KNUT HAMSUN – PATRIARCHA KONSERWATYWNEJ UTOPII | Katon Najmłodszy\nKNUT HAMSUN – PATRIARCHA KONSERWATYWNEJ UTOPII\nPosted on Grudzień 3, 2012\nDorobiliśmy się w Norwegii politycznych aresztantów. Do naszych czasów więzień polityczny był dla nas jedynie żądnym przygód bohaterem rosyjskich powieści, nigdyśmy nikogo takiego nie widzieli, samo pojęcie było u nas nie znane.(…) Ale teraz mamy takiego, który się liczy; mówi się, że występuje w czterdziestu, pięćdziesięciu, sześćdziesięciu tysiącach egzemplarzy. A może dużo, dużo więcej.\nTymczasem Knut Hamsun w złożonych zeznaniach zaprzeczył – zgodnie z prawdą – jakoby kiedykolwiek należał do partii Quislinga. Wobec braku formalnych dowodów, a tym samym podstaw do wszczęcia procesu, liberalno-demokratyczny wymiar sprawiedliwości zdecydował się nieoczekiwanie na przesunięcie terminu rozprawy na listopad 1945 roku. Dni mijają, a mnie wcale nie jest lepiej – odnotowywał w swych zapiskach – Niektórzy umierają w naszym domu, mamy tu starców, w których śmierć może przebierać, a więc niektórzy odchodzą, na ich miejsce przybywają inni, ale na nas, którzy zostajemy, nie robi to wrażenia, tak powinno być.\nZacząłem – wspominał – na pierwszym oddziale, w celi z judaszem w drzwiach, dostałem łyżkę do jedzenia moich posiłków, nie wolno mi było kaszleć zbyt głośno, nie wolno mi było samemu otwierać paczki z domu z bielizną, nie pozwolono mi zatrzymać sznurka od tej paczki Spędziłem tam dwa miesiące, potem przeniesiono mnie na wyższe piętro. Tutaj nie było już celi, ale jakiś pokój na uboczu z normalnymi drzwiami, które dawały się zamykać, za co byłem wdzięczny. Było tu jaśniej i jakoś, powiedziałbym, życzliwiej, mniej atmosfery choroby psychicznej, dano mi nóż i widelec, a po pewnym czasie także mój zegarek. Ale pozostało to samo tropienie, ta sama atmosfera potajemnego węszenia, grzebano w moich papierach i książkach pod pozorem robienia porządków i długo musiałem godzić się z tym, że na noc zabierano mi ubranie.\nBohaterowie jego powieści to z jednej strony ludzie, którzy nadal trwają w wiejskich enklawach żyjąc w zgodzie z odwiecznymi prawami natury, a z drugiej indywidualistyczni rebelianci jak Nagel z Misteriów, Glahn z Pana, Geissler z Błogosławieństwa ziemi, Knut Pedersen z Ostatniej radości, August Powsinoga – niespokojni, rozdarci, zbuntowani przeciw nowoczesnemu światu masowej demokracji a zarazem będący jego tworami. Są oni jak „komety bez orbit”, wyobcowani, przepełnieni wstrętem do „ducha czasu” i sterylnego narcyzmu egalitarnej epoki podlegającej wszechmocnemu „prawu przeciętności”. Choć kieruje nimi tylko indywidualna wola, która nie zna ograniczeń „mieszczańskiej moralności”, to równocześnie cechuje ich bezwzględna uczciwość, absolutna prawość i pogarda dla osobistych korzyści: „Ich słowa mogą być surowe i twarde, ich broń okrutna i niebezpieczna, dlaczego nie? Ale są oni czystego serca i to jedyna rzecz, która się liczy”.\nHamsun był zdegustowany arywizmem, kultem pieniądza, materializmem, hipokryzją i podwójną moralnością współczesnego społeczeństwa Zachodu, które z jednej strony tolerowało i popierało aborcję oraz porzucanie chorych i kalekich dzieci, z drugiej zaś chroniło i przedłużało życie kryminalistów (Hamsun aktywnie angażował się w zakładanie i finansowanie domów dziecka). Jego zdecydowana krytyka obyczajowa nowych czasów (m.in. zgodnie z nordycką tradycją opowiadał się za karą śmierci dla matek-dzieciobójczyń) szła w parze z idealizacją dawnych patriarchalnych stosunków. Konflikt dawnych i nowych wartości w zmieniających się stosunkach społecznych na północy Norwegii był tematem wielu jego powieści, m.in. dylogii Benoni i Rosa (Benoni, Róża, 1908), Börn av Tiden i Segelfoss By (Dzieci czasu, 1913, Osada Segelfoss, 1915) oraz najsłynniejszej Markens Gröde (Błogosławieństwo ziemi, 1917), pisanych w Skogheim, wiejskiej posiadłości na półwyspie Hamaröy. Były one pochwałą chłopskiej pracy, opartej o niezmienny cykl siewu i zbiorów, pochwałą życia bez papierów wartościowych, giełdy i cywilizacyjnych udogodnień. Ale za to takiego życia, gdzie liczą się najprostsze lojalności, więzy krwi, wolność, która jest wolnością prawdziwą, a nie iluzoryczną wolnością „ludzi pracy” skupionych w „związkach zawodowych”, wykorzenionych, oderwanych od ziemi, od rodziny, od domowych zwierząt, od lasów i jezior, którzy dostają swój „chleb” i swoje „igrzyska”, aby mogli żyć w kosmopolitycznej, zimnej atmosferze wielkich miast.\nWarto tu wspomnieć o tym, że Hamsun z wielką niechęcią odnosił sie do ówczesnego „ruchu wyzwolenia kobiet”, w którym widział jeszcze jeden przejaw zwycięstwa industrialnej demokracji wciągającej kobiety w nieubłagane tryby rynku pracy, aby zamienić je w producentki i konsumentki. Kobieta współczesna, a szczególnie feministka wierzy, że zdobywa niezależność i kieruje swoim losem, a w rzeczywistości traci swoją władzę, swoją bogatą i uroczą prostotę, swoją zdolność do przeżywania namiętności, zamieniając się w istotę sterylną, czystą i zimną, która nie potrafi śmiać się z mężczyzny, swojego idola i bohatera. Feministki to według Hamsuna kobiety nienormalne, o wiele gorsze niż proste dziewczęta z wielkich miast o twarzach pokrytych „ospą kosmopolityzmu”, gorsze niż zwykłe dzieciobójczynie, którym dostarczają fałszywych, ideologicznych i moralnych uzasadnień dla ich podłego samolubstwa.\nNie powinniśmy żyć z pisaniny ani z podobnie nędznych rzeczy. Powinniśmy coś znaczyć jako ludzie. Założyć rodzinę, mieć dzieci, postawić sobie dom, wieść żywot chłopski – oto nasz obowiązek! Jestem stary i wiem, co mówię. Napisałem może około trzydziestu tomów książek (ile dokładnie, tego nie pamiętam), ale mam pięcioro dzieci, i to poczytuję sobie za wielkie błogosławieństwo; gdybym nie miał dzieci, nie miałbym też prawa nawet do własnego grobu.\nTam kroczy Izak, kroczy przez pola i sieje, Izak człowiek mocny, człowiek spiżowy. Ma na sobie przyodziewek własnej roboty, wełnę wziął z własnych owiec, a skórę na buty z własnych cieląt i krów. Według nabożnego obyczaju kroczy przez pola i sieje; czub głowy ma łysy, poza tym włos gęsty i długi otacza wieńcem jego skroń i oblicze. To jest Izak, margrabia. (…) – to chłop pustkowia z krwi i kości, z krwi i kości rolnik. Zmartwychwstały z dawnych wieków, ukazujący przyszłość, człowiek z pierwszej epoki rolnictwa, człowiek znany wzdłuż i wszerz, w górach i dolinach, człowiek dziewięćsetletni, a przecież znowu człowiek dzisiejszy.\nPoparcie Hamsuna dla Quislinga, który związany był wcześniej z partią chłopską, wynikało nie tylko z faktu, iż był on jednym z nielicznych polityków o orientacji antybrytyjskiej, skłonnych szukać oparcia w Niemczech, ale również ze względu na jego wizję nordyckiego odrodzenia narodowego, któremu na przeszkodzie stawała mieszczańska kultura anglosaska . Hamsun podzielał w tym względzie pogląd zaczerpnięty od F. Dostojewskiego o cywilizacyjnej „młodości” i „starości” narodów. Prężnemu żywiołowi germańskiemu, niczym z epoki Wędrówki Ludów, przeciwstawiało się starcze i słabnące, ale nadal silne mocarstwo brytyjskie, Imperium Romanum drugiego tysiąclecia. Hamsun przyrównując Anglię do Cesarstwa Rzymskiego doby jego upadku, w Niemczech dostrzegał jej antytezę. Niemcy, jako uosobienie narodu, który nie zerwał organicznej więzi z ziemią, były dlań siłą zdolną przynieść Europie ocalenie. Interwencyjna polityka Albionu, topiącego w morzu krwi powstanie sipajów w Indiach, Mahdiego w Egipcie i Sudanie, ingerującego w Chinach podczas wojen opiumowych, tłumiącego represjami niepodległościowe aspiracje Irlandczyków czy skazującego starców, kobiety i dzieci na powolną śmierć w obozach koncentracyjnych podczas wojen burskich, potwierdzała w oczach pisarza wizerunek Anglii jako światowego żandarma-sadysty.\nTu i ówdzie się słyszy, że Niemcy natrafiają u nas na opór. Oznacza to, że Norwegia oczekuje pomocy od Anglii Czyśmy się jeszcze nie przekonali o tym, co znaczą angielskie obietnice i gwarancje pomocy? Dlaczego w swej głupocie niszczymy mosty i drogi, fabryki i spichlerze? Czy mamy może zamiar prowadzić wojnę z Niemcami! To niech się wtedy Bóg nad nami zlituje! Bo wynikałoby z tego, że stawia się opór Niemcom, ponieważ oczekuje się od Anglii obiecanej pomocy. A w takim razie rzeczywiście bardzo nam będzie potrzebna łaska Boska, gdyż czeka nas los Polski.\nMieliśmy nadzieję, jak się okazało fałszywą, że Norwegia będzie mogła uzyskać wysokie, przodujące miejsce w wielkogermańskim społeczeństwie światowym, które miało powstać i w które wszyscy wierzyliśmy, mniej lub bardziej, ale wierzyliśmy w nie. (…) Chciałem jak najlepiej służyć mojemu krajowi (…), a nade wszystko wykorzystywać moje pióro dla tego, by Norwegia uzyskała swoją wysoką rangę wśród germańskich krajów Europy. Ta myśl przekonywała mnie od początku. Co więcej, ta myśl mnie zachwycała, wprawiała w oszołomienie. Nie wiem, czy przez cały ten czas spędzony w takiej samotności, kiedykolwiek byłem od niej wolny. Uważam, że dla Norwegii była to wielka myśl, i dzisiaj, tak jak i wtedy, uważam że to była wielka idea dla Norwegii, warta by dla niej pracować i by o nią walczyć: Norwegia, samodzielny, świecący własnym blaskiem kraj na krańcach Europy!.\nTrzeba przyznać, iż Hamsun – wbrew temu co mówiono po wojnie o jego rzekomej anglofobii – trzeźwo postrzegał relacje wobec Anglii i innych krajów kontynentu. Jesienią 1941 roku wyznał: Ale jednocześnie zrozumiałym jest to, że nie możemy poświęcić naszego życia jedynie negatywnemu zadaniu trzymania się jak najdalej od Anglii (…). Powinniśmy ze wszystkimi narodami żyć w dobrych stosunkach, współpracować z nimi, wymieniać z nimi nasze towary, nasze umiejętności i nasze intelektualne idee, przyczyniać się do wzajemnego rozwoju i wdrażać się w ten system niesienia sobie pomocy. (…) System taki będzie otwarty dla każdego, nikt nie będzie z niego wyłączony. Nawet narody europejskie odstające jeszcze, mogą się włączyć. Miejsce w tym systemie integracji polityczno-ekonomicznej widział Hamsun także dla Stanów Zjednoczonych.\n13 lutego 1943 roku na łamach „Aftenposten” Hamsun zamieścił artykuł, w którym stwierdzał: Słowa te kieruję do sympatyków Anglii Mam nadzieję, że resztki zdrowego rozsądku pozwolą im się opamiętać. Chcą wspierać Anglię, dobrze, to ich sprawa. Nie pomogą jednak Anglii prowadząc naród do samozagłady. Wierzą, że Anglia zwycięży, dobrze, lecz po co pochopnie ryzykują własne życie.W maju tegoż roku Hamsun wraz z żoną złożył wizytę w Berlinie, gdzie spotkał się z Josephem Goebbelsem, który był wielkim miłośnikiem jego twórczości. W uznaniu dla zasług niemieckiego ministra „w dziele odrodzenia germańskiego ducha narodowego” przekazał mu noblowski medal otrzymany w 1920 roku. Miesiąc później uczestniczył w międzynarodowym kongresie w Wiedniu zorganizowanym w proteście przeciw niszczeniu europejskiego dziedzictwa kulturalnego w wyniku morderczych nalotów bombowych aliantów. W inauguracyjnym przemówieniu wskazał na źródło europejskiego konfliktu, mówiąc: Anglia nie mogła sobie pozwolić na taki rozwój Niemiec i musiała na nowo doprowadzić do wojny. Hitler wciąż ustępował, nie wymagając niczego poza drzwiami poza drogą prowadzącą do dalej położonych części kontynentu. Ale Anglia nie chciała mu wyjść naprzeciw. Anglia chciała wojny (…). Nawet teraźniejszą wojnę z całym jej nieszczęściem dla całego świata zawdzięczamy Anglii.\nLatem 1943 roku zdecydował się na osobistą interwencję u kanclerza Hitlera. Podczas spotkania, które odbyło w kwaterze w Berchtesgaden 26 czerwca w obecności szefa prasowego kancelarii Hitlera dra Otto Dietricha, Hamsun poddał krytyce poczynania niemieckiej administracji w Norwegii. Według relacji protokołującego wówczas Ernsta Züchnera, zażądał też odwołania Terbovena i zdecydowanego złagodzenia reżimu. Dietrich przywołując tę rozmowę w swych wspomnieniach Zwölf Jahre mit Hitler (Dwanaście lat z Hitlerem, 1955), potwierdził stanowczość ówczesnego wystąpienia Hamsuna. Swoistym paradoksem było to, iż Hitler jako polityk chciał rozmawiać jedynie o literaturze, a Hamsun jako literat tylko o polityce. Jego natarczywe domaganie się ustępstw na rzecz Norwegii, do tego stopnia wzburzyło kanclerza Rzeszy, że niespodziewanie przerwał spotkanie, opuszczając pomieszczenie, w którym się odbywało. Oceniając swą wizytę Hamsun stwierdził – „była to rycerskość wobec upadłej wielkości nic więcej”. Tore, starszy syn pisarza, stwierdził po jego powrocie: „Ojciec załamał się psychicznie. Gorzko zawiedziony, płakał, bolejąc nad tym, że jego misja spełzła na niczym”. Wszystko to świadczyło o jego niezmiennej postawie służenia własnemu narodowi w zgodzie z dewizą: Alt for Norge (Wszystko dla Norwegii).\nW przeddzień kapitulacji III Rzeszy, na wieść o śmierci Hitlera, Hamsun opublikował na łamach popołudniówki „Aftenposten” poświęcony mu nekrolog. Nie jestem godzien – pisał autor Głodu – aby mówić głośno o Adolfie Hitlerze, a jego życie i jego działalność też nie pobudzają do sentymentalnych wzruszeń. Był wojownikiem sprawy ludzkości i głosicielem ewangelii prawa dla wszystkich narodów. Był postacią reformatorską o najwyższej randze, a jego przeznaczeniem dziejowym było działać w czasach bezprzykładnej brutalności, której w końcu padł ofiarą. Tak powinien widzieć Adolfa Hitlera każdy zachodni Europejczyk. My, jego zwolennicy, schylamy czoło w obliczu jego zgonu. Gdyby te słowa napisał Hamsun po śmierci Józefa Stalina, to z pewnością nie spotkałyby go żadne nieprzyjemności. Za napisany w patetycznym stylu pośmiertny panegiryk na cześć Adolfa Hitlera kara nie mogła go ominąć.\nPośród rzeczy, których nie mogę pojąć, jest i to, dlaczego pisujący do gazet wciąż interesują się moją „sprawą” i starają się nią zainteresować publiczność, i dlaczego ta sprawa wciąż jest odraczana. W ubiegłym roku [tj. 1945 – przyp. M. P.] latem była odraczana co najmniej trzy razy. I dlaczego nie zmieniło nic to, że 1 maja 1946 roku dostałem uroczyste wezwanie do sądu, uroczyście wręczone mi przez policję w Grimstad. Nie zmieniło się nic, sprawa została po prostu odroczona do jesieni, do września! Niezły skok, trzeba przyznać. Ale, za przeproszeniem, teraz znowu sprawa została przełożona z września 46 na marzec 47. To już prawdziwa komedia, cyrk po prostu. Przestaję to zapisywać.\nSytuacja ta rodziła coraz większe rozdrażnienie. Pisarz powoli zaczynał domyślać się jej przyczyny: Zastanawiam się i zastanawiam, próbuję ustalić, czy przypadkiem dla procedury sądowej nie wynika jakiś pożytek z tych moich „odroczeń”. Czy to możliwe, że ktoś spekuluje na moim wieku i wyczekuje, aż umrę „sam z siebie”? W takim razie jednak sprawa pozostałaby już na wieki nie rozstrzygnięta, więc co to za pożytek? Czy nie lepiej byłoby coś ze mną zrobić, póki jeszcze żyję? Poza tym to musi być coś okropnie męczącego, coś, co zdaje się nie mieć końca, tak czekać na czyjąś śmierć.(…) Może być i tak, że od teraz praktycznie będzie się odraczać moją sprawę od razu na okresy półroczne lub roczne. Bo inaczej to jak w nadchodzących latach władze sobie poradzą z moim uporczywym trzymaniem się życia? Głupi żart, dla odprężenia.\nLatem 1947 roku sprawa Knuta Hamsuna nadal pozostawała w zawieszeniu. Tracił już niemal nadzieję, że kiedykolwiek dojdzie do procesu: Po raz dwudziesty wiadomość na temat mojej „sprawy”: 3 czerwca czytałem w gazetach, że teraz moja sprawa jest już doprowadzona do końca i że dokumenty zostały przesłane do sądu w Grimstad do oceny. W jakiś czas później gazety pisały, że sąd w Grimstad nie otrzymał żadnych dokumentów i że moja sprawa została odroczona do jesieni. Po roku 1947 nadejdzie 48, 49, 50… 60….\nStan depresji u Hamsuna wzmógł osobisty konflikt i rozstanie z żoną, która za członkostwo w Nasjonal Samling skazana została przez liberalnych demokratów na trzy lata reedukacyjnego obozu pracy przymusowej . Władze liberalno-demokratyczne inspirowały propagandową akcję społecznego „potępienia” pisarza, zachęcając Norwegów do odsyłania jego książek. Wśród oskarżeń wysuwanych przez liberalnych demokratów znalazły się zarzuty, iż czerpał korzyści materialne z publikowanych w czasie wojny swych książek. Sugerowano, iż powinien zostać sądzony w oparciu o ustawę skarbową.\nTo co może mnie powalić na ziemię – to tylko i wyłącznie moje artykuły w gazetach. Nie ma nic innego, czym można by mnie obciążyć. Mój rachunek jest prosty i jasny. (…) Zgoda, że mogłem od czasu do czasu napisać coś w duchu NS. Nie wiem tego, bo nie wiem na czym polegał duch NS. Ale mogło się, oczywiście, zdarzyć, że napisałem coś w duchu NS, że mogło przeniknąć do mnie coś z tego, co czytywałem w gazetach. W każdym razie moje artykuły są wszystkim dostępne. Nie próbuję ich zredukować ani czynić mniej wymownymi niż są, byłoby to dość głupie. Przeciwnie, podpisuję się pod nimi teraz, tak jak przedtem, i tak jak zawsze.\nW norweskim Ministerstwie Sprawiedliwości za Hamsunem wstawił się wielbiciel jego twórczości Wiaczesław M. Mołotow, sugerując niestosowanie wobec pisarza paragrafów działających wstecz (edykt o zdradzie rząd emigracyjny ogłosił w grudniu 1944 roku). Sąd ławniczy uznał jednak Hamsuna winnym i skazał go na podstawie edyktu o zdradzie kraju i artykułu 86 kodeksu karnego na utratę praw obywatelskich i wysoką, liczącą 425 tysięcy koron, grzywnę, która pozbawiła go niemal całkowicie środków do życia (kara grzywny była w istocie konfiskatą całego majątku). Pomimo apelacji złożonej przez jego adwokata Sigridę Stray[, Sąd Najwyższy 28 czerwca 1948 roku zatwierdził wyrok pierwszej instancji. Na własność demokratyczno-liberalnego państwa przeszedł jego majątek w Nörholm, znaczna część z niewielkiego kapitału w wysokości 25 tysięcy koron oraz 200 akcji wydawnictwa Gyldendal. Mimo tak bolesnych doświadczeń i braku środków na utrzymanie, nie dogasły w Hamsunie twórcze siły. W 1949 roku wydawnictwo Gyldendal opublikowało w całości (mimo nacisków ze strony liberalnych demokratów, aby usunąć niektóre partie tekstu, m.in. nazwisko dra Langfelda) ostatnią powieść Hamsuna Na zarośniętych ścieżkach. Jedyną osobistością, która publicznie odważyła się złożyć mu życzenia z okazji 90-tych urodzin był światowej sławy szwedzki podróżnik, odkrywca i pisarz Sven Anders Hedin . Knut Hamsun zmarł jako blisko stuletni starzec 19 lutego 1952 roku w ukochanym przez siebie Nörholmie. Paradoksem historii było, iż temu wielkiemu „synowi lasów”, który tak krytycznie oceniał nową epokę, dane było przeżyć jej tak wiele .\nPopularność jaką cieszy się Hamsun pośmiertnie i uznanie jakim obdarzali go najwybitniejsi ze współczesnych prozaików tej miary co Ernest Hemingway, Charles Bukowski, Hemy Miller, Rebecca West czy Isaac Bashevis Singer, spowodowała, iż niemożliwym stało się moralne „uśmiercenie” go i skazanie na zapomnienie. Przez ostatnich kilka dziesięcioleci postać pisarza stała się zatem ideologicznym „polem walki”, toczonej między zwycięskim obozem liberalnych demokratów a niedobitkami postfaszyzmu. Ci pierwsi, nie wiedząc jak sobie poradzić z niepojętym dla siebie faktem, że wielki i w sensie artystycznym „nowoczesny” pisarz może nie być liberalnym demokratą, usiłowali przekonywać, iż można, a nawet, w przypadku Hamsuna, trzeba dokonać rozdzielenia między sztuką a życiem, literaturą a ideowymi i politycznymi sympatiami . Czyniąc to, zamazywali prawdziwe źródła ideowej postawy pisarza, której był wiemy przez całe dojrzałe życie, i której dał wyraz, kreując świat swych literackich bohaterów. Potępiając poparcie jakiego udzielił faszyzmowi, przypisywali je starczej inercji, intelektualnemu uwiądowi czy chorobliwej fobii antybrytyjskiej. Usprawiedliwiali niejako pisarza wbrew niemu samemu, aby „wyrwać go z rąk prawicy”. Drudzy przeciwnie, zawłaszczali Hamsuna jako tego, który wizytował (sic!) pancerne dywizje i niemieckie U-booty, promując tym samym wizję narodowo-socjalistycznej Europy.\nOba propagandowe wizerunki Knuta Hamsuna były oczywiście fałszywe, a dziś dodatkowo stały się ideologicznymi anachronizmami. Wyrazem ich przezwyciężenia jest nakręcony w 1996 roku, w oparciu o wspomnianą książkę Thorkilda Hansena, film pt. Hamsun. W tytułowego bohatera wcielił się sam Max von Sydow, a wspólna szwedzko-norwesko-duńska koprodukcja pomyślana została jako hołd złożony wielkiemu twórcy i symboliczne przywrócenie go Skandynawii. Pomimo, iż np. Inger Bentzrud, kierująca działem kulturalnym największego liberalnego dziennika norweskiego „Dagbladet”, pisała mętnie o jakiejś nie akceptowalnej „połowie” Hamsuna, rzeczywistość jest zgoła inna . Wbrew jej słowom, iż „choć jego literacka reputacja wzniosła się tak wysoko, nigdy nie przebaczymy zdrady, która przylgnęła do tego nazwiska”, większość Norwegów ma dziś ambiwalentny stosunek do tzw. „zdrady” Hamsuna. Dla młodej generacji Hamsun nie jest ani zdrajcą, ani „faszystą” (niezależnie od tego, jaki kto ma stosunek do faszyzmu czy „faszyzmu”). Zmienia się on na nowo, i w pewnej mierze spontanicznie, w genialnego pisarza, którego twórczość jest nieusuwalną częścią europejskiego dziedzictwa kulturalnego i całej literatury światowej.\nPięćdziesiąt lat po zakończeniu wojny, na progu nowego tysiąclecia okazało się, że wszelkie próby zarówno jego „denazyfikacji”, jak i „nazyfikacji” były daremne, a dawne ideologiczne spory zdezaktualizowały się. Hamsun, jak wielu innych europejskich pisarzy i intelektualistów wziął udział w wielkiej wojnie domowej XX. wieku po stronie jednego z ideologicznych obozów. Dziś, kiedy ideologiczno-polityczny obóz, z którym sympatyzował, nie istnieje już od ponad pół wieku i ostatecznie zakończyła się ta wojna, pozostał Hamsun jako wspaniały pisarz i reprezentant pewnego światopoglądu, z którego przyszłe pokolenia Europejczyków zachowają to, co uznają za warte zachowania, bo ponadczasowe i niezależne od historycznych uwarunkowań pierwszej połowy XX wieku i od czysto politycznych zaangażowań.∗\nPrzypadek Hamsuna nie był odosobniony, stanowiąc jeden ze składników powojennego „procesu Europy”, jaki liberalni demokraci urządzili twórcom krytycznie ustosunkowanym do liberalnej demokracji i komunizmu lub oskarżonych o wspieranie faszyzmu i narodowego socjalizmu. 77-letni Charles Maurras, ze względu na podeszły wiek, zaznał łaski ze strony zwycięzców – pozbawiono go członkostwa Akademii Francuskiej i skazano na dożywotnie więzienie; Robert Brasillach został osądzony i rozstrzelany; Louis-Ferdinand Céline – zagrożony karą śmierci – schronił się w Danii, gdzie spędził 2 lata w więzieniu, a do Francji powrócił po amnestii w 1951 r.; Pierre Drieu La Rochelle tuż przed swym procesem popełnił samobójstwo; Jean Giono spędził siedem miesięcy w obozie; Giovanni Gentile stał się ofiarą politycznego mordu dokonanego przez komunistycznych partyzantów; Cyriel Verschaeve przed wydanym nań wyrokiem śmierci schronił się w Austrii, zaś Ezra Pound – uznany za obłąkanego – umieszczony został na kilka lat w klinice psychiatrycznej. Psychiatrycznym represjom poddana została również Leni Riefenstahl, jedna z najwybitniejszych postaci europejskiego filmu – została aresztowana, internowana, przeszła przez więzienia i obozy, a potem pozbawiona została prawa wykonywania zawodu reżyserki, aktorki i producentki filmowej, skonfiskowano jej wszystkie oszczędności i sprzęt filmowy. W kontekście powojennych represji politycznych zastosowanych przez liberalnych demokratów i ich komunistycznych wspólników wobec europejskich intelektualistów i pisarzy wymienić należy takie m.in. nazwiska jak rzeźbiarz Arno Breker (pozbawiony możliwości wystawiania swoich prac), pisarz i eseista Abel Bonnard (skazany zaocznie na karę śmierci), astronom Giulio Loret (zamordowany przez komunistycznych partyzantów), powieściopisarz i filozof Raymond Abelio (skazany zaocznie na 20 lat robót przymusowych, powraca do Francji po sześciu latach emigracji), pisarz i muzykolog Lucien Rebatet (uwięziony i skazany na śmierć a potem na przymusowe roboty, w celi śmierci, z kajdanami na nogach pisze swoją słynną powieść Dwóch chorążych), myśliciel polityczny i prawnik Carl Schmitt (pozbawiony prawa głoszenia wykładów), Martin Heidegger (pozbawiony prawa głoszenia wykładów), pisarz, laureat nagrody Goncourtów Alphonse de Chatebriaunt (uciekł przed wyrokiem do Austrii, gdzie zmarł w 1952 roku).\nKrytycznie wobec cywilizacji miejskiej i demoralizującego wpływu urbanizacji wypowiadało się szereg pisarzy norweskich przełomu XIX i XX w., w tym również o przekonaniach lewicowych, jak np. Johan Falkberget, autor powieści Av jarleaet (Z rodu władyków, 1914), w której zajął stanowisko bliskie Hamsunowi.\n Zob. A. Rosenberg Der Mythus des XX. Jahrhunderts. Eine Wertung der seelisch-geistigen Gestaltenkämpfe unserer Zeit, Monachium 1931, s. 438-439. Główny ideolog narodowego socjalizmu pisał:\nŻaden z żyjących artystów nie potrafił wspanialej od Knuta Hamsuna przedstawić tego mistycznego, zrodzonego z natury, wolicjonalnego rysu. Nie wiadomo, dlaczego chłop Izak w opuszczonej przez Boga okolicy karczuje mozolnie jeden kawałek ziemi po drugim; dlaczego jego żona przyłącza się do niego i rodzi dzieci Ale Izak podlega niewyjaśnialnemu prawu, mistyczna prawola każe mu wykonywać pracę, która przynosi owoce, i na końcu swojego żywota sam z pewnością patrzy wstecz ze zdumieniem na jej plony. „Błogosławieństwo ziemi” jest wielkim, współczesnym, eposem woli nordyckiej w jej wiecznej praformie, bohaterskiej także za drewnianym pługiem, owocującej w każdym poruszeniu muskułów, biegnącej jak linia prosta aż po nieznany kres. Ale tak samo niewyjaśnialny i oczywisty zarazem jest Benoni, są kupiec Mack, baronowa Eduarda, myśliwy Glahn. W każdą postać od początku tchnięte zostało wewnętrzne prawo. I zgodnie z nim działa. Robi rzeczy z pozoru całkowicie ze sobą sprzeczne – a przecież są one zrozumiałe same przez się. Nie potrzeba ich w ogóle wyjaśniać, „zgłębiać” psychologicznie; jej zewnętrzność sama jest jej wewnętrzną wolą. Współbrzmienie naszej woli z siłą, która wszystko stworzyła, jest właściwym „estetycznym przeżyciem”. Jako przeciwieństwo zanurzonej w ziemi egzystencji Izaka występują „włóczędzy”. Poprzez takie samo medium Hamsun przedstawia, prawa kosmosu i duszy. Znowu są to chłopi, rybacy, kupcy, w których odbija się świat. Podróże, niezaspokojone tęsknoty powodują, że tracą oni związek z matką-ziemią, której błogosławieństwo już na nich nie spływa. Ciągną niespokojnie z miejsca na miejsce, zmieniają zajęcia i miłości: ponieważ korzenie wyrwane zostały z ziemi dającej siłę, umiera też kwiecie. Tak żyją z dnia na dzień, Edevart, August, Lovise, Margrete, nie wiedząc dlaczego i po co. Reprezentują upadek, w najlepszym razie stan przejściowy, próbne egzemplarze ludzkości, aby dotrzeć ku nowym formom i typom, aby stworzyć wartości, zdobyć nową godność. Żyją tak jak przedstawił je pisarz, tajemnicze i oczywiste.\nWalther Darré urodził się w Argentynie. Walczył na froncie w okresie I. wojny światowej, potem był członkiem freikorpsów. Należał do Stahlhelmu. W latach dwudziestych związany z ruchem chłopskim. Do NSDAP wstąpił dopiero w 1930 roku, i jako jeden z niewielu tak „późnych członków” doszedł do wysokiej pozycji politycznej. W taktyce kierownictwa partii narodowosocjalistycznej Darré jako popularny wśród chłopów miał przyciągać elektorat wiejski. Jego zadaniem w szerszej strategii partii była integracja chłopów w ramach masowej Volkspartei i nowego systemu politycznego. Darré pełnił funkcję Reichsbauernführera oraz do 1942 r. ministra rolnictwa i wyżywienia. Jego odmienna koncepcja polityki osiedleńczej ograniczonej do ziem niemieckich naraziła go na konflikt z Heinrichem Himmlerem, co spowodowało zastąpienie go przez partyjnego technokratę Herberta Backe. Aresztowany po wojnie i skazany w tzw. procesie Wilhelmstrasse, wyszedł z więzienia w 1950 roku. Mimo choroby kontynuował pisanie na tematy wiejskie. Zmarł w 1953 roku. Jego idee takie jak „ekologiczna wrażliwość”, biodynamiczne uprawy, holistyczne podejście do człowieka i natury, miejski kontra wiejski styl życia weszły do kanonu myślenia ekologicznego w drugiej połowie XX wieku (można Darrégo uznać za prekursora rozwijającego się w ostatnich latach „ekofaszyzmu” jak zwą go przeciwnicy lub „ekologii ojczyźnianej” jak chcą zwolennicy tego nurtu). W swoich pracach historycznych Darré opisywał historię „innej Europy”, nie Europy królów, cesarzy, książąt, papieży, ale Europy chłopów, historię ich buntów, rebelii i powstań. Darré chciał być rzecznikiem tej „innej Europy”, która przez tyle wieków nie miała prawa głosu. Chłopi byli dlań uosobieniem wolności i buntu wobec opresywnych sił państwa i Kościoła. Darré podzielał pogląd, że to rasa germańska odnowiła cywilizację europejską na gruzach imperium rzymskiego. Ale jednocześnie uważał, że ten państwowotwórczy proces był możliwy dzięki wytworzeniu się nowej zorganizowanej warstwy chłopskiej. Był przekonany, że współcześni chłopi powinni na nowo się zorganizować, aby odrodzić „inną Europę”. Zasadniczym celem było przezwyciężenie negatywnych skutków industrializacji i urbanizacji oraz stworzenie nowej szlachty złożonej z „Erbbauerów” czyli chłopów-dziedziców. Praktycznym urzeczywistnieniem idei Darrégo stała się ustawa o zagrodach dziedzicznych (Erbhofgesetz) z 29 września 1933 roku. W 1926 roku Darré napisał swój pierwszy znany artykuł „Wewnętrzna kolonizacja”, w którym krytykował „sny o imperium”. Był przeciwnikiem centralizacji państwa, marzył o „nowej chłopskiej międzynarodówce” i o „zielonej unii europejskich narodów północy”. Jego najważniejsze prace to Das Bauerntum als Lebensquell der nordischen Rasse (1928), Um Blut und Boden (1929) oraz Neuadel aus Blut und Boden (1930). Na temat Darrégo oraz ideologii „krwi i ziemi” znakomitą książkę napisała angielska autorka, profesor historii w oksfordzkim Corpus Christi College dr Anna Bramwell, (zob. A. Bramwell, Blood and Soil, Walther Darré und Hitler’s “Green Party”, Abbotsbrook 1985).\nJohann von Leers był podobnie jak Darré zwolennikiem alternatywnej wizji europejskiej historii, w której zasadniczą rolę odgrywa wolne, na poły pogańskie, na poły schrystianizowane chłopstwo. Główne prace von Leersa, najbardziej reprezentatywne dla ideologii „krwi i ziemi“, to Der deutsche Bauer- 1000jähriger Kampf um deutsche Art und deutsches Recht oraz Odal – das Lebengesetz eines ewigen Deutschlands. Należy tu wszelako dodać, że nurt „krwi i ziemi” był tylko jednym z wielu składników ideologii narodowego socjalizmu i nie cieszył się specjalnym poważaniem pośród partyjnych technokratów i zwolenników „modernizacyjnego przyśpieszenia”. Analiza przemówień i innych wystąpień Adolfa Hitlera wykazała, że pochwała chłopstwa i „ziemi” stanowiła prawie wyłącznie ozdobnik dożynkowych przemówień prezesa NSDAP i kanclerza Rzeszy Niemieckiej (zob. na ten temat: Rainer Zitelmann Hitler – Selbstverständniss eines Revolutionärs Stuttgart 1991, wyd. I. 1987). Zitelmann przedstawia kanclerza Rzeszy Niemieckiej jako zwolennika nowoczesnego społeczeństwa industrialnego i postępu technicznego, który z wielką podejrzliwością i krytycyzmem odnosił się do „mistycyzmu” i „irracjonalizmu” reprezentowanego przez Rosenberga i Himmlera. Według Zitelmanna Hitlerowi obce były wszelkie tendencje antymodemistyczne i wrogie technice. Dostrzegał natomiast i krytykował niektóre negatywne skutki socjalne postępu technicznego, a przede wszystkim jego negatywne skutki dla środowiska naturalnego. Ze swoimi poglądami na tematy ekologiczne mógłby Hitler zostać dzisiaj prezesem Zielonych. Jedynie w kwestii autostrad nie doszedłby zapewne do porozumienia z „Zielonymi Brygadami” i Olafem Swolkieniem.\nO wizji nordyckiego odrodzenia propagowanego przez V. Quislinga i Nasjonal Samling zob. Mariusz Pawelec, „Vidkun Quisling – ostatni wiking”, „Stańczyk”, 1999, nr 34. Quisling, podobnie jak Hamsun, wierzył w wartość nordyckiego chłopstwa jako bastionu opierającego się procesom narodowej dezintegracji i społecznej alienacji.\nSven Anders Hedin (1865-1952) – słynny szwedzki podróżnik i geograf, badacz Azji (głównie Azji Środkowej). Jego wyprawy prowadziły na Kaukaz, do Iranu, Turkiestanu, Chin, Tybetu, Mongolii, Kaszgarii, Dżungarii, Iranu, Beludżystanu, Indii, Japonii i na Syberię. Badał pustynie Takla Makan, okolice jeziora Łob-Nor, Pamir, pustynię Gobi. Jego zebrane w wielu tomach relacje z podróży i wypraw, ilustrowane przez autora, który był utalentowanym malarzem i rysownikiem, cieszyły się wielką popularnością i rozpalały wyobraźnię młodych czytelników na całym świecie. Były tłumaczone także na język polski. Karawanowe wyprawy Hedina, szczególnie w Transhimalaje i w nieznane rejony Tybetu weszły trwałe do historii odkryć geograficznych. W swojej książce Amerika im Kampf der Kontinente (Lipsk 1942 – trzy wydania niemieckie w czasie wojny) Hedin obciążył prezydenta Franklina D. Roosevelta główną odpowiedzialnością za wybuch II wojny światowej. W tekście „Niemcy i Europa” z 1948 roku Hedin napisał, że prawdziwą przyczyną wojny nie była wrogość wobec narodowego socjalizmu, ale chęć Anglosasów i Rosjan wyeliminowania rosnącej potęgi Niemiec. Spoiwem wojennego sojuszu Anglosasów i bolszewików była, według niego, wspólna nienawiść do Niemiec i lęk przed nimi. Stwierdzał: „Europa kontynuuje swoją drogę do upadku, Niemcy pociągają za sobą Europę”. Pisał dalej w bardzo oskarżycielskim tonie:\nNie odczuwam pragnienia, aby odwiedzić Niemcy w ich obecnej postaci. Po zakończeniu II wojny światowej zwycięskie mocarstwa wzięły w niewolę setki sławnych niemieckich badaczy i techników, przywłaszczyły sobie niezliczone niemieckie wynalazki i patenty. Wysysanie Niemiec obejmuje więc nie tylko życie gospodarcze ale i duchowe. Nigdy jeszcze w historii świata, ani w starożytności ani w Średniowieczu ani podczas wojny trzydziestoletniej nie było tak barbarzyńskiego prowadzenia wojny, i nigdy zwyciężony wróg nie był traktowany z większym okrucieństwem niż obecnie.\nNa temat procesu norymberskiego pisał Hedin: Nigdy przedtem po zakończeniu wojny między cywilizowanymi narodami nie zdarzyło się, żeby najwyżsi oficerowie skazani zostali jak wielcy zbrodniarze na szubienicę. Norymberskie wyroki są haniebną plamą dla tych, którzy ponoszą za nieodpowiedzialność. Od lat trwająca denazyfikacja narodu niemieckiego jest dziełem głupoty i zaślepienia Jest hańbą zachodniej cywilizacji.\nWarto też wiedzieć, że 2 maja 1945 roku szwedzki podróżnik, który miał żydowskich przodków, napisał na łamach gazety „Dagens Nyheter”: Zachowuję głębokie i niezatarte wspomnienie o Adolfie Hitlerze i uważam go za jednego z największych ludzi jakich posiadały dzieje świata. Teraz nie żyje. Ale jego dzieło przetrwa. Uczynił Niemcy światowym mocarstwem Dziś te Niemcy stoją na krawędzi przepaści, ponieważ ich wrogowie nie mogli znieść ich rosnącej potęgi i władzy.\nHedin miał szczęście, że mieszkał w Szwecji a nie w Norwegii, gdzie zapewne podzieliłby los Hamsuna.\nMotyw lasu, traktowanego również jako źródło duchowych impulsów odgrywa wielką rolę w twórczości Hamsuna. Bohaterowie jego utworów jak Glahn z Pana czy Nagel z Misteriów w lesie odzyskują spokój ducha i pocieszenie. W wierszu „Mój grób” Hamsun modli się, aby Bóg nie kazał mu umierać w łóżku, w prześcieradłach, w towarzystwie płaczących ludzi. Modli się o śmierć w lesie, pośród bażyn, aby mógł oddać swoje ciało naturze: krukom, szczurom i muchom. Z pewnością bliski byłby Hamsunowi jüngerowski „leśny wędrowiec”.\nAuf alten und neuen Pfaden. Eine Dokumentation zu Hamsun -Forschung, herausgegeben von Heiko Uecker, 2 Bände, Frankfurt a.M. 1983.\nPierwodruk: „Stańczyk. Pismo postkonserwatywne” nr 35, 2000.\n« Okno życia czy beczka? Profesor »


