Wiadomości24 » Kultura » Książki » Autoportret baby – o tomie poetyckim Anny Peplińskiej\n#6932 wg odsłon (tygodniowy)\nData dodania: 2015-01-16 21:06\nAnna Peplińska to emerytowana pielęgniarka z 35-letnim stażem w zawodzie. Pracowała w bardzo trudnych warunkach, gdyż ze swoją nadwrażliwością opiekowała się osobami starszymi, niedołężnymi, niepełnosprawnymi oraz dziećmi w zakładach opieki społecznej. Napatrzyła się na ludzką biedę, na troski, ale i na radości. Doświadczyła niemało. Po latach czerpie z tej skarbnicy. Te doświadczenia i obserwacje nosząc w pamięci, przefiltrowując wszystko przez pryzmat własnej wrażliwości, nadaje im kształt literackiej wypowiedzi. Piękna kobieta o bogatym wnętrzu i intrygującej osobowości.\nPóźno odkryła talent literacki, ale za to z jaką precyzją dotyka i mierzy się z różnymi formami od fraszki, limeryków poprzez sonety, wiersz biały... Ma w swoim dorobku dwie powieści: "Poletko" oraz "Karczowiska", a także tom poetycki "Żuławska baba", nad którym pochylam się wspólnie z czytającymi, by przyjrzeć się uważniej poetyckim światom Ani.\nWiersze są oczywiście znacznie trudniejsze w pisaniu niż proza, podobnie jest z ich interpretacją, którą pozostawiam znawcom tematu, literaturoznawcom i krytykom. Sam z racji znajomości i zażyłości z autorką spróbuję zrecenzować jej tomik poetycki. Książka niewątpliwie przyciąga uwagę okładką, stonowaną kolorystycznie, a jednocześnie szalenie symboliczną - ogromna, monumentalna postać siedzącej baby, bo nie kobiety, z domem zamiast twarzy. O babach warmińskich słyszało wielu mieszkańców także innych regionów kraju. Czas, by dowiedzieć się o żuławskiej, kreślonej zgrabnym słowem przez Peplińską.\nWydawcą książki jest Wilk stepowy, działający przy Bibliotece Elbląskiej im. Cypriana Norwida. Publikacja została sfinansowana ze środków Departamentu Kultury Urzędu Miejskiego w Elblągu. Redakcją tomu zajął się Leszek Sarnowski. Wspominam o tym wszystkim nie bez kozery... Biblioteka, Departament Kultury i jego dyrektor Sarnowski jako redaktor, a książka edytorsko poza szalenie ciekawą okładką zaprojektowaną przez Mariusza Stawarskiego, niestety nie zachwyca. Fatalna i w dodatku bardzo mała czcionka sprawia, że tej poezji do przysłowiowej poduszki nie sposób czytać. Nawet wieczorem przy bardzo silnym świetle mogą być kłopoty z zagłębianiem się w linijki. Boli to tym bardziej, że częstokroć teksty są niezbyt długie i na stronie pozostaje dużo wolnej przestrzeni. Z pewnością wybór czcionki można by darować, gdyby jej rozmiar był większy, przez co łatwiejszy w odczytywaniu. Wszystkie wiersze podzielone na pięć rozdziałów o bardzo wymownych tytułach: "babie lato", "wierzby głowiaste", "nocne oczy", "pożałował kamień" oraz "recepta na radość". Podtytuły doskonale oddają klimat wybranych tekstów.\nBardzo często w wierszach Peplińskiej podmiot liryczny nawiązuje do znanych z literatury czy historii postaci kobiecych, mocnych i jaskrawych symboli jak np. w tekście pt. "over": "pomiędzy udami Wisły/ zaciskam ciepło/ nasz dom i całe poddasze/ twoja polska Penelopa/ i wszystko co nasze". Osadzone w krajowych realiach poprzez wprowadzenie królowej naszych rzek, jednocześnie nawiązujące do kobiety-kochanki z rozsuniętymi udami, w których symboliczny dom i zawołanie z hymnu harcerskiego dopinają ten utwór. Tak więc będą odwołania do starotestamentalnej Judyty czy do Alicji od dwu światów po różnych stronach lustra. Wszak nasza kultura wywodzi się z basenu Morza Śródziemnego, więc takie konteksty są bardzo dobre i należy z tej skarbnicy czerpać, jeśli się tylko potrafi je odczytać po swojemu, na nowo, inaczej.\nKobiecością epatują także inne wiersze przesycone erotyzmem, nawet jeśli erotykami nie są: "zamykam w biodrach/ tłusty tydzień", wyznaje peelka w wierszu "bieda". W tekście "poranek w łóżku" czytamy: "odnajdziesz mnie/ w pomiętej pościeli/ razem z pamięcią/ gorącego wieczora", tu wszystko jest z pozoru bardzo czytelne i jednoznaczne. Peplińska jednak lubi zaskakiwać i wprowadzać czytelnika w stan co najmniej zdziwienia, bo odczytać ją można zupełnie inaczej i tak w cytowanym powyżej wierszu, wychodząc ze wspólnego, na pewno używanego łoża, dochodzimy do puenty: "i powiesz/ jak co rano/ co za cholerny krawat!".\nSą w wierszach Ani motywy rozstania, tęsknoty, zranienia i każdy może je odczytać po swojemu, w zależności od doświadczeń w tym temacie... W "babim lecie w girlandach" dedykowanym Małgosi czytamy: "rosłaś w słońcu/ z głowa wysoko/ za ptakami/ z ptakami/ odpłynęłaś/ a tatarak jeszcze się kołysze", są więc marzenia i odejście z rodzinnego gniazda, i ponownie jest zaskakujące zakończenie. Takie właśnie niejednoznaczności, niedopowiedzenia, niedookreślenia są znakiem rozpoznawczym dla autorki. W "roztopach" podmiot liryczny wyznaje wprost: "najsilniej bije proca/ z której strzela ktoś bliski" - prawda stara jak świat, o której czasem warto sobie przypomnieć, że to właśnie słowem najbliżsi są w stanie dotknąć nas najboleśniej. Słowo jako figura retoryczna pojawia się w wielu tekstach Anny, choć za każdym razem wpisane w inny kontekst. I tak w "ziarnie" czytamy: "pierwsze słowo wepchnęli do gardła/ drugim zadławiłam się sama/ odstawiona od piersi/ ssałam pełne garści strachu/ dwie matki jak cielę". W kolejnym tekście czytamy "odpłynęły skrzydlate słowa", gdzie słowo jest nie tylko symbolem, ale jednocześnie przypisane jest jako atrybut literatów, do których przychodzi, przyfruwa lub pozostawia twórcę na pustyni bez natchnienia, w stanie spoczynku twórczego. W wierszu "słowa" Peplińska wyznaje: "zamknięte w kopercie/ trą się szeleszczą/odbierając sobie powietrze". Jakże pięknie można napisać o liście, pamiętając, że on także składa się ze słów, a słowem jesteśmy w stanie uskrzydlić niemal tak samo łatwo jak i udupić, pogrążyć, a nawet zabić... U Anny jednak więcej pozytywów niż negatywnych zjawisk i sytuacji. "Wystarczy słowo/ a odnajdą się usta", ta puenta tchnie optymizmem i napawa erotycznym uniesieniem, bo wszak pocałunek na ogół jest zapowiedzią czegoś więcej niż tylko pieszczota. W wierszu "tęsknica" wyczytujemy kolejna prawdę, ubraną przez poetkę w nową sukienkę: "twoje słowa jak liście/ szepczą pod powieką/ zasnąć nie dają"... Oj tęsknimy po wielokroć, przywołując w pamięci wypowiedzi ukochanej osoby. Bezsenność i marzenia potęgują naszą nostalgię, każdy taki stan przeszedł, przechodzi, lub będzie przechodził, nie może być inaczej.\nJakże pięknie i trafnie pisze poetka o codzienności, „trzymam się kurczowo sufitu/ na dole pasożyt woła mamo/ mąż daj trochę zachwytu/ fryzjer się upomina/ odkurzacz wyciąga szyję”. Oczywiście nie należy utożsamiać autorki z opisywanym światem poetyckim, w którym dziecko określa się mianem „pasożyt” (bardzo mi się to podoba, może dlatego, że poza kilkoma wyjątkami nie przepadam za dziećmi). To zdecydowanie nie świat Anny, wszak ona zawsze wystylizowana kolorystycznie, wystrojona w korale lub brosze kwiatów dobrane do garderoby i za każdym razem finezyjnie uczesana, nawet jeśli wiatr tarmosi jej fryzurę, to tylko na tyle, na ile ona sama pozwala i jest to nadal fryzura artystyczna, wszak na artystycznej głowie wyczesana.\nW wyjątkowy i ujmujący sposób pisze Peplińska o poezji, z ogromnym dystansem do siebie samej i do swojej twórczości. W wierszu pt. „najbezpieczniej jest chodzić środkiem” czytamy: „tak więc świat uprawiają idioci i poeci/ używając kamienia filozoficznego/ puszczają nim kaczki w mętnej wodzie/ wytyczają kręgi bezwzajemności”... Poeta jeśli nawet twierdzi, że jest osobą mocno stąpającą po ziemi, to ma przynajmniej momenty chodzenia z głową w chmurach. Poeci poprzez swoją wrażliwość, a ja śmiem powiedzieć nawet więcej – nadwrażliwość, świat i wszelkie zjawiska odbierają ze zwielokrotnioną intensywnością. Przyrównanie poetów do idiotów, którzy zajmują się sprawami tego świata jest szalenie intrygujące, bo wszak nie politycy tym się interesują, politycy uprawiają politykę, zajmują się obsadzaniem stołków, generują koszty. A idioci, których wbrew pozorom na szczęście jest jeszcze sporo na ziemi, zajmują się pisklętami, które wypadły z gniazda, wielorybami wyrzuconymi na brzeg oceanu, bezdomnymi kotami, głodującymi dziećmi w Etiopii, zbieraniem ciepłej odzieży i środków przeciwbólowych dla braci Ukraińców. To ci tzw. „idioci”, którym „chce się chcieć/ stara latarnia co wieczór/ witać będzie swojego latarnika/ ufnym uśmiechem” i poeci zauważający oraz opisujący owe zdarzenia czy zjawiska, oni mają moc sprawczą i siłę, i ochotę, aby zbawiać świat, aby naprawiać to, co zepsuli inni. Peplińska zdecydowanie jest w obu tych kręgach, jest w takim samym stopniu pozytywną idiotką, jak i świetną poetką, i oby na długie lata pozostawała w tak doskonałej kondycji psychofizycznej, oby zauważała sprawy nawet najmniejsze i z taką niesztampową pomysłowością o nich pisała, dzieliła się z nami, swoimi czytelnikami tym, co w świecie uwiera, przeszkadza, nie pasuje do wyimaginowanego obrazu sielskiej radości bycia. Któż inny jeżeli nie poeta lub święty pisałby o „cerowaniu nadpalonych skrzydeł”?\nKreśli poetka obrazy bardzo malownicze, czytając jej teksty, nie sposób sobie nie wyobrażać światów, wizji, a nawet gdy pisze o sprawach bardzo prozaicznych, to robi to w sposób wyjątkowy, „goni mnie deszcz/ muszę uciekać” wyznaje w wierszu zatytułowanym „w drodze do słońca”. O deszczu wielu wcześniej już pisało, że np. biegają między kroplami, albo stają w strugach deszczu, by nikt nie widział, że płaczą, czy też że stają w otwartym oknie, by obserwować, jak deszcz rozbija się o bruk ulicy... Peplińska najzwyczajniej ucieka przed goniącym ją żywiołem i ja to widzę oczyma wyobraźni... W „żywocie kamienia niepoczciwego”, więc już sam tytuł sugeruje jakieś starcia, peelka puentuje: „bo twój grzech/ nieodpuszczony/ kaczki puszcza/ w mętnej wodzie”. Znowu jest proza codzienności jakże powszechnej między współczesnymi, grzech, najprawdopodobniej cudzołóstwa, albo innej formy zdrady. Grzech na tyle dotkliwy, że nieodpuszczony i powodujący, że źródło życia, woda staje się mętna. Mętna woda nomen omen, jest kolejną figurą, do której chętnie poetka sięga.