Ostatni dzień zgłoszeń. Zostań Dziewczyną/Chłopakiem Lata 2017 - gostynska.pl - wiadomości - informacje - ogłoszenia – portal - Gostyń - gostynska.pl\nOstatni dzień zgłoszeń. Zostań Dziewczyną/Chłopakiem Lata 2017\nArtykuł: Ostatni dzień zgłoszeń. Zostań Dziewczyną/Chłopakiem Lata 2017\nPlebiscyt Życia Gostynia fot. ©anetlanda - Fotolia.com\nTylko do jutra czekamy na wasze zgłoszenia do naszego Plebiscytu na Dziewczynę/Chłopaka Lata 2017.\nPierwszy etap Plebiscytu, czyli właśnie zgłaszanie kandydatur, trwa od 1 sierpnia do 10 sierpnia 2017 roku. W tym czasie, należy wysłać swoje zgłoszenie na adres mailowy: plebiscyt@zycie-gostynia.pl.\nKandydatki/kandydaci mogą zgłaszać się do konkursu samodzielnie wysyłając trzy zdjęcia, imię i nazwisko oraz numer kontaktowy i krótki opis swojej osoby na podany adres mailowy, bądź mogą zostać zgłoszone przez inne osoby. Kandydatki/kandydaci zgłoszone do plebiscytu przez inne osoby muszą najpierw wyrazić ustną zgodę na udział w plebiscycie (oddzwonimy, aby ją potwierdzić).\nO wspaniałych nagrodach przeczytasz TUTAJ.\nZgłaszajcie się, szanse są ogromne!!!


Szpilki R.POLAŃSKI - 0758 Black 1 - Czarne szpilki damskie R.Polański, bez wzorów, ze skóry, bez obcasa, na obcasie, bez zapięcia. W wyprzedaży za 189.00 zł. - Szpilki damskie - Obuwie damskie - Buty - Sklep Radio ZET\nSzpilki R.POLAŃSKI – 0758 Black 1\nModel na obcasie R.Polański. Cholewka butów wykonana starannie – Skóra naturalna – Zamsz. Fason wyposażono w obcas o wysokości 10,5 cm. Wygodę noszenia podnosi wyściółka: skóra. Komfort noszenia podnosi wkładka: skóra. Podeszwa – wysokogatunkowe tworzywo. Dzięki kobiecemu fasonowi na obcasie sylwetka jest zgrabna i wysmuklona.\nszpilki damskie ze sklepu eobuwie.pl buty eobuwie.pl szpilki damskie r.polański szpilki damskie na obcasie buty r.polański czarne szpilki damskie szpilki damskie na szpilce szpilki damskie bez obcasa szpilki damskie bez zapięcia


Koronawirus. Czy polscy pracodawcy są gotowi na pracę zdalną? - Grant Thornton\nW środę 11 marca premier Mateusz Morawiecki zaapelował do pracodawców w Polsce, by – tam gdzie jest to możliwe – organizowali swoim pracownikom pracę zdalną. Wiele firm stanęło w związku z tym przed poważnym dylematem – wysłać załogę na home office, nawet jeśli wywoła to dodatkowe problemy dla firmy (np. spadek efektywności, spadek sprzedaży, wyższe koszty związane zakupem laptopów czy dodatkowych serwerów), czy też zadbać o dobrą kondycję firmy w trudnych czasach i skupić się na bieżącym funkcjonowaniu i nie wprowadzać daleko idących zmian organizacyjnych.\nW najlepszej sytuacji są firmy, które już przed wybuchem epidemii koronawirusa miały dopracowaną i powszechną praktykę pracy zdalnej pracowników. Dla nich wariant wysłania ludzi na home office nie wiążę się zwykle z istotnymi kosztami – ani związanymi z dostosowaniem infrastruktury IT, bo ludzie używają już laptopów i mają odpowiednie oprogramowanie oraz zdolności do jego użycia, ani efektywnościowe – bo pracownicy są przyzwyczajeni do pracy zdalnej, a menedżerowie do rozliczania takiej pracy.\nIle firm jest gotowych na home office z uwagi na epidemię koronawirusa?\nJak wiele ich jest takich firm? Z odpowiedzią przychodzi niedawny raport Grant Thornton, opublikowany 28 października 2019 r. „Rynek pracy pod lupą”. Przeanalizowaliśmy w nim 500 realnych ofert pracy opublikowanych na portalach rekrutacyjnych w okresie styczeń-wrzesień 2019 r. Okazuje się, że w tamtym czasie tylko w przypadku 12 proc. pracodawcy oferowali potencjalnym pracownikom możliwość pracy zdalnej. W ich przypadku przejście na pracę zdalną, przynajmniej dużej części zespołu, jest prawdopodobnie stosunkowo łatwa.\nWykres 1. Odsetek zachęt wskazywanych przez pracodawców w ofertach pracy publikowanych w okresie I-IX 2019 roku na portalach pracuj.pl i olx.pl\nŹródło: Badanie Grant Thornton, 2019\nOczywiście nie jest to dokładny odsetek firm w Polsce, które udostępniają pracownikom system home office (ponieważ np. część pracodawców może mieć ten system, ale nie wpisało go do ogłoszeń albo aktualnie nie prowadzi rekrutacji), ale biorąc pod uwagę obecną praktykę rekrutacyjną, zgodnie z którą pracodawcy w ogłoszeniach o pracę „chwalą się” jak największą liczbą benefitów, wydaje się, że wynik ten nie powinien być istotnie niższy od faktycznego stanu.\nPotwierdzają to dane z Eurostatu. W 2018 roku przeprowadził on badanie wśród pracowników krajów Unii Europejskiej na temat warunków pracy, w tym pracy zdalnej. Okazało się, że 4,6 proc. ankietowanych pracowników w Polsce zadeklarowało wówczas, że „przeważnie” pracują zdalnie, a 9,4 proc. odpowiedziało, że robi to „czasami”. Łącznie więc z systemu pracy zdalnej choćby czasami korzystało w Polsce około 14 proc. zatrudnionych. To wynik nieco poniżej średniej unijnej 15 proc., oraz wyraźnie niższy niż np. w Holandii czy Szwecji, gdzie system home office wykorzystuje około 35 proc. pracowników.\nWykres 2. Jak często pracujesz zdalnie? Odpowiedzi pracowników (w proc.)\nŹródło: Eurostat, 2018


Szukasz Lusterka Ego | Motozem.pl\nSekcja damska 3601\nSekcja damska 3601 Zobrazit\nKod produktu: BAEGO-OMOLOGATI\nEgo lusterka wykonane są z aluminium. Mają długie nogi stali dla lepszej widoczności. Zaprojektuj Barracuda. Zatwierdzona wersja tylnego reflektora (nie w wersji wyścigowej). EGO lusterka w wersji homologowanego o wymiarach 14x8.5 cm lustro iw Racing 12x7 cm. Mają uniwersalny uchwyt. Przed zakupem należy sprawdzić lustro nić łączącą można zakupić adapter ADATT-N-10 lub N-ADATT08. Dostępne w kolorze czarnym / czarny.\nLusterko motocyklowe Kawasaki ZX 6R (98-03) – prawe


Keitch Richards ćpa co popadnie - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Keith Richards » Keitch Richards ćpa co popadnie\nKeitch Richards ćpa co popadnie\nczytany: 6883 razy\nWciągał nosem kokę i... prochy ojca.\nKeith Richards wyznał, że wciągał kiedyś prochy ojca zmieszane z kokainą. Nie, to nie żart. Prima Aprilis już było.\nczytano: 37793 razy\nSeksowna Kelly Rowland\nBeyonce ma konkurencję i to nie byle jaką! Na sieci pojawił się najnowszy teledysk Kelly Rowland, który promuje album Miss Kelly. Utwór Like This jest hmmm... no właśnie sam nie wiem. Mam wrażenie, że gdzieś to słyszałem, ... czytaj więcej\nNowy tatuaż Britney Spears\nNie powiem żeby to była jakaś rewelacja... Wczoraj świat obiegły fotki Britney i jej nowego tatuażu, który zrobiła sobie pamiętnego dnia, kiedy to pozbyła się całkowicie swoich włosów - na głowie oczywiście. :P Sami ... czytaj więcej


Po upływie pół wieku...\nPo upływie pół wieku obiekt nie przystawał już technologicznie do obecnych czasów. Przestarzałe rozwiązania, takie jak np. manualne wydobywanie przez operatora osadów stałych ze ścieków, a także zwiększający się dopływ ścieków, spowodowany rozwojem urbanistycznym pobliskich osiedli sprawiły, że w 2015 roku rozpoczęto prace projektowe dotyczące budowy nowego, zaawansowanego technologicznie obiektu – wyjaśnia Zbigniew Gieleciak, prezes zarządu Regionalnego Centrum Gospodarki Wodno-Ściekowej S.A. w Tychach (RCGW S.A).\nPrzede wszystkim jest całkowicie hermetyczna. Ograniczyliśmy tym samym uciążliwy wpływ na otoczenie i środowisko. Odpady nie są generowane na miejscu, tylko przetłaczane bezpośrednio do oczyszczalni ścieków i tam separowane. Dodatkowo nie jest konieczna obecność operatora, gdyż system umożliwia monitorowanie wszystkich parametrów i sterowanie z poziomu dyspozytora w oczyszczalni ścieków. Sterowanie zintegrowano z istniejącym systemem zarządzania w obiektach eksploatowanych przez naszą spółkę – tłumaczy Wojciech Krupa, dyrektor działu kanalizacji w RCGW S.A.\nPrzez kolejne kilkadzieisąt lat\nAnalizowaliśmy awarie występujące w takich przepompowniach na terenie naszego kraju i zastosowaliśmy takie rozwiązania, by je minimalizować. Suchostojące pompy będą działać nawet wtedy, gdy dojdzie do zalania komory pomp, a instalacja agregatu prądotwórczego pozwoli na ciągłe działanie całego obiektu – wylicza Zbigniew Gieleciak.\nPrzy tłoczni instalacja fotowoltaiczna\nTo nie koniec inwestycji w okolicy ul. Żorskiej. Obok nowego budynku tłoczni wkrótce powstanie instalacja fotowoltaiczna, która zapewni pokrycie większości potrzeb energetycznych obiektu. Spółka planuje tego typu instalacje przy pozostałych tłoczniach zlokalizowanych na terenie miasta Tychy.\nTłocznia P32 - największa i najnowocześniejsza w Polsce - proces inwestycyjny\nMinimalizacja kosztów eksploatacji oraz uciążliwego wpływu na otoczenie i środowisko poprzez\nTagi: tłocznia Tychy, pompownia, RCGW, Zbigniew Gieleciak


