Gromowładni [FELIETON KS. LEMAŃSKIEGO] | Senat Info Gromowładni [FELIETON KS. LEMAŃSKIEGO] | Najnowsze informacje ze świata polityki\nGromowładni [FELIETON KS. LEMAŃSKIEGO]\nCzerwiec 30, 2013 przez admin\nEliasz trzy razy w swoim witobliwym yciu sprowadzi ogie z nieba. Raz, by pochon na oczach tumu i kilkuset prorokw Baala ofiar przygotowan dla Boga Jedynego. Dwa razy w obronie przed nastajcymi na jego ycie zbrojnymi oddziaami. Wiedzieli o tym wspczeni Eliaszowi, a nastpne pokolenia przekazyway te opowieci, niczym ar ognia, chronic je przed zapomnieniem. Warto i dzi opowiada te historie niezwykej interwencji „z wysoka”, przypominajce o obecnoci Boga pord ludzi naszych czasw. Eliasz by wierny Bogu,czsto w swoim osamotnieniu bywa rozgoryczony, a czasem po ludzku stawa si nieopanowany i gwatowny.\nDowiadczyy tej gwatownoci i nieopanowania dzieci, ktre, jak to dzieci, zobaczywszyczowieka z ys gow, krzyczay za Eliaszem – ysek! – zapewne popisujc si jedno przed drugim. Nikt nie lubi, gdy mu kto publicznie i na dokadk gono wypomina brak zbw, wosw albo rozumu. Przekl Eliasz, moe w rozdranieniu, moe ze zmczenia, moe z nieopanowanej gwatownoci. Przekl i to skutecznie. Dwa niedwiedzie wybiegy z lasu i rozszarpay czterdziecioro dwoje dzieci. Czy zapaka nad ich losem i nad swoim przeklestwem Eliasz, gdy zobaczy te dwa niedwiedzie, czy potem, gdy widzia rozszarpane szcztki i rwcych wosy z gw rodzicw? Autor drugiej Ksigi Krlewskiej milczy na ten temat. Ja wierz, e zapaka i to gorzko zapaka. Gdyby nie, to nie zobaczyliby Eliasza wybrani apostoowie na Grze Przemienienia u boku Jezusa, a Eliasz nie spotkaby Najwyszego w niebiaskim Jeruzalem. Jaka szkoda, e Eliasz wtedy na grze nie przemwi do Jakuba i Jana. By moe wytumaczyby im, jak bardzo wysoka potrafi by cena jednego nieopatrznie wypowiedzianego sowa.\nJakub i Jan czuli si wybranymi spord tysicznych rzesz gromadzcych si wok Nauczyciela z Nazaretu. Przecie oni nie tylko zdecydowali si zostawi wszystko, by by jego uczniami. Oni zostali przez Jezusa wybrani na apostow, a potem to ich wanie wzi na gr wysok, gdzie widzieli i Eliasza, i Mojesza, i przemienionego Jezusa. Od takiego obdarowania prawdziwie moe siczowiekowi przewrci w gowie. Moe uwierzy nie tylko w swoje wybranie, ale i w swoj wyjtkowo przerastajc wszystkich wokoo. By moe taki wanie zawrt gowy sprawi, e ju im si marzyy trony krlewskie po obu stronach krlujcego Jezusa. By moe tamte wyrnienia byy im argumentem w apostolskich sporach o to, ktry z apostow jest najwikszy. Zapewne w tym rwnie mona si dopatrywa powodw opisywanej przez ewangelist ukasza agresywnej prnoci tych dwch.\nIle trzeba byo mie w sobie zadufania i pychy, by wobec pokornego Jezusa przechwala si swoimi wpywami „u Najwyszego”. To troch tak, jakby dzi na spotkanie z papieem Franciszkiem pojecha Cadillakiem o pozacanych klamkach i poda papieowi na powitanie rk upstrzon zotymi piercieniami. Mona, ale jako to gupio. A moe Jakubowi i Janowi nie chodzio wcale o skuteczno ich modlitw do Boga w sprawie niegocinnych Samarytan, a o jaki magiczny sposb ognistego zabijania przeciwnikw. Ciarki przechodz po plecach na myl o takiej apostolskiej gorliwoci. Jeszcze mona zobaczy na placach niejednego z europejskich miast osmalony bruk, lad po stosach, na ktrych dla wikszej chway Najwyszego ogniem oczyszczano heretykw.\nDzi relacje midzyludzkie – i te we wsplnotach wieckich, i te w kocielnych, nadal naraone s na opisan przez ukasza arogancj i wykorzystywanie posiadanej wadzy. Chyba wszyscy zdajemy sobie spraw, e modlitewne wysiki Jakuba i Jana skoczyyby si raczej rwnie bezowocnie, jak niegdysiejsze poczynania prorokw Baala. Gdzie bowiem Jakubowi i Janowi do skutecznoci modlitewnego westchnienia Jezusa, czy choby Eliasza. Po c wic wymdrzali si w obecnoci Jezusa i pozostaych apostow? Czemu miay suy pobrzkiwania szabelk wobec obojtnych na te dwiki Samarytan? Wydaje mi si, e to bya prba publicznego zaznaczenia swojej niezwykoci i wyjtkowoci. Prba zagwarantowania sobie uprzywilejowanej pozycji pord innych kroczcych za Jezusem.\nDzi wielu prbuje sprowadzi na ziemi deszcz albo te go powstrzyma modlitewnym szturmem. Skutki s zazwyczaj mierne, cho intencje szczytne. Moe to i dobrze. A strach pomyle, co i na czyj gow sprowadziliby samozwaczy pogromcy za. Bg nierychliwy, mawiali o Najwyszym nasi praojcowie. Wol zda si na Jego powcigliw cierpliwo ni na przemdrza gwatowno naladowcw Jakuba i Jana.\nTekst znalelimy na stronie parafii w Jasienicy >>\nSource Article from http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,103085,14193858,Gromowladni__FELIETON_KS__LEMANSKIEGO_.html\nJutro pierwszy dzień obowiązywania ustawy śmieciowej. Będę sprawdzać, jak działa »\n« Rozmowa z Zeruyą Shalev, jedną z najbardziej znanych izraelskich pisarek


Centrum Praktycznego Szkolenia - Doradztwo rolnicze\nCentrum Praktycznego Szkolenia\nCentrum Praktycznego Szkolenia w Zakresie Małego Przetwórstwa przy CDR O/Radom istnieje i funkcjonuje od 2010 roku. Powstało ono z inicjatywy Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. CDR O/Radom podjął się stworzenia i prowadzenia ośrodka, który dawałby możliwość zarówno teoretycznego, jak i praktycznego szkolenia chętnych, pragnących poznać tajniki przetwórstwa na poziomie gospodarstwa.\nZa stworzeniem Centrum przemawiały następujące przesłanki:\nŁańcuch dostaw żywności łączy trzy istotne sektory gospodarki: rolnictwo, przetwórstwo spożywcze oraz dystrybucję. Pozycja rolnika – producenta surowców jest w tym łańcuchu najsłabsza.\nOczekiwania rolników, którzy prowadząc gospodarstwa chcą także wytwarzać produkty, na które istnieje zapotrzebowanie głównie na rynku lokalnym pokazanie praktycznych możliwości.\nMożliwość prowadzenia tego rodzaju działalności, przy zachowaniu jednocześnie standardów gwarantujących bezpieczeństwo produkowanej żywności.\nMożliwość wytwarzania produktów tradycyjnych i regionalnych w małej skali przy wykorzystaniu specyficznych technologii i umiejętności.\nSzansa na zapobieżenie lub przynajmniej na ograniczenie przechwytywania znacznej części wartości dodanej przez wielkich producentów i dystrybutorów.\nBudynek Centrum Praktycznego Szkolenia\nLinia do produkcji soków. Powierzchnia hali to 92,5 m2. Elementy wyposażenia linii: myjka z podajnikiem, zintegrowana z rozdrabniaczem, prasa taśmowa cztero-walcowa z płynną regulacją szybkości przesuwu taśmy, pasteryzator z kotłem grzewczym gazowym, rozlewacz bag-in-box, rozlewacz do butelek czterostanowiskowy, zbiorniki ze stali szlachetnej 220 l, pompa wirnikowa ze stali szlachetnej, do przepompowania soku z prasy do zbiornika. Wydajność linii wynosi 400 – 500 litrów soku na godzinę.\nMasarnia. Mały zakład przetwórstwa mięsa zarejestrowany jako produkcja mała, lokalna i ograniczona (MLO). Zakład ma powierzchnię 173 m2 i jest wyposażony w wieszak na półtusze i ćwierćtusze, stół rozbiorowy, stół roboczy, wilk, mieszalnik farszu, nadziewarkę mechaniczną, nastrzykiwarkę, kocioł parzelniczy, wózek do farszu, komorę wędzarniczo – parzelniczą, wytwornicę lodu, chłodnię surowców i wyrobów gotowych, umywalki technologiczne, regały magazynowe, panel czystości + sterylizator. Dodatkowo została do niego dobudowania tradycyjna wędzarnia. Zdolność produkcyjna zakładu to 4 półtusze wieprzowe jednorazowo.\nMleczarnia. To także zakład MLO. Powierzchna hali produkcyjnej i pomieszczeń (w tym dojrzewalni serów z kontrolą temperatury i wilgotności) to 109 m2. W mleczarni znajdują się podstawowe maszyny i urządzenia do przetwórstwa mleka takie jak kadź serowarska – pasteryzator, pasteryzator do śmietanki, wirówka do mleka, maselnica, stół ociekowo/formierski, wanna do solenia sera, prasa pneumatyczna do sera, sterylizator i umywalka z kranem bezdotykowym. Zdolność produkcyjna mleczarni to 300 litrów mleka na jeden przerób.\nMłyn zlokalizowany w Ekologicznym Gospodarstwie Pokazowym w Chwałowicach. Jest to obiekt o powierzchni 62 m2, który został wyposażony w mlewnik żarnowy, separator (odsiewacz sitowy) oraz system odpylania. Można w nim produkować mąki z ziarna pszenicy orkiszu i żyta. Dzienna zdolność produkcyjna młyna to około 1 000 kg mąki.\nZaplecze socjalne o powierzchni 47 m2, na które składają się: korytarz, szatnia osób szkolonych, WC damskie, męskie i dla niepełnosprawnych, szatnia personelu oraz pomieszczenie sanitarne.


Specjalny turecki deser — znany pod tradycyjną nazwą kunafa | Amagram by Amway\nSpecjalny turecki deser — znany pod tradycyjną nazwą kunafa\nStopień trudności: łatwy/średnio trudny\nPotrzebne przybory: patelnia iCook 30 cm o nieprzywierającej powierzchni, zestaw 5 noży iCook, miska iCook\nYasemin Uzunpostalcı radzi: „Jeśli nie lubisz sera, możesz zamiast niego użyć orzechów włoskich”. Yasemin pochodzi z tureckiej miejscowości Konya i posiada kwalifikację na poziomie Wyróżnionej Platyny.\nSkładniki na ciasto: 400 g pokrojonego na cienkie nitki ciasta filo (nazywanego również kataifi), 250 g sera mozzarella lub niesolonego korbacza, 100 g niesolonego masła, ½ łyżki melasy\nSkładniki na syrop: 200 g cukru, 400 ml wody, 2–3 krople soku z cytryny\nAby przyrządzić syrop, wlej wodę oraz cukier do naczynia i gotuj na wolnym ogniu przez pięć minut lub do całkowitego rozpuszczenia się cukru. Cały czas mieszaj. Zdejmij z ognia, dodaj sok z cytryny, wymieszaj i pozostaw do ostygnięcia.\nNa środku patelni wymieszaj palcami jedną czwartą miękkiego masła i melasę. Rozprowadź na całej patelni.\nPołóż na czystej desce ciasto pokrojone na cieniutkie nitki. Roztop resztę masła i wylej na ciasto. Wymieszaj masło końcami palców tak, aby ciasto było równomiernie nasiąknięte.\nWeź połowę tak przygotowanego ciasta i wyłóż nim patelnię z masłem i melasą, mocno dociskając. W ten sposób utworzysz pierwszą warstwę deseru.\nPokrój ser na cienkie kawałki i ułóż go w równych odstępach na pierwszej warstwie ciasta. Ser utworzy drugą warstwę deseru. Weź resztę ciasta i ułóż ją, dociskając do sera, aby utworzyć trzecią i ostatnią warstwę.\nSmaż na małym lub średnim ogniu przez 2–3 minuty lub do momentu, gdy ciasto się zarumieni. Lekko potrząsaj patelnią, aby ciasto nie przywarło. Aby odwrócić ciasto, użyj płytkiego talerza i smaż drugą stronę w ten sam sposób. Gdy druga strona się zarumieni, polej deser przygotowanym syropem i zdejmij z ognia. Serwuj z pysznymi pistacjami lub dowolnymi orzechami!


