Blog Yaoi Imperativa: Zemsta - Rozdział 8 (Yuki)\nObudziłem się w doskonale znanym mi pokoju, który był teraz moim domem. Początkowo nie reagowałem na to, co działo się wokół mnie. Ból, który odczuwałem, mieszał w mojej głowie. Z urywków zdań, które docierały do mojego umysłu, wyłapałem, że straciłem mnóstwo krwi i dlatego byłem osłabiony. Dowiedziałem się, że zadane rany powinny się wkrótce zagoić, ponieważ na specjalne życzenie Pana, były smarowane jakimś specyfikiem. Nie dowiedziałem się jakim. Ponoć to była jedna z wielu jego tajemnic. Gdy odzyskałem pełną świadomość, żałowałem, że wróciłem do realnego świata. Przed Airi udawałem silnego i bezczelnego, jak zawsze, ale... nie mogłem sobie poradzić z tym, co działo się w mojej głowie.\nGdy zjawiałem się u Akiry, stałem się jego seksualną zabawką, z którą robił wszystko to, na co miał ochotę. Nigdy jednak nie sądziłem, że odda mnie innemu mężczyźnie. Nie, to nie tak. Widziałem, że może to zrobić, ale nie pomyślałem, że odda mnie innemu niewolnikowi. Z trudem zaakceptowałem fakt, że Akira mnie pieprzył i pił moją krew. Mało tego musiałem się jeszcze pogodzić z myślą, że każdy będzie mógł mnie wypierdolić, jeśli takie będzie życzenie mojego właściciela.\nLeżałem na brzuchu na łóżku i byłem całkiem sam w pomieszczeniu. Był środek dnia. Gdy przymknąłem oczy, zobaczyłem Akirę i Raizela, którzy siedzieli na kanapie i z zainteresowaniem przyglądali się temu, jak Michael mnie pieprzył. Dranie świetnie się bawili naszym kosztem, a raczej moim kosztem. Otworzyłem oczy, żeby odgonić od siebie przykre wspomnienia. Bez trudu zrozumiałem, że Michael był wiernym psem Raizela i posłusznie wykonywał wszystkie jego rozkazy. Zachowywał się jak bezwolna kukła. Gdyby wampir kazał mu wykonać coś niemożliwego do zrobienia, byłem pewien, że chłopak nie zawahałby się nawet sekundy. Zrobiłby wszystko, nawet za cenę własnego życia. Nie wyobrażałem sobie tego, żebym ja także stał się taką uległą suką. Najgorsze w tym wszystkim było to, że pomimo fizycznego bólu, jaki sprawił mi Michael, doszedłem.\n- Kurwa, doszedłem z jego fiutem w dupie - powiedziawszy to, gwałtownie usiadłem na łóżku.\nZasyczałem cicho, ponieważ rany na moich plecach nadal mi dokuczały. Nie mogłem zrozumieć, jaki cudem miałem orgazm, skoro do tej chwili nigdy nie podniecali mnie mężczyźni.\n- Akira, Michael i kurwa kto jeszcze doprowadzi mnie do orgazmu? - szepnąłem.\nMoją frustrację potęgował jeszcze fakt, że ani na krok nie zbliżyłem się do swojego celu. Nadal nie znalazłem słabości Akiry. Myślałem, że może natknę się na coś w jego bibliotece, ale wciąż nie miałem do niej wstępu. Jak tak dalej pójdzie, to ten sadysta mnie zamęczy, zanim zrealizuję swój plan zemsty. Akira wydawał się być istotą wręcz niezniszczalną i jednocześnie bardzo pewną siebie. Panował nade mną w każdej sytuacji, co strasznie mnie wkurzało. Czułem się jak bezwolna zabawka w jego rękach. Co z tego, że umysł buntował się przeciwko niemu, skoro ciało reagowało na jego dotyk. Nie wiem, jakim cudem ten sadysta sprawiał, że jednocześnie odczuwałem ból i przyjemność. Pokręciłem głową, ponieważ przypomniało mi się, jak mnie ostatnio skatował i wypieprzył, używając mojej krwi jako lubrykanta. Byłem zakrwawiony i obolały, a mimo to miałem orgazm. Byłem wściekły na niego, ale jednocześnie czułem obrzydzenie także do siebie.\nWestchnąłem, wstałem z łóżka i poszedłem do łazienki. Wiedziałem, że nie mogłem być ciągle niedysponowany. Obawiałem się, że Akira może w końcu się wkurzyć i sprowadzić na moje miejsce nowego niewolnika. Nie mogłem na to pozwolić. Po szybkim prysznicu ubrałem się i wyszedłem z mojego pokoju. Po drodze nie spotkałem nikogo, co wywołało moje lekkie zdziwienie. Nawet Airi nie było nigdzie widać. Pomyślałem, że skoro minęło południe, to pewnie zajęta była przygotowaniem obiadu.\nZ salonu dobiegł mnie stłumiony śmiech i niewyraźne głosy. Dotknąłem klamki i już miałem ją nacisnąć, ale się zawahałem. Momentalnie przypomniałem sobie jedną z dotkliwych lekcji, jakiej udzielił mi Akira.\n- Pukaj do drzwi - szepnąłem do siebie.\nZ jednej strony miałem ochotę pokazać mu, że mam gdzieś jego rozkazy i zasady. Jednak z drugiej strony nie miałem ochoty z powrotem leżeć nieprzytomny. Wiedziałem, że za złamanie tej zasady, cholerny sadysta dość dotkliwie by mnie ukarał. Przełknąłem dumę i zapukałem do drzwi. Usłyszałem, że rozmowy umilkły i po chwili padło:\nGdy otworzyłem drzwi, zauważyłem, że Akira i Raizel zajmowali miejsca na kanapie. Raizel na mój widok od razu się uśmiechnął. Nie potrafiłem go rozszyfrować, ponieważ na pierwszy rzut oka wydawał się pogodnym mężczyzną. Niemal ciągle się uśmiechał i był całkowitym przeciwieństwem ponurego Akiry. Jednocześnie czułem, że Raizel w głębi duszy był tak samo zepsuty jak mój pan. U stóp Raizela siedział jego niewolnik. Michael miał opuszczoną głowę, której nawet nie uniósł w chwili, gdy otworzyłem drzwi.\n- Yuki, miło cię widzieć w dobrym zdrowiu. Tak się o ciebie martwiłem. - Raizel wyszczerzył się w uśmiechu.\n- Nie śmiałbym zawieść mojego Pana i odejść z tego świata bez jego wyraźnego pozwolenia - powiedziałem złośliwie.\nAkira zmrużył oczy, co nic dobrego nie oznaczało. Pewnie zirytowały go moje słowa, ale nie mogłem się powstrzymać od drobnych złośliwości. Raizel położył dłoń na udzie Akiry i powiedział:\n- Jestem pewien, że Yuki dostarcza ci mnóstwo rozrywki. Prawda, Akiruś?\n- Zabierz rękę i jeśli jeszcze raz mnie tak nazwiesz, to przysięgam, że wyrwę ci język.\n- Jak zwykle poważny, jeszcze trochę i umrę tutaj z nudów.\n- Nikt cię tutaj na siłę nie trzyma.\n- Nie mógłbyś chociaż raz przyznać się do tego, że cieszy cię moja wizyta?\n- Czy na przestrzeni setek lat nie zapomniałeś czasem o jednej bardzo ważnej czynności?\n- Czynności? Co masz na myśli? - Raizel dopytywał się z zaciekawieniem.\n- Myciu uszu?\n- A żebyś wiedział. Chyba miliard razy powiedziałem ci, że nigdy nie cieszę się z twoich wizyt.\nRaizel tylko prychną i znów spojrzał na mnie.\n- Skoro Yukuś przeżył, to rozumiem, że orgia jest jak najbardziej aktualna?\n- Zastanowię się. A ty, na co czekasz? - Nieoczekiwanie zwrócił na mnie uwagę. - Zamknij wreszcie drzwi i zajmij swoje miejsce.\nPoczątkowo nie rozumiałem znaczenia jego słów, ale po chwili dotarło do mnie, czego ode mnie oczekiwał. Z ociąganiem zamknąłem drzwi, podszedłem do niego i usiadłem u jego stóp. Przyjąłem identyczną pozę jak Michael.\n- Widzę, że twój niewolnik szybko się uczy - stwierdził Raizel.\n- Mylisz się. On po prostu kalkuluje, co dla niego jest lepsze. Prawda? - Usłyszałem głos Akiry.\nWzorem Michaela siedziałem na piętach z opuszczoną głową.\n- Tak, Panie - powiedziałem.\nCały czas kątem oka obserwowałem Michaela, który nadal nie zmienił swojej pozy. Zastanawiałem się, ile czasu tak już trwał u stóp swojego pana. Dziwiłem się trochę, że nie rozbolały go jeszcze nogi. On zdawał się nie reagować na to, co działo się wokół niego. Po prostu siedział i czekał na dalsze polecenia. Idealny i jednocześnie strasznie nudny niewolnik. Przynajmniej ja takie miałem na jego temat zdanie.\nNieoczekiwanie Raizel pochylił się i wyciągnął w kierunku swojego niewolnika kielich, który trzymał w dłoni. W drugiej dłoni dzierżył niewielkich rozmiarów, bogato zdobiony sztylet. Nieznacznie uniosłem i przekręciłem głowę, żeby zobaczyć, co się miało zaraz wydarzyć.\n- Michael, wiesz, co masz robić. - Usłyszałem głos Raizela.\nChłopak uniósł głowę i powiedział pewnym głosem:\nLekko zaszokowany zaważyłem, że Michael podciągnął rękaw koszuli, wziął od Raizela sztylet i naciął swój nadgarstek. Gdy na skórze pojawiła się krew, szybko przyłożył swoją dłoń do kielicha. Niewielki strumień jego krwi zaczął płynąć wprost do kielicha. Widząc to, zrobiło mi się momentalnie niedobrze. Bylem zaszokowany, ponieważ twarz Michaela nie wyrażała żadnych emocji, bólu, strachu, zniechęcenia czy złości. Dosłownie nic. Zauważyłem na odsłoniętym przedramieniu chłopaka wiele blizn, pochodzących prawdopodobnie z podobnych praktyk. W czasie całego zabiegu chłopak nie odezwał się, tylko cierpliwie czekał.\n- Wystarczy - powiedział Raizel i złapał go za rękę. Przesunął jego nadgarstek do swoich ust i polizał. Rana momentalnie przestała krwawić.\nPo chwili Raizel uniósł kielich i upił łyk czerwonej cieczy.\n- Pyszna - powiedziawszy to, oblizał wargi.\n- Z przykrością muszę przyznać ci rację - odezwał się Akira.\n- Ciekawe, jak smakuje krew twojego niewolnika?\n- Jeśli chcesz, możesz spróbować.\nCo kurwa, jakie spróbować?! Nie, Yuki uspokój się. Musisz się opanować, przynajmniej w tej chwili. W przeciwnym wypadku znów oberwiesz, ale tym razem możesz tego nie przeżyć.\n- Poważnie? Yuki słyszałeś? - Raizel był uradowany.\n- Tak, Panie Raizelu - Starałem się nadać swojemu głosowi obojętny ton.\n- To twój pierwszy raz, prawda? - dopytywał.\n- Akira, naprawdę mogę?\n- Nie będę się powtarzał - powiedział Akira.\n- Pysznie. Yuki, wstań i usiądź obok mnie.\nZdziwiłem się, że Akira wstał i ruszył w kierunku drzwi. Byłem zaszokowany, że zamierzał mnie z nimi zostawić samego.\n- Tylko nie przesadź, bo mam ochotę się z nim wieczorem zabawić - powiedział mój pan.\n- Tak, tak, obiecuję, że skosztuję go tylko troszkę.\n- Panie? - szepnąłem.\n- Wykonuj wszystkie polecenia Raizela. - Akira nawet na mnie nie spojrzał.\nGdy zostaliśmy sami w pokoju, nadal siedziałem na pietach przy kanapie. Zastanawiałem się, czy to był dobry pomysł, żeby tutaj przyjść. Trzeba było siedzieć u siebie i czekać, aż Akira sam mnie wezwie. Nagle poczułem na ramieniu ciepłą dłoń, która należała do Raizela. Miałem ochotę wstać i przywalić temu pieprzonemu sadyście. Jeśli myślał, że tak po prostu pozwolę napić mu się mojej krwi, to był w błędzie. Dłoń Raizela złapała mnie za brodę i mocno odwróciła w jego kierunku. Na jego twarzy nie było śladu po dawnej radości i uśmiechu. Zmrużył oczy i wycedził:\n- Nawet nie myśl o zrobieniu jakichś głupot. Nie tylko Akira potrafi czytać w myślach, nędzny człowieku.\n- Wiesz co Yuki? Ja naprawdę cię polubiłem. A teraz grzecznie wyciągniesz przed siebie dłoń i pozwolisz skosztować swojej krwi.\n- Nie dajesz mi zbytniego wyboru.\nPoczułem, że moje ciało przestało należeć do mnie, ponieważ nie mogłem wykonać żadnego ruchu. Mogłem tylko patrzeć na to, co miało zaraz nastąpić. Moja praw dłoń uniosła się wbrew mojej woli w górę. Próbowałem z tym walczyć, ale nie miałem żadnych szans. Siła woli tej bestii była podobna do tej, którą dysponował Akira.\n- Michael, twoja kolej - powiedział Raizel.\nMichael szybko przeciął mój nadgarstek, a gdy pojawiły się na nim krople krwi, przysunął go do wyciągniętego kielicha, który trzymany był przez Raizela. Moja krew niewielkim strumieniem napełniała kielich.\n- Wystarczy. Opatrz go - powiedział Raizel.\nMichael wyjął z kieszeni spodni bandaż i ściśle obwiązał go wokół mojego nadgarstka. Byłem wkurwiony do granic moich możliwości.\n- Klękniecie przed kanapą z opuszczonymi spodniami. - Usłyszałem głos Raizela.\n- Jesteś... - zacząłem mówić, ale mi przerwał.\n- Sadystą? Bestią? - Upił łyk mojej krwi i uśmiechnął się, obnażając ostre zęby, które pokryte były czerwoną cieczą.\nGdy Raizel wstał z kanapy, Michael również się podniósł. Bez wahania opuścił spodnie, klęknął obok kanapy i pochylił się do przodu.\n- A ty czekasz na specjalne zaproszenie? - zapytał złośliwie Raizel.\n- Akira nie mówił nic o pieprzeniu mnie - odezwałem się pewnym głosem.\n- Błąd. Akira powiedział, że mam nie przesadzić, bo planuje coś specjalnego na wieczór.\n- Jeśli myślisz, że tak po prostu ci na to pozwolę, to jesteś głupszy od Akiry.\n- Ja nie myślę, ja to po prostu wiem. Więc, proszę, zajmij swoją pozycję. - Uśmiechnął się do mnie swoim najsłodszym uśmiechem.\nZnów zostałem obezwładniony siłą jego woli i niezależnie od siebie, klęknąłem z opuszczonymi spodniami obok Michaela. Nie mogłem się ruszyć, nie mogłem kompletnie nic zrobić. Zastanawiałem się, czy czasem i Michael nie znajdował się pod podobnym wpływem, skoro wykonywał wszystkie polecenia bez mrugnięcia okiem.\n- Mylisz się, on robi to wszystko z własnej woli. - Usłyszałem.\n- Niemożliwe - szepnąłem.\n- Michael powiedz mu, dlaczego wypełniasz wszystkie moje polecenia?\n- Ponieważ obowiązkiem jest wiernie ci służyć, Panie - powiedział Michael.