proza zagraniczna - Bookshelves\nTagi: 2011 2015 ekranizacja Lagercrantz Larsson Stieg\n22:28, wwgnika , proza zagraniczna\nTrzecia część serii o Cmentarzu Zapomnianych Książek jest najmniej samodzielna wśród trzech dotychczas wydanych. Czepiam się dlatego, że we wstępie do każdej części napisano o tym, że można każdą z tych książek czytać osobno, bo są całością samą w sobie. Otóż tak nie jest. Pytanie, czy to komuś przeszkadza. Myślę, że nie. Kto nie dał się złowić w sieci "Cienia wiatru", nie dotrze pewnie tak daleko. Kto zaś polubił tę serię z przyjemnością będzie kontynuował podróż po mrocznej Barcelonie ubiegłego wieku. "Więzień" jest klamrą spinającą wątki poprzednich części. Dowiadujemy się, skąd wziął się Fermin i jaki ma związek z Davidem Martinem, główną postacią "Gry anioła". Trochę się cofamy w przeszłość, trochę idziemy do przodu, zawiązuje się nowa zagadka, ale od początku ma się wrażenie, że rozwiązanie nie nastąpi teraz. Wszak została nam jeszcze jedna część do przeczytania w przyszłości. Sprytny zabieg, by trochę zaspokoić głód czekających na zakończenie serii. Mam nadzieję, że będzie to prawdziwy deser :)\nTagi: 2015 ebook Zafon\n09:37, wwgnika , proza zagraniczna\n"Cień wiatru", który zapoczątkował cykl o Cmentarzu Zapomnianych Książek, polubiłam od pierwszych stron. Przeczytałam go niedawno raz jeszcze, zanim się zabrałam za "Grę anioła", by sobie odświeżyć pamięć i wrażenia. I stwierdzam - mimo że autor zaznacza na początku każdej części cyklu, że można je czytać osobno - że zrobiłam słusznie. Inaczej i tak bym musiała wrócić do niej, doszukując się powiązań z drugą częścią, które owszem, na fabułę istotnie nie wpływają, ale wyjaśniają parę rzeczy ważnych dla części pierwszej. Tak więc, jeśli ktoś polubił rodzinę Sempere, tu też będzie obecna. Ale ja w sumie nie o tym.\n"Gra anioła" jest przyrządzona z wielu tych samych składników, które przyniosły sukces pierwszej części cyklu. Sugestywne opisy, ponura i intrygująca Barcelona, zagadki, intrygi, namiętności - wszystko jest również tutaj. Od "Anioła" również nie mogłam się oderwać, czytając jak i "Cień" w zawrotnym tempie. Jest jednak jedno subiektywne 'ale', które sprawia, że nie zaliczę "Gry" do swoich ulubionych tytułów. Jest to coś dla mnie dziwnego, bo książkę czytałam z prawdziwą przyjemnością, jednak po zakończeniu pozostało mi tycie-tycie, jednak rozczarowanie.\nW czym rzecz? Chyba w nastawieniu. [Kto bardzo się boi najmniejszych nawet spoilerów, niech nie czyta tego akapitu.] Spodziewałam się, że podobnie do poprzedniej części, rozwiązanie będzie jednoznaczne i nie tyle skończy się happy-endem, co pozostawi czytelnikowi poczucie, że to wszystko nie na darmo, że bohater po coś cierpiał, że pomimo tego że historia jest smutna, to jest nadzieja na jakieś przejaśnienie, że może jednym się nie udało, ale inni będą szczęśliwi, jednak nie tak po prostu, lecz wyciągając wnioski i przede wszystkim zachowując pamięć o tamtych i przekazując ją dalej. W "Grze anioła" zostałam po zamknięciu książki sam na sam z porażką, zapytując o sens nie tylko cierpień głównych bohaterów, nie tylko ich walki - tu przede wszystkim nie o coś, tylko przeciwko czemuś - ale wręcz o zasadność głównego wątku łączącego cały cykl, t.j. ratowania jakiejś zapomnianej książki i opieki nad nią. Ktoś mi powie może, że epilog mówi o drugiej szansie, dla mnie jednak epilog ten jawił się jedynie daniem drugiej szansy czytelnikowi takiemu jak ja, by zdecydował się na jakąś odpowiadającą mu interpretację, do wyboru mniej lub bardziej realistyczną. Problem ze mną i tą książką jest chyba taki, że żaden z dostępnych mojemu czytelniczemu odbiorowi wariantów tej interpretacji końcówki nie jest po mojej myśli, ani nie ma na nie mojej wewnętrznej zgody! :)\nNie znaczy to jednak, że książki nie polecam, albo wręcz odradzam. Nic z tych rzeczy. To że podbiła ona u mnie wszystkie "zmysły czytelnicze" oprócz serca, nie znaczy że z kimś innym będzie tak samo. A może ktoś się ze mną posprzecza? Bo czuję się trochę jak mała dziewczynka, której zmieniono zakończenie ulubionej bajki ;)\nO fabule nie piszę, jej zarys zapewne jest na tylnej okładce każdego wydania. I żeby nie było, że obrażam się na Zafona - zaczynam właśnie "Więźnia nieba". Tym razem jednak spróbuję już się na nic nie nastawiać :)\n11:02, wwgnika , proza zagraniczna\nPięćdziesiąt odcieni kiepskiej literatury\nEh, przeczytałam/wymęczyłam wreszcie wszystkie trzy. Aż się dziwię swojej cierpliwości do tej "sensacji roku". Sensacyjna była z pewnością nuda, towarzysząca mi w trakcie czytania. Dziwię się, że ktoś mógł coś takiego napisać. Ale pewnie po prostu się opłacało.\nPierwsza część jest kompletnie pozbawiona fabuły - normalnie jak w filmach porno. Dwie pozostałe może i miały jakiś potencjał, ale został zaprzepaszczony. Wyraźnie zainspirowane to przez "Zmierzch", choć nie chodzi o wampiry, ale też o "ciemną siłę". A znając "Zmierzch", można domyślić się zakończenia i to dość prędko, więc chyba nie zdradzam za dużo. Jest to literatura stricte użytkowa - na pobyt w szpitalu, na totalne zmęczenie lub kaca. Nie wymaga myślenia, ani skupienia, ani nie wywołuje emocji. Tyle w temacie, już dość poświęciłam czasu temu 'dziełu'.\nPoniżej linki do recenzji każdej części z osobna, nie moich, ale znacznie lepszych od samych powieści, więc polecam:\n50 odcieni irytacji\n50 odcieni lukru\nNajgorsze oblicze Greya\nTagi: 2013 ebook pożyczone\n15:20, wwgnika , proza zagraniczna\nCzym jest cień wiatru? Z pewnością czymś nieuchwytnym.\nJak czasami wspomnienie snu, który wywiera silne wrażenie nie tyle treścią lub przekazem, ile wewnętrznym uczuciem, jakie pozostawia, nie raz na długo.\nJak ślad po dawnym sobie, którego prawie nie da się dostrzec z biegiem lat – jak powiew dawnych marzeń i tęsknot.\nJak coś, co pozostaje w pamięci długo po przeczytaniu książki, takiej jak ta.\nPrawie go nie ma, ale jednak się go czuje. I trudno to wyrazić, ale być może warto próbować… :)\n„Cień wiatru” C.R. Zafona to jedna z tych książek, w które wpadam po kilku stronach, czytam nie zważając na porę dnia i obowiązki; z czasem prędkość czytania wzrasta, osiąga szczyt chyba moich możliwości, bym za chwilę przewróciła ostatnią stronę i poczuła się osamotniona, jak bym została na peronie i patrzyła z żalem w ślad uciekającego pociągu, gdzie siedzi ktoś bliski, odjeżdżający daleko i na długo…\n„Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie.” Co za pochwała dla lubiących czytać i potępienie dla wszystkich innych! :) I, być może wyjaśnienie, dlaczego „Cień wiatru” ma zarówno gorących zwolenników, jak i zagorzałych przeciwników.\nJest to książka o książkach i ich miłośnikach. Mnóstwo tu osób tak czy inaczej z książkami związanych. Księgarze, antykwariusze, pisarze i czytelnicy. Różne losy, różne rodzaje samotności. Ogarnięci namiętnościami lub wypaleni od środka w Barcelonie trudnego okresu (lata 1930-1950te). Burzliwe wydarzenia wojenne i powojenne wyzwalają w ludziach ciemne strony, ale i szlachetne czyny. Dorastać w takich czasach, tym bardziej bez matki, jest ciężko. Główny bohater Daniel Sempere za sprawą odnalezionej książki będzie musiał zmierzyć się ze złem zewnętrznym, ale także swoimi słabościami i problemami wieku dorastania. Próbując odszukać autora zapomnianej powieści Juliana Caraxa, nie tylko stanie się częścią jego losu – napotka ludzi, którzy w różny sposób naznaczą jego własny los, nie zawsze okazując się takimi, jakimi ich widzi na początku. Wśród intryg, zagadek i strat będzie musiał szukać sensu i odwagi, by walczyć o swoje – i cudze – marzenia.\nKsiążka ma bardzo sugestywny, trochę ponury klimat. Mniej więcej do połowy nie mogłam się wczuć w to, że jest to wiek XX, nasuwały się raczej skojarzenia z epoką starszą o jakieś 100 lat. I wcale nie było to dla mnie minusem. Z przyjemnością spotkałam się po raz drugi z Barceloną w literaturze (pierwszy raz za sprawą „Katedry w Barcelonie”). I będę miała ochotę spotkać się ponownie, chociażby za sprawą Zafona i jego cyklu „Cmentarz zapomnianych książek”, pierwszą częścią którego jest „Cień wiatru”.\nTagi: 2013 pożyczone Zafon\n16:22, wwgnika , proza zagraniczna\nKsiążka Ebook Audiobook\n"Fale paradoksu rozlewały się po morzu przyczynowości. Najważniejszy zapewne fakt, o którym powinien pamiętać każdy, kto znalazł się poza sumą całkowitą multiwersum, to ten, że chociaż mag i turysta dopiero przed chwilą pojawili się w lecącym samolocie, to równocześnie lecieli tym samolotem w normalny sposób. Inaczej mówiąc: chociaż jest prawdą, że od niedawna istnieli w tym szczególnym systemie wymiarów, jest również prawdą, że żyli w nim od samego początku. W tym właśnie punkcie język potoczny rezygnuje i wychodzi na piwo."\nPierwsza książka Pratchetta z serii Świat Dysku nie jest najlepsza wśród innych z tej serii, jest jednak pierwsza, więc wypada zacząć od niej - taką dostałam zachętę od mojej przyjaciółki, czytającej Prachetta regularnie. Słysząc od dawna jej zachwyty, nie miałam nic przeciwko. I powiem tak, jeśli ta nie jest najlepsza, to szalenie ciekawa jestem tych pozostałych! Niby to takie na wpól fantasy, na wpól science fiction, ale nie wolno dać się zwieźć pozorom! To nie jest coś do zaszufladkowania. Wszystko tu jest mrugnięciem okiem do czytelnika, zaczynając od całości i kończąc praktycznie na każdym zdaniu (lub od szczegółu do ogółu - jak kto woli). Autor bawi się słowem, wyobraźnią i konwencjami, o prawach fizyki nie wspominając - fale paradoksu rozlewają się tutaj swobodnie. A przy tym ani to trudne w odbiorze, ani nudne - przeciwnie, dowcipne i lekkie, zawieszone między światami multiwersum i opatrzone łobuzerskim uśmiechem :) Ciąg dalszy mojego zaznajamiania się z twórczością Pratchetta nastąpi na pewno!\nP.S. Słowa uznania dla tłumacza, pana Piotra W. Cholewy! Choć nie widziałam oryginału, domyślam się ile trzeba było kunsztu i wyobraźni, by coś takiego ująć po polsku! Brawo!\nTagi: 2013 audiobook ebook pożyczone Pratchett\n14:06, wwgnika , proza zagraniczna\nKsiążki Cormaca McCarthy „Droga” i „W ciemność” przeczytałam w lipcu zeszłego roku i to, ze piszę o nich dopiero teraz, nie tyle oznacza prześladujący mnie brak czasu, jak w przypadku różnych innych przeczytanych „ostatnio”, lecz raczej jest wyrazem wrażenia, które na mnie wywarły – musiał minąć czas, by te wrażenia przetrawić. Zaczęłam od „W ciemność” i był to mój pierwszy kontakt z tym autorem (przed tym oglądałam jedynie „To nie jest kraj dla starych ludzi” na podstawie jego powieści o tymże tytule).\nCiemność jest tu kluczem i do tej pory czuję ją wyraźnie, kiedy wspominam o tej książce. Mroczna ta opowieść snuje się przede wszystkim wokół matki, której dziecko zostało odebrane zaraz po urodzeniu i która usiłuje je odnaleźć gdzieś w Ameryce na początku XX wieku. Czytałam na Mazurach, pływając ze znajomymi jachtem, zachęcona przez jednego z nich – i mrok mnie precyzyjnie owijał, wrażenie spotęgowane pewnie przez kontrast z otoczeniem i fakt, że mój własny bobas przebywał wówczas z dala ode mnie, cóż że na Białorusi, bezpieczny pod opieka mojej własnej mamy, matczyne niepokoje są, jak wiadomo, irracjonalne.\nFenomenalne w tym dziele dla mnie okazało się to, że pomimo dołującego wpływu nie potrafiłam się oderwać i w regularnych odstępach zaszywałam się pod pokładem jachtu, by chociaż na 10 minut zanurzyć się w okrutny świat opisywany przez Cormaca. Niewątpliwie ten mroczny magnetyzm jest zasługą autora, pięknie widzącego naturę i całkiem inaczej zamieszkujących tę planetę ludzi, ale przyczynkiem było też pragnienie doczekania się rozwiązania i, nie wstydzę się tego, happy endu – gdyż w przypadku spraw dotyczących dzieci jestem za owym happy endem nieugięcie! Czy się doczekałam, zdradzać rzecz jasna nie wypada…\nJednym z motywów „W ciemność” jest motyw drogi i tak się stało, że po powrocie z Mazur do domu za „Drogę” się wzięłam. Ta sama mroczność, ta sama siła oddziaływania, znów niepokojący obraz dziecka w niebezpieczeństwie! Ojciec i syn przebywają długą drogę przez świat po-apokaliptyczny, starając się unikać innych ludzi, często na to miano już nie zasługujących, i szukając pożywienia i innych niezbędnych człowiekowi rzeczy. Czy im się uda odnaleźć jakieś miejsce w miarę bezpieczne, należy przeczytać, względnie obejrzeć film (poprawna ekranizacja w rez. J. Hillcoata, w roli głównej Viggo Mortensen). Bardzo pozytywnie odebrałam brak opisu katastrofy, która doprowadziła do zniknięcia naszej cudnej cywilizacji ze skłonnościami samobójczymi – w końcu, czy nie wszystko jedno, jakie głupie czyny doprowadzą do „końca świata”? Najciekawsze jest „życie po życiu”, zmiana hierarchii wartości, zanikanie pojęć typu „wiara” czy „nadzieja”, o „miłości” lub „dobroci” nie wspominając. No i tragedia jednostki uwikłanej w powyższe.\nPodsumowując, molom o słabych nerwach Cormaca odradzam, tym o przeciętnych+ gorąco polecam!\nTagi: 2011 ekranizacja film mccarthy pożyczone\n14:36, wwgnika , proza zagraniczna\nKolejny kryminał Christie, który przeczytałam z przyjemnością. Motyw zbrodni i kary jest wpleciony w znakomitą intrygę. Dziesięciu zbrodniarzy, którym nigdy nie udowodniono winy, zostaje zwabionych na wyspę i ginie po kolei w myśl dziecięcego wierszyka o dziesięciu murzynkach. Co natomiast mi się nie podoba, to zmiana pierwotnego tytułu z "Dziesięciu murzynków" na powyższy w myśl dziwacznie, moim zdaniem, pojętej poprawności politycznej. Nie dajmy się zwariować! To tylko wierszyk, do diaska!\nTagi: 2011 christie pożyczone\n20:27, wwgnika , proza zagraniczna\nNie jestem prawdziwą fanką gatunku fantasy, ale nie mam też nic przeciwko obcowaniu z dziełami tego rodzaju od czasu do czasu. W końcu pracę magisterską pisałam o "Hobbicie" Tolkiena, a film "Władca Pierścieni" jest jednym z moich ulubionych. Jednak tym, co przede wszystkim skłoniło mnie do przeczytania "Eragona", oprócz rekomendacji przyjaciółki, był fakt, że autor pisząc pierwszą część cyklu "Dziedzictwo" miał 15 lat. Byłam ciekawa, jak sobie poradził, i się nie zawiodłam. Paolini w tak młodym wieku stworzył fikcyjny świat, zamieszkany przez różne rasy, ze swoją historią i geografią, a nawet językami - założę się, że jest fanem Tolkiena :) Jest tu wszystko, co powinno się znaleźć w tego typu historiach: walka dobra ze złem, przyjaźń, miłość, zdrada, niebezpieczne przygody, straszne potwory, wyczerpujące wędrówki, zachwycające budowle - wymieniać można jeszcze długo. Wszystko dobrze trzyma się razem, akcja wartko się toczy, ale co najważniejsze - i tego też byłam najbardziej ciekawa - uczucia bohaterów są pokazane bardzo wiarygodnie, zarówno jeśli chodzi o powoli rozwijające się przywiązanie tytułowego bohatera do swojego rosnącego smoka, jak i rodzącą się w nim niemal niedostrzeżenie fascynację piękną i niezwykła dziewczyną, a także w innych mniej istotnych przypadkach (nie chcę za wiele zdradzać). Rzecz niezwykła dla tak młodego autora, dająca też nadzieję na dalszy rozwój jego umiejętności w kolejnych częściach, które na pewno przeczytam.\nTo, co udało się 15-letniemu chłopakowi, umknęło niestety twórcom ekranizacji. Właśnie kwestia uczuć tutaj została całkowicie zaprzepaszczona, przez co film wydaje się być sztuczny i nie współodczuwa się z bohaterami, tak jak w książce. Mimo dobrej obsady (Malkovich, Irons) i świetnych zdjęć, kręconych w słowackiej części Tatr, potencjał został zmarnowany. A przecież jest wiele zabiegów filmowych, które sprawiają, że - chociaż naturalny jest brak możliwości 'upchnięcia' w filmie wszystkiego, co jest w książce - da się jednak ocalić to, co najważniejsze, a przede wszystkim klimat i autentyczność. Tym bardziej, ze film Stefena Fangmeiera trwa tylko 1,5 godziny, a nie jest w naszych czasach rzeczą niezwykłą film 2-godzinny lub nawet dłuższy. Mojemu 14-letniemu synowi, chyba z racji wieku, film się podobał, ja jednak pozostanę przy książce :)\nTagi: 2012 ekranizacja fantasy film Paolini pożyczone\n18:56, wwgnika , proza zagraniczna\nAgata Christie "Entliczek pentliczek"\nW pensjonacie dla studentów dzieją się dziwne rzeczy: zostają zniszczone lub znikają na pozór nie związane ze sobą przedmioty. Studenci mieszkający w pensjonacie to ludzie wszelkiej maści i narodowości, każdy ze swoim bagażem życiowym i wielu z tajemnicami do ukrycia. W gąszczu zagadek tylko Poirot będzie mógł się odnaleźć, a zależy mu też na tym prywatnie: dopóki w pensjonacie nie zapanuje spokój, Poirot jest narażony na pomyłki swojej skądinąd nadludzko skutecznej i zorganizowanej sekretarki - wszystko dlatego, że martwi się ona o swoją siostrę, która to zarządza wspomnianym pensjonatem.\nZakręcona intryga. Wiele angielskich spostrzeżeń na temat obcokrajowców - jak to Christie ni to serio, ni to z przymrużeniem oka :) Mnóstwo bohaterów oznacza mnóstwo różnorodnych charakterów, świetnie zarysowanych. Z przyjemnością przeczytałam w oryginale.\nTagi: 2012 christie pożyczone przeczytane_w_oryginale\n14:41, wwgnika , proza zagraniczna\nAgata Christie "Pora przypływu"\nTytuł powieści jest zaczerpnięty z Szekspira ("Juliusz Cezar"): "Pora przypływu stosownie schwytana wiedzie do szczęścia...", ale jak dodaje Poirot, "są także odpływy, które mogą porwać człowieka na bezkresne morza". Jest to motyw przewodni. Okazje, które się nadarzają, mogą znacznie poprawić (lub też pogorszyć) sytuację człowieka. Pytanie, czy się trafi na przypływ, czy odpływ.\nJest rok 1946, po wojnie i śmierci bogatego krewnego, mającego zabezpieczyć jej przyszłość, rodzina Cloadów nie może się odnaleźć i pogodzić z tym, że majątek dostał się w ręce młodziutkiej wdowy i jej bezczelnego brata. Powietrze przesiąknięte jest 'złą wolą', choć wszyscy udają uprzejmość wobec siebie. Coś musi się stać, i się z pewnością stanie, a osoby sprawców i motywy nie będą łatwe do odgadnięcia. Z dumą wiec donoszę, że wpadłam na część rozwiązania zagadki, co mi się u Christie jeszcze nie zdarzało.\nInteresujący jest temat wpływu wojny na człowieka, poruszony przez autorkę. "Nie chodzi o fizyczne niebezpieczeństwa... Groźniejsze jest niebezpieczeństwo duchowe: wniosek, ze nieporównanie łatwiej żyć, kiedy przestanie się myśleć". Po wojnie, a także w przypadku rodziny Cloadów po utracie zabezpieczenia finansowego, trzeba samemu wziąć za swoje życie odpowiedzialność. A to może być trudne i przynieść zaskakujące odkrycie na temat własnego charakteru...\nTagi: 2012 christie pożyczone\n17:47, wwgnika , proza zagraniczna\nPodobno, zabić może każdy. Czy to prawda? Pewnie wielu chociaż raz zastanawiało się nad swoją zdolnością do odebrania życia innej osobie. Czy ja potrafiłabym to zrobić? Jeśli tak, to w jakich okolicznościach? W obronie własnej lub swojej rodziny? Kiedy liczą się sekundy i działamy pod wpływem instynktu samozachowawczego, nie wydaje się to być niemożliwe. Ani łatwe, oczywiście. Ale jeśli nie będzie chodziło o sekundy, ani nawet minuty? Czy potrafiłabym zaplanować morderstwo? Pierwsze odczucie jest niezachwianie negatywne. A gdybym nie widziała innego wyjścia? Nie żyła w cywilizowanym kraju teraz, albo w epoce, kiedy kobiety świetnie (często lepiej od mężczyzn) radzą sobie z problemami, tylko w okolicznościach, gdy byłabym zdana sama na siebie? Czy potrafiłabym zabić wtedy? I w jakiej sytuacji rozważałabym jeszcze, czy wystarczająco zamknęłam na wszystkie spusty własne sumienie, a w jakiej - czy mam już dość odwagi? Nie jestem pewna odpowiedzi na wszystkie te pytania, mam jednak do tej zagadki mały kluczyk, którego nie ujawnię, by ten wpis nie stał się spoilerem. Powiem tylko, że Dolores miała ten sam. I zabiła. Ale rzecz nie w tym, że to zrobiła - przyznaje się do tego zaraz na początku powieści. Rzecz w tym, by poznać, jak do tego doszło i dlaczego. I wyobrazić potem siebie na jej miejscu...\nW odróżnieniu od książki film mnie, niestety, nie zachwycił. I to pomimo dobrze zagranej roli Dolores przez lubianą przeze mnie Kathy Bates. Razem z mężem źle odebraliśmy przeniesienie sporej części akcentów z matki na córkę, które stworzyło tym samym trochę inną opowieść. Na tyle inną, że będąc świeżo po przeczytaniu, nie potrafiliśmy się wczuć, krzywiąc się na brak w filmie bardzo istotnych elementów, które King zgrabnie przeplatał, snując tę smutną historię...\nTagi: 2011 ekranizacja King pożyczone\n14:39, wwgnika , proza zagraniczna\nKsiążkę przesłuchałam, bo w naszej miejskiej bibliotece jej nie ma (!). Jest z tych, które i tak kiedyś kupię, mimo, że przeczytałam i obejrzałam film. Albo może ktoś kiedyś da mi w prezencie :)\nPewnie większość osób czytających blogi o książkach, a tym bardziej piszących takie blogi ma tę pozycję dawno zaliczoną. Ale gdyby zabłąkał tu ktoś, kto się z nią jeszcze nie zetknął - parę słów o tej powieści.\nŻadna to sensacja, kryminał, wartka akcja itd. Rzecz rozwija się powoli, dzieje się, zwłaszcza na początku, niby niewiele, ale detal po detalu poznajemy małe miasteczko Jackson w Missisipi i życie jego piękniejszej połowy - od najbardziej wpływowych białych żon i działaczek poprzez żony białe, ale nieistotne dla tych pierwszych aż po czarne służące (kogo to obchodzi żony czy też nie?). Lata 60te ubiegłego wieku w USA to nie tylko czas segregacji rasowej, ale i czas, kiedy żona musiała być piękna, modna, zawsze uśmiechnięta, działająca w organizacjach społecznych (np. zbierając pieniądze dla biednych murzynków z Afryki, mniejsza że nienawidzi tych, co mieszkają w tym samym mieście), wspierająca męża i mająca idealny dom i zadbane dzieci. Czas, kiedy kobieta musiała też być żoną. Nie dziwi mnie, że te młode dziewczyny potrzebowały pomocy (ang. tytuł The Help lepiej oddaje to znaczenie, jakie miały czarne służące w białych domach). W gruncie rzeczy wszystkie tu są ofiarami - i te białe, uwięzione w pułapce własnych stereotypów, i te czarne, zmuszone pozostawić własne dzieci w domu pod opieką starszego rodzeństwa, by wychowywać białe dzieciaki często niekochane przez własne matki. Nie było jednak tak jednakowo beznadziejnie w każdym domu. Jak i wszędzie, niektórzy nie ulegali stereotypom, biali pracodawcy wspierali swoje czarne pracownice, często dokonując wzruszających wręcz gestów, a one na zawsze pozostawały im wierne i wdzięczne. Ale tak jak nie mówiło się głośno o problemach segregacji, tak też nie wspominano na forum publicznym o tych gestach wzajemnej dobroci, w istocie zwyczajnej dobroci ludzkiej. Żeby poruszyć to bagienko, żeby przeciwstawić się całemu społeczeństwu, trzeba było odwagi i determinacji. To oczywiste. Ale przede wszystkim trzeba było odwagi w relacjach z samą sobą, szczerości wobec siebie samej, wiary, że "w świecie, w którym można być kimkolwiek, najlepiej być sobą". I to już problem ponadczasowy i dotyczący wszystkich ludzi bez wyjątku. Dlatego książkę polecam nie tylko kobietom.\nBardzo mi się podobał zabieg użyty przez autorkę, czyli wprowadzenie trzech narratorek. Jedna młoda odważna biała kobieta i dwie nie tak młode, ale nie mniej odważne czarne przedstawiają różne punkty widzenia na te same wydarzenia, co daje poczucie "słyszalności" myśli postaci (kiedy mamy jednego narratora, słyszymy myśli tylko jego jednego). Dodatkowym atutem polskiego audiobooka jest pięknie wykonana praca trzech polskich aktorek - Anny Seniuk, Anny Guzik i Karoliny Gruszki. Użyczyły one trzem narratorkom swoich głosów, znakomicie odczytując tekst powieści.\nNie zawiódł również i film. Ciekawe kreacje, nowe twarze, pełno humoru i wszystko współgra z książką, czego lubiący czytać chyba zawsze wymagają od ekranizacji.\nDla mnie uczta pod każdym względem!\nP.S. Coś czego siłą rzeczy brakło w filmie, a jest bardzo ważne. Podziękowanie autorki skierowane na końcu książki do czarnej służącej, która pracowała dla jej własnej rodziny przez 50 lat, było dla mnie chyba najbardziej wzruszające... Oto fragment wywiadu z Kathryn Stockett na ten temat (in English):\nTagi: 2011 audiobook ekranizacja Stockett\n13:58, wwgnika , proza zagraniczna\nChyba niezbyt szczęśliwie się składa, że jest to lektura dla gimnazjum. Zapytałam córkę, czy jej się podobało, to przewróciła oczami i wyjęczała "beznadziejne!". Trudno mi ją winić tutaj za cokolwiek, skoro sama przeczytałam dopiero teraz. Ot, miałam w czasach szkolnych taki okres buntu, kiedy czytałam książki tylko i wyłącznie białoruskie, którym w szkole mało poświęcano uwagi. Nie żałuję absolutnie, że je czytałam. Szkoda jednak, że nie czytałam też innych. Chociaż z drugiej strony - pewnie gdybym wtedy przeczytała "Starego człowieka", wyjęczałabym to samo, co córka. Nic się nie dzieje, stary kubański rybak Santiago wyrusza w morze, by dorwać większą sztukę, nie wiadomo, po co się męczy, a przy tym gada do siebie. Tak bym wtedy to odebrała niechybnie. A teraz? Trochę się zmieniło od tamtych czasów: czytając, popadałam w jakiś trans i czułam, że wszystko mnie w tej historii urzeka - i szacunek do starego ze strony wdzięcznego chłopaszka, i walka o swoje pomimo ograniczeń wieku, a już szczególnie ta gadanina do siebie, tak dużo mówiąca o charakterze bohatera. Już nie jestem nastolatką z głową w chmurach, co raz bliżej mi do refleksji na temat starości i umierania, już nie raz czuję, że fizycznie nie potrafię pewnych rzeczy, które kiedyś przychodziły z łatwością. Patrzę na staruszków wokół i zastanawiam się, co jest w tym wieku gorsze: niemoc fizyczna czy psychiczna, nie daj Panie obu naraz! Starość, która na nas czeka (jeśli czeka), jest niepokojącą tajemnicą, a bycie obciążeniem dla bliskich, często upokorzenie, nie napawa optymizmem. Z drugiej strony mnóstwo jest wspaniałych przykładów godnej starości i staruszków wzruszająco młodych duchem! Bohater pewnej białoruskiej książki twierdził, że nie jesteśmy naprawdę starzy dopóki interesujemy się tym, co nowe, i chcemy się jeszcze czegoś nauczyć. Stary człowiek Hemingwaya pewnie by powiedział, że nie jesteśmy naprawdę starzy, dopóki chcemy złapać tę naszą rybę i gotowi jesteśmy z nią i o nią walczyć. Obyśmy mieli tyle sił, co Santiago!\nTagi: 2011 Hemingway pożyczone\n06:58, wwgnika , proza zagraniczna\nA. Christie "The Moving Finger"/"Zatrute pióro"\nJerry Burton, lotnik po ciężkim wypadku, i jego siostra Joanna udają się na głuchą wieś, do spokojnego Lymstock, by Jerry mógł spokojnie dochodzić do siebie, niczym się nie przejmować i koniecznie się nudzić. Nie będzie mu to jednak dane, a wszystko zacznie się od paskudnych anonimów, a skończy się dużo bardziej skomplikowanie. Panna Marple nie pojawi się od razu, ale oczywiście będzie niezbędna do rozwikłania zagadki.\nTym razem zostałam całkowicie wpuszczona w maliny i nawet nie podejrzewałam, jak się sprawy mają naprawdę. Pocieszyłam się jednak tym, że intrygę zgoła nie kryminalną, jak i jej rozwiązanie, przewidziałam od pierwszej sceny :)\nKsiążka ujęła mnie specyficzną atmosferą małej angielskiej miejscowości, gdzie wszyscy się znają i wszystko o wszystkich wiedzą (albo tak się wydaje). Nie wiedzieć czemu (w końcu sprawy nieprzyjemne toczyły się swoim torem) aż się chciało tam przenieść, właściwie czułam się, jakbym juz tam była, obserwowała utarte zwyczaje i podglądała wyraziście obmalowaną przez autorkę plejadę ciekawych postaci. Specyficzny klimat, tchnący angielskością i "sielskością", sprawił, że "Zatrute pióro" podobało mi się jak dotąd najbardziej z ostatnio czytanych powieści Lady Agaty.\nTagi: 2011 christie pożyczone przeczytane_w_oryginale\n23:37, wwgnika , proza zagraniczna\nA. Christie "A.B.C."\nPoirot dostaje listy od tajemniczego A.B.C., w których zapowiadane są kolejne morderstwa. Dlaczego morderca wybrał Poirota? Jak dobiera miejsca zbrodni i ofiary? Ile osób musi zginąć, zanim słynny detektyw rozwiążę tę nietypową zagadkę? Przyznaję, że tym razem zostałam całkowicie wpuszczona w maliny - rozwiązanie bardzo mnie zaskoczyło :) Poza tym, podobał mi się klimat tej powieści - spokojny Poirot wśród zrozpaczonych krewnych ofiar i zbyt pewnych siebie policjantów, posądzany o tracenie czasu na bezowocne rozmyślania. Jednak on, jak zawsze, wie, co robi... Ciekawe, że w "ABC" znajduje się zapowiedź intrygi z powieści "Karty na stół", z kolei w "Kartach..." jest wzmianka o rozwiązaniu przez Poirota zagadki ABC, z czego jest bardzo dumny. Obydwie książki są z tego samego roku (1936).\n11:39, wwgnika , proza zagraniczna\nA. Christie "Karty na stół"\nCo się stanie, jeśli morderca, który popełnił zbrodnię przed laty i uszło mu to na sucho, poczuje się zagrożony przez osobę, która domyśliła się jego tajemnicy? Czy zamorduje ponownie, by sekret nie został ujawniony? A co się stanie, jeśli takich morderców będzie aż 4 i zostaną oni zgromadzeni w jednym pokoju przy partyjce brydża, obserwowani przez gospodarza, mającego ubaw po pachy z dręczenia emocjonalnego ludzi, których tajemnice posiadł? Wiadomo, zostanie on zamordowany. Przez doktora? Starszą panią? Majora? Piękną pannę? Każda z tych osób mogła zabić, ale która tym razem? Poirot oczywiście domyśli się wszystkiego. Mnie się nie udało wykryć sprawcy przed czasem, choć teraz, kiedy juz wiem, jakim tropem należało podążać, wydaje mi się, ze to takie proste. Kilka zwrotów akcji, ciekawa metoda Poirota i znakomita zabawa przede wszystkim.\n11:57, wwgnika , proza zagraniczna\nWłaśnie skończyłam słuchać audiobooka H. Cobena "Zachowaj spokój". Wciąż jestem pod wrażeniem z powodu 2 rzeczy. Po pierwsze, forma audiobooka - mimo, że słyszymy wciąż, jak bardzo jest fajna i w ogóle - wcale nie przekonała do siebie, jak dotąd, zbyt wielu osób. Ja osobiście nie znam nikogo, kto by ich słuchał (chyba, że się nie przyznali). Oj, przepraszam, skłamałam. Słucha mój syn Michał, ale to z czystej nienawiści do czytania lektur :) Sama, mimo że teoretycznie wiem, że to ciekawa i wygodna forma (w końcu to ja zapoznałam Michała z taką mozliwością), niewiele na razie słuchałam. Literaturą piękną - jako wzrokowiec - wolę sycić się w tradycyjny sposób. Z tego samego powodu (bycia wzrokowcem) wolę czytać te książki, które mają zostawić w mojej pamięci jakieś informacje. Ale irytujace jest to, że przez takie podejście w ogóle prawie nie czytam - 3 dzieci dostarcza zajęć na bieżąco. Kura domowa z założenia nie ma czasu na książki, choć taka, jak ja, w skrytości ducha nienawidzi tych zajęć, które jej to uniemożliwiają. A tu od 3 dni zmywam i sprzątam bez zgrzytania zębami - więcej, w ogóle tego nie zauważam, bo... słucham thrillera Cobena. Nie jest to literatura piękna, ani nic takiego, nad czym się trzeba wysilać, by coś tam zapamiętać - tak, więc chyba znalazłam coś dla siebie w tej kategorii. Po drugie, fajny ten thriller. Niby nie spodziewałam się niczego wielkiego, ale sprytnie poplątane i zaskakujące na końcu - tak, jak i powinno, a najbardziej trafiło do mnie, ponieważ porusza temat dylematów rodzicielskich - tego, jak daleko możemy się posunąć w trosce o to, by chronić nasze dzieci przed tym niebezpiecznym światem. Dla mnie bardzo aktualne, dla każdego chyba będzie wciągające, jednym słowem gorąco polecam :)\n(wpis przeniesiony z kura.blox.pl)\nTagi: 2009_lub_wcześniej Coben\n17:05, wwgnika , proza zagraniczna\nA. Christie "Noc w bibliotece" (kopia z nocnelektury.blox.pl)\nTagi: 2011 christie Od_zmierzchu_do_świtu pożyczone\n00:29, wwgnika , proza zagraniczna\nJ.A. Lindqvist "Wpuść mnie" (kopia z nocnelektury.blox.pl)\nDo czytania skłoniła mnie ekranizacja książki z 2008 roku (jak się okazało, bardzo okrojona z wątków, ale świetnie oddająca ogólny klimat), a także to, że pisarstwo Lindqvista i skandynawska literatura jako taka nie są mi bliżej znane.\nNa okładce polskiego tłumaczenia czytamy, że „Wpuść mnie” jest „niezwykłym połączeniem literackiego horroru z powieścią psychologiczną”. Zgadzam się z tym i nie zgadzam jednocześnie. Tak, jest to zdecydowanie powieść psychologiczna, ukazująca to, jak bardzo potrzebujemy przyjaźni w naszym życiu, jak trudno znaleźć prawdziwego przyjaciela, zwłaszcza jeśli jesteśmy nie tylko nie-przebojowi, lecz wręcz całkowicie wyobcowani w swoim środowisku. Potrzeba bratniej duszy jest tak silna, że kiedy już takową odnajdziemy, może się okazać, że nie będzie nam wcale przeszkadzać, że jest to choćby… wampir. Coś takiego przydarza się głównej postaci powieści – Oskarowi, szóstoklasiście, mieszkającemu na przedmieściu Sztokholmu i będącemu ofiarą przemocy rówieśników. Zaprzyjaźnia się on z wampirem Eli, który/która wprowadza się do sąsiedniej klatki pewnej nocy. Rzecz jasna, nie będzie sielankowo, będą komplikacje, krwawe sceny i wszystko, co powinno się znaleźć w horrorze o wampirach. Ale musze przyznać, że „wampirza” strona książki nie była dla mnie najstraszniejsza, choć sugestywna. Dlatego, że najmroczniejsze wrażenia zostają po przeczytaniu o pragnieniach i czynach ludzi. Można pokusić się też o stwierdzenie, że wampiry w tej książce różnią się od siebie w zależności od tego, jakimi ludźmi byli poprzednio, choć nie jest to jakoś specjalnie podkreślone. Po przeczytaniu książki mam mieszane uczucia , choć w trakcie czytania trudno mi się było oderwać. Było kilka chwil, kiedy zastygłam z obrzydzenia i nie chodziło bynajmniej o picie krwi. Były momenty, kiedy współczułam wampirom. Ogólne odczucie pozostało takie, jakbym właśnie wróciła z miejsca, gdzie panuje wieczna noc. Pod tym względem nie pomyliłam się, wybierając tę książkę jako lekturę do wyzwania. Noc jest w niej wszędzie, nawet jeśli rzecz się dzieje za dnia. Czytałam głównie nocą, co pewnie spotęgowało moje wrażenia. Sprzyja pewnie temu również umiejscowienie akcji w Szwecji jesienią/zimą – wiadomo, krótki dzień i długa pora mroku. Noc ma różne znaczenie dla różnych postaci powieści – dla wampira noc to życie, aktywność, uczta, dla Oskara – bezpieczeństwo, bo w mroku staje się jakby niewidzialny, a więc nieosiągalny dla swoich prześladowców, dla jeszcze innych może to być środek do osiągnięcia celu, pora zapomnienia o codziennych kłopotach lub chwila obcowania z Bogiem. Dzień jest przeraźliwie ponury, jak życie w sztucznie stworzonej dzielnicy bez kościoła, historii, tradycji. Noc może być straszna, ale i piękna, gdyż okrywa „wiecznością, głębią, przestrzenią” całą brzydotę ludzkiego świata, opisanego przez Lindqvista.\nJeśli ktoś z Was oglądał remake z 2010, proszę o komentarz, czy warto obejrzeć.\nTagi: 2011 Lindqvist Od_zmierzchu_do_świtu\n18:37, wwgnika , proza zagraniczna