Tag: wojsko - Sek - NEon24.pl\nTo ONI chcą wojny z Iranem\nDr. Devid Duke w swoim najnowszym filmie przestrzega przed zbliżającym się konfliktem z Iranem. Twierdzi, że razem możemy go powstrzymać. czytaj więcej\nNa rosyjskim okręcie atomowym Jekaterynburg, będącego w trakcie naprawy w stoczni niedaleko Murmańska, wybuchł pożar. Według wstępnych danych nikt nie został ranny. Wciąż trwa akcja gaśnicza - podaje BBC. czytaj więcej\nJaponia i Indie zacieśniają współpracę przeciw Chinom.\nW 2012 roku Japonia wraz z Indiami mają przeprowadzić pierwsze wspólne manewry. Oba państwa są zaniepokojone rosnącą potęgą Chin i chcą wspólnie dbać o interesy. czytaj więcej\nDowódca FARC zabity\nPrzywódca komunistycznej partyzantki zabity ! czytaj więcej\nIndie powiększają armię. Nowe jednostki przy granicy z Chinami.\nAgencja Press Trust od India podała, że Indyjskie wojska mają poszerzyć się o 100 tys. żołnierzy. Nowe odziały górskie jak inne formacje miałyby zostać rozmieszczone na niespokojnym północnym wschodzie kraju. czytaj więcej\nTo już prawie pewne: Tarcza w Rumunii\nRząd Rumunii uchwalił projekt ustawy zezwalającej na umieszczenie na terenie państwa elementów amerykańskiej tarczy antyrakietowej. czytaj więcej\nRosyjskie rakiety, które zostały umieszczone na początku sierpnia w obwodzie kaliningradzkim zagrażają największym polskim miastom. Do takich informacji dotarło „Wręcz przeciwnie”. czytaj więcej\n"Podejrzana aktywność podwodna" u wybrzeży Szwecji\nSzwedzka marynarka wojenna poinformowała, że bada "podejrzaną aktywność podwodną" w pobliżu Goeteborga, mogącą stanowić naruszenie terytorium Szwecji. czytaj więcej


"Pierwsza miłość" odcinek 3060-61. Piotrek chce przyjechać do Kanady! Odkryje tajemnicę Jagody? [CO SIĘ WYDARZY] - Telemagazyn.pl\n"Pierwsza miłość" odcinek 3060-61. Piotrek chce przyjechać do Kanady! Odkryje tajemnicę Jagody? [CO SIĘ WYDARZY]\nMaciej Witkowski 18.08.2020 18:02, Pierwsza miłość\nW 3060. odcinku serialu "Pierwsza miłość" Piotrek nie będzie mógł wytrzymać tęsknoty i postanowi pojechać do Jagody. Okaże się jednak, że jego ukochana skrywa pewną tajemnicę... Sprawdź szczegóły!\n"Pierwsza miłość" odcinek 3060. w środę, 2.09.2020 o godz. 18:00 w Polsacie - sprawdź program tv\nPod koniec minionego sezonu serialu "Pierwsza miłość" Piotrek (Michał Mikołajczak) oświadczył się Jagodzie (Wiktoria Gąsiewska), aby okazać swoje uczucia ukochanej, która musiała wyjechać do Kanady, gdzie mieszka jej chora babcia.\nKomu oświadczy się Karol Weksler?! Czy nadal kocha tylko Ewę?Zobacz więcej\nW nowym sezonie Majczyk będzie umierał z tęsknoty... Nie będzie spał po nocach, aby móc łączyć się z ukochaną przez komunikator internetowy. W 3060. odcinku serialu "Pierwsza miłość" postanowi wziąć urlop i wylecieć za ocean.\nW trakcie jednej z rozmów Piotrek podzieli się z Jagodą swoim pomysłem. Ku jego zaskoczeniu dziewczyna nie będzie zachwycona. W pewnym momencie na klawiaturę jej komputera wskoczy kot, który włączy kamerkę internetową.\nGdy Piotrek zobaczy, co pojawiło się na ekranie, będzie w szoku! W jednym momencie jego związek z Jagodą stanie pod znakiem zapytania. Co zobaczy? Tego dowiemy się z 3061. odcinka serialu "Pierwsza miłość"!\npierwsza miłość co się wydarzy pierwsza miłość 3060 pierwsza miłość piotrek pierwsza miłość jagoda


Robert Bryl, 2012-03-16\nResocjalizacja prawda czy mit?\nResocjalizacja prawda czy mit ?\nTemat niniejszego referatu wymaga uwzględnienia kilku istotnych wątków składających się na całość opracowania.\nResocjalizacja uchodzi za proces mający na celu przywrócenie niedostosowanej jednostki społeczeństwu, oraz zbudowanie warunków i możliwości kształtujących prawidłowy system wartości i norm, z uwzględnieniem ponownego przygotowania do pełnienia określonych ról społecznych.\nCzy jednak założenia teoretyczne odpowiadają rzeczywistości ? Czy resocjalizacja naprawdę jest możliwa, a jeżeli tak to od czego zależy jej skuteczność?\nJeszcze na początku XX wieku amerykański system penitencjarny uważał resocjalizację najskuteczniejszą formą leczenia skazanych. W tym samym czasie w Europie dominował pogląd zgoła odmienny hołdujący długotrwałemu izolowaniu sprawców przestępstw oraz stosowaniu wobec nich dotkliwych rygorystycznych kar. Dopiero rozwój nauk społecznych identyfikujących determinanty winne patologicznych zachowań zmienił nastawienie społeczne względem osadzonych, stając się zbliżonym do amerykańskiego.\nJednakże już w roku 1974 pod wpływem nurtów liberalnych Amerykanin Robert Martinson na podstawie analizy 231 rapotów kryminalnych podważył skuteczność zabiegów resocjalizacyjnych, określając je szlachetnym kłamstwem, fałszywą ideologią. Trudno też jednoznacznie stwierdzić jakimi przesłankami kierował się ów badacz, tym bardziej iż 8 lat wcześniej Amerykanie jako jedni z pierwszych przeprowadzili badania ewaluacyjne w zakresie efektywności resocjalizacji.\nW 1966 roku kryminolog Walter Baylei analizując 100 amerykańskich raportów służb więziennych z lat 1940-1960 stwierdził niewielką, ale zauważalną skuteczność zabiegów resocjalizacyjnych. Tezę tę potwierdził psycholog Stuart Adams badający pod kątem probacji i warunkowego zwolnienia dwa rodzaje grup – kontrolną i eksperymentalną, gdzie ta ostatnia manifestowała nieznacznie wyższe efekty poprawcze, tym większe im większa była proporcja młodych w stosunku do pozostałych skazanych, ale im mniejsza liczebnie próbka zaangażowanych w probacyjny eksperyment.\nInteresującej oceny krytycznej 10 eksperymentów mających określić skuteczność resocjalizacji w zależności od wdrożonych programów naprawczych dokonali James Robinson i Gerhald Smith. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzili niemożność jednolitej interpretacji wskaźników recydywy, z uwagi na rozbieżność co do rozumienia tego pojęcia w badanych jednostkach penitencjarnych. Nie ustalono także, który z proponowanych programów resocjalizacyjnych jest najlepszym. Ponadto zdaniem naukowców sukces resocjalizacji jest zależny od cech osobowych przestępcy, a niekoniecznie stosowanych środków korekcyjnych.\nRok później analityk Speer poszukując optymalnych modeli naprawczych prześledził 21 raportów kryminalnych z czego 11 uwzględniało dalsze losy skazanych. W eksperymentalnym badaniu dowiedziono spadek czynów przestępczych w warunkach recydywy, jeżeli wcześniej, w zakładzie karnym miała miejsce terapia naprawcza, przy czym sukces tych działań dotyczył w przeważającej większości osób młodych najmniej zdemoralizowanych, objętych opieką postpenitencjarną\nW 1973 roku podobne badania przeprowadził uczony David Ward dokonując przeglądu dostępnych programów resocjalizacyjnych wdrażanych poza środowiskiem zamkniętych zakładów karnych. Jednak i tym razem nie wyprowadzono naukowych dowodów potwierdzających wyższość jednych metod nad drugimi.\nW nowatorskim eksperymencie Center for Criminal Justice of Harvard Law Scholl pod kierownictwem L. E. Ohiina z Massachusets podjęto się zbadania skuteczności resocjalizacji młodocianych przestępców w placówkach otwartych i zamkniętych. Wg badaczy powodzenie resocjalizacji w warunkach zamkniętych uzależnione jest od kilku wzajemnie powiązanych z sobą czynników. Najlepiej proces naprawczy dokonuje sie w małych placówkach penitencjarnych, z niedużą liczbą pracowników i osadzonych. Ważne jest też wykształcenie poprawnych relacji interpersonalnych wśród wszystkich osób zawodowo i karnie przebywających w specyficznym mikrosystemie jednostki karnej. Niestety przystosowanie się skazanego do warunków więziennych, może utrudniać odnalezienie się w pozawięziennej rzeczywistości, szczególnie w sytuacjach długotrwałych wyroków.\nBadaczom z Massachusetts nie udało się również porównać efektów oddziaływań otwartych i zamkniętych placówek resocjalizacyjnych. Jak zauważono w zakładach zamkniętych osadza się faktycznych przestępców, natomiast w ośrodkach otwartych uzyskują pomoc osoby mające wielorakie problemy psychologiczne, tudzież zaburzenia psychiczne. Inne zatem sposoby działania, cele i strategie przyświecają każdej z wymienionych instytucji.\nZa bardziej obiecujące uchodzą wyniki prac Marca Lipseya i Johna Wilsona, opisujące psychospołeczny portret skazanych. Najczęściej ujawniali oni zaburzenia w sferze charakterologiczno-moralnej, z dominacją postaw autokratycznych. Niemniej jednak wdrożenie działań terapeutycznych polegających na terapii indywidualnej i grupowej, pozwoliło na prognozowanie 50% (pięćdziesięcioprocentowej) redukcji przestępstw narkotykowych bądź po zażyciu odurzającego środka. Także programy korekcyjne mające w swej istocie elementy kognitywno-behawioralne, uwzględniając cechy osobowe, zainteresowania, czy umiejętności skazanych eliminują zjawisko recydywy między 10 a 30 %. Jednakże z braku pewników potwierdzających związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy resocjalizacją, a pozytywnymi zmianami skazanego przestępcy, przedstawione wnioski nie mają charakteru dowodowego.\nMimo wszystko niezależnie od optymistycznych założeń resocjalizacji przeważa martinsonowka teoria kładąc się piętnem na funkcyjność amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości. Do dzisiaj sędziowie kierują się wytycznymi Sądu Najwyższego wykluczając w ferowanych wyrokach czynnik resocjalizacji. Owszem od roku 1990 odnotowano znaczny spadek przestępczości, ale trudno wiązać niniejszy fakt ze zmianą kierunku polityki penitencjarnej. Jak przekonuje Marc Ouimeit fenomen ten wyjaśnia przede wszystkim poprawa koniunktury gospodarczej, spadek bezrobocia, a co za tym idzie wzrost stopy życiowej. Niestety kryzys gospodarczy, wywołał ponowny przyrost fali przestępczości, jednakże z racji jego trwania brakuje w badanym zakresie danych ostatecznych.\nTakże interesujących danych dostarczają naukowcy kanadyjscy. Cusson, Leblanc, Achille dążąc do ustalenia wpływu resocjalizacji na rozwój psychiczno-intelektualny młodocianych przestępców wyodrębnili dwa rodzaje efektów resocjalizacyjnych – globalne brutto oraz czyste zwane netto. Efekt brutto mierzony jest czterema technikami psychologicznymi, biorącymi pod uwagę zachowanie małoletniego przed osadzaniem, w czasie osadzenia i po opuszczeniu zakładu karnego. Dzięki zastosowaniu procedur naprawczych odnotowano znaczna redukcję problemów emocjonalnych. W wielu przypadkach wyeliminowano objawy depresji, zminimalizowano manifestację zachowań agresywnych, podnosząc samoocenę własną wychowanków.\nZ kolei w badaniach efektów netto uwzględniano proces dojrzewania biologiczno-społecznego osadzonych od chwili przyjęcia do czasu zwolnienia. Najlepsze efekty korygujące uzyskano w stosunku do osób początkowo lekceważących wszelkie normy i zasady społecznego współżycia. Niestety jednostki podatne na wpływy oddziaływań instytucjonalnych równie łatwo ulegały ponownej demoralizacji środowisk kryminogennych po opuszczeniu więzień.\nTym samym kanadyjscy naukowcy zakwestionowali dowiedzioną wcześniej skuteczność naprawczą jednostek penitencjarnych, wyjaśniając pozytywną zmianę zachowań osadzonych czynnikami bio-psychospołecznymi. Tezę tą uprawomocnili dzieląc badanych na dwie grupy – kontrolną i eksperymentalną. Rozwój interpersonalny osób o zbliżonych profilu osobowościowym był podobny niezależnie, od przebywania w grupie resocjalizowanej, czy też pozbawionej instytucjonalnych oddziaływań. Także krótsze bądź dłuższe niż 18 miesięcy więzienie małoletniego z punktu widzenia działań pedagogiczno naprawczych – wg autorów raportu - należy uznać wyjątkowo poważnym błędem wychowawczym.\nRównie istotny wkład promujący efektywność resocjalizacji jest udziałem Brytyjczyków. Ich prace skupiły się na trzech kierunkach niezależnych badań, analizujących całokształt naprawczych oddziaływań.\nW badaniach mających na względzie identyfikację najlepszych metod resocjalizacji, wykazano wyższość środków probacyjnych, nad karnymi, z wyłączeniem wielokrotnych recydywistów.\nW drugim kierunku badań zwanym porównawczym wzięto pod uwagę dwie różne grupy przestępców poddanych różnym formom oddziaływań i ich ewentualnemu wpływowi na poziom przystosowania społecznego. Równolegle w badaniach katemnestycznych analizowano prognostyczne i faktyczne wskaźniki powrotu do czynów ściganych karnie, uznając najbardziej skutecznymi we wszystkich grupach wiekowych sankcje finansowe, zamiast probacyjnych, czy instytucjonalnych, szczególnie w sytuacjach jednorazowego naruszenia norm prawnych. Stwierdzono także podobną nieskuteczność otwartych i zamkniętych instytucji resocjalizujących, gdzie w wypadku tych ostatnich odbywanie długich kar nie przedkłada się na moralną przemianę w nich przebywających, tym bardziej iż nie udało się ustalić faktycznych czynników generujących sukces bądź porażkę resocjalizacji.\nW trzecim kierunku badań analizowano indywidualne biografię poszczególnych przestępców pod kątem zmian osobowościowych. Odkryto, iż zachodząca transformacja jest raczej wynikową wpływów innych osadzonych oraz swoistej presji miejsca przebywania, a nie stosowania określonych programów naprawczych. Uzupełniając wnioski wysunięto postulat zmniejszenia czasu odsiadywania wyroku do niezbędnego minimum , gdyż jak przekonują badacze pozytywne zmiany moralne uzyskane na początku pobytu w jednostce penitencjarnej z czasem ulegają zatarciu.\nInteresujące spostrzeżenia pokazują doświadczenia francuskie. W 1965 roku po wieloletnim studium indywidualnych biografii pensjonariuszy instytucji karnych francuski historyk prawa Huron opublikował wyniki wieloetapowych badań własnych, stwierdzając niemożność wiarygodnego zbadania procesu resocjalizacji z uwagi na towarzyszącą mu znaczną liczbę zmiennych. Wiarygodną weryfikację utrudniają niejednolite metody pomiarów, wielość dostępnych wskaźników , czyniące ewentualne stwierdzenia wieloma z proponowanych hipotez.\nZupełnie inną koncepcję zaproponował socjolog Charl Debuyst, wyodrębniając metodę pomiarów uwzględniającą trzy rodzaje stałych czynników\n- całościowe zbadanie przebiegu i efektów resocjalizacji\n- zmierzenie teraźniejszego i przyszłego dostosowania społecznego\n- zmierzenie zmian osobowościowych powiązanych z pobytem w jednostce karnej\nNastępnie Debuyst opracował wnioski końcowe, reasumując całość wcześniejszych prac. Wg badacza wskaźnik recydywy znacznie obniża wcześniejsze stosowanie psychoterapii indywidualnej i grupowej. Należy też docenić aktywne form oddziaływań resocjalizacyjnych typu obozy pracy, wyjazdy wakacyjne, znacząco zmniejszające napięcia emocjonalne, szczególnie w grupie młodocianych przestępców. Zaobserwowano także poprawę jakości zachowań (stosunki rodzinne, znalezienie stałej pracy, systematyczność w nauce). W grupie 40% badanych, jednak nie udało się ustalić, czy pozytywna zmiana jest wynikiem resocjalizacji, czy też innych czynników. Dlatego też jak przekonuje Debuist ostatecznym kryterium skuteczności działań naprawczych jest wypracowanie umiejętność poprawnego współżycia społecznego na wolności, wraz z szerokorozumianą samoakceptacją zachowań własnych.\nJeszcze inne konkluzje zawierają badania ośrodka w Vaucresson. Zdaniem uczonych z racji największej skuteczności tzw. wolności dozorowanej, winna ona obejmować szczególnie młodocianych przestępców najmniej zdemoralizowanych, natomiast osadzanie małoletniego w zakładzie poprawczym, czy więzieniu należy uznać za mało efektywną konieczność spadającą drastycznie w 3 roku izolacji. Podkreślono także znaczenie czynności profilaktycznych wobec stałego środowiska przebywania byłego przestępcy.\nJeżeli chodzi o stan badań w Polsce jak dotąd jedynie profesor Lesław Pytka opracował narzędzie analizujące poziom zaburzeń przystosowawczych wśród dzieci i młodzieży, jednakże zasadniczo nie mające zastosowania wobec osób starszych.\nToteż podsumowując przegląd badań amerykańskich, kanadyjskich, francuskich wyłania się następujący obraz. W żadnym z eksperymentów nie udzielono jednoznacznej odpowiedzi w zakresie metodologicznego pytania – Czy resocjalizacja jest skuteczna? Co gorsza wielokrotnie podkreślano niski stopień resocjalizacji i to niezależnie od przyjętych metod badawczych i prób ich interpretacji. Najbardziej obiecujące wydaje się jednak oddziaływanie na ludzi młodych, jak stwierdzono z grupy tej rekrutuje się stosunkowo mało recydywistów, szczególnie w sytuacjach objęcia ich stało pomocą postpenitencjarną. Dodatkowo zdaniem ekspertów francuskich nieodzowną jest profilaktyka adresowana do środowiska przebywania opuszczającego zakład karny. Nie jest też senso stricte głównym kryterium efektów resocjalizacji brak powrotu na drogę przestępczą, bowiem w opinii uczonych resocjalizacja jest procesem długofalowym, rozciągniętym na wiele lat, mającym wywołać znacznie więcej korzystnych zmian. Przede wszystkim należy poza zdiagnozowaniem poziomu demoralizacji, odnaleźć autentyczny potencjał twórczy drzemiący w każdym człowieku, a tym sam wzbudzić chęć autentycznej poprawy. Być może jest to brakujące ogniwo każdej z metod resocjalizacji.\nZgłoś błąd Wyświetleń: 3864


