pomocy specjalnego urządzenia (nie jest to R-2). Następnie umieszcza się ją w chipie komputerowym w R-2, którego system nagłośnienia wysyła ją do atmosfery przy użyciu zwoju zwanego harmonizatorem. Fala rośnie, przybierając kształt pola toroidalnego (przypominającego pączek z dziurką w środku). Oddziałuje ona na fale grawitacji, powodując oczyszczanie powietrza na odległość. R-2 posiada cztery tarcze przyłączone do końców metalowych plecionych prętów, tworzących wzór tetraedru. Tarcze te można obracać, strojąc w ten sposób pole toroidalne,\nktóre "staje się żywe"\nW owym czasie, szczególnie w roku 1995 i na początku roku 1996, powietrze w Denver było niezwykle czyste. Był to efekt działania R-2, choć urząd oczyszczania miasta sobie przypisywał całą zasługę. Stwierdzono, że zastosowano odpowiednie środki, aby oczyścić powietrze w Denver, Tymczasem sam widziałem na własne\nczego dokonywało urządzenie R-2 i wiedziałem, że przedstawiciele urzędu nie mają tym nic wspólnego.\nmiasto Phoenix Burmistrz Skip Rimsza 200 W Washington Phoenix, Arizona 85003\nźródło: http://pokazywarka.pl/oczyszczanie-powi ... chnologii/\nBądź Vege, Bądź Zielony, Ocal Planetę!\nTytuł: Re: OCZYSZCZANIE POWIETRZA PRZY POMOCY TECHNOLOGII\n: 10 sie 2010, 12:38\nBardzo ciekawy artykuł... szkoda że nie ma do kupienia takiego urządzonka\n: 10 sie 2010, 17:25\nDobrze że nie ma takiego urządzonka do kupienia (przynajmniej tymczasowo, może w odległej przyszłości wynalazca udostępni schemat budowy).\nObowiązują dwie zasady: prawo przyciągania (otrzymasz efekt zależny od intencji) i prawo wolnej woli (możesz nagiąć tylko w stopniu koniecznym).\n: 10 sie 2010, 17:30\nA ja tam wolałbym mieć takie urządzonko... można by całe miasto ładnie zczyszczać... na pewno wiele osób od ręki by je zakupiło tylko ciekawe jak byłaby cena takiego cacka... ale w sumie nie ma co teoretyzować ;)\n: 10 sie 2010, 21:31\nJa takze pisze sie na takie urzadzonko , moze, mozna gdzies kupic ???, a jak drogie zawsze mozna sie zlozyc i ustalic harmonogram\n: 13 sie 2010, 19:24\nRejestracja: 10 sie 2010, 18:23\nNie, nie można kupić. Nie sądzę, aby było to możliwe również w przewidywalnej przyszłości. Ale takie urządzenia są. Niekoniecznie za oceanem, może działa gdzieś całkiem blisko... Jak zrozumiecie przesłanie tego artykułu, to stanie się jasne, dlaczego to działa bez rozgłosu. I że tu nie wystarczy techniczny schemat budowy, a konstruktor i operator musi być geniuszem umysłu, mieć otwarte ponadstandardowe zmysły i osiągać wysoki poziom rozwoju duchowego... tak, aby mógł być skuteczny nawet bez urządzenia. I że tu wcale nie o fizyczną technologię chodzi...\nAle podobne urządzenia działające w mniejszej, bezpiecznej skali, są do znalezienia... trzeba tylko poszukać.\nGdy uczeń jest gotowy, przychodzi Mistrz.


Wakacje z Bogiem - Bieszczadzkie Anioł\nWizyt w tygodniu453\nWizyt w miesiącu7731\n8 lipca po wschodzie słońca grupa scholistek i ministrantów (26 uczestników) pod opieką ks. Pawła, p. Justyny i p. Sylwii, wyruszyła na rekolekcyjno-rekreacyjne "Wakacje z Bogiem". Miejscem docelowym było serce Bieszczad - Ustrzyki Górne. Po drodze odwiedziliśmy Ogród Biblijny w Myczkowcach oraz Elektrownię Wodną we wnętrzu Zapory w Solinie.\nPrzez 6 dni pobytu pogoda nie rozpieszczała nas ciepłem, za to atmosfera w grupie była bardzo gorąca. Mimo obaw ("nie dam rady...") uczestnicy dzielnie weszli na Połoninę Wetlińską. Udało im się tez dobyć Małą i Wielką Rawkę. Jadąc Bieszczadzką Kolejką Leśną mogliśmy oglądać piękno stworzonego świata, docenić szyby w oknach oraz znaleźliśmy sposób na ogrzanie się bez ognia - wyliczanki - klaskanki :).\nDeszczowa pogoda pozwoliła spędzić "Dzień bez telefonu" na zabawach i tańcach integracyjnych. Codzienna msza św. odprawiana w różnych miejscach: na szlaku, na polanie lub w lokalnym kościele, umacniała naszą wieź z Bogiem i uczyła nas szacunku do siebie nawzajem.\n13 lipca w drodze powrotnej panował smutek. I nawet wizyta w Słodkim Domku nie bardzo poprawiła nastroje. Dopiero Park Linowy ożywił naszych podopiecznych, a ci którzy odważyli się przejść wyznaczone trasy mieli nie lada zadanie i podwyższony poziom adrenaliny ("aaaa"). Hot dogi i lody o smaku jajka z niespodzianką dodały energii wszystkim tak, że autobus do Ożarowa wjeżdżał rozśpiewany.\nDziękujemy wszystkim dzięki, którym mogliśmy pojechać na "Wakacje z Bogiem". W sposób szczególny dziękujemy naszemu kochanemu ks. Proboszczowi Janowi za wsparcie i wszelaką pomoc; parafianom, którzy przez cały rok kupując od naszej młodzieży różne rzeczy wsparli nas finansowo; rodzicom uczestników za ich dary rzeczowe i pieniężne oraz tym wszystkim którzy się za nas modlili byśmy bezpiecznie wrócili. Bóg zapłać :)


przez Katarzyna Kucharczyk - 12 lutego 2018\nPrzedsiębiorcy wymagają elastycznych rozwiązań informatycznych – mówi Łukasz Wróbel, wiceprezes Webconu.\nW branży IT coraz więcej mówi się o rozwiązaniach typu low-code. Czy popyt na nie rośnie?\nZdecydowanie tak. Od dwunastu lat działamy w tym obszarze branży IT i obecnie liczba przedsiębiorstw, które zwracają się do nas w sprawie platform low-code jest dwa, może trzy razy większa niż jeszcze kilka lat temu.\nAtutów takich platform jest wiele. Pierwszy jest oczywisty – dostarczanie aplikacji bez konieczności kodowania, które szczególnie zyskuje na znaczeniu wobec obserwowanego już od pewnego czasu deficytu programistów. Decydując się na tego platformy low-code stajemy się od tego zjawiska w dużej mierze niezależni. Kolejnym z atutów jest czas. Kodowanie sprawia, że wszystko trwa dłużej. Natomiast gdy budujemy proces z już gotowych modułów – jak z klocków lego, a nie z małych molekuł – wszystko przebiega zdecydowanie sprawniej. Tradycyjne uruchomienie projektu w IT to z reguły kwestia kilku miesięcy. Później dochodzi czas potrzebny na samą budowę lub/i wdrożenie rozwiązania. Również zmiany na etapie utrzymania potrafią być bardzo czasochłonne. Przejęcie kodu źródłowego jest bardzo trudne. Nawet dla autora, który przypuśćmy wyjechał na dłuższy urlop i wraca do pracy, rozeznanie się w kodzie jest niełatwym zadaniem.\nNatomiast w modelu low-code, kiedy mamy już na pokładzie tego typu platformę, czas potrzebny na uruchomienie nowego projektu skraca się do 2-3 tygodni, Budowa i wdrożenie rozwiązania jest również wyraźnie krótsza. Największą korzyść odczuwamy jednak wtedy, gdy w działającym produkcyjnie systemie potrzebujemy wprowadzić zmiany. Tu różnica jest kolosalna.\nCzyli takie rozwiązania jest też łatwiej modyfikować?\nJak najbardziej. To jedna z kluczowych cech tego typu platform. Zresztą, to właśnie tego oczekują przedsiębiorcy. W związku z trwającą rewolucją cyfrową biznes zmienia się bardzo szybko, a dostosowanie się do nowych warunków jest koniecznością. Jeśli zmiana jest wprowadzana mądrze, to zyskują na tym wszyscy, zarówno firma, jak i jej pracownicy.\nProszę sobie wyobrazić, że mamy pewien proces (np. akceptowanie faktur) i nagle zarząd dochodzi do wniosku, że warto go zmienić, żeby był szybszy i łatwiejszy. Teraz pojawia się pytanie, jak to zrobić. Pracownicy są już przyzwyczajeni do dawnych procedur i duże zmiany mogą wymagać np. dodatkowych szkoleń etc. Bez natychmiastowego wprowadzenia zmian w istniejącej aplikacji obsługującej ten proces, może się okazać, że staje się ona swego rodzaju kagańcem dla biznesu. Będzie po prostu sprawiać, że proces działa po staremu. Jeśli jednak została zbudowana na bazie rozwiązania typu low-code zmiany możemy wprowadzać bardzo szybko, łatwo przemodelowywać procesy i bezboleśnie wdrożyć nową strategię w życie – bez ryzyka braku ich akceptacji przez pracowników.\nWracając jeszcze do zmienności – ona zyskuje na znaczeniu nie tylko tam, gdzie w grę wchodzi automatyzacja i usprawnienie prostych procesów, ale szczególnie tam, gdzie można wykreować przewagi konkurencyjne w przedsiębiorstwie. Może być to sposób obsługiwania reklamacji w firmie, który doprowadzony do perfekcji stanie się jej wizytówką i zdecydowanie wpłynie na satysfakcję klientów końcowych. Takich procesów, oczek w głowie, firmy mają całe mnóstwo. Jeśli robimy je lepiej niż konkurencja i możemy szybciej reagować na potrzeby rynkowe, to nasza pozycja się umacnia. Szczególnie takie procesy musimy być w stanie szybko obsługiwać za pomocą aplikacji, a jeszcze szybciej raz zbudowane aplikacje zmieniać i dostosowywać, gdy wymagać będzie tego sytuacja.\nWzrost zainteresowania platformami typu low-code to polska specyfika czy ogólnoświatowy trend?\nTa druga opcja. Mnogość atutów tego typu rozwiązań sprawia, że przekonują się do nich firmy na całym świecie.\nPrzedsiębiorcy już od lat skarżą się, że dużym problemem w IT jest fakt, że poszczególne systemy często do siebie nie pasują i są niekompatybilne. Jak do tego ma się low-code?