O Billu O’Reillym ostatnio zrobiło się głośno w całych Stanach Zjednoczonych. Ten weteran telewizji Fox News musiał zmierzyć się bowiem z falą krytyki, jaka niegdyś przelała się przez polskie media w przypadku Kamila Durczoka – a może nawet nieco większą. Przeciwko niemu wystąpili nie tylko dziennikarze konkurencji, ale także osoby, które teoretycznie powinny go bronić. Wśród nich nie znalazł się oczywiście Donald Trump –...\nOstatnimi czasy zrobiło nam się nieco politycznie, ale cóż poradzić, takie czasy. Na swoje usprawiedliwienie mamy jedynie to, że poprzedni prezydent USA zasłynął swoim zamiłowaniem do literatury, więc wysoko zawiesił poprzeczkę następcy. Nie dość, że Obama był często widziany z książką w ręku, to jeszcze polecał nam ciekawe tytuły, trzymał rękę na pulsie w sprawie nowości wydawniczych, a ostatecznie pozwalał od czasu do czasu...\nTo pytanie pojawia się w wielu wywiadach. Ze względu na to, że King od dziesięcioleci bezkarnie straszy Amerykanów, ci często chcą wiedzieć, czego boi się on sam. Czasem wspomina o pająkach, czasem o wystąpieniach publicznych, czasem o lataniu samolotem czy hipotetyczną możliwością, że po powrocie do domu za kurtyną w wannie będzie czaił się morderca… Zdarza mu się też wspomnieć o tym, że prawdziwą zgrozą przepełniają go występy...


