Myśmy też mieli studniówkę! | Pawtusie\nLuty 2 2017\nMyśmy też mieli studniówkę!\nMarta Kwiatkiewicz inspiracje, podsumowanie, życie, życie małżeńskie\t0\nMówią, że studniówka to takie małe wesele dla dziewczyn. Fryzjer, makijażysta, zarąbista kieca i partner.\nMoim największym problemem, który wiązał się ze studniówką było to, ze musieliśmy zapłacić za dwie osoby normalnie. U nas było tak, że osoba towarzysząca wchodziła na studniówkę za połowę ceny. No ale jak to, my razem już w liceum i płacić więcej!? O nie! Długo dyskutowałam z wychowawcą na ten temat. Bez skutku!\nA tak na poważne. To jest pierwszy wielki bal, na którym młodzież spotyka się i musi umieć się zachowywać. Taki wstępniak przed dorosłym życiem. Są suknie, są garnitury, są pewne zachowania, których trzeba się trzymać (np. poproszenie dyrektora szkoły o zmianę miejsce na zdjęciu, bo chce się siedzieć koło wychowawcy i „no przecież może pan się przesiąść, no proszę pana” nie jest konieczne), trzeba się ładnie pokazać, trzeba mieć ładne zdjęcia trzeba… oj dużo tego trzeba!\nCiągle mam ją w szafie. Od jakiegoś czasu zastanawiam się, co ja miałam w głowie, że ją ubrałam. Materiał był ciężki i sztywny. Sama sukienka była długa z cienkimi ramiączkami, żeby się trzymała na miejscu.\nByła czerwona, opalizująca na czarno. Była… Wtedy mi się bardzo podobała, o! To chyba dobre określenie. Teraz jak z kimś rozmawiam, czy oglądam zdjęcia widzę, ze długie suknie może ma kilka osób na sali. A szkoda! Mówi się, że jedyną później okazją by taką założyć będzie ślub.\nCóż… ja miałam na swoim krótką :DO! Znalazłam zdjęcia! Miałam do tej sukienki czarne rajstopy i czarne rękawiczki… O matko…\nWróćmy na chwilę do ubioru. Miałam czarne sandałki na obcasie. Pięknie chlupnęły w kałuży. Nie muszę dodawać, że było to w drodze do auta, które dopiero miało nas zabrać na imprezę, prawda?\nAutem, którym pojechaliśmy na studniówkę długo potem jeszcze jeździł Paweł. Oczywiście, nie on sam nas tam zawoził 😉 Ale i tak najbardziej zapamiętałam powrót autem ojca naszego kolegi. I ta piosenka puszczona w radiu i chyba zapętlona.\nTak, definitywnie im się wtedy zapętliła. Na komers grupa znajomych nawet na limuzynę się szarpnęła. Jeśli komuś zależy, to proszę, ale czy ja wiem, czy warto ;)?\nWeźmy czerwoną, mocno czerwoną sukienkę. Dodajmy do tego czarne dodatki, typu buty, rajs… czarne rajstopy (co mnie wtedy podkusiło!?) i rękawiczki. Jaki najlepiej makijaż do tego pasuje? No jak to jaki… CZARNO-CZERWONY! Przecież to logiczne!\nJako osoba, która dość szybko zaczęła się malować, stwierdziłam, że co to za problem. Wezmę, machnę sobie czerwony na oko, przydymię czarnym, będzie gites malina.\nWiecie co… dopóki nie dokopałam się do płyty ze zdjęciami, moje myślenie o tym makijażu było bardzo optymistycznie. Wiedziałam, że czerwony to ciężki kolor, jeśli chodzi o cienie na oczach, ale nie sądziłam, że aż tak.\nNo, zobaczycie sami.\nHe he… Tak… Fryzura. Stwierdziłam, po co mi fryzjer, zrobię sobie sama! Co za problem? Dobrze, że na ślubie nie miałam takiego pomysłu. A może to też dlatego, że od studniówki powtarzam, że nie mam pojęcia o fryzjerstwie. Żadnego. Wiem, jak umyć głowę, wetrzeć odżywkę, czasem czymś spryskać dodatkowo. Tyle! Jak Pawłowi ścinałam włosy (bardzo długo dbałam, żeby nie ściął) to z takich za łopatki zrobiły się takie do ramion. Może.\nWięc na jaki plan wpadłam? No jak czerwono-czarne dodatki do wszystkiego, to wezmę i znajdę sobie czarne coś do włosów.\nSpięłam moje czarno-rude kłaki (no, halo, każda chyba z nas przeszła przez okres farbowania się na ciemny czerwony) w coś co wyglądało na kok i wsunęłam w niego ozdobną spinkę. Spinkę, która wyglądała jak czarny kwiat.\nZa każdym razem, ale naprawdę za każdym, kiedy robiłam obrót w tańcu, spinka nie wytrzymywała siły odśrodkowej i wystrzeliwała mi z głowy. Nie mam pojęcia, czy kogoś przy tym nie zdzieliłam w twarz. Na szczęście nie pamiętam.\nCo ja wtedy sobie myślałam?\nNo i pejsy dużego Pawtusia. O Boże, on miał pejsy…\nA raczej partnerzy, przyjaciele i towarzysze. Oni są ważni 🙂\nTo jest nasza rodowa mina „Nie podchodź do mnie”.\nSpecjalnie jak najbardziej rozjaśniłam zdjęcia, żeby widać, to miałam na włosach.\nZasłona milczenia na buty i rajstopy.\nRozpoczynamy nowy rok z przytupem!\tWalentynkowe i nie tylko propozycje na nastrojowy wieczór\nkwiaty, podsumowanie, top


Tłumaczenia obsługi i samoobsługi klienta - agencja tłumaczeń LocAtHeart\nTłumaczenia obsługi i samoobsługi klientaAgnieszka Wąsowska2022-01-10T09:35:46+01:00\nTłumaczenia obsługi i samoobsługi klienta\nGlobalna obsługa klienta jest wymagająca i droga. Dlatego rośnie popularność tzw. samoobsługi klienta. Jakość językowa wpływa na skuteczność działu Pomoc z perspektywy klienta i jego wydajność z perspektywy biznesu.\nJakie powinny być artykuły pomocy:\nPomoc musi być dobrze przetłumaczona!\nNajlepiej sprawdza się dwuetapowa kontrola jakości:\nnajpierw redaktor sprawdza, czy tekst został przetłumaczony dokładnie i w odpowiednim stylu,\nnastępnie korektor weryfikuje pisownię, interpunkcję i inne pozornie drobne błędy (które w rzeczywistości mogą utrudniać zrozumienie treści).\nWarto pracować z językowcami, którzy znają i stosują zasady prostego języka, a także znają tematykę, której dotyczą treści – niezależnie od tego, czy mowa o samouczkach, instrukcjach rozwiązywania problemów czy zautomatyzowanej komunikacji mailowej.\nRola języka w tłumaczeniach obsługi i samoobsługi klienta\nDobrze przetłumaczone artykuły pomocy i samoobsługi klienta pozwalają na przekazanie nie tylko konkretnych informacji, ale także oddanie Twojej postawy wobec klientów. Język powinien:\noddawać Twoje życzliwe i pełne zrozumienia nastawienie do klientów,\nprecyzyjnie przekazywać wszystkie szczegóły techniczne i informacje związane z użytkowaniem (zwłaszcza kiedy na rynku dostępnych jest wiele rodzajów usługi lub modeli produktu),\nbyć tak szczegółowy i opisowy, jak potrzeba (unikaj nadmiaru).\nObsługa klienta dostosowana do potrzeb każdego rynku\nJednym z najbardziej irytujących problemów z samoobsługą klienta jest brak treści dostosowanych do wersji produktu, którą posiada klient.\nTo normalne, że na różne rynki trafią nieco odmienne wersje produktów.\nTo normalne, że firmy tną koszty, grupując podobne wersje produktów i usług.\nAle jeśli celem jest utrzymanie klientów, warto zadbać o odpowiednią adaptację wybranych treści, aby dostosować je do produktów i usług dostępnych na danym rynku.\nTechnologie tłumaczeniowe w zakresie obsługi klienta\nAby artykuły pomocy były użyteczne, muszą być spójne. To może wydawać się proste, ale kiedy nad ogromem treści pracują duże zespoły, ryzyko niespójności jest wysokie. Tylko wykorzystanie profesjonalnego oprogramowania, pamięci tłumaczeniowych i dobrze utrzymanych słowników uwolni Cię od zmartwień dotyczących spójności i zmniejszy liczbę napływających od klientów zapytań i negatywnych ocen.\nSłynne pytanie „Czy ten materiał był pomocny?” jest też pytaniem o język, bo złe, niedokładne tłumaczenie zmieni nawet najbardziej merytoryczny oryginał w bezużyteczny bełkot.\nWideo - poradniki i samouczki\nWideo może być bardzo pomocne w samoobsłudze klienta, ale jeśli jego warstwa językowa jest źle przetłumaczona, spowoduje to same nieporozumienia i problemy. Treści wideo i teksty są zwykle tłumaczone przez odrębne zespoły. Rolą kierownika projektów jest zapewnienie spójności.\nMyśl strategicznie o obsłudze klienta. Dobrze zrealizowane materiały do samoobsługi mogą znacznie obniżyć koszty!\nNapisz do nas by uzyskać wycenę!


Trzy wielkie dni - Tomasz Horak - Portal OPOKA\nTe dni zafascynowały mnie już w dzieciństwie. Czułem, że w tajemniczych obrzędach (odprawianych po łacinie) dzieje się coś niezwykle ważnego. Od lat sam przewodniczę liturgii tych dni. Zmienił się język, obrzędy stały się bardziej zrozumiałe. Warto poświęcić im nieco uwagi.\nZaczynały się radosne i uroczyste święta Paschy. Jezus świętował w gronie Apostołów. Nie mogli oni wiedzieć, że miało to być raz ostatni. I zarazem pierwszy w nowym kształcie i treści. Radość świętowania była dowodem, że Bóg jest z nimi, a Jego Obecność ogarnia ich jak obłok i słup ognia, które towarzyszyły ich ojcom w czasie ucieczki z Egiptu. Zbyt długo byli z Jezusem, by nie przeczuwać, że Jego obecność jest przedłużeniem świętej Obecności Boga. Otuleni tą Obecnością, spożywali świętą wieczerzę, śpiewali pieśni ojców, byli dumni z Mistrza i przyjaźni z Nim. Z tej wieczerzy wyrosła Wieczerza, którą zwiemy Mszą świętą.\nWielkoczwartkowa Msza Wieczerzy Pańskiej jest dla mnie wielkim przeżyciem. Radość miesza się wtedy z niepewnością i powagą. Radość — bo jest to dzień mego szczególnego święta. Otoczony przy ołtarzu gronem ministrantów, czuję się cząstką wielkiej wspólnoty kapłańskiej. Nie księżowskiej, ale właśnie kapłańskiej. Tak było wtedy w Wieczerniku: Jezus — Arcykapłan — i Apostołowie, których wybrał i uświęcił, w geście pokory i miłości nogi im umywając. Od tej chwili stali się sługami Jego kapłańskiego posłannictwa i Jego przyjaciółmi. Im powierzył tajemnicę swej sakramentalnej obecności. To oni i ich następcy będą brać chleb i wino, by Jego słowami i mocą przeistaczać je w Jego Ciało i Krew. I dlatego ten dzień jest dla mnie i dla wszystkich moich współbraci kapłanów tak uroczysty. A nie jesteśmy sami w przeżywaniu tej radości.\nWszystko dzieje się w przeddzień krzyżowej śmierci Jezusa. W sakramentalnym znaku i rzeczywistości Chleba i Wina jest On cały, Jego życie, z najbardziej tajemniczą, dramatyczną i nieuniknioną chwilą: ze śmiercią.\nPo wieczerzy Jezus poszedł z przyjaciółmi do Ogrodu Oliwnego na spotkanie z cierpieniem, krzyżem, śmiercią. Nie zdawali sobie z tego sprawy. Czekali na radość zaczętych świąt. My w wielkoczwartkowy wieczór czekamy na to samo — ale znamy już prawdę krzyża.\nW procesji, jaka kończy liturgię tego dnia, zanosimy Najświętszy Sakrament do kaplicy bądź bocznego ołtarza, zwanego Ciemnicą, na pamiątkę pojmania, przesłuchiwania i aresztowania Jezusa. Przyjaciele uciekli, apostoł Piotr wyparł się Go... Zaczyna się noc czuwania z pojmanym, oskarżonym, wykpionym, sponiewieranym w Człowieku Bogiem.\nDzień, który zwiemy Wielkim Piątkiem, w Jerozolimie był dniem przedświątecznego gwaru. Dla nas jest dniem milczenia. Zamiast dzwonów — stukot kołatek. Ołtarz ogołocony. Organy milczą. I Mszy świętej nie ma. Jakby zatrzymał się czas. Jakby tamten dzień trwał.\nPo południu zbieramy się, by słuchać Krzyża. Bo choć to człowiek zapisał słowa, ale naukę daje Ukrzyżowany. Czytamy relację świadka, którym jest apostoł Jan. Były to pierwsze fragmenty Ewangelii, które czytałem sam jako dziecko. Były tak wstrząsające, że musiałem je czytać raz po raz. Zdumienie wszystkich pokoleń chrześcijan tym, co wtedy się wydarzyło, dostrzegam w dziecięcym zafascynowaniu opowiadaniem o męce Pańskiej. Zdumienie trwa... Krzyż pozostaje zasłoniętą tajemnicą. Każdego roku w piątkowe popołudnie odsłaniamy go. Uroczyście, z lękiem i czcią, fragment po fragmencie. Podchodzimy, by ucałować drzewo, na którym zawisło Zbawienie świata. By pokłonem uczcić tajemnicę, której znaczenie pojmiemy dopiero w wieczności. To szczególna lekcja: trzymając krzyż, patrzyć na podchodzących. Na dorosłych i młodych, na starców i dzieci. Twarze skupione, poważne, czasem przestraszony malec zatrzyma się, ktoś łzę otrze, ministranci uciszeni... Od dziecka patrzę na zbliżających się do krzyża, od lat od nich uczę się wiary.\nKrzyż — czcigodny symbol. Ale w Ciemnicy czeka sam Zbawiciel w rzeczywistości sakramentalnego znaku Chleba. Jakże nie spełnić Jego wczorajszego polecenia: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje, które za was i za wielu będzie wydane na odpuszczenie grzechów”. Bierzemy, jemy, rozumiejąc niewiele. Ale uwierzyliśmy, i to wystarcza, i każe trwać w adoracji Bożego Grobu. Nie jest ważny plastyczny kształt, jaki nadajemy temu miejscu — uwagę przykuwa osłonięta welonem monstrancja, kryjąca Ciało Pana za nas wydane.\nW ciszy przyjaciele Jezusa czekali na niewiadomą. Czyżby zapomnieli o zapowiedziach Zmartwychwstania? Nie. Ale słowo „zmartwychwstać” nie miało wtedy dzisiejszej głębi znaczenia. Dlatego, wobec twardej rzeczywistości wydarzeń Wielkiego Piątku, tamta zapowiedź straciła moc. Ale czekali. My także czekamy. Dobrze, że wiemy, na co czekamy! Dlatego ciszy towarzyszą radosne przygotowania. To każe nam pójść do kościoła i na modlitwę przy Bożym Grobie, i koszyczek z cząstką świątecznego posiłku do poświęcenia przynieść.\nOczekiwanie nabiera szczególnej wymowy w nocnej (a przynajmniej wieczornej) liturgii Wielkanocnej Wigilii. Czuwanie trwało kiedyś od sobotniego wieczoru do świtu niedzieli. Zaczyna się zatem poświęceniem ognia. Wyjątkowa noc wyjątkowego światła potrzebowała i wyjątkowe światło rozbłysło. Jest nim sam Zmartwychwstały. Jego liturgicznym symbolem jest paschał — duża świeca ozdobiona krzyżem, greckimi literami alfa i omega — oznaczającymi początek i koniec. Na ramionach krzyża pięć woskowych gałek, przypominających o pięciu ranach Jezusa, a pomiędzy ramionami cyfry roku.\n„Światło Chrystusa!” — oznajmia celebrans, prowadząc wiernych do świątyni. Wszyscy trzymają w dłoniach zapalone od paschału świece: życie Zmartwychwstałego jest już naszym udziałem. Zaczyna się uroczysty śpiew orędzia wielkanocnego. Lubię śpiewać tę niezwykłą pieśń, pełną głębokiej treści i przepełnioną radością: „O, jak przedziwna jest łaskawość Twej dobroci dla nas! O, jak niepojęta jest Twoja miłość: aby wykupić niewolnika, wydałeś swojego Syna. O, zaiste konieczny był grzech Adama, który został zgładzony śmiercią Chrystusa! O, szczęśliwa wino, skoro ją zgładził tak wielki Odkupiciel!”.\nPo ogłoszeniu Wielkanocy zaczyna się czuwanie, wypełnione czytaniem fragmentów Pisma św., przeplatane psalmami i modlitwami. Niegdyś trwało przez całą noc. Dziś jest krótsze. Ale zawsze kończy się Mszą św., w czasie której następuje moment kulminacyjny: liturgia chrztu św. Nie zawsze są kandydaci do chrztu — ale zawsze wspólnota chrześcijan odnawia przymierze chrztu świętego i ponawia obietnice. Do tego momentu zmierzała wielkopostna pokuta. A potem Rezurekcja — czyli procesja w nocy bądź nad ranem czy o wschodzie słońca urządzana. Chrześcijanie, ciesząc się świętem nadziei życia i zwycięstwa dobra, wychodzą ze świątyń, aby tę radość całemu światu ogłosić. Czy nie całe życie chrześcijanina powinno być Wielkanocą?\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: zmartwychwstanie Wielkanoc liturgia Eucharystia post krzyż kapłaństwo Wielki Piątek obrzędy oczekiwanie Wielki Czwartek Wielka Sobota Męka Pańska Wigilia Paschalna Triduum paschalne Triduum Sacrum