Wyjazdy firmowe integracyjne, autokary i busy na wyjazd zagraniczne dla firm – ALEXtour-Bus\nAutokar na wyjazdy firmowe\nWyjazdy firmowe Alex-Bus\nJak zintegrować pracowników i zmotywować ich do bardziej efektywnej pracy? W jaki sposób pracodawca może pokazać, że docenia ich pracę, trud i starania? Jak okazać pracownikom wdzięczność i zadowolenie z wysiłku, który wkładają w rozwój przedsiębiorstwa? Jedna z tych metod to właśnie wyjazdy firmowe. Odbywają się one co roku w coraz większej liczbie firm. Mogą mieć charakter dostępny dla wszystkich pracowników, wybranych działów lub wskazanych przez kierownictwo osób. Wyjazdy firmowe najczęściej organizowane są w ciekawych i atrakcyjnych turystycznie i krajobrazowo miejscach, takich jak kompleksy wypoczynkowe, ośrodki konferencyjne, hotele itp. Aby dotrzeć do tych miejsc bezpiecznie i na czas, niezbędne jest zapewnienie pracownikom odpowiedniego środka transportu. Skorzystanie z usług firmy transportowej Alex-Bus jest jedną z najlepszych decyzji, które mogą Państwo podjąć.\nWyjazdy firmowe wygodnym autokarem\nIm dłuższa trasa do pokonania na imprezę firmową, tym więcej uwagi należy poświęcić środkowi transportu, którym pracownicy będą podróżować. Pokonanie kilkuset kilometrów oznacza kilka godzin jazdy. Warunki podróży powinny być zatem wygodne oraz bezpieczne. Można to uzyskać, decydując się na skorzystanie z naszych pojazdów. Dysponujemy własnym autokarem turystycznym, który może pomieścić aż do 56 pasażerów. Jeżeli liczba miejsc okaże się zbyt mała, posiadamy drugi pojazd. Jest nim turystyczny bus mieszczący 30 osób. W sytuacji, kiedy wyjazdy firmowe mają zostać zorganizowane dla jeszcze większej liczby pracowników, zapewniamy dodatkowe pojazdy. Każdy z naszych autokarów i busów jest utrzymywany w niezawodnym stanie technicznym i estetycznym, a jego kierowcami są nasi pracownicy z wieloletnim doświadczeniem.\nTransport na wyjazd firmowy w dobrej cenie\nBardzo dobrze wiemy, że prowadzenie biznesu wymaga rozsądnego wybierania ofert. Jednym z kryteriów wyboru będzie oczywiście cena. Im jest ona korzystniejsza, tym oferta ma większą szansę na wybranie. Rozumiejąc to proste prawo biznesu, przygotowaliśmy ciekawą propozycję współpracy z Państwem. Oferujemy system korzystnych zniżek i rabatów dla wszystkich firm, które regularnie korzystają z naszych usług. Są to zarówno hotele, firmy eventowe i szkoleniowe, a także lokalni przedsiębiorcy i duże ogólnopolskie firmy dysponujące oddziałami na naszym terenie. Za wykonane usługi transportowe wystawiamy faktury VAT, które dają możliwość odliczenia podatku dochodowego i VAT.\nJeżeli nie mają Państwo pomysłu na to, jak może wyglądać Wasza impreza firmowa, służymy pomocą w jej zorganizowaniu. Przygotujemy dla Państwa kompleksowy program imprezy, wybierając najciekawsze miejsca w określonej przez klienta odległości. Wychodząc naprzeciw Państwa oczekiwaniom, jesteśmy wówczas w stanie zapewnić nie tylko transport na wyjazdy firmowe, ale również noclegi, atrakcje, wyżywienie oraz konieczne ubezpieczenia. Specjalnością naszej firmy jest transport na trasach krajowych i międzynarodowych, z wykorzystaniem wysokiej jakości pojazdów turystycznych klasy premium. Zapewniają one najwyższy poziom komfortu i bezpieczeństwa, spełniając jednocześnie wygórowane kryteria emisji spalin Euro 6. umożliwia to naszym pojazdom wjazd do ścisłych centrów europejskich miast.\nZamów wyjazdy firmowe\nPotrzebujesz skorzystać z usługi wyjazdów firmowych? Zrealizujemy dla Ciebie tę usługę w najwyższej jakości. Zadzwoń do nas i zamów autokar!