Akcję napędza delikatna gitara akustyczna, która snuje się niczym dym po leniwej i skąpanej w słońcu prerii. Wszystko zdaje się rozgrywać sennie, ale ma swoją dramaturgię. Klimat jest mroczny i ponury, a spod osnutych posępnością akordów wyłaniają się rytmiczne i płynne melodie, falujące klawiszowymi pejzażami. Szczególnie drugi „Procession Of The Lost Souls” ma takie zagrywki jakby wzięte prosto z dzikiego zachodu. Nad tym unosi się spokojny i opanowany wokal, który z zimną elegancją szafuje tawernianym śpiewem o odległych i dziwnych opowieściach. W trzecim „Nasavaylu” dostaje dodatkowej chrypy i jeszcze więcej folkowego rytmu, jakby jednak trochę chciał się rozkręcić i wnieść nieco więcej fermentu w to senne popołudnie.\n„Prologue” to ciekawa i dość nietypowa propozycja. Łączy ten cowboyski styl z elementami folka i rocka, a także takim trochę gotyckim mrokiem. Kawałki są spójne i brzmią pewną wręcz tęsknotą, może do starych, dobrych czasów. Muzyka kojarzy się z tawernianym śpiewem starego barda, dobra też jest do ogniska.\n1. Judgment is Nigh\nWydawca: The Old Man Coyote (2021)\nPrologue The Old Man Coyote progressive rock folk neofolk rock alternative rock dark country metal prologue the coffinshakers\nOpeth - Prologue\nAyreon - Prologue\nKamelot - Prologue\nSkyforger - Prologue\nTherion - Ginnungagap (prologue)\nX Japan - Prologue (World Anthem)


Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Noblista w dziedzinie ekonomii Milton Friedman zauważył kiedyś, że są cztery sposoby wydawania pieniędzy. Pierwszy sposób to jest wydawanie swoich pieniędzy na własne potrzeby. To jest efektywny sposób, bo to są nasze pieniądze, ciężko je zarobiliśmy, więc nie chcemy ich roztrwonić i wydajemy oszczędnie. No i wydajemy je celowo, bo swoje potrzeby my sami znamy zawsze najlepiej.\nDrugi sposób jest wtedy, gdy wydajemy czyjeś pieniądze na własne potrzeby. To już jest trochę gorszy sposób, bo znamy dobrze swoje potrzeby, więc wydajemy celowo, ale wydajemy czyjeś pieniądze, więc robimy to rozrzutnie. Na przykład jesteśmy w delegacji, dostaliśmy kartę firmową, jesteśmy rzeczywiście głodni, więc zjemy, ale zjemy droższy posiłek niż zwykle.\nTrzeci sposób wydawania pieniędzy polega na tym, że wydajemy swoje pieniądze, ale na czyjeś potrzeby. To jest nieefektywny sposób wydawania pieniędzy, bo owszem, staramy się je wydawać jak najoszczędniej, ale nie znamy nigdy dobrze czyichś potrzeb, np. sytuacja kupowania prezentu. Na pewno państwo kupowali komuś prezent albo dostali prezent. Kupując, starali się państwo, żeby ten prezent był trafiony, bo to dla przyjaciela. Jednak często ten prezent nie jest trafiony. Dostaliście państwo na pewno kiedyś prezent, który leży gdzieś tam odłogiem. Na przykład Janusz Korwin-Mikke dostał kiedyś w prezencie krawat. To jest, myślę, dobry przykład takiej sytuacji.\nI czwarty sposób wydawania pieniędzy: sytuacja, w której wydajemy nie swoje pieniądze na czyjeś potrzeby. To jest najgorszy sposób wydawania pieniędzy. I kto wydaje w ten sposób pieniądze? Systemowo, niezależnie od intencji najlepiej w ten sposób wydaje pieniądze polityk i urzędnik. Oni, choćby chcieli dobrze, systemowo wydają pieniądze w najgorszy z możliwych sposobów. To oznacza, że siłą rzeczy pieniądze, które znajdą się w budżecie państwa, muszą być wydane w najgorszy, nieefektywny sposób, a więc w dużej części będą to pieniądze zmarnowane.\nI dlatego właśnie budżet państwa musi być możliwie mały. Im mniej pieniędzy jest w budżecie państwa, tym mniej pieniędzy się zmarnuje, tym więcej pieniędzy zostanie w kieszeniach Polaków. Dlatego właśnie gdy słyszymy, jak rząd się chwali, że jest więcej pieniędzy, że rząd zyskał, budżet zyskał ileś tam pieniędzy... To jest źle, bo to znaczy, że więcej my straciliśmy z naszych portfeli i więcej się zmarnowało. I powinniście wreszcie to zrozumieć. Polacy już dawno to zrozumieli i w tradycji, którą tworzą, to jest widoczne. Na przykład ślub i wesele to sytuacja istotna ekonomicznie. Jeśli chodzi o młodą parę, to ważne jest, jaki będzie miała start ekonomiczny. Kiedyś dawało się prezenty, ale ludzie szybko zrozumieli, że to jest nieefektywne. Prezenty są nietrafione, dublują się, więc teraz daje się pieniądze w kopercie. Dlaczego? Bo jak damy młodej parze pieniądze w kopercie, to młoda para wyda swoje pieniądze na swoje potrzeby, a więc wyda je efektywnie. (Oklaski) Ta tradycja jest już zrozumiała i czas, żeby zrozumiał to rząd. Czas, żeby zrozumiało to państwo, poszło za mądrością Polaków i wreszcie jak najbardziej ograniczyło budżet, tzn. wydawało pieniądze tylko na niezbędne dla silnego państwa rzeczy: na wojsko, żeby chronić naszą wolność przed agresorem z zewnątrz, na Policję, żeby bronić porządku publicznego, ścigać złoczyńców, na ochronę środowiska, bo powietrze jest wspólne, na Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Tymczasem mamy 19 ministerstw, kilkadziesiąt spółek Skarbu Państwa, mamy ponadmilionową armię urzędników. To jest ogromne marnotrawstwo, z którym jak najszybciej trzeba skończyć. I tego nam wszystkim życzę. Dziękuję bardzo. (Oklaski)


PODSUMOWANIE KONKURSU PN.: „WIELKANOCNE ZWYCZAJE” - Gmina Zarzecze\nPODSUMOWANIE KONKURSU PN.: „WIELKANOCNE ZWYCZAJE”\nW zabytkowym pałacu w Zarzeczu dnia 11 kwietnia odbyło się podsumowanie konkursu plastycznego „Wielkanocne tradycje” zorganizowanego przez Centrum Kultury. Celem konkursu była przede wszystkim prezentacja dziecięcej twórczości plastycznej jak również kultywowanie tradycji wielkanocnych.\nNa konkurs wpłynęło 129 prac ze szkół z terenu gminy oraz z Środowiskowych Domów Samopomocy. Komisja konkursowa w składzie: pani Małgorzata Byrwa – przewodnicząca,\npani Beata Prymon – członek, pan Piotr Prymon – członek oraz pan Paweł Płocica – członek po burzliwych obradach wyłoniła laureatów konkursu. Nagrody i wyróżnienia przyznano\nw następujących kategoriach wiekowych: przedszkola, szkoły podstawowe kl. I – III, szkoły podstawowe kl. IV – VI, szkoły podstawowe kl. VII, VIII i III gim., szkoły średnie oraz dorośli (protokół w załączaniu).\nNa podsumowanie przybyli laureaci konkursu wraz z nauczycielami i rodzicami. Dyplomy oraz nagrody wręczali: wójt Gminy Zarzecze – Tomasz Bury oraz Przewodnicząca Rady Gminy – Małgorzata Byrwa, która była również sponsorem nagród. Podsumowując konkurs wójt Gminy Zarzecze podziękował wszystkim, którzy oddali swoje piękne prace na cele charytatywne jak również życzył wszystkim zdrowych i radosnych Świąt Wielkanocnych.\nDziękujemy jurorom za ich trudną pracę, ponieważ wybór laureatów nie był łatwy.\nDziękujemy również wszystkim za udział w konkursie, a nauczycielom i rodzicom\nza zaangażowanie i udział w organizowanych wydarzeniach.\nProtokół konkursu- pobierz


Pełny etat (291)\nJaworzno, śląskie (228)\nOświęcim, małopolskie (212)\nChrzanów, małopolskie (177)\nCzechowice-Dziedzice, śląskie (174)\nBieruń, śląskie (106)\nWadowice, małopolskie (74)\nAndrychów, małopolskie (58)\nLędziny, śląskie (57)\nTrzebinia, małopolskie (53)\nLibiąż, małopolskie (49)\nImielin, śląskie (47)\nKęty, małopolskie (46)\nChełmek, małopolskie (38)\nBrzeszcze, małopolskie (33)\nkontakt przez PUP (54)\nFirma niejawna (32)\nMASPEX WADOWICE (13)\nMcDonalds Polska (12)\nPG SILESIA (12)\nKontakt-Simon SA (10)\nPakowacz na 2 ZMIANY !! Atrakcyjna Stawka !! Dla Kobiet i Mężczyzn (64)\nPracownik produkcji. Nowa Wyższa Stawka!!!! Praca na produkcji (64)\nOPERATOR WÓZKA WIDŁOWEGO/Magazynier (64)\nFrezer - Szlifierz (21)\nTokarz/ Frezer (21)\nPRZEDSTAWICIEL HANDLOWY (19)\nOperator Procesu (18)\nOperator Procesu- (18)\nOPERATOR MASZYN (16)\npracownik produkcji (13)\nStrona 3 - 1 694 ofert\nARCON TECHNIKA GRZEWCZA\nFirma z Chrzanowa zatrudni instalatorów sanitarnych oraz pomocników instalatorów.\nPokaż wszystkie praca: ARCON TECHNIKA GRZEWCZA - oferty pracy: Chrzanów\nLafarge Cement S.A. 4,0\nUprawnienia do obsługi ładowarki klasy III.\nOperator koparki i koparko ładowarki.\nPokaż wszystkie praca: Lafarge Cement S.A. - oferty pracy: Chrzanów\nDowiedz się więcej o tym jak pracuje się w firmie - Lafarge Cement S.A.\nkucharz oraz pizzer\nJesteśmy restauracją mieszcząca się na trasie Kęty-Oświęcim. obsługujemy gości indywidualnych oraz różnego rodzaju imprezy.\nPokaż wszystkie praca: Restauracja Tarniówka - oferty pracy: Osiek\nzatrudnimy malarza proszkowego\nPUT elektryk sp.zo.o\nOd zaraz zatrudnimy malarza proszkowego lub chętnych do przyuczenia propozycja zdobycia dobrego zawodu.\nPokaż wszystkie praca: PUT elektryk sp.zo.o - oferty pracy: Imielin\nzatrudnimy zaraz elektryków dyżurnych\nput elektryk Sp zo.o Imielin ul.Przemysłowa4\nNawiązemy od zaraz współprace z elektrykami samodzielnymi lub emerytami do pracy na utrzymanie ruchu w trakcie rozruchu w Tamehu na terenie Huty w Krakowie.\nPokaż wszystkie praca: put elektryk Sp zo.o Imielin ul.Przemysłowa4 - oferty pracy: Imielin\nCzaniec, śląskie 1 lokalizacja\nPoszukujemy osoby, która zajmie się obsługą Klienta w sklepie spożywczym Lewiatan w Czańcu.\nOferujemy szkolenie w zakresie wymagań na Twoim stanowisku pracy-…\nPokaż wszystkie praca: Lewiatan - oferty pracy: Czaniec\nDowiedz się więcej o tym jak pracuje się w firmie - Lewiatan\nZobacz częste pytania i odpowiedzi na temat firmy Lewiatan\nWykształcenie min. średnie, doświadczenie w handlu, mile widziana znajomość branży elektrotechnicznej, umiejętności: znajomość kasy fiskalnej i programu SUBIEKT…\nPokaż wszystkie praca: ELEKTRON CENTRUM ELEKTROTECHNIKI Marek Nawrocki - oferty pracy: Imielin\nWykształcenie min. zasadnicze zawodowe, uprawnienia: prawo jazdy kat B, doświadczenie zawodowe nie wymagane, mile widziane doświadczenie w pracach montażowych:…\nJedna zmiana: 7-15, miejsce pracy: Chrzanów, Libiąż, Trzebinia.\nSkierowanie z PUP - oferta prac interwencyjnych adresowana do osób bezrobotnych do 30 r.ż.\nAndrychów, małopolskie 2 lokalizacje\nAktywna obsługa klientów: wypróbowanie IQOS-a, sprzedaż lub wypożyczenie urządzenia.\nWsparcie użytkowników IQOS-a - obsługa posprzedażowa.\nPokaż wszystkie praca: Adecco Poland Sp. z o.o. - oferty pracy: Andrychów


Wanda Chotomska PIĘCIOPSIACZKI - PDF\nDownload "Wanda Chotomska PIĘCIOPSIACZKI"\n2 Wanda Chotomska PIĘCIOPSIACZKI\n3 Pierwsza strona książki przypomina drzwi. Za tymi drzwiami mieszka cała rodzina: babcia, mama i tata, Karol i Karolina; i psina Balbina. Balbina też należy do rodziny. A teraz otwórz drzwi, do tego mieszkania można wejść bez pukania.\n4 PIĘCIOPSIACZKI Balbina urodziła szczeniaki. Pięć! przeliczył prędko Karol. Pięć! zachwyciła się Karolina. A mnie się zdaje, że cztery i pół zażartował tata. To piąte jakieś takie małe... Małe, ale całe. Ty też byłeś mały, jak się urodziłeś, a teraz masz metr osiemdziesiąt ofuknęła tatę babcia i pokazując szczeniaki leżące w koszu przy Balbinie, zaczęła wyjaśniać. Wyjaśnienia były do rymu, bo babcia oprócz tego, że była babcią, pisała jeszcze książki dla dzieci i układała wiersze. Pierwszy urodził się ten czarny i kudłaty, drugi cały piegowaty, trzeci brązowy jak czekoladka, czwarty podobny do niedźwiadka, a ta piąta to jest suczka, na szarym końcu urodzona i taka szara, jak myszka, od głowy do ogona. Tata, jak się urodzi pięć jednocześnie, to są pięcioraczki, prawda? upewnił się Karol, ale Karolina zaraz go poprawiła: Nie żadne raczki, tylko psiaczki. Nie widzisz, że to są pięciopsiaczki? Pięciopsiaczki! ucieszyli się babcia i tata. Bardzo to ładnie wymyśliłaś. Balbina spisała się na piątkę, a Karolina trafiła w dziesiątkę. To razem piętnaście! podsumował głośno Karol, a mama, która właśnie wróciła z miasta i nie słyszała początku rozmowy, złapała się za głowę: Jezus, Maria, co wy mówicie, Balbina urodziła piętnaście szczeniaków naraz? Ależ nie uspokoiła mamę Karolina. Nie piętnaście i nie\n5 naraz, bo one się rodziły na raty. I zaczęła wyliczać na palcach: Pierwszy czarny kudłaty, drugi cały piegowaty, trzeci brązowy jak czekoladka, czwarty podobny do niedźwiadka, a ta piąta to jest suczka... I bardzo proszę, żeby jej teraz dała spokój moja wnuczka przerwała dalsze wyliczanie babcia. Idźcie do swoich zajęć i zostawcie szczeniaki z Balbiną, a mnie z długopisem i maszyną do pisania. Babcia zawsze wszystkie swoje wiersze opowiadania pisała najpierw długopisem, a potem przepisywała je na maszynie. A o czym będziesz pisała? zainteresowała się Karolina. Jak to o czym? Oczywiście o pięciopsiaczkach. Może i mnie kiedyś pochwalą, że spisałam się na piątkę? uśmiechnęła się babcia. I klawisze maszyny zaśpiewały wieczorem kołysankę dla pięciopsiaczków: Zasnął czarny i kudłaty, zasnął cały piegowaty, śpi brązowa czekoladka, śpi podobny do niedźwiadka, i ta mała, szara suczka, którą lubi moja wnuczka.