\nMówiąc w maksymalnym uproszczeniu – dobre platformy low-code „trzymają” struktury i tworzą ramy, w których tworzone są aplikacje biznesowe. Nie inwestuje się nie po to, aby stworzyć jedną aplikację, ale po to, by stworzyć przestrzeń do budowania dziesiątek rozwiązań – szybciej i łatwiej niż w modelu „tradycyjnym”. Jeśli większość aplikacji w firmie przemy na jednej platformie, wszystkie będą do siebie pasować i ze sobą współdziałać. W ten sposób możemy skutecznie wspierać procesy biznesowe przebiegające przez wiele działów firmy. Zaawansowane platformy low-code mają również bardzo bogate możliwości integracji z systemami już wykorzystywanymi przez firmę – np. ERP czy CRM. To powoduje, że z punktu widzenia użytkownika często stają się wręcz parasolem, który spina wiele systemów informatycznych pod spodem w postaci jednej, prostej i łatwej w użyciu formatki.\nCzy w wynikach Państwa spółki widać wzrost zainteresowania platformami low-code?\nOczywiście, zeszły rok zakończyliśmy niemal 40-proc. wzrostem przychodów ze sprzedaży. Nasz model biznesowy polega na współpracy z partnerami. W Polsce jest to stały kanał partnerski złożony z kilkunastu firm- w dużych tym graczy międzynarodowych. Z kolei za granicą działamy m.in. w krajach DACH (niemieckojęzycznych – red.), Francji, Wielkiej Brytanii, a nawet w tak odległych państwach jak Kolumbia. W tym roku będziemy dalej rozwijać biznes – inwestujemy w kolejne wersje produktu a jednocześnie pracujemy nad rozbudową kanału partnerskiego i naszej obecności na rynkach międzynarodowych.\nRozwiązania o których rozmawiamy są stosunkowo nowe – czy w Polsce wiele firm zdaje sobie sprawę z ich istnienia, czy ta świadomość dopiero się tworzy?\nOna rośnie i jest już zdecydowanie większa niż jeszcze kilka lat temu. Gartner szacuje, że do 2020 r. aż 50 proc. aplikacji będzie tworzonych właśnie za pomocą platform typu RAD. Warto też wspomnieć o tym, że funkcjonują dwa zasadnicze modele wdrażania tego typu rozwiązań. W pierwszym firma kupuje platformę, ale jednocześnie kształci swoją kadrę – z naszych usług korzysta m.in. w obszarze doradczym, ale ma już zbudowane swoje własne centrum kompetencyjne. Z kolei w drugim modelu tworzenie aplikacji pozostaje w gestii firmy zewnętrznej – takie usługi możemy dostarczyć my lub nasz partner.\nŁukasz Wróbel – Chief Business Development Officer, SVP w spółce WEBCON, która od 2006 roku tworzy autorskie oprogramowanie klasy RAD/BPM (Rapid Application Development / Business Process Management) dla platformy Microsoft SharePoint: WEBCON BPS. Humanista, a jednocześnie pasjonat technologii, od lat związany z branżą IT i narzędziami, które pozwalają zwiększać efektywność przedsiębiorstw i skutecznie wprowadzać najlepsze praktyki zarządzania. Początkowo odpowiedzialny za business intelligence i systemy ERP w Comarch, od 2010 roku współtworzy WEBCON, gdzie odpowiada za rozwój biznesu. Źródłem satysfakcji zawodowej są dla niego prawdziwie zadowoleni klienci i konsekwentny podbój rynków międzynarodowych. Prywatnie pasjonat motoryzacji, fotografii i dobrej lektury.\n– Jak WEBCON BPS może zmienić Twoją codzienną pracę i przyczynić się do sukcesu firmy? Zobacz film.\n– Materiał powstał we współpracy z WEBCON.


Pomarańczowe Brownie z buraka (marchwi i bananów) bez glutenu - NATULE naturalne kosmetyki i eko rękozdzieło\nDziś niedziela, dzień chyba targowy, bo przed świętami ostatnia niedziela…\nAle ja nie o zakupach dziś, tylko o cieście, które ostatnio dość często robię i moim zdaniem – jak na warzywno-owocowego bezglutenowego gniotka, jest przepyszne. Do tego łatwe w przygotowaniu. A, że ma w sobie coś z Brownie – to nie musi urosnąć – ale nie znaczy, ze ma znamiona zakalca. O nie. Nawet nie jest mocno wilgotne, trzyma się „kupy” – bo dodaję jajka, ale można je pominąć – dodając wówczas więcej bananów – licząc się ze zmianą konsystencji, ale smak pozostanie zapewne świetny, może się bardziej będzie kruszyć bez jaj. Ale jak trzeba – to zdrowie ważniejsze, na jaja zawsze czas przyjdzie 🙂\nOstatnio każdy weekend to dla mnie przygoda z łojami 🙂 hehe, jak nie wytapianko – to robię maceraty.\nDziś z arniki i nagietka na łoju gęsim i końskim, z rozmarynu i tymianku na tychże oraz z arniki i nagietka i ze skórek z eko pomarańczy – na oliwie :))\nZ maceratu tymiankowo-rozmarynowego możecie sobie ukręcić o na przykład takie oczyszczające masełko do twarzy, które jeśli nie dodacie doń oleju rycynowego – może stanowić lekki jak pianka krem – do cer tłustych i problematycznych, zwłaszcza jeśli wzmocnicie go propolisem i np olejkiem z drzewa herbacianego i lawendowym. Polecam.\nPojutrze będę robić dziurawcowy, tym razem z suszonego dziurawca. Zawsze lepiej sięgać po świeże zioła, ale czasem można i po suszone także.\nDziś może jeszcze zrobię pierniczki? Nie wiem, ale ugniotę ciasto na jutro, zapraszając w dniu jutrzejszym do zabawy w lepienie gości, którzy nas odwiedzą, na co ciesze się bardzo 🙂\nbiałka z jajek – dodatkowo – z 3-4 (jak nie ma, można je pominąć)\n500 g utartego buraka i marchwi w proporcji 1:1\n150 gr oleju kokosowego lub masła klarowanego roztopionego do stanu płynnego\n7 łyżek kakao (ja dodaję kakao niesurowe, surowego szkoda do pieczenia moim zdaniem)\nskórka otarta z jednej pomarańczy (najlepiej świeża, od bidy – może być suszona)\n1 łyżka miodu (jak ktoś lubi bardzo słodkie ciasta i musi to niech doda ze dwie łyżki, nie polecam przesadzać z miodem, bo burak, marchew i banany dają też mnóstwo słodyczy)\nokoło 1 – 1,5 szklanki mąk (ja daję albo kokosową, albo kokosową i żołędziową, można dać też zmielone wiórki kokosowe). Ilość mąk zależna jest od konsystencji jaka wyjdzie a ta zależy od soczystości buraków i marchwi oraz od wielkości bananów.\npokrojone w kawałeczki suszone daktyle\nJak widzicie nie dodaję żadnych spulchniaczy ani skrobii – wystarczy ta co jest w bananach i odrobina w korzeniach.\nOrzechy i rodzynki – można dodać do ciasta albo posypać wierzch. Daktyle dodaję do ciasta, dają dodatkowej słodkości, ale można je też użyć do posypki na wierzch ciasta.\nBanany, jajka – blenduję razem na gładka masę (używam malaksera). Dodaję potem do tego utarte korzenie (marchew, burak, można też dodać batata! ale burak nadaje ciemnej barwy i moim zdaniem innej konsystencji upieczonemu ciastu niż marchew i batat).\nWarto mocno zblendować masę z korzeniami – tak by była dość płynna, ale miała jak najmniej widocznych kawałków korzeni. Wtedy ciasto po upieczeniu jest gładsze.\nDo takiej lejącej masy dodajemy płynny tłuszcz. Dalej blendując – dodajemy kakao i utartą skórkę z pomarańczy.\nNastępnie dodajemy mąki. Jeśli używacie dodatkowych białek – które polecam ubić na pianę, to dodajemy mąki więcej – tak by ciasto było jak twardawy twarożek (nie sypkie). Jeśli nie dodajecie białek – to wówczas dodajemy mąki tyle by ciasto miało konsystencję kremowego zwartego twarożku – nie lejące, ale dające się przekładać łyżką, ale nie sypkie czy też nie na tyle zwarte by można było je ugniatać.\nNa samym końcu dodaję pokrojone daktyle.\nPiekę w piekarniku około 180 st.C przez około 45 – 60 minut.\nPod koniec pieczenia (na jakieś 15 minut przed końcem), można wysypać na wierzch ciasta pokruszone orzechy włoskie i rodzynki (i daktyle) – wówczas lekko się podrumienią, ale nie spalą.\nWystudzone ciasto warto polać POLEWĄ zrobioną np z:\n100-150 gr tłuszczu (polecam łój i masło w proporcji 1:1, lub olej kokosowy i masło, lub masło klarowane, polewa z łoju zdecydowanie moim zdaniem najlepiej wychodzi, jest twardawa i krucha a dzięki masłu ma posmak śmietankowy)\nSkładniki polewy należy podgrzać razem i wymieszać, lekko tężejącą polać wystudzone ciasto.\nNa polewę możenie wysypać podpieczone orzechy i rodzynki lub poukładać świeże pomarańcze i mandarynki.\nGotowe, pycha jest i smacznego życzę – ciasto jest sycące i może stanowić osobny węglowodanowy posiłek moim zdaniem, fajnie smakuje posmarowane masłem i miodem, Albo samo, do kawy – u mnie żołędziowo-topinamburowej ostatnio :)) W wolnej chwili w końcu napiszę ten post o mojej walce z kofeinowym nałogiem.\nWesołych świąt, choć może jeszcze uda mi się umieścić na Blogu post z przepisem na pierniczki 🙂