Policja Grodzisk Maz.: Okradł dom, w którym pracował - Grodziski24\nPolicja Grodzisk Maz.: Okradł dom, w którym pracował\nW ręce grodziskich policjantów wpadł 28-latek podejrzany o kradzież. Mężczyzna został zatrzymany pod zarzutem zaboru biżuterii z domu, w którym prowadził prace remontowe. Funkcjonariusze odzyskali skradzione przedmioty. Zatrzymany przyznał się do dokonania przestępstwa i dobrowolnie poddał karze. Popełniony przez niego czyn zagrożony jest nawet 5-letnim pozbawieniem wolności.\nPolicjantka przesłuchuje zatrzymanego mężczyznę\nGrodziscy policjanci otrzymali zgłoszenie kradzieży biżuterii z domu na terenie gminy. Po wykonaniu szeregu działań, funkcjonariusze szybko potwierdzili, że tego przestępstwa mógł dokonać pracownik wykonujący prace remontowe w domu zawiadamiającej. Ustalony mężczyzna został natychmiast zatrzymany w miejscu zamieszkania.\nPolicjanci niezwłocznie podjęli również działania w celu odnalezienia skradzionych rzeczy. Po ustaleniu, że biżuteria trafiła już do lombardu, mundurowi sprawdzili to miejsce. W warszawskim punkcie odzyskali wszystkie zabrane przedmioty.\n28-latek usłyszał zarzut kradzieży biżuterii o wartości prawie 13000 zł. Mężczyzna przyznał się do dokonania tego przestępstwa i dobrowolnie poddał karze w zawieszeniu. Za kradzież może mu grozić do 5 lat pozbawienia wolności.\nKomenda Powiatowa Policji w Grodzisku Mazowieckim, http://kppgrodzisk.policja.waw.pl/, http://kppgrodzisk.policja.waw.pl/pgm/aktualnosci/89918,Okradl-dom-w-ktorym-pracowal.html