Bukowiecki dumny z partnerki. "Mam w domu podwójną medalistkę olimpijską" - Sport WP SportoweFakty\n"Brawo Kochanie, brawo dziewczyny" - napisał kulomiot Konrad Bukowiecki. Sam w Tokio nie zdobył medalu, zajął 12. pozycję, ale za to jego życiowa partnerka... Przywiozła dwa medale! Któż to taki?\nMarek Bobakowski 08 Sierpnia 2021, 19:03\nMateriały prasowe / Na zdjęciu: Konrad Bukowiecki\nTo nie były udane igrzyska olimpijskie w wykonaniu Konrada Bukowieckiego. Nasz lekkoatleta nie przebrnął eliminacji w pchnięciu kulą i nieoczekiwanie bardzo szybko odpadł z rywalizacji (TUTAJ więcej szczegółów >>).\nMimo to bardzo aktywnie interesował się tym, co działo się w Tokio. Dlaczego? Jego partnerką życiową jest nasza biegaczka - Natalia Kaczmarek. Biegaczka, która z Japonii przywiozła do kraju aż dwa medale. Złoto w sztafecie mieszanej 4x400 metrów i srebro w sztafecie żeńskiej na tym samym dystansie.\n"Mam w domu podwójną medalistkę olimpijską. Brawo Kochanie, brawo dziewczyny" - napisał na instagramie.\nNa instastories dorzucił jeszcze zdjęcie ukochanej po lądowaniu na warszawskim Okęciu z podpisem: "Wróciła moja gwiazda".\n- Bardzo się z Konradem wspieramy. On też jest sportowcem więc rozumie, jak ogromnym sukcesem jest olimpijskie złoto i tym bardziej moje osiągnięcie przeżywa - zdradziła zawodniczka AZS-u AWF-u Wrocław w rozmowie z Grzegorzem Wojnarowskim, wysłannikiem WP SportoweFakty na igrzyska olimpijskie w Tokio. - Mam nadzieję, że po powrocie do Polski razem poświętujemy.\nCzytaj także: Tokio 2020. To oni najbardziej rozczarowali kibiców >>\nJasiu Fasola 09-08 10:22 Zgłoś komentarz\nO kolega od imprez i wymazywania wizerunku Królowej Kamili , pragnie zaistnieć ?! Ciezko żyć bez bycia topem a tylko typem ! I co panie „Buc kowiecki „ kto miał racje ?!\nArek1500 08-08 22:26 Zgłoś komentarz\nSzkoda tej sympatycznej Natalki do tego opasłego gbura, ktory Anicie Włodarczyk moze tylko nogi myć\nArek1500 08-08 22:19 Zgłoś komentarz\nWyjatkowy głupek . Nie tylko ,ze malo sympatyczny ale dno sportowe.\nMarkal 08-08 22:01 Zgłoś komentarz\nSwojej Kochanej musi poprzez media wyznawać uznanie? Ona je ma od wszystkich kibiców, a on się błaźni. Nie pierwszy i nie ostatni raz.\nelek8 08-08 21:48 Zgłoś komentarz\na Natalia ma ponad 100kg cielęciny\nArek1500 08-08 21:23 Zgłoś komentarz\nBukowiecki to wieczny turysta na Igrzyska.\nArek1500 08-08 21:21 Zgłoś komentarz\nBukowiecki to drugi z najmniej sympatycznych turystów w Tokio po Czarneckim Szkoda sympatycznej Natalki\nwalsh75 08-08 20:41 Zgłoś komentarz\nWyjątkowo niesympatyczny typ...\nyes 08-08 19:14 Zgłoś komentarz\n"Bukowiecki dumny z partnerki" - po igrzyskach w Rio, reklamowały SF Bukowieckiego z inną sportową partnerkę... "Mam w domu podwójną medalistkę olimpijską" - jak\njakiegoś psa lub serwantkę?\nSportowyBar Pchnięcie kulą SportoweFakty.pl Konrad Bukowiecki Grzegorz Wojnarowski Natalia Kaczmarek Tokio 2020