AAD | ADD | DDD: SPARS Code w XXI wieku\n„Kod SPARS to trzypozycyjny alfabetyczny system klasyfikacji opracowany na początku lat 80. przez Society of Professional Audio Recording Services (SPARS) dla komercyjnych wydań płyt kompaktowych w celu zaznaczenia aspektów procesu nagrywania i odtwarzania dźwięku, z rozróżnieniem na sprzęt analogowy oraz sprzęt cyfrowy.” WIKIPEDIA\nICHARD JAMES BURGESS, dyrektor marketingu, sprzedaży i licencji Smithsonian Folkways Recording, czyli wydawnictwa non-profit Smithsonian Center for Folklife & Cultural Heritage (SMiLE), swoją monografię dotyczącą historii produkcji muzycznej rozpoczyna w ten sposób:\nHistoria produkcji muzycznej i producentów jest częścią rozwoju nagrań, systemów odtwarzania, nośników i technik konsumenckich. Jednak nie zawsze postęp w technice przekłada się na zmianę w technikach producenckich. Podobnie, jak organiczny wzrost w naturze, tak i ewolucja w produkcji muzycznej jest nieliniowa. Techniki i rozwiązania współistnieją w czasie, rosnąc i upadając w Darwinowskim procesie rozwoju i selekcji. Mówiąc to nie chciałbym jednak sugerować istnienia ilościowego czy determistycznego procesu prowadzącego od „gorszego” do „lepszego”. Znacznie bardziej prawdopodobne są możliwości istniejące równolegle. Technika nagraniowa jest obecnie niesłychanie zaawansowanym procesem, ale wewnątrz niego nie zawsze systemy lepsze są tymi dominującymi.\nRichard James Burgess, The history of music production, Nowy Jork 2014, s. 1\n| CYFROWA HISTERIA\nTrudno o lepszą ilustrację współistnienia różnych technik, jak w przypadku formatu Compact Disc. Płyta CD, pomyślana jako zamiennik płyt LP, a z czasem także kaset magnetofonowych (jako nośnik nagrywalny CD-R/RW), została zaprezentowana w czasie, kiedy techniki cyfrowe były w początkowej fazie rozwoju. Na rynku profesjonalnym można było wówczas spotkać dwa główne systemy magnetofonów cyfrowych – DASH oraz DigiPro japońskich firm – odpowiednio – Sony oraz Mitsubishi.\nWiemy, że wcześniej istniały dwa systemy cyfrowej rejestracji o mniejszym zasięgu, czyli rekorder taśmowy firmy Denon oraz, również oparty o taśmę, Soundstream Thomasa G. Stockhama (więcej o początkach nagrań cyfrowych TUTAJ). Nie liczyły się one jednak w walce o dominację w studiach nagraniowych.\nMimo ogromnego zapotrzebowania na cyfrowy tor, od początku do końca, liczba takich rekorderów była znikoma i większość studiów nagraniowych przez całe lata 80. i dużą część 90. korzystała z wielośladowych magnetofonów analogowych, głownie Studer X-800, a potem X-810 i X-820. SAMANTHA BENNETT w swojej monografii, poświęconej technikom nagraniowym stosowanym w muzyce popularnej w latach 1978-2000, mówi o tym, że technika cyfrowa nie zajęła dominującego miejsca ani w systemach nagraniowych z górnej półki, ani w systemach domowych aż do końca lat 80.\nMieliśmy więc do czynienia z wyraźnym rozdziałem pomiędzy „domowymi” systemami nagraniowymi, często wyposażonymi w budżetowe systemy MIDI oraz rejestratory ADAT i RAID, i systemami profesjonalnymi, opartymi o duże konsole mikserskie („large-format mixing consoles”) oraz analogowe lub cyfrowe magnetofony taśmowe. Jeśli dodamy do tego współistnienie analogowych i cyfrowych instrumentów, pojawienie się sekwenserów i samplerów, otrzymamy coś, co Bennett określa jako „techniki hybrydowe”.\nDwupłytowy album, gdzie jedna płyta została nagrana i zmiksowana analogowo, a druga nagrana cyfrowo, a zmiksowana analogowo; obydwie otrzymały cyfrowy remaster.\nOd strony producentów i wydawnictw chcących skapitalizować (czyli po prostu: zarobić) nowość, jaką była płyta Compact Disc, była to sytuacja niekorzystna. O wiele łatwiej było bowiem promować hasło „digital”, jeśli nie trzeba było tłumaczyć zawiłości związane z „hybrydowym” charakterem studiów nagraniowych. Nacisk postawiony został więc na to, aby wypromować nowoczesne słowo „cyfrowy” („digital”), a zaraz potem przeciwstawić je „przestarzałym” i „niedoskonałym” systemom analogowym.\nUdało się to znakomicie. Nie jest bowiem przypadkiem, że na pierwszych płytach CD umieszczano tekst mówiący o tym, że wszelkie niedoskonałości dźwięku, takie jak szum, obwiniane były analogowe systemy nagraniowe, a płyta CD tylko je „ujawniała”. Na odtwarzaczach CD nanoszono wielkie napisy „digital”) i właśnie to słowo było głównym elementem większości reklam z tamtego okresu. Przekonano w ten sposób odbiorców muzyki, że ‘cyfrowy’ automatycznie znaczy lepszy.\n| SPARS Code jako narzędzie marketingowe\nW rezultacie tych zabiegów nastąpiło sprzężenie zwrotne i producentom oraz firmom wydawniczym trudno było wytłumaczyć klientom, że nie tylko cyfrowe techniki są wartościowe i że nie wszystko, a mówimy o latach 80. XX wieku, da się wykonać w domenie cyfrowej od początku do końca. Aby tak się stało potrzeba było jeszcze wielu lat oraz takich technik jak niedrogi magnetofon cyfrowy ADAT (od strony rejestracji) oraz DAW (Digital Audio Workstation), czyli komputerowych systemów rejestracji i obróbki dźwięku, na przykład ProTools (od strony rejestracji i miksu).\nWczesne, analogowe nagranie Denona, ale masterowane cyfrowo, przy użyciu 20-bitowego procesu Mastersonic – stąd literka ‘D’ na drugim miejscu, choć odpowiada ono za miks.\nPóki co firmy musiały wykorzystać narzędzia, które miały w ręku. Aby promować wśród kupujących nagrania w których powstaniu uczestniczyło jak najwięcej cyfrowych elementów, na początku lat 80. amerykańskie stowarzyszenie o nazwie Society of Professional Audio Recording Services (SPARS) zaproponowało trzyliterowy system kodowania informacji o nagraniu, miksie i masteringu, umieszczany na płytach Compact Disc. Od nazwy pomysłodawcy nosi on nazwę SPARS Code.\nPo raz pierwszy SPARS Code zastosowano w roku 1984. Nie jest przypadkiem, że w tym samym roku powstało w USA pismo „Digital Audio” (później „Digital Audio and Compact Disc Review” i wreszcie „CD Review”), założone przez Wayne’a Greena, dziennikarza i wydawcę, z myślą o promocji nowego formatu. Kod miał postać trzech, umieszczonych obok siebie, liter. Czasem występowały one we wspólnej ramce, a później również w małych kwadracikach, połączonych z sobą tak, aby tworzyły całość. Wyjątkiem były płyty wydawnictwa Reference Recordings, które stosowało zapis (w ramce): SPARS CODE: |D|. Do stworzenia kodu użyto dwóch liter:\nSytuacją modelową był kod: D|D|D, czyli wydawnictwo, w którym materiał został zarejestrowany cyfrowo, został cyfrowo zmiksowany i z cyfrowym masteringiem. Z tym, że aby do tego doszło musiało minąć kolejne dziesięć lat. Póki co na płytach CD można było więc znaleźć kombinację A|A|D, niekiedy D|A|D, a z czasem również – coraz częściej – A|D|D, aby w latach 90. osiągnąć upragnione D|D|D.\nTelarc był jedną z pierwszych firm, które nagrywały cyfrowo, już od 1976 roku, przy użyciu magnetofonu Soundstream. Tutaj mamy do czynienia z nowszym, 20-bitowym nagraniem, z cyfrowym miksem.\nO tym, jak wielką siłę rażenia miało kodowanie i przekonanie o tym, że „cyfrowe” jest lepsze, niech świadczy przypadek pierwszego wydania nagrań zespołu The Beatles na płytach CD. O tym, że trzech żyjących członków zespołu i wdowa po Johnie Lennonie byli skonfliktowani z wydawcą – wiadomo. Rzecz szła o grube miliony. Spór spowodował przeciągnięcie się rozmów o reedycji cyfrowej. Wprawdzie w już w 1983 roku w Japonii ukazały się pierwsze wznowienia CD, jednak natychmiast je wycofano z rynku i dzisiaj są kolekcjonerskimi krukami.\nDecyzja o reedycji zapadła dopiero w 1986 roku, producentowi Georgeowi Matrinowi, któremu zaproponowano remaster, zostało więc niewiele czasu na pracę. Pierwszym pomysłem było nie tyle zremasterowanie materiału, a jego zremiksowanie i to w domenie cyfrowej. Okazało się, że nie starczyło mu czasu na całą pierwszą czwórkę, dlatego zremiksował jedynie tytuły Help i Rubber Soul. Wydawcy bardzo zależało na tym, aby na płytach znalazły się magiczne literki D, nie tylko na ostatnim miejscu, dlatego cały pierwszy, wydany w USA nakład, z tyłu pudełka nosił napis: ADD. Ponieważ było to niezgodne ze stanem zastanym – a wtedy jeszcze się takimi rzeczami przejmowano – na płyty naklejano papierowe naklejki, na których czytamy: „ADD should read AAD” (więcej informacji i zdjęcia naklejki TUTAJ, dostęp: 09.01.2020).


‘Solaris‘ | eWejściówki.pl\nCo to jest Solaris? Co to za czyściec i kim są ci ludzie tutaj? Dlaczego tu są? Przed czym uciekli? Wszyscy oni natrafili na rzeczywistość, która ich dusiła. I dusząc się, zaczęli walczyć o życie. Dusisz się, pytał we śnie Sartoriusa jego ojciec. Dusisz się? Idź do lasu. Tam jest przestrzeń, tam jest powietrze. Okłamałeś siebie, szukając życia gdzie indziej. Ono było w lesie. Pod ziemią i nad ziemią. W korzeniach, które łączą się ze sobą, tworząc niezawodną, życiodajną komunikacyjną sieć, wspólnotę drzew. Dusisz się, pytała Harey Krisa, a on nie potrafił jej odpowiedzieć szczerze na to pytanie. A kiedy wreszcie odpowiedział, nie pozostało jej nic innego niż to, co zrobiła. Dusisz się, zapytać mogłaby Snaut jej matka. I odtrąciłaś jedyną osobę, która kochała cię bezwarunkowo? — Solaris jawi się jako haust nierealnego powietrza. Ale nie możesz po prostu uciec na Solaris, by schronić się przed wszystkim, co cię przytłacza. Nie możesz schować się przed życiem pod peleryną. Na Solaris trzeba odkryć miłość. Na Solaris trzeba odkryć sens powrotu do życia. Na Solaris trzeba odkryć nowy kierunek. I narodzić się na nowo. Masz jedno życie. Ile go jeszcze zostało?\nNa scenie występują między innymi Maja Pankiewicz, Piotr Franasowicz, Jan Nosal, Małgorzata Kochan, Roksana Lewak, Katarzyna Tlałka.\nScenariusz i adaptacja: Magdalena Drab, Marcin Wierzchowski\nScenografia i kostiumy: Anna Maria Karczmarska, Mikołaj Małek\nVideo: Tomasz Wolski\nNa ekranie: Maja Neinert, Piotr Babicz, Tymon Obirek oraz dzieci z prywatnego przedszkola nr 4\n11.02 / 18:00\nNowoczesne i nietypowe opowiedzenie historii Balladyny.\nŚwietna zabawa i samo życie.