rynek – Portal Informacyjny o Stalowej Woli\nI wróciło targowanie na rozwadowski rynek. Nie wiadomo na jak długo, ale wiosenna inauguracja „Targu Staroci” była...\nZmieni się układ komunikacyjny Rozwadowa\nObecnie trwają intensywne prace w ramach projektu rewitalizacji osiedla Rozwadów w Stalowej Woli, który obejmuje rynek, przyległe...\nKupcy już nie będą marznąć na mrozie\nZostał ogłoszony przetarg na modernizację targowiska miejskiego w Stalowej Woli pod nazwą „Mój Rynek – hala owocowo...\nBlisko 1 mln zł dofinansowania otrzymała Stalowa Wola na budowę nowej hali targowej, w której kupcy będą...\nJakie skarby kryje rozwadowski rynek?\nTrwają badania archeologiczne mające na celu ustalenie czy i co jest pod powierzchnią rynku na os. Rozwadów...\nPrzyszłość rozwadowskiego dworca PKP zdominowała dyskusyjne spotkanie zorganizowane w ramach projektu rewitalizacji miasta. Mieszkańców tego najstarszego osiedla...\nDrugie konsultacje społeczne dot. rynku w Rozwadowie\nCentrum Rewitalizacji Stalowej Woli zaprasza na drugie spotkanie informacyjno-konsultacyjne, podczas którego zostanie przedstawiona koncepcja urbanistyczno-architektoniczna rynku w...\nstw24.pl 28 stycznia 2017\nCzy rozwadowski rynek odzyska dawną świetność ?\n„Rozwadów dziś i jutro” – ekonomiczna wizja rozwoju dzielnicy związana z rewitalizacją. To hasło debaty, która odbyła...\nPod koniec października został rozstrzygnięty konkurs na koncepcję urbanistyczno–architektoniczną rewitalizacji rynku na os. Rozwadów w Stalowej Woli....


