Polesie: W zimowej szacie (3) » Kresy\nźródło ilustracji: A. F. Ossendowski "Polesie", Wydawnictwo Polskie R. Wagnera, Poznań 1934.\n12 listopada 2013 /0 Komentarze/w Kresopedia, Literatura /Przez Wachmistrz Soroka\nPanował tu niegdyś lodowiec. Jakgdyby zwartą ciżbę wojowników, jakgdyby jednolitą drużynę, stłoczoną i zbitą w hufiec opancerzony, — daleka skandynawska macierz lodu i mrozu rzucała swe zagony ku południowi. Sunęły one nieprzerwanym potokiem, leniwe pozornie, a przez długi łańcuch wieków niezwalczone w swym ruchu i uporze. Zmieniały one oblicze tej ziemi, burząc wszelkie przeszkody i tamy, druzgocąc i niszcząc wszystko, co ponad zamarzłą pustynię, skutą już nielitościwym podmuchem północy, śmiało podnieść czoło, — czy była to skała granitowa, czy nadmuch żyznego „loessu”, czy też jałowe wydmy piaszczyste. Unoszonemi w swem cielsku złomami granitu wygładzały lodowce powierzchnię ziemi, a piachem i miałem, tysiące razy przetartym, wypełniały i przysypywały wąwozy, łożyska rzek, kotliny jeziorne i — całe doliny. Trudnoż się dzisiaj przebić przez te zasypiska.\nSetki tysięcy wieków panował tu martwotą ziejący lodowiec. Kraj, usidlony teraz w gęstej sieci Prypeci i jej dopływów, nawykł był do swego lodowatego pancerza, a gdy ożywiające wszystko słońce roztopiło go na piersi ziemi, — choć zwolniony, tęsknił snadź za ciszą lodowego grobu. Tęsknił, bo ciszę przechował w naturze swej, w powolnym biegu rzek, w obumarłej duszy swego ludu, co tu przywędrował, gdy od lodowca nic nie pozostało, oprócz głazów, lecz ciszę wziął z natury samej i umiłował ją na zawsze.\nTęsknił, bo do dziś dnia całą piersią, wilgotną nieustannie od nadmiaru wyziewów bagiennych i własnego potu, oddycha wtedy tylko, gdy rzeki, „rieczyszcza”, jeziora i „kałuhy”, „plosa” i błota zetnie srogi mróz, powlecze je lodem i narzuci na cały świat niezmierzona i jednostajną grubą, białą płachtę śniegów wysokich.\nZima bowiem wyzwała mieszkańców Polesia z przepotężnej władzy trzęsawisk, topieli wodnej i nieustannej, mozolnej pracy.\nJak okiem sięgnąć, rozpiera się tam na cztery — pięć miesięcy biała równina — jedna wielka, bezkresna i bezpieczna droga!\nOd „chwozdka” do „chwozdka”, od „rozświetli” do „rozświetli”, od chutoru do wsi i dalej — do miasteczka i miasta sanie poleskie na płozach jesionowych przetną niebawem zimowy szlak. Pobiegnie on czarnem pasmem poprzez zamarzłe jeziora, niedostępne mokradła, koryta rzek i to zniknie w mroku borów i puszczy, to znów wypadnie na zaśnieżone „hała” i podstępne, zdradne „biele”.\nNawet poprzez ciemny las i gęste zarośla łóz, „talników”, wiklin i zwarzonych mrozem szuwarów rozbiegną się wkrąg i pokrzyżują ze sobą wąskie ścieżyny. Wydepcą je kopyta końskie, postoły — łapcie łykowe i krótkie, bieżne płozy nart — i na długo ustalą.\nZdobne w puszystą sadź szronu, nieruchome, ośnieżone tkwią krzaki, jakgdyby podsłuchując, o czem szemrzą i szeleszczą obumarłe sitowia i uschłe tataraki na pobliskich „nietrach”.\nTam i sam coś się kurzy nad po pławami, mszarnikiem i bagnami… To nigdy nie zamarzające „wyżary”, wykroty na oparzeliskach, gdzie się srożyły niewidzialne pożary torfowe; one to odgradzają się od świata, od słońca i zimy obłokami ciepłej pary, wałczą, nie chcą ulec mrozom najtęższym. Pod osłoną oparzeliska, za sczerniałą ścianą oczeretów i pędów łóz, to tam, to sam rozlegnie się ostrożny, trwożny pokrzyk dzikich kaczek. Pozostają tu na zimowe leże słabe ptaki lub spóźnione nieopatrznie, które zima osaczyła tu nagle. Przez śnieg i ukryte pod nim mchy i trawy biegną ku wyżarom ścieżki wąskie, zawiłe, kluczące. To — „tropy” zwierzęce — wilcze, lisie, kunie, a tuż — tuż nad dymiącą wodą — ślady wydry, co się tu osiedliła dla łowów karasi i wijunów — mieszkańców niezamarzłych oparzelisk. Na hałach, pławach i łęgach tkwią stogi siana — tego największego bogactwa poleskiego chłopa.\nLubuje się on w swem niepokaźnem, szczeciniastem i brudnem zawsze bydle, bo stanowi ono najcenniejszy jego „towar”, toteż Poleszuk troszczy się najwięcej o siano, szuka go wszędzie, nie szczędząc swej pracy, narażając nawet życie, gdy z kosą i grabiami wdziera się do rozwidlin rzecznych, nad brzegi w haszczach zatajonych jezior bezimiennych, gdzie czyha na życie kosiarza „bezdenne okno”, ukryte wśród mchów, traw i sita, a w pobliżu — przepaścista topiel trzęsawiska. Po nocach, po śnieżnej pokrywie, śmigają, szukając żeru, zające — północny bielak i nasz szarak pospolity. Za niemi, ni to cień złowieszczy, pęta się lis rudy, na załomach zaś i skrzyżowaniach tropów czai się gdzieniegdzie, coprawda bardzo rzadko — gronostaj, znacząc się na bieli śnieżnej czarnym końcem drgającego chciwie ogonka. W zaroślach łóz i w oczeretach odzywa się ponure wycie, zapalają się i gasną gorące ogniki. To „lampy” wilcze — płonące ich ślepia, jakgdyby wici napadu rychłego i niespodziewanego.\nWraża to siła dla pasterzy poleskich — wróg to odwieczny!\nŻadne uroczyszcze, żadna najbardziej zapadła tajnia w szuwarach lub w olosach, — żadna pustać, broniona przez bagna, nie ochroni zszerszeniałej, łaciastej krowy przed zuchwałym drapieżcą.\nWszystko wywęszy: wszędzie się prześlizgnie; wszędzie coś urwie.\nPuszczają tedy „pał”. Ogniem nawiedzają wilcze lęgi, w łozach ukryte, zatajone w szuwarach, w sitowiach i wiszach, szczeciną ciemną okrywających biel ustyni i rdzawiska bagnistych zapaści. Po nocach niby rozwiewne płachty — krwawe i złote, niby szkarłatne sztandary, biegną te ognie i miotają się po zarzecznych „piętrach” i grzęzawiskach przepastnych. Chwilami wdzierają się w gąszcz suchych trzcin i w radości rozszalałej płomieniem buchają popod czarny pułap nawisłych dymów, ścinając, rwąc i zgarniając zmarniałą na mrozie czerń roślinną, ciskając wokół gorejące żagwie i sypiąc w mrok snopy skier czerwonych.\nTam znów, pożarłszy łup bogaty, przypadają te ognie dzikie do ziemi i płaszczą się na niej, pełznąc powoli ognistemi strumykami, cienkiemi, jak rozżarzony do czerwieni drut stalowy; żywią się tu wystającemi ponad śnieg kępami mchu, rzadkiemi źdźbłami kamienicy i dziatłowiny, narzutami szarych, martwych „żabr” i suchemi pędami wierzby, aż dociekną do dalekiej ściany bajorów, do jakiegoś matecznika martwej porośli, aby znów rozszaleć w rozradowaniu złem, albo, dobiegłszy kresu, — przywrzeć do ziemi i sczeznąć. . .\nSzlaki na śniegu, przerżniętym płozami, i przeprawy przez lód rzeczny czernieją coraz bardziej, czernieją i wcinają się głębiej, niemal do samego torfowiska, do ziemi, do piachów, do lodu nawierzchni.\nCoraz więcej sani przebywa te drogi zimowe. Chłopi wiozą żyto do młynów, pędzą bydło na targ, zwożą na pobliski tartak lub do chutoru pnie zwalonych w puszczy drzew, a ogień, siekiera i dłóto wyżłobią czółno z dębu — tę jedyną więź głuchych zapadłych „ostrowów” ze światem, gdzie słuchy tylko krążą o tym bagnisto-leśnym kraju i jego ludzie, nieufnym, milczącym, ciągle stroskanym, nawet wtedy, gdy nic nie robi, bo już uczynił wszystko, co było w jego mocy. W borze, na piachach wyrosłym, cisza panuje głucha, bo nie mąci jej świergot ptactwa drobnego, kwilenie jastrzębi i miarowe kucie dzięciołów. Zrzadka tylko z furkotem skrzydeł „pryśnie” w gąszczu podszycia jarząbek i, wpadłszy na suchą gałąź, zniknie na niej, niby widmo, w bezruchu swym do narości lub sęka podobny. Śmignie z drzewa na drzewo wiewiórka chyża; przed zachodem słońca nadleci czereda skrzydlatego drobiazgu, spłoszonego przez sójkę lub srokę, czasem — zakracze kruk lub wyda skwir przeciągły czemś nagle strwożona kania i — znowu cisza rozpiera się w borze, od serca do skraju, gdzie już sosnę wypierają brzozy, osiki, olszyny i dęby. Po nocach na zaśnieżonych hałach i pustaciach zimne strugi promieni księżyca oświetlają swym zwodniczym blaskiem stogi, krzaki, zrzadka mały gaik, wyższe drzewo i wysterczającą ponad zamarłą biel szczecinę suchych „czorotów”. Bliżej brzegów rzek — w świetle miesiąca, niby widmo nieruchome, zaczerni się porzucony „kureń”, na łęgach — nędzny szałas kosiarzy. Tu, a też — i w głębinie boru, gdzie przeciągnęły swe macki bagna okoliczne, kolumny sosen strzeliły głowicami z gęstej plątaniny wysokich zarośli krzaczastych, z grubej pokrywy traw i mchów. Tam to zapadają królewskie rody głuszców wspaniałych, czujnych i samotnych; tam też wiodą z niemi spory ich mniejsi, pospolitsi pobratymcy — „ciecieruki” czerwonobrewe, zdobne w pięknie wygięte, białe pióra ogonowe, stanowiące ozdobę cietrzewiego „wachlarza”. Pociąga je tu obfitość jagód, słodkich od mrozu przysypanych śniegiem czernic, żórawin, borówek.\nNieraz odwiedza te ostępy plamisty lampart naszych lasów — ryś. Wdrapie się na omszały wywrót i zalegnie na nim — baczny, żądny zdobyczy, znienawidzony przez wszystkie żywe istoty, okrutny władca kniei. Spada, jak piorun, na czarnopiórego głuszca, porywa kluczącego w borze zająca, umie runąć, jak burza, na sarnę, skradającą się ku ostrowom, skąd wiatr zanosi woń najlepszego siana „murożnego”, a, gdy głód dokuczy nieznośnie i rozzuchwali drapieżcę, czając się i prychając, sunie on tropem dzików, czujnie i płochliwie węsząc wilki — gotów w chwili każdej zarówno do napadu jak i do ucieczki. Zda się, żywej tu niema istoty. Pozorna jednak jest ta pustynność okolicy i jej cisza gnębiąco martwa! W krzakach połyskują trwożnemi skrami źrenice wilcze. Wypatrują one zdobyczy nieostrożnego bielaka, psa zbłąkanego, wreszcie samotnego wędrowca. W mrocznych ostępach boru i olosów — do niedawna jeszcze często, teraz rzadko — i to zaledwie na wschodnich połaciach, nad Łanią, Cną, Mostwą i Stwigą, mrucząc i sapiąc, natrząsa sobie suchych gałęzi i pniaków niedźwiedź, wykrot dogodny i tajemny obrawszy na barłóg zimowy. Zapada tu, uśpiony na długo, ufny w opiekę rodzimej kniei i w niedostępność uroczyszcza. Nie dba o to, że nad zwalonym w nieładzie chróstem i „łomem” unosi się zdradliwa struga pary, a na zwisających nad barłogiem łapach świerkowych coraz obfitsza i cięższa narasta śnieżna sadź.\nDziwne się dzieją rzeczy w głębiach leśnych, po nocach ciemnych, gdy na nagich kujawach — „ihryszczach” baraszkują i pląsają korowody duchów nieznanych — lasowików, rusałek, biesów i wiedźm!\nRozlega się tam często krótki, zduszony krzyk, przeszywa ciszę ostrzem przerażenia, urywa się i przechodzi nagle w rozpaczliwy, bezładny, a coraz powolniejszy i słabszy łopot skrzydeł.\nStaruchy, posłyszawszy przypadkiem te odgłosy nieznanych istot i wypadków, szepcą zaklęcia przeciw mocy Belzebuba, bo on to — książę mroku zleciał na ziemię na skrzydłach czarnych:\n— Żelaznym zamkom zamykaju, żelaznym zamiotom zakidaju u noczy i u dzień, — nas rabow Twoich, Hospodzi Boże, spasi i, święty Juryj, zasieczy. Amiń!\nAle stary „strielec”, doświadczony gajowy, inaczej na tę sprawę spojrzy i, nadsłuchując, długo będzie trząsł głową, aż szepnie z przejęciem:\n— Panoczku, to „kunica” (kuna) skradła się do śpiącego głuszca i, skoczywszy, wpiła mu się zębami w szyję. Po głuszczu już! Nie będzie on więcej tokował na wiosnę!\nStęknie i westchnie leśny człowiek — odwieczny łowiec, niepoprawny kłusownik, zawistny o zdobycz innego rabusia i drapieżcy.\nNieraz rozlega się w kniei skrzypienie stwardniałego śniegu i miękki tupot mknących racic. To sarny, zwęszywszy wilki, pomknęły w mroku, naoślep miotając się w haszczach.\nNiedawne to jeszcze czasy, gdy inne słyszano tu stąpanie — powłóczysty, rozgłośny, łosiowy chód. Lecz teraz nie roztrąca on łopatami swemi obciążonych śniegiem gałęzi, nie strzyże czujnemi „łyżkami” i nie wciąga mroźnego powietrza rozdętemi chrapami. Wytępili go Moskale i Niemcy w dobie toczących się nad Styrem, Stochodem i Prypecią bojów, a tych, co pozostały, wytropił i wykończył Poleszuk. Uchronili je tylko Radziwiłłowie w swoich rozległych włościach i z nich sczasem, być może, rozpierzchną się rozmnożone łosie po dawnych stojankach wśród olosów, na skraju hałów i na najdalszych ostrowach.\nZima, gdy śniegiem przyprószy i okryje cały kraj, zdradza leśnych mieszkańców puszcz i borów. Największy i najmniejszy zwierz wychodzą po nocy na żer, szukając go na hałach, a nawet w pobliżu osiedli ludzkich. Toteż Poleszuk-łowiec w ciemne noce opuszcza chatę i stanąwszy koło „tynu” — ogrodzenia z zaostrzonych palów, słucha i chwyta każdy dźwięk, dobiegający od czarnej ściany lasu, aby wiedzieć, dokąd ma pójść o świcie na tropienie zdobyczy. Trwa ta noc zimowa, tajemnicza aż do godziny, gdy głucho i krótko zakracze kruk, krzykną nagle obudzone wrony, skrzeknie sroka i sójka wrzaśnie bezmyślnie.\nNa wschodzie tuż nad białą, kulistą powłoką ziemi brzeszczeć zaczyna szkarłatna kreska, cienka niby nić starannej prządki. Już pies zaszczekał na chutorze… Zaryczał wół w zagrodzie i zarżał koń…\nWreszcie dobiega głuchy głos człowieka — modli się mrukliwie lub przeklina…\nFragment książki Polesie, Wydawnictwo Polskie R. Wagnera, Poznań 1934.\nZapomniany architekt polskiej niepodległości Terror rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej


Dziecięcy świat nigdy nie był tak baśniowy i magiczny, jak z serią podniebnych balonów. Wykonane są z niezwykłą starannością o detale, a każdy ich szczegół dopracowany jest do perfekcji.\nDzieci nie tylko będą cudownie zasypiały w ich towarzystwie, ale również świetnie się bawiły, znajdując na ścianie kolorowe girlandy, balony i chmurki.\nNaklejki na ścianę balony to oryginalny produkt zaprojektowany i wyprodukowany w Polsce. Wydrukowane są na najwyższej jakości folii, pokryte matowym laminatem zabezpieczającym przed zarysowaniami, wykonane z największą starannością i dbałością o detale. Naklejki na ścianę nie posiadają tła - wycięte są po obrysie, co oznacza, że można przykleić je na ścianie w dowolnym kolorze.