Groza ujawnienia proizraelskiego stanowiska - Listy z naszego sadu\nSobota, 25 czerwca 2022 - 03:54\nGroza ujawnienia proizraelskiego stanowiska\nDanusha Goska 2022-02-09\nPrzypominamy artykuł amerykańskiej autorki z 2014 roku. Tekst nie tylko nie stracił na aktualności, ale opisywany w nim charakter antyizraelskich wypowiedzi w mediach społecznościowych nasilił się tak w Ameryce jak i w Polsce.\nNiedawno napisałam na Facebooku o moim poparciu dla Izraela. Nie pisałam o tym wcześniej. Jestem Amerykanką z pokolenia powojennego wyżu demograficznego i zawsze traktowałam poparcie mojego kraju dla Izraela za oczywistość, jak również to, że siły o nieskończenie większych możliwościach niż moje miały tę sprawę pod kontrolą. Jest jeszcze inny powód, dla którego nie mówiłam wiele o Izraelu: jestem Amerykanką polsko-słowackiego pochodzenia i jestem katoliczką. O polskich katolikach panuje stereotyp jako o najgorszych na świecie antysemitach. Polacy wysysają antysemityzm z mlekiem matki, powiedział wiele lat temu ówczesny izraelski premier, Icchak Szamir.\nMoją książkę, Biegański. Stereotyp Polaka bydlaka w stosunkach polsko-żydowskich i amerykańskiej kulturze popularnej, poświęciłam analizie tego negatywnego wizerunku Polaków i innych ludzi z Europy Wschodniej. W Biegańskim piszę bardzo krytycznie o znanych żydowskich autorach i badaczach. Przez ponad dziesięć lat nie było tygodnia bez pełnych nienawiści listów. Ta zagmatwana rzeczywistość była powodem, dla którego nie mówiłam o moim poparciu dla Izraela.\n12 czerwca 2014 roku porwano trzech izraelskich nastolatków. To wywołało wojnę między Izraelczykami a Hamasem w Gazie. Ten konflikt zdominował czołówki mediów i nagle, po raz pierwszy w życiu uznałam, że muszę publicznie powiedzieć, dlaczego popieram Izrael.\nWielu moich facebookowych przyjaciół odpowiedziało w gniewnym tonie. Jeden z przyjaciół oskarżył mnie, że dałam sobie wyprać mózg przez wszechpotężne, kontrolowane przez Żydów media, i o to, że żywię irracjonalną bigoterię wobec Arabów i sadystyczne pragnienie świętowania arabskiego cierpienia. Co ciekawe, ten człowiek był od lat moim przyjacielem na Facebooku i nigdy wcześniej nie odczuwał potrzeby wytknięcia mojego domniemanego wyprania mózgu ani mojej irracjonalnej niechęci i sadyzmu wobec Arabów. W rzeczywistości poprzednio chwalił mnie za napisanie Biegańskiego i za przenikliwość oraz odwagę przeciwstawienia się powszechnym mitom.\nOskarżenie, że ludziom, którzy popierają Izrael, kontrolowane przez Żydów media wyprały mózgi, jest często powtarzane. Muzułmańsko-amerykańska aktywistka Linda Sarsour nosi tytuł "orędowniczki zmiany” nadany przez administrację Obamy. W lipcu 2014 roku Sarsour skrytykowała w tweecie afroamerykańską zwolenniczkę Izraela, Chloe Valdary: „Wiemy dokładnie, kto pociąga za twoje sznurki i kto napełnia twoje kieszenie. Spadaj”.\nInny facebookowy przyjaciel przysłał mi trzystronicowy list (napisany z pojedynczym odstępem), przeciągając mnie przez rozżarzone węgle za popieranie Izraela. Nigdy wcześniej do mnie nie pisał i nie jesteśmy sobie bliscy. Jest Amerykaninem żydowskiego pochodzenia.\nChciałam zrozumieć, co mi umknęło. Zaczęłam śledzić strony antyizraelskich przyjaciół facebookowych.\nPodczas tej próby facebookowej antropologii, jak Dian Fossey wśród muskających swoje futra i wzajemnie iskających się goryli, odkryłam wiele poklepywania się po plecach, samozadowolenia i ogłaszania siebie i swoich “przytomnych” i “porządnych” przyjaciół za członków ekskluzywnego klubu. Nieco parafrazując typowy post wygląda mniej więcej tak: "Wydaje się, że wielu moim przyjaciołom kontrolowane przez Żydów amerykańskie media wyprały mózgi. Oni wszyscy są rasistami wobec Arabów. Nie jestem bigotem, więc głęboko porusza mnie arabskie cierpienie. Jestem etycznym i odważnym człowiekiem, więc nie mogę milczeć. Z ulgą odkryłem, że są tutaj inni ludzie, którzy czują tak samo. Bogu dzięki, że istnieją inteligentni i etyczni ludzie, którzy zobaczyli rzeczywiste fakty”.\nJakie są te rzeczywiste fakty? Lubię moich facebookowych przyjaciół. Nie chcę myśleć o nich jako o antysemitach. Jednak nadal śledziłam ich antyizraelskie wątki, chcąc odkryć te rzeczywiste fakty, które uzasadniłyby to, co w sposób oczywisty nie było tylko krytyką, ale nienawiścią do Izraela.\nJeden z przyjaciół rozpoczął wątek od zdjęcia arabskiego niemowlęcia, ponoć zamordowanego przez Izraelczyków. Centralnym punktem całego wątku było to, że Żydzi zamordowali to jedno niemowlę. Niezależnie od tego, w jakim kierunku szła rozmowa, raz za razem rozmówcy wracali do tego zdjęcia. Parafrazując jeden taki typowy post: “Biedne martwe niemowlę. Zamordowanie cię było naprawdę wielkim złem. Bardzo mi przykro”.\nW żadnym momencie nikt z biorących udział w dyskusji nie przyznał, że podczas wszystkich wojen niemowlęta nieuchronnie giną i że ci, którzy wybierają wojnę, automatycznie ryzykują życie niemowląt na swoich terytoriach. Koszmarna i uniwersalna zbrodnia zabijania dzieci podczas wojen została przypisana tylko jednej jedynej grupie: Żydom.\nPonadto polityką Izraela NIE jest mordowanie niemowląt, mordowanie Arabów lub muzułmanów ani mordowanie cywilów. Izrael chwycił za broń nie po to, by niszczyć; chwycił za broń, by bronić własnych obywateli przed Hamasem, który przysiągł likwidację Izraela. W rzeczywistości to różne muzułmańsko-arabskie grupy publicznie chwaliły zamordowanie niemowlęcia za jedyną jego zbrodnię – że było żydowskim niemowlęciem. Tylko jeden przykład: w 2011 roku trzymiesięcznej, śpiącej dziewczynce żydowskiej, Hadas Fogel, obcięto głowę w jej domu, gdzie zginęła razem z jej rodzicami i rodzeństwem. Arabów, którzy ją zabili, wychwalano jako “bohaterów”. W badaniu opinii publicznej jedna trzecia zapytanych Arabów wyraziła aprobatę dla tego morderstwa.\nNic z tego nie znalazło się w tym wątku.\nW żadnym momencie nikt z piszących tam nie przyznał, że Hamas publicznie wybrał wojnę, zarówno przez słowne oznajmienie zamiaru agresji, jak przez czyny. W żadnym momencie nikt nie pokazał obfitych dowodów na świadomy zamiar Hamasu wykorzystania ofiar cywilnych jako propagandy – choć jeden z autorów postów prewencyjnie wspomniał o tej strategii, publicznie oznajmiając, że nikomu nie pozwoli się na wspominanie o niej. Nie podano przyczyn tego tabu. Nie było tam wspomnienia o użyciu przez Hamas makabrycznej sceny z amerykańskiego filmu horroru, która przedstawiała dekapitację ładnej dziewczynki jako sfałszowanego “dowodu” izraelskich zbrodni. To użycie fikcyjnej sceny z filmu krzyczy głośno i wyraźnie, że dla Hamasu propaganda oparta na prezentowaniu cierpień niewinnych ofiar Żydów jest kluczowym składnikiem ich strategii. Nie było wspomnienia o tym, że Hamas rekrutuje i szkoli małe dzieci, by walczyły jako żołnierze, co samo w sobie jest uznaną zbrodnią wojenną. Nie było wspomnienia o dyktowaniu przez Hamas zachodnim medium, co im wolno pokazać – czyli jest „tak” dla zdjęć martwych dzieci; „nie” dla zdjęć dorosłych żołnierzy. Nie było wspomnienia o tym, że Hamas dyktował Gazańczykom, co im wolno powiedzieć ludziom z zewnątrz, jak cytowano hamasowską instrukcję w doniesieniu MEMRI: "Zanim nie powiemy o jego statusie w dżihadzie lub jego stopniu wojskowym, każdy zabity lub zamęczony ma być nazywany cywilem z Gazy lub Palestyny. Nie zapomnijcie zawsze w waszym opisie zabitych w izraelskich atakach na Gazę dodawać [słów] ‘niewinny cywil’”.\nJednak precyzyjne ukierunkowanie wątku mojego antyizraelskiego przyjaciela z Facebooka było zachowywane z pełną dyscypliną: Żydzi zamordowali to śliczne, bezbronne niemowlę. Żydzi i tylko Żydzi zabijają niemowlęta podczas wojny.\nMój facebookowy przyjaciel, który zamieścił zdjęcie zabitego niemowlęcia, jest szanowanym fachowcem i oburzyłby się na etykietkę antysemity. Kliknęłam na to zdjęcie. Jego źródłem była strona facebookowa Mohammeda Zejara. Na stronie Facebooka Zejara znalazłam wypowiedź: “Holocaust jest kłamstwem, a prawdziwy Holocaust dzieje się wobec Palestyńczyków”. Znalazłam rysunek swastyki, znaku równania i Gwiazdy Dawida. Znalazłam zmanipulowane zdjęcie Benjamina Netanjahu, które pokazywało go z rogami diabła i zakrwawionymi rękoma, jak pije krew ze szklanki. Inspiracją tego wizerunku jest oczywiście oszczerstwo o rytuale krwi, które przez stulecia używano jako uzasadnienie mordowania Żydów. Wszystko to było tylko o jedno kliknięcie od strony szanowanego, ateistycznego, feministycznego, lewicowego fachowca w swojej dziedzinie, odrzucającego jakikolwiek niepokój o antysemityzm i ogłaszającego jedynie inteligentne i etyczne współczucie dla cierpiących niemowląt.\nInnym popularnym tematem w antyizraelskich wątkach na Facebooku jest dumne stwierdzenie: “Jestem Żydem i jestem przerażony terrorystycznymi działaniami/zbrodniami wojennymi Izraela”. Takie wypowiedzi są oceniane jako coś, co przebija wszystko inne. Żyd potępił Izrael; niczego więcej nie trzeba mówić. Żydowskie bona fide było podkreślane. Parafrazując: "Jestem do tego stopnia Żydem, że mój dziadek był rabinem w Wilnie… Jestem do tego stopnia Żydem, że moja rodzina żyje w Jerozolimie od siedmiu pokoleń… Jestem do tego stopnia Żydem, że służyłem w IDF… i jestem tak bardzo oburzony i przerażony, że czynnie wspieram bojkot, dywestycje i sankcje wobec Izraela… Jestem tak oburzony, że noszę kefiję”.\nCzęsto napotykałam się na wątek – by zacytować jeden z postów – “Dlaczego krytykowanie Izraela zawsze uważa się za złe”. Brak znaku zapytania w oryginale pokazuje, że jest to retoryczne pytanie, którego przesłanka, że „krytykowanie Izraela zawsze uważa się za złe" jest niekwestionowana przez czytelników postu. Z innego postu: “Jest niesłuszne mówienie, że ponieważ jacyś idioci są antysemitami i przeciwstawiają się Izraelowi, to każdy, kto przeciwstawia się Izraelowi, jest antysemitą”.\nAntyizraelskie posty często uprzedzały i potępiały jakiekolwiek wspomnienie o Holocauście. Proizraelski użytkownik Facebooka porównał obecną antyizraelską propagandę do propagandy nazistowskiej; istotnie, często są one porównywalne. "Wspominanie nazistów w związku z tym rozlewem krwi jest bardzo, bardzo niesłuszne" i "Dlaczego wspominasz Hitlera?", odpowiedział jego antyizraelski facebookowy oponent bez podania, dlaczego jest to takie „bardzo, bardzo niesłuszne”. Powód, dla którego wspominamy antysemityzm, Hitlera i nazistów jest jasny. Nadal żywi dzisiaj ludzie pamiętają, że świat pozwolił nazistom na rzeź sześciu milionów Żydów. Jeśli to nie jest istotnym faktem w sytuacji, kiedy maleńkie państwo żydowskie walczy o przetrwanie przeciwko przeważającym siłom, to nie wiem, co jest istotne.\nInną retoryczną sztuczką było używanie słów takich jak “złożone” i “skomplikowane”. Kiedy prosiłam przyjaciół z Facebooka, by uzasadnili swoje antyizraelskie stanowisko, często mówili, że “To wszystko jest takie skomplikowane” lub “To nie jest takie proste”. I na tym często kończyły się ich posty. Nie dodawali żadnych faktów, by podeprzeć złożoność tego wszystkiego. Zamiast tego często dodawali obelgi: “Ty amerykańska podżegaczko wojenna z mózgiem wypranym przez żydowskie media, która nienawidzisz Arabów, ty to wszystko tak upraszczasz”.\nRelatywizm był łagodnym stanowiskiem w antyizraelskim obozie. Niektórzy antyizraelscy autorzy postów utrzymywali, że Izrael jest wyjątkowo zły. W odróżnieniu od tego relatywiści zamieszczali wypowiedzi w rodzaju: "Obie strony powinny przestać zabijać. Chrześcijanie, Żydzi i muzułmanie muszą nauczyć się żyć w pokoju”. Wrzucenie słowa o chrześcijanach do wojny między muzułmanami a Żydami może służyć retorycznemu celowi podkreślenia relatywizmu. Bezpośrednio po wpisie o II wojnie światowej, wojnie z bardzo wyraźnym czarnym charakterem, przyjaciel z Facebooka napisał: „Jak we wszystkich tych konfliktach dobro i zło jest po obu stronach”. Uważam, że to zdanie jest błędne. W II wojnie światowej, podobnie jak teraz, zło, które jest po stronie rozpoczynającej wojnę w celu dokonania ludobójstwa, przeważa nad złem strony, która reaguje na rozpoczętą przeciwko sobie wojnę w celu obrony cywilów przed śmiercią, której wrogowie pragną wyłącznie z powodu ich tożsamości.\nRelatywizm rozciąga się jak gumka. „Tak, Hamas strzela rakietami, ale Izrael bombarduje… ale Ameryka spuściła bombę atomową na Hiroszimę”. Relatywizm może, jak gumka, powrócić natychmiast do pierwotnego rozmiaru, kiedy potrzeba: tylko Izrael morduje dzieci.\nAntyizraelskie posty są pełne obelg ad hominem. Jak ujął to jeden z antyizraelskich autorów postów, zwolennikami Izraela są paranoiczni Żydzi, chętnie wykorzystujący historię swojego cierpienia do uzyskania specjalnych przywilejów, co jest manewrem odzwierciedlającym ich chory upór, że są “wybranym ludem Boga”. Nigdy nie widziałam, żadnego faktograficznego poparcia jakiegokolwiek oskarżenia ad hominem, także kiedy proszono o takie poparcie. Autor postu na Facebooku, który utrzymywał, że Żydzi są “paranoiczni”, kategorycznie zaprzeczał, by Karta Hamasu wzywała do zniszczenia Izraela. Jest on absolwentem świetnego uniwersytetu, co chętnie przypomina i mieszka w jednym z najzamożniejszych i najbielszych miejsc w Ameryce.\nOdwrotne zjawisko było w proizraelskich postach. Było oczywiste, że proizraelscy autorzy postów starannie wysłuchiwali krytyków Izraela i podawali fakty, by obalić konkretną krytykę. Na zarzut, że Izrael jest wyjątkowo nieludzki w prowadzeniu wojny, wyliczali humanitarne ograniczenia, jakie Izrael sobie narzuca.\nAntyizraelscy autorzy twierdzili, że Izrael jest „nielegalnym" i „kolonialnym” „ wymysłem", który „ukradł ziemię Arabom”. Nonsens. Legalność Izraela w żaden sposób nie różni się od legalności jakiegokolwiek innego państwa.\nSpójrz na kodowaną kolorami mapę świata z 1900 roku. Nie zobaczysz wielu małych plamek we wszystkich barwach tęczy, jakie widzisz na mapie dzisiaj. Zamiast tego zobaczysz garść bardzo dużych plam o bardzo ograniczonej liczbie kolorów: Imperium Rosyjskie, Imperium Brytyjskie, Imperium Austro-Węgierskie, Imperium Osmańskie, Chiny itd. Znaczne części Afryki były francuskie, brytyjskie lub niemieckie. Dosłownie cały Bliski Wschód był pod panowaniem Osmanów. Czechosłowacja, kraj, w którym urodziła się moja matka, jeszcze nie istniał – i nie istnieje dzisiaj. Nigeria, Liberia, Irak, Turcja nie istniały. Kraje, które mamy dzisiaj, w znacznej mierze powstały po wojnach światowych. To, co teraz jest Izraelem, przez poprzednie czterysta lat było Imperium Osmańskim, a potem przez krótki czas Mandatem Brytyjskim. Wcześniej Żydzi żyli na tej ziemi przez tysiące lat.\nMniejszość obywateli izraelskich ma przodków, którzy żyli w Europie. Około połowa izraelskich Żydów pochodzi od Żydów, którzy żyli w krajach takich jak Maroko, Jemen i Irak. Ci, których tak głęboko niepokoi rzekomo kosmopolityczne pochodzenie Żydów, powinni spojrzeć na wielką gwiazdę Palestyńczyków, na Edwarda Saida, który dorastał w Kairze w Egipcie i przez większość życia mieszkał w Nowym Jorku. Nigdy nie było państwa o nazwie “Palestyna” i Żydzi nie ukradli nikomu jakiegoś fikcyjnego kraju o nazwie „Palestyna”.\nTransfery populacji przy budowaniu państw narodowych były bezlitosne. W Polsce Niemców masowo i brutalnie wygnano. Ukraińcy doznali czystki etnicznej z południowowschodniej Polski. Rosjanie wyeliminowali Polaków z tego, co obecnie jest Ukrainą i Białorusią. Osobiście znam Polaków, Ukraińców i Niemców, którzy przeżyli obozy dla uchodźców i imali się każdej podrzędnej pracy zanim ich dzieci mogły odtworzyć przyzwoite życie w krajach dalekich od miejsca urodzenia swoich rodziców. Ci ludzie nigdy nie odzyskali utraconej własności. Żaden z nich nie został terrorystą. Żaden poważny człowiek nie kwestionuje legalności Polski – albo Nigerii lub Indonezji. Wytykanie palcem Izraela jako jedynego „nielegalnego” państwa jest rażąco selektywne i zupełnie słusznie kwestionuje się motywy tych, którzy to robią.\nTraktowanie wywłaszczonej populacji absolutnie nie było gorsze w Izraelu niż w innych nowoutworzonych państwach narodowych. Najgorszy transfer populacji z najgorszym łamaniem praw człowieka, włącznie z morderstwami na skalę ludobójstwa, niewątpliwie miał miejsce przy tworzeniu Pakistanu Wschodniego i Zachodniego w 1947 roku i potem przy tworzeniu Bangladeszu w 1971 roku. Zamordowano aż milion ludzi przy wycinaniu muzułmańskiego Pakistanu, kraju, który nigdy przedtem nie istniał, z indyjskiego subkontynentu o hinduskiej większości. Przy tworzeniu Bangladeszu z Pakistanu Wschodniego miało miejsce ludobójstwo z (jak się szacuje) trzema milionami zabitych. Pakistan i Indie pozostają wrogami do dzisiaj i specjaliści oceniają, że ich konflikt jest najbardziej prawdopodobnym na świecie zarzewiem wojny jądrowej.\nStawiam wyzwanie każdemu, kto utrzymuje, że Izrael jest “nielegalny”, żeby zajął się powyższymi faktami. Zrobiłam to na Facebooku. Nie było chętnych.\nIzrael jest maleńki; z grubsza wielkości New Jersey. Pewien turecki dziennikarz wyliczył, że od 1948 roku muzułmanie zabili dziesięć milionów swoich współwyznawców muzułmanów na Bliskim Wschodzie. We wszystkich defensywnych wojnach Izrael nie zabił nawet jednego procenta tej liczby. Wielokrotnie zadawałam to pytanie moim facebookowym przyjaciołom, którzy są antyizraelscy. Korea Północna jest państwem tortur, w którym nie respektuje się żadnych praw człowieka. Chiny kontynuują popełnianie zbrodni wobec Tybetu. System kastowy w Indiach uciska ponad sto milionów ludzi. Dziewięćdziesiąt procent kobiet w Egipcie ma okaleczone genitalia. Małżeństwa dzieci są nagminne w Jemenie. Arabia Saudyjska publicznie chłoszcze blogerów. Dlaczego tak niesłychanie nieproporcjonalnie skupiacie swoje oburzenie na Izraelu?\nNikt nawet nie próbował mi odpowiedzieć.\nCzy moi antyizraelscy przyjaciele z Facebooka mają rację? Czy popieram Izrael dlatego, że jestem antyarabską rasistką i sadystką, którą cieszą cierpienia Arabów?\nWiecie, to zabawne. Jako była podróżniczka po świecie przez lata mówiłam moim przyjaciołom o cierpieniach w świecie arabskim i szerzej, w świecie muzułmańskim. Opowiadałam im na przykład historię z Afryki, gdzie żyłam i pracowałam. Arab, muzułmański mężczyzna, musiał czekać na pustkowiu na przejeżdżającą ciężarówkę, która może jechać w kierunku, dokąd on chce dotrzeć. Ruch drogowy w tym odległym miejscu składa się z jednej lub dwóch ciężarówek dziennie i nie ma sposobu na odgadnięcie czasu ich przyjazdu i odjazdu. Wolontariusz z Peace Corps, także potrzebujący transportu, czekał razem z tym człowiekiem. Wyobraźcie sobie siedzenie godzinami przy stole w marnej budzie pod palącym słońcem i picie wody sodowej z butelek chłodzonych w wiadrach z wodą. Temu arabskiemu mężczyźnie towarzyszyła kobieta – może jego matka, żona lub córka – która była całkowicie zakryta, nie widać było żadnej części ciała, nawet oczu. Arab, jak gdyby komunikował się z psem, mową ciała i mruknięciami rozkazał zakwefionej, milczącej kobiecie zwrócenie się twarzą do ściany i przykucnięcie tam. Kobieta pozostała tam w kucki, w milczeniu przez pięć godzin, jakie minęło zanim przyjechała ciężarówka i zabrała wszystkich do następnego miasta. Przez te pięć godzin Arab z ożywieniem rozmawiał z wolontariuszem z Peace Corps w przyzwoitym francuskim, grał w karty i pił chłodne napoje.\nPo powrocie do USA, kiedy próbowałam opowiadać o tych historiach arabskiego cierpienia moim przyjaciołom, oskarżali mnie o brak kulturowej wrażliwości, nietolerancję i niechęć do multikulturalizmu.\nTak, świat arabski i szerszy świat muzułmański są miejscami wielkiego cierpienia. Wojna jest nieustanna. Jak napisał Samuel P. Huntington: “Granice islamu są krwawe i takie są jego wnętrzności”. To jest, muzułmańskie kraje częściej niż niemuzułmańskie są w stanie wojny ze swoimi sąsiadami. Muzułmańskie kraje częściej są w stanie wojny wewnętrznej – jeden muzułmanin przeciwko drugiemu, jak to dzieje się obecnie w Iraku i Syrii, jak to działo się w Algierii, Libii, Libanie i Sudanie. Kraje arabskie i muzułmańskie notorycznie nie są wolne według międzynarodowych standardów. W ich populacjach liczebnie przeważają mężczyźni, ponieważ kobiety mają mniejsze szanse na przeżycie do dorosłości. Kobiety są częściej analfabetkami. To wyliczanie można ciągnąć dalej.\nProstą prawdą jest to, że w kategoriach oczekiwanej długości życia, odżywienia, wolności słowa i demokratycznej reprezentacji muzułmańscy Arabowie, którzy żyją w Izraelu, mają się lepiej niż muzułmańscy Arabowie, którzy nie żyją w Izraelu. W badaniu opinii publicznej z 2014 roku 63,5 procent izraelskich Arabów uznało Izrael za „dobre miejsce do życia”.\nLudzkie nieszczęście w Gazie jest koszmarne. Niemowlę, które wykorzystano dla celów propagandowych i które miało piętnaście minut pośmiertnej sławy wśród opiniotwórców na Zachodzie, nie powinno było zginąć. Izrael nie jest przyczyną ludzkiej niedoli w Gazie. Zgadzam się z Ataturkiem, Bernardem Lewisem i Mosabem Hassanem Yousefem. Przyczynę ludzkiej niedoli w Gazie można znaleźć w przepaści między społeczeństwami o muzułmańskiej większości a demokracjami. Porównywalne nieszczęście dzieje się teraz w całym świecie arabskim i muzułmańskim. Niemowlęta giną z rąk tych, którzy nazywają siebie dżihadystami, w Syrii, Iraku, Nigerii i Kenii. Gdyby zwyciężyły opinie moich najbardziej antyizraelskich przyjaciół z Facebooka i do ostatniego zlikwidowano by wszystkich izraelskich Żydów, muzułmańscy Arabowie pozostający na tej maleńkiej posiadłości ziemskiej wielkości New Jersey nasililiby wzajemne zabijanie się, jak to już zrobili w kwestii publicznych egzekucji homoseksualistów lub Arabów, którzy są niewystarczająco prohamasowscy. Kiedy muzułmańska populacja staje się bardziej świecka i nowoczesna, warunki poprawiają się, ale nie następuje to wcześniej. Pokonanie Hamasu, islamskiej organizacji terroru, byłoby najlepsze dla cierpiących ofiar w Gazie. To Hamas wybrał wojnę, nie Izrael, i cierpienie, jakie dzieje się tam teraz, nie jest wynikiem rzekomej żydowskiej arogancji ani ich pragnienia krwi, ani amerykańskiego imperializmu. Wojna, którą wybrał Hamas, jest odwieczna; Żydzi są pierwszym celem; wszyscy niewierni są następnym. Moi antyizraelscy przyjaciele, choć mogą nie być antyarabskimi rasistami o co oskarżają innych, przedłużają ludzką niedolę w Gazie przez oskarżanie Izraela i powtarzanie propagandy Hamasu. Ponadto antyizraelskie głosy wykorzystują i w perwersyjny sposób świętują ludzkie cierpienie w Gazie, bowiem publiczne opłakiwanie tego cierpienia daje im okazję do odgrywania roli humanitarysty przy równoczesnym nie robieniu niczego, oraz do mówienia paskudnych rzeczy o Żydach bez tego, by spotkać się z potępieniem.\nCzy moi facebookowi przyjaciele, którzy krytykują Izrael, są antysemitami? Odpowiedzi są różne. W jednym wypadku – tak. W oparciu o wieloletnie czytanie komentarzy i znajdowanie wyłącznie negatywnych komentarzy o Żydach, bez żadnej wzmianki o żydowskich przyjaciołach, uważam, że jeden z moich facebookowych przyjaciół jest antysemitą. W innych wypadkach nadal wątpię, by byli antysemitami. Jeden z przyjaciół, który nie znosi Izraela, bardzo blisko przyjaźni się z Żydem, który sprzeciwia się każdemu, kto nazywa tę osobę antysemitą. Sądzę, że ta osoba może po prostu być dumna, że głosi opinię, która jest sprzeczna z obiegową mądrością. „Myślę niezależnie!” Człowiek, z którym zetknęłam się na facebookowym wątku innego przyjaciela, był ostro krytyczny wobec Żydów, ale potępił mnie jako katoliczkę, i twierdził, że George Bush zorganizował 9/11. Może po prostu jest ekscentrykiem. Człowiek, który chętnie afiszował się dyplomem uniwersytetu Ligi Bluszczowej, zrobił na mnie wrażenie staromodnego anglosaskiego snoba, taki rodzaj antyku, który należy do ekskluzywnego klubu, gdzie nie wpuszcza się Żydów. Gwiazda filmowa Javier Bardem podpisał list protestacyjny przeciwko Izraelowi; kiedy zakwestionowano to, pospieszył powiedzieć, że kocha wszystkich i nie chciał wyrządzić nikomu żadnej przykrości.\nW ostatecznym rachunku nie ma naprawdę znaczenia czy ci, którzy na Facebooku rozpętują niechęć do Izraela, są antysemitami czy nie są. Także poziom rzeczywistego antysemityzmu w ogólnej populacji może nie mieć tak wielkiego znaczenia, jaki miał w 1939 roku. Co z pewnością miało znaczenie, to ludobójcza nienawiść tych, którzy podjęli działania, brak możliwości obrony ze strony Żydów i obojętność świata. Reakcje biernych obserwatorów na tych, którzy naprawdę nienawidzą, mogą być tym, co zadecyduje, na ile nienawistnikom ujdzie na sucho i kogo obiorą za cel, kiedy już rozprawią się z Żydami.\nAmerican Thinker, 10 sierpnia 2014\nDanusha V. Goska (ur. 1952), amerykańska pisarka, autorka książki Biegański: The Brute Polak Stereotype, Its Role in Polish-Jewish Relations and American Popular Culture (Biegański. Stereotyp Polaka bydlaka w stosunkach polsko-żydowskich i w amerykańskiej kulturze popularnej wydanej również po polsku). W 2012 r. ukazała się jej druga książka Save Send Delete.