Praca - Pracownik Budowlany, podlaskie | infoPraca.pl\nCzy wiesz, że możesz otrzymać nowe oferty pracy dla pracownik budowlany w miejscowości podlaskie ? Wpisz swój adres email:\nCzy chcesz otrzymywać podobne oferty pracy - "Pracownik Budowlany", w miejscowości "Podlaskie" na email?\nMiejsce pracy Wszystkie Białystok (7 Praca) Suwałki (2 Praca) Śniadowo (1 Praca)\nBranża / kategoria Wszystkie Administracja Publiczna (7 Praca) Praca fizyczna (3 Praca) Budownictwo / Praca na budowie (3 Praca)\n10 ofert pracy dla: Pracownik Budowlany lokalizacja: Podlaskie\nNumer oferty: StPr/19/1257Obowiązki:Prace ogólnobudowlane.Wymagania:Wymagania konieczne:Wykształcenie:podstawowePozostałe wymagania:- doświadczenieMiejsce pracy: 18-411 Śniadowo, powiat: łomżyński, woj: podlaskieRodzaj umowy: Umowa o pracę na okres próbnyWymagane dokumenty: Kontakt z pracodawcą: telefoniczny nr: 517-708-034Sposób aplikowania: bezpośrednio do pracodawcyKliknij przycisk Aplikuj, aby poznać ...\n... dla osób niepełnosprawnych na poziom parteru, brak windy do pomieszczeń biurowych na piętrze,- praca przy oświetleniu naturalnym i sztucznym.Pracownikom oferujemy:- stabilną pracę w jednostce administracji państwowej z wieloletnią tradycją, otwarte i przyjazne środowisko pracy, zatrudnienie na podstawie\n... niepełnosprawnych w zakresie przystosowania pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz wymagań dostępności dla osób na wózkach inwalidzkich (podjazd, windy). Na stanowisku pracy nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia. W budynku zachowane są wynikające z przepisów prawa budowlanego\n... windy). Pomieszczenia higieniczno - sanitarne na niskim parterze nie są dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Na stanowisku pracy nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia. W budynku zachowane są wynikające z przepisów prawa budowlanego wymagane parametry, kubatura pomieszczeń, ich wysokość ...\n... są wynikające z przepisów prawa budowlanego wymagane parametry, kubatura pomieszczeń, ich wysokość, szerokość drzwi, oświetlenie a także ergonomia stanowiska pracy. Stanowisko pracy z monitorem ekranowym spełnia minimalne wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii.Inne informacje:W miesiącu\n... pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz wymagań dostępności dla osób na wózkach inwalidzkich (podjazd, windy). Na stanowisku pracy nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia. W budynku zachowane są wynikające z przepisów prawa budowlanego wymagane parametry, kubatura pomieszczeń ...\n... na wózkach inwalidzkich (podjazd, windy). Na stanowisku pracy nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia. W budynku zachowane są wynikające z przepisów prawa budowlanego wymagane parametry, kubatura pomieszczeń, ich wysokość, szerokość drzwi, oświetlenie a także ergonomia stanowiska pracy. Stanowisko\n... w zakresie przystosowania pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz wymagań dostępności dla osób na wózkach inwalidzkich (podjazd, windy). Na stanowisku pracy nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia. W budynku zachowane są wynikające z przepisów prawa budowlanego wymagane


Jak samemu zrobić ciasto francuskie | Club Prima\njak samemu zrobić ciasto francuskie\nPoznaj przepis na domowe ciasto francuskie, które możesz zrobić samemu! Ciasto francuskie krok po kroku - przepis podstawowy. Ciasta typu francuskiego wyróżniają się charakterystyczną, warstwową strukturą oraz głęboko maślanym smakiem.\nZ ciasta francuskiego warto zrobić szybkie ciastka francuskie. To mój ulubiony sposób na nagłych gości. Przystawki z ciasta francuskiego smakują praktycznie każdemu i zawsze szybo znikają ze stołu. Przepisy z ciastem francuskim to sama przyjemność szykowania. A co z kaloriami.. ciasto...\nJak zrobić ciasto francuskie? Udostępnij. Oceń(5.0)Komentuj. Prawdziwy przysmak - wielowarstwowe ciasto francuskie. Można je wykorzystywać zarówno do dań słonych jak i słodkich deserów, jest bardzo smaczne, kruche i niestety niemiłosiernie kalorycznie.\nCiasto francuskie ... tak, nie zastanawiamy się nad nim kiedy go kupujemy. Gotowe ciasto francuskie to prawdziwa wygoda, wystarczy rozpakować i już można tworzyć różne dania. Dla osób które lubią i kupują ciasto francuskie ten przepis powinien się przydać. Spróbujcie sami zrobić takie ciasto.\nJest jeszcze jeden sekret, który mówi, jak zrobić ciasto francuskie, aby było smaczniejsze i bardziej miękkie. Osiąga się to poprzez dodanie kwasu W zasadzie technologia wytwarzania ciasta francuskiego we wszystkich gatunkach jest taka sama iw rzeczywistości nie jest szczególnie trudna.\nCena ciasta francuskiego w sklepach nie jest zbyt wysoka, ale na pewno większą satysfakcję będziemy mieli z tego jak zrobimy je sami w domu. Wymieszane składniki dokładnie wyrabiamy. Potem wkładamy przyszłe ciasto francuskie do folii spożywczej i odkładamy je na 2 godziny do...\nCiasto francuskie - krok po kroku. Niniejszym obalam mit, że ciasto francuskie jest trudne do wykonania. Fakt, jest czasochłonne (łącznie z oczekiwaniem to ponad 12 godzin), ale z pewnością nie trudne. Sposób przygotowywania ciasta francuskiego polega na przekładaniu na przemian warstw...\nCiasto francuskie to podstawa wielu smacznych wypieków, np. lekkich i chrupiących croissantów. Ocena: 5,0. Poziom: TRUDNY. Czas: 30 MINUT. Porcja dla: 6 OSÓB. Pyszne maślane ciasto, rozwarstwiające się po upieczeniu... Serwowane na słodko lub pikantnie.\nRe: Jak zrobić ciasto francuskie? Potwierdzam, te schłodzone z Biedronki jest na prawdę bardzo dobre.Robię z niego słodkie i pikantne ciasteczka,zawijam Co ja zrobiłam żle? Rozmroziło się ciasto francuskie i po zagnieceniu powstała bardzo klejąca ciapa - nie dalo się odkleić od rąk a w niej suche...\nNiezależnie od podanego czasu pieczenia ciasta francuskiego, warto sam proces pieczenia monitorować, ponieważ piekarniki różnią się między sobą. Ciasta francuskiego nie trzeba niczym smarować przed wstawieniem do piekarnika, ale można to zrobić.\nW katalogu: CIASTO FRANCUSKIE NA SŁODKO I NA WYTRAWNIE. Jak zrobić ciasto na pizzę w 3 minuty. Gotuj to sam !...\nCiasta francuskie uznaje się za ciasta wykwintne. Ich przygotowanie zajmuje sporo czasu i wymaga sporo wprawy. Od innych wypieków różnią się charakterystyczną warstwową strukturą, która wymaga szczególnej techniki przygotowania ciasta, omówionej dokładnie w podanym przepisie i pokazanej na...\nKiedy ciasto francuskie jest schłodzone, jego zimna, mokra konsystencja po prostu rozpływa się w ustach. Nauczmy się przygotowywać je w domu. Ale teraz, zanim przejdziemy do tematu, musimy powiedzieć kilka słów związanych z tym wyjątkowym ciastem.\n▌Jak zrobić ciasteczka francuskie z jagodami? Ciasto francuskie podzielić na 20 kwadratów. Nałożyć niecałą łyżeczkę cukru i 1-2 łyżeczki jagód, następnie zrobić 2 nacięcia nożem na drugim kwadracie przykryć i skleić ciastko. W razie sklejania ciasta, ręce oprószyć mąką.\nCiasto francuskie w swoim życiu robiłam dwa razy. Był to zresztą jeden z pierwszych przepisów, za jakie zabrałam się, już lata temu, w mojej Ciasto francuskie a olej palmowy. Z olejem palmowym mam mały problem i co do zasady unikam produktów z jego udziałem, zwłaszcza gotowych ciastek...\nJak zrobić ciasto niby-francuskie. by MaGda on 9 lutego 2011 z 18 komentarzy. Super proste w przygotowaniu, smaczne po upieczeniu, a Tak przygotowane ciasto ma wprawdzie po upieczeniu lekki (bardzo lekki) twarogowy posmak, ale jest dobrą imitacją ciasta francuskiego i jeśli go akurat...\nCiasto francuskie jest bardzo popularne w naszym kraju. Jednak aby spróbować, nie koniecznie iść do sklepu. Po tym wszystkim, można je gotować samemu w domu. Ciasto francuskie: recepty, zdjęcia. Jeśli nie próbowałem ciasto „Brillat-Savarin", a następnie proponujemy zrobić to teraz.\nzioła prowansalskie do smaku. Ciasto francuskie ze szpinakiem i fetą - sposób przygotowania: Szpinak przełożyć do miski, odczekać aż się trochę roztopi, następnie przełożyć do garnka, odparować wodę, zagotować. Gotujący się szpinak zdjąć z ognia.\nTagi:Pobierz,Do Pobrania, Sciagnij jak zrobic ciasto francuskie,Darmowe,Pobierz za darmo.\nJak zrobić ciasto bez drożdży? Przepisy na pieczenie ciast bez drożdży własnymi rękami, lekcje gotowania i lekcji. Zrób ciasto francuskie własnymi rękami bez drożdży: gotowanie i pieczenie ze zdjęciem.\nSakiewki z ciasta francuskiego możesz też zrobić jako przekąskę przed TV czy do przegryzania podczas czytania książki. Na samym dole wymieniłam moje ulubione przekąski z ciasta francuskiego. W tym przepisie na sakiewki z ciasta francuskiego użyłam przesmażony szpinak z...\nCiasto francuskie to niezawodny pomysł na szybką, lecz wykwintną przekąskę dla gości, dlatego zawsze warto mieć w zamrażarce jedno opakowanie. Sprawdź wszystkie poradniki zrób to sam, instrukcje krok po kroku, blogi i filmy jakie pojawiły się na Zrobiszsam.pl na temat ciasto francuskie.\nAbout jak samemu zrobić ciasto francuskie