\nAnna Peplińska z ogromną łatwością i umiłowaniem przywołuje obrazy z dzieciństwa. Wychowana na wsi żuławskiej pod Tczewem, chętnie na wieś powraca i w rzeczywistości, i w swoich utworach. W wierszu „wielorzecze” (pisanym poniekąd na zamówienie organizatorów Festiwalu Literatury Wielorzecze w Elblągu) czytamy: „Moje umiłowanie wolności wzięło się z przestrzeni/ krainy płaskoziemia z widnym krajobrazem/ gdzie w polu bierze początek i kończy się tęcza/ pośród wierzb głowiastych osadziłam swój dom”. Dalej w tym samym wierszu czytamy: „Wracam po sól na ustach pomorskiego wiatru/ do zamkniętych łukiem ramion widnokręgu/ wiślanych trybun wałów z widokiem na mosty/ sięgające doświadczeń drugiego ich brzegu”. Kto choć raz przez Tczew przejeżdżał pociągiem czy też samochodem, kto przejeżdżał przez Wisłę w tym mieście, musi pamiętać wyjątkowe w swej ażurowej konstrukcji mosty, wieżyczki wspierające, na których i kolejowy, i drogowy są rozpięte. Dobrze jest mieć w pamięci takie obrazy-wspomnienia, do których zawsze można się odwołać, gdzie można się skryć, by poczuć się ponownie dzieckiem, ponieważ „we mnie wciąż mieszka marzenie dziecka”. Jakże to cenna umiejętność czy może jednak dar, by w wieku dorosłym znajdować w sobie pokłady dziecięcej ufności, radości i marzeń. Tutaj można się także doszukiwać kolejnych wątków autobiograficznych, bo owe dwa brzegi rzeki, to nie tylko brzegi Wisły spięte mostami, to także dzieciństwo i czas obecny, wiek dorosłości. Do podobnych doświadczeń odwołuje się autorka w wierszu „gniazdo”, gdzie niemal od razu czytający powinien mieć skojarzenie z domem rodzinnym: „pamiętasz jak w wierzbie uwiliśmy gniazdo?/ pierwszy pocałunek zawstydzone wiersze/ pamięć odgrzebuje miłosne parlando/ i tamte melodie zagrane przez świerszcze”. Muszę się odwołać także do wiersza, od którego wziął się tytuł tomiku, w którym poetka napisała: „podkasana wierzba żuławska baba/ rozsiadła się nad rowem i z horyzontem gada”. Wierzby żuławskie, jednak inne niż na przykład mazowieckie, są kolejną figurą retoryczna, po którą Anna sięga dość często. Wierzby, w których osadza nie tylko gniazda ptaków, ale także zasiedla w nich anioły.\nWiersz, który bardzo mnie poruszył z dwóch powodów, po pierwsze dedykowany jest ukochanej wnusi Lidzi, po wtóre jest szalenie obrazowo nakreślony słowem, jest tekst „dwa jabłka”, w których zostało napisane: „tylko dwa jabłka bliziutko siebie/ dziadek i babka wiszą na drzewie” (…) dalej czytamy: „i kiedy zima pachnie jabłkami/ babcia i dziadek znów razem z nami”. Często utwory Ani są rytmizowane, czasami zdarza się również poetce posługiwać rymem, i choć osobiście go nie lubię, gdyż uważam, że współcześni nie są w stanie dorównać w tym temacie Asnykowi czy Konopnickiej, to jednak rymy Peplińskiej są bardzo przemyślane, niesztampowe, nieoczywiste.\nPoruszające są jeszcze dwa wiersze, w których autorka odwołuje się do swoich doświadczeń zawodowych. W „nocnych oczach” napisała: „w sali sto osiem/ schylona nad człowiekiem/ pani od siedmiu trosk/ i siedmiu boleści”. I troski, i boleść, i owa sala, a także cyfra siedem, są wymuskane w słowie poetyckim. Niczego w tym wierszu nie ma za dużo, ani za mało, wszystkiego jest akurat, aby poruszyć, aby otworzyć wrażliwość czytelnika. Prawda jest taka, że nie ma znaczenia, czy to sala domu opieki społecznej, domu dziecka, samotnej matki, poprawczaka, więzienia, hospicjum czy szpitala. We wszystkich tych i podobnych instytucjach bywają ponumerowane sale, które są zamieszkałe przez ludzi ze swoimi troskami i boleściami. Dobrze, jeśli jest ktoś, kto się nad mieszkańcami takich sal pochyli, choćby po to by wysłuchać, potrzymać za rękę, pobyć przez chwilę jak człowiek z człowiekiem. W wierszu eutanazja czytamy: „dni mu odmierzał/ stukot drewniaków/ czekał cierpliwie/ pokornie wierzył/ że dobry Pan Bóg/ doświadcza go miłością/ nagle w ten rytm/ wkradł się niepokój/ w białym kitlu/ czy to wąż-szatan/ czy wąż Eskulapa?/ ale potknął o ufne oczy/ i rozbił/ szklane serce”. Wiersz wstrząsający i poruszający, może być głosem w ogólnoeuropejskiej czy właściwie ogólnoświatowej dyskusji o eutanazji. Może być także obrazem przejścia, w którym przedstawiciel służby zdrowia, lekarz lub pielęgniarka, zamienia się strojem ze śmiercią, owym białym kitlem...\nCzęstym tematem dotykanym przez Peplińską jest miłość, o której tylu poetów napisało już tak wiele. W wierszu „i pożałował kamień” Ania jest jednak świeżo odkrywcza, nie pisze sztambuchowo, ani w sposób oczywisty: „Panie Boże, proszę, nie doświadczaj mnie miłością. Ona jest niepokojem,/ wiecznym niespełnieniem. By nie przyszła, nie strawiła reszty zmysłów./ A najbardziej o wytrwanie, żebym węża na własnym łonie nie musiała ranić,/ bo to stworzenie boże, jak ja zmęczone./ Proszę o pokój i spokój...” Któż wężem kusicielem by się przejmował, któż by się martwił tym, że może go zranić, że jest to także stwór boski, zmęczony podobnie jak człowiek? W tym miejscu chyba jednak muszę „nakrzyczeć” na poetkę. Jeśli jestem jako czytelnik w stanie zaakceptować, że w niektórych utworach stosuje znaki przystankowe, inne natomiast są całkowicie pozbawione choćby jednego przecinka czy kropki, o tyle potwornie przeszkadza mi, że w większości wierszy, podobnie jak w samych tytułach, autorka nie stosuje wielkich liter. Są jednak teksty z wielkimi literami i tu mam dylemat, czy pisane na przestrzeni dłuższego okresu czasu i szukała Anna najlepszej dla siebie formy zapisu literackiego, czy inny czort. Zastanawiam się nad takim drobiazgiem, zatrzymuje się, choć pewnie nie warto, bo znakomita większość wierszy jest wysmakowana, dopracowana, wysublimowana i nieoczywista. Coś mi jednak zgrzyta z tymi wielkimi literami...