"Skala podwyżek opłat nawigacyjnych w Polsce będzie poniżej średniej europejskiej" - Rynek Lotniczy\n"Skala podwyżek opłat nawigacyjnych w Polsce będzie poniżej średniej europejskiej"\nOpłaty lotniskowe, Opłaty terminalowe, Porty regionalne\nPolska , Polska i Unia Europejska\n– Skala podwyżek lotniczych opłat trasowych jest w Polsce poniżej średniej europejskiej – poinformował w czwartek Marcin Horała w Sejmie. Wiceminister infrastruktury dodał, że w przeliczeniu na bilet może to oznaczać podwyżkę maksymalnie o 5 zł.\nHorała był pytany przez posłów KO o podwyżkę opłat, która zdaniem opozycji osłabi porty lotnicze i przewoźników. – Opłaty nawigacyjne, trasowe i terminalowe ustalane są w procedurze, która jest jednolita dla wszystkich krajów UE – powiedział wiceminister. Zwrócił uwagę na konieczność zapewnienia kontroli przestrzeni powietrznej i wskazał, że podwyżki opłat terminalowych i trasowych mają miejsce w całej Europie, a w Niemczech są najwyższe, bowiem aż o 150 proc.\nHorała zaznaczył, że są to koszty niezbędne dla zabezpieczenia spokojnego i bezpiecznego przelotu. – Są to naturalne koszty związane z działalnością przewoźników – stwierdził wiceminister. Przyznał, że są one względnie wysokie, "choć nie najwyższe w Europie i nie najwyższe w Europie Środkowo-Wschodniej".\nRządowy pełnomocnik ds. CPK oznajmił, że skala podwyżek opłat trasowych (pobieranych od samolotu w przestrzeni powietrznej) jest w Polsce poniżej średniej europejskiej. Wynika z tego, że mamy rozproszony model transportu lotniczego. Zwrócił również uwagę, że nawet w strefie lotnisk regionalnych opłaty terminalowe w Polsce będą mniejsze niż np. w Rumunii czy na Węgrzech.\n– Jeżeli mówimy o podwyżce o 70 proc. dla portów regionalnych, to jest podwyżka jednocześnie o kilkaset złotych na operację, a w przeliczeniu na jeden bilet to 3 zł, maksymalnie 5 zł, przy założeniu, że przewoźnik będzie chciał na cenę biletu te koszty przerzucić – wyjaśnił wiceminister.\nZdaniem Horały trudno oczekiwać, że ktoś zrezygnuje z wylotu na wakacje dlatego, że okaże się, iż bilet nie kosztuje 200 zł, a 205 zł. – Gdyby te podwyżki miały spowodować ucieczki i przenosiny pasażerów, to raczej możemy się spodziewać dużej liczby dodatkowych pasażerów, którzy przeniosą się do Polski z Niemiec – ocenił Horała.\nWzrost kosztów dla branży lotniczej od 1 stycznia 2022 roku ma nastąpić w związku z planowanym wdrożeniem projektu "Planu skuteczności działania służb żeglugi powietrznej na lata 2020–2024". Dokument zgodnie z wymogami europejskimi przygotował Urząd Lotnictwa Cywilnego. Opłaty terminalową i trasową pobiera Polska Agencja Żeglugi Powietrznej. Opłata terminalowa ma od 2022 roku wzrosnąć dla Lotniska Chopina z 343,08 zł do 524,58 zł, a dla portów regionalnych z 791,12 zł do 1347,76 zł. Opłata trasowa ma zwiększyć się z 195,70 zł do 245,81 zł.\nSzansa na porozumienie ponad podziałami. "Wygrają wszyscy, a najwięcej pasażerowie"\nRedakcja/inf. pras. 30 września 2021\ninf. pras 28 września 2021\nRafał Dybiński 25 września 2021


Praca we Włoszech | praca za granica | strefapracy.eu\nPraca we Włoszech – dostęp do rynku pracy we Włoszech\nPolacy mogą pracować na terenie Włoch na takich samych zasadach jak obywatele tego kraju. Mają również takie same prawa i obowiązki jak pozostali pracownicy z Włoch a pracodawca nie może ich dyskryminować ze względu na narodowość. Do pracy nie są wymagane żadne pozwolenia.\nPraca we Włoszech – Jak szukać pracy we Włoszech\nPracę we Włoszech można poszukiwać poprzez:\nSamodzielne wyszukiwanie ofert w systemie EURES – sieci współpracy publicznych służb zatrudnienia państw członkowskich EOG mająca na celu świadczenie usług w zakresie miejsc pracy na rzecz pracowników i rekrutacji dla pracodawców. Adres internetowy EURES w polskiej wersji językowej >>KLIKNIJ TUTAJ<< lub w innych wersjach językowych >>KLIKNIJ TUTAJ<<\nSkorzystanie z pomocy doradców EURES w wojewódzkich i powiatowych urzędach pracy Doradcy Eures mają za zadanie informowanie, doradztwo i wspomaganie poszukujących pracy z EOG, którzy chcą pracować w innym kraju członkowskim oraz pracodawców, którzy chcą rekrutować pracowników z innych krajów członkowskich. Jeśli szukasz pracy za granicą doradca EURES ma obowiązek pomóc Ci w znalezieniu oferty pracy oraz udzielić informacji na temat warunków zatrudnienia i pracy obowiązujących na terenie danego kraju.W celu nawiązania kontaktu z doradcą EURES należy udać się do powiatowego lub wojewódzkiego urzędu pracy. ADRESY URZĘDÓW >>KLIKNIJ TUTAJ<<\nSkorzystanie z Europejskich Dni Pracy organizowanych przez EURES >>KLIKNIJ TUTAJ<< Są to organizowanie za pomocą Internetu lub w sposób bezpośredni targi rekrutacyjne na których osoby poszukujące pracy uzyskują pomoc w zakresie nawiązania kontaktu z pracodawcami w innych krajach europejskich. W ramach targów uczestnicy otrzymują również praktyczne porady dotyczące życia i pracy za granicą.\nBezpośredni kontakt z doradcami Eures z terenu danego kraju. Doradcy eures udzielają informacji na temat ofert pracy jak również praktycznych, prawnych i administracyjnych kwestii dotyczących mobilności na poziomie krajowym i trans granicznym. Są to pracownicy publicznych służb zatrudnienia w danym państwie członkowskim lub pracownikiem organizacji partnerskiej w ramach sieci EURES. W celu znalezienia doradcy eures na terenie danego kraju lub regionu trans granicznego >>KLIKNIJ TUTAJ<<\nWyszukanie ofert pracy w serwisie W celu przeglądnięcia aktualnych ofert pracy na terenie Włoch >>KLIKNIJ TUTAJ<<\nWłoski urząd pracy\nRolę urzędów pracy we Włoszech pełnią Centri per l`Impiego. Adresy poszczególnych urzędów pracy można znaleźć na stronie internetowej Związku Włoskich Prowincji – UPITEL (Unione delle Province d`Itali) www.upinet.it.\nAdres Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej (Ministero del Lavoro e delle Politiche Sociali) – http://www.lavoro.gov.it/\nPolskie agencje pośrednictwa pracy. Adresy agencji >>KLIKNIJ TUTAJ<<\nRejestr agencji zatrudnienia (KRAZ) zawiera informacje nt. działających na terenie kraju agencji zatrudnienia. Wpis do rejestru jest niezbędny, jeśli dana firma chce prowadzić tego typu działalność.\nAgencje pośrednictwa pracy nie mogą pobierać opłat od osób poszukujących pracy za pośrednictwo jako takie. Mogą natomiast pobierać opłaty z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych ze skierowaniem do pracy za granicą, poniesionych na:\nFirma kierująca daną osobę do pracy za granicą albo pracy tymczasowej jest zobowiązana do przekazania jej na piśmie wszystkich informacji o kosztach, opłatach i innych należnościach, związanych z kierowaniem do pracy oraz podjęciem i wykonywaniem pracy za granicą.\nWłoskie agencje pośrednictwa pracy\nLegalność agencji na terenie Włoch możemy sprawdzić na stronie włoskiego ministerstwa pracy: http://www.lavoro.gov.it/. Należy pamiętać, że legalnie działający pośrednik nie może brać pieniędzy od przyszłych pracowników.\nPraca we Włoszech – Strony internetowe z ofertami pracy we Włoszech\nhttp://www.repubblica.it/economia/miojob/ – ogłoszenia pochodzące z gazety „La Republica”\nhttp://www.bancalavoro.it – portal internetowy z informacjami dotyczącymi rynku pracy


Meble ogrodowe MONZA royal białe - Zestawy mebli ogrodowych - Homebook\n5990 zł Ostatnia cena od Garden Space\nAwangardowe meble ogrodowe MONZA ROYAL WHITE Podstawę wyposażenia Twojego tarasu dalej stanowią twarde, niewygodne krzesła, które lata świetności dawno mają za sobą? Najwyższa pora pożegnać się z półśrodkami i stworzyć tuż za progiem swojego domu wygodną i cieszącą oczy strefę letniej rozrywki! Meble ogrodowe MONZA ROYAL WHITE ustawione w sercu ogrodu będą piękną ozdobą i komfortowym wyposażeniem, które nada głębszego wymiaru odpoczynkowi na świeżym powietrzu. Meble MONZA ROYAL WHITE – niezawodny technorattan W skład zestawu MONZA ROYAL WHITE wchodzą cztery elementy: stolik, dwa fotele oraz sofa. Głównym budulcem wszystkich modeli jest technorattan – wysokiej klasy materiał, który celująco zdaje egzamin w wymagającym, zewnętrznym środowisku. Technorattan wykazuje ponadprzeciętną odporność na uszkodzenia mechaniczne i czynniki zewnętrzne (promieniowanie UV, skrajne temperatury oraz wilgoć), dzięki czemu przez wiele lat intensywnego użytkowania prezentuje się nienagannie. Zabudowane siedziska osadzone są na wysokich, aluminiowych nogach, które dodają projektowi lekkości i delikatnego charakteru. Zgrabny stolik z prostokątnym blatem pokryty jest szybą ze szkła hartowanego. Dopełnieniem sofy i foteli są miękkie, sprężyste poduszki i siedziska, które zapewniają najwyższy komfort wypoczynku. Biel w ogrodowym wydaniu Wymieniając walory zestawu MONZA ROYAL WHITE, nie sposób nie wspomnieć o jego imponującym wyglądzie. Finezyjne meble utrzymane są w subtelnej, stonowanej kolorystyce, która świetnie współgra z tętniącą życiem zielenią. Obawiasz się, że białe materiały niekoniecznie sprawdzą się w wymagającym, zewnętrznym środowisku? Nic bardziej mylnego! Plecionka o zwartych, nieporowatych włóknach nie absorbuje zanieczyszczeń i wody, dzięki czemu śnieżnobiałe meble nie stracą swojej świeżości. Materiały: stelaż - spawane, powlekane proszkowo aluminium, zapewniające lekkość, wytrzymałość oraz całkowitą odporność na rdzę plecionka - polietylen – materiał całkowicie odporny na działanie zmiennych warunków pogodowych, takich jak promieniowanie UV, wilgoć oraz skrajne temperatury, zarówno w zimie jaki i w lecie poszewki – poliester 300g impregnowany teflonem, który nie wchłania brudu i wody poduszka siedziskowa - pianka tapicerska o gęstości T30, odporna na obciążenia i odkształcenia o grubości 9cm poduszka oparciowa - wsyp - wełna silikonowa o grubości 14cm szyba - hartowana szyba o grubości 4mm STANDARD OLTRE Ten produkt możesz zamówić przez telefon\nKrzesła Stolik Fotele Sofa\nweronka201 10 miesiący temu\nMonika Wiśniewska 13 rok temu


Szampon do włosów przetłuszczających się BIOnly nature 400ml\nSzampon do włosów przetłuszczających się BIOnly nature\nSzampon do włosów przetłuszczających się firmy BIOnly nature został opracowany w oparciu o certyfikowane, organiczne BIOskładniki, w tym ekstrakt z zielonej herbaty, który działa ściągająco, łagodząco, bakteriobójczo i normalizuje pracę gruczołów łojowych. Lecytyna niweluje problem wypadających, osłabionych i łamliwych włosów. Naturalnie wzmacnia barierę ochronną, zmiękcza oraz nawilża skórę głowy. Wspomaga regenerację włosów szczególnie wysuszonych trwałą, farbowaniem, czy działaniem promieni słonecznych. Hydrolizowane proteiny pszeniczne posiadają działanie antystatyczne, co zmniejsza elektryzowanie się włosów. Połysk, elastyczność oraz miękkość w dotyku zapewnia ekstrakt z rumianku. Dzięki zawartości licznych związków mineralnych zapobiega ich wypadaniu, odżywiając cebulki oraz przeciwdziała pojawieniu się łupieżu. Zawarta w szamponie prowitamina B5wykazuje działanie naprawcze i wzmacniające strukturę włosów, hamując ich rozdwajanie. Unikalna kompozycja aromaterapeutycznych olejków eterycznych: mięty, mandarynki, limonki i grejpfruta, działa pobudzająco na zmysły, wzmacnia i odświeża włosy. Delikatne surfaktanty w 100% pochodzenia roślinnego, nie powodują podrażnień nawet przy bardzo wrażliwej skórze.\nSposób użycia: Szampon do codziennego i regularnego stosowania. Idealnie sprawdza się w przypadku włosów przetłuszczających się. Nie obciąża włosów, z każdym myciem stają się mocniejsze i bardziej lśniące.\nSkład: Aqua, Cocamidopropyl Betaine*, Sodium Coco-Sulfate*, Coco Glucoside*, Lecithin*, Glycerin*, Caprylyl/Capryl Glucoside*, Hydrolyzed Wheat Protein*, Camellia Sinensis Leaf Extract*, Chamomilla Recutita Flower Extract*, Panthenol, Citrus Paradisi Peel Oil, Citrus Nobilis Peel Oil, Citrus Aurantifolia Oil, Mentha Piperita Oil, Guar Hydroxypropyltrimonium Chloride, Sodium Benzoate, Potassium Sorbate, Sodium Chloride, Citric Acid, Limonene.