Czy drukowanie 3D jest zagrożeniem dla podrabiania? - odlewanie z piasku\nNext Popularne materiały do druku 3D o wyższej zawartości celulozy\nW marcu 7th, kucie wyroby żelazne, ludzkość ma historię około 6,000 lat, a wiele miejsc nadal zachowuje najstarszą obróbkę metalu i kucie technologia.\nProces kucia wykorzystuje siłę do kształtowania metalu. Współczesne kucie kojarzy się zwykle z nagrzewaniem metalowych detali w wysokiej temperaturze, dzięki czemu można je formować w odpowiednie kształty za pomocą napędzanych maszynowo młotów lub pras, czasami za pomocą form do kruszenia materiału w określone kształty geometryczne. Istnieją jednak inne techniki kucia, które wykorzystują niskie temperatury, aby zapewnić, że części metalowe nie rozszerzają się pod wpływem wysokich temperatur, co poprawia stabilność.\nW branży wytwarzania przyrostowego (AM) lubimy mówić o różnych tradycyjnych procesach produkcyjnych, które zostały zniszczone przez druk 3D, i to samo dotyczy kucia. Jednak sposób, w jaki wytwarzanie addytywne wpłynie na świat kucia, a ściślej mówiąc, różni się od odlewania i obróbki skrawaniem. Odkuwki mają duże zalety pod względem wytrzymałości fizycznej odkuwek. Ponieważ ich wewnętrzna struktura ziarnista jest odkształcona zgodnie z ogólnym kształtem części, jej wytrzymałość jest większa niż w przypadku części odlewanych lub obrabianych. Koszt materiałów wykorzystywanych w procesie kucia jest generalnie tańszy, ale koszt pras kuźniczych i form może być wysoki, a części zwykle wymagają obróbki wtórnej (np. Obróbka CNC), aby osiągnąć ostateczny kształt.\nDlatego kucie jest zwykle zarezerwowane dla części o mniej złożonej geometrii, które muszą być wytwarzane z tańszych metali (takich jak żelazo i stal) w wysoce powtarzalny sposób. Może to oznaczać wrzeciona kół, sworznie królewskie, belki osi i części samochodowe; olej i gaz zawórs i akcesoria; szczypce, młotki, sanki i klucze w sprzęcie i narzędziach; korbowody, cylindry i tarcze w przemyśle ogólnym; pociski, spusty i inne części artyleryjskie; a także grodzie, dźwigary, zawiasy, wsporniki silnika, wsporniki i belki w lotnictwie. Oczywiście niektóre z tych elementów mogą przechodzić z jednego kierunku pionowego do innego kierunku pionowego (na przykład wsporniki i zawiasy)\nOsoby zaznajomione z technologią wytwarzania addytywnego mogą zacząć uważać, że wytwarzanie addytywne najlepiej nadaje się do wpływania na rynek kucia: niska złożoność geometryczna, ale wysoka wytrzymałość materiału. Jeśli myślisz tak jak my, zacznij rozważać możliwość zastosowania Directed Energy Deposition (DED) przy wytwarzaniu części zbliżonych do ostatecznego kształtu. DED ma wiele takich samych zalet jak kucie i nadaje się do wielu takich samych zastosowań, zapewniając jednocześnie inne korzyści. Używając wdmuchiwanego proszku lub drutu, DED może szybko formować średnie lub duże części zbliżone do ostatecznego kształtu. Części te są zwykle nazywane „półfabrykatami”, a następnie do ich wykończenia wykorzystywana jest obróbka CNC.\nDED może tworzyć części metalowe, które są bliższe ostatecznemu pożądanemu kształtowi niż kucie, bez użycia narzędzi. Co więcej, jeśli chodzi o droższe materiały (takie jak tytan), DED może być bardziej opłacalny. W przypadku części kutych, które zwykle wymagają form, DED może znacznie zwiększyć prędkość. Z kolei DED może obniżyć koszty form, materiałów i przetwarzania niektórych komponentów.\nW szczególności, gdy nie ma znaczenia dla masowej produkcji, liczba tych części zostanie zmniejszona, a AM jest w rzeczywistości tańszy niż kucie. Oznacza to krótkoterminowe profesjonalne komponenty i prototypy. Innymi słowy, lotnictwo jest główną dziedziną DED i jest obecnie alternatywą dla kucia. Istnieje wiele firm DED dla przemysłu lotniczego, wśród których producenci samolotów zakwalifikowali procesy i części zainstalowane w samolocie.\nJeśli chodzi o wytrzymałość części, komponenty DED doświadczają dużego gradientu termicznego podczas procesu osadzania, co może prowadzić do naprężeń szczątkowych, które mogą prowadzić do deformacji i negatywnie wpływać na ogólną wytrzymałość części. W niektórych przypadkach obróbka cieplna może być nawet wymagana podczas rzeczywistej produkcji części w celu zmniejszenia naprężeń. Naturalnie, producenci systemów ciężko pracują nad rozwiązaniem tych problemów, włączając w to kontrolę jakości i monitorowanie w pętli zamkniętej oraz oprogramowanie symulacyjne, które może kompensować naprężenia na drukowanych częściach.\nKomentarz do China 3D Printing Network: Dlatego jest mało prawdopodobne, aby kucie było zagrożone przez wytwarzanie addytywne, ale aby je uzupełniać. Kucie jest nadal pierwszym wyborem do masowej produkcji solidnych, geometrycznie prostych części, podczas gdy DED może być stosowany do małych (zwykle średnich i dużych) części specjalnych, w przeciwnym razie części te wymagają narzędzi lub muszą być wykonane z wysokiej jakości metali szlachetnych . Może to obejmować elementy konstrukcyjne Boeinga 787 Dreamliner lub wspornik tytanowy A350 XWB. Po wprowadzeniu systemu DED dla takich projektów można znaleźć pomocnicze zastosowania technologii. Na przykład maszyny DED mogą być używane do naprawy matryc kuźniczych lub osadzania innych cech na kutych częściach. W rzeczywistości firma Arconic opracowała nowy proces addytywny o nazwie Ampliforge, w którym części DED są najpierw produkowane, a następnie kute, aby zapewnić odpowiednie właściwości materiałowe części.\nLink do tego artykułu: Czy drukowanie 3D jest zagrożeniem dla podrabiania?


Kadyrow: Nagranie ISIS to dzieło rąk zachodnich służb specjalnych! - Sputnik Polska\n00:44 27 Luty 2020\n16:25 01.08.2016 (zaktualizowano 16:29 01.08.2016) Krótki link\nPełniący obowiązki prezydenta Czeczenii Ramzan Kadyrow nazwał opublikowany przez „Państwo Islamskie" film z pogróżkami pod adresem Rosji „pustym bajdurzeniem". Jego zdaniem nagranie jest dziełem rąk zachodnich służb specjalnych.\n„Z pełną odpowiedzialnością za słowa oświadczam, że ta „deklaracja" jest tylko pustym dźwiękiem, za którym nie skrywają się żadne możliwości i siły. Zlikwidowaliśmy w Czeczenii doskonale przygotowanych i uzbrojonych po zęby bandytów z 51 krajów. Tutaj polegli po cichu i bez rozgłosu pracownicy najlepszych służb specjalnych świata. Pozostali uciekli tak, że aż się za nimi kurzyło!" — napisał Kadyrow.\nJego zdaniem, opublikowane nagranie jest częścią „bezczelnie prowadzonej przeciwko Rosji" wojny informacyjnej. „Nikt do Rosji nie przyjedzie! Kimkolwiek by nie był autor tych pogróżek, to tylko puste bajdurzenie. Rosyjskie siły zbrojne doprowadziły do tego, że terroryści skulili w Syrii ogon. Ich dni są policzone!" — dodał pełniący obowiązki prezydenta Czeczenii.\nWcześniej w poniedziałek rzecznik prezydenta Dmitrij Pieskow oświadczył, że Moskwa nie zlekceważy sobie gróźb zawartych w nagraniu „Państwa Islamskiego". Pieskow zaznaczył też, że podobne wystąpienia nie mogą wpłynąć na konsekwentną politykę kraju w sferze walki z terroryzmem.\nDaesh (Państwo Islamskie), Ramzan Kadyrow, Dmitrij Pieskow, Czeczenia, Rosja


W dniu 7 marca 2019 roku Zarząd KRIR realizując wniosek zgłoszony podczas XV Posiedzenia Krajowej Rady Izb Rolniczych z dnia 25 lutego 2019 roku zwrócił się do ministra rolnictwa i rozwoju wsi J.K. Ardanowskiego oraz ministra gospodarski morskiej i żeglugi śródlądowej M. Gróbarczyka o zmianę przepisów w zakresie budowy zbiorników retencyjnych do powierzchni 1 ha.\nW ramach możliwości uzyskania wsparcia na dodatkowe operacje z Modernizacji gospodarstw rolnych w ramach PROW 2014-2020 związanych z nawadnianiem, powinno się umożliwić budowę zbiorników retencyjnych do powierzchni 1 ha na podstawie zgłoszenia do Starosty Powiatowego.\nPozwolenia na budowę i pozwolenia wodnoprawnego nie wymagają zbiorniki wodne o powierzchni do 500 m2, a roboty budowlane wymagają jedynie zgłoszenia. Należałoby to rozszerzyć do powierzchni 1 ha.\nPonadto wybudowany zbiornik retencyjny powinien być objęty podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości, tak jak stawy rybne. Nie powinny być one objęte w żadnym przypadku podatkiem od nieruchomości, ze względu na to, że ich rola związana będzie z działalnością rolniczą.\n(08.03.2019 za krir.pl)