\n6 MYSZKA Kiedy Karolina powiedziała w przedszkolu, że u niej w domu jest pięć małych piesków, gruby Robert zawołał na cały głos: Jeju, to u ciebie teraz jest całe psie przedszkole! I wyszło z tego psiedszkole, bo gruby Robert nie ma z przodu dwóch zębów. Mleczne mu akurat wleciały i bardzo niewyraźnie wymawia różne słowa. Ale babcia mówi, że to nie jest jeszcze żadne psiedszkole, tylko psi żłobek. Do przedszkola nie chodzą oseski. Oseski? dziwi się Karolina. A co to są oseski? Więc babcia wyjaśnia: Na takie maluchy, co ssą mleko, mówi się oseski. Ale jak chcesz, możemy na nie mówić pięciossaczki. One mają już bardzo dużo nazw! cieszy się Karolina. Pięciopsiaczki, pięciossaczki, pieski oseski. Tylko imion jeszcze nie mają... Na wszystko przyjdzie czas obiecuje babcia. Imiona też dostaną, a teraz najważniejsze, żeby się dobrze chowały. Nasza pani w przedszkolu też pytała, czy one się dobrze chowają przypomniała sobie Karolina. I co powiedziałaś? Że bardzo dobrze. Włażą pod Balbinę i tak się pod nią chowają, że im tylko końce ogonków widać. O, popatrz, babciu, teraz też jeden ogonek wystaje... I jest to oczywiście ogonek po mleko śmieje się babcia i tłumaczy Karolinie, że chować się to znaczy w tym wypadku coś zupełnie innego. Pani wychowawczyni chciała się dowiedzieć, czy psiaki są zdrowe i czy nie ma z nimi żadnych kłopotów. A tu, niestety, kłopoty właśnie są. Balbina ma za mało pokarmu dla pięciorga dzieci i w ogonku po mleko zwyciężają najsilniejsze.\n7 Dużym to dobrze! wzdycha Karolina i patrząc, jak psiaki przepychają się do mleka, powtarza za babcią: Pcha się czarny i kudłaty, pcha się cały piegowaty, pcha się ten jak czekoladka i podobny do niedźwiadka. A ta mała, szara suczka, co podobna jest do myszki, wcale dopchać się nie może, więc jej marsza grają kiszki... Wzięła babcia szarą suczkę na ręce i kiwa głową: Oj, Myszko, Myszko, ciężkie życie, jak się ma tylu starszych braci! Pewnie przytakuje Karolina. Oni tej biednej Myszki wcale nie dopuszczą dojedzenia. A my nie dopuścimy do tego, żeby Myszka była głodna! mówi babcia. Będziemy ją karmić z butelki. Przez smoczek oczywiście. Zaraz wszystko naszykuję. I babcia wychodzi do kuchni, a Karolina, głaszcząc szare futerko Myszki, szepce jej prosto do mysiego ucha: Zaraz dostaniesz jedzenie. A imię już chyba dostałaś...\n9 NIE BĘDZIE POWODZI Babcia chodzi po całym domu z długopisem i z kartką papieru i pisze o pięciopsiaczkach nowy wiersz: Piesek czarny i kudłaty schował się do buta taty... Ależ nie! woła Karolina z przedpokoju. Czarny wlazł pod dywan, a w bucie taty siedzi teraz piegowaty! Nie mogę tak szybko pisać wzdycha babcia. Brązowy jak czekoladka wylazł z koszyka i ogryza frędzle z ręcznika, niedźwiadek złapał filcowy kapeć i razem z kapciem wlazł pod kanapę, Myszka myszkuje w pokoju mamy, a my za nimi nie nadążamy! Jakbyśmy miały po cztery nogi, to też byśmy były takie ekspresowe tłumaczy babci Karolina, ale babcia kręci głową: To ja już wolę nie być ekspresowa, tylko zwyczajna. Bo jakbym miała cztery nogi, to czym bym pisała wiersze? Nogą? Babcia nie nadąża z pisaniem, a ja ze sprzątaniem wzdycha mama i pokazuje Karolinie mokrą ścierkę.\n10 Masz ci los! Myszka zrobiła siusiu. I czarny kudłaty... I piegowaty... I brązowy jak czekoladka... I podobny do niedźwiadka... Więc Karolina raz dwa łapie ścierkę i pomaga mamie wycierać kałuże. Babcia też pomaga. A potem, kiedy wszystkie trzy płuczą w łazience ścierki i myją ręce, Karolina mówi po cichu do babci: Ja wiem, one są okropne pięciosiusiaczki... Ale wiersza to może lepiej o tym nie pisz... Masz rację zgadza się babcia, rozkładając na podłodze\n11 łazienki grubą warstwę gazet. Nie będziemy zawstydzać pięciopsiaczków. Są jeszcze za małe, żeby wychodzić na dwór, więc musimy je nauczyć, żeby na razie załatwiały się tutaj, na gazetach. Bo wcale nie mam ochoty pisać o tym, jak uciekamy z domu łodzią przed grożącą nam powodzią. Nie bój się, babciu! mówi Karolina stawiając Myszkę na gazecie. Nie będzie żadnej powodzi. Pięciopsiaczki są bardzo zdolne i na pewno zrozumieją, o co chodzi. A Myszka najzdolniejsza. O, widzisz, babciu? Ona od razu zrozumiała!\n12 DOBRE RĘCE Pięciopsiaczki mają już sześć tygodni. Trzeba pomyśleć o tym, żeby je oddać w dobre ręce powiedziała mama, a Karol od razu zaczął liczyć: Jedna pani mówiła, że za swojego psa zapłaciła tysiąc złotych. Więc jakbyśmy sprzedali wszystkie pięć... Oddać? Sprzedać? Co oni mówią? przeraziła się Karolina, a tata jakoś tak dziwnie popatrzył na Karola. Chcesz handlować psami? No! potwierdził Karol. Ja już nawet mówiłem chłopakom na podwórku i Romek Paździorek powiedział, że jego rodzice na pewno się zgodzą na kupienie psa. Ale twoi nie zgadzają się na sprzedanie przerwał mu tata. Słyszałeś, co mówiła mama? Pięciopsiaczki trzeba oddać w dobre ręce. A Romek Paździorek ma złe! poskarżyła się prędko Karolina. On mnie zawsze szczypie! Szczypawa taka! Prawda, że my mu nie oddamy żadnego pieska? Oj, nie oddawajmy, tatusiu, nie oddawajmy! Nikomu nie oddawajmy! I rozpłakała się. I wcale nie chciała słuchać tłumaczeń taty, że sześć psów w domu to naprawdę za dużo. Jedni mają za dużo, a inni wcale. Na przykład pani\n13 Wiśniewska... zamyśliła się babcia i popatrzyła przez okno na kiosk z gazetami. Pani Wiśniewska układała w kiosku gazety, a babcia wiersz o pani Wiśniewskiej. Ten wiersz był taki: Nasza kioskarka, pani Wiśniewska, ma w kiosku Misie, lecz nie ma pieska. Pani Wiśniewska ma dobre ręce i już nie powiem o niej nic więcej... Karolina wytarła nos. Stanęła obok babci i myśli: Pani Wiśniewska ma naprawdę dobre ręce. Zawsze głaszcze, Balbinę i zrobiła dla niej serdaczek na drutach, i tak ładnie układa w kiosku Misie... Więc może dobrze będzie w dobre ręce pani Wiśniewskiej oddać tego małego, kudłatego pieska, który jest podobny do niedźwiadka?\n14 MIŚ W kiosku z gazetami siedzi pani Wiśniewska. Poproszę Misia mówi Karolina i pani Wiśniewska podaje jej przez okienko Misia. Ale to wcale nie jest taki Miś, który wychodzi co dwa tygodnie, tylko taki, który musi wychodzić znacznie częściej... Po prostu jeden z pięciopsiaczków. Kudłaty i podobny do niedźwiadka synek Balbiny, który mieszka teraz u pani Wiśniewskiej i codziennie od rana do wieczora siedzi razem z nią w kiosku. A pod kioskiem czeka już na Misia Balbina i zaraz zaczyna go czytać. Tak, tak właśnie czytać! Balbina obwąchuje Misia ze wszystkich stron i to jest właśnie psie czytanie. Babcia tak mówi: Balbina czyta nosem, że Miś jadł kluski, z sosem, że rano mleko pił ze spodka i że po drodze pudla spotkał... Bardzo dokładnie przeczytała Balbina całego Misia i już wszystko o nim wie gdzie był, co robił, co jadł. A teraz Balbina czyta już inne zapachy. Idzie z nosem przy ziemi, najpierw wolno, wolniutko, niektóre miejsca omija, widocznie nie ma tam nic ciekawego, a potem nagle zaczyna biec. Ciekawe, co ją tak zainteresowało? Oho! Kot siedzi na murze.\n15 Ciągnie Karolinę na smyczy i pędzi prosto przed siebie. A Miś oczywiście za nią. Z ulicy w bramę, z bramy na podwórze. A Balbina skacze, szczeka, skowyczy i mało się nie zerwie ze smyczy. I Miś też szczeka. Aż babcia usłyszała to szczekanie i wyjrzała przez okno. Co się tu dzieje? No, tak! Kot uciekł i Karolina musi teraz babci opowiadać wszystko od początku. Balbina czytała nosem historyjkę o kocie. Najpierw po cichu ją czytała, a jak zobaczyła kota, to zaczęła czytać na głos. Strasznie głośno czytała i Miś też. Co ty powiesz? dziwi się babcia. Taki mały, a już nauczył się czytać słowo: kot? Nauczył się przytakuje Karolina. Ale ja bym wolała, żeby psy wszystkie historyjki o kotach czytały sobie raczej po cichu...\n16 CIAPEK Pan Cieciurek jest specjalistą od wszystkich rur i rurek, od wanien, zlewozmywaków, umywalek i pralek, a poza tym potrafi jeszcze reperować klamki i zamki, wbija haki i przykręca wieszaki. Pan Cieciurek ma złote ręce mówi mama, a tata przy goleniu w łazience śpiewa piosenkę, którą ułożyła babcia: Pan Cieciurek w pół minuty zreperował kran zepsuty, więc pochwalmy go w piosence za to, że ma złote ręce! Ręceeeeeeeee! śpiewa tata i to brzmi tak, jakby pan Cieciurek miał bardzo dużo rąk. Ale panu Cieciurkowi dwie w zupełności wystarczają. Dzisiaj pan Cieciurek będzie naprawiał prysznic. Pan Cieciurek przychodzi zawsze z teczką pełną narzędzi. Ale dzisiaj, oprócz narzędzi, przyniósł w teczce coś jeszcze. Prezent dla Balbiny. Śliczną skórzaną obróżkę ozdobioną metalowymi kółeczkami. Sam ją zrobił. Bo pan Cieciurek bardzo lubi psy. I strasznie mu się podobają szczeniaki Balbiny. Ten piegowaty najbardziej. Ja też miałem kiedyś takiego Ciapka zwierzył się Karolinie. Ryby ze mną łowił. Z wanny? zainteresowała się Karolina. Eee, nie uśmiechnął się pan Cieciurek. W wannie to ryby trzyma się tylko przed Wigilią. Karpie przeważnie. A myśmy łowili sandacze, szczupaki, okonie. Jak tylko miałem czas, to zaraz wędka do ręki, Ciapek do nogi i nad Wisłę. Teraz też chodzę na ryby, ale to już nie to. Ciapka nie mam... Tak mówi pan Cieciurek. I wzdycha. A Karolina patrzy na\n17 piegowatego szczeniaka i ciągnie babcię za sweter. Oj, żeby się tylko babcia domyśliła! Domyśliła się. Wzięła szczeniaka na ręce, podeszła do pana Cieciurka i mówi: A nie chciałby pan tego piegowatego? Jeszcze jak! podskoczył z radości pan Cieciurek. Ciapek go nazwę! A ponieważ w ręku trzymał akurat prysznic, woda z prysznica bryznęła prosto na szczeniaka. I wszyscy zaczęli się śmiać, że Ciapek został ochrzczony.\n18 MARIOLA Przyszła jedna pani z córeczką. Mieszkają w sąsiednim bloku. Karolina zna je z widzenia. Strasznie eleganckie. Córeczka ma na imię Mariola, a ta pani nazywa się tak jakoś na...ska. Przedstawiła się babci, ale niewyraźnie, więc Karolina usłyszała tylko koniec nazwiska. Na...ska właśnie. My w sprawie pieska powiedziała ta pani. Mariola koniecznie chce mieć psa, a ja jej niczego nie odmawiam. Nie ma pani pojęcia, ile ona ma zabawek! Nawet żyrafę na tranzystorach mąż jej z zagranicy przywiózł. No a ponieważ słyszałam, że u państwa są pieski do oddania... Owszem powiedziała babcia i popatrzyła na Mariolę. Dwa szczeniaki zostały już co prawda oddane, ale zostały jeszcze trzy pieski i suczka Myszka.\n19 Wolałybyśmy pieska zatrzepotała rzęsami ta pani i Karolina odetchnęła. Wcale nie chciała rozstawać się z Myszką, którą lubiła najbardziej ze wszystkich szczeniaków. A czarny i brązowy skakały już dokoła Marioli. One mi podrą rajstopy! przestraszyła się Mariola. One liżą moje nowe lakierki! Ojej, złapały rękawiczkę! I jak ta rękawiczka teraz wygląda? Jak psu z pyska stwierdziła pogodnie Karolina wyciągając rękawiczkę z psiej mordki. I pouczyła Mariolę: Trzeba uważać, bo one są straszne wszystkojady. Ten czarny zjadł mi wczoraj pompony od kapci. To okropne! jęknęła Mariola. Nie! zaprzeczyła Karolina. Wcale nie takie okropne. Nic złego mu się nie stało. Te pompony tylko przeleciały przez niego i wyszły z drugiej strony. Nie mów! zatkała sobie uszy Mariola. Nic więcej nie mów! Nie chcę psa, który robi takie okropne rzeczy! I w ogóle nie chcę już żadnego psa! Wolę swoje zabawki. A ja... zwierzyła się Karolina szczeniakom, kiedy Mariola i jej mama już wyszły a ja wolę prawdziwie, żywe psy. I nie zamieniłabym was na żadne zabawki. Nawet na taką żyrafę na tranzystorach.\n20 MAZUREK Na święta miał być placek z rodzynkami i mazurek z migdałami. Wielkanoc bez mazurka nieważna powiedział tata, a Karol, który strasznie lubi wydłubywać rodzynki z ciasta, dodał: Bez placka z rodzynkami Wielkanoc też się nie liczy... Wobec tego wszystko w waszych rękach powiedziała mama podając tacie siatkę na zakupy. Musicie kupić cukier, mąkę, jajka, drożdże i zapachy do ciasta. No i oczywiście te rodzynki i migdały. Wszystko załatwili. Przydźwigali siatkę pełną zakupów i bardzo byli z siebie dumni, chociaż tata mruczał pod nosem: Wszystko w naszych rękach i nogach... Uff! Nie macie pojęcia, jakie w tych sklepach były ogonki! Dłuższe niż te? zażartowała Karolina zaglądając pod kanapę, spod której wystawały trzy psie ogonki. Co one tam gryzą? zainteresowała się babcia.