PRZEWODNIK PO BIEGANIU|| Agata: "Marzenie o dominacji nad mętnym Jeziorakiem zaczęło prostować moje życie" cz. 2 - Iława\nPRZEWODNIK PO BIEGANIU|| Agata: "Marzenie o dominacji nad mętnym Jeziorakiem zaczęło prostować moje życie" cz. 2\n2021-06-07 08:46:28 (ost. akt: 2021-06-07 09:34:37)\nAgata Wacławska, na samym początku wyprawy wpław przez Jeziorak\nAutor zdjęcia: archiwum Agaty Wacławskiej\nNasz sportowy felietonista Paweł Hofman w kolejnym odcinku Przewodnika Po Bieganiu przybliża niezwykłą historię iławianki Agaty Wacławskiej, która, jak sama mówi: "Byłam obok sportu. Widziałam jego sprawczą siłę. Wierzyłam, że to co robi wokół z innymi może pomóc. Obserwowałam ich emocje. Chwyciłam się tej gałęzi."\nPRZECZYTAJ PIERWSZĄ CZĘŚĆ: Agata: "Czułam, że jak sama sobie nie poradzę, nie wyciągnę się z tego bagna, to zatonę"\nDobrzyki. 6.00 — jest pięknie. Cisza Jezioraka uspokoiła mnie. Skupiona zanurzyłam się w nim. Rozpoczęłam podróż o której marzyłam. Pierwsze ruchy rąk. Wolno, najwolniej jak umiałam. Pewnie się uśmiechałam, żeby nie widzieli mojego strachu. Adrenalina znieczulała. Wiedziałam, że będzie ciężko, bardzo ciężko. Jednak wyobraźnia nie przewidziała ciężaru, z którym będę musiała się zmierzyć.\n27 kilometrów poszatkowane na odcinki 30-to minutowe. W każdym krótka przerwa na posiłek. 12-13 godzin ciągłego wysiłku. Kolację o 19-tej planuję "U Czapy". Prosta matematyka. Jednak i ona czasami zawodzi jak spotka się z biologią.\nPierwszy półgodziny etap minął błyskawicznie. Początek na ostudzenie emocji, wytworzenie czucia, aby nie przeoczyć rzeczy najdrobniejszych, które zdecydują o tej najważniejszej. Przez chwilę wzruszona pomyślałam o Marcie. Płatki róż wrzucone przez nią do wody na moment przykleiły się do mnie. Przyjechała z mężem nie znając mnie wcześniej. Jest ultrasem, wie co oznaczają godziny, w których nikt ci nie pomoże.\nKilometry odpływały. Nie czułam potrzeby przerw. Chciałam płynąć, nie zatrzymywać się. Nawet nie wiem jak znaleźliśmy się w Jerzwałdzie. Woda mnie niosła. Widok kibiców na brzegu mówił: Dasz radę.\nCzarek przepłynął po cichu Jeziorak wiele lat temu. Teraz facebookowy monitoring widzący kobietę porywającą się na wyzwanie zawołał odsiecz. 8 km za mną. Pierwszy sygnał od organizmu. Ból głowy i barku odpływa po tabletkach. Może też dlatego, że pomyślałam o narodzinach dzieci. Doznania 18-godzinnego porodu znane są tylko kobietom. Pozwalają nabrać dystansu. Wyznaczą przeciwwagę.\nTrudno skupić się na ciągłej myśli, nie da się ciągnąć jej jak serialu w wyobraźni. Wątki skaczą po głowie. Co chwilę coś innego. Staram się zająć czas. Mijające w huśtawce rytmu godziny prowadziły przez Jeziorak przypominając motywacyjne podpowiedzi. Mam obok wszystko, co tworzy moje bezpieczeństwo. Ułamki sekund przy oddechu to za mało, aby odnaleźć to wzrokiem. Jestem sama.\nGPS rozładował baterię. Tracę kontrolę nad tym, ile za mną. Sebastian napisał mi wcześniej, że pokonanie 18 km, to będzie mój sukces. Mocno przypomniało mi się, że nie mam wypływane minimum do ultra. Musiałam zaakceptować narastającą słabość, przesunąć granicę. Dostosować ciało do niej. Pamiętam słowa Krzyśka: "Tak ma być, nic na to nie poradzisz. To normalne - nic złego się nie dzieje. Jak nie możesz, po prostu płyń". To zdecydowało za mnie.\nMonotonia czynności w mętnej wodzie otępia. Nie widać dłoni. Na brzegu dostrzegam budynki. Utwierdzona informacją asekuracji myślałam, że to Skarbek. Przyśpieszyłam na dopingu nadziei. Jeszcze 3 km. Byłam bliżej niż myślałam. Czułam jak woda opływa moje ciało. Łapiąc powietrze widziałam zwijający się w ruchu wioseł kajak. Wdech, wydech. Ruchy rąk przybliżały mnie do celu.\nKolejna przerwa. I ściana. To nie Skarbek, nie ma ścieżki rowerowej. To Szałkowo. Poznałam ten widok. Zawsze mnie dopadał na iławskim półmaratonie. Nie ważne jak było dobrze i tak w Szałkowie trzeba umrzeć.\nZłe informacje chodzą parami. Szczęście nie ma tylko liczby mnogiej. Matka natura wpychała na mnie dużą falą czołową. Płynęłam wolniej. Dużo wolniej. W trakcie postoju cofało mnie wiele metrów. Musiałam nadrabiać dystans. Tylko skąd brać siłę?\nWiatr, czołowa fala, bezsilność. Wtedy zrozumiałam, co to znaczy prawdziwy ciężar. Tata to zauważył. Zapytałam go, ile jeszcze. "Masz za sobą prawie cały Jeziorak, zostało ci 6 km". To może być koniec - dotarło do mnie.\nTo był najtrudniejszy moment. Kompletnie się rozkleiłam. Płacz potrafi czynić cuda. Odkrywa momenty, których nie jesteś świadomy. Tworzy moc. Nie wstydź się płakać. Jak przestaniesz – wstaniesz i pójdziesz dalej. Nie chcę przepłynąć prawie. Chcę cały Jeziorak. To nie tylko mój cel. Wysiłek podyktowany w intencji bliskiej mi osoby zmagającej się w walce z chorobą zjednoczył nas. Poddać się - znaczy przegrać.\nDochodziły do mnie wiadomości o ludziach jeżdżących wzdłuż brzegu. Byli ze mną w Jażdżówkach, Kwirach, w Szałkowie. Wiedziałam, że w Iławie czekają na mnie. Zwątpiłam. Chciałam, żeby poszli do domu. Przez moment poczułam przymus. Przestraszyłam się, że ich zawiodę.\nRuszyłam. Im bliżej, tym trudniej. Ekipa Królika robiła wszystko, aby było weselej. Muzyka …"niech żyje bal"… płynie ze mną. Na mój bal muszę jeszcze zapracować. Organizm nie przyswaja energii. Banany i mięta z miodem, to wszystko co mogłam w siebie wrzucić. Zrobiło się ciemno. Zaczęłam o wschodzie słońca. Płynę dalej po jego zachodzie. To już kilkanaście godzin.\nNa plaży miejskiej dołączyła do mnie grupa z Orka Masters Iława. Nie zauważyłam ich. Od jakiegoś czasu płynęła ze mną Kasia, po chwili pojawili się inni. Mieszały mi się kolory asekuracyjnych bojek. Uciekłam w stronę kajaka dla pewności kierunku.\nNa wysokości PORT 110 kończy się Duży Jeziorak. "Na co mi ten Czapa?" pomyślałam. "Przecież dalej to już Mały Jeziorak. Co z tego, że to syjamscy bracia?" — kołatało mi się w głowie przez chwilę. Mogłam tu zaplanować koniec.\nKońcówkę ultra zrozumieją tylko ci, co ją przetrwali. To dzieje się samo. Choćbyś nie wiem jak był wyczerpany niesie cię na niej. Ręce pracowały jak zaczarowane dźwiękiem bębnów Mariusza. Jeszcze tylko kilkaset metrów. Wszędzie byli ludzie. Od plaży, przez most dzielący jeziora. Na ciągu spacerowym. Mimo późnej nocy nie zwątpili we mnie. Czekali na mnie. A ja wcześniej chciałam ich wszystkich wysłać do domu. Poczułam inne łzy.\nDziękuję. Każdy z Was tworzył mój długi 17-to godzinny dzień. Dziękuję Wam za wszystkie poświęcone mi chwile. W życiu nie ma drogi na skróty. Jeżeli ktoś obiecuje Ci szybki sukces, powiedz mu, że to nie dla Ciebie. To pułapka złudnych nadziei. Nigdy się nie poddawaj! Tylko ciężka praca. Pokonywanie własnych słabości utrzyma cię na powierzchni. Pozwoli na szacunek do siebie.\nMinęły dwa lata jak pełna sił i wiary zostawiłam za sobą ciemny Jeziorak. To był trudny czas wokół mnie. Ale to był tylko etap, który pozwolił mi odzyskać przyszłość. Zapytana, jak chcę przejść przez życie, przewrotnie odpowiadam — wpław.\nDziękuję Pawłowi, że mogłam publicznie zmierzyć się z tamtym czasem i pokazać Wam drugie dno mojego Jezioraka. Trudno czasami zrozumieć, co pcha ludzi do przełamywania słabości. Wielu z nas walczy ze sobą o siebie.\nWszystko jest możliwe. Nawet jak nie jesteśmy gotowi do próby\nTrening 7-13 czerwca – w starcie wszystko jest możliwe.\nponiedziałek – bez biegania, inny rodzaj aktywności.\nwtorek – rozbieganie z 4 x60-100m (20-30 min) + 5-8 x 20 sek. p. 1- 1.30m +2-4 km wybiegania - 8-12 km\nśroda – rozbieganie z SPR (w niej 5 x30 m skip A w marszu)-6-10 km\nczwartek – stadion 2-4 x 500m ( w tempie rek. test Coopera) p. 5 min. Wybieganie na boso\npiątek – wolne od biegania -basen\nsobota – rozruch biegowy ze sprawnością i 5 x60-100m- 6 km\nniedziela – rozgrzewka. Po 3 km BC 3 – jako sprawdzian. Tempo dobieramy tak, aby wszystkie km były równe, a na końcu lekki zapas.\nZa tydzień: Trener — to nie zawód, to pasja\nIława sport biegi Przewodnik po bieganiu Agata Wacławska


Dom - Strona 2 z 2 - aleksandranajda.com\nBrowse category by Dom\nSierpień 17, 2015 9 komentarzy\nIdealny balkon wymarzyłam sobie kiedy jeszcze mróz drapał w okna, przez które nie chciało się nawet wyglądać. Nie wiedziałam, jak ma wyglądać, chciałam tylko, żeby był piękny. Pamiętacie garść inspiracji? Nie mogłam się zdecydować – paryski balkonik z białymi krzesłami i szklanym stołem na cappuccino, czy funkcjonalna drewniana ława, na której zmieszczą się wszyscy moi […]\nSteamaster prasowacz parowy – opinia o produkcie\nMarzec 12, 2014 30 komentarzy\nsukienka: Choies bluzka: Romwe Od dwóch tygodni jestem dumną posiadaczką sławnego prasowacza parowego Steamaster. Pokazywałam go na moim instagramie i dostałam sporo pytań o to, jak się sprawuje. Chciałam przetestować go na możliwie największej ilości tkanin, zanim wyrażę swoją opinię 😉 Dzisiaj napiszę Wam kilka zdań o magicznym prasowaczu. Mam nadzieję, że ten post rozwieje […]