\nWiersz składający się ze słów, pomijam tu wszelkie ozdobniki, parabole, symbole, epitety i wszystkie inne kunsztowne rzeczy, wiersz to przede wszystkim słowa. Słowa biorą się z myśli, z doświadczeń, przeżyć, obserwacji. Nawet jeśli coś wyjątkowego zauważę, to w myślach muszę ubrać to w słowa. Myślom Peplińska poświęca w swych wierszach także odrobinę uwagi. W wierszu „mysz mi wpadła do głowy” pisze: „w królestwie moich myśli/ nie będzie buszować/ pierwsza lepsza mysz”. Niemal natychmiast w wierszu obok autorka jakby sama sobie odpowiada: „moje myśli nie czekają/ zamykam je szybko w słowa/ by nie ubiegli mnie inni”. Jakże często zdarza się tak, że czytając jakiś utwór, myślisz sobie, jakie to genialne, czemu ja na to nie wpadłam, nie wpadłem... Czyżby uprawianie literatury było swoistym wyścigiem między literatami?... Raczej nie, myślę, że najprościej literaturę można podzielić na dobra i złą. Jeśli jakiś utwór jest taki sobie, jest słaby, to znak, że autor powinien jeszcze popracować nad warsztatem, może nie wszystko, co napisze od razu musi publikować, może spotykać się z innymi piszącymi, by dzielić się tym, co napisał i uważnie oraz pokornie słuchać konstruktywnej krytyki, słuchać uwag. Wiele tekstów Anny Peplińskiej wzięło się z takich szlifów, z warsztatów Alternatywnego Elbląskiego Klubu Literackiego, którego jest silnym ogniwem, czy też z wirtualnych na portalu poetyckim.\nNa zakończenie zestawienie dwóch tekstów zahaczających o prawdy eschatologiczne. W wierszu „wiara” czytamy: „dryfuję jeszcze/ wierząc w cud Jonasza”... Dryfuję, a więc płynę bez sterów, bez wyraźnego kierunku, tam gdzie mnie wiatry poniosą i dodatkowo silna symbolika biblijnego Jonasza, który żył we wnętrzu wielkiej ryby. Takie nasze ludzkie dryfowanie w ciemności, mimo wszystko pozostaje odrobina wiary w zbawczą moc cudu, odmiany losu. Na drugiej szali postawiłbym wiersz „nie wierzę”, w którym autorka napisała: „nie wierze w przyjaciół/ mówię ze łzą w oku/ gdyś na świeczniku/ jak ćmy się garną/ lecz kiedy zgaśniesz/ mają święty spokój”... Któż z nas nie doświadczył takich fałszywych przyjaciół, którzy garnęli się do nas, bo sukces za sukcesem, bo sława i pieniądze, bo szalone – zwariowane życie, bo piękna kobieta u boku, albo przystojny i inteligentny mężczyzna... Któż z nas nie doświadczył, że tzw. „przyjaciele” odwrócili się od nas, gdy zdobyli naszą ukochaną lub ukochanego, działając na zasadzie psa ogrodnika, któż nie został sprzedany za przysłowiowe Judaszowe srebrniki? Szczęśliwi ci, którzy na takich „przyjaciół” nie trafiają wcale lub jeśli już to rzadko. Takiego szczęścia autorce, sobie i wszystkim czytającym książkę Anny oraz moją recenzję życzę. A że po „Żuławską babę” pomimo kilku drobnych mankamentów warto sięgnąć interesujących się współczesną poezją nie muszę specjalnie namawiać, tych zaś, którzy jeszcze nie odkryli uroków w obcowaniu z poezją, może przekona właśnie ta książka, zamykająca się limerykiem pt. „triumf”: „raz w bibliotece gość dość oczytany/ zajrzał w pożółkły tomik z wierszami/ kartka zagięta/ ktoś chciał pamiętać?/ triumf poezji to niesłychany”. Triumfuj Anno Peplińska, triumfuj, bo piszesz pięknie, czasami oszczędnie w słowie, czasami wylewnie, za każdym razem mądrze.\nPanie Wiesławie, dziękuję za 5, śródtytuły, czy zdjęcia wklejone w tekst, są przeze mnie jeszcze nie ogarnięte, jestem świeżynką jeśli chodzi o publikowanie na wiadomości24\nDałem "5" za tekst.\nJedynie mała uwaga i prośba o zastosowanie w tym długim artykule podziału na 2 podstrony lub wprowadzenie śródtytułów, które ułatwią zrozumienie tego skądinąd ciekawego wywodu recenzenckiego!\nWcześniejszą recenzję także przeczytałam. Zrobiłam wpis pod tekstem. Polecam artykuł Czytelnikom wiadomości24. Tym, którzy kochają poezję.\nDziękuję pani Małgosiu, za pochylenie się nad tekstem, doczytanie do końca i pozostawienie śladu :-) to miłe, jak inni doceniają i chwalą :-) polecam moja wcześniejszą recenzję, "BoSej" Bogumiły Salmonowicz, chyba nawet nieco dłuższa link\nPowyższy tekst to najdłuższa recenzja ( analiza wierszy ) jaką dane mi było przeczytać na tym portalu. Bardzo ciekawa, wnikliwa analiza, ukazująca w równym stopniu wyjątkowy rodzaj wrażliwości tak poetki jak i recenzenta. Podwójne gratulacje:)