Janów Podlaski: drugi dzień Narodowego Pokazu Koni Arabskich - Redakcja Polska - polskieradio.pl\nPonad 100 klaczy i ogierów pochodzących z państwowych i prywatnych hodowli zaprezentowano podczas Narodowego Czempionatu Koni Arabskich w Janowie Podlaskim. Prezentacja poprzedziła - zaplanowaną na jutro - 50. aukcję Pride of Poland. Imprezie patronuje prezydent Andrzej Duda.\nPonad 100 klaczy i ogierów pochodzących z państwowych i prywatnych hodowli zaprezentowano podczas Narodowego Czempionatu Koni Arabskich w Janowie Podlaskim. Relacja Anny Orzeł (IAR)\nRoczny ogier klasa IVA Pathos SK Janów Podlaski w Janowie Podlaskim podczas 50. - jubileuszowej - Aukcji Pride of Poland. PAP/Wojtek Jargiło\nKonie arabskie przetrwały dzięki polskim hodowcom. Ich zaangażowanie, praca i pasja sprawiły, że zwierzęta cenione są przez miłośników. Tomasz Chalimoniuk, prezes Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, organizator i pokazów, i aukcji mówi, że zwierzęta pochodzące z Polski cechuje wyjątkowa sylwetka, wytrzymałość i dzielność, dlatego są tak poszukiwane, a na aukcje do stadniny w Janowie Podlaskim przyjeżdżają kupcy z całego świata.\nW tym roku w licytacji wezmą udział hodowcy z 26 państw. Niedawno do ich grona dołączył także Marcin Gortat. Koszykarz jest właścicielem klaczy i ogiera. Opiekę nad zwierzętami powierzył trenerom z Janowa Podlaskiego. Sportowiec przyznaje, że na początku miał do tego jedynie biznesowe podejście, ale z czasem stało się to jego pasją. Dziś myśli o zakupie trzeciego konia, tym razem wyścigowego.\nW niedzielę odbędzie się 50, jubileuszowa aukcja Pride of Poland. Na sprzedaż wystawionych zostanie 21 koni. Impreza potrwa do najbliższego wtorku.\nZobacz więcej na temat: Janów Podlaski konie


DZIAŁALNOŚĆ TOWARZYSTWA ROZWOJU ZIEM ZACHODNICH W POZNANIU W LATACH 1961-1970\nZGODNIE Z wytycznymi, zawartymi w piśmie I sekretarza Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Władysława Gomułki do Zjazdu Organizacyjnego Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich w 1957 r., za główne zadania Towarzystwa uznano współdziałanie z władzami państwowymi w aktywizacji Ziem Zachodnich i Północnych, budzenie aktywności społecznej, szerzenie w kraju i za granicą prawdy historycznej i współczesnej o tych ziemiach oraz przeciwstawianie się zakusom zachodnioniemieckiego rewizjonizmu na zachodnią granicę Polski. Metody i formy działania Towarzystwa ulegały zmianom, stosownie do przemian, jakie następowały na Ziemiach Zachodnich i Północnych. W pierwszym okresie działalność Towarzystwa koncentrowała się na udzielaniu pomocy w rozwijaniu, inicjatyw gospodarczych, kulturalnych i społecznych. Za typową dla tego okresu można uznać tzw. "kooperację społeczną", w ramach której nawiązywano współpracę międzyregionalną a także między powiatami lub miastami. Działając w tym kierunku, Towarzystwo włączyło się aktywnie w nurt rozwoju różnych form ruchu regionalnego, tworzenia "towarzystw miłośników" itp. Z innych form działalności należy wymienić zainicjowanie współpracy międzyregionalnej wzdłuż granicy państwowej sprzed 1939 r. Zapoczątkowano ścisłą współpracę powiatów położonych na granicy województw łódzkiego, poznańskiego, opolskiego i katowickiego (powiaty - Kluczbork - Wieruszów - Kępno oraz 01esno - Wieluń - Kłobuck). Doświadczenia poznańskie zostały następnie przeniesione do innych części kraju. Powstały Międzypowiatowe Rady Współpracy.\nW miarę rozbudowy gospodarczej Ziem Zachodnich i Północnych, Towarzystwo coraz większą uwagę zaczęło zwracać na działalność propagandową i społeczno-wychowawczą, polegającą na popularyzowaniu osiągnięć Ziem Zachodnich i Północnych. Ponadto przedmiotem działalności propagandowej i społeczno-wychowawczej stała się problematyka niemcoznawcza, pogłębianie wiedzy o Niemieckiej Republice Demokratycznej oraz walka z rewizjonIzmem. Popularyzację wiedzy o Ziemiach Zachodnich i Północnych oraz o problemach niemieckich Towarzystwo prowadziło w różnych formach: poprzez sesje naukowe i popularnonaukowe, seminaria dla lektorów oraz działalność\nTadeusz Bartkowiakodczytową. Poważne znaczenie przywiązywano do współpracy z organizacjami młodzieżowymi, z uwagi na to, iż walka o powrót Ziem Zachodnich i Północnych do Macierzy, dokonane pod kierownictwem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej dzieło ich odbudowy i rozwoju, stanowią cenne wzory głębokiego patriotyzmu i socjalistycznych postaw społecznych. Doświadczenia Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich w Poznaniu wskazują na kilka zasadniczych elementów, obrazujących specyfikę jego działalności na tym terenie. Zaliczam do nich geograficzne położenie Wielkopolski, dawne tradycje współdziałania Wielkopolan z ludnością polską żyjącą na obszarach zagrabionych przez Prusaków, wreszcie środowisko naukowe, głęboko w przeszłości i dziś związane z problematyką tych ziem oraz wyspecjalizowane w zagadnieniach niemieckich. Zarząd Wojewódzki Towarzystwa, realizując wytyczne programowe oraz statutowe, współpracował w latach 1961 - 1970 z większością organizacji społecznych i politycznych, poszerzając zasięg swego oddziaływania. Na szczególną uwagę zasługuje współpraca z Zarządem Okręgu Związku Bojowników o Wolność i Demokrację - głównie w zakresie wspólnego przygotowania imprez i uroczystości z okazji rocznic wybuchu i zakończenia II wojny światowej, rocznic wielkich bitew partyzanckich, jak również spotkań młodzieży z kombatantami. Wspólne organizowanie seminariów prelegenckich dla zespołu lektorów, spotkań z pracownikami Instytutu Zachodniego - osiągnęło charakter imprez stałych. 23 listopada 1967 r. w Babimoście odbyła się sesja popularnonaukowa poświęcona 45 rocznicy powstania Związku Polaków w Niemczech. Miała ona zasięg międzyregionalny. Od szeregu lat Zarząd Wojewódzki Towarzystwa współpracuje z Wojewódzkim Komitetem Stronnictwa Demokratycznego w zakresie popularyzacji zagadnień niemcoznawczych. Prelegenci Towarzystwa wygłaszają prelekcje i odczyty w klubach Stronnictwa Demokratycznego. Również pomyślnie rozwijała się współpraca z Zarządami Wojewódzkimi Związku Młodzieży Socjalistycznej i Związku Młodzieży Wiejskiej oraz Komendą Chorągwi Związku Harcerstwa Polskiego, głównie w dziedzinie organizowania spotkań autorskich i prelekcji na obozach szkoleniowych aktywu tych organizacji. Podobny charakter posiada współpraca z Radą Okręgową oraz radami uczelnianymi Zrzeszenia Studentów Polskich - i to w zakresie organizowania rajdów studenckich, konkursów na prace magisterskie o tematyce Ziem Zachodnich i Północnych. Z inspiracji Towarzystwa owocną działalność na rzecz zachodnich i północnych regionów rozpoczęło wiele instytucji i zakładów pracy. Od 1968 r. na podstawie podpisanego porozumienia rOZWIJa SIę ożywiona współpraca Towarzystwa z Ligą Obrony Kraju. Godny podkreślenia jest fakt, że Towarzystwo znalazło ogromne poparcie i pomoc ze strony rad narodowych, szczególnie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej i Rady Narodowej m. Poznania. Towarzystwo odegrało nie małą rolę w rozwijaniu międzywojewódzkiej kooperacji w dziedzinie kultury i nauki, inspirując m. in. wymianę kulturalną, tworzenie na Ziemiach Zachodnich i Północnych punktów konsultacyjnych\npoznańskich uczelni. Inicjatywy te dzisiaj już najczęściej bez udziału Towarzystwa rozwijają się nadal i przynoszą dobre wyniki. Pomyślnymi rezultatami została uwieńczona praca wśród studentów, polegająca przede wszystkim na skupianiu w kołach regionalnych stypendystów zamierzających osiedlić się na Ziemiach Zachodnich. Studencki ruch w Poznaniu przeszedł charakterystyczną drogę. Początek dało powołanie w 1960 r. zespołu tzw. Żaczka Osadnika, którego celem było zapoznanie studentów z warunkami i możliwościami pracy na Ziemiach Zachodnich i Północnych. Wkrótce powstały przy Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza i przy niektórych innych uczelniach studenckie Koła Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich. W końcu 1961 r. działalność wśród studentów zaczęła nabierać charakteru regionalnego, w wyniku czego powstały regionalne koła "Kosza1inian" i "Lubuszan", a w roku następnym "Szczecinian", "Gdańszczan", "Warmiaków i Mazurów" oraz "Ślązaków". Po roku 1966 większość kół zaprzestała działalności, lecz ich dorobek spotkał się z wysoką oceną środowiska poznańskiego i środowisk rodzimych. Ewenementem jest działalność Koła Kosza1inian, istniejącego od 1960 r. Jego założyciele ukończyli studia i wrócili do Koszalina, aby podjąć pracę. Koło Kosza1inian działa w oparciu o plan pracy, obejmujący sprawy bytowe studentów, działalność klubową, wycieczki dla stypendystów, współpracę ze szkołami poznańskimi, kontakty z zakładami pracy. Członkowie Koła organizują pomoc przy załatwianiu spraw związanych z zakwaterowaniem i opieką nad pierwszym rocznikiem studentów z Ziem Zachodnich i Północnych oraz uczestniczą w przyznawaniu stypendiów fundowanych przez zakłady pracy województwa koszalińskiego. Koło organizuje każdego roku spotkania stypendystów i kandydatów na stypendystów z przedstawicielami władz miejskich Koszalina. W wyniku tych spotkań zorganizowano kilka objazdów po Ziemi Koszalińskiej w celu zapoznania studentów z miejscem ich przyszłej pracy. Akcje te, pozyskujące ludzi dla tych regionów, podejmowane były m. in. w Politechnice Poznańskiej, Wyższej Szkole Ekonomicznej, Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza i Wyższej Szkole Rolniczej, gdzie Koło posiada swoje sekcje. W efekcie tak prowadzonej działalności, w roku 1967 sześćdziesięciu absolwentów uczelni poznańskich podjęło pracę w woj. koszalińskim. Działalność Koła była skierowana na rozwiązywanie trudności kadrowych, jakie odczuwa to województwo.\nDziałalność Koła Koszalinian zdopingowała młodzież studencką Ziemi Lubuskiej do reaktywowania działalności Koła Lubuszan w marcu 1970 r. W działalności Towarzystwa szczególny nacisk położono na szeroką popularyzację stosunków Polski i Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Kontakty nawiązane z ambasadą Niemieckiej Republiki Demokratycznej w Polsce oraz jej Ośrodkiem Kultury i Informacji umożliwiły Towarzystwu zorganizowanie szeregu ciekawych imprez. W wyniku nawiązanej współpracy z Frontem Narodowym Niemiec Demokratycznych w Cottbus, pogłębiła się działalność Towarzystwa w zakresie popularyzacji osiągnięć Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Rokrocznie następuje wymiana delegacji. Biorą one udział w spotkaniach z załogami za\nTadeusz Bartkowiakkładów pracy, z młodzieżą studencką, z przedstawicielami władz, zapoznają się z działalnością zakładowych kół Towarzystwa i działalnością Frontu. Ożywioną współpracę z odpowiednimi organizacjami w Niemieckiej Republice Demokratycznej prowadzą także niektóre zarządy powiatowe. Od szeregu lat Zarząd Powiatowy w Krotoszynie np. utrzymuje kontakty z powiatem Weisswasser oraz z młodzieżą szkół w Calau, urządza konkursy, wystawy i festiwale. Jedną z wielu form popularyzacji tematyki kulturalnej, gospodarczej i społecznej Ziem Zachodnich i Północnych, są różnego rodzaju konkursy organizowane przez Towarzystwo. Wśród najbardziej udanych w 1962 r. wymienić należy ogłoszony wspólnie z "Gazetą Chłopską" konkurs pt. "Czy znasz ziemie zachodnie" oraz połączoną z koncertem i wieczorkiem tanecznym zgadujzgadulę w Zakładach Przemysłu Metalowego "H. Cegielski". W maju 1963 r. odbył się ogólnowojewódzki konkurs dla młodzieży szkół średnich z zakresu wiedzy o Ziemiach Zachodnich i Północnych, zakończony finałem w Poznaniu. W Kępnie zorganizowano międzyszkolny turniej z udziałem młodzieży Wieruszowa i Kluczborka. Rokrocznie imprezy quizowe o szerokim zasięgu organizowało koło Towarzystwa przy Zakładach Przemysłu Metalowego "H. Cegielski". Warto tu wspomnieć dwie takie imprezy zorganizowane wspólnie z Zarządem Wojewódzkim Towarzystwa w 1961 r. w auli Uniwersytetu im Adama Mickiewicza z udziałem 1300 osób. Od kilku lat Towarzystwo jest również współorganizatorem wojewódzkich eliminacji ogólnopolskiego turnieju marynistycznego Ligi Obrony Kraju pt. "Morze żywi i bogaci".