25 lat "Teatru Performer" (1983-2008)\nPAWEŁ DUDZIŃSKI - założyciel i lider "Teatru Performer". Studia na wydziale architektury wnętrz ASP w Krakowie i Wydziale Rzeźby Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (dyplom w 1973 r. ). Twórczość w dziedzinie malarstwa, rysunku, rzeźby i mebla artystycznego oraz działalność z pogranicza body art, performance i bouth dance we własnym "Teatrze Performer". Organizator międzynarodowego festiwalu sztuk intuitywnych FORTALICJE w Zamościu oraz podobnego w formule festiwalu INTUITiVA we Wrocławiu.\nPaweł Dudziński: Teatr Performer, który prowadzę już 25 lat, to świadoma synteza najnowocześniejszych trendów w sztukach plastycznych i zasilanie nimi struktury teatru. Jednocześnie redukcja przeżytych konstruktów teatralnych jak scenariusz, reżyseria, stacjonarna scenografia. Redukcji tej dokonałem na wzór Jerzego Grotowskiego w jego programie "Teatru Ubogiego", jednak o wiele radykalniej.\nTo co obecnie czynią spadkobiercy J. Grotowskiego w Pontedera we Włoszech (sztuka jako wehikuł, proces wewnętrzny aktora) realizowane przez nich starymi metodami aktorskimi (codziennie, mozolne, precyzyjne próby) - my w teatrze Preformer realizujemy od wielu lat metodą RYTUAŁU INTUITYWNEGO, nazwanego przeze mnie świadomym twóryczym procesem na wszystkich piętrach spektaklu - muzyce, ruchu aktora, plastyce (scenografia i kostium). Teatr Performer jest to teatr zdecydowanie wyprzedzający wszystko co dzieje się obecnie w teatrze światowym (nawet w Potenderze). Jest zjawiskiem, kótrego istoty do tej pory nie może pojąć tak zwana krytyka artystyczna. Rytuał intuitywny nie polega na powielaniu spektakli ćwiczonych na próbach. Jest rytuałem otwarcia się, za każdym razem innym, w zależności od czasu, miejsca, energii, tak by móc świadomie kreować, lecz jednocześnie być na tyle czujnym, by dawać się kreować powstającej sytuacjii energii scenicznej.\nAktor w teatrze performer, poprzez zetknięcie się z pigmentem ciekłym czy sypkim, tworzy na własnym ciele swój kostium. Poprzez przeniesienie akcji na płaszczyznę (podłoże bądź ściana) tworzy malowidła, które należy uznać za zapis akcji spektaklu i jako takie traktować za całkiem nowy rodzaj scenografii. Muzyka spektakli, powstająca "na żywo" znakomicie uaktywnia inteligencję intuitywną aktorów gdyż sama jest strukturą intuitywną. Wzorem sławnego kopozytora nowoczesnej muzyki - Karlheinza Stockhausena, który napisał: "Nic nie myśl - czekaj, aż w tobie będzie całkiem cicho. Jeśli osiągniesz ten stan - zaczynaj grać. Kiedy tylko zaczniesz myśleć - przestań grać i spróbuj ponownie osiągnąć stan niemyślenia. Potem graj dalej".\nTeatr Performer w BWA / 2008-05-13\nFortalicje 2010 / 2008-05-08


On Egin Eta Topa: Biegam jak dziewczyna – yeah!\nBiegam jak dziewczyna – yeah!\nBiec tak jakby mieć skrzydła, no skrzydełka fot. D.Szymborska\nKilka miesięcy temu jak kręciliśmy odcinek o kobiecym bieganiu, machałam nogami i truchtałam do autobusu. Dubli było dużo, bo pomimo super śmiesznego kroku nic nie szło zgodnie z planem. Autobus miał uciec a ja zostać na przystanku. A tu mili kierowcy (tak, tego się nie spodziewałam) czekali aż dziewczyna dobiegnie do autobusu. W końcu trafił się jakiś wredny i zamknął drzwi dokładnie przed moim nosem. No i mieliśmy scenę. Na filmie pokazywałam czy nie jest kobiece bieganie – jest techniczne, jest szybkie i jest piękne.\nA do dawno nakręconego filmiku wracam dlatego, że dawno żadna reklamapodpasek nie była tak dyskutowana jak teraz – Always pokazało jak to jest ze stereotypem kobiecego biegania, rzucania piłki, generalnie bycia dziewczyną.\nKilka tygodni temu stałam na starcie biegu przełajowego. Często zastanawiam się, w co się ubrać, jak ładnie wyglądać, zawody zawodami ale mi zależy na tym by ciuchy do siebie pasowały, nogi były długie, brzuszek niewidoczny itp. Tym razem plan był prosty - ścigam się. Na starcie w bluzeczce bez ramiączek, takiej w której widać jak pływanie powoduje rozrost mięśni barków, rąk…. Nie wyglądałam zwiewnie i kobieco, oj nie. A piszę to właśnie w kontekście kobiecego biegania, jak wyprzedzałam kolejnych facetów to od jednego usłyszałam wysapane „ja pi…dolę to kobieta”. Cóż nie odebrałam tego jak komplement...\nNo to jak jest z tym kobiecym bieganiem? Czy tylko dopóki jest się niewinną, niemiesiączkującą dziewczynką biega się intuicyjnie a potem wszystko się psuje?\nMyślę, że w wielu przypadkach tak jest. Gdy trenuję na stadionie, często widzę całe klasy spędzane na WF. Dla większości jest to koszmarna lekcja lekkiej, dla niektórych radość z biegania. Te uśmiechnięte osoby (zarówno dziewczyny jak i chłopaki) biegają tak jak najlepsi Kenijczycy. Mają długi, sprężysty, piękny krok. Biegają naturalnie. Bez zastanowienia, czy ktoś z nich się będzie smiał, bez rozpatrywania czy przy takim wyciągnięciu nogi łydka będzie zgrabnie wyglądać. Dzieci po prostu biegają.\nOd kilku lat uczę się biegać jak dziewczyna. Pracuję nad krokiem, wszystko po to by wrócić do tego co straciłam – cudownego, lekkiego kroku.\nMarzę o tym by po męczącym pływaniu, ciężkim rowerze po chwili biegu moje nogi robiły duże, pewne kroki….bardzo chcę biegać jak dziewczyna!\nReklama, reklamą ale dzięki niej mówi się/pisze się o tym czym jest kultura, jaki kaganiec a w tym przypadku jakie dyby zakłada na kobiece nogi. Żeby nie epatowały seksualnością, żeby były skromne, żeby wreszcie to co najtrudniej znieść tym co sport uprawiają – żeby były słabe i bezbronne. Na szczęście kobiece bieganie jest inne! Warto o tym pamiętać nie tylko rozpaczliwie goniąc autobus ale również biegając po bieżni.\nDwa dni temu prawie 2000 dziewczyn przebiegło 5K. Sceptycy powiedzą, no właśnie kobiecy bieg to na takim krótkim dystansie a nie porządny maraton. Po pierwsze maraton jest jeden, po drugie większość krytykujących nie przebiegłaby tak szybko tej „piątki” jak zwyciężczynie biegu – cóż one biegały jak dziewczyny!\nDo zobaczenia na biegach, zawodach. Następnym razem jak będę wyprzedzać jakiegoś faceta, jak usłyszę, że nie spodziewał się, że to kobieta, to pewno nie będę miała siły odpowiedzieć, ale za to będę mogła pomyśleć – BIEGAM JAK DZIEWCZYNA!\nKinga Łucja 1 lipca 2014 08:38\nDota|oneginetatopa 2 lipca 2014 09:58\nskasowałam komentarz reklamowy\nStaszek 2 lipca 2014 08:14\ncóż, chciałbym zobaczyć test pt. "jak biegają faceci"... myślę, że byłoby podobnie;]\nPokaż mi jak biega chłopak? ☺


Piłkarki nożne MUKSu Kraśnik wywalczyły awans do II ligi kobiet. « Lubelska Piłka - Wszystko o piłce nożnej na Lubelszczyźnie\nArtykuły i reportaże, III liga, Najważniejsze wiadomości, Piłka nożna kobiet\nśroda, 10 lipca 2013, 18:44\nPiłkarki nożne MUKSu Kraśnik wywalczyły awans do II ligi kobiet.\nNie mały sukces w sezonie 2012/2013 odniosły kraśnickie piłkarki nożne, które na codzień grają w barwach Międzyszkolnego Uczniowskiego Klubu Sportowego „Kraśnik”. Młode zawodniczki z Kraśnika wygrały rozgrywki III ligi piłki nożnej kobiet grupy lubelskiej i jako jedyna nie pokonana drużyna tej ligi wywalczyła sobie awans do wyższej klasy rozgrywkowej, czyli II ligi małopolskiej. Kraśniczanki trenują od 2010 roku pod okiem Rafała Tomiło. W kadrze kraśnickiego zespołu znajduje się kilka reprezentantek województwa takich jak: Aleksandra Stopa, Oliwia Kotwica, Olga Jabłońska czy Katarzyna Rostek.\nKraśniczanki w lidze zdobyły aż 45 bramek co daje im najskuteczniejszy atak ligi. Obrona też nie była gorsza i straciła tylko 5 bramek co dało jej drugie miejsce w tej klasyfikacji. Najskuteczniejszą zawodniczką z Kraśnika była Katarzyna Weber, która na swoim koncie zgromadziła 10 bramek na drugim miejscu uplasowała się Olga Jabłońska z 8 trafieniami a na najniższym stopniu podium uplasowała się Ewelina Skórska z 6 golami. Rekord jaki śrubują zawodniczki MUKSu to liczba nie przegranych meczy na własnym obiekcie. Kraśnickie piłkarki nie przegrały u siebie od maja 2011 roku, kiedy to do Kraśnika przyjechały rezerwy ekstraligowego Górnika Łęczna wzmocnione zawodniczkami z pierwszego zespołu (0-3).\nObecnie drużyna MUKSu ma przerwę wakacyjną, która nie potrwa zbyt długo bo pierwsze zajęcia w przygotowaniach do nowego sezonu odbędą się 25 lipca. Od 10 do 17 sierpnia zaplanowany jest obóz sportowy w Cieszanowie. MUKS w sezonie 2013/2014 będzie rywalizował w II lidze małopolskiej, którą tworzą cztery województwa: małopolskie, świętokrzyski, podkarpackie i lubelskie. W rozgrywkach weźmie udział dziesięć zespołów: 1.Wisła Nowy Korczyn, 2. Resovia Rzeszów, 3. Naprzod Sobolów, 4. Moravia Morawica, 5. Zielonka Wrząsowice, 6. Victoria Gaj, 7. AZS UJ II Kraków, 8. Sokół Kolbuszowa, 9. Korona Łaszczów, 10. MUKS Kraśnik.\nZapowiada się więc ciekawy sezon w Kraśniku, który z pewnością pokaże na co stać tamtejszą młodzieżową żeńską piłkę nożną. Miejmy nadzieję, że kraśniczanki bez problemu się utrzymają a zebrane doświadczenie zaprocentuje w najbliższej przyszłości. Za ubiegły sezon serdeczne gratulacje a na nadchodzący życzymy samych sukcesów oraz żeby kontuzje omijały piłkarki!\nSkład drużyny MUKS-Stali Krasnik (k) w sezonie 2012/2013\nbramka: Magdalena Badura, Urszula Korga\nobrońcy: Dominika Deaki, Aleksandra Stopa ©, Katarzyna Rostek, Justyna Maciąg, Renata Stelmaszczuk\npomoc: Ewelina Skórska, Dul Magdalena, Dul Katarzyna, Kotwica Oliwia, Justyna Goleń, Katarzyna Grela, Diana Wilk, Patrycja Iwańska, Sylwia Miśkiewicz, Aleksandra Janiec, Ewa Szabat, Marzena Kowalczyk (tylko runda jesienna)\natak: Olga Jabłońska, Katarzyna Weber, Martyna Łukasik, Justyna Kasperek, Karolina Wieczorek, Marita Sobczyk,\nkierownik drużyny: Weronika Rostek\ntrener bramkarek: Krzysztof Mazur\ntrener: Rafał Tomiło\nprezes klubu: Konrad Szmyrgała\nOrion Niedrzwica Duża Po raz pierwszy W skrócie Hetman Zamość Felieton Start Krasnystaw Opinie Wywiady 3:3 Fotoreportaż Prasa LZPN Leksykon Liga gra Trenerzy Sparingi P r o f i l e Ciekawostki transfer Puchar Polski Górnik Łęczna Motor Lublin Giergiel PZPN Ekstraklasa