Policjanci. Za cenę życia - Rafał Pasztelański, Joanna Pasztelańska [recenzja mojego męża]\nnon-fiction Brak komentarzy\nDzisiaj zapraszam do lektury recenzji gościnnej, autorstwa mojego męża.\nSłużba w Policji jest nie mniej niebezpiecznym zawodem niż służba wojskowa. Została utworzona 6 kwietnia 1990 roku. Coraz więcej funkcjonariuszy ginie na służbie, a liczba ta przekracza już liczbę poległych żołnierzy.\nPolicjanci. Za cenę życia to dziewięć historii opisujących życie i śmierć dwunastu policjantów odbywających służbę po transformacji w 1989 roku. Jeśli spodziewacie się pościgów i emocjonujących akcji policji – jak to obiecuje blurb - to raczej ich w Policjantach nie znajdziecie. Każdy rozdział jest podzielony na historię życia oraz epilogu po śmierci każdego funkcjonariusza, które poznajemy z opisów rodziny, przyjaciół i współpracowników. Jak dla mnie jest to najsłabsza część książki przypominająca telewizyjne dramy z opisami walki z systemem, rodziną czy kochanką męża.\nZ fragmentów opisujących wydarzenia, które doprowadziły do śmierci policjantów wyłania się obraz Polski lat 90-tych, kraju w którym Policja straciła wcześniejszy respekt, którym szczyciła się jej poprzedniczka, Milicja. W latach 90-tych pospolity bandyta mógł mieć pistolet maszynowy, podczas gdy policjant dysponował sześciostrzałowym P-64, a wszystkie braki w wyposażeniu łatało się dopiero po tragedii, do której nieuchronnie musiało dojść.\nKsiążka doskonale pokazuje realia pracy polskiej policji, jej procedury i problemy, które funkcjonariusze muszą pokonywać, by działać sprawnie. Oczywiście w książce nie mogło zabraknąć sławnej akcji w Magdalence z 2003 roku, kiedy to z rąk podwarszawskich mafiosów uzbrojonych po zęby zginęło dwóch antyterrorystów, a siedmiu zostało rannych. Dopiero wówczas zaczęto zwracać uwagę na niedobory sprzętu i braki w wyszkoleniu funkcjonariuszy.\nRafał Pasztelański, współautor książki jest znanym dziennikarzem kryminalnym, opisującym działania polskich gangsterów. Joanna Pasztelańska jest reporterką związaną z Dziennikiem Gazeta Prawną, oraz takimi periodykami jak Wiedza i Życie, Fokus, Wysokie Obcasy, czy Wprost.\n#VintageBooks, kolumnista, porady 10 komentarzy


MOTORSPORT GRAND PRIX - Komplet zwycięstw dla Jamiego Greena na Lausitzringu\nniedziela, 31, maj 2015 16:09\nJamie Green z ekipy Audi Team Rosberg, który zwyciężył w sobotnim wyścigu i startował do niedzielnej rundy z pole position, odniósł pewne zwycięstwo również podczas 60-minutowej rywalizacji na torze Lausitzring, finiszując ponad dwie sekundy przed Mattiasem Ekstromem (Audi Sport Team Abt Sportsline). Podium uzupełnił również kierowca Audi, Timo Scheider.\nZespół Audi udanie rozpoczął drugi wyścig na torze Lausitzring, ponieważ aż piątka kierowców tej marki prowadziła w rywalizacji. Mattias Ekstrom objął prowadzenie, wyprzedzając Jamiego Greena, który wyjechał zbyt szeroko w pierwszym zakręcie, a dalej podążali za nimi Molina, Scheider, Mortara i Rockenfeller.\nW ekipie Mercedesa bardzo dobrze wystartował Dani Juncadella, a tuż po pierwszym okrążenie awansował na ósme miejsce.\nKiedy kierowcy mogli już korzystać z systemu DRS, Jamie Green zniwelował straty do lidera wyścigu i na siódmym okrążeniu podjął się udanego ataku, jednak Ekstrom nie zamierzał łatwo oddać pozycji.\nNiemniej jednak Green zdołał powiększyć przewagę nad rywalem i w 20 minucie wyścigu wynosiła ona już ponad 2 sekundy. Drugi Ekstrom dysponował z kolei bezpiecznym dystansem nad Moliną, jednak Szwed z czołowych zawodników jako pierwszy zdecydował się zjechać do alei serwisowej. W niedzielnym, 60-minutowym wyścigu pit stop jest obowiązkowy.\nLider wyścigu na wymianę opon zjechał niedługo później, dokładnie na 16 okrążeniu, a prowadzenie objął Timo Scheider. Za Niemcem podążali Mortara, Juncadella, Farfus, Vietoris i Spengler, następnie dotychczasowy lider Green, dalej Tomczyk (którego czekał jeszcze zjazd) oraz Ekstrom.\nPo rundzie pit stopów, dokładnie na półmetku wyścigu, Green utrzymał prowadzenie, a jego przewaga nad Ekstromem wciąż sięgała 2 sekund. Walki o trzecią lokatę natomiast podjęli się Timo Scheider, który wyprzedził Miguela Molinę, lecz Hiszpan odzyskał pozycję. Udanie wyścig kontynuował Daniel Juncadella, który awansował na szóstą lokatę.\nNa 15 minut przed zakończeniem wyścigu na torze musiał pojawić się samochodu bezpieczeństwa w wyniku zatrzymania się w żwirze w 8 zakręcie przez Lucasa Auera. W momencie restartu wyścigu doszło do kolejnego incydentu, tym razem z udziałem Adriena Tambaya, który obrócił się na torze po tym jak był wypychany przez Bruno Spenglera. Spengler został ukarany przejazdem przez aleję serwisową, natomiast na pozycję punktowaną awansował Mike Rockenfeller.\nJamie Green utrzymał prowadzenie do samej mety, którą przekroczył z przewagą 2.144 sekundu nad drugim Mattiasem Ekstromem. Podium uzupełnił Miguel Molina, utrzymujący za sobą Timo Scheidera. Pierwszą piątkę uzupełnił Edoardo Mortara.\nNajwyżej uplasowanym kierowcą spoza załogi Audi był reprezentant ekipy Mercedes, Daniel Juncadella, za którym finiszował kolejny z kierowców tej marki, Christian Vietoris. Nie był to zbyt udany wyścig dla zespołu Mercedes, ponieważ pozostali kierowcy składu finiszowali na dalszych pozycjach, a wyścigu nie ukończyło dwóch reprezentantów: Lucas Auer i Gary Paffett.\nPierwszą dziesiątkę uzupełnili: najwyżej sklasyfikowany z kierowców BMW Maxime Martine (RMG BMW), Nico Muller (Audi Sport Team Rosberg) oraz Mike Rockenfeller (Audi Sport Team Phoenix).