Pomidorowa Kanapka - Smaker\nPrzepisy Smaker / pomidorowa kanapka\nPrzepisy na temat: pomidorowa kanapka\nJeśli brak Ci pomysłów na codzienne kanapki, koniecznie wypróbuj smakowych maseł i past kanapkowych. To prosty trik na wprowadzenie w codzienne menu nowych smaków. Potrzebujesz kilku podstawowych składników i szczypty aromatycznych ziół: koperku, czosnku, bazylii, natkę pietruszki. Pomysłów na niebanalne smarowidła jest całe mnóstwo. Inspiracji poszukaj u eksperta programu „Kulinarnie Mocni”, Szefa Kuchni Kamis, Macieja Wawryniuka. Tak, jak edukatorom Banków Żywności, podpowiada, jak...\nArtykuły na temat: pomidorowa kanapka\n..., skropiona oliwą, z kromką chleba pełnoziarnistego II śniadanie: kanapka z grahamki z sałatą, szynką drobiową pomidorem i oliwkami Obiad: zupa krem z pomidorów pieczonych z czosnkiem(...) z duszonymi pomidorami, papryką i cebulą 3 dzień Śniadanie: sałatka z pomidora i szczypiorku z jogurtem, kanapka z polędwicą II śniadanie: sałatka owocowa z połówki jabłka, kiwi, banana, posypana...\n...g truskawek, morela, łyżeczka siemienia. Wszystko zblenduj. Zupa pomidorowa na kolację : puszka pomidorów (lub 1 kg świeżych), oliwa, cebula, przyprawy, kasza jaglana, czarnuszka Podsmaż na oliwie(...). To mogą być zwykłe wymachy rąk i nóg, brzuszki, podskoki lub taniec przed lustrem. Ćwiczenia, które wykonasz przed śniadaniem, pomogą rozruszać metabolizm. Przykładowy jadłospis Kanapka z łososiem...\ngrzyby makaron piersi z kurczaka\nkotlety rybne mrożone jak smazyc\nna zupe grzybową z mlekiem i grzankami\nprzetwory leczo z cukinii