telepracaStowarzyszenie Pomocy Osobom Niepełnosprawnym i Ich Rodzinom "Razem" | Stowarzyszenie Pomocy Osobom Niepełnosprawnym i Ich Rodzinom "Razem"\nTag Archives: telepraca\n„Infosprawni” na Śląsku\n11 lutego 2010 Jacek Ciepiela\tLeave a comment\nRuszyła akcja informacyjna skierowana do osób niepełnosprawnych z województwa śląskiego. W jednym czasie i w jednym miejscu można dowiedzieć się, jakiego rodzaju wsparcia udzielają instytucje samorządowe oraz PFRON tej grupie społeczeństwa.W miniony piątek w Tarnowskich Górach odbyło się pierwsze spotkanie w ramach akcji „Infosprawni”, na którym zainteresowane osoby mogły uzyskać kompleksowe informacje na temat form wsparcia realizowanych przez władze samorządowe powiatu oraz Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Projekt jest pomysłem posła Marka Plury, który przewodniczy Parlamentarnemu Zespołowi do spraw Osób Niepełnosprawnych oraz Grzegorza Żymły – dyrektora śląskiego oddziału Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.\n– Z mojej prawie 20-letniej praktyki w pracy z osobami niepełnosprawnymi wiem, że często osoby te mają trudności z dotarciem do właściwej instytucji, która może wspierać je w aktywności społecznej i zawodowej – mówi Grzegorz Żymła – i stąd pomysł, aby organizować takie spotkania w różnych miejscowościach naszego województwa.\nPiątkowe spotkanie zorganizowało Stowarzyszenie CentrumPorady udziela pracownica Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych / Fot. Grzegorz Franki Wspierania Inicjatyw Pozarządowych w Tarnowskich Górach. Do sali sesyjnej starostwa powiatowego przybyło około 60 osób, które uczestniczyły zarówno w części konferencyjnej, jak i w indywidualnych rozmowach. Organizatorzy przygotowali trzy stoliki: jeden dla posła, drugi dla PFRON-u, a trzeci dla przedstawicieli instytucji samorządowych zajmujących się pomocą niepełnosprawnym czyli powiatowego centrum pomocy rodzinie i urzędu pracy. Zainteresowanie było tak duże, że zaplanowane na cztery godziny spotkanie przedłużyło się o ponad pół godziny.\nStolik posła Plury był cały czas oblegany przez niepełnosprawnych tarnogórzan / Fot. Grzegorz FrankiPoseł Plura, który niepełnosprawności ruchowej doświadcza na sobie od urodzenia twierdzi, że warto robić takie akcje, bo dla wielu niepełnosprawnych pokonanie nawet najmniejszych odległości jest dużym problemem, a czasem wręcz niemożliwością. – Przyjechać z Tarnowskich Gór do Katowic środkami transportu publicznego osobie poruszającej się na wózku inwalidzkim jest dziś jeszcze nie lada kłopotem. To się powoli zmienia na lepsze i będzie zmieniać nadal, także wskutek przygotowywanej ustawy o wyrównywaniu szans osób niepełnosprawnych. Ale na tę chwilę chcę wraz ze śląskim PFRON-em oraz władzami samorządowymi poszczególnych powiatów i organizacjami społecznymi docierać jak najbliżej osób, które pomimo swej niepełnosprawności chcą aktywnie uczestniczyć w różnych dziedzinach naszego życia. Spotkania informacyjne mają pomóc w odnalezieniu własnej drogi do samodzielności, do znalezienia pracy – dodaje poseł.\nW województwie śląskim mieszka ponad pół miliona osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Ponad 20 tys. z nich jeździ na wózkach, kolejne 20 tys. stanowią głuchoniemi, a prawie 25 tys. to osoby niewidome. Pomimo zachęt ze strony państwa polegających m.in. na dofinansowaniu utworzenia miejsca pracy i częściowej refundacji kosztów pracy, zatrudnienie znajduje tylko co piąty niepełnosprawny. Pracodawcy wciąż wolą płacić wysokie kary niż zatrudniać.\nNajbliższe spotkania z cyklu „Infosprawni” odbędą się w Zabrzu, Częstochowie, Jastrzębiu – Zdroju i Raciborzu.\nArtykuły\tintegracja, praca, śląsk, telepraca


Szóste, najmłodsze i inne opowiadania - Józef Hen | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nopowiadania bokser głód hitlerowcy II wojna światowa ironia literatura polska literatura rozrachunkowa obóz koncentracyjny rozrachunek z przeszłością zagłada\nTwórczość nr 1... Kasper Bajon, Józef...\nCzęść opowiadań jest stosunkowo stara, jeszcze z lat pięćdziesiątych, ale niewiele się zestarzały, czyta się to lekko, język jest potoczysty ale jakoś nie porywa.\n... "kawał" solidnej prozy najwyższych lotów.... świetne\n28 opowiadań Józefa Hena różni czas, przestrzeń, bohaterowie. Spotykamy w nich walczących żołnierzy, więźniów obozu koncentracyjnego, ale również kobietę podróżującą na grób swojego męża, pisarza gotowego sprostać oczekiwaniom cenionego przez siebie krytyka, tajemniczą wielbicielkę jednego felietonisty. Jednak jest coś co te opowiadania łączy. Hen przedstawia różnorodne sytuacje, w których człowieka ciągnie do człowieka. Widać w tych opowiadaniach pragnienie bliskości, tęsknotę za kimś, dla kogo nie jest się obojętnym, napięcie z tą tęsknotą związane. Oddane jest to w sposób prostolinijny, bez zbędnego eksperymentowania formą. W rezultacie opowiadania Hena należą do najlepszych, jakie miałem okazję czytać. Po prawie każdym z nich potrzebna mi była chwila ciszy.\n28 opowiadań Józefa Hena różni czas, przestrzeń, bohaterowie. Spotykamy w nich walczących żołnierzy, więźniów obozu koncentracyjnego, ale również kobietę podróżującą na grób swojego męża, pisarza gotowego sprostać oczekiwaniom cenionego przez siebie krytyka, tajemniczą wielbicielkę jednego felietonisty. Jednak jest coś co te opowiadania łączy. Hen przedstawia różnorodne...\n„ Mnóstwo ważnych spraw rozstrzyga na tym świecie przypadek ”\n28 opowiadań jednego z mistrzów krótkiej formy , podzielonych na trzy części . W pierwszej części zatytułowanej od pierwszego w kolejności zamieszczonego w niej opowiadania '' Bokser i śmierć '', zawarły się historie głównie o tematyce wojennej, wojskowej i sportowej . Mimo że tematyka wojenna i sportowa nie jest moją ulubioną, opowiadania te są tak cudnie napisane, że czytałam je z nieładnie otwartymi ustami i pełna podziwu dla autora . Trudno byłoby mi wybrać jakieś najlepsze, ponieważ wszystkie są na tym samym wysokim poziomie, co rzadko się zdarza w przypadku zbioru opowiadań .Słowo które mi się narzuca na myśli w kontekście tych historii to '' żarliwe '' . Tak, wszystkie one oznaczają się gorliwością i zapałem Hena, przy ich pisaniu . To po prostu daje się zauważyć . Nic tu nie jest przypadkowe, wszystko dokładnie przemyślane i na swoim miejscu . Żadnego zbędnego słowa, czy zdania . Są bardzo przekonywujące, mimo że nie ma w nich nawet krzty patosu, którego ja wprost nie znoszę . Wszystkie zasługują na uwagę , nawet te najkrótsze na, dosłownie półtorej strony, noszące tytuł '' Ona '' , które opowiada o tym...jak pięknie pachnie nafta :). W tej części opowiadania pochodzą z lat 1940 - 1962 .\nCzęść druga jest dość specyficzna spina ją klamra o tytule '' Powiernik serc '' . Pewien człowiek wpada na pomysł, że będzie wysłuchiwał opowieści . Daje ogłoszenie do prasy, że jest słuchaczem - powiernikiem serc . Nie doradza, nie odradza, tylko po prostu wysłuchuje kogoś, kto potrzebuje się zwyczajnie wygadać . Przyznaję,że historie opowiadane przez klientów słuchacza, są ogromnie ciekawe i naprawdę różnorodne i różnotematyczne , zawierają się w latach osiemdziesiątych , jedno tylko ostatnie '' Klarysa '' napisane zostało w roku 2006 . Trzecia część „ Niebo naszych ojców ”, zawiera trzy opowiadania nowe z roku 2010, 2011 , oraz jedno z roku 1964 . W tej części znajduje się opowiadanie które dało tytuł całej omawianej książce, czyli '' Szóste, najmłodsze '' , traktuje ono o Heidi, ostatniej najmłodszej córce państwa Goebbelsów i o tym co by było gdyby ona przeżyła...Polecam całą książkę, tym którzy potrafią docenić dobrą literaturę .\n28 opowiadań jednego z mistrzów krótkiej formy , podzielonych na trzy części . W pierwszej części zatytułowanej od pierwszego w kolejności zamieszczonego w niej opowiadania '' Bokser i śmierć '', zawarły się historie głównie o tematyce wojennej, wojskowej i sportowej . Mimo że tematyka wojenna i sportowa nie...\nNie jestem największą fanką opowiadań, a mimo to te pochłonęłam. Nie ulega wątpliwości, że autor doskonale odnajduje się w tej formie, przelewając na papier swoje najgłębsze przemyślenia. Ubiera w słowa myśli, których by może byśmy nie chcieli głośno wypowiadać.\nRealia okołowojenne, które są tłem dla większości pozycji w zbiorze, dodają nieco patosu. To opowiadania niosące przesłanie, pokazujące po pierwsze to, że wcale się nie zmieniliśmy, a po drugie, że wolność i pokój należy cenić, a uczuć i pragnień nie wolno lekceważyć.\nRealia okołowojenne, które są tłem dla większości pozycji w zbiorze, dodają nieco patosu. To opowiadania...\nWiele z tych opowiadań znałem z wersji filmowych, różniących się najczęściej od wersji literackich. Dobra stara szkoła pisarska\nPisanie krótkich form, opowiadań, czy nowelek wcale nie jest prostą umiejętnością. Trzeba na kilku, kilkunastu stronach zawrzeć całą fabułę, charaktery postaci i przesłanie. Nie wszystkim się to udaje. Widać to choćby po współczesnych polskich twórcach powieści kryminalnych (specjalnie piszę słowo "twórca" a nie "pisarz"). Intrygi mają na górą 50-60 stron, ale "dmuchają" książki do 600 albo nawet 800 stron. A Józef Hen to prawdziwy Pisarz. Od pomysłu na opowiadanie po jego ostatnią kropkę wszystko jest tu przemyślane i dopracowane. Po prostu Mistrzostwo!