\n21 Ro... powiedziała Karolina. Ro... Rodzynki! wrzasnął Karol. Migdały! jęknął tata. A Karolina rozpłakała się. Bo okazało się, że szczeniaki dobrały się do torebek z rodzynkami i migdałami i tak je poszarpały, że rodzynki i migdały do niczego się już nie nadawały. Zrobił się sądny dzień. Karol gonił szczeniaki po całym domu, krzyczał, że je stłucze na kwaśne jabłko, tata uspokajał Karola, Karolina ryczała, babcia przypominała Karolinie, żeby nie lała łez, bo na śmigus dyngus jeszcze za wcześnie... I co ja wam teraz upiekę? zafrasowała się mama, kiedy w domu zapanował wreszcie jaki taki spokój. Zamiast placka z rodzynkami mogę zrobić babkę piaskową, ale mazurek... Mówiłeś, że Wielkanoc bez mazurka nieważna. Nie martw się! pocieszył ją tata. Mazurka mogę sobie ostatecznie zagrać na grzebieniu. I wszystko będzie grało! ucieszyła się babcia. Ty zagrasz, a Karolina zatańczy dokoła wielkanocnego stołu. Bo zdaje mi się, że wasza córka uczyła się w przedszkolu na rytmice tańczyć mazurka. Zatańczę! obiecała Karolina. I zaraz przestała płakać.\n22 DOKTOR OJBOLEK Karolina zna dwóch lekarzy, którzy leczą zwierzęta. Jeden nazywa się doktor Ojboli, a drugi doktor Ojbolek. Doktora Ojboli Karolina zna prawie na pamięć, bo to jest. taka książka, którą babcia czytała jej na dobranoc, a doktora Ojbolka zna osobiście, bo to jest kolega taty. Razem chodzili do szkoły i tata mówi, że doktor Ojbolek nie nazywał się jeszcze wtedy Ojbolek, tylko zwyczajnie Bolek. Ale już wtedy lubił zwierzęta. Kiedy tata rozmawia z panem doktorem, mówią ciągle: Pamiętasz?... Pamiętasz?... Pamiętasz?... Tamte czasy, kiedy byli w szkole wspominają. Pamiętasz, jak przyniosłeś bociana ze złamanym skrzydłem? pyta tata. Pamiętam uśmiecha się pan doktor. Skrzydło się zrosło, bocian przezimował w szkole, a potem na dachu szkoły założył sobie gniazdo. A miauczący tornister pamiętasz? przypomina tata. Oj, niech pan opowie! Niech pan koniecznie opowie! prosi Karolina.\n23 I doktor Ojbolek opowiada: Znalazłem przed szkołą takiego chorego, bezdomnego kociaka, wsadziłem go do tornistra, a tu nagle w czasie lekcji: Miau!... miau!... miau! Co to tak miauczy? zainteresowała się pani nauczycielka. A Bolek na to: To mój tornister, proszę pani! śmieje się tata, a Karolina, patrząc na teczkę pana doktora, wzdycha: Szkoda, że teraz nie ma pan takiego miauczącego tornistra... Chociaż z drugiej strony może to i lepiej, bo Balbina nie lubi kotów. Zamieniłem tornister na teczkę apteczkę mówi pan doktor sięgając po teczkę. I tłumaczy Karolinie: Balbina nie lubi kotów, bo kiedy była mała, kot ją podrapał i ona to do dzisiaj pamięta. Ja też pamiętam, bo była wtedy moją pacjentką. A dzisiaj w teczce apteczce przyniosłem szczepionkę dla jej dzieciaków. Zaszczepimy je, żeby nie zachorowały na nosówkę. To ja... zaniepokoił się tata widząc, że pan doktor wyjmuje z teczki strzykawki i igły do zastrzyków. To ja może pójdę zaparzyć herbatę... I tata wychodzi, a doktor Ojbolek raz dwa robi szczeniakom zastrzyki. Nawet nie poczuły. Ani jeden nie pisnął. Tata! woła Karolina. Już możesz wracać! Tak prędko? dziwi się tata. A doktor Ojbolek patrzy na Karolinę i mówi: Miałem wspaniałą asystentkę. Może i ona będzie kiedyś lekarzem?\n24 PĘDZEL Pani Tosia jest malarką niedzielną, to znaczy, że obrazki maluje tylko w niedziele, bo w inne dni nie ma czasu na malowanie. Pracuje w łaźni i babcia ułożyła o niej taki wierszyk: W poniedziałek kąpiele, we wtorek kąpiele, w środę kąpiele, w czwartek kąpiele, w piątek kąpiele, w sobotę kąpiele. A co robi Tosia w niedzielę? W niedzielę maluje akwarele. Babcia mówi, że te akwarele to widocznie z rozpędu. Bo akwarele to są obrazki malowane wodnymi farbami, a pani Tosia przez cały tydzień ma do czynienia z wodą. Wodę też zresztą pani Tosia maluje. Ale nie taką, jaką co dzień widzi w łaźni. W takiej wodzie nie kąpią się przecież syreny i nie pływają po niej piraci, a na obrazkach pani Tosi aż się roi od syren i piratów. Piraci są przeważnie brodaci, syreny mają szyje długie jak żyrafy, a dookoła są koralowe rafy i jakieś niby ryby, niby grzyby. Nie wiadomo co, ale bardzo ładne. Takie właśnie obrazki maluje pani Tosia w niedziele. Ale w inne dni też je można oglądać. Pani Tosia mieszka na sąsiedniej klatce schodowej i Karolina chodzi do niej przeważnie z babcią. Ale dziś babcia powiedziała: Idź sama. Więc Karolina poszła. I dopiero przed drzwiami pani Tosi zorientowała się, że wcale nie jest sama. Że w ślad za nią przybiegł jeden z pięciopsiaczków, ten brązowy z zakręconym ogonem. Tylko że teraz ogon brązowego był zielony...\n25 Pani Tosia otworzyła drzwi, szczeniak wpadł do przedpokoju machając zielonym ogonem i biała ściana na wysokości psiego ogona zrobiła się od razu zielona. Ojej! przestraszyła się Karolina. Co on zmalował?! Łąkę! ucieszyła się pani Tosia. Bardzo ładną łąkę wymalował na ścianie tym swoim ogonkiem. Ale gdzie on się tak upaprał farbą? Nie zauważyłaś, że klatkę schodową pomalowali na olejno? zdziwiła się pani Tosia i patrząc na ścianę przedpokoju zaczęła się zastanawiać. Może i ja bym zaczęła malować olejną farbą? Co prawda, nie mam pojęcia, jak to się robi, ale myślę, że Pędzel mnie nauczy. Pędzel? zdziwiła się Karolina. A pani Tosia przygarnęła do siebie brązowego szczeniaka i wycierając mu ogon z resztek zielonej farby, wyjaśniła: No, ten... Bo jakbyś nie miała nic przeciwko temu, to ten Pędzel mógłby u mnie zostać.\n26 POGODA POD PSEM Karol uczy Karolinę rachunków. Nie masz pojęcia o liczeniu! złości się. Ja to już w przedszkolu umiałem dodawać i odejmować do stu. A ty nawet do dziesięciu nie umiesz. Właśnie że umiem! upiera się Karolina. A jak od pięciu odejmiesz trzy, to ile zostanie? Piesek i suczka! odpowiada prędko Karolina i nie wie, dlaczego Karol puka się palcem w czoło. Przecież dobrze odpowiedziałam. Było pięć pięciopsiaczków, trzy zostały oddane, a u nas została jeszcze Myszka i ten czarny. A jak od pięciu cukierków odejmiesz trzy, to też ci zostanie Myszka i czarny? denerwuje się coraz bardziej Karol. Pewnie że zostaną mruczy pod nosem Karolina. Zostaną w domu, dopóki się ich nie odda. A cukierki nie mają z tym nic wspólnego, bo psom i tak nie wolno dawać słodyczy. Ty też nie masz na co liczyć. Swoje cukierki dawno zjadłeś, a teraz chcesz się dobrać do moich? Jakbym od moich pięciu odjęła jeszcze trzy, toby mi zostało bardzo mało. Ale Karol wcale nie słucha. Machnął ręką i wyszedł. Zostawił Karolinę samą z jej myślami. A Karolina myśli, że te rachunki to jakaś bardzo dziwna sprawa. Jak się od pięciu cukierków odejmie trzy cukierki, to jest mało, a jak się od pięciu szczeniaków odejmie trzy szczeniaki to jest dużo...\n27 Wszystkiego dużo. Szczekania i skakania, zabaw i psot, kłopotów i radości, pogryzionych piłek i nadgryzionych kapci. I obowiązków. Teraz na przykład trzeba wyjść z psami na dwór. Skaczą dokoła Karoliny i proszą, żeby je wyprowadzić, a tu akurat jak na złość pada deszcz. Karolina! wychyla się ze swojego pokoju babcia. Kto dzisiaj jest dyżurnym wyprowadzaczem? Wyprowadzacz to ten, kto wyprowadza psy na spacer. Raz wypada na Karola, a raz na Karolinę. Ja wzdycha Karolina. Tylko że na dworze strasznie mokro... W domu też będzie mokro, jeśli ich zaraz nie wyprowadzisz mówi babcia wręczając Karolinie swój parasol. Wyszła Karolina na podwórko. Pod parasolem oczywiście. A Balbina i szczeniaki bez parasoli, bo nikt jeszcze nie wymyślił parasoli dla psów. Wrócili bardzo szybko. Aż się babcia zdziwiła. Już? Już kiwa głową Karolina. Szczeniaki zrobiły wszystko to, co potrzeba, a ja rozmawiałam po drodze z panem dozorcą.\n28 I co mówił? Najpierw powiedział, że strasznie leje, a potem, że pogoda jest dzisiaj pod psem. Ale pod psem też nie było pogody, tylko niepogoda. Zobacz, babciu, jakie te szczeniaki mokre od spodu...\n29 CZEKOLADA Skończył się rok szkolny, Karol wyjeżdża na obóz, a rodzina podzieliła się na dwa obozy. Babcia i mama wpychają Karolowi do plecaka swetry, majtki, piżamy, koszule i podkoszulki, skarpety i skarpetki, trampki i kalosze, a tata wypycha to wszystko z powrotem i poucza: Jak najmniej ciuchów! Jak najmniej ciuchów! Wystarczy mu to, co ma na sobie. I nie pakujcie mu tylu par skarpetek, bo on przecież nie jest stonogą! A sweter? protestuje mama. A bielizna na zmianę? A piżama i szlafrok kąpielowy? podpowiada babcia. Cha! Cha! śmieje się tata. Szlafrok kąpielowy pod namiot! Od razu widać, że mama nigdy nie wyjeżdżała na obóz. Za to ty wyjeżdżałeś. I w plecaku miałeś zawsze wszystko to, co potrzeba, bo to ja pakowałam twoje rzeczy przypomina babcia. Co prawda połowę tych rzeczy na obozie zwykle gubiłeś... I to jest najlepszy dowód, że były niepotrzebne! triumfuje tata. Maska do pływania owszem, płetwy proszę bardzo, ale trzy pary kąpielówek i dwie piżamy, to już naprawdę przesada! Plecak Karola leży na stole, co chwila coś z tego stołu spada. A pod stołem siedzi Karolina. Bawi się w namiot. Szczeniaki też do namiotu wciągnęła. Oho! Piżama zleciała na dywan. I chyba coś jeszcze, bo psy okropnie merdają ogonami. No, tak! Czekoladę wyniuchały! Już nawet sreberko zdążyły przegryźć. Jeju, jak im trudno tę czekoladę wyrwać z pyszczków! Nie wiecie, że od słodyczy psują się zęby? mruczy Karolina szamocząc się ze szczeniakami. Udało się. A teraz to już chyba nie ma innej rady, tylko trzeba tę czekoladę zjeść. Żeby jej szczeniaki nie zjadły. I trzeba się pospieszyć, bo pod stół zagląda Balbina. Ona też wyczuła pismo\n30 nosem... Ale co ta Balbina ciągnie? Maskę do nurkowania? Ciekawe, jak będzie wyglądała w masce?... Patrzcie, jak ona śmiesznie wygląda! woła Karolina wychylając się spod stołu. I wszyscy patrzą. Ale wcale nie na Balbinę, tylko na Karolinę. Bo Balbina zdążyła już zrzucić maskę, a Karolina... O, czekoladę jadła! O, ale się upaćkała! O, skąd miałaś czekoladę? Z piżamy Karola przyznaje się Karolina. Z mojej piżamy? dziwi się Karol. A tata mruga do babci: Mnie też jakaś niewidzialna ręka podrzucała zawsze do kieszeni piżamy czekoladę, kiedy wyjeżdżałem na obóz... I wiecie co? Mnie się zdaje, że ten plecak Karola to jednak najlepiej zapakuje babcia. Taaak... mruczy Karol. Teraz, kiedy Karolina zeżarła moją czekoladę! Nie martw się szepce babcia Karolinie na ucho. Niewidzialna ręka ma jeszcze drugą tabliczkę czekolady. Co prawda chowała ją dla jednej dziewczynki, ale teraz... Co teraz? dopytuje się Karol, który usłyszał tylko ostatnie słowo. A babcia mówi głośno: Teraz to ty lepiej wyjdź z pokoju, bo my z Karoliną mamy\n31 swoje sekrety.\n32 KLAKSON Tata mówi, że czarny szczeniak powinien być psem rajdowca. Bo czarny uwielbia jazdę samochodem. Wcale się nie wierci, nie kręci. Siedzi bardzo grzecznie i pomaga tacie w prowadzeniu. Naprawdę pomaga, bo na zakrętach wystawia łebek przez okno malucha i macha kudłatymi uszami, jakby dawał innym samochodom znak: Uwaga, skręcamy! A jak tata naciska klakson, to czarny też się zaraz włącza i szczeka. I taki ma słuch, że samochód taty odróżnia po dźwięku silnika. Kiedy tata podjeżdża pod dom, czarny od razu pędzi do drzwi. I za nic nie chce zostać w domu, kiedy tata zabiera rodzinę na niedzielny spacer. Pierwszy ładuje się do malucha. Dzisiaj też jadą samochodem. Tata przy kierownicy, a Karolina i czarny na tylnym siedzeniu. Ale nie na spacer, tylko do warsztatu. Do pana Muchy, który reperuje maluchy. Właściwie to ten pan nazywa się zupełnie inaczej, ale ma takie powiedzenie: Mucha nie siada! Zrobi się wszystko fruwająco! mówi. Mucha nie siada! I rzeczywiście, Karolina nigdy go jeszcze nie widziała siedzącego. Ciągle jest w ruchu i ani chwili nie odpoczywa.