\nTo wszytko było chore i strasznie nierealne. Jak można było samemu zgadzać się na coś takiego?\n- Yukuś, Yukuś, Yukuś... Musisz się jeszcze wiele nauczyć, ponieważ w przeciwnym razie szybko zginiesz. Trochę byłoby szkoda, bo masz przepyszną krew. Chłopcy, koniec tych pogaduszek, najwyższy czas się zabawić.\nNie mam pojęcia, skąd on to wziął, ale położył między nami na kanapie buteleczkę z lubrykantem. Patrzyłem jak głupi na nią i nadal się nie poruszałem, chociaż doskonale czułem, że nie byłem już pod wpływem jego woli. Michael bez wahania wylał trochę płynu na dłoń i zaczął się rozciągać. Znów pomyślałem o nim jak o bezwolnej i bezdusznej lalce.\n- Czekasz na jakieś specjalne zaproszenie? - Kurwa, słyszałem podobne zdanie już chyba trzeci raz.\nNie byłem w stanie wydusić z siebie żadnego słowa. Wystarczająco żenujące było to, że klęczałem z wypiętym tyłkiem. Dodatkowo jeszcze miałem na jego oczach wsadzić sobie palce w tyłek?\n- Jeśli tego nie zrobisz, to zerżnę cię bez przygotowania. Znów będziesz przez kilka dni niedysponowany i gwarantuję ci, że tym razem Akira straci swoją cierpliwość. Wybieraj.\nRozważałem możliwe dalsze scenariusze sytuacji, w jakiej się znalazłem. Niestety wiedziałem, że tak naprawdę nie miałem, żadnego prawa wyboru. Musiałem myśleć tylko i wyłącznie o swojej zemście. Moje ciało od samego początku miało posłużyć jako jej narzędzie. Kiedyś przysiągłem sobie, że za wszelką cenę doprowadzę do śmierci Akiry. Do moich uszu dotarł ciszy śmiech Raizela.\n- Naprawdę jesteś bardzo zabawny i jednocześnie naiwny.\nPo chwili wziąłem lubrykant, wylałem go na dłoń i z ociąganiem przysunąłem palce do swojego tyłka. Zacisnąłem oczy i powoli wsunąłem w siebie palce. Starałem się nie myśleć o tym, że Raizel patrzył na to wszystko. Nie wiem, ile czasu to trwało, ale dla mnie strasznie się dłużyło. W końcu stwierdził, że już wystarczy i sprawdził, czy wykonaliśmy swoją pracę wystarczająco dobrze. Gdy jego palce zagłębiały się we mnie, zacisnąłem pięści i starałem się nie poruszyć. Moim ciałem targała trudna do odepchnięcia myśl, żeby go uderzyć. Ten drań klęczał za nami i dotykał naszych tyłków. W pewnym momencie poczułem, że dotknął również mojego opadniętego penisa, który smętnie dyndał pomiędzy moimi nogami. Ze zdziwieniem zauważyłem, że penis Michaela stał na baczność. Jakim cudem jego to podniecało?\n- Nieładnie Yukuś, nawet się nie podnieciłeś. Skoro tak, to niestety Michael znów cię zerżnie.\n- Co kurwa?! - krzyknąłem.\n- Jeszcze raz tak się odezwiesz, a każę Akirze uciąć ci język albo sam to zrobię.\n- Nie masz takiej władzy - syknąłem.\nPochylił się nade mną i szepnął do mojego ucha:\n- Powiedz to jeszcze raz, wtedy się przekonasz, jak wielką dzierżę władzę.\nGdy Raizel się odsunął, Michael momentalnie klęknął za mną. W środku się gotowałem, ale nie chciałem narazić się na gniew Raizela. Musiałem jakoś to wytrzymać, musiałem być silny, musiałem być ponad tym. Mimo że Michael wsuwał się we mnie powoli, czułem dyskomfort i niewielki ból. Zagryzłem wargi i pochyliłem głowę do przodu. Poddałem się. Kiedy wreszcie znalazł się we mnie, odczekał chwilę, a potem zaczął się poruszać. Robił to powoli, jakby rozkoszował się tym, że mnie posuwał. Nie odczuwałem żadnej przyjemności. Po prostu czekałem końca tego, co właśnie się działo. W pewnym momencie Michael pociągnął mnie za włosy do góry, na co syknąłem głośno. Jego penis wbił się pod zupełnie innym kątem, wywołując lekki dreszcz. Raizel w tym czasie usiadł na kanapie przede mną i pochylił się w moim kierunki. Gdy Michael mnie puścił, Raizel przyciągnął moją twarz do siebie i brutalnie mnie pocałował. W tym samym czasie chwycił mojego penisa i zaczął go drażnić swoją dłonią. Czułem dłonie Michaela, które zaczęły sunąć po moich plecach i ugniatać pośladki. Pocałunek Raizela i jego dotyk sprawiały, że zacząłem tracić zmysły. Wszystko zaczęło się zlewać. Moje ciało wbrew mojej woli, zaczęło na to wszystko reagować. Wolno, bardzo wolno, ale jednak zacząłem się podniecać. Raizel odsunął mnie i z uśmiechem popatrzył w moje oczy. Moją głowę zdominowała tylko jedna myśl: chciałem dojść. Niczego więcej nie pragnąłem, tylko orgazmu, który przeniósłby mnie na chwile w inny wymiar.\n- Czy to twoja sprawka? - szepnąłem.\n- Nawet jeśli, to czemu nie chcesz się temu poddać? - zapytał cicho.\n- Chcę - jęknąłem, gdy Michael wreszcie odnalazł moją prostatę.\n- Zatem. - Raizel wyszczerzył zęby i szybko wgryzł się w moje ramię tuż nad obojczykiem.\nCzułem, jak powoli pił moją krew, nieśpiesznie, delektując się jej smakiem. Ja w tym czasie umierałem z rozkoszy, która mnie opanowała. Byłem pewien, że w ślinie tych sadystów musiało coś być, że za każdym razem ich ugryzienie sprawiało, że szybko szczytowałem. Teraz nie było inaczej. Dotyk Raizela na moim członku, wypełniający mnie penis Michaela i uczucie upływającej z mojego organizmu krwi, wspólnie spowodowały, że z mojego penisa trysnął strumień lepiącej się białej cieczy. Nie byłem w stanie nawet krzyczeć, ponieważ miałem wrażenie, że jestem poza moim ciałem. Do rzeczywistości, przywołało mnie brutalne uderzenie Raizela. Prawy policzek zapłonął bólem, a ja momentalnie się ocknąłem.\n- Nie pozwoliłem ci dojść. Nie pozwoliłem ci tak szybko skończyć. Jak śmiałeś?\nPoczułem, że Michael zaczął mnie mocno posuwać, wywołując każdym swoim ruchem coraz bardziej dotkliwy ból. Chciałem się od niego odsunąć, ale Raizel mocno mnie przytrzymał.\n- Nieładnie. Postarałem się, żeby było ci dobrze, a ty nawet nie pomyślałeś o tym, żeby zaspokoić mojego niewolnika. Dziś jest dla niego wyjątkowy dzień. Powiedziałbym, że najważniejszy w całym jego życiu. Dlatego teraz grzecznie poczekasz, aż on skończy.\nNa szczęście po kilku brutalnych pchnięciach poczułem, że moje ciało wypełniło się spermą Michaela. Po wszystkim złapał mnie za szyję i odciągnął od Raizela. Raizel obdarzył go jeszcze namiętnym pocałunkiem i podniósł się z kanapy. Michael szybko wstał, doprowadził się do porządku i ruszył za nim w kierunku wyjścia z pokoju. Po chwili zostałem całkiem sam w pomieszczeniu.\nW końcu z trudem wstałem i poszedłem do siebie. Ściągnąłem bandaż z nadgarstka i wszedłem pod prysznic. Zmyłem z siebie, wyciekającą z mojego tyłka spermę oraz zaschniętą krew. Gdy znalazłem się z powrotem w pokoju, czekała na mnie Airi.\n- Pan mnie przysłał do ciebie.\n- Czyżby Akira wreszcie raczył zainteresować się stanem swojego niewolnika?\nAiri udała, że nie usłyszała mojego pytania. Gdy usiadłem na łóżku, dokładnie obejrzała i opatrzyła moje gojące się rany na plecach, nadgarstek i ramię. Nie pytałem, czym je spryskała.\n- Głodny jestem - powiedziałem.\n- Zrobisz mi coś do jedzenia? - mruknąłem.\nReszta dnia upłynęła w sumie na niczym. Akira zaszył się gdzieś w domu, Raizela i Michaela również nie było widać. Krążyłem po domu i próbowałem dostać się do kolejnych pokoi, ale wszystkie drzwi pozamykane były na klucz. Ostatecznie wróciłem do siebie i położyłem się na łóżku. Około godziny osiemnastej, Airi powiedziała, że Pan mnie wzywał do siebie. Wstałem i poszedłem za nią, jak się okazało, do jego gabinetu. Akira siedział w jednym z foteli, stojących w głębi gabinetu i czytał jakąś książkę.\n- Wzywałeś mnie, Panie? - zapytałem.\n- Ponieważ wróciłeś do zdrowia, to od jutra wracasz do swoich obowiązków. Wspaniałomyślnie kazałem uprzątnąć ogród za ciebie.\n- Zbytek łaski, Panie.\n- Miałem dość oglądania tamtego pobojowiska i czekania do końca świata na to, żebyś wreszcie je uprzątnął. Od jutra zajmiesz się projektowaniem mojego nowego ogrodu.\n- Czy w tym domu wszyscy stracili słuch? Najpierw tamten kretyn, teraz ty?\n- Tamten kretyn twierdzi, że ma nieograniczoną władzę nad tobą, Panie - powiedziałem złośliwie.\n- Co żeś ty powiedział?\n- Widzę, że utrata słuchu jest w tym domu zaraźliwa - parsknąłem śmiechem.\nZerwał się z miejsca i w momencie znalazł się przede mną.\n- Czyżby po ostatnim razie przestały boleć cię plecy? Chcesz powtórki? - sączył kolejne słowa.\n- Jestem tutaj po to, żeby spełniać twoje wszelkie życzenia, Panie - powiedziałem, bezczelnie patrząc mu w oczy.\nZłapał mnie za szyję i podniósł do góry. Moje nogi straciły przyczepność i dyndały bezwładnie w powietrzu. Nie mogłem złapać oddechu. Zacisnąłem ręce na jego dłoni i patrzyłem w połyskujące groźnie oczy.\n- Myślisz, że bawi mnie twoja bezczelność?! Myślisz, że cię nie zabiję, bo kosztowałeś mnie mnóstwo pieniędzy?! Jeśli tak, to zachowuj się dalej w ten sposób.\nNieoczekiwanie puścił mnie i upadłem na podłogę. Krztusiłem się i z trudem łapałem oddech.\n- Od jutra masz dostęp do mojej biblioteki, do końca tygodnia czekam na szczegółowy projekt ogrodu z wyszczególnieniem wszelkich nasadzeń. Nie obchodzi mnie, jak to zrobisz, a teraz nie chcę cię dłużej oglądać.\nPodnosiłem się i opuściłem jego pokój, nie oglądając się na niego. Przez całą drogę trzymałem się za bolącą szyję, ale jednocześnie byłem szczęśliwy, ponieważ wreszcie miałem szansę poszperać wśród ksiąg w jego bibliotece. Nie mogłem doczekać się jutrzejszego dnia.\nPrzebudziłem się około północy, ponieważ chciało mi się pić. Wstałem z łóżka, wyszedłem z pokoju i ruszyłem w kierunku kuchni. Miałem ochotę napić się czegoś ciepłego. Herbaty. Mleka. Nawet kawy. Czegokolwiek, byleby było ciepłe. W pewnym momencie do moich uszu dotarł dźwięk jakiejś melodii, która z każdym kolejnym krokiem stawała się coraz głośniejsza. Zaciekawienie wzięło górę nad rozsądkiem i podążałem dalej przed siebie. Gdybym wiedział, czego będę świadkiem i zarazem uczestnikiem, poszedłbym do kuchni, albo po prostu wrócił do siebie.\nCiemny korytarz przecinała niewielka łuna światła, która sączyła się z uchylonych drzwi. Nie wiem czemu, ale muzyka obezwładniała moje zmysły i ciało. Podobała mi się i zachęcała do tego, żebym się w nią dalej wsłuchiwał. Niepewnie podszedłem do drzwi i zajrzałem do środka. Przez chwilę stałem zafascynowany tym, czego właśnie byłem świadkiem. Rozejrzałem się nerwowo, ale poza mną na korytarzu nie było ani jednej żywej duszy. Otaczające mnie ciemności sprawiły, że nabrałem większej odwagi i znów patrzyłem w głąb pokoju.\nNa łóżku, oparty o wysoko ułożone poduszki, leżał Raizel. Czarne ubranie doskonale podkreślało jego dobrze zbudowane ciało. W jednej dłoni trzymał kryształowy kielich, który co jakiś czas unosił do góry. Od razu zrozumiałem, że była w nim krew, najprawdopodobniej Michaela. W drugiej dłoni trzymał zapalonego papierosa. Zaciągał się nim i wypuszczał kłęby ciemnego dymu. Pokój delikatnie rozświetlały niewielkie świeczki, których niezliczona ilość stała dosłownie wszędzie. Znów spojrzałem na Raizela, który zdawał się kompletnie nie zwracać uwagi na swojego niewolnika. Michael usiadł na łóżku obok Raizela i zaczął rozpinać jego koszulę. Kolejne rozpinane guziki odsłaniały jego jasną skórę. Wampir znów zaciągnął się papierosem i przyciągnął twarz niewolnika do swojej. Ich usta zetknęły się w namiętnym pocałunku. Po chwili Michael odsunął się od niego i zaczął się krztusić. Raizel zareagował na to złośliwym śmiechem, który sprawił, że wszystkie włoski na moim ciele stanęły dęba. Chłopak zszedł z łóżka i zaczął się powoli i zmysłowo poruszać w rytmie muzyki. Kolejne elementy jego garderoby spadały na podłogę. Byłem zaszokowany, ponieważ nigdy bym czegoś takiego się po nim nie spodziewał. On niczego się nie wstydził, każdy jego kolejny ruch był wyważony i doskonale przemyślany. Gdy chłopak był już kompletnie nagi, dostrzegłem mnóstwo starych i świeżych ran, które pokrywały jego ciało. Michael klęknął pośrodku pokoju i opuścił głowę. Czekał. Raziel zdawał się tym całkowicie nie przejmować. Dopiero gdy wypalił do końca papierosa, wstał z łóżka i podszedł do swojego niewolnika.\nKiedy obchodził go kilkakrotnie, poczułem czyjś oddech na szyi. Zadrżałem i już miałem krzyknąć, ale ktoś zasłonił dłonią moje usta.\n- Nieładnie podglądać. - Usłyszałem głos Akiry.\nPoczułem, że jego druga dłoń zaczęła błądzić po moim ciele i dotykać mnie przez materiał. Pchnął mnie do przodu i obaj weszliśmy do pokoju. Raizel spojrzał w naszym kierunku, ale nie był zdziwiony.\n- Wreszcie jesteś. Już myślałem, że jednak nie przyjdziesz - powiedział Raizel.\n- Wiesz, że nie mógłbym tego przegapić. Zobacz, kogo spotkałem.\nRaizel podszedł do nas i załapał mnie za krocze.