\nDo popularnych konkursów o zasięgu wojewódzkim należy organizowany od 1963 r. przy współpracy z Kuratorium Okręgu Szkolnego - konkurs na gazetki ścienne poświęcone Niemieckiej Republice Demokratycznej. Z okazji obchodów rocznicy powstania pierwszego w dziejach niemieckiego państwa robotników i chłopów, młodzież wszystkich typów szkół w Wielkopolsce wykonuje gazetki ścienne, które po eliminacjach szkolnych nadsyła na konkurs wojewódzki. Po trzykrotnym zajęciu pierwszego miejsca w latach 1966 - 1968 Technikum Handlowe w Poznaniu zdobyło na własność sztandar przechodni, ufundowany przez Komitet Okręgowy Frontu Narodowego Niemiec Demokratycznych w Cottbus w 1966 r., natomiast w 1969 r. zwycięska Szkoła Podstawowa z Kolonii Ostrowskiej pow. Pleszew zdobyła puchar przechodni, ufundowany przez Dyrekcję Międzynarodowych Targów Poznańskich, a Liceum Ekonomiczne w Wągrowcu płaskorzeźbę ufundowaną przez władze polityczne Cottbus.\nDo cennych inicjatyw Rady Okręgowej Zrzeszenia Studentów Polskich i Towarzystwa należą ogólnopolskie konkursy na prace magisterskie o tematyce Ziem Zachodnich i Północnych. Pierwszy konkurs ogłoszony w 1961 r. nie przyniósł spodziewanych rezultatów. Trzy następne konkursy w latach 1963, 1967 i 1969 przerosły oczekiwania organizatorów. Przeciętnie na każdy konkurs wpływało około trzydziestu pięciu prac magisterskich. Poziom ich był wysoki, a podejmowana przez autorów tematyka ciekawa i interesująca.\nDla uatrakcyjnienia działalności programowej Towarzystwa organizowano wystawy i festiwale filmów. Do dobrych tradycji należą wieczory słowno-filmowe w powiecie Września, Koło, Wągrowiec, Krotoszyn i Leszno. Np. w 1961 r. odbyły się w tych powiatach projekcje, które obejrzało około 20 000 widzów. Natomiast w 1962 r. w Kaliszu na czternastu projekcjach obecnych było ponad 4000 osób, a filmy o tematyce niemieckiej w Pile obejrzało 5000 osób. W 1965 r., podczas VII Tygodnia Ziem Zachodnich, w całym województwie odbyło się ponad pięćdziesiąt projekcji filmów o tematyce Ziem Zachodnich i Północnych, przy czym w Pile, Wągrowcu i Trzciance miały one charakter festiwali. W 1967 r. (26 - 28 maja) i w 1969 r. (5-7 września), odbyły się w Pile I i II Ogólnopolski Festiwal Filmów Amatorskich pod hasłem "Ziemie Zachodnie i Północne - były - są - i będą nasze".\nZ jeszcze szerszym rozmachem były urządzane z okazji Tygodnia Ziem Zachodnich wystawy książek. Godne, uwagi są tu doświadczenia Zarządu Powiatowego Towarzystwa w Nowym Tomyś1u, który współdziałając z miejscową biblioteką, przygotował w 1962 r. dwie wystawy, w 1963 r. jedną dużą i pięćdziesiąt sześć małych wystaw, a w latach 1964 - 1966 sześć wystaw większych i sześćdziesiąt trzy małe wystawy wydawnictwo Ziemiach Zachodnich i Północnych. W 1968 r. zorganizowano w Wielkopolsce ponad 180 wystaw książek o tematyce niemieckiej, w tym większość na wsiach. W całym województwie organizowano także wystawy ukazujące w fotografii, na planszach i wykresach różne dziedziny życia na Ziemiach Zachodnich i Północnych, życie Niemieckiej Republiki Demokratycznej oraz działalność rewizjonistyczną kół odwetowych w Niemieckiej Republice Federalnej. Np. w powiecie leszczyńskim zorganizowano jedenaście wystaw ukazujących gospodarczy i kulturalny rozwój Ziem Zachodnich i Północnych. Z okazji obchodów Drzymałowskich - które stały się już tradycyjnym świętem działaczy Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich w terenie - okolicznościowe wystawy, ilustrujące życie i walkę Michała Drzymały - zorganizowano m. in. w Poznaniu, Kaliszu, Wo1sztynie i Nowym Tomyś1u. W Poznaniu zorganizowano wystawę serbo-łużyckiego wydawnictwa "Domowina" z Budziszyna (Niemiecka Republika Demokratyczna). Wspólnie ze Stowarzyszeniem Architektów Polskich Zarząd zorganizował w Poznaniu wystawę ukazującą X wieków Gdańska w architekturze. Wystawy obrazujące budownictwo, architekturę i zabytki Wrocławia, Szczecina, Koszalina i Gdańska przygotowano także w innych miastach Wielkopolski. W 1968 r. największą imprezą tego typu była wystawa pt. "Polska nad Bałtykiem i na morzach świata", zorganizowana w dniach 16 - 30 czerwca w Kaliszu. Wystawy plansz fotograficznych zorganizowano w Zakładach Przemysłu Metalowego "H. Cegielski", w Fabryce Maszyn Żniwnych oraz w innych zakładach pracy, będących członkami prawnymi Towarzystwa. Stałą ekspozycję posiada Zarząd Wojewódzki Towarzystwa w gablocie przy ul. Ratajczaka. W okresie Tygodnia Ziem Zachodnich w latach 1968-1970, Zarząd Wojewódzki Towarzystwa przygotował barwne przeźrocza, które były wyświetlane we wszystkich kinach Poznania i województwa przed seansami filmowymi. W 1970 r. podczas XIII Tygodnia Ziem Zachodnich w po\nTadeusz Bartkowiakznańskim Międzynarodowym Klubie Prasy i Książki eksponowano dorobek Towarzystwa oraz jego wydawnictwa.\nW działalności propagandowej Zarząd Wojewódzki współpracował z poznańską prasą i z rozgłośnią Polskiego Radia. W latach 1961 - 1969 na łamach prasy ukazało się ponad tysiąc osiemset artykułów i informacji o działalności Towarzystwa. Wiele audycji o problematyce Ziem Zachodnich i Północnych emitowało Polskie Radio, w cyklu "Za Odrą i Nysą", w audycjach regionalnych oraz "Listach do Koszalina", przygotowywanych przez red. Stanisława Strugarka. Kilkanaście audycji o tych ziemiach oglądaliśmy także na ekranach telewizorów.\nTowarzystwo poświęcało wiele uwagi kultywowaniu postępowych tradycji regionu wielkopolskiego w walce z naporem germanizacyjnym. Na szczególną uwagę zasługują imprezy masowe i manifestacje, m. in. obchody Drzymałowskie w 1962 r., które odbyły się na szlaku od Zdroju k. Grodziska (miejsce urodzenia Michała Drzymały) przez Drzymałowo, Rakoniewice, Piłę i Grabowo do Miasteczka Krajeńskiego (grób chłopa-patrioty). Zostały one połączone z obchodami czterdziestolecia Związku Polaków w Niemczech. Na całym szlaku odbyło się szereg imprez, z których największy zasięg miały manifestacje w Drzymałowie, Pile i Rakoniewicach z udziałem ok. pięćdziesięciu tysięcy osób. W następnych latach nawiązywano do działalności b. Związku Polaków w Niemczech, o której mówiono na spotkaniach byłych działaczy Związku ze społeczeństwem i młodzieżą Poznania i Wielkopolski. Rokrocznie, zwłaszcza podczas Tygodnia Ziem Zachodnich, przybywali do Wielkopolski zasłużeni działacze Ziemi Złotowskiej, Pogranicza, Warmii i Mazur oraz Opolszczyzny. W latach 1961 - 1965 odbyło się w Wielkopolsce szereg imprez kulturalnych, koncertów, spektakli i spotkań popularyzujących twórczość literacką i plastyczną tamtejszych środowisk. Bardzo szeroki zakres przybrała w latach 1960 - 1964 wymiana zespołów artystycznych między Wielkopolską a Ziemiami Zachodnimi, głównie woj. koszalińskim, gdzie przebywały kilkakrotnie połączone chóry spółdzielcze, odwiedzały się wzajemnie zespoły domów kultury i zakładów pracy. W 1963 r. Zarząd Wojewódzki Towarzystwa objął patronat nad programem kabaretu piosenki przy Klubie "Od nowa", poświęconym piosence o Ziemiach Zachodnich. Program ten wykorzystano w wielu imprezach propagandowych.\nSzczególnie cenne są doświadczenia pracy w środowisku literackim. Bliska i konkretna współpraca z poznańskim Oddziałem Związku Literatów Polskich pozwoliła na rozwinięcie wielu inicjatyw, służących przybliżeniu społeczeństwu Wielkopolski twórczości Ziem Zachodnich i Północnych. Pierwszą i najpopularniejszą formą były spotkania autorskie, w których uczestniczyli Zbyszko Bednorz, Jerzy Korczak, Tadeusz Kraszewski, Czesław Kuriata, Eugeniusz Paukszta i Leszek Prorok. W 1960 r. zorganizowano Seminarium Młodych Pisarzy Ziem Zachodnich w Pile oraz Seminarium Prozy w Poznaniu, w latach 1962 - 1964 kolejne turnieje poetyckie w Pile. Centralnym wydarzę\nZ okazji XIV rocznicy powstania Niemieckiej Republiki Demokratycznej, Zarząd Wojewódzki Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich zorganizował pierwszy wojewódzki konkurs na gazetki ścienne szkolnych zespołów redakcyjnych pt. "NED w słowie i obrazie". Omówienia wyników konkursu oraz wręczenia nagród dokonali w poznańskim Klubie Nauczycielskim przy pi. Wolności prezes Zarządu Wojewódzkiego prof. dr Michał Sczanieeki oraz kurator Okręgu Szkolnego Poznańskiego dr Jan Stoiński. (7 X 1%3 r.)niem w tej współpracy był VII Zjazd Pisarzy Ziem Zachodnich i Północnych w dniach 8 -10 maja 1964 r. w Poznaniu, zorganizowany przy współpracy Towarzystwa, Wielkopolskiego Towarzystwa Kulturalnego i Związku Literatów Polskich. Szczególnej rangi nadała Zjazdowi obecność przedstawicieli najwyższych władz partyjnych i państwowych, z członkiem Biura Politycznego Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Zenonem Kliszko.\nW 1967 r. odbyła się w Pile manifestacja z okazji "Dnia Zwycięstwa" i pięćdziesięciolecia chóru "Halka", w której uczestniczyło trzydzieści pięć tysięcy osób.\nRAJDY ZACHODNIE. SPORT I TURYSTYKA\nJednym z zadań dorocznych studenckich rajdów zachodnich, organizowanych przez Radę Okręgową Zrzeszenia Studentów Polskich i Zarząd Wojewódzki Towarzystwa oraz Zarząd Międzyuczelniany Polskiego Towarzystwa Turystyczno- Krajoznawczego jest społeczne oddziaływanie na środowiska, przez które przebiegały trasy rajdu. Pod tym względem rajdy zachodnie w latach 1961 - 1970 były przedsięwzięciem udanym. Ze studentami na doroczne rajdy wyruszała liczna grupa poznańskiej młodzieży robotniczej.\nW dniach 16 - 30 czerwca 1968 r. czynna była w Domu Kultury w Kaliszu wystawa Pt.