\n33 Dzisiaj też ledwie przyjechali do warsztatu, a pan Mucha już przy samochodzie, już coś kręci, odkręca, majstruje. Ale dzisiaj pan Mucha nie jest sam. Przedstawił tacie swojego syna. Benek się nazywa. Z wojska wrócił i wreszcie mam pomocnika. Mucha nie siada! A ty jak masz na imię? zainteresował się Benek Karoliną. Karolina... To ty się pewnie do Gogolina wybierasz? Jak w tej piosence ucieszył się Benek i zaśpiewał na cały głos: Poszła Karolinka do Gogolina... Nie mówi Karolina. Ja się teraz wybieram z babcią na wieś. Tata nas jutro odwiezie maluchem. Psy też zabieramy. A dużo masz tych psów? przyjrzał się czarnemu Benek. Balbinę i dwa szczeniaki. Było pięć, ale tamte już oddane. A ten czarny strasznie lubi jeździć samochodem. Jak się naciska klakson, to on się też włącza i tata mówi, że on by się nadawał dla rajdowca. Pasuje! ucieszył się Benek. Dla mnie jak znalazł. To co, robimy interes? Sprzedasz mi tego kudłatka? My nie handlujemy psami. Babcia mówi, że szczeniaki trzeba oddawać w dobre ręce tłumaczy Karolina, a Benek wyciera swoje wielkie, pobrudzone smarami dłonie w kombinezon i pokazując je Karolinie, mówi: Moje też nie najgorsze... Powiedz babci, że jest amator na czarnego. A imię to ja już nawet dla niego mam. Będzie się nazywał Klakson.\n34 ROZDZIAŁ CZTERNASTY Babcia pisze książkę o pięciopsiaczkach. Trzynaście rozdziałów już napisała, a teraz będzie czternasty. O Balbinie i Myszce na wsi. I o Karolinie oczywiście. Bo babcia razem z Karoliną, Balbiną i Myszką są teraz na wakacjach w leśniczówce. A o tamtych pięciopsiaczkach też w tym rozdziale napisz! upomina się Karolina i zaczyna dyktować. Napisz, że Miś siedzi w kiosku z panią Wiśniewską, a Ciapek z panem Cieciurkiem łowią ryby... Napisałaś? Uhm... mruczy babcia. A możesz przeczytać? I babcia czyta: Miś sprzedaje w kiosku Misie, Ciapek łowi ryby w Nysie... Skąd wiesz, że w Nysie? dziwi się Karolina. Przecież pan Cieciurek zawsze chodził nad Wisłę. Wykluczone! Ciapek nie ma prawa łowić ryb w innej rzece, tylko w takiej, która rymuje się z Misiem, bo inaczej nie będzie wiersza. Więc jak nie w Nysie, to w Pisie albo w Cisie. A w ogóle jak mi nie przestaniesz dyktować, co mam napisać, to się zamienię w tygrysa! Nie cierpię pisania pod dyktando! buntuje\n35 się babcia i mówi, żeby Karolina poszła na spacer. Balbinę zostaw, weź Myszkę i idźcie sobie pomyszkować. Dzisiaj mówi Karolina do Myszki pomyszkujemy sobie na łące. Łąka jest blisko. Zaraz za leśniczówką. Wystarczy przejść przez dziurę w płocie i już. O! ile tu maków i rumianków! O! ile motyli! O! bocian chodzi! Pewnie szuka żab. A Myszka wymyszkowała właśnie jedną. Ciekawe, czy bocian też myszkuje? Nie bocian pewnie bocianuje... A Myszka już się nie interesuje żabą. Już coś ciekawszego wyniuchała. Dala nura w zarośla i wcale jej nie widać. Myszka! nawołuje Karolina. Myszka, wróć! No, nareszcie jest. Ale wygląda tak, że Karolina wcale jej nie\n36 może poznać. Kolczasta jak jeż. W kudłach ma pełno iglastych kulek i strasznie kłuje. Więc Karolina biegnie czym prędzej do domu. Do babci po ratunek. Babciu, patrz, co się stało! No, cóż wzdycha Babcia rzepy przyczepiły się jak rzep do psiego ogona... I tłumaczy Karolinie, że te kłujące kulki to rzepy. Trzeba je Myszce z kudłów powyciągać, żeby znów wyglądała jak Myszka, a nie jak jeż. To może zrobimy tak... proponuje Karolina najpierw powyciągamy rzepy, a potem ja ci raz dwa pomogę dokończyć ten czternasty rozdział. Wszystko ci podyktuję! Aleś się przyczepiła z dyktowaniem. Zupełnie jak ten rzep mruczy babcia.\n37 MLEKO W stodole mieszka kocia rodzina: bura kotka i pięcioro kociąt. U nas były pięciopsiaczki, a tu są pięciokociaczki! cieszy się Karolina i wyciągając kociaki z siana zachęca Myszkę. Chodź, pobaw się z nimi. Nie bój się... Za dużo od niej wymagasz. Chcesz, żeby Myszka nie bała się kotów? śmieje się pani leśniczyna i podśpiewuje idąc przez podwórze: Do dziury, Myszko, do dziury, bo jak cię złapie kot bury... Ale bura kotka wcale nie patrzy na Myszkę. Wlepiła oczy w wiadro, które niesie pani leśniczyna, i ocierając się o jej nogi miauczy: Miauu... Miauuuu!\n38 Bo w wiadrze jest mleko. Pani leśniczyna wydoiła właśnie Krasulę i kotka przypomina, że i jej coś się z tego udoju należy. Czekaj! odgania ją gospodyni. Goście mają pierwszeństwo. Ty jesteś domowa, a Karolka gość, więc najpierw musimy Karolkę poczęstować. Dziwne... myśli Karolina idąc za panią leśniczyną do kuchni. Kotka wcale nie mieszka w domu, tylko w stodole, a mówi się o niej domowa. I o innych zwierzętach też się tak mówi. O kurach z kurnika, o świnkach z chlewika, ba! nawet, o krowach nie mówi się, że są oborowe, tylko domowe... A tymczasem pani leśniczyna przecedziła już mleko przez biały płócienny gałganek, przelała je do kubka i częstuje Karolinę. Napij się, Karolka. Pani leśniczyna zawsze mówi na Karolinę Karolka. Inaczej niż babcia i mama. A mama mówiła... przypomniała sobie nagle Karolina mama mówiła, że na wsi będę codziennie piła mleko prosto od krowy. No i właśnie, pijesz przytakuje pani leśniczyna. Nie kręci głową Karolina. Mama chyba zapomniała, jak krowa jest urządzona. Prosto od krowy może pić tylko cielaczek, a ja piję prosto z kubka. Prosto z kubka to też prosto od krowy śmieje się pani leśniczyna. O świeżo udojonym mleku zawsze tak się, mówi. Dziwne... myśli Karolina. Strasznie dużo dziwnych rzeczy jest na tej wsi. Inaczej się mówi, a inaczej jest. Tak jak z tymi zwierzętami domowymi... Aha! Przypomniała sobie o kotce. Kotce też trzeba nalać trochę mleka do miski. Czeka na schodkach, bo pani leśniczyna nie wpuściła jej do kuchni.\n39 Zaraz ci naleję. Zaraz będziesz piła pyszne, świeże mleko prosto od krowy prosto z miski. Może Myszka też się napije? Ojej! Wylało się! I już nie jest prosto z miski, tylko krzywo ze schodków... Ale kotce i Myszce wcale to nie przeszkadza. Dorwały się do mleka i różowymi językami wylizują białą kałużę rozlaną na kamiennych stopniach. Ale się spieszą! Zupełnie jakby urządziły sobie zawody, która prędzej wyszoruje schody. Raz dwa wyszorowały wszystko do czysta. Aż się pani leśniczyna dziwi: I kto by pomyślał, że bez mydła i wody można tak pięknie wyszorować schody?\n40 WYŻŁY I NIŻŁY Pan leśniczy zabrał Karolinę i Myszkę nad jezioro. Na rowerze pojechali. Pan leśniczy na siodełku, Karolina na ramie, a Myszka w koszyku na bagażniku. Na brzegu jeziora Myszka zobaczyła żabę. Hyc! skoczyła żaba do wody. A Myszka od razu za nią. Chlup! z wysokiego brzegu. Ojej! przestraszyła się Karolina. Ona nie umie pływać! Umie! pocieszył ją pan leśniczy. Obydwie umieją. Żaba pływa żabką, a Myszka... Myszką! odetchnęła z ulgą Karolina. To się nazywa po piesku wyjaśnił pan leśniczy. Żaba robi ruchy, jakby wiosłowała, a Myszka, jakby pedałowała. Niepotrzebnie się zlękłaś, bo wszystkie psy umieją pływać. A najlepiej pływają wodołazy. Ale Myszka też dobrze pływa, prawda? zaniepokoiła się Karolina. Świetnie! pochwalił Myszkę pan leśniczy. Zupełnie jakby miała wodołaza w rodzinie. Babcia mówi, że ona jest wielorasowa przypomniała sobie Karolina.\n41 No, właśnie. Wielorasowa, czyli po cichu mówiąc kundel. Z kundlami nigdy nic nie wiadomo. Mogła mieć dziadka wodołaza i po nim odziedziczyła pływackie talenty... A teraz uważaj umiesz puszczać kaczki? Nie... stropiła się Karolina. To ja ci pokażę. Bierze się płaski kamyk i... O! zawołała Karolina patrząc, jak kamyk odbija się i skacze po wodzie. O, Myszka chce to złapać! I to jest właśnie kaczka! roześmiał się pan leśniczy. A skoro Myszka chciała upolować kaczkę, to znaczy, że i myśliwych miała w rodzinie. Wiesz, jakie psy polują na kaczki? Ale nie na kaczki z kamyków, tylko na prawdziwe? Wiem! przypomniała sobie Karolina. Tata mi mówił. One się nazywają niżły... Nie niżły, tylko wyżły uśmiechnął się pan leśniczy. I przyglądając się Myszce, która właśnie wygramoliła się na brzeg, dodał: Co prawda, ta twoja Myszka nie wygląda na wyżła, bo za niska, ale na niżła jest w sam raz... Więc kto wie? Może ona i niżła miała w rodzinie?\n42 POWRÓT Z WAKACJI Lato się skończyło i wszyscy rysowali w przedszkolu powrót z wakacji. Na każdym rysunku ten powrót inaczej wyglądał. Jacek narysował samolot, bo wracał samolotem, Robert pociąg, Basia autobus. A Karolina narysowała sześć psów. O! zachichotał Jacek. Ona była na biegunie i wracała psim zaprzęgiem! Na psach jechała! zawtórował mu Robert. Yyy! pokazała im język Karolina. Wie, że to nieładnie, ale jest zła. Z czego się śmieją, skoro jej powrót z wakacji naprawdę tak wyglądał... No, może jeszcze tylko samochód powinna dorysować, bo wracała samochodem. Z tatą, babcią, Myszką i Balbiną. Myszka i Balbina to właśnie te pierwsze dwa psy na rysunku. Jechali maluchem i babcia śpiewała piosenkę: Gdy wakacje już przeminą, Karolino, dobrze spotkać się z rodziną, Karolino! Pewnie że dobrze przytaknęła Karolina. Ale na razie to myśmy się spotkały tylko z tatą.\n43 Mama i Karol czekają w domu oznajmił tata od kierownicy. Nie masz pojęcia, jak Karol przez te wakacje urósł! Twoi bracia też pewnie urośli powiedziała Karolina do Myszki i westchnęła. Wiesz, tato, mnie się zdaje, że Myszka i Balbina też się powinny spotkać ze swoją rodziną. Balbina na pewno stęskniła się za dziećmi, a Myszka za braćmi... Wobec tego pojedziemy od brata do brata! zdecydował tata i nastąpiła seria rodzinnych spotkań. Z czarnym kudłatym Klaksonem, który mieszka w warsztacie samochodowym u pana Muchy i razem z nim reperuje maluchy, z brązowym Pędzlem pomocnikiem pani Tosi, malarki, z piegowatym Ciapkiem przyjacielem pana Cieciurka, hydraulika, i z Misiem, który razem z panią Wiśniewską sprzedaje w kiosku gazety. I dlatego właśnie na rysunku Karoliny, przedstawiającym powrót z wakacji, jest sześć psów. Bo jechała od pieska do pieska koniec, kropka i kreska. Szkoda tylko, że nie wiadomo, co sobie pięciopsiaczki w czasie tych rodzinnych spotkań opowiadały. Zapachów nie można narysować, a psy nie porozumiewają się słowami, tylko zapachami. Babcia mówi o tym tak: Kiedy się spotkają, to bardzo są rade, ale: Co tam słychać? nie zapyta żaden. Jeden do drugiego psim ogonem machnie i zaraz niuchają: Co u ciebie pachnie?\n44 CZERWONY KAPTUREK Karolina była z mamą w teatrze kukiełkowym. Widziałam Czerwonego Kapturka zwierza się Myszce. A ty nigdy Czerwonego Kapturka nie zobaczysz. Twoja mama nie zabierze cię do teatru, bo nigdzie na świecie nie ma teatru dla psów. Prawda, babciu, że nie ma? Masz rację przytakuje babcia. Zdarzają się, co prawda, teatry pod psem, ale dla psów rzeczywiście nie ma. Z tego wniosek, że wszystko w naszych rękach... Jak to? dziwi się Karolina. Tak to wyjaśnia babcia, podsuwając jej tackę, na której leżą ogórki. Mianuję cię dyrektorką pierwszego psiego teatrzyku kukiełkowego! Miałam robić mizerię, ale najpierw zrobimy kukiełki. Z ogórków właśnie. Czerwonego Kapturka z zielonego ogórka? dziwi się Karolina. Nie szkodzi. Psy i tak nie odróżniają kolorów uśmiecha się babcia i obydwie zabierają się do roboty.\n45 Ten najmniejszy ogórek to Czerwony Kapturek. Nogę ma z widelca, z patyków ma ręce, sukienkę z bibułki nic nie trzeba więcej. Ze średniego ogórka będzie babcia Kapturka. Okulary z drutu, suknia papierowa i już w teatrzyku może występować. A myśliwy będzie z trzeciego ogórka strzelbę ma z patyka i wąsy ze sznurka... A wilk? dopytuje się Karolina. Wilka zrobimy z marchwi postanawia babcia i Karolina podskakuje z uciechy. Świetnie! Nawet ogona nie trzeba mu dorabiać, bo ogon ma z natki! A teraz mówi babcia zaproś Myszkę i Balbinę na przedstawienie. Ja będę suflerem, podpowiem ci, co masz mówić, a ty trzymaj Czerwonego Kapturka i powtarzaj. I Karolina powtarza za babcią: Idę sobie lasem, no i lada chwilka na tej leśnej ścieżce spotkam złego wilka... Ojej, babciu! krzyczy Karolina. Patrz, co się stało! Myszka porwała wilka! O! O! Ona go zjada! Zapomniałyśmy, że Myszka przepada za marchwią! No, tak śmieje się babcia. Myszka zjadła wilka i już po\n46 wilku. A wiesz, jaki stąd wniosek? Wiem! kiwa głową Karolina. Gdyby Czerwony Kapturek miał psa, cała bajka wyglądałaby zupełnie inaczej!