\n- Yukuś, od samego początku wiedziałem, że nas podglądałeś.\nNie mogłem odpowiedzieć, ponieważ Akira nadal zasłaniał moje usta. Michael w tym czasie ani razu nie uniósł głowy.\n- Niestety musisz nam wybaczyć, ale dzisiaj głównym bohaterem jest mój drogi niewolnik - kontynuował Raizel.\nAkira pchnął mnie w kierunku łóżka, na którym usiadł. Zmusił mnie, żebym usiadł u jego stóp. Nie byłem w stanie mu się przeciwstawić, nie byłem w stanie nic powiedzieć, mogłem tylko patrzeć. Kiedy Raizel podszedł do swojego niewolnika, ten od razu rozsunął rozporek przy spodniach swojego pana i wyjął jego stojącego penisa. Patrzyłem na to zafascynowany i zadziwiony tym, że nie czułem obrzydzenia. Michael pieścił, dotykał, lizał i brał do ust fiuta Raizela.\n- Ponieważ to wyjątkowa dla ciebie chwila, będziesz odczuwał dziś tylko przyjemność - powiedział Raizel, głaszcząc swojego niewolnika po policzku.\nPo chwili wampir odsunął się od niego, schował penisa i poprawił spodnie.\n- Połóż się na plecach na łóżku - rozkazał swojemu niewolnikowi.\n- Zajmij się Michaelem. - Usłyszałem głos Akiry.\nZ ociąganiem wstałem i podszedłem do leżącego na łóżku chłopaka. Nie miałem ochoty wypełniać polecenia Akiry, ale obecność dwóch wampirów w jednym pokoju, sprawiła, że usiadłem na łóżku i niepewnie dotknąłem dłonią torsu chłopaka. Nie sprawdzałem, ale byłem pewny, że tamci sadyści uważnie się nam przyglądali. Michael patrzył na mnie i się nie odzywał. Gdy dotknąłem dłonią jego penisa, cicho westchnął. Czułem się dziwnie, robiąc dobrze chłopakowi, który jeszcze niedawno pieprzył mnie w dupę. To wszystko było dziwne, chore i popieprzone.\n- Yuki, musisz się bardziej postarać - powiedział Raizel.\nDenerwowałem się i coraz bardziej byłem zły na sytuację, w której znalazłem się przez własną głupotę. W końcu się przemogłem i przysunąłem twarz do krocza chłopaka. Klęczałem na łóżku, dotykałem dłonią penisa Michaela i w pewnym momencie wziąłem go do ust. Gdy pieściłem go oranie, poczułem czyjeś palce na moim wejściu. Wsuwały się we mnie i wysuwały. Delikatnie. Pobudzająco. Nie potrafiłem ocenić, kto w tym momencie mnie rozciągał.\n- Chyba wystarczy, prawda Yuki? - Ktoś klepnął mnie po tyłu.\nOdsunąłem się od Michaela i zrozumiałem, że za mną stał Raizel. Uśmiechał się do mnie słodko i niewinnie. Gdybym nie wiedział, jaki jest naprawdę, pomyślałbym, że jest uroczym młodym mężczyzną ze śmieszną fryzurą.\n- Michael, zrób miejsce dla Yukiego.\nChłopak posłusznie usiadł i przesunął się nieco na bok. Kiedy zająłem jego miejsce, Michael uniósł moje nogi, przysunął stojącego fiuta do mojego tyłka i naparł na moje wejście. Po kilku sekundach poruszał się we mnie wolno i z wyczuciem. Nieoczekiwanie się lekko spiął i przytulił do mnie. Początkowo nie rozumiałem, co się działo, ale po chwili dotarło do mnie, że Raizel właśnie w niego wchodził. Nie wiem dlaczego, ale pogłaskałem Michaela po plecach. Może sprawiała to muzyka, która znów mnie obezwładniała, a może to wampiry wywierały na mnie mentalną presję. Nie wiedziałem. Jednego byłem pewien. Mój penis prężył się dumnie, a ja byłem coraz bardziej nakręcony. Michael odsunął się ode mnie i znów zaczął się we mnie poruszać. Tak naprawdę to rytm nadawał Raizel, który go pieprzył. Cała sytuacja była obrzydliwa, ale jednocześnie cholernie podniecająca. Zastanawiałem się, co czuł Michael z fiutem w moim tyłu i jednocześnie posuwany przez Raizela. Przymknąłem oczy i zaczynałem powoli odpływać. Poczułem, że ktoś ścisnął mocno mojego penisa u podstawy.\n- Nawet się nie waż teraz skończyć. - Kiedy otworzyłem oczy, zobaczyłem twarz Akiry.\nPo chwili wampiry się zamieniły i tym razem Akira pierzył Michaela. Na twarzy chłopaka pojawił się lekki grymas bólu, kiedy mój pan w niego wchodził. Spiął się, ale po chwili znów się we mnie poruszał w rytmie nadawanym przez Akirę. Nie wiem, jak długo to trwało, ale znów zacząłem odpływać.\nNagle Michael się ze mnie wysunął, Akira złapał mnie za rękę i zmusił, żebym wstał. Tym razem na łóżku położył się Michael. Akira jasno dał do zrozumienia, że teraz ja mam wejść w chłopaka. Przystawiłem swojego penisa do jego wejścia i pchnąłem. Wszedł do środka bez większego oporu. Pomyślałem, że fiuty wampirów skutecznie go rozepchały. Początkowo poruszałem się chaotycznie i niepewnie. Pierwszy raz znalazłem się w podobnej sytuacji i byłem zaszokowany tym, co czułem. Podobało mi się, jak mój penis zagłębiał się w jego pulsującym i gorącym tyłku. Poczułem na plecach dłonie, które zmusiły mnie, żebym się pochylił. Trochę się bałem, bo wiedziałem, co zaraz miało się stać. Michael objął mnie i mocno pocałował. W tym samym czasie jeden z tych sadystów wszedł we mnie. Zacisnąłem mięśnie, ponieważ czułem ból, gdy mój tyłek rozszerzał się, przyjmując czyjegoś fiuta. Dostałem krótką chwilę, żeby się przyzwyczaić, ale potem zostałem pociągnięty do góry. Zrozumiałem, że tym który mnie właśnie posuwał był Akira. Raizel w tym czasie pochylił się nad Michaelem i czule go całował. Rytm, w jakim się poruszałem, nadawał Akira. Nie potrafiłem się na niczym skupić. Początkowy ból i dyskomfort zmieniały się w przyjemność. Było mi cholernie dobrze. Mój fiuta zagłębiał się w rozpalonym tyłku chłopaka i jednocześnie byłem pieprzony przez wampira. Gdy przymknąłem oczy i poczułem, że zaraz dojdę, Akira wysunął się ze mnie. Zmusił mnie, żebym przestał się poruszać w Michaelu. Kiedy fala mojego podniecenia minęła, miejsce Akiry zajął Raizel. Teraz jego gorący fiut rozpychał mój tyłek. Po chwili znów odpływałem, ale ponownie mi na to nie pozwolili. Raizel wyszedł ze mnie i stanął po lewej stronie łóżka. Akira podszedł do łóżka z prawej strony. Obaj jednocześnie klękli na łóżku i przystawili swoje fiuty do twarzy chłopaka. Michael od razu wziął je w dłonie i na zmianę wsuwał sobie do ust. Lizał, pieścił i zasysał jednego, a potem drugiego fiuta. Czułem obrzydzenie i jednoczesne podniecenie. Znów. Skoro to było chore, to ja także stawałem się chory. Niedługo i dla mnie nie będzie już ratunku, ponieważ zatracę się w tym świecie. Po chwili wampiry spuściły się do ust i na twarz chłopaka, który posłusznie zlizywał spermę z ich penisów.\n- Kończymy zabawę? - zapytał Akira.\n- Michael, kończymy? - Raizel uśmiechnął się ciepło do swojego niewolnika.\n- Tak, Panie - szepnął Michael.\n- Yuki, doprowadź go do orgazmu - powiedziawszy to, Raizel usiadł obok chłopaka i go pocałował.\nPo chwili ujął jego dłoń i przystawił sobie do ust. Zaważyłem, że podobnie zrobił Akira, Jednocześnie wgryźli się w nadgarstki chłopaka i zaczęli pić jego krew. Na twarzy Michaela w krótkim czasie pojawiła się euforia. Wił się pode mną i coraz głośniej jęczał. Teraz byłem w stu procentach pewien, że ich ślina zawierała jakieś substancje, które powodowały, że ciała ludzi w ten sposób reagowały. Poruszałem się coraz szybciej i szybciej. Jednocześnie czułem, że odbyt chłopaka mocno zaciskał się na moim fiucie.\nZnów ogarnęły mnie dźwięki muzyki, która przez cały czas wypełniała pokój. Wampiry piły krew Michaela, którego jęki zmieniły się w coraz głośniejsze krzyki. Pieprzyłem go mocno i brutalnie. Czułem się fenomenalnie i z każdym kolejnym pchnięciem zbliżałem się do orgazmu. W pewnym momencie ciało Michaela wygięło się w łuk i zaczęło szczytować. Gdy chłopak opadł bez sił z powrotem na łóżko, mało już do mnie docierało. Przestało mnie to obchodzić, przymknąłem oczy i odchyliłem głowę do tyłu. Doszedłem z jękiem i przez chwilę nie byłem w stanie się poruszyć. W końcu opuściłem głowę i otworzyłem oczy. Spoglądałem teraz na twarz Michalea, w której coś zaczęło mnie niepokoić. Po chwili dotarło do mnie, że coś się nie zgadzało. Mimo że na twarzy chłopaka gościł uśmiech, jego oczy były zimne. Uświadomiłem sobie, że przede mną na łóżku leżały zwłoki, które jeszcze nie tak dawno tętniły życiem. Poderwałem się i omal nie spadłem z łóżka. Obok martwego ciała siedział Raizel. Z niedowierzaniem patrzyłem, jak wampir z czułością spoglądał na swojego martwego niewolnika.\n- Jesteście popieprzeni! - krzyknąłem.\n- Doprawdy? - Usłyszałem zimy głos Akiry.\n- Chorzy, nieludzcy, sadyści, chuje... - drżącym głosem wypowiadałem kolejne słowa.\n- Raizel bardzo lubił swojego niewolnika.\n- Jakie kurwa lubił?! Przecież właśnie go zabiliście!\n- Tak, ale rzadko który niewolnik doświadcza tego rodzaju śmierci.\n- Jakiego niby?!\n- Śmierć podczas orgazmu jest najlepszym, co mogło go w życiu spotkać.\nNie mogłem uwierzyć w to, co słyszałem. Śmierć podczas orgazmu, przecież to popieprzone. Śmierć sama w sobie jest popieprzona. Świat, w którym na własne życzenie się znalazłem, był popieprzony.\nMoje myśli przerwał ostry głos Akiry:\n- Ty raczej nie masz co liczyć na taki koniec.\n- Jesteś zwyczajną bestią.\nNie musiał mi tego dwa razy powtarzać, zakręciłem się na pięcie i ruszyłem w kierunku drzwi.\n- Yuki, jeszcze jedno. Lekcja nr 4. Nie podglądaj, bo możesz tego gorzko żałować.\nNie zatrzymałem i nie spojrzałem na niego, tylko wybiegłem z pokoju. W tej chwili chciałem znaleźć się jak najdalej od tych sadystów i morderców.\n- Rozdział 7 (Akira)\nDla zainteresowanych: muzyka której towarzystwo słuchało:\nimciu mówiłam mówiłą ?\nmysle czy prywat nie dac hejta czt tu\na co z rzeczy co mi sie podoało to\nPowiedz to jeszcze raz, wtedy się przekonasz, jak wielką dzierżę władzę.\nDobrze, że chociaż jedno zdanie ci się podobało :D.\nHejtuj tutaj XD. Pozwalam ;-)\nAnonimowy środa, 29 marca, 2017\nchociaz to wg mnie hejt po wiesz .czego ja nie lubbie\ndo połowy..tak 3/4\nsłodki razi i jego słodkie zdanko\nto wszystko wina akiry napewnooooo\ngdyby nie on tamten michael by inaczej zginal\nPowiedziałabym, że raczej Yukiego, bo podglądał ;-).\nAkira tym razem w niczym nie zawinił, o wszystkim decydował Raizel, ponieważ dotyczyło to jego niewolnika.\nnie nie nie ..ja ci mówie to wina akiry hahahhahahahahaha\nNo nie wydaje mi się, przecież skoro Raizel ma nieograniczoną władzę, to Akira nie mógłby zrobić niczego wbrew jego woli.\nto wiadomo. wiesz o czym mowa.\nmoje słodziutkie kochanie jest idealny\nwkoncu masz idealny wzór dla niego\nAkira i Raizel to idealnie dobrana para :D\nSlodziak i ponurak...\nvillemo środa, 29 marca, 2017\nNie mam nic przeciwko brutalnemu seksowny, ale chyba jestem romantyczką bo strasznie czekam na jakieś przejawy czułości. Zemsta jest super, Aniu chyba Umowa pozostanie moim numerem jeden :)\nPrzejawy czułości pewnie się pojawią :D. Tylko nie wiem, czy akurat między bohaterami o których większość myśli, że powinny być ;-)\nPoza tym ten seks nie był aż tak brutalny :D. Zdarzały się mocniejsze sceny ;-)\nUmowa także jest moim numerem jeden <3<3<3<3\nMarchew środa, 29 marca, 2017\njesteś okrutna :( jak mogłaś :(\nbiedny Michael, tak mi go szkoda :( ja wiem, że on naprawdę myślał, że nic lepszego nie mogło go spotkać, ale to w sumie jeszcze smutniejsze\nz drugiej strony - podobała mi się ta zabawa na początku - z bezwolnym Yukim, piciem krwi itd :D\nprzekomarzania Akiry i Raizela też są cudowne <3\ntrochę nie rozumiem w tym wszystkim Michaela - jest taki strasznie nierzeczywisty, wcale nie dziwię się Yukiemu, że patrzy na niego jak na kosmitę\nzastanawia mnie, czy Akira przemyślał sprawę z tą biblioteką? :D a może specjalnie prowokuje i sprawdza Yukiego?\nno i ciekawe, czy Yuki będzie to przeżywał? bo jakoś nie wierzę w to, że tak po prostu go nie obejdzie śmierć Michaela\nMNIE JEST SMUTNO!!\nMichael od początku wiedział, że tego dnia umrze. Raizel mówił, że dziś jest specjalny dla niego dzień. Poza tym on naprawdę lubił swojego niewolnika i dlatego zabił go w taki a nie inny sposób. Michael był pogodzony z losem, ponieważ od początku znał swoją rolę i to w jaki sposób skończy swoje życie.\nYuki na pewno będzie to przeżywał. Tym bardziej, że zrozumie, że jego życie również jest w niebezpieczeństwie.\nAkira zawsze wszystko kalkuluje :D. Zresztą jego biblioteka nie jest mała :D i nikt nie mówił, że istnieje w niej coś takiego jak katalog ;-)\nTeż mnie go szkoda :D\nto, że wiedział, wcale nie oznacza, że jest to mniej smutne :(\nJak ty mogłaś go zabić!?\nZaczynałam lubić Michaela... :(\nYuki, ty idioto, po jaką cholerę tam szedłeś?\nTo było przecież oczywiste, że nie skończy się to dla ciebie dobrze.\nAkira powinien go za to ukarać.\nA zwłaszcza za to co Yuki powiedział na końcu. Nieładnie.