🥇 ▷ Indie żądają nieograniczonego dostępu do danych nieosobowych osób » ✅\nIndie żądają nieograniczonego dostępu do danych nieosobowych osób\nRaport witryny Tech2, Rząd Indii chce uzyskać dostęp do danych użytkowników w tym kraju, w tym sensie odnosi się do anonimowych danych, takich jak współrzędne lokalizacji, GPS, których zasadniczo nie można prześledzić w celu zidentyfikowania osoby.\nPo zatwierdzeniu przez parlament dokumentu dotyczącego ochrony prywatności danych użytkowników w Indiach rząd poprosił o dostęp do takich informacji, jak kontrola klimatu, czujniki położenia i inne informacje, których zasadniczo nie można udostępnić.\nOznacza to, że nie mają określonej lokalizacji lub nie oferują danych sklepów internetowych bez osobistej identyfikacji. Powiedziało to źródło zbliżone do rządu indyjskiego „Rząd uważał, że musi mieć dostęp do wszystkich nieosobowych, zagregowanych i anonimowych danych przez cały czas i na żądanie”.\n„Dane niekoniecznie muszą być przechowywane przez rząd, ale powinny mieć możliwość regulowania sposobu, kiedy i gdzie są one wykorzystywane” dodał. Ten ruch jest motywowany przez komitet prowadzony przez współzałożyciela Infosys, Krisa Gopalakrishana, który przedstawi raport na temat przetwarzania danych nieosobowych.\nLocalCircles, społeczność komunikująca się za pośrednictwem sieci społecznościowych, pozwala obywatelom i małym firmom spotykać się online w celu rozwiązania kluczowych problemów związanych z interwencjami politycznymi rządu, mówi, że Indie powinny mieć anonimową politykę danych przed z prośbą.\nNiewątpliwie jest to delikatny ruch rządu indyjskiego, ponieważ dane użytkowników byłyby zagrożone bez żadnej kontroli. Nadanie rządowi zbyt dużej władzy w zakresie danych, które obsługuje.\nAby tego uniknąć, kraje przyłączone do Unii Europejskiej stworzyły RODO, czyli ustawę o ochronie danych użytkowników, która zabrania technologii dostępu do danych osób bez upoważnienia.\nGoogle rozpoczyna wydawanie systemu Android 5.1 Lollipop\nSłuchawki Razer Opus są teraz dostępne w USA\nNajlepsze budżetowe słuchawki redukujące hałas na Czarny piątek