Aktualności | Ego Instytut Psychoterapii Poznań\nNowy adres EGO\nBardzo nam miło poinformować Państwa, że od maja 2017 roku EGO Instytut Psychoterapii mieści się pod nowym adresem: Konopnickiej 6/2. Mamy nadzieję, że nowym miejscu będą czuć się Państwo przyjaźnie i komfortowo Zapraszamy !\nWspieranie rodziców to jeden z najlepszych sposobów na tworzenie warunków dla optymalnego rozwoju dzieci i prewencję całej gamy trudności i dysfunkcji. Udział w warsztatach daje możliwość poszerzania wiedzy na temat prawidłowości rozwojowych, metod postępowania z dzieckiem, rozwoju kompetencji rodzicielskich, sposobów…\nJesteśmy w Charakterach !\nPrzeczytaj w magazynie psychologicznym Charaktery o projekcie z udziałem Ego Instytut Psychoterapii ! http://www.charaktery.eu/wiesci-psychologiczne/9446/Leczenie-depresji-przez-Internet/ Obrazek: zespół Therapy? http://www.blast-recording.com/news-article.php?NewsArticle=106&Name=THERAPY?%20%20RETURN%20TO%20BLAST!!\nDofinansowanie do terapii depresji\nNajnowsza metoda leczenia depresji ! Ego Instytut bierze udział w projekcie pt. „Europejskie badania porównawcze nad efektywnością interwencji internetowej dla osób z depresją” (E-COMPARED) sponsorowanym przez Komisję Europejską. W jego ramach poszukujemy najlepszych metod prowadzenia terapii depresji z wykorzystaniem internetu. Dzięki…\nDofinansowanie do farmakoterapii uzależnień!\nEgo Instytut we współpracy z Poradnią Psychosomatyczną Prohominis bierze udział w programie sponsorującym farmakoterapię uzależnień od alkoholu. Biorąc udział w programie pacjenci otrzymują darmowo lek Selincro (cena rynkowa ok. 300zł.) Co to jest lek Selincro? “Lek Selincro stosuje się jako…\nUprzejmie informujemy, że trwa nabór na roczną grupę psychoterapeutyczną dla DDA. Udział w grupie możliwy będzie po wcześniejszej indywidualnej konsultacji psychologicznej. Na konsultacje można umówić się pod nr tel.: 881 037 907 lub 733 537 577.\nCopyrights © 2015 EGO Instytut Pscyhoterapii Poznań


Czy tak wygląda Anja Rubik z rana? (FOTO) - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Anja Rubik » Czy tak wygląda Anja Rubik z rana? (FOTO)\nModa na pokazywanie się bez makijażu, zaraz po przebudzeniu, zaczęła się już kilka miesięcy temu. Mogłyśmy oglądać już m.in. Jennifer Lopez, Beyonce i Kim Kardashian.\nNa Instagramie polskiej topmodelki, Anji Rubik, pojawiło się właśnie zdjęcie, na którym pokazała, jak wygląda zaraz po przebudzeniu. Jesteśmy w stanie uwierzyć w brak makijażu, jednak nie w misternie ułożoną fryzurę. No chyba, że modelka dzień wcześniej brała udział w sesji zdjęciowej i hollywoodzkie uczesanie jest zasługą "tony" lakieru do włosów.\nMusimy przyznać, że oczy Anji są bardzo hipnotyzujące, nawet bez charakterystycznej, czarnej oprawy.\nUna foto pubblicata da anja_rubik (@anja_rubik) in data: Nov 11, 2014 at 1:32 PST\n@jamespecis ..nothing more to add..\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika anja_rubik (@anja_rubik) Lis 11, 2014 at 5:11 PST\nOf the plane straight into studio but trying to keep my spirit up..\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika anja_rubik (@anja_rubik) Lis 11, 2014 at 12:55 PST\nMasz już swój? Konturowanie twarzy zdecydowanie zmieniło oblicze makijażu. Wystarczy trochę wprawy i umiejętności oraz odpowiednie kosmetyki. W kilka minut możemy uzyskać efekt w stylu Kim Kardashian lub jeżeli chcecie - trochę ... czytaj więcej


Czytanie i dzierganie vol.5 ~ Kraina inspiracji Moni\nCzytanie i dzierganie vol.5\nOpublikowane środa, kwietnia 09, 2014 przez Monika Wersty\nDzisiejsza środa ma zupełnie inny "smak".\nOd rana byłam w lekkich nerwach. Na 11:00 pojechałyśmy z Malutką do lekarza. Przychodnia w zupełnie nieznanym miejscu. Wszystko jakieś takie obce. Na szczęście w poczekalni spotkałam dwie bardzo miłe starsze panie, które pozwalają nam wejść dużo wcześniej do gabinetu. Ala znalazła sobie tam super "plac zabaw". Biegała i pytała mnie o każdy szczegół, wykrzykując pytania.\nSzyna gipsowa na szczęście zniknęła (oby na zawsze) z łapki Malutkiej. Zdziwiła się niesamowicie i oczywiście od razu łatwiej jej się biegało.\nCała ta sytuacja sprawiła, że nie w głowie mi było nawet gotowanie. Zmusiłam się do ruszenia 4 liter z kanapy i teraz w garnku bulgocze cudowna zupka, ja słucham nową książkę, a za chwilę chwycę dziergadełko i wznowię pracę nad sweterkiem.\nTak więc doszłam do dzisiejszego setna. Na tapecie sweterek sliwkowo-... jeszcze nie wiem jaki, no i książka tym razem znów jest audiobookiem. "Igrzyska śmierci" Suzanne Collins czytana przez Anna Dereszowska robi na mnie dobre wrażenie. Wciąga niesamowicie.\nKatnis opowiada o swoim świecie w bardzo ciekawy sposób.\nA to wszystko wina męża :D\nEtykiety Druty, Dzierganie i czytanie, Pogaduszki | 15 komentarzy\nJustyna 9 kwietnia 2014 16:15\nŚwietny kolor, aż minie ciekawi jak będzie się sweterek prezentować :) Fajnie, że Ala już bez gipsu :)\nmurfkojad 9 kwietnia 2014 16:18\nkolor apetyczny, ciekawe, co będzie dalej :)\nMonika Wersty 9 kwietnia 2014 16:53\nno właśnie nie wiem jaki kolor dodać jak ma ktoś jakiś ciekawy pomysł to chętnie skorzystam :]\nmonotema 9 kwietnia 2014 16:55\nBył śliwkowo- turkusowy, jak pamiętam :D. Lubię audiobooki, bo ułatwiają życie ;)\nkarto_flana 9 kwietnia 2014 17:21\nOj, dobrze, ze z malenka wszytsko dobrze. Sweterek wygalda ciekawie, a maz bardzo "powaznie" zawinil ;) Pozdrawiam!\nMonika Wersty 9 kwietnia 2014 17:29\nNo właśnie o mężu dogłębniej będzie innym razem :] a co do kolorków to zaczęłam sweterek od łańcuszka w innym kolorze(dekolt będę robić na końcu)... wolałabym inny zestaw kolorów... ten się porządnie gryzie, a chciałabym coś bardziej spokojnego\nvademecum blogera 9 kwietnia 2014 18:20\nFajny kolor, i dobrze, ze (rozumiem) Twoja pociecha zdrowieje. Pozdrawiam Beata\nJolanta Lipka 9 kwietnia 2014 18:27\nCzytalam ta ksiazke jakis czas temu wyrywajac ja z rak corce.Mam pozostale czesci,ale musza poczekac w kolejce.Polecam tez ciekawa trylogie o podobnej tematyce Veroniki Roth.Pierwsza czesc nosi tytul ''Divergent'',niestety nie wiem jak brzmi tytul po polsku.\nMonika Nyka 9 kwietnia 2014 19:39\nNo proszę i już sweterek dla siebie dziergasz, super :)\nOlaboga 9 kwietnia 2014 19:56\nŚwietny kolor tego sweterka ;) Ciekawa jestem, co z nim dalej zrobisz.\nA co do Igrzysk, to objerzałam film, pierwszą i drugą część... I jakoś mnie zupełnie do oryginału nie ciągnie...\nMonika Wersty 9 kwietnia 2014 21:50\nCóra biega jakby nigdy nic, a mi aż serce staje kiedy się przewraca, albo opiera na tej "odgipsionej" ręce.\nKsiążka jest zdecydowanie ciekawsza niż film (tradycyjnie). póki co polecam :D\niglaiszydelko 10 kwietnia 2014 13:13\nKolorek cudny tego sweterka, co ma być i tak będzie, ja ostatnio skręciłam nogę i naprawdę nie wiem jak, źle stanęłam i koniec.Pozdrawiam\nSylwia 11 kwietnia 2014 10:40\nKolor super! Ja dodałabym zielony, bo to mój ulubiony :D Pozdrawiam :)\nMonika Wersty 11 kwietnia 2014 13:27\npomyślę... na razie rysuje mi się głowie troszkę inna wizja... chyba będzie jednokolorowo za to z innymi atrakcjami :] to się jeszcze okaże...\nmimo wszystko dziękuję za pomysły :]\nOlajda 11 kwietnia 2014 19:21\nCiekawi mnie ten drugi kolor i jak sie bedzie komponowal z sliwkowym :-)\nFajnie jest dziergac i sluchac, zdaje mi sie, ze sama wprowadze to czesciej w zycie :-)


Częstochowa: Piotr Stojek uhonorowany za działania na rzecz aptekarzy - PO GODZINACH\nCzęstochowa: Piotr Stojek uhonorowany za działania na rzecz aptekarzy\nAutor: gazetacz.com.pl/ rynekaptek.pl 22-04-2015, 10:20\nNagroda dla Piotra Stojka\nZ okazji Światowego Dnia Zdrowia już po raz 19. w Częstochowie uhonorowano wyróżniających się wybitną działalnością w ochronie życia i zdrowia oraz szczególnym charakterem pracy na rzecz pacjenta. W gronie uhonorowanych jest też Piotr Stojek.\nDo Nagrody I, II i III stopnia nominowano 10 kandydatów, przyznając trzy Nagrody I stopnia, trzy Nagrody II stopnia i cztery Nagrody III stopnia oraz dwa wyróżnienia.\nNagrodę za całokształt sumiennej pracy zawodowej i wieloletnią działalność społeczną na rzecz samorządu aptekarskiego otrzymał Piotr Stojek.\nSpecjalista w zakresie farmacji aptecznej. Członek założycielskiego samorządu aptekarskiego w województwie częstochowskim. Były Dyrektor Naczelny PZF „Cefarm”. Od 2011 roku Prezes Częstochowskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej.