\nOgólnie, ciekawy rozdział, chociaż ciężko na początku było mi przyswoić sobie myśl, że Yuki dostał tak dużo przyjemności, moim zdaniem nie zasłużył.\nGdzie te przyjemności? XD\nYuki jak to Yuki :D\nAkira na pewno sprawi, żeby Yuki nie narzekał na nudę. Chociaż bzykanie faceta, który umarł, nie było przecież zbyt fajne i już samo w sobie było formą kary :-)\nNo chodzi mi głównie o to, że mógł sobie poruchać xD\nNa początku był przecież jeszcze żywy (jak Yuki w niego wszedł) xD\nAle to był tylko wstęp do dalszej części XD.\nRaizelowi zależało na tym, żeby Michaelowi było dobrze. Yuki trochę przyjemności dostał przy okazji.\nvillemo loveyaoi czwartek, 30 marca, 2017\nJa uwielbiam pyskówki Yukiego. Ma chłopak przejebane a i tak pyszczy :) no i strasznie chce widzieć za co chce się zemścić Yuki\nYaoi Imperativa czwartek, 30 marca, 2017\nA Yuki już tak ma, że nie potrafi się opanować XD.\nOdlotowy Balkon czwartek, 30 marca, 2017\nTa notka jest czystym złotem od chwili w której zaczyna być słyszalna muzyka.\nKobieto, jestes mistrzem\nWyobrażam sobie Michaela jako Stefana Olsdala, a Raisela jako Briana Molko :P dziwniejszego porównania chyba nie mogłem wymyślić :D\nTo tyle niestety. Obiecuję że wroce ze zwyklymi komentarzami, jak tylko ogarne swoje zycie\nYaoi Imperativa piątek, 31 marca, 2017\nDługo nie było rozdziału "Zemsty" więc musiałam się postarać :D. To najdłuższy rozdział "Zemsty", jaki się do tej pory narodził.\nMuzyka, którą słuchali w czasie orgii, tak naprawdę była inspiracją. Poszukiwałam czegoś do słuchania i przypomniał mi się właśnie ta nuta z Bungo Stray Dogs. Gdy muzyka popłynęła z głośników, przed moimi oczami stanęła właśnie taka scena.\nPoza tym od samego początku planowałam, żeby postać Raizela z jednej strony była zabawna, a jednocześnie skrywała sadystyczną duszę. Chyba mi się to udało :-)\nCieszę się, że znalazłeś chwilę czasu na przeczytanie i skomentowanie XD. Nie ukrywam, że czekałam na ciebie <3<3<3\nMam nadzieję, że nie masz żadnych strasznych rewolucji w życiu. Chociaż takie odniosłam wrażenie czytając ostatnie zdanie.\nElektrownia piątek, 31 marca, 2017\nNa pewno was odwiedzę :D\nKunoichi niedziela, 02 kwietnia, 2017\nJakim specyfikiem były smarowane jego rany? : > krwią, zmieszana z nasieniem wampira? : >\nJak ja lubię myśli, emocje i rozterki bohaterów <3\nPOGODNY Raizel? :3\nJa tam Michaela lubię. Powiem ci, że on mi się kojarzy z tym „pieskiem” z Togainu no chi. Nie wiem, czy oglądałaś ;)\n„Tak, tak, obiecuję, że skosztuję go tylko troszkę” - o jezu ,aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA #inteligentny komentarz tak bardzo\nNo i oto widzimy prawdziwą naturę Raizela <3\nBożeeee, ale z tego Akiry sadysta. Biedny, poniżony Yuki. Lubię, jak się sprzeciwia, opiera i walczy, a oni go łamią.\nNie pozwoliłem ci dojść. Nie pozwoliłem ci tak szybko skończyć. Jak śmiałeś? - JAK ŚMIAŁEŚ. No jak śmiałeś? Zabrzmiało tak fajnie infantylnie <3 taki oburzony Raizel, który wydyma wargi i warczy gniewnie <3\nNooooo to rozumiem, dostęp do biblioteki!\nAkcja Raizela i Michaela taka zmysłowa. Boże, cudowne. Aż by się chciało być na miejscu Yukiego i podglądać.\nMuzyka, mentalna presja i ogólna atmosfera tej sceny była tak wspaniała, że ja chcę takie anime! :D\nKońcóweczka oczywiście świetna, zlizuję resztki zachwytu i mowię, że wcale mi nie żal Michaela. Raizel i tak by go zabił, a tutaj chłopak dostał szybką i przyjemną śmierć.\nBardziej rozwalił mnie Yuki. Biedny chłopak, to musiało być piękne uczucie – ruchać zwłoki <3\nKocham tych popierdoleńców :D\nKrew zmieszana z nasieniem wampira - interesująca mieszanka :D\nRaizel jest pogodny, wesoły, ogólnie śmieszny w codziennym życiu, jednak to tylko pozory. Jego sadyzm przewyższa sadyz Akiry. Poza tym to Raizel ma władzę nad Akirą :D. Szkoda, że Yuki nie chciał tego sprawdzić, bo pewnie byłoby ciekawie.\nTak, tak, obiecuję, że skosztuję go tylko troszkę - w tym zdaniu Raizel oczywiście miał na myśli nie tylko krew Yukiego, ale ostatecznie pozwolił zabawić się z nim Michaelowi.\nDokładnie też widzę w tej scenie sfochanego Raizela, wydymającego wargi XD.\nYuki za chwilę pożałował, że podglądał. Akira i Raizel nie byliby sobą, gdyby nie wykorzystali Yuliego XD.\nAnime - ciekawe, ale pewnie poszłąby cenzura i byłoby słabe <3\nDokładnie. Raizel nie przywiązuje się do swoich niewolników, dlatego Michael musiał zginać. A że Raizel go lubił, to dostąpił przyjemnej śmierci.\nMina Yukiego na bank była genialna w chwili, gdy zrozumiał, że Michael nie żyje. Wampiry są złem w czystej postaci i zrobiły to z czystą premedytacją.\nTeż ich kocham <3<3<3\nOoooh, widzę pasek zakładek u góry :3\nStwierdziłam, że to będzie bardziej czytelne :D.\nPoza tym spodobał mi się u Ciebie jakiś czas temu i bezczelnie ściągnęłam XD.


Dlaczego nie osiągasz sukcesu zawodowego? | Papilot\njak osiągnąć sukces jak osiągnąć zawodowy sukces dlaczego nie mogę znaleźć pracy\nPanuje przekonanie, że aby zdobyć dobrą pracę w konkretnej dziedzinie i osiągnąć w niej sukces, trzeba posiadać odpowiednie kwalifikacje. Na przykład znajomość języka obcego i programu komputerowego. Dodatkowo ważne jest doświadczenie zawodowe. Nie da się ukryć, że pracownik, który przepracował więcej lat, z reguły wydaje się lepszym kandydatem na dane stanowisko.\nMimo wszystko często zdarzają się przypadki, że pomimo spełniania wszystkich wymagań, kandydat nie dostaje posady, o której marzył. Albo awansu, o który się starał. Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź na to pytanie można znaleźć m. in. w książce Briana Tracy pt. „Zarabiaj tyle, ile jesteś wart: maksymalizuje swoje dochody w dowolnym momencie na rynku’, o której czytamy na portalu businessinsider.com.pl.\nAutor ten wskazuje również na to, jak ważna jest postawa. To w dużej mierze ona przesądza o sukcesie zawodowym. Jakie cechy powinien zatem posiadać idealny pracownik?\nW tym przypadku chodzi zarówno o umiejętność radzenia sobie ze stresem, jak i dążenie do celu niezależnie od niepowodzeń. Elastyczny pracownik będzie pokonywał przeszkody i nigdy się nie podda.\nJest ona niezbędna, jeżeli chodzi o sukces. Przyjmując uczciwą postawę, pracownik pokazuje jednocześnie, że będzie lojalny wobec firmy, w której pracuje.\nWszyscy mówią o tym, jak ważne jest umiejętne zarządzanie czasem. Chodzi o to, żeby dobrze rozplanować pracę i ustalić priorytety. Dzięki temu pracownik jest bardziej wydajny. Pracodawcy bardzo cenią osoby, które robią więcej w krótszym czasie. O ile oczywiście robią to bardzo dobrze.\nSkupienie się na celu jest bardzo ważne, jeżeli pragniemy osiągnąć sukces. Dobrym przykładem jest skupianie się na kliencie w przypadku przedsiębiorców. Gdy robią oni wszystko, aby był zadowolony, istnieje większe prawdopodobieństwo, że stanie się jednym z adwokatów marki.\nCzego nie zakładać na rozmowę kwalifikacyjną?\nKolejna ważna cecha, o której nie wolno zapomnieć. Pracownik, który nie wywiązuje się ze swoich zadań, nie będzie cennym nabytkiem dla pracodawcy. Nikt nie chce zatrudniać osób, które nie podejmują się zadań, których wykonania się zobowiązały.\nAnita (Ocena: 5) 17.12.2018 11:38\nMoja sytuacja zawodowa jest fatalna. W tym roku skończyłam studia, mam już kilkuletnie doświadczenie zawodowe, ale nie udaje mi się nic ociągnąć. W pierwszym miejscu na umowę o pracę byłam zatrudniona ponad 3 lata i odeszłam, ponieważ nie mogłam liczyć w tej firmie na nic poza stabilnością zatrudnienia. Nie było mowy o awansie, przeniesieniu do innego działu, podwyżce, systemie premiowym chociażby. W kolejnej firmie przepracowałam niecały rok. Pieniądze nieco większe niż minimalna, atmosfera w porządku, doświadczenie ciekawe. Odeszłam sama, ponieważ przez cały czas nie dostałam urlopu, jak raz poszłam na zwolnienie lekarskie to szef wydzwaniał do mnie, żebym przyszła mimo to do pracy. Nie traktował ani mnie, ani nawet swojej firmy poważnie. Dalej było już tylko gorzej. W kolejnym miejscu byłam również niespełna rok. Wyniosłam się głównie ze względu na paskudną atmosferę i zachowania przełożonych zahaczające o mobbing. Dodam, że w czasie mojego zatrudnienia tam ponad 10 osób odeszło lub zostało zwolnionych. W kolejnej firmie pracowałam jedynie pół roku. Tym razem nie płacono mi tyle, na ile się umawialiśmy, wynagrodzenie w pełnej wysokości dostawałam z opóźnieniem miesiąca i więcej. Umowy krótkoterminowe. Stwierdziłam, że szkoda moich nerwów, dawałam z siebie wszystko, a w zamian dostawałam tylko niepewność, co dalej. Po tym czasie przez kilka tygodni byłam bezrobotna. Miałam nadzieję łatwo znaleźć kolejną pracę, ale tym razem było ciężej. Dwie propozycje odrzuciłam ze względu na odległość, ponad godzina dojazdu to moim zdaniem za dużo. Dodam, że temat już przerabiałam. Mam ciekawe doświadczenie, przydatne umiejętności, ale... jestem również osobą z niepełnosprawnością. Część zawodów odpada, ponieważ nie mogę dźwigać, nie mogę wykonywać prac wymagających wysokiej precyzji, ani prowadzić samochodu. Dodatkowo wielu pracodawców zwyczajnie nie chce zatrudniać osób z orzeczeniami, na przykład ze względu na całą masę formalności do załatwienia, potencjalne kontrole, negatywne doświadczenia z takimi pracownikami. Próbowałam szukać nawet przez urząd pracy. Okazuje się, że środków na szkolenia nie ma, staże tylko dla bezrobotnych, oferty pracy są, ale dla niepełnosprawnych tylko sprzątanie lub stróżowanie. W tym momencie zastanawiam się nad pójściem na płatny staż do jakiejś firmy, ale nie przez urząd i inwestowanie w szkolenia. Jeśli nikt mnie nie zatrudni to założę własną działalność. Rynek pracy dla osób niepełnosprawnych jest naprawdę specyficzny. Większość pracodawców, jeśli już zatrudni u siebie takie osoby, to płaci im minimalną i tyle. Osoby, które aspirują do czegoś więcej mają duży problem. Czy możecie mi coś podpowiedzieć?\ngość (Ocena: 5) 17.12.2018 09:13\npracuję w dużej firmie, gdzie często zatrudnia się nowe osoby, akurat mój kolega jest rekruterem. i powiem wam, że w momencie, jak są osoby z podobnym doświadczeniem to patrzy się głównie na charakter i wygląd - nikt nie chce pracować z nudziarzami. im bardziej wyluzowana i wesoła osoba na spotkaniu tym lepiej, w Polsce to się chyba utarło, że ludzie mają być grobowo ponurzy na takich spotkaniach


Czas na zmiany najwyższy czas na zdrowe i smakowite\nGdziekolwiek nie rzucić okiem - wszędzie złote rady tłumaczące, jak wolno błyskawicznie wrócić do upragnionej wagi. To kłopotliwe - w ferworze codziennych zajęć, mimo szczerych chęci wiele osób nie jest w stanie trzymać się reżimu diety, która pomoże dojść do wytęsknionej wagi i perfekcyjnej diety.\nEatFit Catering to wszechstronna odpowiedź dla wszystkich osób, które stają przed takim kłopotem każdego dnia. Nawet najbardziej zapracowane osoby, a właściwie przede wszystkim ta grupa - skorzysta na zdrowych i apetycznych posiłkach dostarczanych przez stworzony przez nas Eat Fit Catering.\nMowa tutaj o nowoczesnej diecie pudełkowej, która nie bez powodu cieszy się na pełnym świecie catering z dowozem cena http://www.eatfitcatering.pl/catering-z-dowozem niesłabnącą popularnością. Lunch boxy proponowane przez nas są tym bardziej fenomenalne, że nienagannie dopasowane do wymogów każdej osoby, która zgłosi się do nas.\nPodstawą do stworzenia naszych usług cateringowych było łatwe założenie, żeby to naturalnie dzięki radości z gotowania oraz bogatej wiedzy z zakresu dietetyki, podzielić się tym z figurami, które nie znajdują czasu na gotowanie, bądź najzwyczajniej w świecie nie potrafią pichcić. Z należącą do nas pomocą codziennie wolno upajać się z pełnej gamy pomocnych posiłków, które na domiar tego pomagają trzymać rękę na pulsie, jeśli chodzi o składniki odżywcze, czy ilość kalorii.\nŻaden sposób na wyborny, bezproblemowy posiłek nie jest poprawniejszy niż to odkrywcze rozwiązanie! To czysty przepis na zwycięstwo nad nadmiernymi kilogramami, lecz bez rezygnacji z pożywnych i wyśmienitych posiłków. Pierwszym krokiem jest skontaktowanie się z naszym dietetykiem, by wiedzieć, jaka kaloryczność jest rekomendowana w danym przypadku - cała reszta już zdecydowanie leży po naszej stronie. Każdego dnia prosto pod Twoje drzwi trafi zestaw pełnowartościowych potraw, których pałaszowanie będzie czystą przyjemnością - bez wyrzutów sumienia.\nCzy z portalu Youtube da się pobrać pliki mp3?