Zawartość scooby01 - Strona 3 - forum gram.pl\nWszystko napisane przez scooby01\nZobacz gameplay z Modern Warfare 2\nWreszcie dobry Call of Duty ^^\nSonda #58: Co sądzisz o dystrybucji cyfrowej gier (np. Steam, Xbox LIVE Marketplace)?\nscooby01 odpisał Gram.pl na temat w Gry i zabawy\nA świstak siedzi i zawija :). Przykład? EAStore - ceny za ściągnięcie identyczne jak w empiku za wydanie pudełkowe. Zauważ, że już raczej nie słyszy się haseł "nie płać za zbędne dodatki" tylko "nie płać za dostawe do domu". A ciekawe kto mi zwróci za ten czas spędzony na ściąganiu tych kilku/kilkunastu gigabajtów za każdym razem gdy chce zainstalować gre. >.... o każdej porze dnia i roku (nawet święta), wpisuję tylko swoje dane Żeby przez następne minimum 3 godziny wpatrywać się w pasek postępu... To ja przez ten czas zdąże 2 razy skoczyć do sklepu ^^ Jeżeli mam gre na płycie czas instalacji będzie o wiele krótszy, a poprawki zawsze można ściągnąć samemu. Nie mam nic przeciwko cyfrowej dystrybucji ale tylko jeżeli mam też możliwość nabycia pudełka z grą (tak jak w przypadku Steam - Half-Life 2). Jeżeli ma to wyglądać jak w przypadku Red Alert 3: Powstanie to podziękuje. Wyjątkiem są gry od producentów gier bardziej niszowych (np. The Path) lub gry przeznaczone tylko do gry w sieci - tutaj byłbym ostatecznie zrezygnować z wydania pudełkowego OnLive życze jak najlepiej, i mam nadzieje, że pomysł nie zostanie "zgaszony" przez producentów kart graficznych i procesorów. Twój post ma strasznie marketingowy wyraz :)\nAkurat :P A najlepsze jest to, że ten żart prawdopodobnie zwiększy sprzedaż... i to jest dopiero kawał :D\nMolyneux o poziomie fabuły w grach\nOsobiście zauważam raczej odwrotną tendencje tzn. coraz więcej gier, w które można grać "z doskoku" prowadzi raczej do upraszczania fabuły niż jej rozbudowy. Gry, które można przejść w 10 godzin już nikogo nie dziwią, więc gdzie tu miejsce na wielowątkową i wciągającą fabułe? GTA 4 - gra wielka, jednak czy naprawdę aż tak wspaniała? Raczej bardzo dobry film akcji :/ A to, że bohaterowie powinni mieć ciekawą osobowość odkryto już wcześniej i rewolucji tutaj nie widze.\nNo i znowu nic, jakoś nie mam szczęścia w losowaniach :/ Zwycięzcom gratuluje za to świetnych koszulek, które już niebawem straszyły będą osoby postronne :)\nNumer zapowiada się świetnie ale chciałbym napisać o rzeczach, które mi się nie podobają: - Mówie stanowcze NIE dla Tipsomaniaka na cover DVD. Z pewnością zaraz ktoś uzasadni, że w końcu jest dodatkowa płytka itp. itd. Prawdopodobnie będzie miał racje ale nic nie poradze, że ja po prostu uwielbiałem te papierowe tipsomaniaki. Przecież to była idealna książeczka do przeglądania np. w czasie oczekiwania na załadowanie gry, dodatkowo można było ją ze sobą wszędzie wziąć. Poza tym nie wiem jak pozostali czytelnicy ale ja osobiście nie przepadam za czytaniem dłuższych tekstów na ekranie monitora, wole wygodnie rozłożyć się na kanapie czy fotelu. Mam nadzieje, że taki zabieg się nie spodoba i nastąpi powrót do wcześniejszej formuły, nawet jeżeli ceną będzie ta jedna płyta. Nie podoba mi się ta tendencja "tniemy koszta i wrzucamy na cover". -" Inna rzecz, że upchnęliśmy ich tam aż 8. Tak, OSIEM (!) pełnych wersji gier" Mam nadzieje, że na tym srebrnym worku nie będzie wielkiego napisu "Aż 8 Pełnych wersji" CDA chyba nie potrzebuje tego rodzaju reklam. Przecież te Tycoony to praktycznie klony :/\nscooby01 odpisał LESZ3u na temat w O grach\nCzyżby właśnie w ten sposób zostaną wydane dodatki do Fallouta 3? :>\nA ja się cieszę z Overclocked. Wole nawet najstarszą przygodówke niż fpsy, w których fabuła mieści się na jednej kartce A4 lub kolejną drugowojenną strategie. Pewnie, miło czasem się odstresować i włączyć coś nie wymagającego zbyt dużego ruchu szarych komórek, no ale ile można?\n@Hansin Nagroda publiczności za szczerość i obiektywizm :D\nSony zapowiada tonę nowych gier na PSP\nNowa część Assassin''s Creed? Przyznam, że ta gra może zadecydować o tym, czy zaopatrze się w konsolke (a mam na nią ochote już od jakiegoś czasu).\nResident Evil 6 będzie inny\nWspółczesne zombie latają, gadają i ogólnie mają pełny serwis...\nWidze, że akcja mimo wszystko została opuszczona, a to co obserwujemy to prawdopodobnie jej ostatnie podrygi. No chyba, że czekają na koniec kryzysu. Ale w takim wypadku na szybką reaktywacje bym nie liczył.\nTo, że część szósta powstanie było niemal pewne. Jednak wiadomość, że serie czeka gruntowna przebudowa nie znajduje się u mnie pod kategorią "świetne informacje" :/\nNie widać aż takiej różnicy między high, a low. Tzn. jest zauważalna, ale nie aż tak jak w przypadku jedynki FEAR.\nPolska wersja Age of Conan wystartowała\nCiekawe czy mimo wszystko Funcom zdecyduje się na następne MMO, czyli The Secret World. A osobiście i tak czekam na SW: The Old Republic :-)\n"Najlepsza strzelanka tego roku" - zdanie wydawcy gry nie może być inne. Przecież wszyscy* wiedzą, żę CDP wydaje tylko najlepsze RPG/RTS/FPS/karcianiki/platformery/gry muzyczne/przygodówki/gry logiczne/turówki/gry sportowe/bijatyki/mmo/symulacje (i pochodne) roku :P ------ *ja Mnie osobiście drażnią takie hasłą reklamowe przed premierą gry i to na początku roku, także do powyższej wypowiedzi mogła przecieknąć kropelka ironii.\nWreszcie przygodówka :D Akurat Broken Sworda 4 już mam ale i tak duży plus ;)\nNa wirtusie 80 zl, nawet jak doliczysz koszty przesyłki wyjdzie taniej niż w mm, czy jakimś empiku ;)\nChciałbym zauważyć, że jak już umieszcza się hasło w stylu: "Zaglądaj do nas często - co tydzień nowe rewelacyjne gry i gadżety!" to wypada się z niego wywiązywać. W innym wypadku zawiesić akcje i podać odpowiednią informacje na stronie. Jest to na pewno lepsze rozwiązanie niż nabieranie wody w usta i podejście "a niech sobie gadają, mamy większe problemy, a i tak wszystkim nie dogodzisz".\nThe Last Remnant - czy Twój komputer spełnia wymagania sprzętowe?\nNa screenie nie widać nic, co usprawieliwiałoby takie wymagania sprzętowe. Czy naprawdę coraz mniej producentów przykłada się do optymalizacji?\nP.E.C.E.T. dla F.E.A.R. 2\nMoim zdaniem X3 w tym zestawie nie jest do końca trafionym pomysłem... Szczególnie ze względu na cene.\nMożna też kupić w sklepie internetowym empiku, a później osobiście odebrać w salonie :)\nEch... i znowu żadnej przygodówki :/ Ale nie ma co narzekać, Two Worlds to bardzo dobry pełniak :)\nJuż widze newsy " Jeszcze tylko x dni do końca Wielkiej Noworocznej Wyprzedaży" xD


Pożar stodoły w Bronowie - Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Bielsku-Białej\nOsiem zastępów straży pożarnej gasiło dzisiejszej nocy pożar stodoły w Bronowie. Na szczęście nikt nie ucierpiał.\nInformacja o pożarze wpłynęła do stanowiska kierowania komendanta miejskiego PSP w Bielsku-Białej o godz. 23.02. Po dojeździe na miejsce jednostek straży pożarnej, pożarem objęta była w całości stodoła o powierzchni ok. 80mkw. W odległości ok 10 m od pożaru znajdował się budynek gospodarczy murowany, który nie był zagrożony. Stodoła w całości wykonana była z konstrukcji drewnianej. Na miejscu nie stwierdzono osób poszkodowanych. W obiekcie znajdowały się bale siana oraz zgromadzone drzewo opałowe.\nStrażacy zabezpieczyli miejsce zdarzenia, następnie po ugaszeniu pożaru przystąpiono do rozbiórki konstrukcji drewnianej stodoły z wykorzystaniem fadromy. Po zakończonych działaniach uprzątnięto teren akcji. Na miejscu zdarzenia pozostał zastęp z OSP Bronów. Działania zakończono o godz. 1:14. Przyczynę pożaru ustala policja.


strona główna » parkuj i jedź » przepisy\nRegulamin parkingów działających w systemie Parkuj i Jedź (Park & Ride)\n1. Niniejszy Regulamin reguluje zasady korzystania z parkingów działających w systemie „Parkuj i Jedź” (Park & Ride) w m.st. Warszawie, zwanych dalej „Parkingami”, zarządzanych przez jednostkę budżetową m.st. Warszawy o nazwie Zarząd Transportu Miejskiego – zwaną dalej „Zarządcą”.\n2. Parking jest parkingiem publicznym i niestrzeżonym.\n1) Pojazdem jest środek transportu przeznaczony do poruszania się na drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane;\n2) Użytkownikiem Parkingu jest osoba fizyczna faktycznie korzystająca z Parkingu (osoba kierująca pojazdem) lub właściciel pojazdu. W przypadku braku możliwości ustalenia tożsamości kierującego pojazdem, za użytkownika uważa się w szczególności osobę kierującą pojazdem w chwili wyjazdu z Parkingu;\n3) Miejscem parkingowym jest wydzielona powierzchnia na terenie Parkingu przeznaczona na parkowanie pojazdu.\n1. Poprzez wjazd na teren Parkingu następuje zawarcie przez użytkownika z m.st. Warszawą umowy najmu miejsca parkingowego na warunkach określonych w niniejszym Regulaminie.\n3. Umowa najmu miejsca parkingowego wygasa z chwilą wyjazdu użytkownika z Parkingu lub z zakończeniem Doby Parkingowej, określonej w § 5 ust. 1.\n4. Przy korzystaniu z Parkingu wyłącza się stosowanie przepisów art. 674 k.c.\n1. Parking jest czynny 7 dni w tygodniu w godzinach 4.30 - 2.30, z codzienną przerwą na konserwację Parkingu od godz. 2.30 do godz. 4.30, za wyjątkiem dni wolnych od pracy wymienionych w art. 1 ust. 1 Ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951 r. Nr 4, poz. 28, z późn. zm.).\n2. O otwarciu Parkingu w godzinach lub dniach innych niż wymienione w ust. 1 decyduje Zarządca.\n3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Zarządca może podjąć decyzję o okresowym wyłączeniu Parkingu z użytkowania lub zmianie godzin otwarcia Parkingu.\n1. Pod pojęciem Doby Parkingowej należy rozumieć okres czasu trwający od godz. 4.30 do godz. 2.30 dnia następnego lub określony na podstawie § 4 ust. 2 lub ust. 3.\n2. Poza Dobą Parkingową na terenie Parkingu obowiązuje zakaz parkowania pojazdów.\n3. Zakaz, o którym mowa w ust. 2 nie dotyczy:\n1) rowerów, o ile parkowanie nie trwa dłużej niż 48 godzin;\n2) pojazdów obsługi Parkingu.\n1. Na terenie Parkingu obowiązują zasady ruchu pojazdów zawarte w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.).\n3. Pojazd po ustawieniu na miejscu parkingowym powinien być unieruchomiony, mieć wyłączony zapłon, światła, zamknięte okna, drzwi oraz bagażnik; użytkownik zobowiązany jest do wyłączenia pozostawionych w pojeździe urządzeń radiofonicznych.\n4. Parkowanie rowerów dozwolone jest wyłącznie w miejscach wyznaczonych do tego celu.\n1. Użytkownik ponosi odpowiedzialność za wszelkie szkody spowodowane przez pojazd lub powstałe w związku z korzystaniem z miejsca parkingowego, w szczególności z tytułu zanieczyszczenia powierzchni parkingu na skutek wycieku płynów z pojazdu (wyciek oleju, płynu hamulcowego, płynu chłodniczego itp.).\n2. Użytkownik we własnym zakresie zabezpiecza swój pojazd przed kradzieżą.\n3. Miasto st. Warszawa nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody powstałe w wyniku kradzieży (włamania, rozboju itp.) rabunku, zniszczenia lub uszkodzenia pojazdów znajdujących się na terenie Parkingu, jak również rzeczy w nich pozostawionych lub stanowiących ich wyposażenie.\n4. Wyłącza się odpowiedzialność m.st. Warszawy z tytułu szkód komunikacyjnych i parkingowych dotyczących pojazdów i osób korzystających z Parkingu.\n1. Użytkownik zobowiązany jest do uiszczenia opłaty parkingowej w wysokości określonej w cenniku, który stanowi załącznik nr 1 do niniejszego regulaminu.\n2. Kontrola spełnienia warunków umowy najmu miejsca parkingowego przeprowadzana jest przy wyjeździe z Parkingu w strefie kontroli. Sposób kontroli uprawnień określa Dyrektor Zarządu Transportu Miejskiego.\n3. W przypadku naruszenia przepisów określonych w niniejszym regulaminie użytkownik zobowiązany jest do zapłaty na rzecz m.st. Warszawy kar umownych w wysokości określonej w cenniku, który stanowi załącznik nr 1 do niniejszego Regulaminu.\n2) spożywanie alkoholu;\n3) przebywanie osób, o ile nie jest to związane z wyjściem z Parkingu po zaparkowaniu pojazdu lub dojściem do zaparkowanego pojazdu celem opuszczenia Parkingu;\n5) naprawianie, mycie, odkurzanie i tankowanie pojazdów;\n6) używanie otwartego ognia;\n7) działania niezgodne z przepisami BHP i PPOŻ;\n8) zachowanie lub działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub zakłócające korzystanie z Parkingu;\n9) pozostawianie w pojeździe zwierząt w czasie postoju na miejscu parkingowym.\n1. W przypadku naruszenia przez użytkownika postanowień niniejszego Regulaminu m.st. Warszawa może zastosować środki niezbędne dla przywrócenia stanu zgodnego z Regulaminem, w tym również poprzez usunięcie pojazdu z Parkingu.\nZałącznik nr 1 do Regulaminu parkingów działających w systemie Parkuj i Jedź (Park & Ride) w m.st. Warszawie.\n1. Opłata parkingowa za jedną Dobę Parkingową 100,00 zł\n1. Bilet krótkookresowy, seniora, długookresowy obowiązujący w strefie 1 lub 1 i 2, uprawniający do korzystania ze środków lokalnego transportu zbiorowego w m.st. Warszawie, który posiada następujące cechy:\n- ma formę papierową lub elektronicznej karty zbliżeniowej pod postacią "Warszawskiej Karty Miejskiej" lub innych kart wprowadzonych lub zaakceptowanych przez ZTM,\n- został skasowany,\n- trwa okres jego ważności, w którym uprawnia on do korzystania ze środków lokalnego transportu zbiorowego,\n- ma wszystkie inne cechy wymagane przez przepisy prawa miejscowego regulujące korzystanie z lokalnego transportu zbiorowego w m.st. Warszawie;\n2. Inny dokument, który - na podstawie odpowiedniej uchwały Rady m.st. Warszawy - uprawnia do korzystania z lokalnego transportu zbiorowego organizowanego przez m.st. Warszawę.\n2. Opłata za zagubienie biletu parkingowego 1) 200,00 zł -\n3. Kara za pozostawienie pojazdu na terenie parkingu po upływie Doby Parkingowej 100,00 zł -\n4. Kara za pozostawienie pojazdu poza miejscem wyznaczonym do parkowania 100,00 zł -\n5. Kara za niezastosowanie się do polecenia osób kontrolujących lub obsługi Parkingu 100,00 zł -\n1) Dotyczy obiektów, na których zamontowany jest bezobsługowy system parkingowy. Poprzez bilet parkingowy rozumie się nośnik pobierany z terminala przez użytkownika przy wjeździe na Parking, na podstawie którego następuje rozliczenie opłat i kar z tytułu korzystania z Parkingu.\nZałącznik nr 1 do Regulaminu - pobierz plik (47 KB)Treść Uchwały Nr XVII/342/2011 - pobierz plik (161 KB)