Najwspanialsze miejsce na ziemi - dom ! - Fashionable - Blog Lifestylowy | Blog modowy | Blog podróżniczy I Blog Anny i Jakuba Zając I Ania Zając I Jakub Zając\nHome›Dom›Najwspanialsze miejsce na ziemi - dom !\nDziś miał być zupełnie inny post... pracowałam nad nim kilka dni, ale nieważne. Przyjdzie na niego czas.\nDziś jestem pełna emocji i szczęścia.\nNie wygrałam w totka, nie opublikował mojego zdjęcia francuski Vogue, nie obudziłam się piękniejsza, ani nie dostałam żadnego materialnego prezentu.\nDziś w nocy mój mąż przywiózł mnie do naszego mieszkania.\nTego małego, tego zaledwie dwupokojowego, jeszcze nawet niewykończonego.\nI wiecie co?? Trójmiasto to jest moje miejsce na ziemii i to małe mieszkanko też!\nPrzeprowadzka do Warszawy jest ok.\n[pisałam o tym tu: https://fashionable.com.pl/2014/12/08/przeprowadzka-warszawy-zycia-blogera/ ]\nDużo jeździmy, podróżujemy, a bycie w samym centrum Polski jest nam teraz potrzebne i praktyczne. Nie dramatyzuje w Warszawie, ani nie płaczę:) ale...\nAle tu zostawiłam swoje serce, cząstkę siebie. Staram się nie nadużywać takich słów w stosunku do rzeczy materialnych, ale\nKocham tu być. Dziś piłam swoją zieloną herbatę i śmiejąc się sama do siebie (Kuba na służbowych spotkaniach) patrzyłam przez okno na nasz jeszcze nawet niezaaranżowany ogródek.\nKiedy wchodzę do domu... to mam ochotę go przytulić!:)\nBardzo możliwe, ale czuję się szczęśliwa i chciałam się tym szczęściem podzielić, choć nie przyjechaliśmy na długo.\nMój tata kiedyś powiedział, że jak spotkam TEGO faceta, to na pewno będę wiedziała, że to TEN. Kiedy wybierałam suknię ślubną było podobnie i tak też jest z tym mieszkaniem. Jeśli za kilka lat będzie nam dane wyprowadzić się do większego, to nie oddam tego mieszkania byle komu, a jeśli będziemy mieli tu zostać na zawsze... to i tak będziemy tu szczęśliwi!:)\nNieważne, czy to mieszkanie, szeregówka, bliźniak, willa czy kawalerka - dom to dom i tak trzeba to miejsce nazywać:)\nA Wy macie już swoje miejsce na ziemi??\nA jeśli macie ochotę na posty prosto z wnętrza naszego "domku" - zapraszam:\nPiżamka to jedna z rzeczy, którą przywiozłam sobie z wyjazdu do Londynu:\nOna: Marzę, żebyśmy w tym roku mogli dokończyć kilka rzeczy w tym mieszkanku:)\nOn: Może się uda:)\nTagsblog Anna i Jakub Zającblog lifestylowyblog małżeńskiblog modablog paryblog ślubnyblog trójmiejskiblog urodablog warszawskiblog wnętrzablog wnętrzarskidomlifestylemiejsce na ziemi dommój dom\nMoja stylizacja - spodnie jeansowe - jeansowy ...\nPaulina 12 marca, 2015 at 16:51 Odpowiedz\nALe pozytywna energia i radość od Ciebie dziś emanuje Aniu! Aż się człowiek uśmiecha 🙂\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:26 Odpowiedz\n:)) cieszę się:) tak wyszło, że jestem rzeczywiście szczęśliwa:)\nKatipe 12 marca, 2015 at 17:47 Odpowiedz\nja też uwielbiam moje mieszkanko. Może nie wszystko jest w nim takie, jak bym chciała, ale powolutku je zmieniamy pod siebie – chociaż wiem, że za rok – dwa czeka nas zmiana metrażu na większy.\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:31 Odpowiedz\nNo i cudownie:) ale też jestem zdania, że trzeba upiększać to co jest, nawet jeśli w perspektywie lat mamy w planach zmiany.\nmarysia 12 marca, 2015 at 17:50 Odpowiedz\nuwielbiam Waszego bloga – jest taki pozytywny!!! az uśmiecham się sama do siebie:)\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:39 Odpowiedz\nZastrzyk inspiracji 12 marca, 2015 at 18:10 Odpowiedz\nSuper, że jesteś tam taka szczęśliwa, a wasze mieszkanko wygląda naprawdę przepięknie:)\nJa też uwielbiam swoje, choć jest wynajmowane, czuję się tutaj rewelacyjnie…\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:40 Odpowiedz\nJeszcze niewykończone… ale uwielbiam:)\nW naszym pierwszym wynajętym też czułam się wspaniale!:)\nPaula 12 marca, 2015 at 18:49 Odpowiedz\nsłodka piżamcia 🙂 dokładnie, dom to dom, nie ważne gdzie ale ważne, że własny (wspólny) kąt i to, jak się człowiek w nim czuje 🙂\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:42 Odpowiedz\nPolubiłam jak tylko zobaczyłam:))\nsimplife.pl 12 marca, 2015 at 20:24 Odpowiedz\nDobrze że nie tylko ja mam ochotę przytulać się do mieszkania 😉 ciężko powiedzieć co to dokładnie jest “to” co buduje tę całą atmosferę naszego kątka. Raczej nie chodzi tu o konkretne przedmioty, ale może bardziej o ich ułożenie. A może po prostu o wspomnienia i emocje z nimi związane. Ciężko powiedzieć 😉 ale tak czy siak, dobrze jest mieć miejsce do którego wracamy z utęsknieniem 🙂\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:43 Odpowiedz\n;)) cieszę się, że jest nas więcej:))\nDokładnie – dom to miejsce, które jest azylem! To wspaniałe uczucie!\nMonika 12 marca, 2015 at 20:28 Odpowiedz\nUśmiech nie schodził mi z twarzy gdy czytałam Twój wpis:-). Doskonale rozumiem Twoją radość i Twój entuzjazm. Mieszkam w domu i czuję, że to moje miejsce na ziemi. Uwielbiam do niego wracać, urządzać i mimo, że dużo jeszcze w nim pracy, to wiem, że wszystko w swoim czasie ukończę, bez pośpiechu. I czuję że to moja oaza:-). Pozdrawiam ciepło.\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:44 Odpowiedz\nCudnie, że ktoś mnie rozumie:))\nAnia 12 marca, 2015 at 21:03 Odpowiedz\nczytałam Twój wpis w drodze do DOMU z Katowic i uśmiech sam cisnął mi się na usta w tym autobusie! 😀\nDziękuję, bo zaraziłaś mnie tym humorem i szczęściem!\nMuszę w końcu wziąć się za ogarnianie spraw swojego mieszkania…:)\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:48 Odpowiedz\nCieszę się bardzo, że dziś choć troszkę zarażam uśmiechem:)\n“Ogarnianie mieszkania” to fantastyczny etap w życiu! Dopiero wtedy poczułam się tak naprawdę dorosła:)\njultob 12 marca, 2015 at 21:08 Odpowiedz\nTo prawda, nie wszędzie człowiek czuje się u siebie:)\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:49 Odpowiedz\nNiestety, albo stety… bo od tego uczucia jest właśnie dom!\nWaldemar Florkowski 12 marca, 2015 at 22:27 Odpowiedz\nKiedyś moim domem była Warszawa przez kilka lat, wróciłem do rodzinnego Zgierza, kupiłem mieszkanie, wykończyłem je… i tu mam swoją oazę szczęścia, a Warszawa, jest zaledwie o 1 godzinę drogi ode mnie.\nPrawie środek Polski, przy mojej wszechobecnej jeździe po kraju pasuje mi 🙂\nMisia 12 marca, 2015 at 22:42 Odpowiedz\nZazdroszczę. Ja jeszcze nie znalazłam takiego miejsca w którym czułabym się 100% u siebie\nfashionable 12 marca, 2015 at 22:51 Odpowiedz\nk 12 marca, 2015 at 23:56 Odpowiedz\nwzorujesz sie na kasi tusk i jej blogu, bo takie same foty, gazety\nfashionable 13 marca, 2015 at 00:42 Odpowiedz\nPoprawiłaś mi humor jeszcze bardziej, tylko nie wiem co na to pani Kasia;) Myślę jednak, że każda z nas ma swoje foty. Nie sądzę też, że Kasia ma monopol na Elle czy Vogue, bo jak widać są wszechdostępne;)) Gdybyś chciała namiary na to gdzie możesz kupić to chętnie podeślę adresy;)\nmarta 13 marca, 2015 at 07:50 Odpowiedz\nZnów potwierdzasz, że tym jedynym (miastem) jest\nfashionable 13 marca, 2015 at 22:18 Odpowiedz\nMoja miasto to Trójmiasto:)\nsimply lifetime 13 marca, 2015 at 08:24 Odpowiedz\nTrójmiasto to cudowne miejsce, sama je pokochałam 🙂 ale tak jak mówisz, dom jest tylko jeden, i nieważne, czy wyremontowany, czy skończony, jeżeli z danym miejscem wiążą się nam najwspanialsze wspomnienia, to będzie właśnie to miejsce. pozazdrościć, że macie już swoje M 🙂\nfashionable 13 marca, 2015 at 22:19 Odpowiedz\nO tak:) to się czuje. To przsychodzi wraz z wybieraniem mieszkania, coś powodcuje, że chcemy akurat “to” 🙂\nAnia 13 marca, 2015 at 10:33 Odpowiedz\nTwoje szczęście i mnie się udzieliło 🙂 Czuć, że Ci tam dobrze.\nI ogromnie mnie to cieszy! Najlepiej dzielić się szczęściem!:)\nkudels 13 marca, 2015 at 16:39 Odpowiedz\nNie dziwie Ci się Trójmiasto przepiekne :))\nfashionable 13 marca, 2015 at 22:20 Odpowiedz\nPrzez grzeczność nie zaprzeczę:)\nEwa 13 marca, 2015 at 22:09 Odpowiedz\nJak pięknie napisane! Aż sam zaczęłam się do siebie uśmiechać!\nCieszę się, że post wywołał taki efakt:)\nAgnieszka Sokół 13 marca, 2015 at 23:09 Odpowiedz\nGratuluję nowego mieszkania! Dom to zdecydowanie najlepsze miejsce na ziemi:)\nTo, w którym czujemy, że dokładnie tutaj powinniśmy być 🙂\nfashionable 16 marca, 2015 at 23:46 Odpowiedz\nMa już roczek, ale w sumie jest całkiem nowe:)\nSisters92 15 marca, 2015 at 14:34 Odpowiedz\nPiżama przecudowna, same z chęcią byśmy taką założyły. Widać, że dom to miejsce, w którym dobrze się czujesz.\nDomi 17 marca, 2015 at 09:38 Odpowiedz\nA mogę się dowiedzieć co to za panele na podłodze? Strasznie mi się podobają, a że będę niedługo urządzać swoje mieszkanko, to szukam konkretnych informacji na temat rzeczy które mnie urzekły 🙂\nMałgo 17 kwietnia, 2015 at 11:47 Odpowiedz\nNie bardzo rozumiem co znaczy, że jeśli przeprowadzisz się do większego lokum to nie oddasz tego mieszkania byle komu. Jeśli będziesz je chciała wynajmować to ok, możesz wybierać sobie najemców(o ile znajdą się chętni) natomiast jeśli będziesz je sprzedawać to też nie sprzedasz pierwszej lepszej osobie tylko będziesz szukać kogoś odpowiedniego:) ?\nfashionable 17 kwietnia, 2015 at 11:59 Odpowiedz\nDokładnie tak, choć może życie o zweryfikuje. Ale wkładamy w to mieszkanie bardzo dużo serca, więc albo nie będę miała sumienia go sprzedać, albo np. namówię rodziców, żeby się przeprowadzili:)\nPralinka 5 października, 2015 at 17:17 Odpowiedz\nO tak, wszędzie dobrze ale w domu najlepiej! 🙂 Pozdrowienia\nPublikersi 5 października, 2015 at 17:27 Odpowiedz\nWow! Nie domyśliłabym się, że broszka z butelki powstała. Bardzo fajny pomysł! 🙂 Pozdrawiam


Moja kulinarna przygoda: Fantazja malinowa z dodatkiem....nutelli..\nFantazja malinowa z dodatkiem....nutelli..\nPierwszy dzień szkoły. Na osłodę dzisiejszego dnia zrobiłam córce deser malinowy.\nSzybko się go robi, a czekanie potrafi zmęczyć. Zrobiłyśmy "fantazję" korzystając z pogody na spacer nas wzięło (tak córa miała myśleć). Czym prędzej wybiegłyśmy z domu, aby mi przed lodówką nie stała. Spacer był udany, poszalałyśmy trochę a po powrocie..........\nmaliny - 300 gram\nśmietana kremówka - 9 łyżek\nMaliny rozdrabniamy widelcem na małe kawałki.\nPrzekładamy do pucharków (u mnie wyszły 4 desery).\nUbijamy śmietanę z cukrem pudrem, nakładamy na maliny.\nNutellą " przykrywamy" cały deser, dekorujemy malinami, wstawiamy do lodówki na godzinę:)\nNutellę wkładałam do szprycy i dopiero wtedy do pucharków;)