Rodzina NAJCIĘŻSZEJ kobiety ŚWIATA oskarża LEKARZY o... (Video)\n27/04/2017 Dziennikarz wsieci24.pl\t0 Comments chirurgia plastyczna, Egipt, gruba konbieta, Indie, leczenie, otyłość, szpital\n← Odkryto planetę podobną do Ziemi. SPRAWDŹ jakie warunki na niej panują\nZNAMY plany USA. Trump wytyczył strategię względem Korei Północnej →\n[PRZERAŻAJĄCE VIDEO] Nastolatka zmusza roczne dziecko do palenia marihuanny..\nW trakcie jazdy czytała SMS-y. Konsekwencje okazały się dramatyczne!\n27/04/2020 26/04/2020 kamP\nTEGO nikt dotąd nie zrobił na świecie. Ewa Błaszczyk stawia NAUKĘ na głowie!!!


°HOSTEL UNI MARIBOR 2* (Słowenia) - od 50 € | BOOKED\nVolkmerjev Prehod 7, Maribor, Słowenia, 2000 Pokaż na mapie\nYouth Hostel Uni jest budżetowym 2-gwiazdkowym hotelem, znajdującym się w pobliżu Mariborsko Pohorje, Hippodrome Kamnica i Maribor Thermal Spa. Budynek został odnowiony w 1999 roku.\nNiedaleko jest stacja kolejowa Maribor. Dojazd do lotniska Lublana zajmuje jedynie kilkanaście minut.\nYouth Hostel Uni zapewnia w swoich pokojach dostęp do Wi-Fi, PC, ogrzewania, biurka do pracy i telewizji z kanałami satelitarnymi. W łazienkach dostępne są takie udogodnienia jak wanna i prysznic.\nMożna wybrać się do pobliższych Aroma i Pri Florjanu na drinka lub na kolację. Są usytuowane 100 metrów od obiektu.\nGoście Youth Hostel Uni docenią możliwość skorzystania z windy, przechowalni bagażu i bankomatu na terenie obiektu.\nGościom oferują przechowalnię nart i karnet narciarski. Na gości pragnących aktywnego wypoczynku czeka narciarstwo i jazda na rowerze.\nLiczba pięter: 4. Liczba pokoi: 53.\nVolkmerjev Prehod 7, Maribor, Słowenia, 2000\nLokalizacja Hostel Uni\nMaribor Train Station800 m\nMaribor Cathedral 160 m\nEuropark Maribor740 m\nAdres: Slovenska ulica 6\nTel.: (02) 250 24 08\nZakres cenowy: 29 EUR - 35 EUR\nAdres: Slovenska ulica\nPri Florjanu90 m\nAdres: Slovenska ulica 4\nTel.: 2 250 29 86\nNa podstawie 20 opinii, 81% lubi to\nOpinie Hostel Uni\nOpinie Gości są przekazywane przez naszych klientów po ich pobycie w Hostel Uni\nPrzyjacielska atmosfera; chęc pomocy i otwartość. Dbałość o gościa.\nNIestety brak klimatyzacji w pokoju, i troszkę za głośne poranne krzątaniny obsługi na podwórku-ale rozumiem tą krzątaninę w takim zagęszczeniu budowalnym, braku klimatyzacji w takim klimacie - niestety nie:-( nawet wyższym kosztem winna być.\npolozenie w srodku MARIBORU co pozwolilo na szybkie zwiedzanie miasta\nTrudno odszukac hotel UNI ze wzgledu na dwie stosowane nazwy i wspolna recepcje z hotelem OREL\nBardzo smaczne I estetycznie podane śniadanie.\nBrudna I śmierdząca wykładzina, łazienka bez prysznica, brudna wanna, rozwalająca się kanapa. Brak informacji, że hotel ma część odnowioną I nieodnowioną.\nPokoje nie wydają się zbyt czyste (firanki, wykładzina), cena w stosunku do jakości zdecydowanie za wysoka\nBardzo dobra lokalizacja w samym centrum Mariboru, z możliwością zaparkowania w bezpośrednim sąsiedztwie hotelu, mimo, że jest to strefa piesza. Pokoje czyste I komfortowe, z łazienką w pokoju o dość dobrym standardzie. Hostel połączony z hotelem, wspólna załoga obsługująca na wysokim poziomie. Bardzo fajne miejsce jak ktoś chce spędzić trochę czasu w Mariborze, w centrum miasta I mieć wszędzie blisko na piechotę.\nBrak klimatyzacji w upały niestety może być uciążliwy, wybierając hotel w centrum starego miasta trzeba mieć na uwadze, że miasto "żyje" I hałasy imprezujących ludzi pod oknami na parkingu niektórym mogą przeszkadzać. Wifi dostępne tylko w lobby, które jest w drugiej części budynku.\nLokalizacja - w centrum starego miasta. Świetne , wprawdzie dodatkowo płatne - ale warto - śniadanie.\nWi- fi tylko przy recepcji , bezpłatny parking był pełen - brak miejsc. Dostępny tylko strzeżony . Standard hotelu ogólnie niski - choć wystarczający na jedną noc w drodze do Chorwacji.\nObsługa - popsuła jak zwykle wszystko. Stare polskie powiedzenie ma sporo sensu. Nie wchodzi się drugi raz do tej samej wody. Byliśmy w hotelu drugi raz I niestety pełna klapa!!!! To nie było to samo miejsce, które poznaliśmy wcześniej. Pierwszy raz w historii naszych rodzinnych wyjazdów ze śniadania syn mój nie mógł zabrać ze sobą jabłka !!! Szkoda. Już tam nie pojedziemy.\nLokalizacja - praktycznie centrum starówki Mariboru. Bardzo dobre śniadanie (dodatkowo płatne).