czwartek, 21, grudzień 2017 23:11\nZ okazji odbioru Krzyża Wolności i Solidarności, powielił Pan “biografię” niby moją.\nWiem że autorem tego tekstu jest historyk z IPN Białystok. Od lat prosiłem o poprawę. Bez skutku.\nMiędzy 14 a 16 grudnia 1981 r. nie byłem zwalniany z więzienia. Trzymano mnie na dołku bez jedzenia i picia. Następnie, napisał Pan, że byłem zwolniony z więzienia na mocy aktu łaski. To kłamstwo najbardziej mnie dotyka. Akt łaski, czyli ówczesna rada państwa prl ułaskawiła mnie. Otóż nie. Moja żona w połowie grudnia 1981 r. przekupiła sekretarkę sędziego penitencjarnego w Elblągu paczką kawy i ta zorganizowała „rozprawę” w celi więzienia w Braniewie. Ta rozprawa to tradycja prl. Represjonowani w latach 40., 50. nazywali takie rozprawy sądami kiblowymi. Zwolniono mnie na tzw. przerwę w odbywaniu kary na okres 6 miesięcy oraz zwolniono p. Ryszarda Gocłowskiego z Białegostoku. Miałem wrócić do więzienia 20 czerwca 1983 r. ówczesny sejm prl w kwietniu 1983 r. ogłosił mocą ustawy amnestię. Dlatego do więzienia nie wróciłem.\nNie było żadnego komunistycznego „aktu łaski”.\nKomunistów nigdy w życiu o nic nie prosiłem, niezależnie od ceny, jaką przyszło mi płacić.\nNapisałem nazwy niektóre małą literą. Celowo.\nZgromadziłem ponad 1000 stron akt i dokumentów tylko w mojej sprawie.\nOd redakcji: Szanowny Panie, jeszcze raz gratuluję, dziękuję za wyjaśnienie, rzeczywiście Pana życiorys wziąłem z Encyklopedii Solidarności, ale o ile mnie pamięć nie myli, taki sam odczytała Pani Konsul w kościele przed wręczeniem Panu Odznaczenia – to tytułem usprawiedliwienia.\numierając przed terminem\nPOTYCZKI z ZUS-em\nPrzytoczyłem znane powiedzenie z czasów PRL-u, które jest nadal aktualne. Rządzący traktują ich jak zło konieczne. Znany polski satyryk kiedyś zażartował, że cały kryzys w PRL-u spowodowany był przez hulaszczy tryb życia emerytów i rencistów. A tak naprawdę to im wiatr wieje w oczy, chyba że emerytem jest były parlamentarzysta. A niby według prawa wszyscy jesteśmy równi.\nOd czasów PRL-u zmieniło się troszkę na lepsze (minimalna emerytura) lecz jest jeszcze bardzo wiele do zrobienia.\nJa również jestem od trzech lat polsko-kanadyjskim emerytem i chcę się podzielić z czytelnikami swoją przygodą z ZUS-em, jak również z kanadyjskim systemem emerytalnym. Kiedy zbliżały się moje 65. urodziny, napisałem odręcznie wniosek do ZUS-u o wypłacanie mi polskiej części mojej emerytury za 16 lat pracy w Polsce. Ze względu na podniesienie wieku emerytalnego przez rząd D. Tuska, kazano mi czekać 7 miesięcy i ponownie złożyć wniosek, co uczyniłem. Po podpisaniu umowy polsko-kanadyjskiej zwróciłem się do byłych pracodawców o przesłanie do ZUS-u zaświadczeń o składkach i zarobkach (Rp7).\nMój ostatni pracodawca, czyli „BUMAR” Łabędy, przesłał do ZUS-u zaświadczenie o składkach i zarobkach zawierające bardzo zasadnicze błędy, takie jak okres zatrudnienia, myląc się o 5 lat. Napisano, że byłem zatrudniony od 1962 r. Czyli od 7. klasy szkoły podstawowej. Drugi błąd to brak danych za 8 z 15 lat zatrudnienia. Trzeci błąd to zwalanie winy na filię w Zabrzu Mikulczycach za niedostarczenie danych za lata 1962–71, mimo że podjąłem pracę w Zabrzu dopiero w 1972 r. Jednym słowem, trzy osoby, w tym kierownik działu kadr, potwierdziły nieprawdę, podpisując się na urzędowym dokumencie. Na moje pytanie o brakujące dane za okres ośmiu lat pracy, a potrzebne do właściwego obliczenia kapitału początkowego, a następnie wysokości mojej emerytury, usłyszałem w odpowiedzi, że zakład pracy miał prawo, a nawet obowiązek niszczenia dokumentów po pięciu latach. Obecnie prawo nakłada obowiązek na pracodawcę przechowywania dokumentów pracowniczych przez 50 lat. W przeszłości prawo było bardziej liberalne, lecz zawsze była ciągłość prawna, która nie pozwalała pracodawcy na niszczenie dokumentów.\nW moim przypadku było to robione wybiórczo i chyba w ramach represji za działalność związkową.\nOtóż moja żona też była pracownicą Bumaru i otrzymała dane za ten sam okres zatrudnienia, za który zakład zniszczył moje dokumenty. Moi byli współpracownicy z tamtych lat, odchodząc na emeryturę, nie mieli tego problemu i mogli sobie wybrać ostatnie 10 lat pracy lub 20 najlepszych lat z całego okresu zatrudnienia jako podstawę do obliczenia swojej emerytury i dziś pobierają emeryturę dwa razy wyższą od mojej połączonej polsko-kanadyjskiej.\nZUS zaakceptował bezprawne zniszczenie moich dokumentów. Okres ośmiu lat pracy i płaconych składek zaliczył mi jako okres nieskładkowy, czyli 30 proc. średniej krajowej, natomiast średnia moich składek za okres składkowy to 164 proc. Tym sposobem ZUS zaniżył mi emeryturę o 40 proc. i do tego się przyznał, a pośrednio winę za to zwalił na mnie, bo nie dostarczyłem zniszczonych przez zakład dokumentów.\nZUS jest opieszały lub leniwy w tym, co robi, bo wystarczyło sięgnąć do swoich archiwów i zobaczyć, ile pobrał z moich zarobków za pośrednictwem mojego zakładu pracy. Bumar wskazuje, na jakie konto ZUS-u wpłacał moje składki. Napisałem odwołanie, lecz ZUS podtrzymał swoją decyzję z uwagi na brak (zniszczonych) dokumentów. ZUS poradził mi, abym się odwołał do Sądu Pracy (Sąd Okręgowy w Łodzi) od ich decyzji, co też uczyniłem\nDziwi mnie tryb postępowania. Otóż jeśli chcę się odwołać do sądu, muszę to zrobić przez ZUS, czyli drugą stronę konfliktu. Przecież to jawny i ewidentny konflikt interesów. Przecież ZUS może moje odwołanie razem z załącznikami potraktować wybiórczo, dokonując selekcji moich dokumentów przed wysłaniem do sądu. Przecież osoba mieszkająca za granicą raczej się nie pojawia na rozprawie. Przy takim trybie postępowania każdy odwołujący się od decyzji ZUS-u idzie do sądu po wyrok, a nie po sprawiedliwość.\nDlaczego nie mogę przesłać swojego odwołania bezpośrednio do sądu, lecz muszę to robić przez mojego oponenta jako pośrednika?\nTo pytanie zadałem Panu Ministrowi Z. Ziobrze, które przesłałem do Ministerstwa Sprawiedliwości na początku tego miesiąca. Na razie nie znam daty rozprawy sądowej w Sądzie Okręgowym w Łodzi. Za opór wobec komunistów płacę wysoką cenę i być może będę płacił do końca życia, lecz tego nie żałuję. Teraz gnębią mnie finansowo, bo już mi zabrali wolność przez krótki okres, a potem rodzinę i Ojczyznę. Dopóki nie będzie gruntownej zmiany w polskim sądownictwie, będzie dużo więcej ludzkiej krzywdy, a każdy idący do sądu po sprawiedliwość będzie wychodził z wyrokiem i poczuciem niesprawiedliwości. Czas, aby ta sędziowska kasta znalazła się pod społeczną kontrolą.\nTo nie koniec przygód emeryta korzystającego z umowy polsko-kanadyjskiej; będzie również o tym, jak Service Canada „wspomaga” polskiego emeryta w Kanadzie.\nW drugiej części listu chcę w skrócie pokazać, jaki wpływ ma kanadyjski system emerytalny na życie polsko-kanadyjskiego emeryta, i nie tylko. Zacznę od rozliczeń podatkowych income tax. Znów na swoim przykładzie. Ja otrzymuję z Polski polską część swojej emerytury za lata przepracowane w Polsce.\nOtrzymując roczne rozliczenie z ZUS-u, zaliczam polskie świadczenie emerytalne do moich kanadyjskich dochodów w 100 procentach, lecz podatek od tego świadczenia jest zaliczany przez program zatwierdzony przez Revenue Canada tylko w około 40 proc. jako kredyt. Różnicę pomiędzy zapłaconym w Polsce podatkiem a kredytem otrzymanym z Revenue Canada muszę dopłacić do Revenue Canada.\nOznacza to, że strona kanadyjska dobiera sobie tylnymi drzwiami z mojej polskiej emerytury wbrew zapisom w umowie polsko-kanadyjskiej o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jest tam zapisane, że żadna ze stron umowy nie może opodatkować świadczeń emerytalno-rentowych wyżej niż 15 proc. Jeśli doliczę tę różnicę pomiędzy zapłaconym podatkiem a otrzymanym kredytem, to jest więcej niż 15 proc.\nPytałem o to w polskim konsulacie przy okazji odbioru polskiego paszportu, lecz otrzymałem w okienku odpowiedź, że strona polska nie sprawdza, czy druga strona podpisanej umowy wypełnia zobowiązania w niej zawarte. Tym się nie interesują. Zwróciłem się z tym pytaniem do posłanki kanadyjskiego parlamentu z Burlington, lecz ona również nie udzieliła mi odpowiedzi, dlaczego Revenue Canada nie zalicza w całości zapłaconego w Polsce podatku. Doradziła mi, abym za pośrednictwem jej biura zapytał o to Revenue Canada, co też uczyniłem kilka miesięcy temu. Pod koniec listopada otrzymałem list z Revenue Canada, że takie pismo do nich wpłynęło, lecz bez podania terminu odpowiedzi.\nPytałem również kilku osób trudniących się zawodowo rozliczaniem podatków, lecz one również nie znały odpowiedzi. Zapytałem również byłego posła, a obecnie prezesa KPK. On też nie znał odpowiedzi, lecz obiecał, że zapyta kompetentnej osoby. Emeryta takiego jak ja mimo emerytury zakładowej nie stać na dopłacanie każdego roku kilkuset dolarów do już opodatkowanej emerytury. Może ktoś czytający ten list zna odpowiedź na postawione przeze mnie pytanie i pomoże bezinteresownie rozwiązać ten problem emerytom pobierającym polską emeryturę.\nRóżnice pomiędzy systemami emerytalnymi Polski i Kanady są wielkie. Kanadyjski system składa się z trzech części, czyli z głównej CPP (bardzo ubogiej), następnie z pensji starczej zależnej od okresu stałego pobytu i ostatnia część to gwarantowany dodatek dla osób, których dochód nie przekracza minimum socjalnego. CPP jest uzależnione od naszych składek wpłacanych w okresie zatrudnienia, lecz obwarowanych limitami. Dolny limit to ten dotyczący niskich zarobków. Jeśli ktoś zarabia poniżej tego limitu, to nie są pobierane od niego składki emerytalne (można to zobaczyć na corocznym wykazie przysyłanym przez CPP). Górny limit jest ustalany każdego roku. Jeśli ktoś zarabia powyżej tego limitu, to często już w połowie roku przestaje płacić składki emerytalne. Te limity są czynnikiem kontrolującym wysokość przyszłych emerytur, aby emeryci nie prowadzili hulaszczego trybu życia. Chyba że pracując, wraz z rodziną odmawiają sobie wielu dóbr lub przyjemności, odkładają na RRSP. Ci, co niczego sobie nie żałują, wydając wszystkie zarobione pieniądze, na starość mogą liczyć na trzecią część kanadyjskiej emerytury, czyli gwarantowany dodatek do niskich dochodów, który pochodzi z podatków pracujących.\nJa osobiście współczuję wszystkim, którzy korzystają z tej części kanadyjskiej emerytury, bo to jest upokorzenie bez względu na wypadki losowe czy świadome życie na koszt podatnika. Mam nadzieję, że nigdy nie będę musiał korzystać z tej formy pomocy społecznej, która oficjalnie jest „trzecią częścią emerytury”. Tej części nie można otrzymać, mieszkając poza Kanadą.\nCo do drugiej części, jest to starcza pensja (old security). Ta część jest uzależniona od długości stałego pobytu w Kanadzie. Za każdy rok dostajemy 1/40 limitowanej kwoty. Maksymalny limit to 40 lat, czyli 100 proc. maksymalnej kwoty. W moim przypadku było to 32/40. Jak z tego wynika, jest to pełna i świadoma kontrola poziomu życia kanadyjskich emerytów. Tę część emerytury można otrzymać poza Kanadą, pod warunkiem 20-letniego stałego pobytu w Kanadzie, pomniejszoną o podatek 20 proc.\nA jak to wygląda w Polsce? W Polsce jest jeden składnik i bez względu na to, gdzie polski emeryt chce mieszkać, tam ZUS wysyła mu emeryturę, pomniejszoną o 20-proc. podatek, a w przypadku umów międzynarodowych o ustalony limit np. 15 proc.\nLimitem jest 25-letni okres pracy, aby otrzymać polską emeryturę. Wysokość emerytury jest zależna od wpłaconych składek bez dolnego i górnego limitu, a więc jest ustalona ustawowo wysokość procentowa od zarobków i przeznaczona na składki emerytalne, np. 5 proc. od zarobków bez względu na ich wysokość. Wyższe zarobki to wyższe składki, a zatem wyższa emerytura. Odrębną sprawą są obowiązkowe składki płacone na ZUS przez pracodawców. W Polsce pracownik odchodzący na emeryturę ma prawo wyboru, albo chce mieć emeryturę opartą na składkach z ostatnich 10 lat pracy, albo z 20 dowolnych lat z całego okresu zatrudnienia. Tu, w Kanadzie, takiego wyboru nie ma. Moi byli współpracownicy odchodzący od października na emeryturę dokonali wyboru najlepszych dla nich lat pracy i teraz otrzymują o około 30 proc. więcej niż ostatnio zarabiali. Z tego co wiem, to wybrali najlepsze lata, kiedy pracowali w akordzie, który już chyba nie istnieje. Ja natomiast otrzymuję od CPP około 30 proc. tego, co zarabiałem ostatnio, plus starczą pensję, plus polską emeryturę, co w sumie daje mi dużo mniej, niż otrzymują moi byli współpracownicy w Polsce. Ja nie oceniam, który system jest lepszy dla emeryta. Pozostawiam to Czytelnikom.\nChcę jeszcze dodać jako ciekawostkę, że w ostatnich latach otrzymywałem listy z ZUS-u, w których ZUS skarżył się na niedotrzymywanie terminów przez stronę kanadyjską. Chodziło o odpowiedź na pytania ZUS-u dotyczące moich składek i okresów (miejsc) zatrudnienia w Kanadzie, które są podstawą, aby strona polska wypłacała mi świadczenia za okres pracy w Polsce (16 lat) zgodnie z umową polsko-kanadyjską. Jadąc w ub.r. do Polski, dostałem od Service Canada pełne dane dotyczące moich składek i okresów zatrudnienia w Kanadzie. Kiedy zaniosłem ten kanadyjski dokument do oddziału ZUS-u w Zabrzu i w Gliwicach, to usłyszałem coś, czego nie mogłem zrozumieć. My tego nie potrzebujemy!\nPo powrocie do Kanady otrzymałem jeszcze jeden taki list ponaglający Service Canada w sprawie przesłania tych danych, których nie chcieli. Zwróciłem się do Service Canada z pytaniem, o co tu chodzi?\nPo 2 tygodniach otrzymałem list z Service Canada z prośbą o odpowiedź na pytania ZUS-u. W rozmowie telefonicznej zgodziłem się odpowiedzieć na te pytania. Nastąpiło wielkie zdziwienie, kiedy poznałem treść tych pytań. Żadne z nich nie dotyczyło moich składek lub miejsc zatrudnienia i moich zarobków w Kanadzie.\nDotyczyły moich miejsc i okresów zamieszkania w Kanadzie. Odniosłem wrażenie, że te pytania bardziej pasowały do Agencji Wywiadu niż do ZUS-u, bo przecież mogłem mieszkać w Kanadzie w wielu miejscach, nigdzie nie pracując, a więc nie płacąc składek emerytalnych.\nTej przygody nie będę komentował. Na koniec proszę Czytelników, aby dzielili się informacjami lub pomagali bezinteresownie swoim rodakom. Emeryci to przecież nasi dziadkowie lub rodzice, którym zawdzięczamy nie tylko życie, ale również wykształcenie, pozycję społeczną i komfort życia. Pamiętajmy, że emeryci to nie tylko zbędny balast dla państwa, bo więcej pobierają niż wpłacają, ale to także źródło wiedzy, doświadczeń i pamięci historycznej. To także wsparcie dla dzieci i wnuków, czasem również finansowe. Pełni miłości i wyrzeczeń dla swoich bliskich, często kończą swoje życie w samotności. Wreszcie, emeryt to ten, który już dużo się napracował i dużo zapłacił podatków; podając emerytom pomocną dłoń, możemy wiele zyskać. Pamiętajmy, że nasze dzieci lub wnuki odpłacą nam tym samym, bo wezmą z nas przykład. Chcemy być szanowani, szanujmy emerytów. Dajmy im to, co żeśmy od nich otrzymali, a damy dobry przykład młodszym pokoleniom.\nTymczasem wszystkim emerytom, rencistom i ich rodzinom życzę Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia, pełnych nadziei i ciepła rodzinnego. Oby wraz z małym Dzieciątkiem rodziła się Wielka Polska, która będzie wzorem i alternatywą dla lewackiego świata. Życzę emerytom i ich rodzinom Boskiej opieki i chęci do życia w zdrowiu i poszanowaniu, a w Nowym Roku 2018 wszelkiej pomyślności. Wesołych Świąt.\nStanisław Pietras – Burlington\nOd redakcji: Wielkie dzięki, Panie Stanisławie. Wesołych Świąt!\nWięcej w tej kategorii: « Listy z nr. 50/2017 Listy z nr. 1/2017 »