13 Echa przeszłości\nOd pewnego czasu Madzi zaczyna się zdawać, iż w jej stosunkach z ludźmi zaszła jakaś zmiana. Jej uczennice podczas lekcji są spokojniejsze aniżeli dawniej, co Madzię cieszy; ale zarazem są jakby mniej śmiałe, co ją trochę dziwi. Widocznie ona sama musiała się zrobić poważniejszą, co zawsze zalecała jej nieboszczka pani Latter, niezapomniana... Podobny odcień nieśmiałości, a raczej delikatności, dostrzegła Madzia w obejściu swoich koleżanek. Przypisywała to jednak szacunkowi, jaki okazywali jej profesorowie wstając w jej obecności, rozmawiając z nią grzecznie lub unikając niewinnych żartów, na które dawniej niekiedy pozwalali sobie. Profesorowie zaś traktowali ją uprzejmie zapewne pod wpływem panny Malinowskiej, która także od pewnego czasu zaczęła wyróżniać Madzię z grona innych nauczycielek. Za co? Madzia tylko domyślała się. Przecież ona ma założyć szkołę; więc najpóźniej za rok będzie także przełożoną jak panna Malinowska, która już dziś traktuje ją na równi ze sobą. Całkiem niepotrzebnie, gdyż Madzia rozumie, że nigdy i pod żadnym względem pannie Malinowskiej nie dorówna. Prawda, że raz, kiedy Madzia zaczęła mówić o pensyjce, panna Malinowska przerwała ze śmiechem:\n– Jak to, jeszcze myślisz o szkole?... Madzia przecież rozumie dobrze, że przełożona powiedziała to żartem, ażeby ją zakłopotać. W innych znajomych kółkach Madzia także dostrzegła zmianę. Raz młody pan Korkowicz jadąc powozikiem wyskoczył z niego. ażeby przywitać się z Madzią, przy czym zachowywał się z elegancją, jakiej w nim nie dostrzegała dotychczas. Pan Arnold (co ją bardzo zdziwiło) parę razy rozmawiał z nią o cukrowni zachwalając angielskie kotły i maszyny, które choć drożej kosztują, są jednak trwalsze i lepiej opłacają się w praktyce. Pani Arnoldowa coraz częściej wtajemniczała Madzię w swoje domowe sprawy, a nawet opowiadała jej wiadomości z tamtego świata komunikowane przez duchy piszące lub pukające. Nawet Helena Norska, która ciągle mieszkała u państwa Arnoldów, pozbyła się wobec Madzi wyniosłego, a niekiedy ironicznego tonu. Ale poza chłodną uprzejmością Helenki kryło się jakieś uczucie, nad którym Madzia nie lubiła się zastanawiać. Tylko Ada Solska pozostała zawsze tą samą: dobrą i serdeczną, a pan Stefan – nieco spoważniał. Ile razy Madzia była w mieszkaniu jego siostry, przychodził tam ze swoim psem i słuchał w milczeniu rozmowy panien bawiąc się grzywą Cezara. Ale już nie umizgał się do Madzi, nawet nie dowcipkował; widać jeszcze kłopotało go zajście w teatrze, tak przynajmniej myślała Madzia. Drobna ta i zapewne tylko pozorna zmiana w stosunkach ludzi do niej zaniepokoiła Madzię. Nieraz zapytywała siebie: „Co to znaczy?... dlaczego to?...” I odpowiedziawszy: „Ach, coś mi się tylko zdaje!” – wracała znowu do pytania: „A jednak co to znaczy?... bo przecież nie jestem dziś lepsza ani mądrzejsza aniżeli przed dwoma tygodniami...” Pewnego dnia (było to w marcu) siedziała Madzia w swoim gabinecie patrząc na ogród Solskich, niezbyt wielki, ale pełen starych lip i kasztanów. Słońce mocno grzało. Białe szmaty śniegu leżące na szarej trawie topniały, parowały i zerwawszy się w górę odlatywały na północ niby stado srebrzystych ptaków. Ciepłe, a zarazem surowe podmuchy potrząsały gałęziami drzew strącając resztkę lodowych sopli. Mimo pogodnego nieba było parno i mokro. Mokro na ścieżkach, na gazonach, drzewach i dachach, skąd padał niby deszcz kroplisty. Spod białej skorupy śniegów wykluwała się wiosna jak pisklę, jeszcze wilgotna i naga. Z daleka za ogrodową kratą widać było na chodniku snujących się tam i na powrót przechodniów ruchliwych, ożywionych i ubranych już po wiosennemu. „Oto dlaczego – myślała Madzia – ludzie wydają mi się lepszymi... Bo są weselsi. Wiosna daje im radość jak drzewom młode listki; zielone drzewo jest piękniejsze od nagich konarów, a wesoły człowiek jest lepszy od ponurego...” W jednym kącie ogrodu spostrzegła gromadę dzieci, które wynalazłszy suchy kawałek ziemi ogradzały ją patykami niby płotem. Był tam wnuczek kamerdynera, wnuczka szwajcara, dwóch synków lokaja, jeden kucharza, siostrzenica szafarki – drobna cząstka tej dzieciarni, której rodzice służyli Solskim. Madzia przypomniała sobie, że w tym pałacu służby z rodzinami jest kilkadziesiąt dorosłych i małych osób – i przyszła jej dziwna myśl. Wszyscy ci ludzie jedzą, śpią, bawią się lub smucą, żenią się i wychowują dzieci nie tylko bez pozwolenia, ale nawet bez wiedzy Solskich. Żyją całkiem odmiennie od Solskich, jak żyją oto te drzewa w ogrodzie nie troszcząc się o ziemię, która je karmi. Któż więc tu należy do kogo: drzewa do ziemi czy ziemia do drzew? służba do Solskich czy Solscy do swej służby?... Czy Solscy są naprawdę władcami tego pałacu, w którym każda rodzina ma własne troski, uciechy i cele niezależne od woli Solskich? I czym wreszcie są ci potężni Solscy, jeżeli nie biednymi niewolnikami, którym kucharz daje obiady, lokaje czyszczą i ogrzewają mieszkanie, garderobiane zmieniają bieliznę, a administrator dostarcza pieniędzy? Możnaż dziwić się, że oni nie są szczęśliwymi?... „Ojciec miał rację – pomyślała – mówiąc, że nie ma czego zazdrościć wielkim panom... Ale czymże ja tu jestem?...” Spojrzenie jej pobiegło za kratę, kędy roili się przechodzący. „Oto czym jestem: przechodniem, który ukazuje się na jednym końcu ogrodu, przez chwilę patrzy na jego drzewa, oddycha jego powietrzem i za chwilę znika na drugim końcu ogrodu...” Przykrość robiły jej podobne myśli, uważała je za pewien rodzaj niewdzięczności względem Solskich. Więc ażeby uwolnić się od drażliwych pytań, przeszła do saloniku. Tam okna wyglądały na dziedziniec. Pod kolumnadą pałacu siedział na krześle szwajcar z siwymi faworytami, w długim liberyjnym surducie i rozmawiał z jakąś kobietą czarno ubraną, tak zawiniętą w czarny welon, że jej twarzy nie można było poznać. Po chwili kobieta pożegnała szwajcara i chwiejnym krokiem poszła do bramy. Skręciła na chodnik i wnet rozpłynęła się w ruchliwym potoku przechodniów, który nie wiadomo dokąd płynął i na jakie brzegi wyrzucał swoje krople. „Może uboga z prośbą do Ady...” – pomyślała Madzia i serce ścisnęło się jej. Teraz szwajcar rozmawiał z młodym lokajem, a niebawem przyłączył się do nich froter. Madzi znowu nasunęło się pytanie: co robią ci ludzie w pałacu?... Dla siebie bardzo wiele: bawią się, smucą, odpoczywają, wychowują dzieci... Ale co robią dla Solskich?... Szwajcar pilnuje porządku w sieni, kamerdyner pilnuje porządku w garderobie pana Stefana, panna służąca pilnuje porządku w garderobie Ady, administrator pilnuje porządku w dochodach państwa. Tu nikt nic nie zmienia, nie tworzy, nie porusza, tylko wszyscy pilnują raz ustalonego porządku, w którym dwie szlachetne dusze: Ady i Solskiego, konserwują się jak przedpotopowe motyle w odłamie bursztynu. Cała ich służba, z której każdy człowiek żyje pełnym, indywidualnym życiem, cała ta służba pracuje tylko w jednym kierunku: ażeby ich panowie nie żyli, a nawet nie pomyśleli o tym, że jest jakieś życie trosk i radości, trudów i odpoczynków, walk, niepowodzeń i triumfów. „Ach, ja niegodziwa!... – szepcze Madzia. – Skąd mi znowu przyszło krytykować Solskich, z których dobroci korzystam?” Zapukano do drzwi i weszła pokojówka z listem, mówiąc:\n– Jakaś kobieta dopiero co oddała go szwajcarowi...\n– Czarno ubrana?... w czarnym welonie?... – zapytała Madzia.\n– Tak, proszę pani. Ona nawet musi być niedaleko i pewnie czeka na odpowiedź. Niezamożna jakaś. Madzia szybko rozdarła kopertę i oto, co znalazła w liście pisanym nieznaną ręką: „Trzy razy byłam u Pani. Ale gdy stale mi odpowiadano, że Pani nie ma w domu, domyśliłam się, że Pani nie chce mnie przyjąć. Rozumiem to i już godzę sil z myślą. że nie ma dla mnie miłosierdzia, bom go niewarta. Przepraszam za moje natręctwo, do którego skłoniła mnie dobroć, jakiej doznaliśmy od Pani w Iksinowie, a nade wszystko łzy, które widziałam w jej oczach, kiedy weszła Pani do naszego pokoju w oberży. Pamięta Pani? Płakałam wtedy, a przecież, Boże mój, to były nasze najlepsze czasy. Nędza nie jest nieszczęściem, nawet choroba; dopiero wówczas człowiek jest naprawdę nieszczęśliwym, kiedy zostaje sam ze swoją trwogą i boleścią, kiedy nie może wierzyć cudzym przysięgom, nawet łzom. Niech mi Pani daruje ten list bez sensu i ładu, ale tak strasznie cierpię, tak muszę pogadać z kimś bodaj w myśli, że prawie czułabym się szczęśliwą, gdybym miała choć kamień własny, który wolno by mi było całować i łzami oblewać. Wiem, że nikt mnie już nie uratuje, ale piszę – jak człowiek tonący, który woła o ratunek, chociaż go nikt nie słyszy. Może to ostatnie słowa moje na tej ziemi. Zwracam je do Pani, która byłaś moją ostatnią nadzieją. Przez kilka dni mówiłam sobie: ona mnie ocali, a przynajmniej doda otuchy, bo ona ma anielskie serce. Ale przekonałam się, że to jest niepodobieństwem: są występki, które człowieka usuwają spod wszelkiej litości. Żegnam Panią i zaklinam, ażebyś mnie nie poszukiwała. Rozumiem:, że pomoc na nic mi się nie zda, bo nie ma siły, która mogłaby odwrócić to, czego się lękam. Jeżeli łaska, niech Pani czasem wspomni o mnie albo lepiej . niech Pani nie wspomina, bo ta myśl, że jeszcze są serca życzliwe, rozpaczą by mnie napełniła. Albo niech przynajmniej westchnie Pani na moją intencję. Boże, Boże, ja taka samotna, taka opuszczona, że gdyby mi choć czyj pacierz towarzyszył, byłoby mi pełno – jak na najlepszym koncercie. Pamięta Pani nasz koncert w Iksinowie?... Ach, jeżeli ziemia nie otworzy się pode mną, to już nie ma miłosierdzia na świecie. Jeszcze raz błagam: nie szukaj mnie, Pani, bo zrobisz mi więcej krzywdy aniżeli dobrego. Dziś jedynym moim życzeniem jest, ażeby nikt o mnie nie mówił, nie słyszał, nie wiedział. Może ja zresztą nie jestem tak nieszczęśliwa, tylko bardzo rozdrażniona, a to przecież mija. My, artystki, naprawdę mamy nerwy rozstrojone... Stella” Spłakana Madzia pobiegła do pokoju Ady, pokazała jej list i w niewielu słowach opowiedziała historię swojej znajomości ze śpiewaczką. Panna Solska spokojniej oceniała położenie.\n– Przede wszystkim czy nie domyślasz się, co jej grozi? spytała. – Samobójstwo?... chyba nie. Może porzucił ją ten towarzysz deklamator? A może ona jest?... Obie panny zarumieniły się.\n– Różne myśli przychodzą mi do głowy – odparła Madzia. Może ona lęka się więzienia?... Ada sposępniała.\n– Stefan znalazłby ją – rzekła – przez policję. Gdyby jednak lękała się uwięzienia, nieszczególną oddalibyśmy jej usługę. W każdym razie... Czy znasz jej nazwisko?... Niech Józef jedzie przynajmniej do biura adresowego. Józef pojechał i wrócił w pół godziny z notatką, że Marta Owsińska, śpiewaczka, zamieszkała na Nowym Mieście, w maju roku zeszłego opuściła Warszawę.\n– Jeżeli teraz nigdzie nie jest meldowana – zauważyła Ada więc ukrywa się. A w takim razie może i lepiej zrobiła nie zbliżając się do ciebie.\n– Czy ja wiem? – szepnęła Madzia czując, że jest to jeden z najsmutniejszych wypadków w jej życiu. Tajemnica Stelli była czymś, co mogło porównać się tylko ze śmiercią pani Latter i Cynadrowskiego. „Niby jest mi dobrze – myślała – a jednak od czasu do czasu pada obok mnie jak piorun cudze nieszczęście. Czy to przestrogi?...” Strach ją ogarnął. W parę dni wracając z pensji spotkała pannę Howard. Znakomita bojowniczka o prawa kobiece zapominając wyrządzonych Madzi impertynencyj powitała ją serdecznie, nawet z wymówkami.\n– Zapomniała pani o mnie, a przecież byłyśmy w przyjaźni. Pamięta pani nasze wspólne troski o nieboszczkę Latterową i usiłowania, ażeby jej dopomóc?... Ale cóż to, widzę, że nie ma pani humoru? Może uroję towarzystwo... Ażeby nie obrazić nowo odkrytej przyjaciółki i ulżyć sobie w zmartwieniu, Madzia nie wymieniając nazwisk opowiedziała pannie Howard historię Stelli tudzież treść jej rozpaczliwego listu.\n– Nie rozumiem, co to jest – zakończyła Madzia – i nie wiem: szukać jej czy nie?...\n– Szukać, nigdy!... – wybuchnęła panna Howard. – Osoba, o której mówisz pani, jest kobietą, istotą świadomą i samodzielną; jeżeli więc pragnie zachować incognito, byłoby obrazą nie spełnić jej życzenia...\n– Przede wszystkim jednak nie wiemy: czy taka jest jej wola, czy może jej co grozi? Cała rzecz wygląda okropnie...\n– Zaraz okropnie! – powtórzyła lekceważąco panna Klara. Przypuszczam, że chodzi o zwyczajne odbycie połogu. A że zapewne trafiło się jej to pierwszy raz, więc biedaczka robi wielką awanturę i wstydząc się obwoływać na rynku swój wypadek wynagradza sobie pisywaniem rozpaczliwych listów... Madzię jakby kto zimną wodą oblał. I biedna Stella z tragicznej bohaterki spadła w jej sercu na szczebel osoby nieprzyzwoitej, o której nawet nie bardzo wypada mówić.\n– W każdym razie – rzekła Madzia rumieniąc się i spuszczając oczy – nieszczęśliwa ta gorzko narzeka na opuszczenie i może być bez środków... W bladych oczach panny Howard zamigotała błyskawica natchnienia:\n– Aaa!... – zawołała – trzeba było od razu tak postawić kwestię... Kobieta, ofiara, okryta hańbą za to, że odradza ludzkość, porzucona przez swego wspólnika, co jest bardzo naturalne, i... opuszczona, odtrącona, kopnięta przez inne kobiety, co już jest podłością!... Takim językiem niech pani do mnie przemawia, a wtedy odpowiem, że od pięciu lat boleję nad tym stanem rzeczy, że od pięciu lat nawołuję kobiety do walki – wszystko na próżno. Niechże nam raz nareszcie otworzą się oczy, niech raz zrozumiemy, że stowarzyszenie kobiet jest najpilniejszą potrzebą moralną, cywilizacyjną i społeczną... Złączmy się, podajmy sobie ręce, a żadna nie będzie narzekać na brak dachu, opieki, chleba, żadna nie będzie potrzebowała kryć się przed opinią publiczną... Przechodnie zaczęli się tak oglądać, że Madzia przyśpieszyła krok. Już dochodziły do pałacu Solskich, gdy panna Howard zapytała: -– Więc cóż, nie mam racji zachęcać kobiet do zawiązania towarzystwa?\n– Prawda – rzekła Madzia.\n– A pani należałabyś?\n– Owszem i ja, i Ada...\n– A więc – rzekła z triumfem panna Klara – stowarzyszenie kobiet już jest!... Sesje co tydzień... Składka – złoty na miesiąc... Mam panie zapisać?... Chcecie być na sesji?...\n– Zapytam Ady, choć prawie jestem pewna, że zapisze się do towarzystwa.\n– Bodajby – odparła panna Howard tonem pełnym sceptycyzmu. Pożegnawszy zapalczywą apostołkę praw kobiecych Madzia swobodniej odetchnęła. Niemniej czuła w sercu radość na myśl, że istnieje stowarzyszenie kobiet, i podziw dla panny Howard, która pomimo dziwactw zdobyła się jednak na urzeczywistnienie szlachetnej idei. Od tej pory każda kobieta, a więc i Madzia, może śmiało myśleć o jutrze. Gdy znajdzie się bez zajęcia, towarzystwo da jej pracę; gdyby kiedy nie miała gdzie mieszkać, ofiarują jej dom, a na wypadek choroby – dozór. W takich warunkach nieszczęśliwe kobiety podobne do Stelli nie potrzebowałyby wpadać w nędzę i rozpacz. Towarzystwo udzieliłoby im pomocy, którą następnie można by spłacić z zarobków. Kiedy Madzia zapytała Adę, czy chce należeć do towarzystwa, panna Solska aż zarumieniła się ze wzruszenia.\n– Wątpiłaś o tym?... – rzekła. – Ależ ja z największą chęcią poświęcę tak pięknemu celowi moją pracę i majątek! Bo i co lepszego – dodała z uśmiechem – może zrobić kandydatka na starą pannę? Tylko... I nagle ożywiona twarz Ady spochmurniała.\n– Nie lubisz panny Howard?... – wtrąciła Madzia.\n– Ach, nie! miałam przecie czas oswoić się z jej oryginalnością. Tylko... chciałabym wiedzieć: kto należy do towarzystwa? Bo powiem ci – mówiła po namyśle – że te towarzystwa kobiece, z jakimi zetknęłam się za granicą, wcale mnie nie pociągały. Widywałam, młode panny zaniedbane w ubiorze, z wyzywającymi minami, które paliły tytoń, piły piwo i kłóciły się jak mężczyźni. Tylko że mężczyźni nawet wśród awantur wyglądają dobrze, a te biedaczki były wprost obrzydliwe. Otóż ja z takimi nie chciałabym się spotkać. Skutkiem tej uwagi Madzia przez parę dni zasięgała między znajomymi paniami informacyj o stowarzyszeniu panny Howard. Odpowiadano jej rozmaicie. Jedne z pań uważały towarzystwo za stratę czasu, inne – za nieszkodliwą zabawkę, inne mówiły o nim z zapałem. Ogólna jednakże opinia była taka, że Madzia porozumiawszy się z Adą oświadczyła pannie Howard gotowość przystąpienia do jej kółka. KONIEC ROZDZIAŁU