\nPisanie krótkich form, opowiadań, czy nowelek wcale nie jest prostą umiejętnością. Trzeba na kilku, kilkunastu stronach zawrzeć całą fabułę, charaktery postaci i przesłanie. Nie wszystkim się to udaje. Widać to choćby po współczesnych polskich twórcach powieści kryminalnych (specjalnie piszę słowo "twórca" a nie "pisarz"). Intrygi mają na górą 50-60 stron, ale...\n"Mistrz krótkich opowiadań" przeczytałam na okładce zbioru krótkich form literackich Józefa Hena. Po przeczytaniu muszę potwierdzić - mistrz.\nU Hena jest i lirycznie i tragicznie zarazem. Pewne motywy - skażenie wojną, nieszczęśliwa, często niespełniona miłość i związana z nią fizyczność, powtarzają się w wielu momentach zbioru, jaki zaproponował nam wydawca. Bardzo podoba mi się wielość miejsc, sytuacji i bohaterów, po których sięga Hen. Różnorodność charakterów, problemów, z jakimi się owe charaktery zderzają (od spraw fundamentalnych, jak życie i śmierć, po dosyć błahe, powiedziałabym "intelektualne"), wszystko to czyni twórczość Józefa Hena literaturą "o życiu". Polaka w drugiej połowie XX wieku. Intelektualisty. Literata. Uważnego obserwatora rzeczywistości.\nNie chciałabym, by moja recenzja odstręczyła czytelnika, który woli "proste historie". Większość opowiadań Hena to historie proste. Czyta się je po to, by dowiedzieć się, "co dalej". Tyle, że ta prostota jest pozorna - każda historia ma drugie dno i każe się na moment zatrzymać i poddać refleksji.\nI to jest mistrzostwo!\nGwiazdkę odejmuję nie autorowi, a wydawcy - za "Oną" i "Wielką rolę Feruły". Nie pasowały mi do tego zbiorku. Ale... czepiam się ;)\nU Hena jest i lirycznie i tragicznie zarazem. Pewne motywy - skażenie wojną, nieszczęśliwa, często niespełniona miłość i związana z nią fizyczność, powtarzają się w wielu momentach zbioru, jaki zaproponował nam wydawca. Bardzo...\nRzadko zdarza mi się ocenić książkę jako arcydzieło (bo w końcu arcydzieła nie należą w literaturze do częstych utworów). Tym razem jednak bez chwili wahania daję 10 gwiazdek i jestem bardzo zdziwiona, że ten zbiór opowiadań nie dostał żadnej znaczącej nagrody (Nike, a nawet Nobel to byłoby właściwe uhonorowanie tej książki).\nKażde z opowiadań zrobiło na mnie ogromne wrażenie - i treścią, i problematyką, i formą.\nWiększość utworów wiąże się z wojną i one najbardziej mnie poruszyły. Popłakałam się pod koniec ostatniego opowiadania, mimo iż wydawać się ono może na tle pozostałych tytułów niepozorne, jeśli jednak zna się jego genezę (dokończone zostało po śmierci żony autora), inaczej odbiera się całość i niezwykle wymowne zakończenie.\nBardzo ciekawe, intrygujące i pomysłowe jest tytułowe opowiadanie, odnoszące się do najmłodszego dziecka Goebbelsów. Wizja przyszłości ocalonej dziewczynki zaskakuje, ale staje się też okazją do poruszenia wielu ważnych tematów: wolności, niezależności, upiorów przeszłości i "odpowiedzialności za geny". To także piękna i wzruszająca opowieść o chęci czynienia dobra, o buncie i wewnętrznej swobodzie.\nNiezwykłe są też inne opowiadania, z których większość pozostaje niedopowiedziana, przypominając otwartymi zakończeniami nowele.\nPo przeczytaniu każdego utworu musiałam robić sobie przerwę, by ochłonąć, dojść do siebie i przemyśleć to, co przeżyłam podczas lektury.\nPrzyznam, że nie pamiętam, kiedy ostatnio czytałam tak doskonałe opowiadania, chyba kilka miesięcy temu, gdy pochłonęła mnie kolejna książka Alice Munro.\nOpowiadania Józefa Hena są utrzymane w zupełnie innej tonacji, podejmują inną problematykę, ale również mają niepowtarzalny charakter - to piękna, poruszająca i dająca wiele do myślenia proza, w której nie ma ani jednego niepotrzebnego zdania.\nHen pisze soczyście, ale nie barokowo, oszczędnie, ale nie ascetycznie. Umiejętność znalezienia złotego środka dla tego typu literatury to wielka sztuka, która udaje się tylko nielicznym.\nDo tego dochodzą opowiedziane historie, które raz uderzają czytelnika prostotą, a innym razem zadziwiają złożonością i oryginalnością.\nŁączy je pokazywanie świata przez pryzmat człowieka, który często podejmuje walkę ze złem, przeciwstawia mu się nawet wówczas, gdy wydaje się skazany na klęskę. Nie wszyscy bohaterowie mają jednak taką szansę - za niektórych decyduje los, nieraz jest to ślepy traf; może dlatego te historie wydają się szczególnie przejmujące, gdyż człowiek pozbawiony jest w nich możliwości wyboru i decydowania o swoim losie.\nPrzeczytałam ten zbiór z wielkimi emocjami i podziwem dla pomysłowości oraz literackiego kunsztu autora.\nPolecam wszystkim, którzy cenią niebanalne historie.\nKażde z opowiadań zrobiło na mnie ogromne...\nI nie masz dwóch kłosków jednakowych.\nJózef Hen Szóste, najmłodsze i inne opowiadania Zobacz więcej\nJeśli chce pan coś o mnie wiedzieć,musi pan zobaczyć moje książki.


Polska firma SMT i francuska DIMO Gestion Group podpisały umowę o powołaniu spółki joint venture GTMS SA, która będzie tworzyć oprogramowanie dla klientów biznesowych.\nSpółka GTMS SA (Global Travel Management Systems SA) będzie działać w Warszawie, a SMT i DIMO Gestion Group będą w niej mieć po połowie udziałów. SMT za pośrednictwem nowej firmy będzie wprowadzała na polski rynek wybrane produkty DIMO Gestion. Natomiast ta druga firma w ramach swojej sieci partnerskiej będzie oferowała nowe produkty wytworzone wspólnie z SMT.\n- Współpraca z Dimo Gestion stanowi dla nas ogromną szansę na wymianę doświadczeń, zwiększenie konkurencyjności i efektywności. Wierzę, że integracja naszych sieci sprzedaży zapewni wzrost przychodów - przekonuje Konrad Pankiewicz, prezes SMT.\nDIMO Gestion jest producentem, dystrybutorem i integratorem oprogramowania. Firma ma własną sieć partnerską i prawie 6 tys. klientów.\nPierwszym wspólnym projektem SMT i DIMO Gestion będzie opracowanie nowego modułu systemu lokalizacji i monitoringu GPS - SATIS. Moduł ten ma służyć zarządzaniu parkiem samochodowym w celu optymalizacji podróży służbowych pracowników.\nSMT chce stopniowo zwiększać swoją obecność na rynkach zagranicznych. Spółki zależne firmy działają przez swoje przedstawicielstwa m.in. w Holandii, Francji i Wielkiej Brytanii realizując projekty informatyczne oraz oferując usługi outsourcingu IT.\nW br. SMT planuje osiągnąć 200 mln zł przychodów i 15 mln zł zysku (więcej na ten temat).\nDołącz do dyskusji: SMT i DIMO Gestion tworzą joint venture


Kronika aktualności | eioba.pl\nO eiobowej twórczości !\nWyświetlenia: 890 Zamieszczono 27/09/2017\nCzas na przegląd, analize oraz inną zmiane\nJednym ujdzie płazem inni mają przechlapane\nTemu kto dokonał skoku na moje włości\nObiecuję nabić guza i łamanie kości\nPierwszego kogo biorę pod moja wielka lupę\nRozbiorę do rosołu i podam mu tą zupę\nOtwieram eiobe i kogo widze na planie ?\nHamiltona i Dyla to znani wielcy dranie.\nHamilton Starszy: "Słowianie – potomkowie Ariów - to najwspanialsza rasa na Ziemi"\nNie tylko na ziemi ale również pod ziemią Ci co teraz są już raczej niemi.\nHamilton Starszy: "@Dyl Sowizdrzal: 'Są tacy, co mają rozum, a są tacy, co go nie mają, i już\n'Ci z rozumem rozumują rozumnie. Ci bez rozumu (mozgu) robia to w trumnie i zwą się..mumie\nDyl Sowizdrzal: "Zakrawarskiemu chleb odbierasz nicponiu ;-)"\nA kiedy już nażresz się chleba to pamiętaj o twoim czasami...bitym koniu.\npokrzywiony: "@Dyl Sowizdrzal: Ja na szczęście nie jestem w tym położeniu żebym musiał się wspinać.\nSam zawsze sobie radzę i nie muszę się przed nikim ani do przodu ani do tyłu wypinać.\nJoanna E.: "@pokrzywiony: to bardzo bogaty świat dla wielu niedostępny.\nA ten kto chce mojego świata-róży-kwiata dostąpic musi być bardzo ponętny.\nJoanna E.: "@Koriolan: dla mnie niestety Miłość jest bardzo przereklamowana.\nA jak głęboko weszłaś Joanno w nurt miłości po koski, do pasa czy po kolana ?\nKoriolan: "@VIVI.: E no nie ... Dla mnie sztuka jest do wchłaniania. Samo patrzenie to tylko widzenie.\nDla koriolana jego "sztuka" jest do wchłaniania, wpychania, wyciągania, dmuchania, głaskania, mlaskania\nnie tylko do patrzenia, widzenia, powonienia, rozchylenia a po tem ....pa koteczu i do widzenia.\nKoriolan: "@szubrawiec: wędrowałem to tu to tam. Teraz zaglądam tu by zobaczyć czy pojawił się ktoś ciekawy\nStwierdza Koriolan kiedyś bystry i ostry a teraz coraz częściej i bardziej niemrawy.\nDyl Sowizdrzal: "@pokrzywiony: Maniek, a swoją drogą czemu ty tera pokrzywiony jesteś ?\nManiek zawsze był pokrzywiony, traz w dół, a za młodu do góry wzniesiony.\nVIVI.: "@Koriolan: Patrzeć na nie patrzeć i nic więcej :):)\nPatrzeć to coś jednak daje ale do "nie patrzeć" to on nawet nie wstaje.\nszubrawiec: "@Koriolan: Siemka Koro! Gdzieś Ty był tyle czasu?