\nDojazd - obiekt jest usytuowany w obszarze zamkniętym dla ruchu samochodowego. Dojazd jest możliwy, ale wcześniej trzeba dojść pieszo do recepcji i dokładnie się dowiedzieć jak.\nNajbardziej samo położenie i śniadanie.\nDojazd i brak miejsc parkingowych w okolicy hotelu\nZla organizacja sniadania, brak klimatyzacji\nLokalizacja i świetna obsługa.\nTrafiliśmy do gorszej części hotelu na poddaszu gdzie daje się odczuć klimaty sprzed ponad 20 lat. Lustro w łazience jest na wysokości brzucha, ciśnienie wody słabe, problemy ze spłuczką, zasięgu WiFi nie ma. Mimo wszystko czysto i można spędzić tam jedną noc przejazdem.\nTylko lokalizacja w samym centrum\nBardzo trudny dojazd i klopotliwy. Wilgoc w pokoju.Pokoj ponury. Nieciekawa obsluga w recepcji przez panie.Jak na te warunki to hotel zbyt drogi cenowo\nTrudność w zaparkowaniu samochodu i odnalezienia wjazdu do hotelu\nMiły i pomocny personel. Usytuowanie w samym centrum starówki.\nHotel dość stary, lodówka w pokoju popsute, meble wykładzina na podłodze dość zużyte. Dla osób, które sa pierwszy raz dużo czasu zajmuje rozszyfrowanie sposobu dojazdu na parking przy hotelu.\n-trudność dojazdu (przejazd przez główny rynek starego miasta) -internet tylko przewodowy\nHostel Uni - Marburg\nHostel Uni - Marburgo


Elektrownia Wiatrowa Baltica-1 z umową o przyłączenie do sieci przesyłowej - GospodarkaMorska.pl\nElektrownia Wiatrowa Baltica-1 z umową o przyłączenie do sieci przesyłowej\n01.02.2021 18:39 Źródło: PGE Baltica\nStrona główna Przemysł Stoczniowy, Stocznie, Statki Elektrownia Wiatrowa Baltica-1 z umową o przyłączenie do sieci przesyłowej\nNależąca do Grupy Kapitałowej PGE spółka Elektrownia Wiatrowa Baltica-1 z początkiem roku podpisała umowę z Polskimi Sieciami Elektroenergetycznymi o przyłączenie do sieci przesyłowej morskiej farmy wiatrowej Baltica-1 o mocy zainstalowanej do 896 MW. To kolejny ważny krok na drodze do budowy instalacji offshore w polskiej części Bałtyku.\nPlanowana morska farma wiatrowa Baltica-1 położna będzie w odległości ponad 79 km w głąb morza, na wysokości Łeby. Miejscem jej przyłączenia do sieci przesyłowej będzie rozdzielnia 400 kV w nowej stacji elektroenergetycznej. Uruchomienie morskiej farmy wiatrowej Baltica-1 planowane jest po 2030 roku.\n„Podpisanie umowy przyłączeniowej dla elektrowni wiatrowej Baltica-1 zamyka proces przygotowań formalnych do wyprowadzenia mocy do krajowego systemu elektroenergetycznego dla całego portfela pierwszych trzech morskich farm wiatrowych PGE o łącznej mocy ok. 3,5 GW. To bezdyskusyjnie ważny krok w realizacji Programu Offshore PGE – największego na polskim rynku projektu tego typu, zakładającego instalację aż 6,5 GW na Morzu Bałtyckim. Zagwarantowanie możliwości wyprowadzenia mocy z morskiej farmy wiatrowej Baltica-1 znacząco ograniczyło ryzyko techniczne i biznesowe tej inwestycji, co pozwala nam z jeszcze większą pewnością oraz dynamiką planować i realizować dalsze prace fazy przygotowawczej. Równolegle prowadzimy bardzo intensywne prace dla naszych pozostałych projektów offshore” – mówi Wojciech Dąbrowski, Prezes Zarządu PGE SA.\nProgram Offshore Grupy Kapitałowej PGE zakłada budowę co najmniej trzech morskich farm wiatrowych, z czego Elektrownia Wiatrowa Baltica-1 jest trzecią inwestycją z podpisaną umową o przyłączenie. Wcześniej, w 2014 roku, inna spółka PGE – Elektrownia Wiatrowa Baltica-3, zawarła z Polskimi Sieciami Elektroenergetycznymi umowę o przyłączenie do sieci przesyłowej morskiej farmy wiatrowej Baltica-3 o łącznej mocy zainstalowanej wynoszącej 1045 MW. Z końcem 2020 roku taką samą umowę dla morskiej farmy wiatrowej Baltica-2 o łącznej mocy do 1489 MW podpisała Elektrownia Wiatrowa Baltica-2.\nInwestycje infrastrukturalne kluczem do dalszego rozwoju Portu Gdynia (wideo) 01.02.2021\nNowy system zasilania lądowego obniży ślad węglowy Portu Goteborg 28.01.2021