\n"Polska nad Bałtykiem i na morzach świata", którą zwiedziło kilka tysięcy mieszkańców miasta. Na zdjęciu fragment wystawy\nW 1962 r. zorganizowany został objazd krajoznawczy po Ziemi Międzyrzeckiej z udziałem pięćdziesięciu pracowników nauki, kultury i zakładów pracy oraz objazd po Ziemi Lubuskiej pracowników Prezydium Dzielnicowej Rady N arodowej Grunwald. W powiecie wrzesińskim odbył się natomiast rajd pieszy, kolarski i motorowy na pola bitew z okresu Wiosny Ludów. W 1963 r. udaną imprezą turystyczną był Kolarski Rajd Turystyczny, organizowany corocznie przez Klub Turystyki Kolarskiej Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego Grunwald i koło Towarzystwa przy Zakładach Przemysłu Metalowego "H. Cegielski". Ponad dwustu uczestników rajdu poznało okolicę Kargowy i jej historię. W 1966 r. odbyły się: rajd w Pile - "Wici 1000-lecia", szamotuiski rajd do Gorzowa, kaliski rajd po Ziemi Wolińskiej, wągrowiecki rajd motorowy oraz leszczyńskie rajdy do Wschowy i Głogowa. Ponadto organizowano z inicjatywy Towarzystwa wycieczki krajoznawcze. Inną formą masowej turystyki są organizowane przez Towarzystwo i Poznański Klub Motorowy "Przemysław" motorowe rajdy po ziemiach zachodnich. W 1967 r. odbył się pierwszy rajd "Trzcianka 1967", następnie "Łagów 1968", "Złotów 1909" i ogólnopolski rajd "Lubniewice 1970". Wzięło w nim udział ponad dwustu uczestników. Kierowcy 67 motocykli i 23 samochodów osobowych stworzyli kolumnę motorową, przybraną hasłami o polskości Ziem\nZ okazji VI Tygodnia Ziem Zachodnich i Północnych odbyła się w Technikum Handlowym w Poznaniu uroczysta wieczornica, podczas której młodzież Technikum zaprezentowała ciekawy program artystyczny w wykonaniu członków Szkolnego Koła Przyjaciół Ziemi Koszalińskiej (5 V 1963)\nZachodnich i Północnych. Zarząd starał się zapewnić uczestnikom wszystkich rajdów i wycieczek informacje o historii i dorobku odwiedzanych regionów. W dziedzinie sportu wyczynowego najpoważniejszą imprezą był doroczny Wyścig Kolarski po Wielkopolsce oraz Ziemiach Zachodnich i Północnych o puchar Zarządu Wojewódzkiego Towarzystwa. Impreza ta w latach i960- 1961 była wyścigiem dwuetapowym na trasie Poznań- Koszalin. W latach 1962 -1963 - trzyetapowym, przebiegającym przez województwa: koszalińskie, szczecińskie, zielonogórskie i poznańskie, a w 1964 r. czteroetapowym po szosach sześciu województw: szczecińskiego, zielonogórskiego, poznańskiego, koszalińskiego, bydgoskiego i gdańskiego. W imprezach tych obok zawodników polskich startowali również kolarze Niemieckiej Republiki Demokratycznej.\nPROBLEMATYKA NIEMCOZNAWCZA W PRACY TOWARZYSTWA\nLata 1961 - 1970 w działalności Towarzystwa stały się okresem intensywnej pracy popularyzatorskiej, głównie w dziedzinie niemcoznawczej. Środowisko poznańskie związane jest szczególnie bliskimi więzami z Ziemiami Zachodnimi i Północnymi. Znaczną część "ogólnopolskiego" programu Towarzystwa realizuje się od dawna w Poznaniu. Można zatem powiedzieć, że Towarzystwo przyczyniło się w poważnej mierze do zacieśnienia więzi łączących Wie1kopo1\nTadeusz Bartkowiakskę z Ziemiami Zachodnimi i Północnymi, a przez współpracę z Instytutem Zachodnim i z wyższymi uczelniami Poznania - do zapoznania społeczeństwa z całokształtem zagadnień niemieckich. Rozwijana od szeregu lat rzetelna praca popularyzatorska, prowadzona w oparciu o kadrę naukową Instytutu Zachodniego, stworzyła podstawę do podjęcia szerokiej działalności społeczno- kulturalnej. Stała się ona dominującą formą pracy i objęła naj szersze warstwy społeczeństwa Wielkopolski. Pracę tę prowadzono dwoma nurtami: 1. Przeszłość i bieżące problemy gospodarcze i socjologiczne na Ziemiach Zachodnich i Północnych; 2. Ziemie Zachodnie i Północne a zagadnienia niemieckie. W 1962 r. odbyła w Rogoźnie sesja poświęcona postępowym tradycjom pracy oświatowej w Niemczech, na obszarach odzyskanych oraz w polskich szkołach b. V Dzielnicy Związku Polaków w Niemczech. W ramach obchodów rocznicy śmierci Michała Drzymały i rocznicy powstania Związku Polaków w Niemczech sesja popularnonaukowe związane z tymi wydarzeniami odbyły się w Pile, Trzciance, Lesznie i w innych miastach powiatowych Wielkopolski. W lutym 1962 r. Zarząd Wojewódzki Towarzystwa zorganizował wspólnie z Komisją Zagospodarowania Odry i z Instytutem Zachodnim sesję naukową pt.: "Zagadnienia gospodarki wodnej Warty jako problem powiązania Odry i Wisły". W sesji uczestniczyli naukowcy oraz działacze polityczno-gospodarczy z Warszawy, Poznania, Wrocławia, Łodzi, Bydgoszczy i Zielonej Góry. Rok 1962 był w działalności kulturalno-oświatowej Towarzystwa w pewnym sensie rokiem przełomowym. Zarząd Wojewódzki zaczął przestawiać stopniowo swoją działalność na organizowanie sesji popularnonaukowych dla aktywu zarządów powiatowych. Sesje te dotyczyły w latach 1962 -1964 problemów niemieckich, objętych każdorazowo czterema do sześciu wykładami. Sesje odbyły się w Kępnie, Kaliszu (dla ponad tysiąca słuchaczy), w Gorzowie, Trzciance, Kole, Ostrowie (ok. pięciuset słuchaczy), w Koninie i dwukrotnie w Poznaniu. W 1963 r. odbyła się w Pile sesja poświęcona współpracy międzyregionalnej w dolinie Noteci. Na uwagę zasługuje VII sesja Rady Naukowej Towarzystwa, która odbyła się w Poznaniu (14 - 15 października 1961 r.); wytyczyła ona dalsze kierunki naukowej współpracy z Ziemiami Zachodnimi i Północnymi. Podobny charakter miała VIII sesja Rady Naukowej Towarzystwa, która odbyła się w Poznaniu w dniach 3 - 4 kwietnia 1962 r. W 1969 r. Zarząd Wojewódzki Towarzystwa był organizatorem sesji naukowej z okazji stulecia wychodźstwa polskiego do Westfalii i Nadrenii. Podczas sesji, w której udział wzięli przede wszystkim b. działacze polonijni, wygłoszono szereg referatów i komunikatów, m. in. na następujące tematy: Współczesny stan i dalsze potrzeby badań naukowych nad wychodźstwem polskim w Niemczech (Władysław Markiewicz); Działalność narodowa wychodźstwa polskiego w Niemczech w latach 1918 -1939; Życie kulturalno-oświatowe PolonK niemieckiej w latach 1920 - 1939.\nW latach 1960 -1962 Towarzystwo współdziałało w organizacji kolejnych Studiów Pomorzoznawczych. Pracownicy Instytutu Zachodniego oraz Uni\nwersytetu im. Adama Mickiewicza wyjeżdżali na Ziemie Zachodnie i Północne z wykładami, uczestniczyli w wielu organizowanych tam sesjach popularnonaukowych, propagując tam najnowsze wyniki badań naukowych. Niemały jest udział poznańskiego środowiska naukowego, związanego z Towarzystwem, w opracowaniu materiałów źródłowych, m. in. dla uczącej się młodzieży. Należy odnotować publikacje: Dzieje Ziemi Lubuskiej w wypisach, wypisy dotyczące woj. koszalińskiego, opracowane przez Michała Sczanieckiego i Kazimierz Śląskiego oraz pracę zbiorową pod redakcją Władysława Markiewicza pt. Przemiany społeczne na ziemiach zachodnich i publikację pt.\nMłode pokolenie ziem zachodnich.\nNajbardziej masową formą oddziaływania Towarzystwa była akcja odczytowa. Szczególne nasilenie tej akcji przypadało zwykle podczas Tygodnia Ziem Zachodnich i rocznicy powstania Niemieckiej Republiki Demokratycznej.\nW 1960 r. wygłoszono w Poznaniu i województwie pięćset czterdzieści odczytów; w roku tym (podobnie jak w latach następnych) przeważała zdecydowanie tematyka niemiecka. W 1961 r. odbyło się ponad osiemset odczytów, w 1962 r. osiemset trzydzieści odczytów, których wysłuchało czterdzieści pięć tysięcy osób, natomiast w 1964 r. w woj. poznańskim ponad osiemset pięćdziesiąt odczytów. W latach 1959 - 1964 wojewódzki i terenowy aktyw Towarzystwa zorganizował około trzy tysiące dziewięćset odczytów, których wysłuchało ponad dwieście tysięcy osób. Zestawienie to nie obejmuje kilku tysięcy pogadanek dla młodzieży, jak również odczytów o tematyce niemieckiej, wygłoszonych przez prelegentów innych organizacji i instytucji. W ciągu ostatnich czterech lat nastąpiło przegrupowanie tematyki odczytów i środowisk słuchaczy. W 1967 r. około 60% odczytów dotyczyło spraw niemieckich, a blisko 40% - dorobku Ziem Zachodnich i Północnych. Z ogólnej liczby ok. ośmiuset odczytów, wygłoszonych w tym właśnie roku, około 20°/» odbyło się w placówkach Towarzystwa, w zakładach pracy i w innych organizacjach miejskich, natomiast ok. 30% w środowiskach wiejskich. Pozostałe 50% prelekcji odbyło się w ramach sesji popularnonaukowych i innych uroczystości. Nasilenie akcji odczytowej o tematyce niemieckiej spowodowało konieczność podwojenia wysiłków Zarządu Wojewódzkiego w zakresie działalności naukowej i popularyzatorskiej. W zrozumieniu tych potrzeb, dyrekcja Instytutu Zachodniego utworzyła Studium Niemcoznawcze, mające na celu upowszechnienie badań naukowych nad problematyką niemiecką. Studium dysponuje problemowym zestawem referatów: Niemiecka Republika Federalna - jej żYcie gospodarcze, polityczne i kulturalne; Niemiecka Republika Demokratyczna - jej pOzYcja prawna, polityczna i gospodarcza; Integracja europejska i rola Niemieckiej Republiki Federalnej - w aspekcie ideologicznym, politycznym i ekonomicznym; Stosunki polsko-niemieckie w ujęciu historycznym. Nową formą wspólnej działalności w dziedzinie popularyzacji wiedzy o Niemieckiej Republice Demokratycznej i Niemieckiej Republice Federalnej są organizowane przez Towarzystwo i Instytut Zachodni spotkania dyskusyjne. Sesja nt. "Europa a problem niemiecki" odbyła się w 1967 r. w Trzciance,\nIII Zjazd sprawozdawczo-wyborczy (6 XII 1964 r.). Za stołem prezydialnym siedzą od lewej: Zygmunt Węgrzyk (wiceprezes), wiceprzewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Bady N arodowej Witold Stefanowski, kierownik Wydziału Propagandy i Kultury Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Jan Bartkowiak, Edward Idziak i Czesław Adamski (członkowie zarządu), Michał Sczaniecki (prezes). Przemawia prezes Bady Naczelnej Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich Jan Izydorczyknatomiast podobna dyskusja ("Europejska polityka Francji") zorganizowana została przez Studencki Klub "Od nowa" w Poznaniu. Spotkania dyskusyjne organizowane są w Poznaniu w każdy drugi czwartek miesiąca w Klubie Międzynarodowej Prasy i Książki oraz w Klubach "Ruch" w Trzciance, Pile, Gnieźnie (od lutego 1970 r.).\nPraca Zarządu Wojewódzkiego Towarzystwa przyniosła w dziedzinie popularyzacji wiedzy o ziemiach zachodnich wiele dobrych rezultatów.\nWażnym wydarzeniem w życiu Towarzystwa był III Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy, który odbył się 6 grudnia 1964 r. w sali Klubu Oficerskiego w Poznaniu. Zjazd określił miejsce Towarzystwa w społeczeństwie oraz wytyczył kierunki działalności, ze specjalnym uwzględnieniem poszerzenia pracy organizacyjnej Towarzystwa w środowiskach wiejskich oraz zwrócenia uwagi na szeroką działalność popularyzatorską i popularnonaukową, głównie z zakresu zagadnień niemcoznawczych.\nW latach 1961 - 1969 odbyło się kilkanaście posiedzeń plenarnych oraz kilkadziesiąt posiedzeń Prezydium Zarządu Wojewódzkiego, na których rozpatrywano węzłowe problemy Towarzystwa, analizowano sprawozdania z działalności oraz wytyczano program działania na przyszłość. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego, kierując działalnością Towarzystwa w Poznaniu i Wielkopolsce, zatwierdzało program merytoryczny i preliminarze akcji i imprez. Nad działalnością finansową czuwała Wojewódzka Komisja Rewizyjna. Zarząd Wojewódzki na ogół skutecznie wykonywał obowiązki statutowe. Wyłonione 15 grudnia 1959 r. przez Zarząd Wojewódzki prezydium z prezesem prof. dr Michałem Sczanieckim na czele pracowało przez cały czas w niemal nie zmienionym składzie. Jedynie na początku 1962 r., w związku z przejściem dra Jana Prędkiego do pracy naukowej, obowiązki sekretarza objął Edmund Grabkowski, a od 1967 r. Tadeusz Bartkowiak. W 1966 r. po odejściu prof.