Prowadzenie sklepu internetowego – czy niezbędne jest założenie działalności gospodarczej? - Omnicommerce.pl\nOmnicommerce.pl > Bez kategorii > Prowadzenie sklepu internetowego – czy niezbędne jest założenie działalności gospodarczej?\nZałożenie pierwszego sklepu internetowego często wiąże się z wieloma wątpliwościami, odnoszącymi się zarówno do aspektów technicznych, jak i kwestii prawnych. Czy żeby prowadzić sklep internetowy trzeba zarejestrować działalność gospodarczą? Najczęściej na właścicielu sklepu będzie ciążył taki obowiązek. Prawo przedsiębiorców dopuszcza jednak możliwość prowadzenia tzw. działalności nierejestrowej. Brak konieczności opłacania składek ZUS, po spełnieniu warunków określonych przepisami prawa, zachęca do podejmowania inicjatyw oraz zakładania własnych biznesów. To duże ułatwienie na starcie, gdy nie są generowane wysokie przychody, a każde obciążenie finansowe utrudnia dokonywanie dalszych inwestycji i rozwijanie firmy. Na czym polega działalność nierejestrowa? Czy z tego rozwiązania mogą skorzystać osoby, które zamierzają prowadzić sklep internetowy?\nHandel elektroniczny to wiele możliwości dla przyszłych przedsiębiorców. Nie jest konieczne wynajmowanie lokalu, a w pewnych przypadkach nie trzeba także wygospodarowywać miejsca na magazynowanie (w modelu dropshippingowym proces wysyłki przeniesiony jest na dostawcę – hurtownię). Zgodnie z przepisami zawartymi w Prawie przedsiębiorców nie stanowi działalności gospodarczej działalność, w ramach której osiągany przychód należny nie przekracza w żadnym miesiącu 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia. Drugim warunkiem, obok limitu przychodów, jest niewykonywanie działalności gospodarczej w okresie ostatnich 60 miesięcy.\nCo dzieje się w sytuacji, gdy limit przychodów zostanie przekroczony? Z dniem przekroczenia limitu przychodów działalność staje się działalnością gospodarczą, a właściciel sklepu ma 7 dni na złożenie wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej.\nCo ważne, właściciel sklepu internetowego może złożyć wniosek o wpis w CEIDG również jeśli nie przekracza limitu dochodów, ale uzna, że chce prowadzić działalność gospodarczą.\nE-handel, nawet w przypadku prowadzenia działalności nierejestrowej, wymaga dopełnienia różnych formalności. Przede wszystkim należy pamiętać o prowadzeniu uproszczonej ewidencji sprzedaży oraz płatności podatku dochodowego. Trzeba także zweryfikować obowiązek zarejestrowania się jako podatnik VAT.\nDziałalność nierejestrowa to rozwiązanie kierowane do osób, które dopiero zaczynają przygodę z własnym biznesem. Wśród największych korzyści wyróżnić należy:\nbrak konieczności rejestracji w CEIDG oraz opłacania składek ZUS,\nprowadzenie uproszczonej ewidencji sprzedaży zamiast księgowości,\nograniczenie kosztów na początku działalności,\nmożliwość „wypróbowania” pomysłu na biznes.\nSklep internetowy to fantastyczny pomysł na własny biznes. Działalność nierejestrowa jest korzystnym rozwiązaniem dla osób, które chcą sprawdzić swój pomysł. W każdym momencie możliwe jest złożenie wniosku o wpis do CEIDG i uzyskanie statusu przedsiębiorcy (chyba że przekroczony zostanie limit przychodów – w takim przypadku złożenie wniosku jest obowiązkowe).


Plakaty o Unii\n500 plakatów informujących o Unii Europejskiej pojawi się w Elblągu na słupach ogłoszeniowych, w szkołach i placówkach kulturalnych.\nElbląskie Centrum Informacji Europejskiej w związku z obchodami Dnia Europy rozpoczęło ogólnopolską akcję promocyjną Wspólnoty Europejskiej.\n- Są to plakaty, które promuje Minister Wiatr, a my, jako jednostka, która zajmuje się sprawami integracji z Unią Europejską, będziemy to realizować - powiedział Stanisław Wojtasiak, szef elbląskiego Centrum.\nWojtasiak zapowiada, że w czerwcu podczas Dni Elbląga na Targach Małych i Średnich Przedsiębiorstw zorganizowane zostanie specjalne stoisko unijne z informacjami i ulotkami dotyczącymi integracji europejskiej.\nA ja juz widzialem nowe plakaty - pisalo na nich "Po wejsciu do Unii pozostanie nam tylko Bog, Honor...." jakos dziwnie do mnie przemawialy\nPolacy są podobno narodem odpornym na wszelkie rodzaje propagandy. Ciekawe czy w tym przypadku to się potwierdzi.\njeszcze wiecej prounijnej propagandy??? nie zniose ciagle tylko jakies banialuki o szansach dla Polski zero konkretów póki co wide sama zagrożenia,szczegolnie dla rolnictwa wbrew propagandzie, unia boi sie naszej zywnosci jest zdrowsza,tańsza,bardziej ekologiczna,mógłbym jeszcze troche ale sie spiesze\nanty unia front(2002-05-12)\nUnia nas wydyma tak, jak Olsztyn - grupka obrotnych politykow znajdzie sobie cieple i dobrze oplacane posadki w Brukseli, a my bedziemy jeczec i placic na utrzymanie bandy nierobow. Dlaczego NAFTA moze sie obejsc bez tylu urzedasow? A mimo to zyje im sie lepiej i dostatniej...\nDrogi Maliniaku mam nadzieje, ze tak a wlasciwie goraco sobie tego zycze by wlasnie TA propaganda odniosla skutek i naczej bedzie tak jak napisal jeden "kolo" ponizej wydymaja nas jak stara czy tez mloda (bez znaczenia) k... . POczytajcie wypowiedzi niejakiego Wiatra - rzadowego speca od Unii - i kto wowczas powie, ze Giertych to oszolom ?\nCzy Szef Elbląskiego Centrum Informacji Europejskiej pracuje społecznie, czy zarabia w ten sposób na życie? I jakie ma kwalifikacje i referencje do "informowania"? Proszę o poważną odpowiedź.\nJUNIKO Urszula Sowa


Przetwarzanie danych osobowych - formularz kontaktowy - Zasada Fabryka Maszyn - Maszyny i urządzenia dla przemysłu spożywczego\nStrona główna/Przetwarzanie danych osobowych – formularz kontaktowy\nInformacja o przetwarzaniu danych osobowych oraz zgoda na ich przetwarzanie w celach handlowych i promocyjnych\nNiniejszym informujemy, że w związku z chęcią skorzystania z panelu kontaktowego na stronie internetowej\nhttp://zfm-online.com/kontakt/ przetwarzamy Pana/Pani dane osobowe.\nSzczegóły dotyczące tego znajdą Państwo poniżej.\nAdministratorem Pana/Pani danych osobowych jest Zasada Fabryka Maszyn Sp. z o.o. w Bytomiu, 41-902, ul. Siemianowicka 98, KRS pod numerem 0000494417, NIP: 4980263229.\nPani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu udzielenia odpowiedzi na zadane przez Pana/Panią pytanie za pośrednictwem panelu służącego do kontaktu na stronie http://zfm-online.com/kontakt/ (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. b RODO) oraz w celach handlowych i promocyjnych, na co poprzez skorzystanie z formularza kontaktowego wyraża Pan/Pani zgodę (podstawa z art. 6 ust. 1 lit. a RODO). Poprzez cele handlowe i promocyjne należy rozumieć przesyłania treści handlowych i promocyjnych na Pana/Pani adres e-mail podany w formularzu kontaktowym. Korzystając z formularza kontaktowego wyraża Pan/Pani zgodę na otrzymywanie informacji handlowej na adres e-mail podany w formularzu kontaktowym.\nW związku ze skorzystaniem z panelu kontaktowego przetwarzać będziemy następujące kategorie Pana/Pani danych osobowych: imię i nazwisko lub nazwa firmy, adres e-mail.\nOdbiorcami Pani/Pana danych osobowych może być operator pocztowy, firmy kurierskie oraz firmy informatyczne.\nPana/Pani dane osobowe przechowujemy przez okres 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym ostatni raz kontaktował się Pan/Pani się z nami.


w I ROCZNICĘ ŚMIERCI ZOFII ZAMOJSKIEJ-PABICH\npoświęcone Muzykom i Pracownikom Filharmonii, którzy odeszli\nGRZEGORZ KUSTRA obój\nPIOTR RESTECKI gitara akustyczna\nMAREK i DOMINIK ŁUKASZCZYKOWIE puzon\nALEKSANDRA SZYMAŃSKA-ŁUKASZCZYK fortepian\nLaureaci V Świętokrzyskiego Konkursu Pieśni i Piosenki Patriotycznej i Żołnierskiej\nPATRIOTYZM WŚRÓD NAS WOLNOŚĆ – ZNACZY OJCZYZNA\nPOWIATOWA MŁODZIEŻOWA ORKIESTRA DĘTA VOX CORDIUM\nWALDEMAR CICHAWA dyrygent\nZESPÓŁ LUDOWY ZE SZKOŁY MUZYCZNEJ W RUSZKOWICACH\nSTEFAN KUTRZEBA prowadzenie\nW przerwie koncertu zapraszamy na lampkę wina.\nSponsor: JACEK WIATROWSKI\nOstatnie dni października, przeddzień Uroczystości Wszystkich Świętych, to czas wspominania tych, których już nie ma między nami, osób nam bliskich, z którymi dzieliliśmy radości i smutki, o których pamięć nie powinna zaginąć. Zapraszamy do Filharmonii Świętokrzyskiej na wyjątkowy koncert poświęcony ludziom kultury – muzykom i pracownikom, którzy wpisali się w historię naszej instytucji, wypełniając swoją misję krzewienia i pielęgnowania muzycznych wartości.\nUdział w tym wydarzeniu zapowiedzieli artyści – profesjonaliści, ale i pełne entuzjazmu zespoły amatorskie, pragnący w ten sposób oddać hołd tym, którzy byli dla nich ważni – czy to ze względu na bliskie relacje, czy też na wieloletnią współpracę. W programie usłyszymy utwory zarówno muzyki klasycznej (m.in.: Siciliana G. B. Pergolesiego, Nokturn Des-dur i Polonez As-dur F. Chopina, Koncert d-moll T. Albinoniego), jak i opracowania melodii czy piosenek z repertuaru znanych gwiazd estrady (One day in your life Michaela Jacksona). Chcemy bowiem, by ten wieczór zapamiętany był jako czas pogodnej zadumy i miłych, nierzadko radosnych wspomnień.\nKoncert poprowadzi Stefan Kutrzeba – pianista i pedagog, były dyrektor Szkoły Muzycznej w Kielcach, zasłużony animator życia kulturalnego w naszym mieście – od lat zaprzyjaźniony z Filharmonią i jej pracownikami.


Obiekty na sprzedaż - Oferta - Biuro Obrotu Nieruchomościami\nObiekty na sprzedaż (14 ofert)\nNieruchomość położona na działce o pow. 43.616 m2 w Płocku (dzielnica Radziwie, na lewym brzegu Wisły) przy ul. Portowej w odległości ok. 5 km od centrum miasta. Część działki gruntowej położonej pod wodą wynosi 12.431 m2 i stanowi basen portowy z nadbrzeżem Wisła ...\n43 616 m²\nTeren nieruchomości jest korzystnie położony w niedalekiej odległości od drogi krajowej nr 12 , drogi ekspresowej S3, drogi wojewódzkiej 292, portu przeładunkowego i bocznicy kolejowej. W bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości przebiega trakcja kolejowa z wolnymi torami, ...\nNieruchomość położona w miejscowości wypoczynkowej Nowy Dębiec - 15 km od Kościana, 24 km od Leszna, w odległości ok. 200 m od Jeziora Wonieskiego, blisko piaszczystych plaż, działka częściowo zadrzewiona, wokół las. Działka o pow. 1.115 m2 zabudowana wolnostojącym ...\nobiekt na sprzedaż - Kościan (gw), Nowy Dębiec\nDOCHODOWA NIERUCHOMOŚĆ położna w atrakcyjnym miejscu miasta Leszna. Oferujemy do sprzedaży nieruchomość zabudowaną budynkiem wolnostojącym - pawilon handlowy o pow. użytkowej 2.518 m2 oraz budynkiem magazynowym o pow. użytkowej 382,16 m2 na działce o pow. 5.611 m2 ...\n2 900,16 m2\n1 896,45 zł\ntyp obiektu kamienica zamek_palac pawilon zaklad_produkcyjny osr_wypoczynkowy biurowiec


Suwalszczyzna Kraina jak Baśń - Kanał Augustowski\nJest to konstrukcja oryginalna z lat 1826-1827, łącząca jezioro Białe ze Studzienicznym. Od przebudowy zmieniła jedynie partię licową i domek śluzowego z 1825 r. zamieniono na obszerny murowany dworek.\nŚluza jest usytuowana na 140-metrowym kanaliku i jej długość użytkowa wynosi 46,17 m, a szerokość 5,96 m. Spad jej jest niewielki - 86 cm, a czas śluzowania względnie krótki - 11 minut.\nJej głównym budowniczym był August Szultz, jeden z najgłośniejszych inżynierów polskich. Po powstaniu listopadowym, na emigracji - agent polityczny demokratów na Bliskim Wschodzie. Po przejściu na mahometanizm i przyjęciu nazwiska Jussuf-aga doradca rady przybocznej paszy egipskiego. Śluzę wybudował w latach 1826-1827 Jan Paweł Lelewel - brat historyka Joahima Lelewela. Obiekt jest autentykiem, ale oszpeconym modernizacjami dokonanymi w latach 1964-4966. Wstawiono wówczas stalowe wrota, poruszane ręcznymi i korbowymi mechanizmami, oraz betonowe awanporty (baseny wodne przed wejściem do śluzy), oraz podłogę. Póżniej jeszcze dodano betonowy, łukowy mostek. Rozwiązania te jednak nie sprawdziły sie w praktyce. Jeden z operatorów śluzy zrezygnował z systemu korbowego i wprowadził dyszle, którymi otwiera się ciężkie podwoje.\nKomora przy stanach normalnych wody pozwala pokonać różnicę poziomów wynoszącą 1,70 m. Długość użytkowa śluzy to 45,77 m,a szerokość 5,95 m.\nŚluza została wybudowana przez kapitana Sztabu Głównego Jerzego Arnolda w 1828 roku. Śluza została uszkodzona w roku 1831, gdy przy moście starli się polscy krakusi Szarkowskiego z wojskami rosyjskimi płka Annenkowa. Poważne dewastacje przyniosła także I wojna światowa - efektem trafienia pociskiem artyleryjskim jest brak tablicy ku czci głównego budowniczego śluzy. Drewniane wrota zostały spalone podczas dywersji w 1944 dokonanej przez partyzantów AK. Później przez pewien czas nad śluzą przebiegała linia frontu. Wszystko to doporowadziło do trwałych uszkodzeń obiektu. Został oddany do gruntownego remontu w latach 1947-1948. Śluza pomimo tego zachowała pierwotna konstrukcję. Nowa jest jedynie licówka i fragmenty ścian. Jej długość użytkowa to 43,23 m, szerokość - 5,95 m. Posiada duży spadek - 2,81 m. Śluzowanie trwa 18 minut. Śluza Paniewo składa się z dwóch komór i ma imponujące rozmiary - długość użytkowa - 44,41 i 43,64 m, szerokość ok. 5,94 m. Pokonuje znaczny spadek poziomu - 6,29 m - stąd koniecznośc budowy dwóch komór. Wyskość ścian śluzy przekracza 10 m.\nŚluza została wybudowana w 1826-1828 r. przez porucznika inżynierów Michała Horiana, cenionego specjalistę od hydrotechniki i kolejnictwa.\nDzięki ogromnemu parciu wody na budowlę, śluzę trzeba było remontowac już przed pierwszą wojną światową. Poprawiono ją wtedy. Niestety uległa zniszczeniu podczas udanej akcji partyzantów w 1944 r. (wysadzenie wrót i krawędzi głów i przedkomórków). Również działania frontowe nie oszczędziły śluzy - z powodu tąpnięć nastąpiła silniejsza filtracja wód podskórnych.\nPo wojnie wyremontowano śluzę. Niestety w niezbyt udany sposób. Błędy budowlane spowodowały przechył murów i pogłębienie pustych przestrzeni. Nie udała sie próba ratowania zabytku zastrzykami betonowymi. Nieudolnym pomysłem była także decyzja o rozbiórce pierwotnej śluzy w 1973 r., którą przyspieszono użyciem materiałów wybuchowych. W końcu jednak śluzę odbudowano z wykorzystaniem nowoczesnych metod i materiałów budowlanych, zachowując jednak jej zabytkowy charakter.