Zabić parazyta! | Diogenes 21\nHome › Po polsku › Zabić parazyta!\nPosted on 11.11.2014 by Petros — Leave a comment\nZ tzw. “powodów niezależnych”, mimo gorącego wsparcia moich przyjaciół, nie dałem rady dojechać na CopyCamp 2014, gdzie miałem mieć swoje 10 minut na wariackich papierach. Żal tym większy, że że nie będę mógł teraz opowiadać, “jakeśmy to z Cory Doctorowem na CopyCampie wykłady dawali”.\nAby więc sobie – i paru innym osobom – smutek osłodzić, zamieszczam tu planowaną wersję mojego wystąpienia, z ilustracjami (których i tak nie zobaczylibyście, bo nie spełniały rygorystycznych wymagań co do praw autorskich. A tutaj – hulaj dusza.\n1. Prawo autorskie powstało, aby wynagradzać twórców za powstałe już dzieła. Jego celem finansowym było zapewnienie twórcom środków do życia i motywacji podczas tworzenia następnych dzieł. Celem społecznym było utrzymanie atrybucji – przypisania dzieła jego rzeczywistemu autorowi. Obecne prawo autorskie, zawarte w szerszej kategorii „własności intelektualnej”, obejmującej także znaki towarowe, patenty itp., rozciąga „ochronę” w czasie i w zakresie tak szeroko, że główne korzyści przypadają nie autorom – w większości już nieżywym – lecz pośrednikom i dystrybutorom. Standardy w tej dziedzinie wyznacza USA. 90-letni okres ochronny oraz automatyczne objęcie ochroną każdego dzieła umysłu – łącznie ze szkicem czy notatką na serwetce w kawiarni – powodują zastygnięcie kultury w kajdanach umów licencyjnych. Te same rygory USA eksportuje na świat, poprzez liczne traktaty i konwencje w dziedzinie „własności intelektualnej”. Choć Fundacja Nowoczesnej Polski odradza używanie tego terminu, „własność intelektualna” doskonale charakteryzuje podejście rynku do dóbr kultury. Ponieważ własność, „despotyczny monopol władania”, polega przede wszystkim na ograniczeniu dostępu do danego dobra.\n2. Gąszcz zastrzeżeń prawnych, zbudowany dookoła dowolnego utworu, skutecznie odstraszy od jego wykorzystania wszystkich, poza najsilniejszymi graczami. Prawo jest, jak kiedyś napisano „jak pajęcze sieci; mucha się uwikła, ale bąk przeleci.” Obecna postać prawa autorskiego (i szerzej, własności intelektualnej), właśnie w ten sposób dyskryminuje większość, na korzyść wielkich organizacji z dobrze opłacanymi działami prawnymi. Jeśli podczas tej prezentacji powiem dowcip, zaśpiewam piosenkę, albo pokażę ilustrację, to – o ile nie mam zgody autora – najprawdopodobniej naruszę prawo. Mówicie, że nie naruszę? Nie wiem, nie jestem prawnikiem. Ale, skoro i tak prawie na pewno jestem piratem…\n3. Ludzka kultura, a szczególnie jej część zwana sztuką, od zawsze oparta jest na zapożyczeniach, naśladownictwach i trawestacjach. Sztucznie stworzona kategoria własności intelektualnej blokuje ten proces – w sztuce, badaniach naukowych, w internetowym życiu towarzyskim. Słitaśna fotka kotka, gdy już się znajdzie na fejsie, podlega ochronie prawnej, z wszystkimi konsekwencjami. Tak samo jak „gen podatności na raka piersi”, który zastrzegła patentem firma biotechnologiczna z Utah.\n4. Przeciwieństwem tego dyskryminacyjnego systemu jest uznanie dóbr kultury – od piosenki „Happy Birthday”, do korpusu wiedzy akademickiej – za dobro wspólne (the commons). Zasób społeczny, który nie ma i nie może mieć właściciela. Nie ma i nie może być wprost sprzedany. Który dostępny jest – na powszechnie znanych i jednolitych zasadach – wszystkim, którzy go współtworzą. Który prawo i społeczność jego opiekunów chronią przed sprywatyzowaniem, przekształceniem w towar i wystawieniem na rynek.\n5. Zgodnie z definicją noblistki Elinor Ostrom, dobro wspólne to triada obejmująca zasób (materialny, lub nie), opiekującą się nim społeczność, oraz ustalony system norm postępowania owej społeczności. Są pewne zasady konstytutywne, których naruszenie powoduje, że dobro wspólne przestaje być dobrem wspólnym, a staje się towarem rynkowym zarządzanym przez grupę podmiotów gospodarczych. Należą do nich przede wszystkim\n– Zakaz prywatyzacji zasobu: zasób nie ma właściciela, ma jedynie powierników. Jest niepodzielny i nie wolno ograniczać beneficjentom dostępu do pożytków z niego płynących.\n– Zakaz wyceny rynkowej zasobu: zasób nie może w żaden sposób zostać wprowadzony na rynek.\n– Wyraźne rozdzielenie zasobu od pożytków: pożytki, jako “produkty uboczne” zasobu mogą być zawłaszczane i zużywane przez beneficjentów, a nawet wprowadzane na rynek.\nTak skonstruowany system pozwala zarówno utrzymać atrybucję, gratyfikacje dla twórców, jak i ciągnięcie pożytków z ich dzieł. Blokuje natomiast komodyfikację dóbr kultury – tworzenie z nich pseudotowaru, co nieuchronnie poddaje je prawu własności.\n6. Mój uczony kolega zapowiedział, że oprotestuje używanie przez mnie w tym wystąpieniu pojęcia „własność intelektualna”, jako mętnego i obejmującego zbyt wiele różnych dóbr. Zamiast tego, jak rekomenduje Fundacja Nowoczesna Polska, należy używać pojęcia „monopole intelektualne”. Zgoda, chodzi w końcu o prawo (oparte na przymusie państwowym) do uNIEdostępnienia pewnych dóbr niematerialnych.\nJa natomiast z przyjemnością powiem – to upraszcza sprawę. To, co proponuje dobro wspólne, to podejście wyszukaj-i-zamień. Gdziekolwiek pojawi się pojęcie „własność intelektualna”, należy je po prostu zastąpić pojęciem „intelektualne dobro wspólne” – z wszelkimi konsekwencjami. Można to zasadniczo załatwić jedną ustawą. 😉\n„Commonizacja” dóbr kultury będzie katastrofą finansową (i oby egzystencjalną) dla tych wszystkich, którzy żyją z ograniczania innym dostępu do wiedzy, kultury i informacji. Dla dystrybutorów i nadzorców. Dla egzekutorów i ekspertów. Dla korporacyjnych prawników i sprzedawców pop-pulpy. Wreszcie dla spadkobierców w trzecim pokoleniu, którzy nawet nie rozumieją o co chodziło dziadkowi-poecie. Słowem, dla tych wszystkich, którzy pasożytują na relacji między autorem a jego publicznością. Między naukowcami, wymieniającymi się inspiracjami. Między twórcą a społecznością fan-fiction.\n7. Nie każdy twórca widzi swój interes w pozbyciu się owych pasożytów. Ale im trudniej nowym artystom jest dostać się na play listy; im trudniej młodym naukowcom o publikację w liczącym się czasopiśmie, tym większa potrzeba wolnej kultury. Creative Commons, czasopisma naukowe Open Access, licencje copy left, a nawet copy-leftist – trwają właśnie ogólnoświatowe prace badawczo-rozwojowe nad zastąpieniem „rynkowej własności intelektualnej” intelektualnym dobrem wspólnym. Czego nam wszystkim życzę…\n8. Niniejsza prezentacja została opublikowana na licencji Woody Guthriego. Oto ona:\n„Ten utwór jest chroniony prawem autorskim przez 90 lat po śmierci autora i w tym czasie każdy, kto będzie go wykonywał, kopiował, przesyłał lub modyfikował bez zezwolenia autora, jest moim najlepszym przyjacielem – bo mi to nie przeszkadza. Publikujcie to. Kopiujcie to. Tańczcie do tego. Jodłujcie to. Ja to napisałem, i to jest wszystko, co się liczy.”\n9. Dziękuję za uwagę. Zapraszam do lektury książki Davida Bolliera „The Commons – dobro wspólne dla każdego”, która stała się podstawową inspiracją tego wystąpienia.\nPowyższy tekst powstał w okolicach kwietnia 2014 roku. Od tego czasu, do dnia rozpoczecia CopyCamp 2014 w listopadzie, zdarzyło sie wiele rzeczy, które zmieniły moje podejście do tematu własności intelektualnej. Wypada wiec napisać – zapewne krótszy – tekst przedstawiający moje aktualne poglądy w tej mierze. Oczekujcie go niebawem.\n‹ Feminizm po kurdyjsku\nSweeping floor in Thessaloniki ›\nTagged with: Kapitalizm


Kask Abus YOUN-I Ace cherry red M - sklep internetowy sklepzrowerami.pl\n> Odzież>Kaski>Kask Abus YOUN-I Ace cherry red M\nKask Abus YOUN-I Ace cherry red M\nSmolna 10 dostępny\nNowoczesny kask rowerowy powinien być modny, praktyczny, a przede wszystkim bezpieczny. Model Youn-I Ace firmy ABUS spełnia wszystkie te wymagania. Przede wszystkim kask rowerowy musi bezpiecznie i niezawodnie chronić głowę w razie upadku. Ale również wygląd odgrywa ważną rolę w wyborze kasku. Dzięki Youn-I Ace firma ABUS spełnia wymagania dotyczące wzornictwa i bezpieczeństwa. Kask miejski przekonuje prostym, urbanistycznym i modnym wyglądem i idealnie pasuje do nowoczesnego stylu stylowych miejskich rowerów. Różne kombinacje kolorów – od prostego monochromatycznego do nowoczesnego wzorzystego – oferują szeroki wybór dla każdego gustu. Idealny kask do codziennego użytku w mieście i odpowiedni dodatek dla stylowych rowerzystów.


Rolnicza renta kapitałowa byłaby zbyt niska - Kredyty i ubezpieczenia\nDodano: 27-08-2013, 14:30\nDlaczego rolnik musi oddać gospodarstwo, kiedy przechodzi na rentę czy emeryturę? Następstwo pokoleń to element realizacji polityki rolnej państwa. Prace nad zmianą systemu ubezpieczeń rolniczych wciąż trwają.\nDo dylematów rozważanych w związku z tym odniósł się wiceminister rolnictwa Tadeusz Nalewajk, odpowiadając na pismo Krajowej Rady Izb Rolniczych, domagającej się inicjatywy ustawodawczej dotyczącej zmiany ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników.\nSystem ubezpieczeń rolniczych zachował odrębność od powszechnego w rezultacie uwzględnienia specyfiki działalności rolniczej i włączenia do niego elementów polityki rolnej państwa. „Zasadniczy element tej polityki to stymulowanie wymiany pokoleniowej w rolnictwie” – a co za tym idzie, obowiązek przekazywania gospodarstwa.\n„Uzasadnia to m.in. wysoką dotację do systemu ubezpieczenia społecznego rolników (ok. 90 proc.) na pokrycie wydatków na świadczenia emerytalno-rentowe rolnicze oraz utrzymanie składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe na niskim poziomie dla gospodarstw rolnych do 50 ha przeliczeniowych użytków rolnych. Obecnie ok. 98,6 proc. ubezpieczonych w KRUS to rolnicy i domownicy utrzymujący się z działalności rolniczej prowadzonych w gospodarstwach rolnych nieprzekraczających takiego obszaru” – wyjaśnia wiceminister.\nJak podkreśla, reforma systemu ubezpieczenia jest częścią prac rządu dotyczących wprowadzenia rozwiązań dotyczących powszechnej rachunkowości w rolnictwie i opodatkowania przychodów. „Zakłada się bowiem, że docelowy system opłacania składek ubezpieczeniowych rolniczych będzie oparty na dochodowości z prowadzonej działalności rolniczej, a nie jak obecnie na wielkości gospodarstwa rolnego” – przypomniał Tadeusz Nalewajk i dodał: „Jednakże na dzień dzisiejszy nie jest możliwe do określenia, jaki kształt przyjmą przyszłe rozwiązania w tym zakresie. Nie wiadomo także jeszcze czy będzie możliwe proste odzwierciedlenie zasad obowiązujących obecnie w powszechnym systemie emerytalnym, w którym emerytury ustalane są w oparciu o zdefiniowaną składkę, tj. na podstawie <kapitału> zgromadzonego ze składek w okresie aktywności zawodowej. Oparcie emerytur rolniczych tylko na zdefiniowanej składce nie musiałoby się bowiem łączyć z warunkiem przekazania gospodarstwa rolnego, jednakże świadczenia takie mogą okazać się zbyt niskie, aby mogły zostać zaakceptowane przez środowisko rolnicze. Należy jednak mieć na uwadze, że jeżeli system ubezpieczenia społecznego rolników nie będzie nadal realizować elementów polityki rolnej, trudno będzie obronić konieczność utrzymania jego odrębności w przyszłości”.