Rodzaje aparatów ortodontycznych - [Lekarz - Info]\nPosted on 28 października 2019 stomatologia\nPiękne, proste zęby to marzenie niejednego człowieka nie tylko dlatego, że ładnie wyglądają, ale również dlatego, że znacznie ułatwiają higienę jamy ustnej. Mając krzywe zęby, które nieprawidłowo układają się w łukach zębowych warto, bez względu na wiek, skontaktować się ze specjalistą, który oceni, czy aparat ortodontyczny przyniesie zamierzony skutek.\nNależy mieć na uwadze, że na wspomniane wyżej rozwiązanie mogą zdecydować się nie tylko dzieci, ale również osoby dorosłe, którym zależy na prawidłowym zgryzie. Zanim jednak zdecydujemy się na to rozwiązanie, warto zastanowić się, jakie aparaty mamy do wyboru. Jak się bowiem okazuje, jest ich sporo. My jednak pokrótce opowiemy o dwóch głównych, które są najczęściej stosowane.\nJedno z popularniejszych rozwiązań – ruchomy aparat ortodontyczny\nRuchomy aparat ortodontyczny to metoda, na którą stawia bardzo dużo osób. Warto mieć na uwadze, że cena takiego przyrządu nie jest stała. Najczęściej uzależnia się ją od wady, jaką ma korygować. Pacjent, który decyduje się na ten model, otrzymuje od lekarza nie tylko aparat, ale także instrukcje, które mają mu pomóc w prawidłowym zastosowaniu przyrządu. Warto mieć na uwadze, że każdy model wykonywany jest indywidualnie dla każdego pacjenta, dzięki czemu można mieć pewność, że leczenie przynosi określone efekty. Aby jednak tak się stało, należy systematycznie zakładać aparat na kilka godzin. Wówczas można mieć pewność, że jego skuteczność będzie porównywalna ze stałym aparatem.\nSzybkie zmiany na lepsze – aparat stały to idealne rozwiązanie\nOsoby, które nie mogą pochwalić się systematycznością lub chcą szybko uzyskać zamierzony efekt leczenia, powinny postawić na stały aparat ortodontyczny, który nosi się przez całą dobę. Mogą go nosić zarówno dzieci, jak i dorośli. Tym drugim ortodonci zalecają aparaty grubo i cienkołukowe. Nie narzucają jednak określonego typu. Pacjent może samodzielnie wybrać rozwiązanie, które najbardziej mu odpowiada. Najlepiej jednak, kiedy decyzję podejmie po konsultacji ze swoim lekarzem.\nCzy z radioterapią wiążą się działania niepożądane?Previous\nOdmładzający, bezoperacyjny lifting twarzy – na czym polega?Next


Desperat z butlą gazową. Chciał wysadzić w powietrze siebie i dom | Tymowa, próba samobójcza | Sądeczanin.info\n15/05/2019 - 15:20\nDesperat z butlą gazową. Chciał wysadzić w powietrze siebie i dom\nZamknął się w drewnianym domu. W rękach trzymał butlę gazową, siekierę i zapalniczkę. Odgrażał się, że wysadzi w powietrze siebie i cały dom. Służby ratunkowe musiały działać szybko. Każdy najmniejszy błąd mógł mieć tragiczne skutki. Jak się zakończyła ta mrożąca krew w żyłach historia?\nWe wtorkowy wieczór około godziny 19.30 policjanci otrzymali dramatyczne wezwanie do jednej z miejscowości w gminie Czchów. Osoba zgłaszająca poinformowała, że 38-letni mężczyzna, który znajdował się pod wpływem alkoholu, zabarykadował się w domu, grożąc, że go wysadzi.\nJuż po kilkunastu minutach funkcjonariusze dotarli na miejsce. Przez okno w budynku zauważyli, że mężczyzna trzyma w rękach butlę gazową, siekierę i zapalniczkę. Głośno odgrażał się, że wysadzi siebie i cały dom.\n- W rozmowie z członkami rodziny, którzy na szczęście zdołali wyjść z domu przed całym zajściem, mundurowi ustalili, że 38-latek przed zabarykadowaniem się w domu, spalił na posesji pojemnik z benzyną – czytamy w oficjalnym komunikacie.\nPolicjanci nawiązali rozmowę z mężczyzną i usiłowali odżegnać go od zamiaru wysadzenia domu. Jednak ten nie reagował na prośby funkcjonariuszy, a próby wyperswadowania mu tego okazały się bezskuteczne.\nSytuacja była bardzo dramatyczna, ponieważ mężczyzna widząc interwencję służb ratowniczych powoli odkręcał butlę doprowadzając do ulatniania się gazu. Każdy najmniejszy błąd ze strony policjantów mógł zakończyć się tragicznie.\nZdrowie i życie 38-latka było zagrożone, dlatego funkcjonariusze wyważyli drzwi wejściowe, obezwładnili mężczyznę i wyprowadzili z budynku, w którym czuć było zapach gazu. Pogotowie zabrało desperata do szpitala.\nRG [email protected], Źródło KWP Kraków, Fot. OSP Tymowa


Krzyż na Giewoncie stoi krzywo | eKAI\nTemat dnia Krzyż na Giewoncie stoi krzywo\nKrzyż na Giewoncie stoi krzywo\n03 października 2009 | 16:16 | jg / ju. Ⓒ Ⓟ\nKrzyż na szczycie Giewontu jest odchylony w stronę północno-zachodnią. Jego podstawa też nie jest idealnie pionowa – orzekli naukowcy z krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej.\nWyniki przeprowadzonych przez nich badań wykazały, że krzyż nie jest prosty, ale odchylony o 10,2 cm w kierunku północno-zachodnim, czyli w stronę Kościeliska.\nNaukowcy przeprowadzili w ramach badań remont fundamentu. Specjaliści pracujący przy remoncie nie spodziewali się, że fundament będzie wymagał aż takiego nakładu pracy. – Wewnątrz, pomiędzy ziemią i rumoszem skalnym, były puste przestrzenie – mówi Andrzej Ciszewski, właściciel firmy remontującej.\nFundament trzeba było skuć do głębokości 30 cm oraz wykonać jego kotwienie za pomocą sześciu kotew wykonanych z nierdzewnej stali. Puste przestrzenie w fundamentach zostały wypełnione materiałem skalnym. Remontowi towarzyszyły badania wytrzymałościowe, geodezyjne, a nawet piorunowe – stalowa konstrukcja stojąca na odizolowanym szczycie sprzyja bowiem wyładowaniom elektrycznym podczas burzy.\nFundament oraz konstrukcja krzyża zostały wyczyszczone oraz zabezpieczone przed korozją. Natomiast konstrukcja w okolicy fundamentu została dodatkowo wzmocniona za pomocą mat z włókna węglowego. Na szczyt trzeba było przetransportować 9 ton ładunku. Pomógł śmigłowiec TOPR, który przewiózł m.in. sprężarkę, ważącą prawie 800 ton oraz piaskarkę.\nWyremontowany krzyż i wzmocnienie jego fundamentu sprawiło, że konstrukcja będzie bardziej stabilna. Odchylenie nie powinno się pogłębiać. Jak mówi kierownik zespołu badawczego, prof. Tadeusz Mikoś z Akademii Górniczo-Hutniczej, prace były uzależnione od pogody, która bywa w górach kapryśna.\n9 marca 1980 r. Jan Paweł II, przemawiając w Rzymie do pielgrzymów z Zakopanego, powiedział: „Ten krzyż na Giewoncie jest jakby zwieńczeniem wielkiej Świątyni Tatr, Świątyni Podhala, a poniekąd to i Świątyni całej naszej Ojczyzny. Ten krzyż i te świątynie ja noszę w pamięci i w sercu. Nigdy ich już z pamięci i z serca nie stracę, bom tak bardzo wrósł w tę ziemię, w te góry i w tych ludzi”. O krzyżu na Giewoncie papież mówił także podczas spotkania z góralami w Zakopanem pod Wielką Krokwią w 1997 r.


Ulubione w styczniu | Niedopowiedzenia\nPost co prawda ukazuje się w lutym,ale to kwestia tego,że dopiero niedawno pomyślałam,aby wprowadzić coś takiego.\nA co wy najbardziej polubiliście w styczniu?\nOdżywka poprawiła stan moich włosów. Dzięki niej łatwiej się rozczesują, są lśniące,wygładzone i nawilżone. Do tego ładniej się układają.\nTekst, do którego lubię wracać. Mówi o rzeczach, których warto się nauczyć i których powinnam się nauczyć.\nNie wiem dlaczego, ale właśnie na myśl o tych perfumach nasuwa mi się stwierdzenie black magic.\nOprócz tego perfumy te kojarzą mi się z czerwonymi ustami i wieczorową sukienką. Chociaż nie są to perfumy tylko na wieczór. Jedno jest pewne-wyróżniają się.\nOpis prawie nie kłamie-perfumy rzeczywiście są kobiece i zmysłowe,z tym, że nie nazwałabym ich subtelnymi.\nSą wyraziste,jednakże nie duszące.\nLubię ten zapach,mam wrażenie,że pasuje do mnie.\nWpis o najpiękniejszym słowie na świecie i nie chodzi tu o "kocham cię". Spodobał mi się, aczkolwiek nie wracam, bo powtórnie czytam wpisy, które motywują mnie do zmienienia czegoś,a sztukę, o której mowa w tym tekście mam doskonale opanowaną.\nCo do tego kosmetyku mam mieszane uczucia, ale trwałość czyni je ulubieńcami.\nŚwietny wpis o ocenianiu, powierzchowności i pierwszych wrażeniach\nW styczniu oglądałam Pamiętniki Wampirów\nPolubiłam robić przysiady, chociaż efektów za bardzo nie widzę, ale to raczej kwestia tego,że mi zależy na udach,a nie na tyłku, a o to ciężej.\nAutor: Niedopowiedziane o 12:31\nEtykiety: kompleksy, lifestyle, uroda, włosy, zmiany, zrób coś dla siebie\nPomysł na notkę nie jest zły. Można znaleźć coś ciekawego dla siebie. Z firmą Isana nie mam ciekawych przeżyć, ale może na odżywkę się skuszę (jak skończę dwie, w których jestem trakcie :D). Jaki masz typ włosów jeżeli można wiedzieć? :)\nPrzysiady spoko sprawa, na uda dobre są też wykroki. W ogóle polecam trening Miley Cyrus Legs Workout (nie, ta głupia laska tego nie prowadzi, po prostu taka nazwa), boli jak nie wiem, ale efekty widać już po dwóch treningach ;)\n6 lutego 2015 11:43\nA i jeszcze pytanie? Co to za błyszczyki z Bell? :)\n6 lutego 2015 11:44\nWidzę, że też śledzisz poczynania Marty:)\nOdżywka do włosów zasadniczo mi jest...niepotrzebna. Mimo farbowania i używania przypadkowych szamponów. Wszystko dlatego pewnie, że jakiś czas temu goliłam się na łyso i jakoś...włosy mam potem silniejsze :D\n8 lutego 2015 01:22