Czy to najlepsza stylizacja Agnieszki Kaczorowskiej? My nie mamy wątpliwości! | Wizaż.pl\nCzy to najlepsza stylizacja Agnieszki Kaczorowskiej? My nie mamy wątpliwości!\nNowa figura i nowy styl? Agnieszka Kaczorowska dawno nie wyglądała tak dobrze! Tylko spójrzcie na zdjęcia jej ostatniej stylizacji.\nAgnieszka Kaczorowska schudła? Trudno nie odnieść takiego wrażenia podczas oglądania jej najnowszych zdjęć. Aktorka wczoraj gościła w programie "Pytanie na Śniadanie" i zachwyciła nową, bardzo szczupłą figurą oraz wyjątkowo udana stylizacją.\nAgnieszka Kaczorowska w sukience z falbanami\nAgnieszka Kaczorowska na wizytę w programie śniadaniowym wybrała sukienkę midi z falbankami, do której dobrała srebrne sandałki oraz torebkę na łańcuszku Coccinelle. Sukienka, na którą zdecydowała się Agnieszka mogła zrobić dużą krzywdę figurze - długość midi skraca sylwetkę, a falbany teoretycznie mogą poszerzać figurę, ale aktorce udało się tego uniknąć. Delikatne falbanki zostały przyszyte pionowo, dzięki czemu podkreśliły krągłości gwiazdy i optycznie ją wydłużyły. Na plus zadziałał także dekolt w kształcie litery V, który dodatkowo wysmuklił sylwetkę. W efekcie końcowym Agnieszka wyglądała nad wyraz korzystnie!\nNowy styl Agnieszki Kaczorowskiej?\nNie da się ukryć, że w przeszłości Agnieszce Kaczorowskiej zdarzały się modowe wpadki. Jednak od pewnego czasu aktorka i tancerka prezentuje coraz bardziej udane stylizacje. Nie tak dawno zachwyciła w kombinezonie w pionowe pasy, a ostatnia stylizacja z sukienką z falbanami także była strzałem w dziesiątkę. Oby tak dalej!\nZobacz także: Marina Łuczenko-Szczęsna w spódnicy, którą kiedyś nosiłyśmy wszystkie. Ten fason powraca!


... wszyscy(-tkie) chorujemy\nTaraneh Fazeli i Feminist Health Care Research Group\nWidok instalacji "Sick Time, Sleepy Time, Crip Time", 2018 r., zdjęcie: Colin Conces. Opis poniżej\nOpis zdjęcia: Pokój o beżowo-żółtych ścianach, fioletowe krzesła w rzędzie, okrągły zegar na ścianie, woda, pojemnik na śmieci, dwie rośliny. Widoczne stojaki na czasopisma wiszące na lewej i prawej ścianie pokoju wypełnione publikacjami. Z siedziska jednego z krzeseł wyłania się biała kolumna.\nRozmowa z kuratoką i edukatorką Taraneh Fazeli na temat Canaries (Kanarków), czyli grupy wsparcia działającej również jako kolektyw artystyczny, z pytaniami od Feminist Health Care Research Group (Feministyczna grupa badaczek opieki zdrowotnej).\nW 2018 r. Taraneh Fazeli zaprosiła Feminist Health Care Research Group do współpracy nad ich szóstym zinem, w ramach wystawy zbiorowej dotyczącej polityki zdrowia i opieki: Sick Time, Sleepy Time, Crip Time: Against Capitalism’s Temporal Bullying (Czas choroby, czas snu, czas kalectwa: przeciwko kapitalistycznemu, doczesnemu zastraszaniu). W zinie nr 6 opublikowana została rozmowa pomiędzy Fazeli a Ingą Zimprich i Julią Bonn z FHCRG. Dotyczyła ona ich osobistych doświadczeń jako członkiń dwóch kolektywów artystycznych łączących sztukę z polityką choroby i tematyką dotyczącą opieki zdrowotnej. W szczególności zwróciły one uwagę na kwestię różnic jako wartości w pozytywny sposób wpływających na dynamikę pracy w grupach. Fragmenty tej oryginalnej rozmowy z 2017 r., poświęconej głównie Canaries, zostały przepisane i wydrukowane w zinie numer 6. Poniżej znajduje się skrócona i zredagowana wersja dla „Magazynu RTV”.\nFeminist Health Care Research Group: Czy możesz nam krótko przedstawić Canaries? Na jakie potrzeby odpowiada bycie częścią grupy?\nTaraneh Fazeli: Mówimy, że Canaries to sieć kobiet (osób definiujących się jako kobiety) pracujących lub związanych z polem sztuki oraz osób gender non-conforming, żyjących i pracujących z autoimmunologicznymi problemami zdrowotnymi oraz innymi chorobami przewlekłymi. Starałyśmy się wiele razy opisać nas w zwięzły sposób, ale wciąż szukamy właściwej definicji. Tożsamość grupy wydaje się być tu szczególnie istotna ze względu na upłciawiające (gendered) dyskursy, w które zostały opakowane choroby, takie jak histeria czy hipochondria. O chorobach autoimmunologicznych mówimy wtedy, kiedy organizm dosłownie atakuje sam siebie. Istnieją różne ich typy, niektóre wpływają na układ hormonalny (jak Hashimoto), te żołądkowo-jelitowe (jak Crohn), a także te, które wpływają na układ reumatoidalny (jak Lupus/toczeń).\nNazwa grupy nawiązuje do powiedzenia „kanarki w kopalni węgla” – odnoszącego się do ptaków wysłanych do kopalni węgla w celu sprawdzenia, czy poziom tlenu jest wystarczający dla górników. Ta nazwa jest więc określeniem tych, których wrażliwość pozwala bardzo wcześnie wskazać niekorzystne warunki środowiskowe, które ostatecznie będą miały wpływ na nas wszystkich. Kanarki (Canaries) działają jako grupa wsparcia z listą mailingową złożoną z ponad 150 adresów do członkiń, które dzielą się informacjami, poradami i udzielają sobie nawzajem wsparcia, szczególnie jeśli chodzi o przetrwanie w zinstytucjonalizowanym systemie medycznym, ale też poza nim. Kanarki to również kolektyw artystyczny.\nFHCRG: Jak powstały Kanarki?\nTaraneh Fazeli: Jesse Cohen, Carolyn Lazard i Bonnie Swencionis są głównymi założycielkami. Istnieją różne historie o tym, jak powstały Kanarki; różnią się w zależności od tego, kto je opowiada. Chciałabym, żeby Jesse mogła się wypowiedzieć, ponieważ tak naprawdę to ona była pomysłodawczynią i, moim zdaniem, pozostaje fundatorką grupy. Ja dołączyłam rok lub dwa lata później. Wtedy mieszkałam jeszcze w Nowym Jorku. Było to dla mnie niezwykle ważne, gdyż we wczesnej młodości doświadczyłam ogromnego bólu związanego z przewlekłą chorobą i aż do momentu dołączenia do grupy „siedziałam w szafie”. Grupa pozwoliła mi doświadczyć ulgi w społeczności złożonej z podobnych mi osób, a także upolityczniła moje doświadczenie choroby.\nMyślę, że Canaries powstały z nagłej potrzeby ludzi, którzy mieli wspólnych znajomych, w większości kobiety (osoby identyfikujące się jako kobiety), które przechodziły przez podobne frustrujące doświadczenia, próbując rozwiązywać swoje chroniczne problemy zdrowotne w zbiurokratyzowanym amerykańskim systemie opieki zdrowotnej. To była naprawdę nieformalna grupa osób, które po przyjacielsku radziły Jesse: „Och, powinnaś porozmawiać z tym i z tamtym… Masz podobne spostrzeżenia na ten temat, a ludzie naprawdę nie wiedzą, kogo się poradzić ani co dokładnie z tym zrobić…”. Zaczęło się od tego, że Jesse umawiała się na herbatę z różnymi ludźmi i po prostu rozmawiała. Były to momenty porozumienia. Zazwyczaj nie rozmawiasz o tej dziwnej rzeczy (chorobie), która cię spotkała, z ludźmi, co do których nie jesteś pewna, że cię zrozumieją. Nikt nie pozwala sobie na bycie bezbronnym. Jest to niezwykle istotne, zwłaszcza w kontekście sztuki, która w ostatnich latach kładła nacisk na krytykę i teorię krytyczną jako sposób artykulacji wszystkiego, także osobistych doświadczeń.\nW Canaries dzielimy się trudnymi sprawami bez oceniania. Zaczęło się od tego, że Jesse zaczęła organizować spotkania w Nowym Jorku w swojej kuchni. Tak powstała grupa wsparcia spotykająca się co miesiąc. Potem pojawiła się luźna lista adresów mailowych na listserv. Kanarki (Canaries) nieco później przekształciły się w kolektyw artystyczny. U ich podstaw leżało kształtowanie przestrzeni do rozmowy o tym, co dzieje się w naszym życiu i ciele, której nie miałyśmy nigdzie indziej. Tak naprawdę, chodziło o dzielenie się osobistymi historiami. Nasze motto brzmiało: „Pierwsza zasada: bądźmy razem”. Bardzo oldschoolowe, wiesz, takie feministyczne odzyskiwanie przestrzeni w systemie medycznym opartym na patriarchacie i ekskluzji.\nFHCRG: W jaki sposób tryb spotkań Kanarków zmienił się na przestrzeni ostatnich lat?\nTaraneh Fazeli: Spotkania grupy wsparcia zostały przeniesione na Skype’a lub komórkę, ponieważ członkinie musiały stopniowo opuszczać miasto z różnych powodów. Miało to wiele wspólnego z naszymi uwarunkowaniami i potrzebami. Nowy Jork jest drogim miastem, a utrzymanie się w nim wymaga podjęcia intensywnej pracy zarobkowej, na co większość z nas nie miała już siły. Ze względu na pochodne niektórych chorób – jak chroniczne zmęczenie, nadwrażliwość na środki chemiczne, alergie środowiskowe – kontekst miejski był dla wielu z nas szczególnie trudny. Coraz więcej członkiń opuszczało grupę, przybywało jednak osób, które połączyły się z nami za pośrednictwem sieci społecznościowych, a nie mieszkały na stałe w Nowym Jorku. Wiele razy spotkania grupy wyglądały tak, że połowa osób dołączała przez Skype’a jako gadające, małe główki na ekranie.\nObecnie listserv jest najaktywniejszym przejawem działalności grupy. Na początku lista działała naprawdę organicznie i nie była moderowana. Istnieją różne formy współuczestnictwa. Podczas spotkań, niektórzy po prostu słuchają przez chwilę, nie mówiąc, dopóki nie poczują jakiejś palącej potrzeby, inni za to uczestniczą aktywnie, zadają pytania, ale także zasypują wszystkich informacjami i historiami. Niektóre osoby w momencie dołączenia do grupy napisały e-mail z notką o sobie.\nW wątku mailowym wciąż pojawiają się te same pytania. Czasami ponownie wprowadzamy do obiegu niektóre kwestie. Jednym z problemów, o których wielokrotnie pisałam, jest wrażliwość chemiczna: co robisz w taksówce, gdy kierowca jest spryskany wodą kolońską? Jak radzisz sobie z zamkniętymi przestrzeniami w samolotach? Jakie maski działają najlepiej i jak radzisz sobie z potencjalnym zakłopotaniem wynikającym z ich noszenia? Pojawiają się więc bardzo praktyczne rady. Innym przykładem może być pytanie, w jaki sposób zażywa się konkretne leki w połączeniu z innymi? Pojawiały się również prośby o rekomendację lekarzy, którzy zajmują się nietypowymi schorzeniami i mają równościowe podejście. Także porady, jak rozszyfrować, co lekarze zalecają jako leczenie, na przykład: „Mój doktor zarekomendował to, a co ty sądzisz na podstawie własnego doświadczenia z podobnymi lekami?”. Jedną z rzeczy, które pojawiają się często, szczególnie w kontekście Stanów Zjednoczonych, jest sposób, w jaki osoby odnajdują się w zbiurokratyzowanym systemie opieki zdrowotnej, pytając na przykład, czy lekarze przyjmują na określonych warunkach ubezpieczenia lub jak „hakować” system, aby uzyskać to, czego się potrzebuje.