Traktor Wooden City - JG modele drewniane 3D do składania z rodziną\nStrona główna / Sklep / Drewniane modele i puzzle 3D / Wood Trick Traktor\nSzukasz ciekawego rolniczego pojazdu? Traktor jest idealnym rozwiązaniem. Duża ilość detali w modelu plus mechanizm zapewniający bardzo dobrą jazdę i przyczepność nawet na nierównych powierzchniach. Chociaż ze względu na swoją złożoność, jest przeznaczony dla dzieci po 14 roku życia, nie zrażaj się tym. Na pewno będąc młodszym, w budowie pomorze Ci rodzina, którą tylko musisz zaciekawić i uświadomić jaka czeka ich wspaniała zabawa. Model zainteresuję nie tylko dzieci, ale osoby w różnym wieku. Doskonały prezent dla mężczyzn na każda okazję.\nilość Wood Trick Traktor\nSKU: 1176 Kategorie: ciężki sprzęt, Drewniane modele i puzzle 3D, trudny Tagi: 3D, ciągnik rolniczy, do składania, drewniany, mechaniczny, model, puzzle, rolnik, sklejka, traktor, wieś, wspaniały, zabawka\nUniwersalny traktor jest jednym z najbardziej niezwykłych w kategorii pojazdy. Aby docenić tą dużą maszynę, musisz być prawdziwym mężczyzną. Praca silnika jest fascynująca. Nie tylko zmontujesz ciągnik od zera, ale podczas montażu poznasz budowę zasady działania traktora i silnika. Będziesz miał dobrze i ciekawie wypełniony czas, a co więcej możesz stać się ekspertem w modelowaniu różnych modli drewnianych, ponieważ wszystkie modele konstrukcyjne są zaprojektowane w oparciu o prawdziwe mechanizmy, które działają bezawaryjnie. Zabawa w prawdziwego konstruktora rozwija u Twojego dziecka zręczność manualną, twórcze myślenie i samorealizację, która sprzyja w osiąganiu sukcesów. Doskonałym dodatkiem do tego modelu jest przyczepa z wymiennym nadwoziem, może być wywrotką lub cysterną.\nPotężny uniwersalny traktor jest jednym z najbardziej skomplikowanych modeli do złożenia. Należy go montować ściśle według załączonej dobrze tłumaczonej instrukcji. Wyciągane elementy z ze sklejki należy montować w podzespoły a następnie w całość. Gdy uniesiesz pokrywę silnika, pociągając dźwignię umieszczoną w kabinie, zobaczysz fascynujący wielki silnik z pracującymi tłokami. Silnik i inne mechaniczne podzespoły są napędzane mechanizmem gumowym nakręcanym pokrętłem zamocowanym na dachu kabiny kierowcy. Jest wyposażony w dźwignię zmiany biegów, za pomocą której możesz ciągnik zostawić na biegu jałowym lub w tryb jazdy. Ruchoma kierownica steruje kołami przednimi i ułatwia ustawienie we właściwym miejscu. Dodatkowo ma zamontowany ruchomy orczyk z zaczepami. W ciągniku również otwierają się drzwi i są regulowane siedzenia pasażera. Model został nakreślony i wykonany według prawdziwego wzoru mechanizmów, które działają jak w zegarku.\nliczba części: 401,\nwymiary modelu: 29,5 x 16 x 18,5 cm,\nwaga: 1,550 kg,\nNapisz pierwszą opinię o „Wood Trick Traktor” Anuluj pisanie odpowiedzi


Kolekcjonerzy reliktów i ich znaczenie dla kultury w dzisiejszych czasach – Drzeworyt Płazowski\nKolekcjonerzy reliktów i ich znaczenie dla kultury w dzisiejszych czasach\n18 października 2020 Artykuły chata dembowskichjan gwalbert pawlikowskijan krzeptowskikolekcjakolekcja drzeworytówkolekcjekolekcjonerstwozbiory\nZdjęcie w artykule, pokazuje niezwykłą kolekcję reliktów podhalańskich, które były kolekcjonowane przez Dembowskich i eksponowane w ich „Chacie”. Ta niezwykła kolekcja stała się zalążkiem dla muzeum w Zakopanem. Warto zastanowić się, skąd wziął się w tej kolekcji drzeworyt płazowski? Dziś te zbiory można oglądać w chałupie Gąsieniców Sobczaków. Drzeworyt płazowski trafił do Muzeum Etnograficznego w Krakowie.\nOd dawna kolekcjonerstwo było domeną dobrze wykształconych ludzi. Poprzez swoje zbiory przedstawiali oni szczególną dziedzinę, którą się interesowali i zgłębiali ją. W wyższych sferach, obrazem dobrego gustu było posiadanie ciekawych zbiorów. Najpopularniejszą formą kolekcjonerstwa były sortymenty monet, książek, dzieł sztuki, militariów oraz zbiory przyrodnicze. Szczególnie po rozbiorach Polski, kolekcjonerstwo stało się jedną z metod na zachowanie rodzimej kultury i historii. Dlatego też zaczęły powstawać niezwykłe kolekcje związane z historią Polski, gdzie pojawiały się, dotychczas niedoceniane, „bohomazy” ludowe.\nTakim szczególnym kolekcjonerem był Józef Gwalbert Pawlikowski, mający majątek w Medyce koło Przemyśla (więcej informacji TUTAJ).\nW jego kolekcji, pośród wielu różnych eksponatów, z czasem znalazło się ponad 140 odbitek z ludowych drzeworytów. Pawlikowski współpracował z wieloma ludźmi, którzy nabywali dla niego drzeworyty, głównie z terenu ówczesnej Galicji. Pracował dla niego między innymi Kajetan Kielisiński, który był kustoszem jego zbiorów (lata 1834-1839). Jeździł on po targach i jarmarkach, umawiał się na spotkania z innymi kolekcjonerami, w celu wymiany dubletów, dzięki czemu zdobywał cenne eksponaty. Kielisiński w 1839 roku przyjął propozycję pracy od Tytusa Działyńskiego. Około roku przebywał w Oleszycach i następnie, w październiku 1840 roku, wyjechał do Kórnika w Wielkopolsce. Miał jednak nadal współpracować z Pawlikowskim, wyszukując mu eksponaty (Pamiętnik Biblioteki Kórnickiej, źródło TUTAJ).\nWarto tu zadać pytanie, czy Kielisiński, przebywając w Oleszycach, nie natknął się na jakieś ciekawe, lokalne drzeworyty, może z Płazowa, które do dziś nie dotrwały i czy w kolekcji drzeworytów Pawlikowskiego nie ma odbitek, które mogłyby pochodzić z nieistniejących już klocków płazowskich?\nKolekcja Pawlikowskiego, może mieć szczególne znaczenie dla interesujących nas, nieistniejących już klocków drzeworytów płazowskich.\nJan Gwalbert Pawlikowski, nazywany „ojcem polskiej ekologii” (poczytaj więcej TUTAJ), tak został opisany w „Gazecie Lwowskiej” Nr. 81 sobota 8 kwietnia 1939 r.:\n„Zmarły niedawno Jan Gwalbert Pawlikowski należy do najznakomitszych umysłów polskiej kultury pierwszego ćwierćwiecza XX wieku. W swej świetnej działalności nic ograniczał się do jednej dziedziny, do zakresu związanego z zawodową działalnością. Z zawodu i studiów początkowych agronom, z biegiem lat staje się wielkim humanistą, uczonym i pisarzem o horyzontach rozległych, naprawdę ogólnoludzkich.”\nPawlikowski był zafascynowany Tatrami. Chodził po szlakach górskich już od 1876 roku, miedzy innymi z Adamem Asnykiem. Niedługo później wstępuje do Towarzystwa Tatrzańskiego, gdzie poznaje wielu ważnych ludzi związanych z kulturą polską. W 1897 roku, zafascynowany ideą stylu polskiego w architekturze, buduje niezwykłą willę, według projektu Stanisława Witkiewicza, nazywaną później „Pod Jedlami”. Dom ten z czasem staje się jednym z zakopiańskich ośrodków kulturalnych, gdzie rezydują takie osobistości jak: Jan Kasprowicz, Maryla Wolska, Henryk Sienkiewicz, Brat Albert, Sir Lawrence Alma-Tadema, Helena Modrzejewska, Jacek Malczewski, Jan Stanisławski, Leon Wyczółkowski i Stanisław Witkiewicz.\nPawlikowski musiał poznać Dembowskich. Debowscy z kolei, na pewno podziwiali jego bardzo bogatą kolekcję z Medyki, zawierającą: ekslibrisy, książki, numizmaty, grafiki, także ludowe. Dembowscy, mając styczność z takimi kolekcjonerami, jak rodzina Pawlikowskich, mogli podejmować różne ciekawe rozmowy, nie tylko na tematy kolekcjonerskie, ale jednocześnie, mając w salonie artystów grafików i etnografów, zgłębiać ich wartość, nie tylko artystyczną, ale i kulturową.\nPawlikowski zdobywał swoje eksponaty na zasadzie „polowania” i wymian. Podobnie robili Dembowscy, którzy uruchomili siatkę znajomości z góralami, dzięki Janowi „Sabale” Krzeptowskiemu. Jednym z najważniejszych dostarczycieli podhalańskich eksponatów był krewniak Sabały, jego imiennik, Jan Krzeptowski, młody i obyty wśród ludzi. Gdy w 1887 roku Dembowscy otworzyli „Czytelnię i Gospodę Ludową” w Zakopanem, jej prowadzenie powierzyli młodemu Janowi Krzeptowskiemu. Wszystkim bywalcom Zakopanego i członkom Towarzystwa Tatrzańskiego przyświecał wtedy jeden główny cel: stworzyć unikalną kolekcję zakopiańskich eksponatów ludowych, które zasilą Muzeum Tatrzańskie. Zbadać i opisać Tatry, zarówno pod kątem przyrody jak i kultury. Dzięki temu stworzyć nowy styl polski w architekturze, który byłby jednym z pomysłów na krzewienie polskości.\nW „Chacie” Dembowskich przebywali, między innymi, tacy ludzie jak: Helena Modrzejewska, Adam Krasiński, Władysław Zamojski, Henryk Sienkiewicz, Adam Chmielowski, Ignacy Jan Paderewski, Stefan Żeromski, Leon Wyczółkowski, Jacek Malczewski, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Stanisław Witkiewicz, a nawet Józef Piłsudski (źródło informacji na temat Dembowskich: „Wierchy” 1994 tom 98).\nWarto tutaj sobie zadać pytanie: po co, w przypadku drzeworytów płazowskich, opisywać tak szeroki kontekst historyczny?\nJednym z celów tych opisów jest pokazanie, że najznamienitsze postaci z historii Polski oglądały i podziwiały te drzeworyty. Z czasem, dzięki Stanisławowi Witkiewiczowi, stały się one jednym z ważnych czynników, które spowodowały, że środowiska naukowe zaczęły badać ludowy drzeworyt i ogólnie sztukę ludową. Dziś, drzeworyt ludowy z okolicy XIX wieku, należy do rzadkiej i cennej spuścizny kultury Polski.\nNawiązując do kolekcjonerstwa, które niewątpliwie kwitło w XIX wieku, warto zadać pytanie, jakimi kanałami do zbiorów Dembowskich trafiły klocki z drzeworytami płazowskimi. Dembowscy interesowali się tylko eksponatami podhalańskimi. W ich domu rodziła się idea stylu zakopiańskiego. Dlatego też, można być pewnym, że nie interesowali się poszukiwaniem ludowizny z terenu całego kraju. Możliwe, że podczas rozmów w „Chacie”, jeden z gości opowiedział o działającym jeszcze warsztacie w Płazowie, gdzie robiono odbitki z drzeworytu. Prawdopodobne jest, że jeden z gości „Chaty” Dembowskich, podarował gospodarzom taki drzeworyt. Zgodnie z obyczajem, przyjeżdżając w odwiedziny, zawsze przywozi się jakiś prezent dla gospodarzy. Być może drzeworyt płazowski był takim prezentem, dlatego znalazł się w zbiorze Dembowskich, chociaż nie miał proweniencji podhalańskiej.\nDziś, zbiory Dembowskich stanowią fundament kultury i sztuki dla Zakopanego, a kolekcje Pawlikowskich są jedną z podstaw polskiej kultury i historii. Tworzenie kolekcji ma bardzo dużą wartość, bowiem zachowuje się w ten sposób unikalną indywidualną wartość, związaną z życiem człowieka. Dlatego też warto patrzeć na lokalnych artystów, jako potencjalnych twórców elementów kultury regionu i kraju. Tak jak w przypadku drzeworytu płazowskiego.\ninformacje na temat Pawlikowskich: z-ne.pl, szlakstyluzakopianskiego.pl,\nPoprzedni Poprzedni wpis: Drzeworyt płazowski – multimedialne materiały warsztatowe i historyczne\nNastępny Następny wpis: Drzeworyt płazowski – rzeźbienie historii


Paskudne Nerdy cz.1 – Kraina Gówna | Durnoty\n« Iście Szatańska Przygoda Jasia i Małgosi\nPaskudne Nerdy cz.2 i ostatnia – Międzygwiezdna Przygoda »\nDrukuj artykuł Ten wpis został napisany przez ESKA na 3 listopada 2016 o 21:08, i jest w kategorii Durnoty. Podążaj za odpowiedziami do tego wpisu przez RSS 2.0. Możesz napisać komentarz, lub trackbacka z Twojej własnej strony.\nHa, na tym polu /naturalnego nawozu/ trudno Cię przeskoczyć…to pozostaje czytać w ,,skupieniu,, hi,hi..\nA tak swoją drogą to rozpisałeś się…czyżbyś planował nową trylogię -,,Ass Wars,,?\nNie rozpisałem się jakoś bardzo, tylko jakieś 1100 słów :0 Ale skoro jest część pierwsza, to raczej na pewno będą kolejne, a ile to nie wiem jeszcze ( ͡° ͜ʖ ͡°)