\n47 MYDLANY BEREK Karol był z tatą w myjni, gdzie myją samochody. Bomba! mówi. Wszystko automatyczne. Raz dwa i samochód cały w pianie, raz dwa wyskakują szczotki, raz dwa włącza się dmuchawa i tak dmucha, że raz dwa cała karoseria jest sucha. To może teraz raz dwa wykąpiecie psa? proponuje mama. O samochód dbacie, a Myszka brudna jak nieboskie stworzenie. Uff! wzdychają jednocześnie tata i Karol. Wiedzą, co ich czeka. Wolałbym umyć własnoręcznie cztery samochody mówi tata. Dla psów też powinny być myjnie mruczy Karol. I bardzo niechętnie idą do łazienki. Zaraz, zaraz zatrzymuje ich mama. Najpierw trzeba złapać Myszkę. Polowanie na tygrysy to nie jest zajęcie dla kobiet. Bo Myszka też już wie, co ją czeka. I na wzmiankę o kąpieli z cichej, łagodnej Myszki zmienia się w rozjuszonego tygrysa. Siłą trzeba ją ciągnąć do wanny. Ciekawe, po kim ona odziedziczyła wstręt do kąpieli? zastanawia się mama. Po Balbinie na pewno nie, bo z Balbiną nie ma takich kłopotów. Ale z Karolem są. Karol też nie przepada za myciem. Może Myszka zapatrzyła się na Karola? zastanawia się Karolina i czeka, kiedy zacznie się mydlany berek. Bo Myszka tylko patrzy, żeby wyskoczyć z wanny. I zawsze jej się to udaje, zanim ją zdążą opłukać z piany. Wyślizguje się tacie z rąk i ucieka, a tata i Karol za nią. To jest właśnie ten mydlany berek. Od ściany do ściany berek mydlany! Przez fotele i tapczany berek mydlany!\n48 Kompletnie zwariowany berek mydlany! Myszka w pianie, tata w pianie, Karol w pianie. I cale mieszkanie, też oczywiście w pianie. Ale zamieszanie! A kiedy ją wreszcie złapią, opłuczą, tata jest taki zziajany, że czym prędzej ściąga z siebie ubranie i sapie: Uff! Spociłem się przez tę Myszkę, jak mysz! Chodź. Karol, pod prysznic, bo teraz na nas kolej. Trzeba się umyć po robocie. Ale Karol wcale pod prysznic nie spieszy. Więc Karolina mówi do Myszki: Karol żałuje, że nie ma myjni dla psów. A mnie się zdaje, że niektórym chłopcom też by się przydała...\n49 KNEDLE Tata ma brodę, a mamie wcale się ta broda nie podoba. Wyglądasz jak prawdziwy jaskiniowiec mówi do taty. Jaki kiniowiec? nie zrozumiała Karolina. Jaskiniowiec wyjaśnił tata. Ale mama nie ma racji. Prawdziwy jaskiniowiec nie mieszkał w domu, tylko w jaskini, nie chodził w garniturze, tylko w skórze i nie pracował w biurze, tylko polował na takie duże, duże... Knedle ze śliwkami! domyśliła się Karolina, bo siedzieli akurat przy stole i tata polował widelcem na knedle leżące na półmisku. Nie! roześmiał się tata. Knedli w tamtych czasach jeszcze nie było. Jaskiniowcy odżywiali się przeważnie mięsem i polowali na wielkie mamuty. Szkoda, że teraz nie ma mamutów wtrącił prędko Karol. Masz pojęcie, ile z takiego mamuta można by zrobić kotletów? Dla całego wieżowca by starczyło i jeszcze stado psów można by nakarmić! A, właśnie przypomniał sobie tata o psach i spojrzał na Myszkę. Skoro już mowa o jaskiniowcach, to warto wiedzieć, że to właśnie jaskiniowcy oswoili psy. Bo kiedyś psy były dzikie i trzymały się z dala od ludzi... A teraz uwaga, pokażę wam, jak jaskiniowiec oswoił pierwszego psa. Więc siedział sobie taki tata jaskiniowiec przy ognisku i zajadał pieczeń z mamuta, a w krzakach czaił się dziki pies. Dziki i głodny. Zapach mięsa go zwabił. Chodź powiedział tata jaskiniowiec do dzikiego psa. Podejdź bliżej, to dostaniesz coś pysznego...\n50 I tata demonstrując, jak jaskiniowiec oswajał psa, wyciągnął w stronę Myszki widelec z knedlem. No, chodź, dzikusie, spróbuj, jakie to dobre! Ale Myszki nie zwabił zapach knedli. Spojrzała na tatę spode łba i uciekła do kuchni. Ona nie lubi knedli! zmartwiła się Karolina. A mama pokiwała głową i westchnęła: Obawiam się, że gdyby jaskiniowcy jedli knedle ze śliwkami, to nigdy w życiu nie udałoby im się oswoić żadnego psa...\n51 PSIAKOWIAK W telewizji był program o psach i Karol dokucza teraz Karolinie. Widziałaś, jakie tamte psy zdolne? Widziałaś, ile umieją? A twoja Myszka, co? No, co? Kompletne dno! Absolutnie nic nie umie! A właśnie, że wcale nieprawda, bo umie podawać łapę! staje w obronie Myszki Karolina. Też porównanie! wzrusza ramionami Karol. Przed chwilą widziałaś psy, które umieją tropić złodziei. Tak! przerywa mu prędko Karolina. Ale one był milicyjne, a Myszka jest cywilna. A psy, które ratują tonących? A te, które w górach wyciągają ludzi spod lawin? Twoja Myszka to tamtym psom nawet do pięt nie dorasta! Pewnie, że nie dorasta przyznaje Karolina. Tamte psy były przecież dużo większe od niej. A te z cyrku? przypomina Karol. Cyrkowe wcale nie byty większe, a sama widziałaś, jakie sztuki umieją robić. I na rowerze jeździły, i tańczyły krakowiaka. Myszka tropiciel.\n52 Myszka ratownik górski. Myszka cyrkowiec. A Myszka umie tańczyć psiakowiaka! przypomniała sobie Karolina. Babcia tak ten taniec nazywa. No, zatańcz, Myszko, zatańcz... O, widzisz, Karol, jak ona pięknie tańczy? Kręci się w kółko i łapie zębami za ogon! Bo ma pchły! krzywa się Karol. No, wiesz! oburza się Karolina. Pewnie. Jak się złapała za ogon, to widocznie pchły ją gryzą. Jest głupia i ma pchły! Sam masz pchłyyyy!... rozpłakała się Karolina. Yyyy... Co ci ta Myszka zrobiła? Yyyy... Dlaczego się nad nią znęcasz? Ale Karola już nie ma. Wyszedł i zostawił Karolinę z Myszką. A Myszka przytuliła się do Karoliny i szturcha ją czarnym nosem, jakby mówiła: Nie płacz... Nic sobie nie rób z tego gadania. Wcale nie jestem gorsza od tamtych psów i też coś potrafię. Umiem podać\n53 łapę i tańczyć psiakowiaka, i umiem cię pocieszyć, kiedy jest ci smutno.\n54 DWA ETATY Agata jest koleżanką Karoliny z przedszkola. Mieszka w tym samym domu i dawniej, gdy tylko zobaczyła Karolinę z Myszką na podwórku, zaraz do nich przybiegała, żeby się razem pobawić. Teraz widują się tylko przez szybę. Agata miała wypadek i nie może wychodzić z domu. Stoi przy oknie, głowę ma obandażowaną i smutnymi oczami patrzy na podwórze. Co by ją mogło ucieszyć? zastanawia się Karolina rozglądając się wokoło. Ale podwórko też jest smutne. Z kasztanów opadły liście, trawa zrobiła się bura, kwiaty na trawniku zwiędły. Może narysować kwiaty na chodniku? myśli Karolina i pod oknem Agaty raz dwa rysuje kredą na płytach chodnika kwiaty. To dla ciebie! pokazuje na migi. Ale Agata woli patrzeć na Myszkę. Chodź, Myszko, pokaż Agacie, co potrafisz zachęca Karolina. Pokaż, jak tańczysz psiakowiaka, jak aportujesz patyki i jak podajesz łapę. Hop! Myszka zakręciła się w kółko i złapała w zęby mysi ogonek. Popatrz, Agatko, ona tańczy psiakowiaka! A teraz rzucę jej patyk i zobaczysz, że przyniesie go z powrotem. Widzisz, jak ona ładnie aportuje? I jeszcze łapa. Daj, Myszko, łapę i pomachaj nią Agacie na do widzenia... Widzisz, jak ucieszył Agatę twój występ? Popatrz, ona się śmieje! Wróciła Karolina do domu. Ale przez cały czas myśli o Agacie. Co ona robi, kiedy Karolina jest w przedszkolu? Pewnie siedzi sama w domu, bo jej mama pracuje. A co robi w tym czasie Myszka? Myszka też siedzi w domu z babcią i z Balbiną. Więc może zaprowadzić jutro rano Myszkę do Agaty? Babcia na pewno się zgodzi. I mama Agaty chyba też...\n55 Hurra! Zgodziły się! Ale się Agata ucieszy! Codziennie będziesz się teraz bawiła z Agatą tłumaczy Karolina Myszce. Pół dnia będziesz u niej i pół dnia u mnie. Prawda, babciu, że to jest bardzo dobry pomysł? Świetny uśmiecha się babcia. Zostaniemy z Balbiną, a ja przez te pół dnia, kiedy w domu nie będzie drugiego psa, będę miała spokój do pisania. I będę mogła napisać wiersz o psie, który ma dwa etaty. Jeden u ciebie, a drugi u Agaty.\n56 SANATORIUM Babcia wkleja fotografie z wakacji do rodzinnego albumu. A Karolina jej pomaga. Ładne są te fotografie. Kolorowe. Pan leśniczy je przysłał. Jest na nich leśniczówka, babcia na werandzie, pani leśniczyna z Krasulą, Karolina karmiąca koty, jest Myszka i Balbina. Karolina bardzo lubi kolorowe fotografie. Ale teraz wcale się z nich nie cieszy. Teraz myśli tylko o jednym: Agata wyjeżdża do sanatorium. To się powinno nazywać samatorium mówi Karolina bo ona tam będzie zupełnie sama. Ależ nie tłumaczy babcia. Nie będzie sama. Inne dzieci też przecież przyjeżdżają do sanatorium na leczenie. Będzie miała towarzystwo i opiekę lekarską i raz dwa wróci do zdrowia. Jej mama też tak mówi. Ale Agata powiedziała, że ona stamtąd w ogóle nie wróci. Ani do domu, ani do zdrowia, bo ona się tam zapłacze na śmierć. I to wcale nie chodzi o inne dzieci... westchnęła Karolina i tak wymownie spojrzała na Myszkę, że babcia zrozumiała. Agata nie chce jechać bez psa? Właśnie przytaknęła Karolina, a Karol, który przechodził akurat przez pokój, zachichotał Karolinie nad uchem: Jak się ma psa, to się jedzie do psanatorium! Ale Karolina wcale nie zwróciła na to uwagi. Ja wiem, że do sanatorium nie przyjmują z psami powiedziała do babci. Mama Agaty też tak mówiła. Ale może to chodzi tylko o duże psy? O takie, które dużo jedzą i zajmują dużo miejsca? Może oni się zgodzą, jak wyślemy im fotografię? Patrz, babciu, jaka ona jest na tym zdjęciu malutka...\n57 Malutka jak piesek krasnoludka uśmiechnęła się babcia. Ale ja mam lepszy pomysł. Agata zabierze ze sobą do sanatorium fotografię Myszki. A kiedy wróci... To może Myszka zamieszka w jej domu? Tylko na razie nie mów o tym, babciu, nikomu! zawołała Karolina. I pędem pobiegła do Agaty.\n58 DESER Pada śnieg. Myszka nigdy jeszcze nie widziała śniegu. Wskoczyła na parapet i szczeka. A babcia tłumaczy z psiego na polski: Siedzi pies na parapecie, ojej, co się dzieje na świecie! Chyba miska z kremem rozbiła się w górze, strasznie dużo kremu leci na podwórze. To na pewno dla mnie, bardzo lubię krem, jak wyjdę z mieszkania, to go zaraz zjem! Zaraz wyjdziemy mówi Karolina wyciągając kombinezon. A Myszka już niecierpliwi się przy drzwiach. Widzisz, jak jej pilno? śmieje się babcia. Boi się, żeby jej deseru nie zjedli. Wyszła Karolina z Myszką na podwórze. A podwórze wygląda jak stół, na którym zima przygotowała deser dla olbrzyma wielki, śniegowy tort. Bardzo smaczny widok myśli Karolina i tłumaczy Myszce. Ten tort jest tylko do patrzenia. Do jedzenia się nie nadaje. Ale Myszka nic sobie z tego nie robi. Liże śnieg, aż jej się uszy trzęsą. A teraz spróbuj, jak smakują śniegowe ptysie! woła Karolina i buch! buch! rzuca w Myszkę śniegowymi kulami. Jeden ptyś, drugi ptyś, trzeci ptyś... Uff! Starczy na dziś. Tak się utytłałaś w śniegu, że sama wglądasz jak ptyś. No, chodź,\n59 otrzepię cię i wracamy. Ale Myszka bardzo niechętnie wraca do domu. A po powrocie długo i starannie wylizuje sobie łapy. Widzisz, babciu, jak jej smakował śniegowy deser? mówi Karolina. Widzę uśmiechnęła się babcia. Deser był taki, że tylko łapy lizać!\n60 PIĘĆ KROPEK Karolina czeka na Mikołaja. Mama powiedziała, że Mikołaj nie lubi elektrycznego światła, i zapaliła świeczki na choince. Świeczki mrugają do Karoliny, Karolina mruga do świeczek. Babcia powiedziała, że czekając na Mikołaja, trzeba śpiewać kolędy. Więc Karolina śpiewa razem z babcią. Od domu do domu, od chaty do chaty, wędruje Mikołaj siwy i brodaty. A tu zima sroga, mróz chodzi po kościach, gorącą herbatą trzeba przyjąć gościa. Hej, kolęda, kolęda! Przyjdzie ten Mikołaj, czy nie przyjdzie? To może ja pójdę zaparzyć dla niego herbatę zaofiarował się tata i poszedł do kuchni. A jeśli Mikołaj nie przyjdzie? Nie! Już jest! Przyszedł! Tupie wielkimi buciorami i na pewno strasznie zmarzł, bo nos ma okropnie czerwony. A wąsy i brodę białe jak śnieg. Stanął na progu. Schylił się, a Myszka od razu hop! podskoczyła do Mikołaja i chaps! go za brodę, chaps! za wąsy, chaps! za nos. O rety, przecież to tata, a nie żaden prawdziwy Mikołaj... Oczywiście, że ja! śmieje się tata. Nie mogłem przecież narażać staruszka na takie straszne przygody. Ładnie by to wyglądało, gdyby prawdziwy święty Mikołaj został bez nosa, bez wąsów i bez brody. Ale nie martw się, prezenty na szczęście ocalały. Tata wysypuje z worka na stół całą górę torebek, paczuszek i paczek. A Karolina oddycha z ulgą, widząc, że wśród prezentów\n61 są i te, które ona sama w wielkiej tajemnicy kupowała. Woda kolońska dla mamy, kalendarzyki dla taty i Karola, długopis dla babci i gumowe piłeczki dla Myszki i Balbiny. Patrzcie, co dostałam! cieszy się babcia. Nowy długopis do pisania nowej opowieści. Stary już się prawie wypisał. Przez cały rok pisałam nim o pięciopsiaczkach i została mi już tylko resztka tuszu. Nawet nie wiem, czy starczy na ostatnią kropkę. Co prawda, na zakończenie opowieści o pięciopsiaczkach przydałoby się pięć kropek. Nie martw się, babciu mówi Karolina, wyskubując z makowca mak. Na zakończenie damy pięć ziarenek maczku, akurat tyle, ile jest pięciopsiaczków. I tak właśnie kończy się ta opowieść...