\nSczanieckiego do Warszawy, Prezydium Zarządu Wojewódzkiego powołało na stanowisko prezesa Józefa Kujawę. W latach 1960 - 1965 pracowały przy Zarządzie Wojewódzkim trzy komisje: Organizacyjna, Społeczno-Kulturalna i Ekonomiczna, które mają na swym koncie spory dorobek w pracy społecznej. W składzie Zarządu Wojewódzkiego działała również Komisja Młodzieżowa oraz Sąd Koleżeński. Od kilku lat prerogatywy komisji przejęło Prezydium. Do wykonywania bieżących zadań służy sekretariat. Jego skład (pięciu pracowników etatowych) ulegał stopniowo zmniejszeniu. Na koniec 1970 r. w sekretariacie pracowało dwóch pracowników etatowych, co odbiło się głównie na kontaktach z zarządami powiatowymi. W pierwszym okresie II kadencji (15 grudnia 1959 - 6 grudnia 1964) działało w Wielkopolsce trzydzieści zarządów powiatowych oraz dwa zarządy w Poznaniu na prawach zarządu powiatowego. Od początku 1962 r. istniał także na prawach samodzielnej jednostki Zarząd Międzyuczelniany: przedłużony okres trzeciej kadencji odbił się ujemnie na pracy niektórych zarządów powiatowych. Zarządy prowadziły działalność w oparciu o środki finansowe, skomasowane na własnych kontach bankowych. Konta te na skutek decyzji władz naczelnych Towarzystwa uległy w grudniu 1969 r. likwidacji, a środki finansowe zostały skumulowane na koncie Zarządu Wojewódzkiego. Od tej chwili Zarząd Wojewódzki finansuje wszystkie akcje podejmowane przez jednostki terenowe. Według stanu na dzień 31 grudnia 1969 r. dwadzieścia sześć zarządów powiatowych kierowało pracą dwustu czterdziestu dwóch kół miejskich, wiejskich i zakładowych, zrzeszających ok. dziewięć tysięcy członków. Liczba członków prawnych - zakładów pracy - wzrosła z 159 w 1966 r. do 405 w 1969 r. Na dorobek wielkopolskiej organizacji Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich składa się ofiarna praca setek działaczy społecznych. Symbolicznym wyrazem uznania dla tych ludzi ze strony organizacji było przyznanie im odznaki "Zasłużony Działacz Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich". Tytuł ten do 15 maja 1970 r. nadano w województwie dwustu trzydziestu dwom\n3 Kronika m. Poznania\nBartkowiakosobom. Godność Honorowego Członka Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich otrzymał jako pierwszy w Polsce, w dniu 8 czerwca 1962 r., prof. dr Józef Kostrzewski, natomiast w dniu l lutego 1967 r. prof. dr Kazimierz Tymieniecki.\nOceniając dorobek Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich w Poznaniu 1 Wielkopolsce w ciągu minionych lat, można stwierdzić, że Towarzystwo posiada poważny wkład w kształtowaniu świadomości Wielkopolan o roli i miejscu Ziem Zachodnich w polskim organizmie państwowym.\nNiniejszy artykuł zawiera dane sprawozdawcze na dzień 30 V 1970 r.\nT. B a r t k o w i ak, Sesja naukowa Z okazji 100 rocznicy wychodbtwa polskiego do Westfalii i Nadrenii. "Przegląd Zachodni", nr 1/1970, s. 225 - 230. E. G r a b k o w s ki, Popularyzatorska działalność wielkopolskiej organizacji TRZZ "Biuletyn Informacyjny TRZZ", 1966, nr l, s. 19 - 22.\nM. M a g d z i a rek, VIII sesja Rady Naukowej TRZZ "Przegląd Zachodni", nr 3/1962.\nV Tydzień Ziem Zachodnich 1962 oraz S-lecie działalności TowarzYstwa Rozwoju Ziem Zachodnich. "Przegląd Zachodni", nr 3/1962. J. Prę d ki, Działalność Towarzystwa Ziem Zachodnich w Poznaniu. "Kronika Miasta Poznania", rocznik XXIX, nr 4, s. 15 - 32.\nZ problematyki kooperacji w pracy Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich w Poznaniu. "Przegląd Zachodni", nr 2/1962.\nANEKS ZARZĄD WOJEWÓDZKI TOWARZYSTWA ROZWOJU ZIEM ZACHODNICH W POZNANIU, WYBRANY NA III ZJEŹDZIE SPRAWOZDAWCZO-WYBORCZYM W DNIU 6 GRUDNIA 1964 R.\nCzesław A d a m s k i Jan B a r t k o w i a k\nZygmunt B o r a s\nJan C h a r ł a m p o w i c z Stanisław C i c h o w s ki Władysław C i u p a Józef Czajka Edmund Czyż\nZbigniew D u d e k Stanisław F e r e n c\nWitold F o l e j e w s kisekretarz Prezydium Rady Narodowej m. Poznania kierownik Wydziału Propagandy i Kultury Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej pracownik naukowy U niwersytetu im. Adama Mickiewicza - pracownik naukowy Politechniki Poznańskiej działacz społeczny z Nowego Tomyśla działacz społeczny z Koła działacz społeczny z Kępna pracownik Narodowego Banku Polskiego w Poznaniu działacz społeczny z Wapna pow. Wągrowiec sekretarz Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kole pracownik naukowy Wyższej Szkoły Rolniczej\nJerzy G o ź d z i k\nWanda G o ź d z i k o w a\nEdmund G r a b k o w s ki Kazimierz H a l a g i e r a\nWitold H e m p o w i c z\nFranciszek H r y n i e w i c z\nEdward I d z i a K\nHenryk J a n t o s Zbigniew Jaś k i e w i c z\nZdzisław K a c z m a r c z y k\nWiktor K a l e m b a Franciszek K o s i ń s k i Władysław K ról Stanisław K u b i ak\nJerzy Kuł t u n i a k\nJuliusz Ł a d o Włodzimierz Ł ę c k i Leopold M a j c h r z a k\nTeresa M e n d a t\nMarian M i a n o w s k i Julian M i koł a j c z a k\nJ an Jacek N i K i s c h Mirosława N o w a k\nKazimierz N o w a k o w s ki Czesław O l e j n i c z a k\nJanina O p i e l o w a\nEugeniusz P a u k s z t a Jan P a w l a k\nTadeusz P e k s a\nJan P o ł c z y ń s k i Jan Prę d k ij'\nsekretarz Prezydium Dzielnicowej Eady N arodowej Wilda nauczycielka w Technikum Handlowym w Poznaniu działacz społeczny wiceprzewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Związku Młodzieży Wiejskiej przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego dziennikarz, współpracownik "Głosu Wiekopolskiego " zastępca dyrektora Zakładów Przemysłu Metalowego "H. Cegielski" dziennikarz, współpracownik "Gazety Poznańskiej" wiceprzewodniczący Rady Okręgowej Zrzeszenia Studentów Polskich pracownik naukowy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza działacz społeczny z Poznania inspektor szkolny ze Środy dyrektor Liceum Pedagogicznego w Poznaniu redaktor naczelny rozgłośni poznańskiej Polskiego Radia dziennikarz, współpracownik Zachodniej Agencji Prasowej rolnik ze Stobna pow. Trzcianka pracownik naukowy Politechniki Poznańskiej sekretarz Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Turku przewodnicząca Miejskiej Komisji Planowania Gospodarczego w Pile działacz społeczny z Trzcianki redaktor naczelny "Gazety Chłopskiej" w Poznaniu adwokat zastępca przewodniczącego Powiatowej Komisji Planowania Gospodarczego w Wągrowcu prawnik dyrektor handlowy Wojewódzkiego Związku Gminnych Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" pracownik Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego literat przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Związku Młodzieży Socjalistycznej kierownik Wydziału Kultury Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej działacz społeczny z Krotoszyna pracownik naukowy U niwersytetu im. Adama Mickiewicza\nRyszard P r z e s ł a w s k i\nRomuald R o c h m i ń s ki\nZdzisław R o m a n o w s k i\nEdward R o s z c z e w s ki Edward S e r w a ń s ki Bohdan S i c i a r z\nTeofil S k r z y ń s k i Lech S m o c z y ń s k i Jan S t o i ń s k i Stanisław S t r u g a rek\nMichał S c z a n i e c k i\nStanisław S z aj e k\nFranciszek S z c z e r b a l\nHenryk S z u b e r t\nCzesław S z u s z c z y ń s k i\nJan U r b a n Francjszek U m i ń s ki Zygmunt W ę g r z y K\nBolesław Woj c i e c h o - wi c z Maria Woj c i e c h o w s k a\nMarian Woź n i a k\nEdward Z i m m e r\n· zastępca przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Pile - zastępca przewodniczącego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Grunwald - dziennikarz, współpracownik Zachodniej Agencji Prasowej · działacz społeczny w Kaliszu · pracownik naukowy Instytutu Zachodniego zastępca Komendanta Chorągwi Związku Harcerstwa Polskiego · działacz społeczny w Poznaniu · działacz społeczny w Poznaniu Kurator Okręgu Szkolnego Poznańskiego dziennikarz, współpracownik rozgłośni poznańskiej Polskiego Radia · pracownik naukowy Uniwersytetu im Adama Mickiewicza pracownik naukowy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej pracownik Zakładów Przemysłu Gumowego "Stomil " sekretarz Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Pleszewie działacz spoełczny w Poznaniu działacz społeczny w Środzie dyrektor ekonomiczny Poznańskiej Fabryki Łożysk Tocznych pracownik naukowy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza pracownik naukowy Politechniki Poznańskiejpracownik naukowy Zakładu Słowianoznawstwa Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu dyrektor Zjednoczenia Okuć Budowlanych w Poznaniu sekretarz Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej\nCzesław Adamski, Jan Charłampowicz, Edmund Czyż, Witold Folej e w s K i, Edmund G r a b k o w s k i (sekretarz), Witold H e mp ow i c z, Henryk J a n t o s, Zdzisław K a c z m a r c z y k, Stanisław K u b i a k (wiceprezes), Jan Jacek N i k i s c h, Jan Prę d ki, Edward S e r w a ń s ki, Michał S c z a n i e c ki (prezes), Zygmunt W ę g r z y K (wiceprezes), Bolesław Woj c i e c h o w i c z\nCZŁONKOWIE BADY NACZELNEJ\nEdmund Grabkowski, Stanisław Kubiak, Marian Mianowski, Jan Jacek Nikiseh, Jan Prędki, Michał Sczaniecki, Zygmunt WęgrzYK


Muszą nosić dzieci z Rynku na ul. Kościelną na rękach. Radna apelują o pomoc - podhale24.pl\n05.01.2021, 19:06 | czytano: 7977\nMuszą nosić dzieci z Rynku na ul. Kościelną na rękach. Radna apelują o pomoc\nNOWY TARG. - Rodzice dzieci, które korzystają z rehabilitacji w nowotarskiej "Chatce", zwrócili się do mnie z prośba, żeby im ułatwić parkowanie przy tej placówce. Mają tam do dyspozycji tylko trzy miejsca parkingowe i często zdarza się tak, że dziecko, które przywożą na rehabilitację, muszą nosić na rękach z parkingu w rynku - zaapelowała radna Józefa Guziak.\nChodzi o placówkę przy ul. Kościelnej działającą na rzecz Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną koło w Nowym Targu. Jak mówiła wiceprzewodnicząca Rady Powiatu Nowotarskiego, obok znajduje się biuro Prawa i Sprawiedliwości, a dyżurujący tam senator Jan Hamerski i posłanka Anna Paluch udostępnili im miejsce. - Potrzeba ich jednak więcej, a to dla nich wielki problem. Trzeba im jakoś pomóc - mówiła.\nStarosta Krzysztof Faber wyjaśniał, że powiat ma ograniczone możliwości w tej sprawie, gdyż jest to droga miejska. - Przekażemy na pewno sprawę do Urzędu Miasta w Nowym Targu, do burmistrza, żeby się temu przyglądnął - zapewnił.\nEmil18:02, 9 stycznia 2021\nPo 3 miejsca dla każdej organizacji i będziemy parkowali na Niwie albo w Waksmundzie.\nmieszkaniec17:49, 9 stycznia 2021\nUl.Kościelna jest jedną z nielicznych jak nie jedyną ulicą z bezpłatnym parkowaniem. Miejsc parkingowych jest 5 z czego 2 przed Chatką. Moim zdaniem nic nie zmieni faktu że nie jest to miejsce stosowne dla ośrodka rehabilitacyjnego.. Przy krzyżu Katyńskim nie parkują cwaniaczki którym żal grosza na parking ale rehabilitańci.\nDo Sam o`Hood21:16, 8 stycznia 2021\nI co z tego znak jest znakiem i stanowi jako taki oznakowanie pionowe dróg, ono również ma być respektowane. Czyż nie wiadomo ci o tym ?\nPoza tym pozostaje jeszcze kwestia zwykłej kultury osobistej i atencji na to gdzie się staje. Pomieszczenia Chatki są bardzo dobrze oznakowane. Wystarczy pomyśleć co muszą przechodzić Ci biedni rodzice z niepełnosprawnymi dziećmi.\nWstyd i szczyt arogancji, żeby nie powiedzieć zwykłego chamstwa.\nSam o'Hood13:04, 8 stycznia 2021\ndo Droga Pani\nmiejsce na jezdni oznaczone jako miejsce dla niepełnosprawnych pozostaje wolne (niebieski prostokąt na jezdni), tylko znak jest źle ustawiony, bo za tym miejscem.\nZresztą na kościelnej, gdzie ruch jest jednokierunkowy więcej jest znaków postawionych bezmyślnie - np. znak końca postoju taksówek\nNT09:27, 8 stycznia 2021\nPo co ta instytucja jest w centrum miasta? Niech zmienią siedzibę, skoro taki problem.... i sprawa rozwiązana...\nDroga Pani15:16, 7 stycznia 2021\nNo i widać kto zajmuje miejsce tym niebieskim pojazdem (pierwszy na zdjęciu).