\nKorio znika od czasu do czasu właśnie po to by nie czynić innym ambarasu\ngdyby nie to musiałby zażyc medykament o nazwie cjanek potasu.\nduchowopopsuty: "@szubrawiec: Dzięki :) wzajemnie , u mnie teraz akurat parę dni tak sobie :)\nTy sobie, on sobie, ona sobie ! No a kto da tej trzeciej osobie ?\nJesli dasz jemu, on jej, a ona tobie to i ten czwarty coś przy tym uskrobie.\nDyl Sowizdrzal: "dobrze niech piszą skurwysyny, znowu co nieco wyjdzie na jaw.\nTo znany fenomen, że dzięki skurwysynom ujawniono wiele ciemnych i brudnych spraw.\nJanusz Nitkiewicz: "Nic o prawidłowym użytkowaniu. Czego można byłoby oczekiwać po tytule. A w tekście same ogólniki"\nPrawda, że wiele można spodziewć się po tytule, a o użytkowniku to już wógole\nale jeśli w tekście tylko same ogólniki to całość tworzy tylko puste przymiotniki.....?\nduchowopopsuty: "@szubrawiec: Szlak bimbrowniczy przecierali"......\nBimbrownicy przecierali nie tylko szlaki ale również przecier do bimbru wszelaki.\nBez bimbru Polak sprawy nie rozbierze a w walce na bimber Polacy to zdolni żolnierze.\nMarcin Sznajder@: "Jestem otworkiem we flecie przez który przepływa oddech stwórcy"\nDobrze Marcinie, ze gloryfikujesz producentów instrumentów jak Amati, Stradyvari, Pleyel (fortepian Chopina)\nBösendorfer, Steiway, Fazioli, Adolf Sax (saxofon) Kalisz, Yamaha. Oraz tego który mozolnie wydlubał dziurke w twoim flecie po czym dmuchnął w niego aby sprawdzić drożność.\nChwała im bo co by robili muzycy bez instrumentów ?\nA więc oddech twórcy a nie stwórcy, bo stwórca to tylko filozofia.\nTwórca, czyli rzemieślik, to rzeczywistość.\nkomentarze: 283 | wyświetlenia: 636\nkomentarze: 97 | wyświetlenia: 544\nkomentarze: 57 | wyświetlenia: 988\nkomentarze: 29 | wyświetlenia: 1407\nJak zawsze fajne :-)))\nDzięki bracie :-)))\nDyl Sowizdrzal, 27/09/2017\nAniele Stróżu chuju mój bo czyj?\nTy blisko bądź o każdej porze\nJak przyjdzie pić, to ze mną pij\nAż się na ludzi znów otworzę.\nJak trzeba walczyć, w mordę daj\nNim rozgrzeszenie; da spowiednik\nZa cały utracony raj\nZa piekło naszych dni powszednich.\nJak zechcesz drwić, to ze mnie drwij\nBo to mej dumy nie uraża\nAle obiecaj proszę\nAle obiecaj proszę, że\nPowstrzymasz się od wszelkich kazań.\nBo chyba dzisiaj Trójca Święta\nSprawami Nieba jest zajęta\nI jakbyś bardzo się nie starał\nTo trudno w miejscach dwóch być na raz.\nJak trzeba płakać, nie szczędź łez\nKtóre na świat wydają oczy\nBo w łzach tych prawda o nas jest\nKtórą się można zauroczyć.\nJak przyjdzie śmiać się, to się śmiej\nI nie myśl co się zdarzy potem\nBo chyba tak jest znacznie lżej\nWnosić swe krzyże na Golgotę.\nJak trzeba kochać, kochaj tak,\nWśród pospolitych krętych dróg,\nŻe na to dziś przykładów brak\nBy ktoś tak kiedyś kochać mógł.\n@Dyl Sowizdrzal: "Aniele Stróżu chuju mój bo czyj"\nWysluchaj mnie i mi zawsze dobrze stój.\nmie moje słowa wsadziłeś w me usta,\ni wyszła mie zupa, lecz groch i kapusta,\nczytaj uważniej lub zrób taki krok,\ndwa widelce w oczy i wyostrz swój wzrok,\nale podzielam w pełni twe zdanie,\nmarni są tacy nadęci Słowianie.\n@Hamilton Starszy: "mie moje......? słowa wsadziłeś w me usta"\nWsadzanie cytatow w usta tworcy to zwyczaj jeszcze od .....Cato\n@zakrawarski: to zmieńmy początek na "nie moje poglądy wsadziłeś w me usta",\n@Hamilton Starszy: Pogrzebalem w "grzebalnicy" i znalazlem, ze "'Słowianie – potomkowie Ariów - to najwspanialsza rasa na Ziemi.' Zaczyna mi to śmierdzieć „rasą panów”. " do artykułu Sloboda - prawidłowa definicja Słowianina"\nTo produkt .......B777\nSorry Hamiltonie, jakos to naprawie bo to nie w "bon tonie" a co wisi nie utonie ! Niechaj zegar tyka.\n@Hamilton Starszy: Ukazal sie nowy koment.....Hamiltona !\nDoktor Jekkyl i pan Hyde, 28/09/2017\n"Dyl Sowizdrzal: "Zakrawarskiemu chleb odbierasz nicponiu ;-)"\nA kiedy już nażresz się chleba to pamiętaj o twoim czasami...bitym koniu."-O przepraszam Zakrawarski, ja zwierząt nie biję! Wypraszam sobie! Mam traumę z dzieciństwa! Będąc małym chłopcem kuzynka poskarżyła ciotce, że siedzę na strychu i biję konia, na co ciotka zapytała"A jak on go tam na strych wprowadził? Po drabinie?".\n@szubrawiec: No wlasnie ! A wiec moja "diagnoza" Byla sluszna !?\nJoanna E., 05/10/2017\nPrzybyłam, poczytałam uśmiechem ponętnym pozdrowiłam Gości,\nzerkając na Skrybę błyskiem w oku pomyslałam,że to zaszczyt mieć swe miejsce i kwestię wśród aktualności.\n... A ponieważ ciekawski widział kostki i kolana.... opuszczam ten. Salon usatysfakcjonowana.\n@Joanna E.: Czytajac twoje kostkowo-kolankowe sprosnosci....\nbije sie z mysla pytajac...gdzie ja czytalem podobne w ...przeszlosci ?\nPod pseudonimem Joanny E kryje sie ktos znany...a nawet..... dwie ?\nJoanna E., 07/10/2017\n@zakrawarski: jestem jedna, nie uznaję testowania Ludzi pod różnymi nickami. Sama odpowiadam za swoje słowa. Nie jestem raczej nikim znanym :) choć nie do końca zrozumiałam może Twój zamysł?\n@Joanna E.: Jak ci wiadomo wielu na eioba podszywa sie pod innych,\nlub zmienia nicki a nawet pisze "wieloosobowo"\nW moim pytaniu nie bylo nic innego tylko ciekawosc czy pisalas tu uprzednio,\nczy jestes tu ......dziewicza ? Choc nie koniecznie....dziewica!\nTak czy owak mile pozdrawiam ! Dlatego jedna Joanna E....lub nawet dwiE....?\n@zakrawarski: jestem tu od 2009r. nigdy nie zmieniałam /tożsamość /- czasem znikałam na dłużej lub krócej. Wolę być identyfikowana z jednym nickiem,jednym profilem i jedną osobą. Zabaea w podszywanie się nie jest w moim stylu. Jeśli czytałeś mnie wcześniej tutaj to miło, jeśli skojarzyłeś z innym profilem, z pewnością nie nalezał do mnie. Cieszę się, że poczułeś ciekawość ;)\nno po prostu świetne.\n@Felicjanna: A Felicjanna to chlop, baba, czy panna ?\n@Felicjanna: "no po prostu świetne"\nDalem plusa, ale ktos go skonsumowal.\nDochodze do wniosku, ze jesli zachodzi sytuacja pozytywna to ktos musi reagowac negatywnie.\nTam gdzie plus musi byc minus. Oj, ty ludzka naturo !?


Czyszczenie narożnika – zrób to sam » Meble Arkadius\nMeble Arkadius / Blog /Czyszczenie narożnika – zrób to sam\nNarożnik jest jednym z najczęściej używanych mebli w mieszkaniu, znajduje się w centralnym miejscu salonu, korzystają z niego domownicy każdego dnia, to rodzinne spotkania, popołudniowa kawa z przyjaciółką, a także domowe czworonogi, które skutecznie potrafią zabrudzić kanapę odwdzięczając się jednak bezwarunkową miłością.\nJasny narożnik w salonie – czy pozbędziemy się plam?\nPlama na kanapie nie jest obecnie takim problemem jak jeszcze kilka lat temu. Praktycznie wszystkie plamy na narożniku, nawet w jasnej tapicerce usuniemy nowoczesnym środkiem piorącym do odkurzaczy.\nPranie narożnika w domu – od czego zacząć?\nBieżące zabrudzenia narożnika warto jak najszybciej usunąć wilgotną ściereczką, żeby zminimalizować wchłanianie substancji i w miarę możliwości usunąć jak najwięcej nieczystości. Potrzebujemy odkurzacza piorącego – odkurzacz piorący do kanap i do dywanów możemy kupić w każdym sklepie AGD, lub wypożyczyć, jeśli będzie to tylko okazjonalne użycie – zdecydowanie polecamy drugi wariant. Pranie tapicerki narożnika wymaga dobrego środka piorącego, ciepłej wody i nieco poświęcenia przy pracy. Przed rozpoczęciem pracy sprawdźmy w najmniej widocznym miejscu jaka jest reakcja na pranie narożnika w domu. W przypadku niepożądanych odczynów należy wstrzymać pranie narożnika i skontaktować się z profesjonalną firmą zajmującą się czyszczeniem mebli tapicerowanych.\nZobacz też: Jaki kolor pasuje do szarego? Wszystko co powinieneś wiedzieć.\nJak działa odkurzacz piorący do kanap?\nOdkurzacz piorący spryskuje powierzchnię narożnika roztworem wody i detergentu, natomiast ssawka błyskawicznie odsysa 90% roztworu, który zawiera już mieszankę zabrudzeń. Czynność należy powtarzać kilkukrotnie, szczególnie w miejscach o większych zabrudzeniach, na plamach, lub w obszarze bardziej zabrudzonego siedziska. Proszę pamiętać o jak najdokładniejszym wyssaniu płynu z powierzchni kanapy narożnej, usuwamy maksymalną ilość zanieczyszczeń i pozostawiamy narożnik jak najbardziej suchy.\nFirmy sprzątające i pranie narożnika cena.\nNie oszukujmy się, profesjonalista wszystko zrobi lepiej od nas, więc warto wziąć pod uwagę zlecenia prania narożnika firmie sprzątającej. Za czyszczenie narożnika cena w zależności od lokalizacji powinna wynieść od 150 zł do 450 zł, liczy się wielkość mebla, oraz stopień w jakim jest brudny narożnik. Zdecydowanie odradzamy najtańsze ogłoszenia osób piorących – zazwyczaj to niewyszkolone osoby z odkurzaczem, które brakiem wiedzy i doświadczenia mogą zniszczyć nam nasz ulubiony mebel w salonie.\nNowoczesne tkaniny na narożniki – polecamy tkaniny zmywalne.\nObecna technologia daje nam wiele możliwości również w produkcji mebli. Każdy producent narożników oferuje tkaniny zmywalne, o właściwościach hydrofobowych, które ograniczają wchłanianie cieczy i pozwalają dłużej zachować kanapy w czystości. Proponujemy tkaniny welurowe MONOLITH, CASABLANCA, lub drobne plecionki takie jak SAWANA.