Cross-save Dauntless: graj na swoim koncie na dowolnej platformie\nCross-Save Dauntless: jak grać z kontem na innej platformie\nDauntles, w przeciwieństwie do innych gier, daje nam możliwość zaimportować naszą grę z dowolnej platformy do każdego innego, gdzie gra jest dostępna. Ta funkcja, zwana cross-save, nie jest obecna we wszystkich grach na rynku i może być przydatna w zależności od sposobu gry lub dostępnych opcji.\nNa przykład, możesz być graczem PS4, ale decydujesz, że z imponującą obsługą, jaką daje nam Game Pass, to więcej niż logiczny powód, aby przejść na Xbox One. Czy możesz nadal grać w swoją grę Dauntless? Tak, możesz.\nJak zaimportować swoją grę Dauntless na inne konsole lub komputery PC?\nSystem nie mógłby być prostszy, naprawdę. Wszystko co musisz zrobić, to stworzyć Konto Epic Games. Gdy to zrobisz, połącz swoje konto w grze z platformą źródłową (na przykład PSN) z platformą, na której zamierzasz grać (Xbox Live, aby naśladować ten sam przykład).\nW ten sposób, po pobraniu gry na Xbox One, po zalogowaniu się na konto Epic Games podczas uruchamiania gry, Twój profil gry zostanie załadowanyutrzymując dokładnie taki sam postęp jak w PS4. Oczywiście, nie jest to coś trwałego. Kiedy grasz ponownie na PS4, lub grasz na PC, logując się zachowasz wszystkie postępy, jakie poczyniłeś nawet podczas grania na innej platformie. Możesz więc zawsze grać z dowolnego miejsca i zachować wszystko, co robisz.\nOczywiście w tej chwili nie możemy zagwarantować, że gdy gra będzie dostępna zarówno na platformie Switch, jak i mobilnej, system będzie działał tak samo. Prawdopodobnie, podczas gdy gra jest nadal połączona z platformą Epic, nie będziemy mieli z tym żadnych problemów. Będziemy uaktualniać informacje na ten temat po uruchomieniu gry na platformie Nintendo.


Profesjonalne zabiegi kosmetologiczne - Warszawa - Gabinet White Łąka\nGabinet White Łąka » Zabiegi\nCoraz częściej rezygnujemy z tradycyjnych domowych metod pielęgnacji skóry i włosów, decydując się na pomoc profesjonalisty. Medycyna estetyczna, kosmetyka i kosmetologia to dziedziny, dzięki którym nasz stan wiedzy na temat potrzeb skóry, zarówno zdrowej, jak i tej z problemami stale rośnie.\nW zależności od potrzeb, wybieramy więc interwencję chirurga plastyka, kosmetolożki albo kosmetyczki. O ile zakres działania chirurga plastyka wydaje nam się jasno określony, o tyle kosmetologia i kosmetyka wydają nam się tożsame. Czy tak jest w rzeczywistości\nEpilacja to zabieg usuwający włosy na stałe lub na bardzo długo, w trakcie którego mieszki włosowe, ulegają zniszczeniu i włosy nie mają już szans na regenerację.\nEpilacja laserowa miejsc intymnych\nGładka skóra w miejscach intymnych? Możesz ja mieć! Bez problemu wrastających włosków, nieestetycznych wysypek i bolesnych wyprysków. Epilacja laserowa bikini to skuteczne usunięcie niechcianego owłosienia raz na zawsze!\nSHR - technologia bardzo bezpieczna dla różnych karnacji skóry, umożliwiająca wykonywanie sesji na pacjentach opalonych i całkowicie bezbolesna - jest idealna do laserowej epilacji twarzy.\nKosmetyka czy kosmetologia?\nKosmetyczką można zostać już po ukończeniu kursu zawodowego lub 2-letniego studium kosmetycznego, dającego tytuł technika usług kosmetycznych. Tytuł kosmetologa przysługuje osobie, która ukończyła studia licencjackie lub magisterskie.\nKosmetologia to studia z obszaru nauk medycznych i nauk o zdrowiu, w ramach których poznaje się biochemię, histologię, toksykologię, mikrobiologię, alergologię, immunologię czy podstawy chirurgii plastycznej i farmakologii.\nZarówno kosmetyczka i jak kosmetolożka – technik usług kosmetycznych i magister – mogą otworzyć gabinet kosmetyczny. Formalnie nie ma różnicy w zakresie praw i obowiązków tych dwóch grup zawodowych, a zabiegi estetyczne przeprowadzane przez kosmetyczki i kosmetolożki mogą być tak samo profesjonalne.\nNowoczesne zabiegi kosmetyczne i kosmetologiczne\nDo najczęściej oferowanych zabiegów kosmetycznych i kosmetologicznych należą:\nzabiegi na twarz (regenerują, ujędrniają, nawilżają, likwidują pękające naczynka)\nzabiegi anti-aging, czyli przeciwstarzeniowe (pomagają w odzyskaniu i zachowaniu owalu twarzy, odbudowują włókna kolagenowe, wygładzają zmarszczki, niwelują przebarwienia itd.)\nzabiegi wyszczuplające na poszczególne partie ciała (modelowanie sylwetki oraz zmniejszanie obwodu brzucha, uda, ramion, twarzy i inne)\nNowoczesne urządzenia i wysokiej jakości preparaty kosmetyczne zapewniają widoczne rezultaty każdego zabiegu i gwarantują poprawę wyglądu i samopoczucia.


Do czytania – Strona dziecka\nO czym myślą niemowlęta?\nTak, niemowlęta myślą. Malutkie dzieci, noworodki, świeżo urodzone ma już swój pomyślunek i myślą. Tylko nam dorosłym, często wydaje się, że taki mały dzidziuś tylko je, śpi i… wiadomo co robi. A jednak to tylko złudzenie. Keep Reading