\nOstatnio w grupie pojawiły się pewne napięcia i późniejsze zmiany, które częściowo były widoczne na listserv, a teraz przede wszystkim w umierającym kolektywie artystycznym. Jak wspomniałam, na początku listserv nie był moderowany, bardziej zależało nam na tym, aby nowo zaproszona osoba mogła po prostu dzielić się swoimi historiami, a na starcie była to niewielka grupa. W związku z tym wspólny projekt artystyczny Refuge in the Means, który Canaries zrealizowały jesienią 2016 roku, tuż po lecie, gdy ruch Black Lives Matter zyskał masowe rozpoznanie, a u nas pojawiły się rozmowy na temat klasowego i rasowego składu grupy. Zaczęłyśmy zajmować się tym, czyje zdrowie jest wspierane przez działania grupowe i jak możemy rozszerzyć ten zasięg na osoby najbardziej narażone w społeczeństwie amerykańskim. Z tego, co mi wiadomo, większość osób, które wcześniej pojawiły się w grupie, to białe cis-kobiety (choć trudno powiedzieć na podstawie półanonimowego listserv). W związku z tym, że w społeczeństwie rośnie świadomość dotycząca kwestii dostępności i tego, komu udzielane jest wsparcie, coraz częściej pewne pytania pojawiały się też w naszej grupie. Pojawił się problem inkluzywności, i tego, kto tak naprawdę czuje, że może do nas dołączyć. Czasami ludzie piszą e-maile z napisem: „Hej dziewczyny!”, podczas gdy nie wszystkie osoby w grupie identyfikują się jako kobiety. Ekskluzja pojawia się również wtedy, gdy niektórzy polecają jedne z najdroższych, prywatnych klinik w Nowym Jorku bez świadomości tego, że ta wiadomość nie jest skierowana do większości osób w grupie, powiedzmy – takich jak ja, które nie mają żadnego ubezpieczenia lub tylko Medicaid (co jest dość ograniczoną formą publicznej opieki zdrowotnej w USA). W związku z tym udzielona rada miała charakter sondujący odnośnie tego, kto czuje się mile widziany w grupie.\nWidok instalacji "Sick Time, Sleepy Time, Crip Time", 2018 r. Zdjęcie: Colin Conces. Opis poniżej\nOpis zdjęcia: mały, brązowy, drewniany stolik obok fioletowego krzesła, przykryty czasopismami, ulotkami i broszurami. Mała plastikowa tabliczka z czarnym tekstem na białym papierze instruuje zwiedzających\no zasadach czytania i zwracania publikacji.\nFHCRG: Wcześniej mówiłyśmy o napięciu, które powstaje w grupie, gdy cel, jakim jest wspieranie jej członków(-iń), spotyka się z przymusem produkcji w polu sztuki. W jaki sposób Canaries radzą sobie z tym problemem?\nTaraneh Fazeli: Obok organizacji spotkań i prowadzenia listserv z grupy wyłaniał się kolektyw artystyczny. Część osób zorganizowała wystawę składającą się z indywidualnych wypowiedzi w Cleopatrze na Brooklynie. Krótko po tym, wykonałyśmy instalację w Franklin Street Works, stworzoną przez Carolyn i Jesse z udziałem większej grupy zaangażowanej w powstawanie zina (publikacji). Następnie zrealizowałyśmy Refuge in the Means w Recess w Nowym Jorku. Recess to rezydencja artystyczna poświęcona zaangażowaniu w sprawy publiczne. Chodzi w niej o to, że od momentu, gdy dostajesz klucze do przestrzeni, w której możesz pracować, powinieneś w jakiś sposób nawiązać dialog z publicznością. Refuge in the Means przybrało formę centrum troski. Siedem Kanarków – wówczas osoby najbardziej zaangażowane – zrealizowało ten projekt razem. Wspólna praca, jako kolektyw, w polu sztuki, była naprawdę inna niż jakakolwiek aktywność podejmowana przez nas wcześniej. Odkryłyśmy, że wszystkie byłyśmy tak podekscytowane możliwościami, czasem i przestrzenią, które mogłyśmy fizycznie ze sobą dzielić, że się przepracowałyśmy. Chciałyśmy wspólnie zbadać wszystkie te tematy, którym wcześniej nie byłyśmy w stanie dokładnie się przyjrzeć, a także udostępnić nasze przemyślenia i efekty pracy szerszej społeczności poza podstawową grupą Kanarków. To uczyniło nas naprawdę ambitnymi. Część osób może się z tym nie zgodzić, ale moim zdaniem, spowodowało to, że zignorowałyśmy materialne warunki pracy nad crip time*.\nWe wniosku wysłanym na rezydencję dotyczącym powstania centrum troski uwzględniłyśmy bardzo realną możliwość, że wiele z nas może się rozchorować podczas wspólnej pracy. To są po prostu realia współpracy z artystkami z przewlekłymi chorobami. Zasugerowałyśmy więc, że gdy na przykład jedna z członkiń grupy stanie się niedostępna z powodu problemów zdrowotnych, ktoś inny ją zastąpi, a jeśli ta druga osoba też zachoruje, to kolejny z Kanarków wkroczy i tak dalej… Zaplanowałyśmy nawet przedstawienie tych interakcji na jakimś rysunku, który wizualizowałby współzależności, które ukształtowały podstawy codziennej pracy w grupie, jednak nie zdążyłyśmy, bo wszystkie się rozchorowałyśmy…\nMyślę, że jednym z powodów tego niepowodzenia było to, że wcześniej działałyśmy raczej jako grupa wsparcia, a nie kolektyw artystyczny, więc nie musiałyśmy mierzyć się z problemami ablaistycznego systemu projektowego w polu sztuki. Ciężar odpowiedzialności w liście mailingowej listerv był rozłożony pomiędzy wszystkich uczestników(-czki) czatu, jeśli ktoś pisał, można było odpowiedzieć, zależało to tylko od tego, czy ktoś chciał podzielić się swoim doświadczeniem, czy akurat miał wystarczająco dużo łyżek (tak w grupie nazywamy jednostki energii) – nie przełożyło się to jednak w żaden sposób na pracę i strukturę grupy poza przestrzenią wirtualną.\nFHCRG: Podczas wspólnej pracy zależy nam na stworzeniu miejsca dla konkretnych potrzeb obecnych w grupie. Na przykład terminy spotkań są dostosowywane do artystek(-ów), które(-rzy) muszą dzielić czas na pracę i opiekę nad dziećmi. Osoby ciepiące na chroniczne uczucie zmęczenia, potrzebują innego planowania czasu pracy, jeśli chciałyby zaangażować się w projekt. W polu sztuki większość pracy pozostaje niewidoczna, niedopłacana, naturalizowana. Utrudnia to artystkom, które chciałyby przekroczyć ablaistyczną normę świata sztuki, artykulację i widzialność ich potrzeb. Jakie jest twoje doświadczenie w tej kwestii?\nTaraneh Fazeli: Jednym z projektów, nad którym wspólnie pracowałyśmy, była publikacja Notatki do poczekalni / Notes for the Waiting Room podczas pierwszej prezentacji Sick Time, Sleepy Time, Crip Time / Czas choroby, czas snu, czas choroby. Prawdopodobnie tekst nie był najlepszą formą ekspresji dla tego projektu. Może on wydawać się naprawdę przytłaczający, gdy nie czujesz się dobrze i masz mętlik w głowie. Poza tym poziom produktywności związanej ze wspólną pracą był czymś nowym dla Kanarków. Ze względu na choroby i związane z nimi rotacje osób, czas trwania projektu wydłużył się, dlatego trudno było go ukończyć. Nie jest łatwo renegocjować zobowiązania dotyczące nakładu pracy i osobistego zaangażowania, jednocześnie praktykując samotroskę, ale pewnie na tym właśnie to wszystko polega.\nPodczas pracy nad Refuge in the Means / Wewnętrznym uchodźcą zdałyśmy sobie sprawę, że niektóre osoby intuicyjnie ciążą ku sobie, a przez to świetnie im się współpracuje, ale nie jest to doświadczenie dotyczące nas wszystkich. Zrodziło się we mnie pytanie, jak można byłoby wyrazić trudności, które się pojawiają przy współpracy? Czy to, że nie mamy ochoty na żarty, jest już znakiem, że się nie dogadujemy, czy raczej jest to efekt trudności związanych z samą pracą, które można rozwiązać? Pamiętam rozmowę z tobą na temat koncepcji „intymności dostępu” autorstwa Mii Mingus, a także tego, że czasem wrażliwość na potrzeby innych pojawia się na przekór różnicom, powodowana raczej intuicyjną potrzebą, bez konieczności politycznego zrozumienia problematyki niepełnosprawności czy innych potencjalnie wykluczających doświadczeń.\nNie do końca jako grupa przepracowałyśmy tę całą dynamikę, która się pojawiła podczas realizacji projektu. Wywołało to pytania o to, co właściwie robimy jako grupa – czy wspieramy się we właściwy sposób i gdzie jeszcze mamy sporo do zrobienia. Wtedy zdałyśmy sobie sprawę, że nie chcemy już pracować razem jako kolektyw artystyczny. Przynajmniej na razie. Zamiast tego wybrałyśmy troskę o społeczność, którą współtworzymy. Osobiście, mam również potrzebę dzielenia się swoim doświadczeniem z większą ilością osób. Być może istnieją mniejsze kolaboracje artystyczne, które pojawiają się teraz wśród Kanarków, ale funkcjonujemy przede wszystkim jako sieć wzajemnej pomocy. To jest właśnie miejsce, w którym jesteśmy.\n* Crip jest politycznym odzyskaniem uwłaczającej etykiety „kaleka” przez osoby niepełnosprawne. Tutaj jest użyty jako zwrot emancypujący.)


Siedmiu Wspaniałych - 1:9 Mitches Military Models - Page 2 - [F]Warsztat - Modelarstwo plastikowe - Modelwork\nBy Marcin M., March 19 in [F]Warsztat\nJeszcze z tego kąta...\nEdited May 7 by Marcin M.\nJeszcze jedna porcja z dzisiaj. Tęczówka trochę zmniejszona, podmalowałem brwi nuln oilem i agrax earthshade. Wciąż mam wrażenie, że nie wygląda "brynnerowo" 🙁\nMam nadzieję, że tak jest dobrze? Nadal wszakże uważam, że coś jest z nim nie tak - być może jednak twarz jest bardziej pociągła niż w oryginale - ale przez dwa dni próbowałem już wszystkiego i ta opcja wydaje mi się najbardziej akuratna. Z szerszymi tęczówkami.\nKolejny zajechał na biurko! Tym razem ten z twarza Steve'a Mc Queena, Vin Tanner. Na pierwszy rzut oka podobny, nie bedę może miał takich problemów z nim jak z łysym. Ciut może na starszego wygląda jak był w filmie.\nPavol Offo Ovecka to bardzo utalentowany rzeźbiarz, ale to już wiecie. Fajny patent z kołkiem ustalającym kapelusz. Nadlewek i szwów sporo, delikatny ubytek na rondzie ale przecież co to dla nas.\nSzlifowanko. Zgrubne frezem i nozykiem, papierkiem i wykałaczką na gotowo.\nSiem spóźniłem, ale już jestem i paczem\nW dniu 29.06.2019 o 22:58, Baas ArK napisał:\nDużo Cię nie ominęło. Zapraszam.\nTymczasem dałem podkład. Tym razem tylko szary po całości i biały z kąta. Z czarnego zrezygnowałem, bo Tanner raczej jasnej karnacji był, choć opalony dosyć. Mieni sie trochę jak Wielki Elektronik 😉. Musiałem też zmodyfikować położenie kapelusza. Dałem tył naprzód co chyba bardziej odpowiada prawdzie ekranu, niz to co zaproponował producent.\nZ kapeluszem będziesz jeszcze coś rzeźbił? Porównując do danego kadru to na filmie bardziej wywinięty był.\nW kształt kapelusza nie będę ingerował. Jedyna zmiana to ta, że spiłowałem oryginalny kołek mocujący i dałem tył naprzód, bo całość jeszcze gorzej wygladała, w ogóle nie tak jak w filmie.\nPierwsza warstwa - różowy, mieszanka mephiston red i rotten white, mieszany z matt medium vgc.\nRozumiem że do blendingu używasz glaze medium?\n22 godziny temu, mikemc napisał:\nTa perwsza warstwa była z matt medium, coby się tak nie błyszczało. Ale poza tym, tak, glaze medium jest w robocie.\nWarlord purple z białym, zaznaczone cienie i swiatła - początek.\nNo kurde coś nie pykło. Facet idzie do kąpieli...😬\nTak chyba lepiej? Salmon rose VGC mieszane z białym, czerwonym i szarym - w zależnosci od potrzeb.\nEdited July 27 by Marcin M.\nBuzia. Na podkładzie z reikland flesh, różne mieszanki light skin tone pactry z medium i dark rust AK,\nWłosy i chustka - na niej bedzie jeszcze rzucik.\nW drugim podejściu dużo lepiej ten kolor koszuli.\nW dniu 2.08.2019 o 18:41, bazylms napisał:\nDzięki, gdybym nie poprawił, nie mógłbym spać spokojnie.\nPrawe oko, zaznaczone wg zaprezentowanego wcześniej kadru, tylko tak wygląda naturalnie, inne ustawienie sprawia wrażenie twarzy George W. Busha Jra (widziałem takich!) - głównie steel blue, z domieszkami macragge i german blue.\nWstępnie zaznaczone lewe oko, myślę, że naturalnie spogląda. Niestety, nie odmłodzę go 😞. Zacząłem kapelusz.\nŚlicznie Ci to wychodzi! Najbardziej mi się podoba to, że świetnie to kontrolujesz!\nEdited August 8 by enten\nNajbardziej mi się podoba to, że świetnie to kontrolujesz!\nDzięki enten za miłe słowa. Po prostu, maluję i porównuję ze zdjęciem, czy jest w miarę naturalnie i aby podobieństwo zachować. Bo pół milimetra w tę czy w tę jednak robi różnicę i wyraz twarzy się zmienia.\nGotowy, czeka na Was w galerii.