Regulaminy | Muzeum Archeologiczno-Historyczne w Stargardzie\npowrót dalej odśwież muzeum Stargard, Stargard, Basteja, Pomorze Zachodnie, zachodniopomorskie, muzeum archeologiczno-historyczne, archeologia Stargardu, historia Stargardu, escape room, escape room Stargard, urodziny dla dzieci Stargard, muzeum stargard ferie, muzeum stargard wakacje, muzeum stargard lekcje, muzeum stargard wystawa, noc muzeów stargard » PL » O muzeum » Regulaminy\naktualizowano: 2021-04-29 Odsłon: 3137\nRegulamin zwiedzania Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie\nREGULAMIN OBSŁUGI INTERESANTÓW I ZWIEDZANIA MUZEUM ARCHEOLOGICZNO-HISTORYCZNEGO w Stargardzie\n1. Podstawą wejścia na ekspozycje muzealną w Muzeum Archeologiczno-Historycznym w Stargardzie jest posiadanie ważnego biletu wstępu. Bilet wstępu należy zachować do kontroli.\n2. Godziny otwarcia wystaw czasowych oraz dzień bezpłatnego wstępu do Muzeum Archeologiczno-Historycznego określa Dyrektor Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie odrębnymi zarządzeniami.\n3. Szczegółowe informacje dotyczące zwiedzania ekspozycji stałej i wystaw czasowych, wnętrz czasowo niedostępnych, cen biletów zamieszczane są w kasach biletowych oraz na stronie internetowej Muzeum Archeologiczno-Historycznego.\n4. Muzeum Archeologiczno-Historyczne można zwiedzać indywidualnie.\n5. W obiekcie jednocześnie może znajdować się maksymalnie 6 osób zwiedzających, przy czym dzieci do lat 16 mogą przebywać tylko i wyłącznie pod opieką rodzica (rodziców) lub opiekuna (opiekunów).\n6. Podczas zwiedzania należy stosować się do uwag i zaleceń obsługi Muzeum Archeologiczno-Historycznego.\n7. Zabrania się dotykania eksponatów i elementów wystroju wnętrz, wchodzenia za bariery ochronne, siadania na meblach oraz biegania i ślizgania się na parkietach.\n8. Na ekspozycje muzealne nie wolno wnosić i spożywać: żywności, napojów i palić tytoniu.\n9. Zabrania się wprowadzania i wnoszenia zwierząt do Muzeum za wyjątkiem psa przewodnika.\n10. Zabrania się wstępu do Muzeum Archeologiczno-Historycznego osobom nietrzeźwym lub pod wpływem narkotyków zachowujących się w sposób, który: zagraża bezpieczeństwu zbiorów, zakłóca porządek zwiedzania przez innych zwiedzających, narusza ogólnie przyjęte normy zachowania w miejscach publicznych.\n11. Zdjęcia i filmy amatorskie można wykonywać bez użycia statywu, lampy błyskowej, innego, sztucznego oświetlenia. Wykonane zdjęcia mogą być przeznaczone tylko i wyłącznie do użytku prywatnego, ich dalsze kopiowanie i rozpowszechnianie w jakikolwiek sposób jest niedozwolone bez zgody Dyrektora Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie.\n12. Ostatnie wejście do Muzeum Archeologiczno-Historycznego możliwe jest najpóźniej na pół godziny przed zamknięciem Muzeum Archeologiczno-Historycznego.\n13. Za rzeczy pozostawione na terenie Muzeum Archeologiczno-Historycznego Dyrekcja i Pracownicy Muzeum Archeologiczno-Historycznego nie ponoszą odpowiedzialności.\n14. Obowiązuje zakaz wprowadzania bez uzasadnionej przyczyny osób trzecich do strefy pomieszczeń biurowych i magazynowych. Bezpośrednia obsługa interesantów, niezbędna dla realizacji bieżących potrzeb i zadań powinna się odbywać w wyznaczonych do tego celu pomieszczeniach tj. w strefach recepcji usytuowanych w budynkach MAH w Stargardzie przy Rynku Staromiejskim 3 oraz w Bastei (Park Piastowski 1).\n15. Skargi i wnioski zwiedzających przyjmuje Dyrektor Muzeum Archeologiczno-Historycznego w dni powszednie, w godz. od 8ºº do 15ºº.\nREGULAMIN ZWIEDZANIA Muzeum.doc\nWielkość: 432.6 KB Pobrań: 883 4 września 2013


Aplikacje odpowiedzią na reżim sanitarny na budowach » NBI - Nowoczesne Budownictwo Inżynieryjne\nJesteś tutaj - Wiadomości » 2020 » Listopad » Aplikacje odpowiedzią na reżim sanitarny na budowach\nAplikacje odpowiedzią na reżim sanitarny na budowach\nSzybko zmieniająca się rzeczywistość prawna i biznesowa w czasie pandemii Covid-19 stawia przed firmami nowe zadania. Stoi przed nimi także branża budowlana, która z jednej strony musi utrzymać ciągłość realizowanych projektów, a z drugiej zapewnić odpowiedni reżim sanitarny na placu budowy.\nNa te wyzwania stara się odpowiedzieć m.in. sektor IT, przygotowując mobilne narzędzia dla firm budowlanych, deweloperów i zarządców nieruchomości.\nBieżące usuwanie usterek, poprawki, a także czasochłonne procedury urzędowe i towarzyszący im obieg dokumentacji, potrafią mocno obniżyć rentowność procesu budowlanego oraz istotnie wpłynąć na termin realizacji projektu. Dziś dochodzą do tego zupełnie nowe ryzyka – kolejne rozporządzenia rządowe, odpowiednie wymogi sanitarne czy choćby konieczność skierowania części pracowników na obowiązkową kwarantannę. Wszystko to zwiększa prawdopodobieństwo opóźnień w realizacji poszczególnych etapów inwestycji, a w efekcie może doprowadzić do wzrostu kosztów projektu na wielu szczeblach – od biura architektonicznego zaczynając, poprzez podwykonawców, a kończąc na zarządzaniu gotowym obiektem. Przy tak szerokiej grupie różnych interesariuszy konieczne jest skoordynowane zarządzanie i sprawne delegowanie zadań, które – szczególnie w tak trudnych czasach – pozwoli osobom odpowiedzialnym za daną inwestycję na bieżąco śledzić postęp prac, a jednocześnie zabezpieczyć rentowność projektu.\nZarządzanie projektem w czasie pandemii\nNowoczesne rozwiązania IT pozwalają uniknąć wielu problemów w komunikacji, usprawniając przy tym przepływ dokumentów i informacji w ramach zespołu projektowego. Narzędzia te nie tylko wspomagają proces budowlany, począwszy od etapu projektowania. Wraz z oddaniem budynku do użytkowania wspierają one także osoby zarządzające obiektem, pomagając im skoordynować prace remontowe czy też serwisowanie znajdujących się na jego terenie instalacji. Jednym z przykładów takich rozwiązań jest aplikacja PlanRadar, która z jednej strony pozwala na zdalne, a jednocześnie precyzyjne kierowanie zadaniami, a z drugiej gromadzi w jednym miejscu kompletną dokumentację oraz informacje na temat stanu projektu. Ma to szczególne znaczenie w czasach dystansu społecznego i pracy wielu podwykonawców w modelu zdalnym lub rotacyjnym. W odpowiedzi na te wyzwania PlanRadar realnie wspiera komunikację pomiędzy poszczególnymi osobami delegowanymi do realizacji wybranego zadania, a wymiana informacji o statusie prac prowadzona jest pomiędzy nimi bezpośrednio poprzez aplikację w czasie rzeczywistym.\nSterowanie budową za pomocą smartfona\nJedną z funkcji aplikacji PlanRadar jest regularne rejestrowanie usterek i zdalna kontrola procesu ich usuwania. Istotnie ułatwia to prowadzenie sprawozdawczości dla odpowiedzialnego za prace budowlane kierownictwa, a jednocześnie udrażnia system decyzyjny, prowadząc do skrócenia czasu potrzebnego np. do usunięcia zarejestrowanej nieprawidłowości. Dzięki indywidualnie zaprojektowanym formularzom i szablonom raportów oraz przejrzystej dystrybucji danych w aplikacji PlanRadar, każda ze stron otrzymuje tylko te informacje, których w danej chwili potrzebuje. W praktyce oznacza to, że wszystkie zdarzenia są zapisywane na cyfrowym planie inwestycji jako tzw. bilety. Te z kolei są natychmiast przydzielane osobom odpowiedzialnym za dany element projektu – na przykład elektrykowi lub osobie odpowiedzialnej za system wentylacyjny – wraz z dyspozycją rozwiązania problemu, co w rezultacie eliminuje konieczność angażowania dodatkowych osób w proces komunikacji i pozwala prowadzić ją w sposób bezpośredni. Dzięki takiemu modelowi pracy kierownik budowy lub osoba odpowiedzialna za dany projekt może w łatwy sposób sprawdzić, jaki jest aktualny status biletów, a także śledzić bieżący postęp każdego etapu inwestycji. W tym celu wykorzystuje służbowy telefon lub tablet, redukując tym samym konieczność bezpośredniego kontaktu z innymi współpracownikami.\nNowa formuła komunikacji\nJednym z przykładów zastosowania aplikacji PlanRadar, który istotnie poprawił efektywność pracy i jednocześnie zapewnił terminową realizację inwestycji był projekt budowy zakładów firmy Airbus w niemieckim mieście Manching. Inwestycja dla wymagającego klienta, a jednocześnie jednego z liderów branży lotniczej sprawiała, że projekt wiązał się z koniecznością zastosowania złożonych i zaawansowanych technologicznie rozwiązań. Wymagało to także koordynacji pracy wielu zespołów oraz firm, z których duża część miała odmienną kulturę korporacyjną i organizację pracy. Aby udrożnić komunikację i zapewnić pełną transparentność projektu, firma zdecydowała się na użycie aplikacji PlanRadar. Dzięki temu wszystkie osoby zaangażowane w realizację inwestycji miały zapewniony ten sam poziom informacji o projekcie i mogły na bieżąco przekazywać sobie kolejne zadania. Pojawiające się na bieżąco braki czy usterki były integrowane w jednym miejscu i przekazywane odpowiednim partnerom projektu. Okazało się to optymalnym rozwiązaniem i znacząco skróciło czas pracy nad projektem w porównaniu z tradycyjnym, bardziej analogowym modelem.\nUłatwienia dla zarządców nieruchomości\nKolejnym przykładem firmy, która zdecydowała się na wykorzystanie aplikacji PlanRadar było szwajcarskie biuro projektowe AFC, zatrudniające ponad 60 pracowników i realizujące projekty na terenie całego kraju. Pracownia poszukiwała rozwiązania, które zapewni wsparcie na poziomie całego cyklu życia tworzonych projektów i będzie wsparciem dla klientów, integrując wszystkie zasoby i dokumenty w jednym miejscu. Obecnie, dzięki PlanRadar, firma zarządza danymi na temat blisko 100 inwestycji, a dodatkowo wykorzystuje aplikację również do komunikacji wewnętrznej pomiędzy przypisanymi do danego projektu użytkownikami. Aplikacja stanowi przy tym nieocenione wsparcie m.in. w procesie konserwacji budynków, automatyzując informacje dotyczące na przykład regularnych przeglądów czy przedłużenia odpowiedniego certyfikatu. Dodatkowo narzędzie sprawdza się też przy cyklicznych kontrolach m.in. instalacji gazowej, elektrycznej i wodociągowej. Dzięki rozwiązaniom opartym o chmurę osoby zarządzające danym projektem dysponują bowiem najważniejszymi informacjami dotyczącymi budynku, wykorzystując do tego posiadane urządzenia mobilne.