Jak dobrać dla siebie podkład? - Forum ślubne Ślub-Wesele.pl [post 702786]\nJak dobrać dla siebie podkład?\nWysłany: Czw 12 Lip 2018, 14:57 Temat postu: Jak dobrać dla siebie podkład?\nJak wybrać dla siebie odpowiedni podkład?\nSzczególnie taki, który nada się na co dzień?\nWysłany: Czw 12 Lip 2018, 17:40 Temat postu:\nPrzede wszystkim trzeba dobrać taki kosmetyk do typu cery.\nNie każdy będzie odpowiedni.\nTa drogeria internetowa https://puderek.com.pl/podklady/3579-revlon-colorstay-24hrs-330-natural-tan-podklad-z-pompka-do-cery-normalnej-i-suchej-309974677097.html ma podkład Revlon do każdego rodzaju cery.\nTen akurat jest co suchej, ale da się znaleźć też do tłustej, mieszanej itp.\nWysłany: Wto 12 Lut 2019, 10:57 Temat postu:\nNie próbować na nadgarstku, tylko na twarzy albo przy szyi żeby się nie odcinał. I nie sugerować się światłem w drogerii, ono jest sztuczne, większość rzeczy będzie wyglądać dobrze.\nNajlepiej przejść się stacjonarnie i poprosić o próbki.\nWysłany: Czw 18 Kwi 2019, 12:11 Temat postu:\nZawsze można iść do drogoerii i doradzić się Pań tam pracujących.\nWysłany: Sob 27 Lip 2019, 8:49 Temat postu:\nNajlepiej podpytać panią pracującą w drogerii, ja tak trafiłam na mój obecnie najbardziej ulubiony podkład neo make up hd ultra light, pięknie wyglada na skórze, nie tworzy maski, jest lekki i ładnie ukrywa niedoskonałości\nWysłany: Pon 9 Wrz 2019, 6:05 Temat postu:\nOglądałam jakiś czas temu filmiki Red Lipstik Monster na Jutubku i mówiła własnie, żeby kolor podkładu zawsze sprawdzać na dekolcie, nie na ręce czy twarzy, bo inaczej będzie dupa. nie wiem czy kiedyś widziałaś jej filmiki - ja często ją oglądam jak szukam porady makijażowej albo jestem w jakiejś totalnej kropce ze swoją twarzą.\nBardzo fajne podkłady ma Estee Lauder, konkretnie Double Wear:\nPodkłady świetnie kryją, jednocześnie nie dają efektu maski, ale wyglądaja naturalnie bo praktycznie całkowicie się stapiają ze skórą.\nNO i mają podkłady z filtrem na dzień.\nWysłany: Pon 16 Wrz 2019, 13:02 Temat postu:\nDzieki za poradnik.


O klubie KS Puck - Zatoka Puck\nWarning: sprintf(): Too few arguments in /home/loremma3/domains/zatokapuck.pl/public_html/wp-content/themes/hestia/inc/views/blog/class-hestia-header-layout-manager.php on line 433\nO klubie KS Puck\nWędkowanie, żeglarstwo czy nurkowanie – to tylko kilka z możliwości, które oferuje wszystkim fanom aktywnego wypoczynku Zatoka Pucka. Klub sportowy umiejscowiony na jej wybrzeżu może do woli korzystać z wszelkich udogodnień zapewnionych przez naturę. Swoją ofertę kieruje jednak nie tylko do amatorów sportów wodny, ale do wszystkich, którzy cenią sobie wysiłek fizyczny.\nNie tylko sprzyjające okoliczności przyrody\nUmiejscowienie puckiego klubu to z pewnością jedna z jego największych zalet. Zatoka Pucka uchodzi za jeden z najlepszych akwenów w Europie środkowo – wschodniej do uprawiania takich sportów jak choćby windsurfing czy kitesurfing. Sportowcy docenią na pewno świetne warunki wietrzne, a i sprzyjająca temperatura wody będzie miłym zaskoczeniem. KS “Zatoka” Puck zyskuje jednak nie tylko dzięki okolicznościom przyrody, ale świetnemu zapleczu rekreacyjno-sportowemu. W niedalekiej odległości od obiektów klubu znajduje się nowoczesny kompleks sportowy, na który składa się sala gimnastyczna, siłownia, boisko do piłki nożnej, stadion lekkoatletyczny oraz kręgielnia. Dzięki temu z infrastruktury mogą korzystać przedstawiciele przeróżnych dyscyplin sportu. Swoje programy treningowe będą mogły realizować tu zarówno drużny koszykarskie, siatkarskie, jak i lekkoatletyczne. Bliskość puckiej plaży będzie dodatkowym atutem w organizacji czasu wolnego dla zawodników.\nPrzede wszystkim żeglarstwo\nKlub swoja działalność koncentruje na propagowaniu żeglarstwa zarówno sportowego, jak i turystycznego. Sekcja żeglarska jest też tą, która odnosi w klubie największe sukcesy. Pierwszym etapem szkolenia zawodników są zajęcia w szkółce żeglarskiej, później przychodzi czas na szkółkę regatową, ale jest to już poziom przeznaczony wyłącznie dla najlepszych. Sportowcy związani z klubem KS “Zatoka” Puck biorą udział w zawodach w kraju oraz zagranicą, a na ich koncie nie brakuje sukcesów. Sportowcy ścigają się w różnych klasach regatowych: optimist, laser oraz 420. Obecnie organizacja zrzesza ponad 100 osób, głównie w sekcji żeglarskiej, windsurfingowej i kręglarskiej.\nDla poszukiwaczy niezapomnianych wrażeń\nKS “Zatoka” Puck w swojej ofercie ma wyjątkową jednostkę pływającą, która w zamyśle powstała, aby dostarczać niezapomnianych wrażeń. Pełnomorski jacht “Dar Pucka” to idealna okazja dla wszystkich tych, którym marzy się oceaniczny rejs z prawdziwego zdarzenia. Jach został zbudowany w ten sposób, aby można było uprawiać nim szybką żeglugę w komfortowych warunkach. Dla szukających nieco mnie ekstremalnych zdarzeń polecany jest jacht “Syriusz”, którego głównym przeznaczeniem jest żeglarstwo typowo turystyczne. Klub oferuje także motorówki, idealne do wędkarskich wypraw, oraz żaglówki “Omega”. Fani podwodnych przygód w ofercie KS “Zatoka” Puck również znajdą coś dla siebie. Zainteresuje ich na pewno możliwość nurkowania do wraku statku, który znajduje się na dnie zatoki. Sezon wędkarski w maju i czerwcu kusi przede wszystkim organizacją połowów fluoroscencyjnej ryby – belony. Pozostałe atrakcje klub organizuje przez cały rok.\nOśrodek Delfin Puck\nPołożenie i historia Ośrodka „Delfin” w Pucku Ośrodek Szkoleniowo – Sportowy „Delfin” znajduje się w Pucku, pięknym mieście w województwie pomorskim. Jego położenie jest niezwykle atrakcyjne, sąsiaduje bowiem z plażą, molem oraz promenadą spacerową. Nieopodal Więcej…


WKKDC: KRYZYS SZKARŁATNEGO KRYPTONITU – Gotham w Deszczu\nWKKDC: KRYZYS SZKARŁATNEGO KRYPTONITU\nstyczeń 20, 2020 styczeń 18, 2020 / Leave a Comment\t/ Uncategorized / przez Michał Chudoliński\nKRYZYS KARMAZYNOWEGO KRYPTONITU\nLata 90. XX wieku do dziwny okres dla świata komiksu. Po wielkich rewolucjach drugiej połowy lat 80., twórcy nagle zaczęli prześcigać się w wynajdowaniu kolejnych mrocznych fabuł i przełomowych momentów. Większość tego typu dzieł nie przetrwała jednak próby czasu. O ile jeszcze do Batmana świetnie one pasowały, to już nie każdy heros miał tyle szczęścia. Jednocześnie nawet w ówczesnym kiczu – czy skupieniu się jedynie na wymiarze rozrywkowym (czyt. rozwałce rodem z filmów Michaela Baya) – tkwiła pewna moc. Moc solidnego wykonania, całkiem realistycznego, choć jednocześnie pełnego fantazji tak dziwnych, że momentami aż śmiesznych. Owszem, dla mnie osobiście komiksy te mają także wymiar sentymentalny – jak dla każdego, kto wychował się na zeszytówkach TM-Semic – ale i bez tego nie trudno znaleźć w nich „to coś”. Jak jest z Kryzysem szkarłatnego kryptonitu chyba nie muszę mówić. To oldschoolowy, nieco kiczowaty, a jednak przyjemny w odbiorze – a przy okazji jakże ważny dla postaci – album, który budzi tęsknotę za komiksami, które były naiwne, a zarazem mroczne i życiowe.\nLex Luthor, największy wróg Supermana, wchodzi w posiadanie dziwnego czerwonego kryptonitu. Jak zapewnia go Mr. Mxyzptlk, który chce wejść z nim w układ, dzięki minerałowi uda im się pokonać Supermana. I rzeczywiście, Człowiek ze Stali zostaje pozbawiony swoich mocy. Jak teraz poradzi sobie ze swoją misją, skoro wokół czeka tylu przeciwników? I czy zdoła kiedykolwiek odzyskać swoje niezwykłe zdolności?\nKiedy w 1986 roku, tuż po restartującym całe uniwersum DC Kryzysie na Nieskończonych Ziemiach, John Byrne, przejmując pisanie przygód Supermana i odświeżając jego origin, wywołał wiele kontrowersji. Szybko jednak został on doceniony i do dziś jego Człowiek ze Stali należy do najlepszych opowieści o Supku. W końcu jednak nadszedł czas, by artysta zostawił opowieść w rękach innych artystów – a dokładniej ekipy złożonej z: Rogera Sterna, Jerry’ego Ordwaya i Dana Jurgensa, która postanowiła poprowadzić ją po swojemu. Jedną z podstawowych zmian, którą wprowadzili twórcy, było rozpisywanie wielkich fabuł nie tylko na główny tytuł, ale i wszystkie serie poboczne. Kolejną skupienie się na zaserwowaniu czytelnikom zaskakujących, jakże ważnych dla mitologii momentów, czego zwieńczeniem stała się epicka saga o śmierci i odrodzeniu Supermana. Zanim ją jednak zaprezentowali, powstała ta opowieść, ważna i całkiem udana, przygotowująca grunt pod przyszłe przygody.\nWłaściwie mam jeden zasadniczy zarzut co do całości. I nie chodzi tu, ani o naiwność, ani o proste ukazanie tematu, choć to wszystko tutaj jest, a o brak większej liczby podobnych opowieści. Rzecz w tym, że mimo iż Kryzys szkarłatnego kryptonitu (aż szkoda, że tytułu nie przełożono na Kryzys karmazynowego kryptonitu – w końcu nawet oryginalne Krisis of the Krimson Kryptonite zostało zapisane tak, by wbrew zasadom ortografii pojawiły się litery „K”) jest opowieścią dość samodzielną, warto jednak znać szerszy kontekst. Na początku lat 90. XX wieku, dzięki TM-Semic polscy czytelnicy mogli przeczytać nie tylko dzieło Byrne’a i niniejszą fabułę, ale też i wszystko to, co najważniejsze, co działo się pomiędzy nimi. I potem także. Tego trochę mi brak, bo w WKKDC Supermana z tamtego okresu reprezentują zaledwie trzy tomy. Tomy ważne, ale chciałoby się więcej.\nOczywiście musicie liczyć się z tym, że cokolwiek tu zobaczycie, było zarówno wcześniej, jak i później. Także lepiej wykonane. Z tym, że waga pewnego wydarzenia przedstawionego na łamach tego albumu jest tak znacząca, że po dziś dzień jest on uważany za rzecz kultową. Jakie to wydarzenie, zdradzać nie będę, kto nie wie, nich dowie się sam, całej reszcie zaś przypominać nie muszę. Plusem jest też samo wykonanie. Powaga, z jaką autorzy podchodzą do całości, mimo pojawienia się postaci tak komicznej, jak Mr. Mxyzptlk, ma swój urok, a świetna szata graficzna – połączenie realizmu i udanego, stonowanego koloru (gościnnie pojawia się tu nawet John Byrne) – dobrze to wszystko uzupełnia. Nieźle wypada też bonusowy #61 zeszyt Supermana z 1949 roku, w którym Człowiek ze Stali poznaje swoje pochodzenie i po raz pierwszy pojawia się kryptonit. Choć tu, jak niemal zawsze w przypadku klasyki, jest to rzecz dość kiczowata, ale i nie pozbawiona swoistego uroku.\nFani Supermana, którzy jeszcze nie znają tej opowieści, koniecznie powinni ją poznać. Może i sporo tu gadania, a niektóre elementy są naciągane i naiwne, ale zabawa i tak jest znakomita. Dobrze było, choć na chwilę, znów wrócić do przygód Clarka z lat 90.\nTytuł: Superman: Kryzys szkarłatnego kryptonitu\nScenariusz: Roger Stern, Jerry Ordway, Dan Jurgens\nRysunki: Bob McLeod, Jerry Ordway, Dan Jurgens, Dave Hoover, Kerry Gammill, Curt Swan, John Byrne