\nWstyd, brak honoru i współczucia nawet dla niepełnosprawnych.\nTo straszne, że tak ten gość to robi !!!\nTrzeba zrobić tą strefę tylko dla parkujących rodziców dzieci, żeby nikt nie zajmował bezczelnie wolnych miejsc.\noburzona12:15, 7 stycznia 2021\nA to przecież tuż za rogiem od gabinetu burmistrza. Od czego ten facet jest? Od brania wypłaty za wieszanie wstążek? Nic się nie da?\nx09:27, 7 stycznia 2021\nwydzielona strefa na placu Juliusza Słowackiego w całości jest zajmowana przez pracowników Urzędu Miasta jak i niektóre pozostale miejsca w okolicy //Kilkakrotnie było to zgłaszane do UM //jako ze blokują przez cały dzień ruch ( możliwość zrobienia szybkich zakupów /załatwienia sorawy) potencjalnych klientów okolicznych lokali pomimo iż pod lodowiskiem pracownicy UM maja darmowy parking ////wiec może teraz coś w tej sprawie ruszy bo dotyczy to dzieci\nWilki i zając20:08, 6 stycznia 2021\nDo tych co tak bronią burmistrza. To po co on jest?\nAvivat16:20, 6 stycznia 2021\nPrzekażą sprawę do Miasta. No to już wiadomo jaki będzie finał\nnowotarzanka15:13, 6 stycznia 2021\nZnowu Burmistrz co chcecie od Burmistrza\nxyz14:01, 6 stycznia 2021\nbeju09:55, 6 stycznia 2021\nNa ile się wiem , to prawda jest taka. Kilka lat temu na Placu Słowackiego Urząd miasta wydzielił część parkingu ( ok 5 stanowisk) dla osób korzystających z rehabilitacji w tej placówce,oznaczając to odpowiednim znakiem. W czasach kiedy istniała Straż Miejska często interweniowała chociaż to było z różnym skutkiem. Obecnie nikt się tym nie przejmuje. Przed placówką jest tylko jedno ogólnodostępne miejsce dla niepełnosprawnych. dziennie korzysta tam bardzo wiele niepełnosprawnych dzieci\nKierowca09:41, 6 stycznia 2021\nI ten "peżot" na rogu gdzie nie da się normalnie przejechać wiekszym samochodem...\nTemida09:37, 6 stycznia 2021\nTo powinno być rozwiązane natychmiast! Czemu burmistrz się ma przyglądać? Pan burmistrz powinien się orientować i wiedzieć co ma w mieście. Chyba było zgłoszone, że tam działa taki ośrodek, więc na chłopski rozum logiczne jest, że potrzeba miejsc parkingowych. Panie burmistrzu trochę logiki i empatii, a wszystko znajdzie dobre rozwiązanie.\ncom08:41, 6 stycznia 2021\nCzyli znów mają być równi i równiejsi? Jeśli dobrze kojarzę jest to prywatna "firma" więc zawsze mogą od miasta wynająć miejsca parkingowe (koperty) i wtedy nie będzie problemu. Ja jakoś prowadząc firmę przy tej ulicy czasem też muszę towary nosić po 100-200m bo nie ma gdzie zaparkować ale nie płaczę jak to mi źle bo pod same drzwi nie mogę podjechać. Dodatkowo obok budynku jest mały plac gdzie też z właścicielem się można dogadać odnośnie parkowania. Mam wrażenie że od jakiegoś czasu jest jakaś moda na "dej mi bo mi się należy".\nGg07:34, 6 stycznia 2021\nKsiądz ze starego kościoła niech ich wpuszcza za bramę, tam jest dość miejsca\nUtopia02:24, 6 stycznia 2021\nCo Wy głupoty piszecie? Wiadomo było że w tym regionie raczej nie ma usytuowania nie wiadomo jakiego parkingowego a więc kto pozwolił w takim miejscu na powstanie takiego ośrodka? Nad czym ma debatować Burmistrz ? Że wygody nie ma tam gdzie jej nie było od samego początku? Może nam miasto zmienicie z planem zagospodarowania bo to nie Wasze dzielnice?Ja bym chciał przystanek autobusowy pod samą bramą wejściową do kościoła Św. Katarzyny bo inaczej muszę daleko iść do rynku.\nWitalis00:11, 6 stycznia 2021\nTak rozszerzają strefę parkowania że za niedługo to rynek wymrze. Wszystko online a markety się cieszą. Puknijcie się w głowę władze.\nskąd się biorą pustaki...23:01, 5 stycznia 2021\nWera chcesz nasyłać policję na osoby, które przywiozły niepełnosprawne dzieci na rehabilitację, że zajmują miejsca dla niepełnosprawnych?\nPrzeczytaj artykuł, może za 12-tym, 16-tym razem do ciebie dotrze, że miejsc jest za mało dla osób korzystających z ośrodka, a nie że te miejsca parkingowe są zajmowane przez nieupoważnione osoby.\nwera22:46, 5 stycznia 2021\nKtoś zajmuje te trzy miejsca? NIech Policja podjedzie ze dwa razy da mandat 500 zł za zajęcie miejsca dla niepełnosprawnych i po sprawie.\nFryta21:33, 5 stycznia 2021\nA co tu się przyglądać, strefa na całej Kościelnej, trzy miejsca dla niepełnosprawnych plus parę patroli policji z mandatami i po krzyku ale urzędnicy będą debatować miesiącami i nic nie wymyślą, chyba że pojadą się pomodlić.\nMatka zdrowego dziecka20:17, 5 stycznia 2021\nTu nie ma co się zastanawiać. Miejsca muszą być w takim wypadku. Brawo Pani Paluch i Pan Hamerski.\ntłum20:09, 5 stycznia 2021\nNo a ta lokalizacja musi być w centrum? Słaba organizacja.\nMiastowa19:57, 5 stycznia 2021\nPrzy krzyżu katyńskim byłoby właściwe miejsce, blisko i bezpiecznie.Teraz parkują tam cwaniaczki którym żal kilku zł na parking.


Najnowsze Malarstwo Henryki Dederko w bibliotece\nHenryka Dederko maluje pejzaże, kwiaty, portrety wielkich Polaków, martwą naturę. Na wystawę jej prac zaprasza biblioteka PWSZ w Chełmie.\nBiblioteka Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Chełmie zaprasza na wystawę malarstwa Henryki Dederko. Autorka posługuje się różnymi technikami – maluje farbą olejną na płótnie, pastelami na papierze, rysuje ołówkiem oraz tuszem. Tematyka jej obrazów to portrety wielkich Polaków, pejzaże, kwiaty, martwa natura, architektura.\nHenryka Dederko, z domu Jaworska, pochodzi z Sitna koło Zamościa, a obecnie mieszka w Czułczycach. Jest absolwentką Studium Wychowania Przedszkolnego w Chełmie i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Jana Kochanowskiego w Kielcach. Po przejściu na emeryturę zaczęła pisać wiersze oraz malować obrazy. Jej dorobek to 8 tomików autorskich. Wydała: Witraże spojrzeń, Zaszeptane meandry, Punkty czasu, Obrazy fragmentaryczne, Zamierzone rozlania, Pod błękitną peleryną, Słowem i akwarelą, Odcienie życia.\nNatomiast drugą pasją jest malarstwo. Autorka należy do Stowarzyszenia Twórców Kultury Nadbużańskiej we Włodawie. Jej obrazy prezentowane były na wystawach poplenerowych w Rejowcu, Sawinie, Woli Uhruskiej, a także w bibliotekach w Sawinie i Włodawie.\nTeraz obrazy Henryki Dederko prezentuje biblioteka PWSZ w Chełmie. Wystawę będzie można oglądać do 12 lutego w godzinach pracy biblioteki (ul. Pocztowa 54).


Rekordowa ilość przeprowadzonych wycen przez CBRE w sektorze magazynowym : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Finanse i gospodarka Rekordowa ilość przeprowadzonych wycen przez CBRE w sektorze magazynowym\nDział Wycen CBRE w 2014 roku sporządził wyceny obiektów magazynowych o łącznej powierzchni blisko 5 mln mkw., co stanowi ponad 50% dostępnej nowoczesnej powierzchni magazynowej w Polsce. Ponadto, rzeczoznawcy z CBRE wycenili prawie 90% wolumenu transakcji, jakie zaszły w zeszłym roku.\nOd kilku lat obserwowany jest szybki rozwój sektora magazynowego w Polsce. Poprawa infrastruktury technicznej oraz wzrost gospodarczy kraju powodują wzrost popytu ze strony najemców, dzięki czemu wzrasta aktywność deweloperów związana z realizacją nowych projektów. Rozwój rynku magazynowego stymuluje również popyt inwestycyjny, który w zeszłym roku osiągnął rekordowy poziom ponad 700 mln euro i był większy od wolumenu transakcyjnego nieruchomości handlowych.\nMaciej Wójcikiewicz, Dyrektor Działu Wycen CBRE w Polsce, komentuje:\n“Popyt inwestycyjny w sektorze magazynowym uległ w ostatnich latach silnemu zwiększeniu, co spowodowało wzrost wartości kapitałowych w 2014 roku do rekordowych poziomów, przekraczających te z 2007 czy 2008 roku. Należy jednak zauważyć, że konkurencja na rynku deweloperów jest bardzo duża, czego skutkiem jest wzrost podaży i presja czynszowa związana z rozbieżnością pomiędzy czynszami nominalnymi i efektywnymi. Dotyczy to szczególnie obiektów z krótko terminowymi umowami najmu. Jeżeli nastąpi zwolnienie tempa kompresji stóp kapitalizacji, wartości kapitałowe mogą więc ulec w dłuższym okresie obniżeniu.”\nPrzeczytaj więcej na ten temat: CBREMaciej Wójcikiewicz


Harcerstwo na martwym tropie Harcerstwo oniemiałe - Książki Medyczne - Najtańsza Księgarnia Medyczna\nTytuł: Harcerstwo na martwym tropie Harcerstwo oniemiałe\nAutor: Pawełek Alojzy\nReprint wydania z 1922 r.: HARCERSTWO NA MARTWYM TROPIE\nPrzywrócić PamięćCzem jest pismo dla organizacji, dla ruchu młodzieży, tego nie trzeba dowodzić. Jest ono wiernem odbiciem życia organizacji, utrwalonym na zawsze obrazem tego co czuła, co myślała i czem żyła organizacja w danym czasie. Jest wyrazem jej dążeń i przeżyć, krystalizacją myśli przewodniej i sztandarem wiodącym ją naprzód.\nJest sercem, które zbiera zewsząd krew, aby obdarzoną tlenem, pchnąć z nową siłą po całym organizmie.\nTakiem sercem ruchu harcerskiego był niegdyś „Skaut“ lwowski. Nie dawał on schematów organizacyjnych, niewiele zawierał metodyki, ale szedł z niego duch harcerski w śmiałym pędzie — ku przyszłości. Był w nim głos „Złotego Rogu“. — Stamtąd przyszła do nas „Święta Miłości Kochanej Ojczyzny“ i „Wszystko co nasze Ojczyźnie oddamy“. On mówił nam, do czego rwą się młode serca harcerskie, o czem marzą młode głowy, jakich słów czekają młode dusze.\nPomimo lokalnego charakteru, pomimo szczupłych stosunkowo środków przenikało to pismo przez kordony do całego kraju. W Warszawie, Wilnie, Poznaniu brano je w ręce z żywą radością, a skompletowany przypadkowo rocznik był przedmiotem ogólnej zazdrości.


Opiekowała się premierem... odeszła z powodu niskich zarobków - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 19 maja 2021, 07:30\n„Nie otrzymywałyśmy szacunku, a teraz wynagrodzenia, na które zasługujemy. Mam tego po prostu dość. Więc złożyłam rezygnację” - powiedziała pochodząca z Nowej Zelandii Jenny McGee w zrealizowanym przez stację Channel 4 dokumencie „The Year Britain Stopped” (Rok, w którym Wielka Brytania się zatrzymała). Zostanie on w całości zostanie wyemitowany w najbliższy poniedziałek, ale jego fragmenty ujawniono we wtorek wieczorem.\n„Wiele pielęgniarek czuło, że rząd nie przewodził zbyt skutecznie… niezdecydowanie, tak wiele sprzecznych przekazów. To było po prostu bardzo denerwujące” - mówiła McGee. „Tak, stałyśmy na (pierwszej) linii i pracowałyśmy tak niewiarygodnie ciężko, i jest wiele gadania o tym, że wszyscy jesteśmy bohaterami i wszystkie tego rodzaju rzeczy. Ale jednocześnie nie jestem pewna, czy mogę to robić. Nie wiem, ile jeszcze muszę dać NHS” - przyznała.\nW oświadczeniu wydanym poprzez szpital św. Tomasza w Londynie, McGee potwierdziła, że złożyła rezygnację. „Po najtrudniejszym roku w mojej karierze pielęgniarskiej robię krok wstecz z NHS, ale mam nadzieję, że wrócę w przyszłości. Jestem podekscytowana możliwością rozpoczęcia kontraktu pielęgniarskiego na Karaibach, a następnie wakacjami w domu w Nowej Zelandii w późniejszym okresie roku. Jestem dumna, że pracowałam w szpitalu św. Tomasza i byłam częścią tak fantastycznego zespołu” - napisała.\nMcGee w dokumencie Channel 4 mówiła też o tym, jak opiekowała się premierem Borisem Johnsonem, gdy walczył z Covid-19. „Wokół niego było mnóstwo, mnóstwo chorych pacjentów, z których niektórzy umierali. Pamiętam, że gdy go zobaczyłam, pomyślałam, że wygląda bardzo, bardzo źle. On był naprawdę innego koloru. To było tak surrealistyczne, że to jest premier. To bardzo skomplikowani pacjenci, którymi trzeba się opiekować, a my po prostu nie wiedzieliśmy, co się wydarzy” - wspominała.