Nowoczesna dieta OXY – waip.com.pl\nOdchudzanie się stanowi ważny element w życiu każdej osoby, która nie ma wystarczająco dużo energii na wejście po schodach. Wynika to z faktu, że nadmiar kilogramów może znacząco utrudniać liczne czynności życiowe. Dlatego niezwykle ważne jest, aby zawsze dbać o swoją formę. Bardzo ciekawym rozwiązaniem wydaje się obecnie dieta OXY. Jest to bardzo skomplikowany plan żywieniowy, który może wprowadzić znaczącą poprawę w życiu każdego człowieka.\nDieta oparta jest o wysokoenergetyczne preparaty białkowe, które sprawiają, że osoba odchudzająca się zyskuje wiele energii, sił i witalności. Warto wskazać, że bez odpowiedniego podejścia do tego tematu życie może wydawać się bardzo utrudnione. Dlatego to właśnie dzięki diecie OXY można zyskać tak wiele w tak niskiej cenie. Ważne jest, aby wszelkie działania związane z poprawą nawyków żywieniowych podjąć odpowiednio szybko. W innej sytuacji może się okazać, że nadmierna opieszałość okazała się zbyt dotkliwa dla organizmu. Każdy z nas wie, jak ważne jest szybkie podjęcie niektórych czynności, dlatego w żadnej sytuacji nie należy zwlekać i wybrać najlepsze rozwiązania, takie jak dieta OXY.\nNie bez znaczenia pozostaje fakt, że obecnie coraz mniej osób decyduje się na zmianę swojego życia. Taka sytuacja wydaje się niedopuszczalna, dlatego nigdy nie można bagatelizować takich ewentualności. Zdecydowanie zaleca się poprawę pod względem jakości żywienia. Produkty wysokobiałkowe wydają się być doskonałą alternatywą dla tłuszczy, które niszczą mikroflorę jelitową.\n4 thoughts on “Nowoczesna dieta OXY”\nPingback: Skuteczna dieta OXY – waip.com.pl\nPingback: Dieta OXY dla opornych – waip.com.pl\nPingback: Dieta OXY na odchudzanie – waip.com.pl\nPingback: Sprawdzona dieta OXY – waip.com.pl


Przemyślenia w związku z nadchodzącymi świętami - ZADI\nCoraz bardziej przykra aura za oknem to dla nas przekonujący znak, że zapadła już jesień, a co zrozumiałe szybko po niej przyjdzie też zima. W zimie śnieg powinien przykrywać ziemię, ale miast niego ostatnio zima u nas przypomina raczej przedłużenie jesieni, tylko bardziej mroźnej. Chmurzy się, wszędzie błoto, nijak nie wygląda to jak te zimy jakie możemy pamiętać z dzieciństwa gdy to mogliśmy chodzić na sanki, lepić bałwany w ogrodzie czy ślizgać się na lodowisku. I trzeba jeszcze dodać, że z utęsknieniem czekaliśmy na Boże Narodzenie i niepodważalnie na podarki, które odnajdziemy pod choinką.\nJednakże nieszczęśliwie, od przynajmniej paru lat nie zaznajemy śniegu w Boże Narodzenie zatem musimy się wspomagać w odmienny sposób aby potrafić odczuwać tę atmosferę świąt. Generalnie pozostaje nam udekorowanie mieszkania w środku w bożonarodzeniowe ornamenty aby mieć przynajmniej substytut tego jak powinno być w tradycyjne święta Bożego Narodzenia, które na wszystkich kartach świątecznych pełne są śniegu. Pół biedy, że chociaż nie występują obecnie kłopoty z nabyciem gustownych dekoracji bożonarodzeniowych, które dało by się zastosować do ozdobienia domu na Boże Narodzenie.\nNie jest dla nikogo sensacją, że najistotniejszym elementem ozdobnym Bożego Narodzenia jest choinka, a nieraz dodatkowo szopka bożonarodzeniowa. Drzewko bożonarodzeniowe jest tym wyróżnikiem, jaki znają wszystkie dzieci i radują się na samo wspomnienie o jego dekorowaniu. Kiedyś tworzyliśmy na choinkę papierowe dekoracje bożonarodzeniowe, do teraz wspominam doklejanie łańcuchów choinkowych z wielobarwnego papieru. Współcześnie wszystko co jest nam potrzebne aby przybrać choinkę znajdziemy bez kłopotu w sklepach: bańki, przeróżne światełka, połyskujące łańcuchy oraz całą rzeszę rozmaitych ozdób bożonarodzeniowych. Co roku wysilamy się żeby choinka była coraz to wspanialsza, a idealnie jeżeli jest to naturalne drzewko, od którego czuć zapach zagajnika.\nDrzewko bożonarodzeniowe to prawdopodobnie najważniejsza ozdoba świąt Bożego Narodzenia jednakże nie można nie pamiętać również o pozostałych ozdobach. Częstokroć w toku świąt dostrzec można w oknach rozwieszone przeróżne lampki, ja zwłaszcza uwielbiam te w postaci gwiazdy betlejemskiej, które mrugają rozmaitymi barwami. Modne robi się tudzież zaczepianie w oknach przeróżnych zawieszek z atrybutami świąt bądź też zimowymi symbolami, np. z Mikołajem, reniferkami, bałwanami albo temu pokrewnymi. Nie będzie także zaskoczeniem gdy spotkamy też i wieńce powieszone na drzwiach frontalnych domostw. Za sprawą Internetu potrafimy dzisiaj odnaleźć mnogość przewodników przedstawiających w jaki sposób można własnoręcznie stworzyć zatrzęsienie ciekawych ozdób bożonarodzeniowych. Dzięki nim możliwe jest upiększenie mieszkania w bardziej interesujący sposób a dodatkowo podczas ich wykonywania wprowadzimy się w świąteczną atmosferę.\nNiewątpliwie już niewiele czasu zostało do Wigilii, nawet jeśli się wydaje że wszystko przygotujemy na czas to gdy jesteśmy tak zagonieni w ciągu tygodnia to te prawie że dwa miesiące upłyną nam jak z bicza strzelił. Prawdopodobnie lepiej już najsamprzód niewielkimi kroczkami zainicjować przygotowania do przystrojenia mieszkania na przychodzące Boże Narodzenie.\nMieszkam we Wrocławiu ale urodziłem się w Kątach Wrocławskich. Prowadzę małą firmę doradczą i interesuje mnie szeroko pojęta tematyka biznesowa.\nNovember 04, 2017 zbyszek Uncategorized Boże Narodzenie\nPrevious Previous post: Dlaczego ludzie boją się dentystów?\nNext Next post: Awaria samochodu - dotkliwy problem


Klasyczne siano dla gryzoni - 800 g | keko.pl\nKlasyczne siano dla gryzoni - 800 g\nzyskasz 5.90 pkt.\nProgram lojalnościowy: 5.90 pkt.\nw ciągu 2 godz. + Więcej o czasie dostawy\nKod produktu: 4680\n24,80 zł Program lojalnościowy: 12.40 PKT\nNaturalny pokarm dla świnek morskich Nature Cavia 2,3kg 2,3kg\nKarma dla dorosłych świnek morskich. Bazuje na naturalnych składnikach. Zróżnicowana, wysokobłonnikowa mieszanka traw, ziół i warzyw dla kawii domowych. Zawiera witaminę C niezbędną dla wzmocnienia odporności i optymalnej kondycji.\n46,00 zł Program lojalnościowy: 23 PKT\nPodstawowe sianko węgrowskie - 20-22 l\nSianko węgrowski z naturalnych, ekologicznych łąk. Sprawdzi się jako dodatek paszowy albo ściółka dla gryzoni i królików.\n6,10 zł Program lojalnościowy: 3.05 PKT\nKarma klasy Super Premium dla świnek morskich Care+ Cavia Guinea Pig 250g 250g\nCare+ Guinea Pig to wyjątkowo smaczna, doskonale zbilansowana, ekstrudowana karma klasy Super Premium dla świnki morskiej.\n21,30 zł Program lojalnościowy: 10.65 PKT\nSiano dla gryzoni. Dobrze wysuszone.\nwymieniać przynajmniej raz w tygodniu\nAutor: Anna, Łomianki\nmiękkie, ale nie nazbyt rozdrobione, pyszniutkie, polskie, no i konkurencyjne cenowo! super :) Świniaczkom smakuje.\n100% pachnące sianko z polskiej łąki. Cena vs zawartość istny szok cenowy. Królik dziamie jak ta lala :)


, jezeli byĹby ktoĹ zaintere - www.narutoliive.fora.pl\nDo - ........raczej tak [link widoczny dla zalogowanych] i co z tego?! dostaĹam takÄ\nkupilem ta masc szalwiowa od Pana ca-mils tutaj: [link widoczny dla zalogowanych] oliwa z oliwek lub olej z pestek winogron (ok, lyzeczki), lyzeczka olejku rycynowego, zoltko z 1 jajka, sok z polowki cytryny ewentualnie dodatkowo lyzeczka miodu.\nod rĂłĹźnych partnerĂłw DziÄki, pozdrawiam wszystkich Napiszcie co wiecie na temat tego studia fryzjerskiego M&M na ul.krĂłlowej Jadwigi...chcÄ wiedziec co o nich sÄ\ndzicie>. mam ochotÄ powiedzieÄ, Ĺźe to siÄ okaĹźe w praktyce jaka jestem, jak mnie PaĹstwo zatrudniÄ\n, Ĺźe nie bÄdÄ siÄ tylko teoretycznie zachwalaÄ, jak produkt na sprzedaĹź. Blizny, bol? [link widoczny dla zalogowanych]\nNie przeszkadza mu to w niczym, wiec tego nie leczy. 4 2-litrowe butelki wody mineralnej w Aldi kosztuja 99p (niecaly funt), a w malym sklepiku jedna butelka kosztuje ok ÂŁ1,50. dziekujÄ ci za wszystkie informacje i pozdrawiam Cwicze tez na rowerku stacjonarnym i czekam na rehabilitacje fachowa, ktora bede mial pod koniec czerwca... StraszniÄ siÄ denerwujÄ chociaĹź moje wyniki wskazuja na to Ĺźe moĹźe to byÄ jakaĹ pomyĹka. Zaczynalam od 5 min ( brak kondycji) a teraz jezdze 30- 45 min.Ale stwierdzilam z przerazeniem ze moje spodnie sa ciasne alebi sie nie mieszcze w nie. wcale nie jest niska;/


Ochrona marki i konsumentów\nMonitorowanie marki i opakowań\nRyzyko pojawienia się podrabianych kosmetyków, środków higieny osobistej i chemii gospodarczej na rynku stanowi realne zagrożenie, ponieważ wyrób imitacji światowych marek może być dochodowym i atrakcyjnym biznesem dla tych, którzy się tym zajmują. W wielu branżach na całym świecie zwalcza się podrabianie, aby lepiej chronić marki i zyski, a jednocześnie podnosić bezpieczeństwo konsumentów. Technologia znakowania i monitorowania marki może zapewnić zupełnie nowy poziom przejrzystości i śledzenia w łańcuchu dystrybucji, stanowiąc skuteczniejszą broń w kosztownej walce przeciw podrabianiu i nieautoryzowanej dystrybucji\nMożesz zwiększyć wydajność operacyjną i lepiej chronić swoją markę\nPrzeciwdziałanie podrabianiu i nieautoryzowanej dystrybucji jest bardzo ważne, ponieważ zapobiega szkodom dla wizerunku marki oraz chroni przychody i zyski firmy.\nNie pozwól, aby złe oznakowanie zepsuło wygląd opakowania\nWzór opakowania i wizerunek marki nigdzie nie są tak ważne, jak w przemyśle kosmetyków i środków higieny osobistej. Właśnie dlatego Videojet wyznaje zasadę, że kodom i oznakowaniom na produktach należy poświęcać tyle samo uwagi, ile pozostałej części opakowania. Videojet, dysponując największym wyborem technologii i materiałów eksploatacyjnych, może pomóc w drukowaniu doskonałych oznakowań, które podniosą walory opakowania i sprawiają, że monitorowanie marki jest znacznie prostrze.\nZnakowanie laserowe: realizacja wymagań prawnych i pomoc w ochronie cennych marek kosmetycznych\nSprzedaż podrabianych kosmetyków i środków higieny osobistej może co roku kosztować ich legalnego producenta miliardy złotych utraconych dochodów.\nPiractwo i nieautoryzowane kierunki dystrybucji w łańcuchu dostaw mogą doprowadzić do utraty ciężko wypracowanej renomy i zaufania klientów, a nawet do odpowiedzialności wobec konsumentów.\nZnakowanie laserowe działa odstraszająco, tworząc trwałe, wysokiej jakości oznakowanie, m.in. kody DataMatrix. Takiego kodu nie można łatwo usunąć bez uszkodzenia powierzchni produktu, dlatego jest mało prawdopodobne, aby fałszerze czy inne nieuczciwe osoby zajęły się tak oznakowanymi produktami. Znakowanie laserowe umożliwia producentom kosmetyków lepsze śledzenie i monitorowanie marki, ruchu ich markowych artykułów, dzięki czemu pomaga dbać o autentyczność produktów i kontrolowaną dystrybucję.