środa, 06 czerwca 2007\nbezwstydnie wypinając pupę dążyła do większego zadowolenia. Już niestarczyło jej masowanie łechtaczki, głębokie wkładanie palców. Była mokra, nasączona swoimi soczkami .. zdjął spodnie, wyjął penisa i masując nim brzeg cipki wszedł w końcu. Brutalnie zanurzał się po sam koniec trzymając rękowma jej pośladki. Jęknęła rozsuwając więcej nogi, zapraszając go ..\npiątek, 01 czerwca 2007\n.. i nawet pupę zaczęła podnosić, jakby współpracować chciała. Udawała czy spała w istocie po dużej szklance czerwonego wina?? Nie, zdecydowanie podnosiła się, zapragnęła chyba więcej ... więc i on bez krępacji na udach nie zakończył. rozpoczął delikatne masowanie jej warg, łechtaczki, powoli sukcesywnie rozpalając ją ..\n.. w końcu po tańcach, objawieniu swoich wdzięków ciężko oddychając zaległa na łóżko kładąc się na brzuchu. Nie zważając na naszą obecność .. zasnęła. Alex podszedł po jakimś czasie, masował jej palce u stóp, dochodził ado łydek, ud, aż w końcu pogładził delikatnie majteczki. Nie obudziła się, może tylko udawała ..\n.. czy kobieta potrafi sie znęcać. Tak, ona się nad nami znęcała ukazując to co ma najlepsze. My udawaliśmy twardzieli, że niby nic się nie dzieje .. a ona, prowokatorka hmm..\n.. musieliśmy ewakuować się do domu, zaczęło chmurzyć się, wiatr zwiastował rychła burzę. Nasza wynajęta gospodyni dbała o nas, przymilała się, podniecała swoją kusą spódniczką i .. nic pod spodem. Ktoś zaproponował żeby zrobiła to jeszcze raz hmm to co poprzednio przy ławce. Bez wahania odwróciła się, wypięła pupę i .. dojrzałem małą mokrą strużkę soczków spływającą z niej, hmm, kręciła mnie. Widać i ona była gotowa, myślami już gdzieś tam, skoro ..\n.. wyluzowana i chyba bezpruderyjna. Trzech chłopów na działkowym grillu. Popiwszy troszku zadzwoniliśmy po .. gosposię. Przyjechała a my w .. szoku. Od początku każdy z nas podejrzewał że jest bez majtek. W pewnym momencie sama nas w tym przekonaniu uświadczyła przechylając się przez oparcie ławki po talerz z pomidorami. Hmm, zostajemy na noc, decyzja podjęta ...\n.. zrobiła coś co uwielbiem, coś za czym mężczyźni szaleją ... piękna, młoda i powabna ... i tańczyła mi i tańczyła ../link/\n.. pod koniec pracy jakieś sms, wejścia do gabinetu bez przyczyny. W końcu usiadła na fotelu podniosła do góry spódniczkę, włożyła delikatnie paluszka zachęcając ; no chodź, już wszyscy wyszli .. hmm i co miałem robić ?? tak ponętnie mi ją podała, wślizgnąłem się więc po tym paluszku głęboko ..\n.. i dlaczego założyła dziś czerwone majtki ? Weszła, ustawiliśmy plan na cały dzień po czym .. zmieniła nogę na nogę, odchyliła się zbyt nadto. Dobrze wiedziała CO chciała pokazać hmm, zapraszając wręcz do dotknięcia ich, pomasowania .. OK, wystarczy już, ktoś wejdzie .. i jak tu dalej pracować ufff\nwięc jeśli masz ..\n.. rządza sex, patrzenie, rozbieranie w myślach, błądzenie maślanymi oczyma po piersiach, pupie hmm, rozmarzyłem się .. a tu znowu gorąco, znów ten wzrok sekretarki, te pończochy, ta odrobina rozchylonych nóg ..\n.. ciepło, gorąco wręcz. Czy kobiety chodzą latem bez majtek? czy to nie kuszenie zatem ?? i w jakim celu .. tak naprawdę ?\nwięc i ja ..\n.. przywarłem od tyłu czując jej gorąc, koszulkę i zapach .. rękoma błądziłem od tyłu po piersiach rozkoszujac się coraz to bardziej nabrzmiałymi sutkami. Schodziłem nimi niżej gładząc pępek i brzuch i dochodząc do czegoś co doprowadziło mnie do pełnego wzwodu hmm. Czułem na nim jej pośladki masujace go .... gorąc ..\n.. wszedłem do łazienki, czesała włosy przed lustrem, zaspana jeszcze pachnąca nocą. Zbliżyłem się od tyłu dotknąłem delikatnie za pośladki. Przestań, hmm tak nieśmiało powiedziała i bez przekonania. Masowałem jej cudowne krąłości, zaczęła pracować, poruszać nimi delikatnie, aż przylgnęła do mnie od tyłu ocierając się o niego ..\n.. w takie upały tylko w klimatyzowanym pomieszczeniu. Jak to miło w subtelnym schłodzeniu ciała drinkiem i ponętnym nawiewem, namiętnym pocałunkiem w ..\ni gdy dojrzało..\n.. moje erotyczne wzburzenie nagle .. wstała przepraszając i szepnęła mi do ucha cichutko, chodź za mną. Wstałem wiec i kroczę. Skierowała się do łazienki, ja za nią. Weszła do kabiny, czekała. Otwierając drzwi kabiny ujrzałem ją siedzącą na pisuarze z rozchylonymi nogami zapraszajcymi do pieszczot, do wejścia w nią. A dalej, dalej już rozkosz z wejścia w nią, gorącą, mokrą, umiejętnie pracującą biodrami.. tak, zrobiłem to raczej brutalnie i .. do końca\n1 ... 6 , 7 , 8 , 9 , 10 ... 21


Get Well Toruń - Stal Gorzów: spokój kluczem do sukcesu gospodarzy - Sport WP SportoweFakty\nDrużyna Get Well Toruń pokonała Stal Gorzów w niedzielnym meczu 12. kolejki PGE Ekstraligi 50:40. Liderem gospodarzy był niezwyciężony Greg Hancock. Bonus jedzie jednak do Gorzowa.\nKrzysztof Wesoły 07 Sierpnia 2016, 21:24\nMecz w Toruniu nie przysporzył kibicom zbyt wielu emocji. Zazwyczaj na Motoarenie fani oglądają bardzo ciekawe wyścigi, jednak tym razem decydował głównie start i mądre pokonanie pierwszego okrążenia. Potem wystarczyło nie popełniać błędów, odpowiednio ustawić parę i obierać optymalne ścieżki. Przodowali w tym torunianie, a zwłaszcza niesamowicie szybki Greg Hancock. Fakt, że gospodarze byli nieźle dopasowani do własnej nawierzchni to jedno, ale trzeba przyznać, że mieli nieco ułatwione zadanie.\nSporym problemem gorzowskiej drużyny był bowiem brak komunikacji. Niewielkie nieporozumienia było widać między Matejem Zagarem i Przemysławem Pawlickim, a w 7. biegu niesamowicie ostrą walkę stoczyli ze sobą... Krzysztof Kasprzak i Bartosz Zmarzlik. Obaj gorzowianie rywalizowali niemal tak, jakby byli największymi wrogami. Jasne jest, że mamy tu do czynienia ze starciem dwóch trudnych charakterów, zawodników, którzy potrafią na torze osiągać bardzo wysokie prędkości. Dotyczy to nawet Kasprzaka, który ze swoją tegoroczną formą nie chce być jedynie dostarczycielem punktów bonusowych, ale jest też w stanie walczyć o zwycięstwa. Takie sytuacje nie są zdrowe i na pewno nie sprzyja to budowaniu odpowiedniej atmosfery w zespole. A należy dodać, że Stalowcy w opisywanym wyścigu jechali dość blisko prowadzącego Martina Vaculika i gdyby lepiej się dogadywali, mogliby ten bieg wygrać.\nGoście tego meczu czasami popełniali też jeden kosztowny błąd na drugim wirażu. Nawet jeśli dobrze rozegrali pierwszy łuk, w drugi zdarzało im się wchodzić zdecydowanie za szeroko, co gospodarze bezwzględnie wykorzystywali. Tak było choćby w wyścigach 9. i 10., gdy dodatkowe punkty dzięki temu zdobyli Kacper Gomólski, Chris Holder oraz Adrian Miedziński i najpierw powiększyli a potem utrzymali 10-punktowe prowadzenie. Zawodnicy Get Well mocno też ze sobą współpracowali, co pokazał wspomniany bieg 10. Para Aniołów najpierw w znakomity sposób wyprzedziła Zmarzlika, choć oczywiście musiała uważać na niego do końca. Junior Stali na ostatnim okrążeniu niemal wyprzedził Miedzińśkiego, ale w pogotowiu był Holder, który na ostatnim łuku i prostej mocno zablokował 21-latka i to "Miedziak" wjechał trzeci na metę.\nPrzede wszystkim drużyna Jacka Gajewskiego nie miała żadnych dziur. Punktów nie dorzucił tylko młodziutki Igor Kopeć-Sobczyński, ale można mu wybaczyć porażki z bardziej doświadczonymi juniorami Stali. Indywidualne zwycięstwa notowała trójka liderów: Vaculik, Holder i Hancock, a niezwykle ważne punkty dorzuciła też druga linia. Tego brakowało po stronie gości, gdzie tylko Iversen i Kasprzak nawiązywali równorzędną walkę z gospodarzami. Zabrakło "oczek" i spokoju zazwyczaj świetnego Zmarzlika, który jechał bardzo nerwowo i gołym okiem widać było, że ma to negatywny wpływ na jego postawę. Nie można mu odmówić ambicji, jednak szarpana jazda nie dawała efektu. Kompletnie zawiedli zaś dość niepewni w tym sezonie Zagar, Pawlicki i Jensen.\nPrzewaga gospodarzy widoczna była od początku. Dość powiedzieć, że pierwsze biegowe zwycięstwo gorzowianie odnieśli dopiero w 13. gonitwie. W szeregach Aniołów najwidoczniej wdarło się delikatne rozprężenie, bo także kolejny bieg padł łupem przyjezdnych. Od początku znany był jednak los punktu bonusowego. Stal u siebie pokonała Get Well aż 62:28 i po 10. biegu wiadomo było, że tylko kataklizm odebrałby dodatkowy punkt gorzowianom. Dzięki zwycięstwu torunianie umocnili swoją pozycję w czołowej czwórce PGE Ekstraligi, zaś dla gorzowian jest to dopiero druga porażka w tym roku. Na dodatek w tym samym województwie: kujawsko-pomorskim.\nZa tydzień zawodnicy Get Well Toruń pojadą do Poznania, gdzie zmierzą się z Betardem Spartą, zaś gorzowianie wrócą do domu i podejmą Ekantor.pl Falubaz.\n1. Niels Kristian Iversen - 12+2 (3,3,1*,2,1*,2)\n3. Matej Zagar - 4 (2,2,0,0)\n4. Przemysław Pawlicki - 4+1 (0,1*,1,1,1)\n5. Krzysztof Kasprzak - 11 (1,2,2,3,3,w)\n6. Bartosz Zmarzlik - 8+1 (2,1*,0,2,3)\n7. Adrian Cyfer - 1+1 (1*,0,-)\n9. Martin Vaculik - 11+1 (1*,3,3,2,2)\n10. Kacper Gomólski - 5+1 (2,0,2*,1,-)\n11. Chris Holder - 11 (3,2,2,3,1)\n12. Adrian Miedziński - 3+2 (1,1*,1*,w)\n13. Greg Hancock - 15 (3,3,3,3,3)\n15. Paweł Przedpełski - 5+1 (3,2*,0,0)\n1. (58,59) Iversen, Gomólski, Vaculik, Jensen 3:3\n2. (58,78) Przedpełski, Zmarzlik, Cyfer, Kopeć-Sobczyński 3:3 (6:6)\n3. (58,44) Holder, Zagar, Miedziński, Pawlicki 4:2 (10:8)\n4. (58,03) Hancock, Przedpełski, Kasprzak, Cyfer 5:1 (15:9)\n5. (58,68) Iversen, Holder, Miedziński, Jensen 3:3 (18:12)\n6. (58,78) Hancock, Zagar, Pawlicki, Kopeć-Sobczyński 3:3 (21:15)\n7. (58,65) Vaculik, Kasprzak, Zmarzlik, Gomólski 3:3 (24:18)\n8. (59,12) Hancock, Kasprzak, Iversen, Przedpełski 3:3 (27:21)\n9. (58,71) Vaculik, Gomólski, Pawlicki, Zagar 5:1 (32:22)\n10. (58,81) Kasprzak, Holder, Miedziński, Zmarzlik 3:3 (35:25)\n11. (59,09) Hancock, Iversen, Gomólski, Zagar 4:2 (39:27)\n12. (58,87) Holder, Zmarzlik, Iversen, Kopeć-Sobczyński 3:3 (42:30)\n13. (59,22) Kasprzak, Vaculik, Pawlicki, Miedziński (w/u) 2:4 (44:34)\n14. (59,25) Zmarzlik, Vaculik, Pawlicki, Przedpełski 2:4 (46:38)\n15. (58,56) Hancock, Iversen, Holder, Kasprzak (w/su) 4:2 (50:40)\nNCD uzyskał Greg Hancock (58,03) w biegu nr IV.\nRobert Czernianin 08-08 14:14 Zgłoś komentarz\nHencok panienka !!!!!\nMaciek Żółtowski 08-08 08:42 Zgłoś komentarz\nGomólski w zeszłym roku za atak a'la Kasprzak na Hancocka dostał czerwoną kartkę... DJ teraz się kaja, ale jakoś po samym zdarzeniu nie wyglądał na przejętego. Wypadałoby zacytować\npewnego Grzegorza o pewnym Dziku...\nkoniec z nazwą APATOR 08-08 08:18 Zgłoś komentarz\nBo Bartłomiej Zmażlik najlepszy w Polsce jest, najlepszy w Polsce jest, najlepszy w Polsce jest. Bo wszyscy najlepsi jeżdżą w Koszofie.\nRUNner 08-08 08:03 Zgłoś komentarz\nGorzów zaprezentował się bardzo źle, nie tylko pod względem punktowym. Atmosfera w zespole nie jest zbyt dobra, zawodnicy jadą bardzo indywidualnie i sobie wręcz przeszkadzają na torze.\nDo tego bezbarwne występy notują Zagar, Pawlicki i MJJ. Chomski będzie miał sporo pracy żeby te klocki na nowo ułożyć. Konieczne będzie przetasowanie par, bo Kasprzak nie powinien startować z juniorami (konkretnie Zmarzlikiem). Toruń pojechał na miarę swoich możliwości. Trójka liderów niemal perfekcyjnie, resztę dokładają Przedpełski i Gomólski. Miedziński powinien udać się na Jasną Górę, bo po podobnie wyglądającym upadku karierę zakończył Darcy Ward.\nmon_chéri 08-08 00:32 Zgłoś komentarz\nWilk syty i owca cała, to jak dla mnie dobry komentarz do tego meczu. Stal chyba nie powinna rozpaczać nad wynikiem tego meczu bo wbrew pozorom porażka ma swoje plusy. Nie był to jakiś\npogrom, a przez to ze uciułali tylko 40 pkt to i budżet trochę odsapnie. Toruń tez powinien być zadowolony z 2 dużych pkt meczowych, a poza tym twierdza MA obroniona po raz kolejny w tym sezonie.\nBlaszka Torun 08-08 00:25 Zgłoś komentarz\nJa juz spadam : pozdrawiam i kolorowych zycze\nApator Fan-RSKZ 07-08 23:59 Zgłoś komentarz\nA Mc 74 cxy jak Ci tam ,nie osmieszaj się.Ty mówisz ,ze my się spinalismy na wynik.Wasi się tak spinali,ze siebie wozili hahahahah,obudź się człowieku.Nawet toru nie zrobiliśmy takiego\nna którym jedziemy najlepiej.Celowo.\nBadAngel 07-08 23:49 Zgłoś komentarz\nKto oglądał mecz w TV? Podobno znowu Łopaciński był "obiektywny"?\ntomekBYDGOSZCZ 07-08 23:40 Zgłoś komentarz\nGratulacje dla przyjaciół zza miedzy ale martwi mnie, że w klubie który od lat słynął z kuźni najlepszych zawodników najskuteczniejszy wychowanek zdobywa 5 punktów (+1 bonus). Nie\nidźcie tą droga która poszła Bydgoszcz!\nikar 07-08 23:28 Zgłoś komentarz\njak ktos z dwojki szron biala swinia nie wywali przwciwnika to jest mega zaskoczenie. gorzow. po trupach do celu.\nKS STAL GORZÓW- SHREK 07-08 23:18 Zgłoś komentarz\nNie wiem o co chodzi, ale ten portal to totalne dno.usuwają komentarze jak popadnie.Czas się wypisać z tej lipy.Mam nadzieję, że pojawi się coś normalnego.SF to Straszna Fikcja.\nBadAngel 07-08 23:17 Zgłoś komentarz\nPrzeczytałam komentarze kibiców Stali i śmiechłam. Świetne macie "powody do optymizmu" ponieważ " Toruń jest cienki, bo Stal walczyła ze sobą, a nie z rywalem". Osobiście ja bym się\nmartwiła, ale nie mój cyrk i nie moje małpy, tym bardziej, że po upadku Adriana zobaczyła u Nas coś odwrotnego. Żaden z kibiców Stali nie pogratulował Toruniowi wygranego meczu. Cóż pycha kroczy wiadomo przed czym.\nM-cz 74 07-08 23:16 Zgłoś komentarz\nApator Fan-Ty tak serio piszesz? Zdegenerowana Stal ujechala 40pkt. w Waszej twierdzy,zapytaj sie sam co by z Wami zrobili gdyby jechali dogadani,chybaby pozostaly po Was wspomnienia,sam Zagar\nktory u Was zawsze ostatnio wymiatal dzis pojechal piach,powodow nie znam ale sie domyslam i niech mu bedzie,bo finalu nieoleje ale i tak jesli klimat jest taki a nie inny to 40 pkt. jest spoko bo Wasza druzyna sie spinala gdy nasza juz wcale nie musiala:P\nMotoarena Toruń im. Mariana Rosego Toruń Gorzów Wielkopolski PGE Ekstraliga Żużel eWinner Apator Toruń Moje Bermudy Stal Gorzów