SRI LANKA — ZWIEDZANIE I WYPOCZYNEK NA MALEDIWACH - Szczegóły Wyprawy / Podróży - Opal travel\nSRI LANKA – ZWIEDZANIE I WYPOCZYNEK NA MALEDIWACH (14 dni)\nUwaga: Możliwe także zakwaterowanie w hotelu 5*, zmiany zakwaterowania na wille na wodzie lub inna, indywidualnie wybrana, opcja.\nWyjazdy realizowane w dowolnych terminach\nPolskojęzyczna opieka podczas zwiedzania Sri Lanki\nDwa posiłki na Sri Lance\nZakwaterowanie w 4* hotelach\n15.03.2022 - 28.03.2022 26.04.2022 - 09.05.2022 26.07.2022 - 08.08.2022 08.11.2021 - 21.11.2021\n10 500 PLN + 800 USD\nPrzelot do Colombo.\n2. DZIEŃ: Colombo – Sigiriya – Dambulla\nPrzylot do Colombo w godzinach rannych. Spotkanie z polskojęzycznym przewodnikiem. Przejazd do hotelu w Dambulla. Po drodze zatrzymamy się i wejdziemy na skałę Sigiriya, na której znajdują się ruiny fortecy zwanej „Fortecą w Niebie” lub „ Skałą Lwa” . Zobaczymy Pałac Króla Kassyapy . W połowie skały zachowały się freski przedstawiające postaci pięknych kobiet. Przyjazd do hotelu. Kolacja i nocleg.\n3. DZIEŃ: Dambulla – Polannaruwa – Minneriya – Dambulla\nPo śniadaniu jedziemy do Polonnaruwa, dawnej stolicy państwa Syngalezów (XIIw). Zobaczymy pozostałości Pałacu Królewskiego, Świątynię Siwy, okrągłą Świątynię Vatadage i olbrzymie posągi Buddy, wykute w granitowej skale. Po południu przejazd do Minneriya. Jest to nieduży Park Narodowy, położony w pobliżu Polonnaruwy, nad jeziorem Minneriya. Żyje tu około 250 dzikich słoni i wiele innych gatunków zwierząt. Najlepszą porą na odwiedziny w parku Minneriya jest okres od sierpnia do grudnia, a szczególnie wrzesień i październik, gdy słonie gromadzą się nad brzegiem jeziora, co stanowi fantastyczną okazję do ich obserwowania. Zdarza się, że przy wodopoju pojawia się jednocześnie ponad 200 dzikich słoni. Po parku nie można swobodnie się poruszać na piechotę lub zwiedza się go z pomocą samochodu terenowego. Powrót do hotelu. Kolacja i nocleg w Dambulla.\n4. DZIEŃ: Dambulla – Matale – Kandy\nŚniadanie. Wyjazd do Kandy. Po drodze odwiedzą Państwo Dambulla (lista UNESCO), kompleks skalnych jaskiń- świątyń buddyjskich z I w p.n.e z wykutym w skale Śpiącym Buddą. Postój w ogrodzie przypraw takich jak cynamonowce, drzewa kakaowe, pieprzowe oraz fabrykę batiku. Po południu zwiedzanie KANDY ( lista UNESCO) ostatniej stolicy państwa Syngaleskiego. Świątyni Zęba – najsłynniejszej świątyni na Sri Lance, w której przechowywany jest najświętszy relikt kraju-ząb Buddy. Kolacja i nocleg w Kandy.\n5. DZIEŃ: Kandy – Nuwara Eliya\nŚniadanie. Przejazd na stacje kolejową, skąd pociągiem udamy się w podróży do Nuwara Eliya. Zwiedzanie malowniczej miejscowości położonej w górach na wysokości 1890 m, gdzie temperatura spada nawet do 10st. C, zbudowanej na wzór angielskiej wioski z początków XIX w. wizyta na plantacji herbaty. Zakwaterowanie w hotelu w Nuwara Eliya. Kolacja, nocleg.\n6. DZIEŃ: Nuwara Eliya – Colombo – Male\nŚniadanie. Wyjazd do górskimi, urokliwymi drogami w stronę Colombo (około 6 godzin jazdy). Przejazd na krótkie zwiedzanie Colombo min.: Dzielnicy starych, kolonialnych rezydencji, dzielnicy handlowej. Transfer na lotnisko, przelot na Malediwy. Transfer do wybranego hotelu (samolotem lub łodzią). Zakwaterowanie w hotelu.\n7-12. DZIEŃ: Malediwy\nWypoczynek w hotelu 4* przy plaży z formułą all inclusive. Podczas pobytu możliwe są dodatkowe wycieczki i atrakcje – nurkowanie, rejsy, połowy, itd.\n13. DZIEŃ: Malediwy – Warszawa\nŚniadanie. Czas wolny. Transfer łodzią do Male. Wylot z Male do Europy.\nprzeloty międzynarodowe na trasie Warszawa – Colombo, Male – Warszawa (z przesiadką)\nprzejazdy samochodem z klimatyzacją zgodnie z programem na Sri Lance\ntransfer łodzią Male – hotel – Male\nzakwaterowanie w hotelach 4* w pokojach 2-osobowych z łazienkami na Sri Lance, w hotelu 4* na Malediwach\nśniadania i kolacje w większości w formie bufetu na Sri Lance, All Inclusive na Malediwach\nopiekę polskojęzycznego przewodnika na Sri Lance\nbiletów wstępu ok. 120 USD/os. – płatne na Sri Lance\nwizy na Sri Lankę ok. 35 USD\nzwyczajowych napiwków ok. 3–4 USD dziennie\nnapojów do kolacji (podczas objazdu)


Granatowa Kamizelka Męska VILLARO\nKod produktu: KAM271\n176/48 176/50 176/52 176/54 176/56 176/58 176/60 176/62 182/48 182/50 182/52 182/54 182/56 182/58\nElegancka Kamizelka Męska marki VILLARO w kolorze granatowym. Zaprojektowana z myślą o mężczyznach, którzy doceniają styl i elegancję. Model w kroju Slim Fit gwarantującym wyjątkową wygodę noszenia i idealne dopasowanie do męskiej sylwetki. Wykonana z wysokiej jakości tkaniny poliestrowej z dodatkiem wiskozy i elastanu.\nKamizelka jednorzędowa, zapinana na guziki, posiada dwie kieszenie bez patek, cięte z wypustkami, brustaszę oraz regulator pozwalający na dopasowanie szerokości do sylwetki. Oryginalnego wyrazu dodaje podszewka w kolorze granatowym z nadrukiem VILLARO oraz granatowe cieniowane guziki.\nZestawiona z koszulą VILLARO, spodniami oraz pozostałymi dodatkami będzie stanowić idealny wybór uzupełniający wieczorową stylizację. Możliwość zakupu do kompletu spodni kod produktu SPO271.


Strona główna1 » Zdrowie i uroda2 » Ciśnieniomierze3 » Naramienne4 » CIŚNIENIOMIERZ NARAMIENNY KTA-868 Promocja5\nTOP - FIT Drążek wielofunkcyjny TF-DB1229,90 zł brutto24,31 zł netto\nKod producenta: 5904730740050\nKod EAN: 5904730740050\nAutomatyczny cyfrowy ciśnieniomierz naramienny z funkcją wykrywania nadciśnienia i objawów arytmii serca\nz dwoma niezależnymi kanałami pamięci KTA-868\nProdukt nowy, fabrycznie zapakowany, kompletny, posiada 24-miesięczną gwarancję producenta.\nAutomatyczny cyfrowy ciśnieniomierz naramienny z funkcją wykrywania nadciśnienia i objawów arytmii serca z dwoma niezależnymi kanałami pamięci.\nZakres pomiarowy ciśnienia: 0 - 295 mmHg\nCiśnieniomierz elektroniczny KTA-868 zapewnia najwyższą - kliniczną dokładność wskazań pomiaru ciśnienia tętniczego krwi i tętna , jest on urządzeniem medycznym dopuszczonym do użytkowania w Jednostkach Służby Zdrowia.\nHI-TECH MEDICAL KARDIO TEST -KTA 868 to nowoczesny ciśnieniomierz elektroniczny, w którym zastosowano oscylometryczną metodę pomiaru z zastosowaniem technologii FUZZY LOGIC. Ciśnieniomierz charakteryzuje się wysoką dokładnością pomiaru – równorzędną dokładności pomiarów dokonywanych metodą osłuchową za pomocą sphygmomanometrów mechanicznych przez wykwalifikowany personel medyczny. Dokładność ta została potwierdzona badaniami klinicznymi. Wykonanie dokładnego pomiaru ciśnienia jest niezwykle proste – wymaga przyciśnięcia tylko jednego przycisku. Ergonomiczny wyświetlacz LCD zapewnia łatwy odczyt wyniku pomiaru\nORO-N1 basic ciśnieniomierz naramienny , mankiet 22-42 cm


Architektura Tbilisi i polityka. Wojna o szklane domy - Z dala od biura\nWojna o szklane domy\nNawet ślepiec nie nazwałby Tbilisi płaskim. W najniższym punkcie miasta ziemia wznosi się na wysokość 380 m. n.p.m. To trzykrotnie więcej niż najwyższy punkt Warszawy. Nad zbudowaną na wzgórzach stolicą Gruzji króluje Mtatsminda, góra o wysokości 727 metrów. Na szczęście, nie trzeba na nią wchodzić na własnych nogach.\n1 W górę! Funicular w Tbilisi\n2 Mit szklanych domów\n3 Najbogatszy Gruzin wkracza na scenę\n4 Pałac prezydencki na miarę naszych potrzeb\n5 Katedra Sameba\n6 Disneyifikacja starego Tiflis\nW górę! Funicular w Tbilisi\n27 marca 1905 roku u jej stóp ustawiły się tłumy gapiów, aby podziwiać nowy cud techniki – funicular, czyli kolejkę szynową, zdolną do wdrapywania się na strome wzgórza. Kolejka została wybudowana, aby uatrakcyjnić kompletnie niezagospodarowany płaskowyż, znajdujący się na szczycie Mtatsmindy. Na początku XX wieku budynki powstające w Tbilisi nie miały już gdzie się podziać. Życie miasta było skupione wokół brzegów przepływającej przez stolicę rzeki Kury. Władze miasta wpadły więc na pomysł przerzucenia ciężaru inwestycyjnego na otaczające Tbilisi wzgórza. Na szczycie Mtatsmindy miały powstać nowe osiedla mieszkaniowe, połączone z centrum miasta kolejką. Ostatecznie, mimo jej powstania, wzgórza te do dzisiejszego dnia usiane są przede wszystkim trawą, a nie osiedlami mieszkaniowymi. Problemy z dostępem do wody oraz wybuch Rewolucji Rosyjskiej (Gruzja była wtedy częścią Rosji) pokrzyżował plany rozbudowy. Za to 1930 roku powstał tam park rozrywki, który funkcjonuje do dziś.\nW tamtym okresie funicular musiał być atrakcją porównywalną z dzisiejszym rollercoasterem. Ludzie zgromadzili się przed budynkiem ozdobionymi witrażami z gwiazdami Dawida i z niecierpliwością oczekiwali na poznanie tych nie znających strachu bohaterów, którzy jako pierwsi wsiądą do kolejki. Ci jednak nie byli tacy znowu skłonni do podjęcia ryzyka. Śmiałków trzeba było wpierw wyłuskać z tłumu, prawie że wbrew woli zwieźć na miejsce powozami, zapłacić odpowiednią ilość gotówki i dopiero wtedy, po wielu zapewnieniach o tym, że lina nie pęknie pod ciężarem wagonu i pasażerów, zdecydowali się oni dokonać niemożliwego i wsiąść do wagoników, które w 6 minut wwiozły ich na górę.\nRazem z kolejką na szczycie wzgórza została wybudowana piękna stacja końcowa, która stała się siedzibą kultowej gruzińskiej restauracji. Ze swoimi wysokimi białymi kolumnami, ogromnymi parkietami i trzema tarasami z widokiem na miasto, budynek stał się ulubionym miejscem spotkań. Stworzyło też klimatyczną scenografię dla wielu filmów z lat 50-tych, 60-tych i 70-tych. W późniejszych latach zarówno stacja jak i restauracja podupadły, by w 2013 roku powrócić w wielkim stylu i na nowo stać się jedną z największych atrakcji Tbilisi. Mieszczą się tu dwie restauracje (położona na parterze Chela – dla takich jak my robaczaków – oraz droższa, wypełniona dźwiękami fortepianu Funicular Restaurant).\nBędąc tam nie da się nie spojrzeć na roztaczającą się stamtąd panoramę miasta. Nic tak nie oddaje charakteru Gruzji jak ten widok. Z tarasów jak na dłoni widać wznoszący się nad rzeką pałac prezydencki, górującą and sąsiedztwem katedrę Sameba, a po prawej stronie nowoczesną willę Bidziny Iwaniszwilego. Ponadto widać stąd również inne mniej lub bardziej zwariowane nowoczesne budynki, jak most zwany Podpaską, nowa sala koncertowa i Public Service Hall. Wszystkie powstały w mniej więcej tym samym okresie i stanowią kontrowersyjne zagadnienie estetyczne, a przede wszystkim polityczne.\nMit szklanych domów\nNależałoby zacząć od początku, czyli od rewolucji róż w 2003 roku, po której do władzy doszedł Michail Saakaszwili. Jako postępowy i antyrosyjski prezydent skupił się przede wszystkim na realizacji swojej głównej obietnicy wyborczej tj. zmniejszeniu przestępczości. Zadanie zakończyło się pełnym powodzeniem. W latach dziewięćdziesiątych Tbilisi było jednym z najniebezpieczniejszych miast Europy, dziś plasuje się w czołówce najbezpieczniejszych (podobnie jak cała Gruzja w rankingu państw).\nTbilisi w latach dziewięćdziesiątych było zaniedbane i brudne. Oświetlenie ulic nie działało, a Wojciech Górecki pisał wręcz, że „żar papierosa zostawiał po sobie smugę, jak samolot na niebie” (Toast za przodków, wyd. Czarne). Tymczasem jeszcze w latach 30-tych XX wieku Tiflis (czyli Tbilisi) było kosmopolitycznym miastem wypełnionym przybyszami ze wschodu i z zachodu. Współgrało to z historią całego kraju, który od początku swojego istnienia było tyglem kulturowym – prawosławnym krajem położonym na samym końcu Europy, otoczonym przez muzułmańską egzotykę. Borys Pasternak (rosyjski laureat literackiej nagrody Nobla z 1958 – której to nagrody nie mógł przyjąć z przyczyn politycznych – autor „Doktora Żywago”) nazywał to miasto chimerą – bestią o zachodniej głowie i wschodnim ciele (Joshua Levine, www.nytimes.com).\nObecnie Tbilisi wraca powoli do swojej dawnej świetności. Ten wspaniały sukces został osiągnięty różnymi metodami, które niektórym mogą wydać się mało europejskie. W skali kraju Michaił Saakaszwili pozbywał się kryminalistów na różne sposoby. Z rządzącą Swanetią mafią rozprawił się przy pomocy służb specjalnych i aresztowań. Mniejszym przestępcom darowano bilety w jedną stronę do krajów sąsiednich. Saakaszwili zlikwidował też targ w Sadachlo (wieś przy granicy Armenii, Azerbejdżanu i Gruzji), na którym można było nie tylko posłuchać plotek z czterech stron świata, ale również kupić hurtowe ilości broni i narkotyków. Dziś powszechnie uważa się, że Michaił Saakaszwili w wielu miejscach przesadził. Wolał aresztować dziesięciu niewinnych niż ominąć jednego winnego. Ponoć aresztowania były zakrojone na tak szeroką skalę, że łapano już nie tych, którzy popełnili przestępstwo, ale także tych którzy zaledwie wspomnieli o takiej możliwości. Bezpardonowo rozprawiał się też z opozycją. Można to nazwać wschodnim pierwiastkiem Saakaszwilego.\nJednocześnie były prezydent budował i wiele osób uważa, że granice rozsądku zostały przez niego przekroczone również w tej wydałoby się niewinnej dziedzinie. Gruzja, ze swoim wspaniałym potencjałem turystycznym miała stać się za jego kadencji już nie tylko wczasowiskiem dla Rosjan. Mieli pojawić się tutaj goście z szeroko pojętej zagranicy, a żeby ich zachęcić należy zapewnić im bezpieczeństwo, stworzyć bazę usługową i uatrakcyjnić pobyt w stolicy. Ludzie muszą nauczyć się mówić po angielsku, bo po rosyjsku taksówkarz nie dogada się z Holendrami. Miasto musi otrząsnąć się z lat zaniedbania, bo nie znający gruzińskiego turysta z Francji nie zachłyśnie się znakomitymi sztukami teatralnymi, tylko przestraszy rozlatującego się wejścia do kamienicy.