Blog użytkownika:Ad morteem/Kroniki Arendelle/ Księga Pierwsza/ Wpis Czwarty | Kraina lodu Wiki | Fandom\nMatthew, gdy już całkiem odzyskał siły poszedł przesłuchać obcego i skorumpowanego lokaja. Właśnie wracał z lochów strapiony. Obydwaj nic nie powiedzieli, mimo stanowczości Matthew. Nie posunął się do bardziej drastycznych metod wyciągania informacji, chodź niektórzy nie mieliby takich oporów. Wiadomo było tylko, że obcy przypłynął z Wysp Południa dwa tygodnie temu, a lokaj był nowy na zamku. Znaleziono worek z kosztownościami w jego izbie- zapłatę za zabójstwo królowej. Simon nadworny lekarz przebadał aroganckiego truciciela. Okazało się, że jest śmiertelnie chory na raka skóry - czerniaka. Zostało mu nie wiele życia. Oczywiście zwołano nadzwyczajne posiedzenie Rady Królewskiej. Rozgorączkowani uczestnicy domagali się informacji, ale Matthew nie mógł im odpowiedzieć nic innego niż to, że śledztwo jest w toku. Na razie jednak Matthew zmierzał do przystani. Elsa i Anna zaprosiły go tam aby poznał Olafa. Wracał on z wakacji w Espanioli, podobno bardzo przysłużył się w czasie Wielkiej Zimy- jak nazywano czas po koronacji Elsy gdy uciekła w góry. Doszedł do przystani w kilka minut. Był tam komitet powitalny na czele z Elsą, Anną. Po chwili ujrzał też Kristoffa. Przywitali się solidnym uściskiem dłoni tak zwaną szuflą.\n- Witaj Matthew\n- Miło cię widzieć- odparł Matthew. Już wróciłeś?\n- Tak, inni wydobywacze lodu skończą robotę no i poza tym słyszałem co się stało pod moją nieobecność- powiedział Kristoff\n- Nie powiem, działo się trochę- odpowiedział Matthew.\n-Matthew, cieszę się że cię widzę- powiedziała Elsa, która podeszła do nich wraz z Anną.\n- Wasza Wysokość, księżniczko- ukłonił się Matthew\n- Och przestań z tą księżniczką- powiedziała poirytowana Anna. Mów mi po imieniu człowieku! To jest rozkaz!- dodała i uśmiechnęła się\nMatthew odwzajemnił uśmiech.\n- Cokolwiek rozkażesz ks....Anno.\n- Jest!- zawołał Kristoff, wskazując na statek wyłaniający się zza klifu z prawej strony. Był to smukły bryg z dwoma masztami. Teraz większość żagli była zwinięta. Na wyższym maszcie powiewała flaga Arendelle. Kapitan wykrzyczał komendę, okręt obrócił się i wpłynął do zatoki. Ktoś ze statku rzucił cumę. Robotnik portowy pochwycił ją. Po chwili jeszcze dwie wystrzeliły z jego pokładu. Statek został przyciągnięty do nabrzeża, cumy zostały przywiązane. Matthew przybliżył się. Chciał zobaczyć owego Olafa. Trap został opuszczony na pomost. Po chwili pojawił się Olaf- który ku zaskoczeniu Matthew był.. bałwankiem\n- Witajcie!- powiedział\n- Olaf!- krzyknęła Anna. Miło cię znowu widzieć!\n- Jak ci minęły wakacje?- zapytała Elsa\n- Ojojoj, pływałem na łódcee.., leżałem na plaży w słońcu i czułem że coś we mnie wrzeee..\ni wielu przyjaciół spotkałem..- powiedział Olaf.\nZszedł na pomost i zobaczył Matthew.\n-Hejka, jestem Olaf a ty? Anno kto to jest? Chcę by był moim przyjacielem!.- przedstawił się Olaf i utkwił wzrok w Matthew.\nKristoff który stał najbliżej kapitana, zobaczył osłupienie na twarzy Matthew i szturchnął go pod żebra. Ten wzdrygnął się i powiedział:\n- Ja.. jestem..ten no Matthew..i\n- Matthew! Przyjaciel!- przerwał Olaf i wyciągnął rękę by się przywitać.\nKapitan nadal osłupiały nie wiedział co ma zrobić przez chwilę. W końcu podał Olafowi rękę i potrząsnął mocno. Wyrwał mu ją i stał nie wiedząc co czynić.\n- Oj tam zdarza się- powiedział Olaf i przyczepił sobie rękę na nowo.\n- Możemy jechać odwiedzić moich braci i Puszka, dawno ich nie widziałem prooosze.\n- Już dobrze Olafie. pojedziemy do lodowego pałacu, prawda Elso?- zapytała Anna\n- Oczywiście, że tak- odpowiedziała\nOlaf skoczył do góry.\n- Juhuu- krzyknął- no to lecim!\nI poszedł do przodu. Za nim Anna i Elsa potem Kristoff i oszołomiony Matthew.\n- Ee nie mówiłeś że Olaf too.. bałwanek- powiedział Matthew\n- Hahaha - zaśmiał się Kristoff, gdybyś widział swoją minę, serio hahaha.\n- Matthew, jedziemy na Lodowy Wierch, zapewnisz nam małą eskortę?- powiedziała Elsa\n-Tak, tak pojedziemy z pięcioma strażnikami, zajmę się tym- powiedział Matthew\n- Wyśmienicie!- powiedziała Anna\n- Pójdę do koszar Wasza Wysokość, daj znać kiedy chcesz wyjechać.- powiedział Matthew\n- Za godzinę przed bramą- powiedziała Elsa\n- Wasza Wysokość.- powiedział i poszedł\n- Matthew!- krzyknęła Elsa i uśmiechnęła się. - Tylko się nie spóźnij!\n- Tak jest- zasalutował Matthew\n,,Ja spóźnialski? phi”- pomyślał w drodze do koszar. A prawda była taka, że na spotkania Rady Królewskiej spóźniał się prawie zawsze. Po prostu zapominał o tak błahym wydarzeniu. Pogwizdywał sobie.\n- Lodowy pałac, hmm- chcę to zobaczyć- pomyślał.\nO rety.. ale lód..- powiedział Matthew widząc pałac Elsy po raz pierwszy.\nWyjechali zgodnie z planem z Arendelle i zaczęli podróż na Lodowy Wierch. W międzyczasie prowadzili błahe rozmowy, Matthew opowiedział parę zasłyszanych w porcie dowcipów, a Olaf jak zwykle co rusz rozśmieszał wszystkich, opowiadając o swoich wakacyjnych przygodach. Niewątpliwie tamtejsi ludzie bardzo się dziwili na widok nieroztapialnego przez słońce śniegowego bałwana. Matthew dowiedział się jak powstał Olaf, i kiedy, ale czekała go kolejna niespodzianka w postaci paru setek małych i Puszka. Co czterdzieści minut stawali aby konie mogły odpocząć. Był mroźny jesienny dzień, czuć było zbliżającą się zimę, północny wiatr smagał podróżników, którzy jednak nie zwracali na zeń uwagi. W końcu dotarli na miejsce. Lodowy pałac Elsy został rozbudowany. Elsa dobudowała parę pomieszczeń dla odwiedzających. Pałac przytłaczał pięknem i ogromem, zwłaszcza gdy się go widziało pierwszy raz, tak jak teraz Matthew.\n- Jakbym to kiedyś, gdzieś już słyszała- zachichotała Anna\n- Nie powiem moja reakcja była podobna- potwierdził Kristoff\nElsa uśmiechnęła się. Jak zawsze gdy tu przyjeżdżała przypomniała sobie tamten dzień, gdy chciała porzucić wszystko i wszystkich dla wolności, choć nie musiała.\n- Szkoda, że wtedy tego nie wiedziałam- pomyślała- To co będziemy tu stać czy może wejdziemy do środka, Matthew napatrzyłeś się już?- powiedziała Elsa\n- Zapewniam, że nie mogę się doczekać by zobaczyć wnętrze Pani.- powiedział Matthew\nZostawili konie i wspięli się po schodach do do drzwi. Elsa zapukała i drzwi same się otworzyły. Gdy weszli Matthew po raz drugi oniemiał z zachwytu. Piękny lodowy kandelabr wzory na ścianach a ponadto skrząca się lodowa fontanna która jakby zatrzymała krople wody w mroźnym uścisku.\nZobaczył też ogromnego śniegowego stwora, który raźnym krokiem zbliżał się ku nim. Odruchowo sięgnął do rękojeści miecza.\n-Puszeek! Siemanko- powiedział Olaf.\nOlbrzym wyciągnął wielką łapę, podniósł Olafa i położył go na swoim ramieniu. Z komnaty obok wysypały się malutkie bałwanki, które skakały i piszczały z radości.\n- Jak to..?- Matthew urwał i wskazał na nie\n- Elsa była chora, no i puff są- powiedziała Anna\n- Płatek, Piguła , Czesio!- krzyknął uradowany Olaf. -Wszystko wam opowiem chodźcie!!\n- Dajmy im trochę czasu, a tymczasem czujcie się jak u siebie!- powiedziała Elsa - Kristoff, pokaż proszę Matthew jego pokój. Odpocznijcie po podróży, wieczorem zjemy w dużej sali.\nKristoff odprowadził oszołomionego kapitana do drzwi, które, zresztą jak wszystkie ozdabiał piękny wzór. Tymczasem Elsa poszła z Anną na balkon, skąd roztaczał się piękny widok.\n- Ahh zawszę będzie mi się to podobać- westchnęła Elsa\n- W końcu od lat coś w objęcia chłodu cię pcha co nie?- powiedziała Anna\n-Masz rację- powiedziała Elsa uśmiechając się. Rozmarzonym wzrokiem jeszcze raz objęła piękny górski, krajobraz. Chmury były bliżej niż zwykle, prawie na wyciągnięcie ręki, w oddali zobaczyła cienką niebieską linię morza.\n- Masz rację- powtórzyła jeszcze raz Elsa\nElsa przechadzała się po swoim pałacu. Gdy znalazła się w Wielkiej Sali przypomniała sobie walkę z przybocznymi arcyksięcia. Zadrżała, bo zdała sobie sprawę, że prawie zabiła wtedy człowieka, co z tego, że w obronie własnej. Paradoksalnie uratował ją od tego jej największy wróg Hans, tylko czemu to zrobił? Może ze względu na straże, które z nim przybiegły, bo wątpiła czy przejąłby się śmiercią tamtego człowieka. Zobaczyła Matthew, który opierał się o balustradę na balkonie. Podeszła po cichu i stanęła obok niego.\n-Strażnik daje się podejść?- zapytała Elsa\nMatthew oderwał spojrzenie od krajobrazu górskiego.\n- Zaprawdę masz Pani zadatki na złodzieja - powiedział\nElsa dostrzegła iskierki rozbawienia w jego oczach i również uśmiechnęła się szeroko. Polubiła Matthew, był oddany, sumienny, wiele razy mimo iż jest młody udowodnił swoją wartość.\nDobrze się z nim rozmawiało, często sypał dowcipami czy to usłyszanymi w porcie, czy jak Elsa domyślała się wymyślonymi samemu. Choć czasem, musiała przyznać był zbyt służbisty, na przykład uparcie mówił do niej per ,,Wasza Wysokość” lub ,, pani”. Pewnie to kwestia wychowania w duchu żołnierskim, został tak nauczony przez Sir Roberta. Nagle zdała sobie sprawę, że zamilkła na kilka chwil.\n- Jak ci się tu podoba Matthew?- zapytała\n- Mówiąc krótko, jest to najpiękniejsze miejsce jakie widziałem w życiu, a zważ Pani, że widziałem ich wiele, masz doskonałą wyobraźnie Pani. Ja bym chyba nie wymyślił takich pięknych wzorów- odpowiedział Matthew.\nElsa zarumieniła się trochę.\n- Dziękuję, ale to nie tylko moja zasługa. Gdy go stworzyłam, kierowałam się sercem, to ono mi podpowiedziało, gdybym miała coś takiego powtórzyć nie potrafiłabym - powiedziała Elsa\n- Zapewne powstałoby coś jeszcze piękniejszego- powiedział Matthew\n- Cieszę się, że tak uważasz- powiedziała - Ale mówiłeś o jakiś pięknych miejscach, co miałeś na myśli?\n- Swego czasu podróżowałem z Sir Robertem po Arendelle. W tym czasie poznałem kraj i odkryłem kilka niezwykłych miejsc, które mnie oczarowały.- powiedział Matthew.\n- Mogę cię tam zabrać Wasza Wysokość jeśli będziesz chciała\n- Byłoby miło- powiedziała - zresztą jako królowej wypadałoby mi znać własny kraj\n- Co fakt to fakt- odparł Matthew\nI stali tak chwilę w milczeniu wpatrując się w horyzont i oddychając świeżym górskim powietrzem.\n- O Anna i Kristoff wrócili- powiedziała Elsa wskazując na dół - przygotujmy posiłek\nElsa weszła do środka i na środku sali powstał lodowy stół i krzesła.\n- Matthew chodź ze mną do spiżarni- rozkazała\nNa schodach pojawiła się Anna wraz z Kristoffem\n- Chodźcie, pomożecie mi - powiedziała\nWynieśli wędzone ryby, szynkę, trochę warzyw i ziemniaków, pieczeń, troche dziczyzny.\nWszystko to rozłożyli na lodowych oczywiście talerzach i zasiedli do posiłku. Gdy się z nim uporali jako, że już zmierzchało rozeszli się do komnat by zażyć nieco snu, odpocząć po trudach dnia minionego.\nNastępnego dnia mieli wyjechać z pałacu i wrócić do Arendelle, toteż wstali wcześnie i zjedli pożywne śniadanie złożone z owoców, żytniego chleba i sera. Strażnicy z eskorty rzecz jasna obsłużyli się sami. Czas przed wyjazdem spędzili grając w karty przy lodowym stole. Ich odjazd opóźnił się trochę, ponieważ Olaf żegnał się z osobna z każdym swoim ,,braciszkiem”.Teraz jednak w tradycyjnym szyku podróżowali do pałacu. Jako, że Anna i Elsa były zajęte rozmową ze sobą, więc Kristoff rozprawiał z Matthew o pogodzie. Ten pierwszy upierał się, że z tych pierzastych postrzępionych chmur spadnie śnieg. Drugi zaś tłumaczył mu, iż żadną miarą śnieg nie zmieściłby się w tak małych i cieniutkich chmurach. Olaf tymczasem siedział na kolanach Anny i jak zwykle rzucał dowcipami.\n-A wiecie jak się nazywa przesolona firanka?- zapytał Olaf\n- Nie, nie wiemy- powiedziały siostry\n- Za słona!- Hahahah- powiedział Olaf\nBył to już któryś z kolei taki kawał więc siostry kolejny raz wybuchnęły śmiechem.\nOlaf znienacka przeskoczył na konia Elsy, wskutek czego Elsa odchyliła się trochę do tyłu...co najprawdopodobniej uratowało jej życie...\nRozległ się brzęk zwalniania cięciwy i ostry jak brzytwa bełt przeciął powietrze mijając Elsę o kilka milimetrów. Spośród drzew wybiegło kilku ludzi ubranych w futrzane czapy, bezrękawniki z owczej skóry i brązowe spodnie.\n- Z koni!!- Schowajcie się za nimi!!- krzyknął Matthew. Taka czynność sprawiała, że ewentualny strzelec lub strzelcy nie mogli strzelać w ludzi bo konie im zasłaniały. Elsa zsiadając konia rzuciła lodową iskrą w skutek czego powstał mur wysoki na pół metra z ostrych lodowych sopli który tworzył półkole i oddzielał ich od napastników z przodu. Lecz z tyłu również zbliżało się ku nim trzech ludzi. Matthew gwizdnął przeciągle i wyciągnął miecz z pochwy. Skinął na gwardzistę i razem zaatakowali.\nMatthew zaatakował poziomym cięciem, które jednak obcy sparował i wymierzył mu cios znad głowy. Matthew uskoczył w bok i ciął obcego z lewej rozcinając mu klatkę piersiową. Napastnik upadł w śnieg wijąc się z bólu. U stóp gwardzisty leżał nieruchomo jeden napastnik w kałuży krwi. Drugi atakował go wściekle chcąc rozprawić się z nim i stawić czoła Matthew. Przeliczył się bo uderzył go podmuch lodowatego wiatru, który rzucił go o drzewo. Matthew podbiegł do niego i trzasnął głownią miecza w skroń.