Dama z... kotem - Studio Infinity\nDama z… kotem\n4 grudnia 2015 /0 Comments/in Blog, Studio /by Marcin Janas\nKiedy firma wydaje swój kalendarz, chce aby był on unikalny. Aby takie założenie się powidło, wszystko musi być idealne.\nDzisiaj do naszego studia zawitała Kamila Koziorowska wraz z niezwykłym towarzyszem. Wszystko za sprawą zlecenia, otrzymanego od agencji reklamowej CESSANS. Agencja wydaje kalendarz na rok 2016, na którym chcą zamieścić zdjęcie modelki wraz z kotem. Do współpracy zaprosiliśmy Kamilę oraz rudego kota naszej znajomej 😉 Kot na początku niechętnie współpracował, lecz później przełamał stres 🙂 Oto kilka zdjęć z sesji.\nhttp://studioinfinity24.pl/wp-content/uploads/2017/04/kamila-cessans-04.jpg 800 800 Marcin Janas http://studioinfinity24.pl/wp-content/uploads/2017/04/logotyp-300x139.png Marcin Janas2015-12-04 17:00:122017-04-29 23:25:10Dama z... kotem\nNoviFit w Studio Infinity Krótka sesja Afrodyty


na dane wydarzenie może się okazać bardzo dobrym pomysłem, zwłaszcza przy większych spotkaniach nieznajomych ludzi. Fordanserki są w s\nFordanserki zajmują się przede wszystkim dbaniem o to, aby zaproszeni goście dobrze się bawili na jakimś wydarzeniu lub imprezie. Wynajęcie fordanserek na dane wydarzenie może się okazać bardzo dobrym pomysłem, zwłaszcza przy większych spotkaniach nieznajomych ludzi. Fordanserki są w s\nZimowy taras - jak go ogrzać?Nie wiesz wszystkiego o psach?Cracow - capitol of polish medieval historyZdajemy prawo jazdy. Ośrodki szkolenia kierowcówWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićKilka słów o kancelariachStwardnienie rozsiane, czym jest i jak się je leczy?Jak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaBhp-pulsar.plMvmt plPrestiż i oszczędnośćDomowa elektrownia słonecznaMarketing internetowy, a korzyści z inwestycji Jak Wydrukować Reklamę Natychmiastowo?Walka z trądzikiemTwój biznes - kilka poradWydajne perfumy w olejkach. Czy warto?Czym jest reklama zewnętrznaKilka porad dla pacjentów - stomatologiaSzkolenia bhp Choose the best printing method for you Krótko i na temat: GeodezjaDobre części do samochoduMaroko i słynny kosmetyki z nasionami arganowcaJak promować się w sieciDywanowe szaleństwoOgród i sauna w ogrodzieCzy w 2020 warto włączyć klimatyzację?Kilka słów o druku i poligrafiiZ wizytą u dentysty. Krótko o stomatologii


Zespoły | Atmospheric Magazine – wieści ze świata muzyki | Strona 4\nCRYPTIC – death/thrash metal\n17 stycznia 2010 admin\tDodaj komentarz\ngatunek: death/thrash metal\ndyskografia: 1x demo, 1x płyta\nPierwsze pomysły na zespół CRYPTIC pojawiły się w okolicach roku 2000. Pierwotny skład zespołu tworzyli: Piotr Nawiesniak (gitara), Grzegorz Popiołek (bas), Mariusz Pachura (gitara), Grzegorz Boduch (wokal) i Paweł Dudzik (perkusja). Wraz z rozwojem grupy skład ulegał licznym zmianom, co poważnie utrudniało prace nad powstałym materiałem. Jako pierwszy z kapeli odszedł Mariusz, którego dość szybko zastąpił Marcin Strug. Miejsce Popiołka zajął Andrzej Hejmej. Po jakimś czasie odszedł Boduch i CRYPTIC pozostał na długi czas bez wokalisty, co uniemożliwiło koncerty i dalszy rozwój kapeli. Funkcje wokalu przejął więc Andrzej. W tym składzie w grudniu 2004 r., w Diamond Studio pod Krakowem nagrane zostało „Demo 2004”. Znalazły się na nim utwory: „Nightmare, „Euphory”, „Voodoo Time” oraz „Instrumental”. Demówka zebrała wiele pochlebnych recenzji, pełną parą ruszyła działalność koncertowa. Na początku 2007 r. dokonały się kolejne zmiany w zespole, Kacper został gitarzystą na miejscu Marcina Struga, a rolę głównego wokalisty przejął Tomek. W tym składzie na przełomie 2008/2009, w Studio 78 została zarejestrowana debiutancka płyta „Infinite Torment”. W grudniu 2009 album został wydany własnym sumptem we współpracy z Nucity. Składa się na niego dziewięć utworów, jest utrzymany w death/thrashowej konwencji, a w porównaniu z demówką znacznie szybszy i cięższy.\nPiotrek Nawiesniak – gitara\nTomek Jarzabek – wokal\nPawel Dudzik – perkusja\nAndrzej Hejmej – bas / wokal\nKacper Lysik – gitara\n„Demo 2004” (CD-R, 2004)\n„Infinite Torment” (CD, 2009)\nNAMMOTH – death metal\n8 września 2009 admin\tDodaj komentarz\nNAMMOTH powstał pod koniec 2006 roku w Ełku. Początkowo muzyka zespołu oscylowała w klimatach szeroko pojętego black metalu.\nPo wielu perturbacjach personalnych, NAMMOTH ustabilizował skład. Poszukiwania perkusisty zakończyły się pod koniec 2007 roku, gdy do zespołu dołączył Igor Augustynowicz. W odświeżonym składzie zespół zaczął pracę nad nowymi aranżacjami utworów, aby dopasować je do stylu i techniki gry młodego perkusisty. Gra Igora wniosła do muzyki NAMMOTH niespodziewaną świeżość i była jednym z najważniejszych czynników wytyczających nowy kierunek muzyczny, jakim zaczął podążać NAMMOTH.\nPrzez ten czas zespół zagrał kilka koncertów w regionie, zajmując m.in. I miejsce na Festiwalu Muzyki Rockowej w Orzyszu w 2008 roku.\nNa przełomie lutego i marca 2009 roku zespół nagrał materiał demo, na którym gościnnym wokalistą jest Michał Pukin z ełckiego FORGOTTEN PAST. Realizatorem został Krzysztof Murawski, w dużej mierze odpowiedzialny za bardzo mocne, ciężkie brzmienie nagrań. Na materiale demo znalazły się cztery utwory. Teksty to w większości zasługa Artura „Chudego” Chudewniaka (ex TRAUMA, MASTABAH).\nOd niedawna zespół rozpoczął pracę z nowym wokalistą – Mateuszem Grygo.\nNAMMOTH posiada obecnie ustabilizowany skład, stałą salę prób, w której zespół gości kilka godzin dziennie i jest otwarty na wszelkie propozycje koncertowe, które pozwolą zespołowi zaprezentować się na żywo jak największej liczbie słuchaczy i fachową krytykę w recenzjach.\nNAMMOTH poszukuje wytwórni i jeszcze w tym roku zamierza powtórnie wejść do studia.\nRafał Mużyło – gitara\nTomasz Rozmysłowicz – gitara\nTomasz Tomkiewicz – bas\nBartosz Mazur – bas\nMateusz Grygo – wokal\n(demo CD-R, 2009)\nPiwnika Ponurego 7/4\nUNHOLY RITUAL (Grecja) – symphonic black metal\n13 sierpnia 2009 admin\tDodaj komentarz\nkraj (miasto): Grecja (Ateny)\ndyskografia: 1xCD, 1xpromo, 1x demo\nwydawca: Emotion Art\nZespół UNHOLY RITUAL powstał w roku 1997 w Atenach, w Grecji, z inicjatywy Erevos`a (wokale) i Bertram`a (perkusja). Skład personalny ustabilizował się trzy lata później, wraz z dołaczeniem do zespołu muzyków: Q_Snc (syntezatory), Drakhon (bas), Ianos (gitara), Gareth (gitara).\nLatem roku 2001 powstało pierwsze demo „Denial From Heaven”, które zebrało dobre recenzje (np. w greckim „Metal Hammer” i bułgarskim „Xaoc Magazine”). Grupa zaczęła koncertować, w kraju i zagranicą. UNHOLY RITUAL supportowało MAYHEM, MARDUK, SATYRICON, GOD DETHRONED i FLAMES (grecki thrash metal). Kapela grała też w swoim kraju jako headliner oraz wystąpiła na Winterstorms Fest 2001 w Bułgarii i podczas drugiego dnia Metalheart Fest 2003 w Rumunii.\nPrzez kolejne trzy zespół przeszedł wiele zmian składu i miał przerwy w działalności. Ten trudny czas pozwolił jednak grupie lepiej przygotować się do nagrania długogrającego debiutu.\nPóźniej Trauma zastąpił Ianos (gitara prowadząca), doszedł Nykterion (gitara rytmiczna) i muzyk z metalowej greckiej grupy W.E.B. – Blastphemer (perkusja). W tym skłądzie zespó wznowił koncerty i zaczął komponować nopwą muzykę.\nUNHOLY RITUAL przypomniał o sobie materiałem „Promo `07”, który poprzedził dużą płytę. Stuff spotkał się z dobrymi opiniami lokalnej prasy oraz webzine`ów.\nPełny album nosi tytuł „Rex Mundi”. Został nagrany i zmiksowany w M.I. Studios w Atenach. W jednym z utworów gościnnie występuje Aphazel z ANCIENT. Płytę promował singlowy utwór „Vae Victus”.\nPoczątkowo UNHOLY RITUAL miał podpisać kontrakt z River Ent. z Jordanii. Miał to być pierwszy europejski zespół w tej wytwórni. Do wydania jednak nie doszło. Płyta ukazała się z pewnym opóźnieniem nakładem greckiej wytwórni Emotion Art.\nMuzykę UNHOLY RITUAL można określić mianem majestic / symphonic black metalu, inspirowanego takimi zespołami jak EMPEROR, SATYRICON, DIMMU BORGIR oraz greckimi legendami: ROTTING CHRIST i VARATHRON, jednak ze znamionami indywidualnego stylu.\nErevos "Reaper Of Time" – wokale\nTrauma "Distorted Sacriledge" – gitary\nQ_Snc "Architect Of Chaosmos Supernal" – syntezatory\nDrakhon "Devourer Of Celestial Ethos" – bas\nBlastphemer "Anvil Of Nightmares" – perkusja\n„Rex Mundi” (CD, Emotion Art, 2008)\n„Promo `07” (promo CD-R, 2007)\n„Denial From Heaven” (demo, 2001)\nSETH – heavy/thrash metal\n11 lipca 2009 admin\tDodaj komentarz\nSETH powstał w kwietniu 2008 jako reinkarnacja zespołu DEIGRATIA – młodzieżowego projektu lidera grupy Paula – z okresu liceum, czyli połowy lat `90. DEIGRATIA w marcu `95 wygrała przegląd kapel rockowych w domu kultury im. Vetterów w Lublinie, zagrała na kilku innych przeglądach, dużej scenie na pikniku w Radawcu ’96, po czym zawiesiła działalność.\nDwóch członków dawnego składu: Paul (DEIGRATIA, INTERCITY DEIGRATIA) i Guru spotkało się po latach, aby wskrzesić młodzieńcze fascynacje. Do składu szybko dołączył Bartez – dawny perkusista. Po kilku tygodniach do grupy dołączył Longo (SMEGMA) – kompozytor większości później stworzonych numerów.\nPierwszy rok działalności SETH upłynął na tworzeniu materiału oraz poszukiwaniu wokalisty oraz perkusisty, bowiem kapela rozstała się z Bartezem i od tamtej pory spotykała się z wieloma perkusistami, jednak żaden nie mógł zagościć w zespole na dłużej.\nGrupa w kombinowanym składzie (z pożyczonym pałkerem i Paulem na wokalu) zagrała swój pierwszy po latach koncert w lubelskim klubie Ragnarock (7.03.2009), gdzie spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności. Po tym koncercie do SETH jako nowy wokalista dołączył Cezar, znany wszystkim z legendy polskiego death/black metalu – CHRIST AGONY, MOON oraz WHISPERS.\nW dniu 4.04.2009 SETH zagrał kolejny koncert na imprezie plenerowej „Motoserce”, gdzie supportował ZŁE PSY.\nPóźniej nastąpiła kolejna zmiana personalna. Grupa rozstała się z jednym z założycieli – Guru, którego zastąpił Tom (DRAKAN). W dniu 27.06.2009 grupa z kolejnym perkusistą ponownie zagrała koncert w lubelskim „Ragnarock”. Koncert ten okazał się przełomem dla SETH. Zespół ma w końcu perkusistę – Michaela (NAMRAT) i w końcu stały skład.\nW połowie lipca 2009 grupa zarejestrowała w Sinquest Sound Studio w Lublinie swój pierwszy materiał promocyjny, zaiwrający trzy autorskie kompozycje: „Nightly Kiss”, „Stranger” i „Frozen Path”.\nPierwszym repertuarem SETH były covery METALLICA, MEGADETH, TSA i kilka old schoolowych numerów z dawnego materiału DEIGRATIA. Obecnie styl zespołu to charyzmatyczny heavy metal z thrash’owymi riffami, melodyjnymi solówkami, łamanym rytmem i nieoczekiwanymi zmianami tempa oraz energetycznym wokalem.\nCezar – wokal\nPaul – bas\nLongo – gitara prowadząca\nTom – gitara rytmiczna\nMichael – perkusja\nAZYLUM – progresywny metal\n5 maja 2009 admin\tDodaj komentarz\ngatunek: progresywny metal\nmiasto: Siedlce / Warszawa\nAZYLUM powstał na początku lipca 2007. W zespole początkowo był gitarzysta Piotr Szwed i perkusista Grandpi. Niedługo potem dołączyli: wokalista Marcin Ciekot (ex PENTHAUSE), basista Łukasz Szwed, klawiszowiec Michał Kryński.\nTak oto w pełnym składzie grupa ruszyła z pracą na początku sierpnia 2007. Każdy z członków wniósł do kapeli swoje rozmaite wpływy muzyczne – blues, jazz, metal, rock, progresywny rock, neoklasyczny rock, progresywny metal, death metal, power metal, numetal, funky, reagge, punk itp. Jednak mimo takiej rozpiętości stylów muzycznych członkowie AZYLUM obrali ten, który był im najbardziej bliski – progresywny metal.\nPo kilku miesiącach gry zespół zdecydował się na zarejestrowanie czterech utworów w studiu, a prace nad 5-utworową płytą demo zostały ukończone na początku grudnia 2007.\nNa przełomie września i października 2008 kapela wystąpiła na trasie Tour Of Reflections, sygnowanej przez Insanity Records, u boku SYMPHONY i RELOAD oraz z dobrze znanym tarnowskim zespołem TOTENTANZ!\nW marcu tego roku AZYLUM wydał drugie, ponad pięćdziesięciominutowe demo. Nowe kompozycje kapeli poszły bardziej w stronę zaawansowania technicznego, jak i progresywności. Zespół zachował przy tym dalej swoją ostrość, a nawet zwiększył jej dawkę, jak również zdecydował się pisać teksty w języku angielskim.\nObecnie grupa skupia się na tworzeniu materiału na pełny album i dalszymi przygotowaniami do koncertów.\nMarcin Ciekot – wokal\nŁukasz Szwed – bas\nMichał Kryński – klawisze\n"Azylum" (CDR, 2009)\n"Demo" (CDR, 2007)\nIlona „Szefowa” Matuszewska\nDIGGER – nu metal\n21 kwietnia 2009 admin\tDodaj komentarz\ndyskografia: 2xdemo, 1xsplit\nZespół DIGGER istnieje od 1999 roku. Po wielu zmianach i próbach stworzenia dobranego składu, w końcu się udało – we wrześniu 2007 roku zespół zasilił nowy basista i tym samym powstał skład „idealny”. Grupa grała koncerty przed takimi gwiazdami jak: ACID DRINKERS, ILUSION, PIDŻAMA PORNO, HEY, SWEET NOISE, AKURAT. Na koncie ma jeden Split (z INKATHA) i dwie demówki.