\nZa prezydentury Saakaszwiliego w Tbilisi jak grzyby po deszczu zaczęły pojawiać się nowoczesne budynki, jakich tutaj jeszcze nigdy nie widziano. Symbolem walki z korupcją stały się przeszklone komisariaty policji (symbolizujące transparentność), a turystyka miała odrodzić się pod dachami nowoczesnych projektów autorstwa włoskich architektów. W 2010 roku brzegi Kury spiął Most Wolności – stworzona ze szkła i stali, oświetlona 1200 żarówkami ledowymi kładka dla pieszych. W podobnym stylu wybudowano nową salę koncertową, która stanęła po wschodniej stronie rzeki. No i najważniejsza z budowli, przypominająca drzewa sawanny kopuła Public Service Hall, rzucająca się w oczy niczym opera w Port Jackson. Łączy on funkcję siedziby banków, urzędu miejskiego, pracy i stanu cywilnego. Co więcej, monumentalny budynek parlamentu stojący przy ul. Rustavelego stoi dziś pusty. Saakaszwilli przeniósł jego siedzibę do innego miasta – Kutaisi. Oczywiście do kosmicznego, szklanego budynku, który wyjątkowo stanął nie w centrum, ale na przedmieściach.\nNajbogatszy Gruzin wkracza na scenę\nStosunek Gruzinów do tych budynków nie jest jednakowy i stanowi papierek lakmusowy ich poglądów politycznych. Ci, którzy są przeciwnikami Saakaszwilego co do zasady nie znoszą nowej panoramy centrum miasta. Mierzi ich nieprzystający do dawnej zabudowy nowoczesny styl „szklanych domów” wprowadzony przez byłego prezydenta. Most Wolności jest przez złośliwych przezywany Mostem Always Ultra, ze względu na podobieństwo do skrzydlatych podpasek. Na oddzielną opowieść zasłużył budynek służby publicznej.\nPublic Service Hall codziennie odwiedzany przez tłumy stanowi manifestację nowoczesności. Krzyczy „Patrzcie! Czasy komuny i wrogości władzy wobec człowieka minęły”. Tutaj możesz w sposób szybki i wygodny załatwić wszystkie sprawy – wziąć ślub, załatwić formalności związane z zakupem mieszkania, wziąć kredyt. Brak tutaj ciasnych pokoików, wszystko co potrzebne zgromadzone jest na parterze w ogromnym open space. Przy wejściu rząd stanowisk do wykonywania zdjęć paszportowych i dowodowych, pod oknami wygodne krzesła, bezpłatna sieć Wi-Fi, działająca klimatyzacja. Na wyświetlaczu dane statystyczne na temat ilości zarejestrowanych w tym miesiącu małżeństw. Całą tą idyllę zakłócają jedynie grupki żebraków otaczające wejście do budynku oraz stojący przy wejściu mały paszkwil Iwaniszwilego.\nBidzina Iwaniszwili, to najbogatszy człowiek w Gruzji, właściciel jednej z najcenniejszych kolekcji sztuki na świecie, a zarazem były premier kraju, który na scenie politycznej pojawił się w momencie, gdy Gruzja miała już dość Saakaszwilego. Startując w wyborach zapowiadał, że wchodzi do świata polityki tylko na dwa – trzy lata, aby „uzdrowić politykę”. Zrezygnował z urzędu już rok później, kiedy członek jego partii wygrał wybory prezydenckie. O jego bogactwie krążą legendy, podobnie jak o willi mieszczącej się na zboczach gór otaczających Tbilisi. W zachodnich gazetach dziennikarze prześcigają się porównaniach. Jedni pisali, że nadaje się na scenografię do kolejnego filmu z Bondem, drudzy, że wygląda jakby za chwilę mieli tam wylądować Jatsonowie. Gruzini opowiadają sobie o niej historie podobne do tych, które słyszano o pałacu Janukowycza. Że trzyma tam pingwiny i żyrafy, a z Afryki sprowadził egzotyczne drzewa. W momencie przeprowadzania wyborów 2012 roku jego majątek wynosił połowę budżetu kraju. Relacja pomiędzy Saakaszwilim a Iwaniszwilim ma temperaturę stosunków Jarosława Kaczyńskiego i Donalda Tuska.\nPonieważ Public Service Hall jest dzieckiem Saakaszwilego, po zakończeniu jego kadencji, przed wejściem do tego budynku umieszczono tablicę przypominającą o wszystkich ofiarach reżimu w latach 2004-2012 (czyli reżimu Saakaszwilego). Tablica jest duża, brzydka i kiczowata, sprawia wrażenie postawionej tam naprędce. Ktoś zadał sobie jednak trud umieszczenia na niej napisów w języku angielskim oraz zaznaczenia jej lokalizacji na googlemaps. Znajdujący się niedaleko pokaźnych rozmiarów pomnik języka gruzińskiego już na to nie zasłużył.\nProblemy dotknęły też budowę teatru (czy też sali koncertowej). Usytuowana tuż przy parku konstrukcja przypomina odrobinę dwie armaty wycelowane w zachodnią stronę miasta. Niektórzy, w tym równie Iwaniszwili, odbierali ten projekt jako kolejny cios zadany kulturze Gruzji. W 2013 roku doszło do aresztowania dewelopera zajmującego się budową tego budynku. Postawiono mu zarzuty korupcyjne.\nPałac prezydencki na miarę naszych potrzeb\nUprzykrzanie Saakaszwilemu jego architektonicznych osiągnięć nie kończy się na brzegu rzeki. Inne budowlane osiągnięcie jego kadencji to ogromny pałac prezydencki. Gigantyczny i bijący po oczach, z pięknym widokiem na stare miasto, własnym lądowiskiem i otoczony wysokim murem, został postawiony po wschodniej stronie rzeki. Kadencja Saakaszwilego miał być zarazem początkiem jak i końcem pałacu. Po jego odejściu ze stanowiska zaczęto rozglądać się za nową prezydencką siedzibą. W tym celu zakupiono XIX wieczną willę w centrum miasta. Iwaniszwili nie wygra jednak tej walki. Wybrany za jego błogosławieństwem nowy prezydent Gruzji – Margwelaszwili – odmówił przeprowadzki. 12 milionów dolarów z pieniędzy podatnika, które wydano na zakup willi, poszło na marne. Cała heca z nieudaną przeprowadzką została skomentowana przez prezydenta w następujący sposób: „Dla wszystkich jest oczywistym, że nie jest to kwestia metrów kwadratowych, tylko kwestia polityczna. Niestety, Pan Bidzina nie może zaakceptować, że mogę podejmować moje własne decyzje.”\nPałac stoi w bardzo specyficznym miescu. Tbilisi ma podobny do Warszawy układ urbanistyczny. Zachodnia strona, ze starym miastem i niemal wszystkimi zabytkami, stanowi kulturalne centrum. Wschodnia część, niczym praska strona Warszawy, dopiero od niedawna zaczęła przyciągać do siebie co odważniejszych artystów i expatów. Jest zaniedbana i nadgryziona zębem czasu. Żyją tu raczej ubodzy mieszkańcy miasta. I to właśnie tutaj, w samym środku, ustawiono najpierw pałac prezydencki, a następnie katedrę Sameba.\nKatedra w bardzo wymowny sposób góruje nad krajobrazem całego miasta. Jej złocone dachy widoczne są chyba z każdego punktu, za dnia czy w nocy. Stojąc na samym szczycie niewielkiego wzniesienia z łatwością przyćmiewa całą okolicę. Została postawiona dokładnie za plecami pałacu prezydenckiemu i zdaje się mówić „myślisz, że twój pałac jest duży? spójrz za siebie”. Powszechnie wiadomo, że katedra została wybudowana dzięki pieniądzom przekazanym przez Iwaniszwillego.\nKościół prawosławny ma w Gruzji niepodważalna pozycję. Gruzja jako drugie w historii państwo (po Armenii) przyjęło chrzest w roku 337. Kościół jest więc zespolony z dziejami tego kraju, na dobre i na złe, od prawie 2000 lat. Monastyry, pamiętające czasy dużo bardziej odległe niż panowanie Dawida Budowniczego i królowej (a w zasadzie króla) Tamary, są wszechobecne, stanowią też jedną z głównych atrakcji turystycznych tego kraju. Najstarsze z nich pochodzą z V wieku. Gruzińskie plemiona, porozsiewane po setkach dolin, łączyły przede wszystkim alfabet i religia. W czasach komunizmu, podobnie jak w Polsce, kościół gruziński był zwalczany przez Moskwę. Kiedy w 1977 roku Ilia II został wybrany patriarchą (katolikosem) kościół gruziński złożony był z 50 popów. Dziś jest ich 1700 (za: www.cacianalyst.org).\nKatolikos to postać nie byle jaka. Zwłaszcza taki jak Ilia, który pamięta czasy zarówno komunizmu, jego upadku i wojen domowych w latach dziewięćdziesiątych. Ma ogromny wpływ na decyzje podejmowane przez Gruzinów. Chociażby te demograficzne. Ile to już lat polscy księża próbują nas namówić do rozmnażania? Pogarszające się statystyki demograficzne w Gruzji skłoniły katolikosa go ogłoszenia w 2008 roku decyzji: odtąd będzie on ojcem chrzestnym każdego TRZECIEGO dziecka, którego rodzice należą do gruzińskiego kościoła. Ponoć skutki są już widoczne i nic dziwnego, skoro jest to kraj, w którym praktycznie każdy żegna się przejeżdżając obok cerkwi. Kościół coraz bardziej otwarcie miesza się również do polityki, która ponownie po kilku latach spokoju, spolaryzowała społeczeństwo. Integracja z Unią zakłada wprowadzenie ustaw liberalizujących stosunki społeczne, co nie podoba się konserwatywnej części społeczeństwa, nad którą rząd dusz stanowi kościół. Narastający konflikt widać wszędzie, począwszy od parlamentu, a skończywszy na architekturze. Nawet decyzja o ulokowaniu katedry Sameba była architektonicznym prztyczkiem wycelowanym w nos mniejszości ormiańskiej, na której osiedlu wybudowano tę świątynie. Ormianie są członkami kościoła ormiańskiego (kościoły prawosławne to kościoły narodowe) i wybudowana pod ich oknami katedra kościoła gruzińskiego jest im do niczego nie potrzebna.\nBudynki na tyłach pałacu prezydenckiego w Tbilisi\nDisneyifikacja starego Tiflis\nHistoria opowiadana przez współczesną architekturę Tbilisi nie kończy się na monumentalnych budynkach. Wiele kontrowersji budzi „renowacja” Starego Tiflis, czyli obszaru pomiędzy Placem Wolności a tureckimi łaźniami. W trakcie nie do końca przemyślanej renowacji starego miasta (choć być może był to zamierzony chaos?) wyburzonych zostało wiele zabytkowych budynków. W miejsce dawnych murowanych kamienic postawiono imitujące je betonowe budynki. Oryginalne, ręcznie wykonane elementy zostały zastąpione tanimi, masowo produkowanymi ozdobami. Jest to tym bardziej bolesne, że miejska architektura gruzińska zachwyca przede wszystkim eleganckimi, ażurowymi balkonami. Balkony opasają niemal wszystkie budynki w tym kraju.\nWiele bezcennych nieruchomości zostało przejętych w podejrzanych okolicznościach. Proceder ten, nazwany fasadyzmem, Disneyfikacją Starego Tbilisi, spotkał się z oporem jedynie części mieszkańców. Dla wielu wybór pomiędzy mieszkaniem w rozpadającym się świadectwie historii a nowiutkim blokiem jest oczywisty. Jednak wiele z tych zabytkowych miejsc można było ocalić, oczywiście większym nakładem finansowym (więcej: http://balticworlds.com/tbilisi-destroys-its-past/).\nGruzja to ciało polityczne. Każda dolina to inny naród, każda zagroda to inny ród i inne ambicje. W XIX wieku Michał Andrzejkowicz-Butowt pisał, że „komu los choć kilka chat wydzieli, zaraz mu i mitrę daje w dodatku” i do dziś mawia się, że w Gruzji co drugi jest księciem (za: Wojciech Górecki Toast za przodków). W dodatku każdy tutaj może uważać się za górala. Krewki charakter Gruzinów i ich nieszczęśliwe położenie geograficzne sprawia, że obszar tej to prawdziwa beczka prochu. Statystyka jest dla nich bezlitosna. Po zakończeniu I wojny światowej cieszyli się niepodległością zaledwie trzy lata. Obecne czasy to jeden z najdłuższych od średniowiecza okresów wolności. Warto zobaczyć ją w tak szczęśliwych czasach kiedy nie tylko cieszy się niepodległością ale również wychodzi na finansową prostą.\nWięcej naszych wpisów z Gruzji znajdziecie tutaj.\nKategorie: daleko w świat, Europa, GruzjaPrzez Justyna Dzik-Wykrętowicz 2016-08-17 5komentarzy\nDo Chorwacji bez samochodu z małym dzieckiem\nAgnieszka Ptaszyńska napisał(a):\n2019-09-18 o 12:16\nJestem w trakcie pisania tekstu o Gruzji i trafiłam na wasz – już nie młody – tekst o Tbilisi. Czapki z głów! Jest rewelacyjny!\n2019-09-24 o 15:59\nDziękujemy bardzo 🙂 Jest nam bardzo miło, że się do czegoś przydaje.\nPingback: Swanetia. Na dachu Europy - Z dala od biura\nMateusz | heading2somewhere napisał(a):\n2016-08-18 o 23:41\nJustyno i Danielu dawno nie przeczytałem wpisu o Gruzji z tyloma ciekawostkami i napisanego w tak profesjonalny sposób, a zarazem rozbudzającego sentymentalizm u kogoś kto ten kraj odwiedził. Byłem w Gruzji już kilka razy, nawet odbyłem w Tbilisi praktyki z planowania przestrzeni miejskiej więc pozwolę sobie dodać coś od siebie w tym temacie. Szkło i metal nie wiele ma wspólnego z tradycyjną architekturą Tbilisi, ale architekturę tworzy wciąć pisząca się na nowo historia, wydarzenia polityczne i ludzie. Tak jak trafnie zauważyliście w Gruzji wszystko jest w ciągłym ruchu i zmienia się dynamicznie, zmienia się też architektura i nastawienie do niej mieszkańców. Osobiście uważam te zmiany za idące w dobrym kierunku. Gratuluję trafnych obserwacji i na pewno podzielę się Waszym postem z moimi znajomymi. Jeśli będziecie ciekawi moich spostrzeżeń dotyczących Gruzji, zapraszam do odwiedzenia mojego bloga, https://heading2somewhere.com/2015/02/22/pierwsza-milosc-jak-ma-na-imie-i-jaka-jest-naprawde/. Pozdrawiam Mateusz.\n2016-08-19 o 09:14\nWielkie dzięki za tyle komplementów, jest nam strasznie miło, że czyta nas ktoś więcej niż tylko najbliższa rodzina 🙂\nNa pewno zajrzymy


Carl Friedrich Benz (urodził się 25 listopada 1844 w Mühlburgu - obecnie dzielnica Karlsruhe, zmarł 4 kwietnia 1929 w Ladenburg) był niemieckim inżynierem i pionierem motoryzacji.\nW wieku prawie 16 lat, po ukończeniu liceum ukierunkowanemu na nauki przyrodnicze, podejmuje w roku 1860 studia w Polytechnische Hochschule (później Technische Hochschule) w Karlsruhe. Po 4-letnich studiach uzyskuje dnia 9 lipca 1864 dyplom inżyniera mechanika.\n20 lipca 1872 małżeństwo z Berthą Ringer.\n1878 Benz opracował konstrukcję dwusuwowego silnika spalinowego, a następnie lekkiego silnika czterosuwowego. Wynalazł mechanizm różnicowy, oraz inne zespoły pojazdu mechanicznego, jak świeca zapłonowa, sprzęgło, gaźnik, chłodnica wodna oraz skrzynia biegów.\n1885 zbudował pierwszy "automobil", trzykołowy pojazd z silnikiem spalinowym i elektrycznym zapłonem, który to automobil zaprezentowano po raz pierwszy w roku 1886 w Mannheim. Na ten pojazd Carl Benz uzyskał patent niemiecki nr 37435. Jednak opinia publiczna wynalazku nie zaakceptowała, spotkały go drwiny i szyderstwo, gawiedź, przyzwyczajona do furmanek 4-kołowych z obrotowym przodkiem, nie zrozumiała zalet pojazdu 3-kołowego.\nCarl Friedrich Benz pomimo tego kontynuował prace nad nowymi modelami swego samochodu.\n1883 założył spółkę „Benz & Cie. Rheinische Gasmotorenfabrik Mannheim“ wytwarzającą stacjonarne silniki spalinowe na gaz miejski.\nTa Firma po połączeniu w roku 1926 ze spółką „Daimler Motorengesellschaft“ przekształciła się w spółkę akcyjną Daimler-Benz AG.\nCarl Friedrich Benz zmarł w wieku 84 lat.