\nTymczasem kolejnych trzech napastników obeszło lodowe sople. Przeciwnik na przedzie cisnął toporem w strażnika i niestety trafił. Gwardzista poleciał metr w tył uderzony ciężkim drzewcem i znieruchomiał. Tymczasem tylna straż dojechała i zsiadając z koni ruszyła w bój. Za kilka sekund dotrą tu. Ale za kilka sekund może już nie żyć. Napastnik zaatakował go włócznią. Matthew skierował pchnięcie w inną stronę, lecz drugi napastnik wymierzył mu kilka szybkich ciosów mieczem. Matthew musiał się cofnąć. Teraz natarli na niego obydwaj. Uniknął pchnięcia i zakręcając się uciął grot włóczni. Jednak ten z mieczem zaatakował go. Matthew postąpił krok do przodu sklinował się mieczem z napastnikiem przy rękojeści, po czym skierował ostrze w dół przebijając mu pierś. Tymczasem gwardziści osaczyli wojownika z uciętą włócznią. Matthew zobaczył, że korzystając z zamieszania dwóch napastników zaatakowało Elsę, Annę i Kristoffa. Pierwszego Elsa zneutralizowała przymarzając go do ziemi, ale drugi odepchnął bezbronnego Kristoffa, który chciał bronić Annę i podniósł topór z zamiarem zabicia księżniczki. Nie było chwili do stracenia, Matthew wyszarpnął sztylet z pochwy, złapał środek ciężkości i rzucił. Sztylet wbił się w bok napastnika, a topór wypadł mu z ręki, jęcząc osunął się na ziemię nie stanowiąc już zagrożenia. Matthew podbiegł z gwardzistami do królowej by stawić czoła ewentualnemu napastnikowi, lecz nikt już nie wyłonił się zza drzew. Bitwa była skończona. Kristoff wstał z ziemi i przytulił Annę. Matthew otarł krew z miecza chustką. Przymarznięty do ziemi mężczyzna próbował się uwolnić, lecz na próżno.\n- Rzuć broń nieznajomy- powiedział do niego kapitan\nObcy spojrzał na niego złowrogo ale wypuścił miecz z ręki. Matthew spętał mu ręce a gwardziści zrobili to samo wciąż nieprzytomnemu napastnikowi, który pozostał przy życiu. Elsa przypatrywała się pobojowisku. Pięciu nieprzyjaciół i jeden gwardzista leżeli nieruchomo we krwi. Ona też mogłaby być wśród nich, wszyscy mogli." -Jak łatwo stracić życie- pomyślała Elsa".\nOlaf dotykał każdego człowieka i pytał z zatroskaniem:\n- Sten poszukaj przedniej straży, choć pewnie nie żyją, bo ostrzegli by nas- rozkazał Matthew.\n-Wasza Wysokość, jak najszybciej musimy dojechać do Arendelle, na koń.- powiedział. Trochę dziwnie się czuł rozkazując królowej ale to było konieczne.\n- A co z nimi? - zapytała Elsa wskazując zabitych.- Nie możemy ich tak po prostu zostawić\n- Później ich pochowamy, ale teraz musimy jechać- Już- powiedział\nSten wrócił i poinformował ich, że przednia straż nie żyję. Matthew tylko smutno pokiwał głową i poprowadził przetrzebiony orszak do bezpiecznego Arendelle.\nTrzej gwardziści zostali pochowani na cmentarzu niedaleko Arendelle. Matthew i Elsa osobiście złożyli hołd poległym i zapewnili rodziny, że zginęli okrywając się chwałą i wzorowo wykonując obowiązki. Bandyci też zostali kulturalnie pochowani. A z dwoma ocalałymi Matthew miał do pogadania. Ponadto poradził Elsie by nie planowała żadnych wyjść z pałacu, i ograniczyła obecność na uroczystościach poza murami zamku. Kapitan nie miał jednak żadnego punktu zaczepienia by rozwikłać kto chcę zabić Elsę. W tym celu też za wszelką cenę chciał uzyskać informacje od pojmanych, a że jeden z nich nadal był w złym stanie poszedł od razu do drugiego bandyty. Siedział w lochu przykuty łańcuchem do ściany. Gdy usłyszał zgrzyt klucza podniósł wzrok.\n- Kogo ja widzę? - powiedział i wyszczerzył się - Gdyby nie ty powiodłoby się nam.\nMatthew nie chciał wdawać się w dyskusję więc od razu przeszedł do sedna:\n- Kto was wynajął? - zapytał ostrym tonem\nBandyta znowu wyszczerzył się złowrogo, lecz nic nie odpowiedział.\n- Chcesz gnić w lochu do końca życia?-zapytał Matthew\n- Przygotowałem się na taką ewentualność. Ryzyko zawodowe- odparł\n- Czyli jesteś najemnikiem, walczysz za pieniądze. Ile ci zapłacono za zabicie królowej?\n- Dużo, oj dużo- powiedział\n- Zapłacę za informację- powiedział Matthew\nNajemnik prychnął z pogardą\n- A na co mi kasa w więzieniu?\n- Uwolnię cię jeśli powiesz mi kto was wynajął, masz moje słowo- powiedział Matthew.\n- A skąd ja mam wiedzieć? - płacą mi to walczę i nie zadaje pytań. Nasz dowódca pewnie wiedział ale go zabiłeś - odparł\n- Cholera - pomyślał Matthew, znowu nic nie wiem, jak mam...i nagle zaświtał mu pewien pomysł\n- Dostaliście zapłatę? - zapytał\n- No nie, zapłata po robocie miała być - odpowiedział\n- To musieliście się umówić gdzieś żeby zgarnąć pieniądze mm?\n- Pewnie - odpowiedział obcy\n- Gdzie? - zapytał Matthew\n-I myślisz, że ci powiem?\n- Za cenę wolności..tak - powiedział Matthew\nNajemnik zamyślił się, musiał przemyśleć sprawę. Matthew wyjął z rękawa jeszcze jednego asa.\n- Nic do ciebie nie mam, wykonywałeś rozkazy, chce dopaść mózg tej operacji, kapujesz? - powiedział\n- Dajesz słowo? - zapytał najemnik\n- Przysięgam że cie uwolnię jeśli pomożesz mi złapać tego który wam zapłaci.\n- No dobra, ujście Lodowego Potoku, jutro o północy- powiedział najemnik\nMatthew odnotował informację, wiedział gdzie to jest. Niedaleko Arendelle, czyli ów człowiek był w mieście.\n- Dziękuję - powiedział i skierował się do drzwi.\nUsłyszał pełen obrazy krzyk\n- Obiecałeś, że mnie uwolnisz!!\n- Jak mi pomożesz, a to znaczy że pójdziesz tam ze mną zrozumiano? - powiedział Matthew\nNajemnika zatkało, ale zdał sobie sprawę, skąd bierze się niepewność kapitana. Przecież mógł go okłamać i wysłać go w maliny a samemu uciec. Wtedy nigdy nie dowiedziałby się prawdy. Był wojownikiem, i szanował innych żołnierzy, toteż tylko pokiwał głową i położył się na pryczy.\nStrażnik zamknął drzwi za Matthew, który cieszył się że wreszcie ma jakiś punkt zaczepienia, coś co może przedstawić na zebraniu Rady Królewskiej, coś co pomoże mu wreszcie ująć osobę, która czyhała na życie królowej Arendelle.\nLodowy Potok był w gruncie rzeczy małą rzeką, lecz woda płynęła w nim szybko, bo spływała z gór. Przez większość długości wił się pomiędzy skałami, rozpadlinami. Koło ujścia woda gwałtownie spływała prosto do morza wyrzeźbionym korytem. Przez wiele lat woda wymywała skałę aż powstała wąska rozpadlina. Po obu jej stronach były urwiste klify wysokie na około dwadzieścia metrów. Nad rozpadliną, którą płynęła rzeka przerzucono most linowy, by swobodnie móc przemieszczać się klifami wzdłuż wybrzeża. Z Arendelle piechotą szło się tu dwadzieścia-trzydzieści minut, zależy jak szybkim krokiem. Matthew przygotował zasadzkę na owego człowieka lub ludzi, którzy mieli zapłacić najemnikom. Współpracujący wojownik stał na jednym końcu mostu, jako wabik. Trzech gwardzistów ukryło się po zachodniej stronie rozpadliny, a Matthew z Jensem i Stenem po wschodniej. Matthew spojrzał na zegarek, za pięć minut północ. Księżyc rzucał na most blady blask. Bujał się trochę na wietrze bryzy nocnej. Rozbijające się fale szumiały dopełniając dźwięków natury. Nagle zza zakrętu drogi, z zachodu wyłoniła się postać. Zauważyła najemnika i przystanęła na chwilę, ale zdała sobie sprawę kto to, więc kontynuowała marsz aż do pomostu. Matthew powiedział najemnikowi by wyciągnął od niego jak najwięcej informacji zanim go pojmą więc zaczął rozmowę.\n- Nie wykonaliście roboty - powiedział ostrym tonem nieznajomy\n- Miałeś złe informacje, ich było z dwudziestu ja sam cudem przeżyłem, coś mi się\n- Nic nie dostaniesz ode mnie - odpowiedział obcy\n- W takim razie chce się widzieć z twoim pracodawcą! - powiedział najemnik\n- Mój Pan nie rozmawia z takimi szumowinami jak ty, odejdź w swoją stronę, ciesz się że żyjesz - powiedział i odwrócił się z zamiarem odejścia.\n- Staać!!- krzyknął Matthew i wyszedł z zarośli razem z pomocnikami\nObcy stanął jak wryty, ale po chwili zaczął biec w przeciwną stronę. Po drugiej stronie również jednak zobaczył strażników.\n- Cholera!! - krzyknął i wyjął sztylet zza pazuchy.\n- Rzuć broń nie masz szans - powiedział Matthew\nObcy widział, że gwardziści są już tuż tuż. Jeszcze chwila i dostanie się w niewolę, na dłuugie lata. ,,Nie”- pomyślał - ,,wolę zginąć niż być niewolnikiem”.\n- Mój pan wszystkich was zabije, obie zapłacą za to co zrobiły!- krzyknął po czym rzucił się w dół urwiska. Matthew podbiegł do krawędzi. W samą porę by zobaczyć jak obcy uderza z impetem o skały. Nie mógł przeżyć. Westchnął ponuro.\n- Sir - usłyszał głos Jensa - co z nim zrobić? - powiedział wskazując na najemnika.\n- Uwolnić go - powiedział szybko Matthew\nGwardziści puścili najemnika\n- Idź i niech cie nigdy więcej nie widzę na oczy. Jeśli zrobisz coś złego a ja się o tym dowiem zabiję cię rozumiesz? - powiedział Matthew\nNajemnik zawahał się, lecz widząc spojrzenie kapitana powiedział:\n- Tak, kapitanie ii.. dziękuję..\n- Precz - powiedział ostro kapitan\nNajemnik szybko oddalił się i zniknął za zakrętem.\n- Wracamy - rozkazał Matthew\nCałą drogę poświęcił na rozmyślania. Próbował połączyć wątki, ale czegoś mu brakowało. Musiał porozmawiać z Elsą i Anną, bo to raczej o nich mówił obcy i Kristoffem. Czy narobiły sobie kiedyś wrogów? Za co ktoś mógłby je kazać zabić? - pomyślał\nTak myślał gdy schodził z klifu na dół drogą ku Arendelle w tą piękną, księżycową noc\nKristoff nerwowo przestępował z nogi na nogę. Czekał na Matthew, ponieważ chciał go prosić o pewną przysługę. Wtedy, podczas zasadzki, nie pomógł w obronie, był bezużyteczny. Co więcej nie potrafił obronić swojej ukochanej, która mogła zginąć. Dlatego też powziął zamiar aby nauczyć się walczyć, żeby móc ochronić Annę przed wszystkimi niebezpieczeństwami, jeśli takowe by zaistniały. Już wczoraj tu był ale kapitana nie było przez cały dzień. Jego adiutant powiedział mu, że pojechał do pewnej wioski na północy. Jednak wrócił niedawno i właśnie Kristoff zobaczył go wchodzącego na górę schodami. Podniósł rękę, a Matthew skinął głową i podszedł do niego.\n- Witaj - powiedział Matthew i wyciągnął dłoń, którą Kristoff uścisnął.\n- Cześć, i co wyprawa się udała?- zapytał\nMatthew smutno pokiwał głową\n- Nic, fałszywy trop ehh.. - powiedział\n- Na pewno robiłeś co mogłeś - powiedział Kristoff\n- Niestety. raz się wygrywa, raz się przegrywa co nie?\n- Tak no..- powiedział Kristoff i zawahał się\nMatthew wyczuł jego niepewność\n- Nie przyszedłeś tu żeby zapytać jak mi poszło prawda?\n- No wal - powiedział Matthew\n- Bo widzisz jaa.. myślałem dużo no i ten, ja w czasie walki.., no wiesz byłem...ee.. bezużyteczny, no i dałem temu zbójowi dojść do Anny. No i chciałbym cię prosić żebyś ten..no- powiedział plącząc się Kristoff\n- Chcesz nauczyć się walczyć hmm? - wywnioskował Matthew\nKristoff energicznie pokiwał głową\n-A zdajesz sobie sprawę, że szkolenie walki mieczem trwa latami nie?- powiedział\n- Co? Latami a nie dałoby się, no wiesz trochę skrócić?- zapytał podenerwowany Kristoff\n- Noo, jeśli chcesz walczyć dobrze to nie- powiedział, ale widząc zmartwienie w oczach przyjaciela dodał: oczywiście są też inne bronie, walczyłeś już jakąś, czy jest jakieś narzędzie którym biegle się posługujesz?\n- Umiem posługiwać się piłą do lodu.. i kilofami do wspinaczki..\n- Hmm, chodź ze mną do zbrojowni.\nZnowu zeszli schodami na sam dół i skierowali się do jednej z baszt w której była umieszczona zbrojownia. Kristoff rozglądał się po wypolerowanych mieczach, tarczach, łukach, kuszach, halabardach. Matthew poszedł w głąb najwyraźniej czegoś szukając.\nKristoff rozglądając się dostrzegł topór. Trzonek z dębowego drewna i błyszczące ostrze jednostronne. Mierzył około metra i czterdziestu centymetrów. Kristoff uniósł go na próbę. Był ciężki, ale on posiadał dość siły by go unieść i machnąć na próbę kilka razy.\nPodobała mu się ta broń, obejrzał ostrze i mocowanie żelaza do drewna.\n- O, widzę że znalazłeś swoją broń - powiedział Matthew, który stał za nim.\nKristoff odwrócił się\n- Podoba mi się- powiedział\n- Właśnie widzę, to co zamierzasz tu stać, czy zaczniemy szkolenie?\nKristoff chciał już zacząć więc ochoczo poszedł za nim na pole treningowe.\n- Matthew, wiem że świetnie władasz mieczem, ale umiesz też toporem?- zapytał\nMężczyzna zaśmiał się głośno\n- Uczyłem się jak walczyć wszystkim, nawet taboretem – powiedział - Oczywiście miecz to moja ulubiona broń, ale uwierz mi potrafię to i owo.\nPo chwili rozległ się brzęk stali. Matthew pokazywał Kristoffowi podstawowe ruchy.\nTymczasem na werandzie Elsa i Anna przypatrywały się temu.\n- A więc to go gryzło - stwierdziła Anna\n- Dziwisz mu się? Kocha cię i chcę cię chronić - powiedziała Elsa\n- Ale czy musi? Kocham go i nic tego nie zmieni. nie musi mi nic udowadniać- powiedziała Anna\n- Nie zmieni zdania, chodź niech sobie ćwiczą w spokoju.\nI wróciły do środka przy uroczym akompaniamencie walenia miecza o topór.