\nRatay – wokal\nKrakeen – gitara\nBorsuk – gitara\nSuulskier – perkusja\nJ.P – bas\n„Demo 2008” (demo, 2008)\nDIGGER vs INKATHA (CD – split,\n2002, Blue Studio)\n„How Stop This Noizz” (demo, 2000)\nBASEMENT – death/thrash/core\n25 marca 2009 admin\tDodaj komentarz\nW latach 1989-1993 w death metalowych kręgach muzycznego podziemia Zagłębia Dąbrowskiego i Śląska dość głośno było o grupie pochodzącej z Będzina, występującej pod nazwą AZAZEL – a to za sprawą dość dużej aktywności koncertowej i „organizacyjnej” (muzycy zespołu zorganizowali wiele koncertów w nieistniejącym już dziś będzińskim klubie „Max”, w którym odbywały się również ich próby). Spora ilość koncertów w różnych zakątkach kraju oraz dwie taśmy demo (wówczas płyta CD była nieosiągalnym luksusem) – wydana nakładem Baron Records „Way Of Suffering” i „Promised Land”, która nie była nigdy dystrybuowana na szerszą skalę, ponieważ nie znalazła wydawcy – sprawiły, że AZAZEL przez kilka lat swojej działalności był ważnym elementem metalowej sceny w Polsce. Zespół koncertował m.in. z takimi tuzami ówczesnego polskiego metalowego undergroundu jak PANDEMONIUM, DANGER DRIVER, ISCARIOTA, DEADLY VISION, MORDOR, BETRAYER, HATE czy wreszcie mniej undergroundowym KATem, szwedzkim TEMPERANCE i szwajcarskim SADNESS. I wszystko wydawało się zmierzać w dobrym kierunku, gdy pewnego wiosennego dnia 1993 roku AZAZEL rozsypał się z różnych, bardzo prozaicznych powodów. Drogi poszczególnych muzyków rozeszły się, choć pozostali oni w przyjaznych, pozamuzycznych stosunkach.\n15 lat później, w lipcu 2008 roku, drogi dwóch muzyków AZAZEL zeszły się ponownie. Gitarzyści Adam ”Waflo” Lachendro i Rafał „Blacur” Bartosik postanowili znów pograć wspólnie, a najlepiej w starym składzie. Niestety bez zmarłego rok wcześniej perkusisty AZAZEL Radosława „Łysego” Boczkowskiego. Jego miejsce w nowopowstałym zespole zajął Tomasz „Tommy” Osiński. Dwa miesiące później skład uzupełnił Jarosław „Bary” Miśta – były bassman AZAZEL. I tak oto „będzińska legenda” została wskrzeszona, obierając sobie nową nazwę – BASEMENT.\nWrzesień, październik i listopad 2008 upłynęły pod znakiem intensywnych prób oraz tworzenia i szlifowania zupełnie nowego materiału. Muzycy prawie całkowicie odcięli się od wcześniejszych dokonań z czasów AZAZEL, tworząc nowe kompozycje, a ze starych klimatów zatrzymali sobie jedynie instrumentalny utwór otwierający wydawnictwo „Way Of Suffring” pt. „Baron Samedi”. Nieco zmieniony aranżacyjnie utwór stał się swego rodzaju hołdem i memorandum na cześć zmarłego przedwcześnie perkusisty AZAZEL i gdy tylko BASEMENT zaczął koncertować (a debiut sceniczny odbył się 11.01.2009 podczas XVII Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy) „Baron Samedi” stał się, jak za dawnych lat, utworem otwierającym koncerty kapeli.\nKolejne próby przyniosły skutek w postaci nowych pomysłów i aranżacji, z których niebawem powstał nowy materiał. W lutym 2009 roku BASEMENT wszedł do studia, aby zarejestrować 2-3 utwory mające na celu wypromowanie zespołu. Praca w będzińskim studio Alternativ ułożyła się dość dobrze i skończyła na pięciu zarejestrowanych utworach składających się na „Promo 2009”. Są to kolejno: „Dum Spiro Spero”, „Qital”, „Układ”, „Łowca” i „Korporacja”. Z pewnością materiał ten to nie szczyt możliwości BASEMENT, przede wszystkim pod względem realizacji nie wygląda najlepiej, ale w celach promocyjnych powinien wystarczyć.\n„Promo 2009” można pobrać z oficjalnej strony BASEMENT oraz na profilu MySpace.\nObecnie grupa stara się chwytać wszelkich możliwości koncertowania i ma nadzieję, że dzięki „Promo 2009” złapie nieco kontaktów. Ponadto w dalszym ciągu pracuje nad materiałem na pełnowymiarowe wydawnictwo.\nAdam „Waflo” Lachendro – gitary, wokal\nRafał „Blacur” Bartosik – gitary\nJarosław „Bary” Miśta – bas\nTomasz „Tommy” Osiński – perkusja\n„Promo 2009” (CD-R, 2009)\nDUAL-COMA – post metalcore\n28 lutego 2009 admin\tDodaj komentarz\ngatunek: post metalcore\ndyskografia: 1xCD, 3xCDR\nobecny wydawca: Let Them Come Prod.\nW 2004 roku grupa zapaleńców postanowiła połączyć wspólne pasje muzyczne i zbudować od podstaw projekt metalowy, który później nazwano DUAL-COMA. Skład ulegał zmianom, jak w każdym projekcie. Zespół potrzebował dwóch lat, żeby ostatecznie dobrać odpowiednich muzyków, którzy prócz umiejętności, wykazaliby się otwartością, pozytywnym nastawieniem i pasją w tworzeniu. DUAL-COMA szybko stała się grupą przyjaciół, w której każdy ma tyle samo do powiedzenia i każdy jest niezastąpioną indywidualnością zarówno w zespole, jak i w życiu codziennym.\nPoczątki kapeli pamiętają Czubaka i Lechu, którzy spotkali się w marcu 2004 na próbie w starym opuszczonym garażu. Nikt wtedy nie przypuszczał, że losy DUAL-COMA potoczą się tak krętą i zawiłą ścieżką, a zarazem z takim rozpędem aż do dnia dzisiejszego. W lipcu 2005 roku Senator przypieczętował swoją pozycję w zespole, a w roku 2007 Bartek zamknął ostatecznie skład DUAL-COMY, która stała się projektem takim, jaki był zamierzony w pierwowzorze.\nW pierwszym okresie istnienia zespół skupił się na tworzeniu materiału i dopracowywaniu własnego spojrzenia na muzykę. Ten czas przebiegał w uśpieniu, gdyż grupa borykała się ze zmianami personalnymi, które kosztowały wiele czasu. W tym czasie udało się nagrać demo "Decode The Human" i stworzyć część materiału na demo "Program H.A.T.E.". Zespół zaczął wiele koncertować, pojawiły się pierwsze recenzje, audycje radiowe oraz wydarzenia medialne z udziałem DUAL-COMA (występ w programie "Big Brother 4" oraz "Zamiana Żon").\nRok 2008 to tak naprawdę nowa odsłona DUAL-COMY. Styl muzyczny został określony jako post-metalcore, na co złożyły się wcześniejsze inspiracje i wpływy gatunków takich jak thrash, death, melodic, metalcore. To także czas ciężkiej pracy, promowanie zespołu, organizacja koncertów, setki wysłanych płyt, godziny spędzone na próbach oraz praca od podstaw przy nagraniach materiału w domowym studio. Zespół w tym okresie wiele się nauczył, nabył samodzielności oraz niezależności, a tym samym wzrosła determinacja w dążeniu obraną przez kapelę ścieżką. W tym czasie powstało demo "Program H.A.T.E." oraz singiel "Bulletproof Heart", które to pozycje przyczyniły się do pierwszego sukcesu fonograficznego – oficjalnej płyty "Reprogrammed H.A.T.E." wydanej na początku roku 2009 przez Let Them Come Productions.\nMaciek "Czubaka" Szmatloch – wokal, gitara\nBartek "Szwagier" Szmatloch – gitara, wokal\nLeszek "Lechu" Trzaska – bas, wokal\nPaweł "Senator" Nowak – perkusja\n(CD, 2009, Let Them Come Prod.)\n"Bulletproof Heart" (CDR, 2008)\n"Program H.A.T.E." (CDR, 2007)\n"Decode The Human" (CDR, 2006)\nORCHARD – klimatyczny metal\n26 lutego 2009 admin\tDodaj komentarz\ngatunek: klimatyczny metal\ndyskografia: 1xCD, 1xCDR\nORCHARD powstał w Świdnicy w 1998 roku i początki miał takie, jak większość zespołów – praca nad własnym materiałem, pierwsze koncerty we własnym mieście i okolicach, przeglądy kapel amatorskich, czasem wygrywane, a czasem nie, wreszcie pierwsze sensowne demo w 2001 roku, zatytułowane "The Torment Parts the Branches of the Trees" i próby (nieudolne) zainteresowania nim szerszej publiczności. W tamtym okresie zespół podejmował współpracę z różnymi wokalistkami, co miało uatrakcyjnić nie tylko muzykę, ale i wizerunek sceniczny. Nieodmiennie kończyło się to powrotem do solidnej, męskiej, czteroosobowej ekipy, która gra do tej pory. W połowie 2002 roku przydarzyła się trwająca równo rok przerwa, owocna o tyle, że wszyscy mieli czas na przemyślenia i wrócili pełni pomysłów i zapału do pracy. Powstał nowy materiał, domowym sposobem nagrany został około kwietnia 2004 i od tego czasu zespół koncertował, wypatrując okazji do poważniejszych, studyjnych nagrań. Rzecz udała się w 2006 roku – w grudniu ukazała się wydana na własny rachunek płyta demo, zatytułowana po prostu "Orchard". Zebrała ona bardzo dobre recenzje w branżowych pismach i portalach, została też solidnie ograna na koncertach. Po uznaniu jednego i drugiego za umiarkowany sukces zespół przystąpił do prac nad nowymi utworami – już w zmienionym składzie, gdyż z końcem 2007 roku odejść postanowił jeden z gitarzystów. Po znalezieniu odpowiedniego kandydata na jego miejsce ruszyły nagrania nowego materiału, „Orchard II”, którego premiera odbyła się 24 stycznia 2009 r.\nArkadiusz Ćwirko – gitara, wokal\nKrzysztof Kołodziejczyk – bas\nDaniel Krzyżanowski – perkusja\nŁukasz Kowalski – gitara\n„Orchard II” (digiCD, 2009)\n„Orchard” (proCDR, 2006)\nul. Głowackiego 37/14\nANTHEM – death metal\n24 lutego 2009 admin\tDodaj komentarz\ndyskografia: 1xdemoCDR, 1xpromoCDR\nIdea powstania ANTHEM to wspólne fascynacje materią muzyczną, kobiecą i alkoholową. To brzmienie i riffy niosące spustoszenie wśród Chrześcijan i wszelkich hipokrytycznych kierunków. ANTHEM to hymn, to hołd ku naturze i wszystkim zmysłom człowieka.\nZespól pochodzi z Poznania. Jego powstanie datuje się na rok 2005. Pierwszy skład to: Vivi – gitara / wokal, Enys – gitara, Zielony – bas, Piwo – perkusja. Ponieważ prawie każdy z muzyków napierdalał wcześniej ze sobą (Vivi, Piwo, Zielony w VIGGEN), płaszczyzna porozumienia była kwestią samoistną. I tak oto powstał pierwszy, niepublikowany materiał „Dzieło Dokonane”. Zarejestrowanie dotychczasowego materiału stało się przełomem w dotychczasowym istnieniu ANTHEM.\nInne kierunki personalno-muzyczne obrał Zielony, a następnie Enys. Chłopaki poświęcili się swoim projektom, natomiast ANTHEM szukał nowych ludzi do napierdalania death metalu! Niestety spośród wielu kandydatów żaden nie potrafi spełnić oczekiwań zespołu. I w tym miejscu właśnie po raz kolejny w historii ANTHEM nastąpił powrót do przeszłości, retrospekcja – Vivi odezwał się do starego kumpla z kapeli FEDON i tak pozycję basisty w ANTHEM zajął Hary.\nRok 2007 stanął pod znakiem pierwszego oficjalnego dema „Goecja”. Na ten właśnie czas rolę drugiego gitarzysty objął Mikołaj, jednak po nagraniu materiału zespól nadal szukał gitarzysty godnego podjąć wyzwanie. Jakiś czas później do ANTHEM został wchłonięty Daron, który zamieścił swoje ogłoszenie na portalu www.rockmetal.pl.\nW roku 2009, koncertem w Dublinie, z zespołem pożegnał się Hary, którego miejsce zajął Lukas, debiutujący na koncercie w Berlinie. W tym składzie grupa zarejestrowała nowe promo „Necronomicon”. Obecnie kapela poszukaje wytwórni.\nVivi – gitara, wokal\nDaron – gitara\nLukas – bas\nPivo – perkusja\n„Necronomicon” (Promo CD-R, 2009)\n„Goecja” (demo CD-R, 2007)\nos. Wichrowe Wzgórze 17/68


Posprzątaliśmy Zieloną Lubogoszcz. - Aktualności - Nadleśnictwo Limanowa - Lasy Państwowe\n13.07.2021 | Magdalena Tomasiewicz\nW sobotnie popołudnie, 10 lipca 2021 r., połączone siły Nadleśnictwa Limanowa oraz Urzędu Miasta Mszana Dolna rozpoczęły sprzątanie terenu wzdłuż zielonego szlaku turystycznego wiodącego z centrum Mszany na górę Lubogoszcz. Efektem tych działań były worki wypełnione śmieciami. Najwięcej śmieci zebrano w okolicach szczytu Lubogoszczy.\nDziękujemy za współpracę, oby takich akcji było więcej!


Rosyjski dysydent o śmierci wiceszefa GRU | Radiopomostphoenix's Blog\n← Specjaliści ds. funduszy unijnych z dyplomem WSKSiM\nZ MOODY MAGAZINE →\nRosyjski dysydent o śmierci wiceszefa GRU\nZ Wiktorem Suworowem rozmawia Antoni Zambrowski\nNie mam żadnych bezpośrednich informacji na ten temat, stało się to tysiące kilometrów od miejsca, gdzie aktualnie mieszkam. Niemniej informacja przekazywana nam w mediach jest zdumiewająca. Człowiek na stanowisku zastępcy szefa GRU idzie się kąpać i tonie! To zupełnie nieprawdopodobne. Gdzie była jego ochrona?! Kojarzy mi się z tym sprawa Wiktora Buta, rosyjskiego handlarza bronią zatrzymanego na żądanie USA w Tajlandii. Działalność handlowa w zakresie dostaw najnowszej rosyjskiej broni nie może się odbywać bez wiedzy i zgody Sztabu Generalnego i GRU. Zatrzymanie Wiktora Buta wywołało olbrzymi skandal i zaczęto szukać winowajców. W związku z tym uznano, że trzeba „ukręcić głowę” tej sprawie i znaleźć kozła ofiarnego. Nie mam oczywiście żadnych dokumentów na ten temat, ale wystarczy zwyczajna logika, by powiązać te dwa wydarzenia: śmierć wiceszefa GRU oraz aresztowanie Buta. Znaleziono winowajcę, ale on, niestety, utonął.


Wiosna utrapieniem dla alergików - Klinika medycyny estetycznej Warszawa\nKiedy nadchodzi wiosna, alergicy z przerażeniem myślą o wyjściu z domu. To czas, kiedy wiele roślin budzi się do życia i powoduje, że w powietrzu znajduje się mnóstwo uczulających alergenów. Ktoś, kto nie jest alergikiem, nie jest w stanie sobie wyobrazić, jak trudne może być codzienne funkcjonowanie. Pyłki wielu roślin powodują u chorych łzawienie oczu i katar sienny. To nie jest jednak zwykłe łzawienie, a silne podrażnienie spojówek. Alergik wygląda w tym czasie, jakby kąpał się w chlorowanej wodzie przez kilka godzin. Ma tez trudności z oddychaniem. Lekarze radzą zaopatrzyć się w leki na ten czas. Niektóre może zapisać specjalista, inne dostępne są w aptekach bez recepty. Warto też unikać miejsc, w których pylenie jest bardzo intensywne. Lepiej więc zmienić swoją drogę z domu do pracy i zamiast parkiem iść zatłoczona ulicą. Zaleca się także noszenie okularów, które w pewnym stopniu odgraniczą bezpośredni kontakt naszych oczu z otoczeniem. Zwracajmy też uwagę na komunikaty meteorologów, którzy każdego dnia informują nas o intensywności pylenia danych gatunków roślin. Jeśli alergia jest dla nas bardzo uciążliwa, być może konieczne będzie zastosowanie bardziej silnej terapii farmakologicznej. Zanim udasz się do lekarza specjalisty, porozmawiaj o swoich objawach z lekarzem rodzinnym. Jeśli nie znajdzie dobrego rozwiązania, wypisze ci skierowanie do alergologa.