Taszka – Drink, Dine, Experiment!\nTaszka powstała z miłości Kaliny i Jorgego – ich wzajemnej do siebie oraz tej, którą oboje darzą Portugalię. A ponieważ kultura tego kraju to w znacznej mierze jedzenie i wino, uczucie musiało zaowocować restauracją. Tak przy wrocławskim rynku powstała Taszka Wine & Petiscos – pierwsza portugalska restauracja w tym mieście. Za tą polsko-portugalską nazwą kryje się niedawno otwarta nowoczesna tawerna inspirowana kuchnią portugalską i podróżami szefa kuchni Nuno Matos ‒ który, choć młody, zdążył już zdobyć bogate doświadczenie, pracując w znamienitych europejskich restauracjach. Spod jego ręki wychodzą w Taszce np. petiscos – portugalskie przekąski na wzór hiszpańskich tapas – i menu degustacyjne, w którym kuchnia znad Atlantyku przeplata się z azjatyckimi i północnoeuropejskimi inspiracjami. Taszka to także wina ‒ zarówno od uznanych, jak i obiecujących producentów z najbardziej renomowanych regionów Portugalii, takich jak Alentejo czy Douro. To właśnie w przepięknym Douro przyszli właściciele Taszki spędzili parę lat, zanim wrócili do Wrocławia. Efektem tego jest niezwykła selekcja etykiet od 10 winiarzy, z którymi Kalinę i Jorgego nierzadko łączy przyjaźń.\nWłaścicielom udało się stworzyć swoistą ambasadę Portugalii w centrum stolicy Dolnego Śląska także dzięki wyjątkowemu wnętrzu. W Taszce znajdziecie bowiem wszystko, co może kojarzyć się z klimatem Portugalii – na ścianach są słynne azulejo, czyli kolorowe kafelki pochodzące z najstarszej fabryki ceramicznej w tym kraju, jest dużo drewna, naturalnego światła i niebieskich akcentów. Jaskółka występująca w logo restauracji oraz na elementach dekoracyjnych to z kolei portugalski symbol miłości, wierności oraz lojalności wobec ojczyzny. W Taszce przy okazji zajadania się pysznymi petiscos popijanymi winem naprawdę można się zarazić portugalską kulturą!\nTaszka - Wine & Petiscos, Rynek 53/55, Wrocław\nBogini łowów w Warszawie\nRelaks na tarasie Spodka\nInny Wymiar kuchni polskiej


ile wam pali ? - Page 7 - Ogólne - Forum SIP\nSkąd: to Yeti ?!\n5qra, Co To twojej Toyocie wolno, a mojej Subarce NIE ?\nJak Twoja Subarynka dociągnie do "3 krzyżyka" to może\nJak Twoje KAŻDE 50KM będzie łykało 10 literków Pb - to też będziesz zadowolony ?\nczyli tak w ~ to jest około 25l / 100km!\nTo już zdążyłem przerobić zaraz po zakupie swojej Subarki! :razz: :grin:\nAle narzekacie na to ile wam pali !\nStać Cie na SUBARU to i na paliwo masz\nNo nie do konca to prawda bo subaru sa coraz tansze i przez to popularniejsze\nAuta są tańsze tylko i wyłącznie ze względów bezsensownej polityki celnej w przeszłości.\nA co ja mam zrobić, jak mi po Wawie wychodzi nawet do 20l LPG\nZgłoś się do JAKO\nJAKO raczej nie pomoże, jak się jedzie 40-50 min, tu gdzie normalny czas przejazdu wynosi 10 min, i to kilka razy dziennie... pozatym 1,5 tony robi swoje...)\nW trasie tego sie tak nie odczuwa, ale ciagle ruszanie i hamowanie pochłania duuużoo paliwa...\ngoldenarts, bez przesadyzmu, zakorkowane miasto to w 2.0 jest jakieś 15l lpg/100km, auta mamy podobne, to i spalanie podobne powinno być.\nauta mamy podobne, to i spalanie podobne powinno być.\nNo wiesz ale nie kazda noga wazy tyle samo\nzakorkowane miasto to w 2.0 jest jakieś 15l lpg/100km, auta mamy podobne, to i spalanie podobne powinno być\n1. Ty masz sekwencję, o ile się nie mylę, ja BLOS-a... to już jest różnica na starcie...\n2. Dawno w Kraku nie byłem... ale porównując Łódź, czy Lublin do Wawy to... nie ma porownania. Wczoraj przejeżdżałem Most Siekierkowski 40 min. - jakieś 2km...\nDawno w Kraku nie byłem\nTo dobrze bo wszystko stoi :wink:\nno i he.. he. zatankowałem na full przy idealnie wskazówce na 1/2 weszło 28 jeżeli nie działa liniowo to tak nieznacznie że można to pominąć\nTo teraz wyzeruj licznik pojezdzij i zatankuj znow na full i sobie przelicz, tak bedzie najdokladniej. Tankowanie od polowy wskazania do pelna i wyliczenia sa bez sensu.\nsykstus to oczywiste; i tak też zamierzałem uczynić, zaitrygowała mnie tylko informacja o nie liniowym działaniu wskaźnika w subaru, którą postanowiłem sprawdzić - nie liniowo i to bardzo działa wskaźnik ropy na bawariach ale to żaglówka :grin:\nsykstus to oczywiste; i tak też zamierzałem uczynić, zaitrygowała mnie tylko informacja o nie liniowym działaniu wskaźnika w subaru, którą postanowiłem sprawdzić\nLiniowo nie liniowo jednak cos w tym jest bo pewnie zwróciłeś uwagę ze inaczej pracuje wskazówka powyżej polowy (czyt. wolniej) a inaczej poniżej (czyt. szybciej)\nDlaczego :?: Zerujesz licznik przy tankowaniu do pełna lub pamiętasz ile było km i jedziesz. Potem znów tankujesz do pelna. Wiesz ile litrów zatankowałeś i ile km przejechałeś a to czy tankowałeś z polowy baku czy z 1\_4 nie ma znaczenia\nAle tankuj na tym samym dystybutorze i tylko do pierwszego "odbicia".\nZnow sprawdzalem ile lyknela subarynka w tym tygodniu. Jazda w wiekszosci w miescie - ale to troche inaczej niz w Polandzie. Ograniczenia sa przewaznie do okolo 70 km/h na ulicach o 3 pasach ruchu w jedna strone i do 90 km/h jesli chodzi o uliczki z 4 pasami w jednym kierunku. Tak wiec nie jest to typowo miejska jazda chociaz swiatla sa co kilkadziesiat metrow. Ale do rzeczy wynik:\n10.86 l/100 km\nPrzy czym mojej jazdy nie mozna nazwac dynamiczna. Jezdze jak dziadek. Ale nie mam wyjscia. Chce miec czysty rekord do konca mojego pobytu tutaj i nie mam zamiaru isc znow do Traffic School.\nTo ja juz bardziej wole polskie dziurawe drogi, przekupnych policjiantów, jelenie na drodze niż miec prawie 300KM i jeżdzić jak stara baba 70km/h lub w porywach 90km/h.\nEvcia od 19 listopada odnotowała rekordowo niskie zużycie paliwa :razz: 0,00 litra na 100 km\nAuto: BMW e90 325xi przedtem Subaru GT '99\nja mam do normalnej jazdy Audi A3 1.8 bez turbiny i na trasie ciezko zejsc ponizej 10 a probuje jechac rownym tempem, w miescie nawet nie sprawdzam. Zeby was zdenerwowac moja suza gti 1.3 przy naprawde ostrej jezdzie dochodzi do 11 a emerycko jadac spada ponizej 6.5\nZastanawiam sie nad impreza, reasumujac spalanie waha sie od 11 przy spokojnej jezdzie i do ponad 20 przy ostrej\nPo wczorajszych testach mojego nowego nabytku powiem krótko - ten potwór jest w stanie spalić każdą ilość w dowolnie krótkim czasie. Coś strasznego!\nJutro przeprowadzę bardziej dokładne pomiary na trasie.\nPrzy 200 km/h ? :wink:\nCzekamy na pomiar\nJa wczoraj byłem swoim nowym autkiem ( STI 04 ) w Płocku.\nSprawdzilem i faktycznie furmanka idzie te 240 kilka, a jezeli chodzi o spalanie, oczywiscie gaz w podlodze , spalila mi ok 15-16L .\nHehe tylko jest jeden problem - mi się zegary przy 180 kończą\nHmm powiadasz 14-15L z gazem w podłodze :shock: to chyba nie do końca ten gaz był w podłodze.... Z gazem w podłodze na trasie auto pali ok 30L, sprawdzane wielokrotnie.\nDokladnie CARFIT i dlatego za 7 miesiecy bede w polandzie z autkiem. W ameryce sie nie da zyc, niestety\nHmm powiadasz 14-15L z gazem w podłodze to chyba nie do końca ten gaz był w podłodze.... Z gazem w podłodze na trasie auto pali ok 30L, sprawdzane wielokrotnie.\nHeh, tak powiadam, autko tyle mi spalilo od Plocka do Lomianek, nie licze jazdy po wawie bo bylo troche tloczno. Po miescie bardzo mozliwe ze autko potrafi spalic 30L, mi wczoraj po miescie spalila na odcinku 30km 1/4 zbiornika :grin:\nJa sie z Tobą nie kłuce że może auto spalić 14-15l na 100km, bo to oczywiście jest mozliwe :!: tylko mi nie mów że z gazem w podłodze bo w to nie uwierze, ani inni użytkownicy co jeżdza STI :!: Z gazem w podłodze to auto pali spokojnie ok 30L na trasie, na autostradzie z gazem w podłodze, spokojnie spalanie wychodzi ok 40L.Pojezdisz wiecej - zobaczysz :razz:\nNo chyba że mamy rózne pojęcia co do gazu w podłoge


Groził nożem ekspendientce sklepu. Pomogli go zatrzymać lubelscy policjanci - Lublin24.pl - Najszybszy portal w mieście\nGroził nożem ekspendientce sklepu. Pomogli go zatrzymać lubelscy policjanci\nOpublikowano: 6 stycznia 2021 15:03\nGroził nożem ekspendientce sklepu. Pomogli go zatrzymać lubelscy policjanci | foto Pixabay - zdjęcie ilustracyjne\nZ Lublina Do 15 lat wieżienia może grozić 22-latkowi z powiatu włodawskiego, który okradł sklep, grożąc nożem, ekspendientce. Mężczyznę pomogli zatrzymać policjanci z Lublina.\nrozboje województwo lubelskiekradzieże woejwództwo lubelskiegmina RykiKWP Lublin\nWe wtorek (5 stycznia) policjanci z Ryk dostali wiadomość, że w jednym ze sklepów w Leopoldowie (gmina Ryki) doszło do rozboju na ekspedientce z użyciem niebezpiecznego narzędzia. Ustalono, że kilka chwil wcześniej do sklepu wszedł młody mężczyzna. Wyciągnął on nóż i grożąc nim, ukradł ze sklepowej kasy pieniądze i wyroby tytoniowe, po czym oddalił z miejsca zdarzenia.\nOd razu rozpoczęto pościg za nim. Policjanci z komendy w Rykach z funkcjonariuszami komendy wojewódzkiej w Lublinie zatrzymali go po ok. 20 minutach od zgłoszenia. Okazał się nim. 22-letni mieszkaniec powiatu włodawskiego. Mężczyzna miał przy sobie skradzione pieniądze i papierosy. Okazało się, że spożywał wcześniej alkohol. Zanim przestępca został zatrzymany, zdążył przebrać się, żeby przechytrzyć Policję.\nTrafił do policyjnego aresztu. Zgodnie z prawem, za rozbój z użyciem niebezpiecznego narzędzia grozi kara do 15 lat pozbawienia wolności.