Kojarzymy buddyjskie sutry? Mantry? Mnisi w prostych strojach, dzielnie powtarzający monotonne wersy całymi godzinami. Szacunek dla każdego, bez względu na pochodzenie, religię, poglądy i wszystkie inne szufladki. Nie ukrywam, czułam podziw. Dopiero po jakimś czasie trafiłam na ostre słowa pana Cejrowskiego, w których krytykuje buddystów za modlenie się do szatana. Sprawdziłam. Sam Dalajlama modli się do postaci uwieńczonej naszyjnikiem z czaszek i o obliczu tak strasznym, że nie można na nie patrzeć. Co więcej, twierdzi, że je uwielbia…\nNigdy nie interesowałam się fizyką. Pomijając epizody z motocyklem, kiedy przydawała się na zakrętach. W życiu bym nie powiedziała, że po skończeniu przedmiotu kiedykolwiek pomyślę o częstotliwości. A jednak! Już pokazuję i objaśniam. Nieważne, czy recytujemy mantry, czy powtarzamy „zdrowaśki”. Chcę przez to zaproponować, by na moment zostawić mniej/bardziej oczywiste podobieństwa i różnice między nimi. Obie praktyki wprowadzają nasze umysły w stan alfa – nasze mózgi zaczynają funkcjonować w określonej… , a jakże, częstotliwości.\nTen jeden z kilku etapów bioelektrycznej aktywności naszych zwojów towarzyszy nam podczas relaksu (to taki stan, kiedy się odpoczywa i nie ma co robić, podobno), leżenia z zamkniętymi oczami zaraz przed uśnięciem, a także bezpośrednio po przebudzeniu. Dalej surfować możemy tylko na falach theta (hipnozy i inne transy, stany dużego rozemocjonowania, sny), gdzie myśli powolutku zaczynają tracić logiczny sens i najbardziej „hardkorowych” - delta, ale te są charakterystyczne albo dla tych, co śpią naprawdę głębokim snem, albo dla cierpiących na lezje mózgu. Bez obaw, ta tajemna wiedza z pogranicza medycyny nie należy do mnie, przed pisaniem sięgnęłam do potrzebnych źródeł.\nJak do tego mają się modlitwy? Istnieje wyraźna różnica między medytacją jako taką, skupiającą myśli człowieka na nim samym, a modlitwą, naszą odmianą medytacji, bo ta z zasady jest skierowana ku Komuś, nie ku sobie. Może dlatego buddyści mówią z takim naciskiem o wartościach moralnych? Bo podczas recytacji sutr…, a nieważne. Uczucia religijne, zapomniałam.\nO co mi chodzi? Chyba o szukanie wrażeń. O emocje. Widzę w swoim bliskim otoczeniu osoby, które bez żalu wypisują się z lekcji religii, które ostatni raz w kościele były na pogrzebie, bo tak wypada. Skąd ten kryzys? Przecież poczucia akceptacji, bezwarunkowej miłości, bezpieczeństwa i spokoju chcemy wszyscy. Chrześcijaństwo je nam gwarantuje. Tymczasem… może nie wy, ale my, w poszukiwaniu odpowiedzi na poważne egzystencjalne dylematy, szukamy szczęścia w tai chi, jodze, medytacjach. Niektórzy z nas próbują swoich sił w samoleczeniu i ezoterycznych rytuałach. Wyjątki? Słodka nieświadomość. Wbrew pozorom całkiem sporo. Może nawet więcej niż myślisz.\nPrzykro mi to zauważyć, ale w naszym wydaniu religia wydaje się oklepana. W wielu wypadkach piętrzą się niepotrzebne nadużycia. Sama na dźwięk „Alleluja!” widzę męczące stosy upstrzonych brokatem kartek z kurczaczkami i zajączkami. Bez baranków, niestety. Rozejrzyj się w kościele. Kogo widzisz najwięcej? Ja w swoim emerytów i babcinki. Albo lustrują od góry do dołu, albo karcą wzrokiem już na wstępie. W dodatku, z całym szacunkiem, pierwsi intonują ponurymi barytonami, a drugie niemiłosiernie fałszywie zawodzą. Przepraszam. Nie umiem się skupić. Młodzieży jak na lekarstwo, albo w ogóle. Gadam jak ci wszyscy nawiedzeni neoprorocy, nie? Szczerze, to nie do końca w tej chwili poznaję samą siebie. Nie miałam takiego zamiaru i najszczersze przeprosiny dla tych, którym wpajałam cokolwiek wbrew woli. Chcę jedynie spróbować udowodnić, że nasza religia również może być egzotyczna, owiana tajemnicą. Stan alfa osiągniesz nie tylko drogą buddyzmu. Chcesz doświadczyć wyciszenia? Brakuje ci wewnętrznej harmonii? Mnie też i to nieraz. Okazuje się, że można je osiągnąć poprzez odmawianie Różańca i Koronki do miłosierdzia. Co jak co, ale odkrywcza to ja nie jestem, wiem. Za to sposób modlitwy zależy od nas. Melodyjna recytacja z przeciąganiem samogłosek nie jest zabroniona. Nie wiem jak inni, ja przy takiej formie potrafię się lepiej skoncentrować. A przede wszystkim bardziej zaangażować emocjonalnie niż podczas markotnego powtarzania.\nA te wszystkie legendy? Wcale nie tak dawno uwielbiałam japońskie historie o duchach, zarówno tych dobrych, jak i tych groźnych. Fascynowały mnie tym, czego u nas mi brakuje. U nas aniołowie to nie potężne opiekuńcze duchy, ale spasione dzieci ze skrzydełkami, pędzla czy dłuta bolońskiego artysty. Litości! A gdyby tak… „odczarować” ten wizerunek? Może zobaczylibyśmy (tak, tylko jak ujrzeć osobę pozbawioną ciała?) istoty zdolne poruszać się z szybkością myśli. Nieobojętne na ludzki los i dysponujące darem dostosowania sposobu myślenia do psychiki podopiecznego. Ciekawe, oprócz judaizmu i chrześcijaństwa, aniołowie przewijają się przez islam, a nawet dawne religie staroirańskie. Najbardziej anonimowi „bodygardzi” świata. W końcu z tysiąca tysięcy znamy jakieś trzy imiona.\nKiedy próbuję poznać jakąś kulturę, najchętniej sięgam do jej muzyki. Zaraz potem zerkam na tradycje, literaturę. Jak mnie wciągnie, to język. Niedawno, dosłownie na dniach, odkryłam taką rzecz. Pieśni i piosenki poświęcone Bogu najbardziej „smakują” mi po hebrajsku. Gardłowe, podobne do arabskiego „ch”, które od zawsze mi się podobało, no i zbliżone do francuskiego „r”, melodyjne brzmienie. Do tej pory żadne miejsce modlitwy i zbiórki wiernych nie zainteresowało mnie tak, jak synagoga. Tym bardziej, że obostrzenia w postaci nakrycia głowy dotyczą mężczyzn, a nie kobiet(!). Jak to możliwe? Wydaje się, że znam rozwiązanie. Posiłkując się Danny’m Kayem (David Daniel Kaminski), można ująć sytuację w ten sposób: „Oryginalność to sztuka zapamiętywania tego, co się usłyszało, a zapominania od kogo”.


Dotacje unijne dla gmin i powiatów w formie zaliczek - Infor.pl\nStrona główna » Sektor publiczny » Temat dnia » Dotacje unijne dla gmin i powiatów w formie zaliczek\n08 maja 2008, 00:00\nZaliczki obok refundacji poniesionych kosztów kwalifikowanych są obecnie podstawowymi formami przyznawania dofinansowania w realizacji przedsięwzięć w ramach programów operacyjnych. Zasady i warunki udzielania zaliczek reguluje rozporządzenie ministra rozwoju regionalnego z 7 września 2007 r. w sprawie wydatków związanych z realizacją programów operacyjnych (Dz.U. nr 175, poz. 1232). Wszystkie jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymać zaliczki, jeżeli mają zawartą umowę o dofinansowaniu i jeżeli dany program operacyjny oraz priorytet tego programu przewiduje także zaliczki (prefinansowanie) jako jedną z form dotowania przedsięwzięcia.\n- Przykładowo weźmy projekty polegające na budowie i modernizacji dróg gminnych realizowane w ramach regionalnych programów operacyjnych (RPO). W województwie wielkopolskim udostępniono dwa wzory umowy. Jeden, uwzględniający tylko płatności w formie refundacji, a drugi uwzględniający płatności zaliczkowe do wartości 20 proc. dofinansowania. Na przykład w RPO lubelskim, małopolskim i pomorskim umowa o dofinansowanie rozliczana będzie tylko w formie refundacji. Natomiast wszystkie projekty realizowane z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki będą w 100 proc. prefinansowane - informuje Marcin Bzdyra z Eficom\nDla kogo zaliczka\nZaliczkę może otrzymać gmina albo powiat, jeżeli w umowie o dofinansowaniu jest zapisana możliwość prefinansowania przedsięwzięcia. Jednostki samorządowe nie muszą ustanawiać zabezpieczenia prawnego lub majątkowego dla zaliczki, jak to jest w przypadku innych beneficjentów spoza sektora finansów publicznych.\nZaliczka może być wypłacona w jednej transzy lub w kilku transzach oraz w określonych wysokościach i terminach wypłaty. Ilość transz i ich wielkość jest uzależniona od warunków umowy o dofinansowaniu. Wypłata następnej transzy musi być poprzedzona rozliczeniem się z poprzedniej transzy. Jakakolwiek wypłata zaliczki lub jej części jest uzależniona od realizacji przedsięwzięcia zgodnie z warunkami umowy i zgodnie z harmonogramem czasowym przedsięwzięcia, który jest częścią studium wykonalności albo częścią opisu projektu. Musi być zauważalny postęp w realizacji inwestycji. Należy ponadto zaznaczyć, że zgoda na dofinansowanie przedsięwzięcia nie zwalnia beneficjenta z posiadania wkładu własnego, jeżeli to przewiduje program operacyjny.\nMimo pewnych, niewielkich ograniczeń możliwość otrzymania zaliczki, jaka jest przewidziana w obecnych programach operacyjnych, daje duże szanse na realizację przedsięwzięć przez biedne gminy, których nie byłoby stać na budowę lub rozbudowę np. wodociągu, stacji uzdatniania wody lub rozbudowy szkoły gminnej. Nie trzeba wówczas stosować zamówień publicznych przy staraniu się o kredyt bankowy lub pożyczkę. To z kolei powoduje, że projekt będzie tańszy w obsłudze administracyjnej i finansowej oraz szybciej będzie zrealizowany. Wreszcie prefinansowanie zapewnia płynność finansową projektu unijnego. Według założeń, powołane wyżej rozporządzenie ministra rozwoju regionalnego z 7 września 2007 r. przyczyni się do zwiększenia aktywności małych i wiejskich gmin.\nBeneficjent może otrzymać całość dofinansowania w formie zaliczki w jednej lub kilku transzach. W jednej transzy będzie przekazywana zaliczka w przypadku projektów o niewielkich kosztach kwalifikowanych.\nRozliczanie każdej transzy zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta we wnioskach o płatność, złożonych do instytucji, która przyznała dofinansowanie. Wszystkie wydatki, na które przyznana była zaliczka, muszą być poświadczone fakturami albo rachunkami lub innymi dokumentami księgowymi. Rozliczenie danej transzy zaliczki, przynajmniej w 70 proc., warunkuje otrzymanie następnej transzy.\nBeneficjent ma prawo w ramach realizacji projektu unijnego udzielić zaliczek bezpośrednim wykonawcom przedsięwzięcia, tj. firmom i innym instytucjom, wyłonionym na podstawie ustawy z 29 stycznia 2004 r - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr 223, poz. 1655 ze zm.). To spowoduje, że gminy, szczególnie z terenów wiejskich, będą mogły szybciej znaleźć wykonawców. Wysokość takiej zaliczki określona musi być w umowach o udzielenie zamówienia. Łączna wysokość tej zaliczki nie może być większa niż 20 proc. kosztów kwalifikowanych projektu realizowanego przez beneficjenta, określonego w umowie o dofinansowanie projektu.\nZaliczka udzielana wykonawcom może być przekazywana również w transzach. Poszczególne transze są przekazywane zgodnie z harmonogramem rzeczowo-finansowym określonym w umowie o udzielenie zamówienia. Zaliczkę można wypłacić tylko na wniosek wykonawcy. Podstawą rozliczenia zaliczki stanowią zapłacone faktury lub dokumenty księgowe o równoważnej wartości dowodowej oraz inne dokumenty określone w umowie o udzielenie zamówienia publicznego.\nPowołane rozporządzenie ministra rozwoju regionalnego mówi o możliwości przyznania beneficjentowi zaliczki na pokrycie kosztów przedsięwzięcia. Zaliczka jest jedną z form dofinansowania realizacji projektu. To m.in. oznacza, że nie musi być przyznana każdemu beneficjentowi. Nie będzie ona przyznawana automatycznie. Dużo zależy od postanowień zawartych w opisach priorytetów i działań poszczególnych programów operacyjnych. Nie we wszystkich np. priorytetach RPO są przewidziane zaliczki. Dlatego gmina albo powiat starając się o dofinansowanie powinien najpierw sprawdzić, czy konkretny program operacyjny przewiduje otrzymanie zaliczki w ramach realizowanych priorytetów i działań. Następnie należy prefinansowanie wynegocjować, możliwie najkorzystniej. Idealnie będzie, gdy zaistnieje możliwość otrzymania zaliczki w wysokości sumy dofinansowania, czyli koszty kwalifikowane spłaciłyby się bez udziału finansowania zewnętrznego. To oszczędność czasu i pieniędzy.\nILE PRZEZNACZONE ZOSTANIE NA ZALICZKI\nMożliwość otrzymania zaliczki na realizowanie przedsięwzięć w ramach programów operacyjnych 2007 - 2013 to możliwość dysponowania kapitałem już od początku realizacji projektu. Według planów Ministerstwa Rozwoju Regionalnego na zaliczki zostanie wydane około 10 mld euro do końca 2015 r, spośród kwoty łącznej dotacji w ramach wszystkich programów operacyjnych, czyli 67 mld euro. Średnio, co roku na prefinansowanie będzie się wydawać około 1,25 mld euro.\nJAK BĘDĄ WYPŁACANE ZALICZKI\nNajważniejsze zasady, jakie będą obowiązywały przy wypłacie zaliczek na realizację projektów i inwestycji realizowanych przy wykorzystaniu funduszy europejskich, to:\n• wszystkie zaliczki będą przyznawane indywidualnie,\n• beneficjent (np. jednostka samorządu terytorialnego) będzie rozliczany skrupulatnie z każdej transzy zaliczki,\n• zaliczki mogą być udzielone tylko na pokrycie kosztów kwalifikowanych przedsięwzięcia, które są opisane w projekcie i we wniosku o dotacje;\n• rozliczanie zaliczki polegać będzie w szczególności na złożeniu dokumentów potwierdzających dokonanie wydatków kwalifikowanych (faktur, rachunków albo podobnych dokumentów księgowych, w których będzie potwierdzenie zapłaty za wykonane usługi lub dostawy materiałów na rzecz beneficjenta, zgodnie z zasadami zamówień publicznych).