Ogłoszenie o zwołaniu Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki na dzień 29 czerwca 2022 roku oraz projekty uchwał MEDAPP Spółka Akcyjna - MedApp\nZarząd spółki MedApp S.A. z siedzibą w Krakowie („Spółka”) niniejszym informuje o zwołaniu Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy na dzień 29 czerwca 2022 roku o godz. 11:00 w siedzibie Spółki pod adresem ul. Armii Krajowej 25, 30-150 Kraków. W załączeniu przekazujemy pełną treść ogłoszenia oraz projekty uchwał Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki wraz z załącznikami. Podstawa prawna: § 4 ust. 2 pkt 1) Załącznika Nr 3 do Regulaminu Alternatywnego Systemu Obrotu „Informacje bieżące i okresowe przekazywane w alternatywnym systemie obrotu na rynku NewConnect.” ● Krzysztof Mędrala – Prezes Zarządu\nOgłoszenie o zwołaniu Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki na dzień 29 czerwca 2022 roku oraz projekty uchwał


Czy czasami ofiara zasługuje na śmierć? - Helene Tursten - „Porcelanowy konik” [recenzja] - Głos Kultury\nPrzy obecnej, niesłabnącej modzie na skandynawskie kryminały, kolejne powieści tego typu pojawiają się na naszym rynku jak grzyby po deszczu. Nie byłoby w tym nic złego, bo w końcu zawsze dobrze mieć wybór, gdyby nie fakt, że tego czy innego autora od razu okrzykuje się królem gatunku. Tak samo reklamowana jest Helene Tursten, o której przeczytamy: mistrzyni szwedzkiego kryminału lub Szwecja doczekała się w końcu królowej kryminałów. Ile w tym prawdy, przekonamy się po lekturze Porcelanowego konika.\nMiliarder Richard von Knecht nagle wypada z balkonu swojej kamienicy. Wszystko wskazuje na samobójstwo, ale inspektor Irene Huss szybko przekonuje się, że sprawa jest dużo bardziej skomplikowana. Policjanci zaczynają podejrzewać dokładnie zaplanowane, brutalne morderstwo, a jakby tego było mało, życie rodziny von Knechtów nie jest sielanką. Im dłużej trwa dochodzenie, tym inspektorzy czują się bardziej zagubieni, a ofiar przybywa w zastraszającym tempie. Okazuje się, że Richard nie był wzorem męża, ojca ani nawet obywatela, a poszukiwania łączą go z coraz to nowymi, nieciekawymi zdarzeniami.\nHelene Tursten umiejętnie buduje napięcie w kryminale, sprawiając, że do samego końca nie możemy się oderwać od lektury. Żaden bohater nie jest zbędny, gdyż autorka przemyślała opisywaną intrygę w najdrobniejszych szczegółach. Z jednej strony lektura wymaga zatem skupienia i uwagi, żeby nie stracić wątku i cały czas nadążać za tempem wydarzeń, ale z drugiej liczne zwroty akcji stanowią najmocniejszą stronę literatury kryminalnej. W końcu w kryminale chodzi przede wszystkim o efekt zaskoczenia. Pozornie powieść dotyczy zabójstwa znanego miliardera, ale to tylko początek zawiłej historii o pieniądzach, zdradach, narkotykach i gangach. Szybko dowiadujemy się, że Richard von Knecht nie był tak wspaniałym człowiekiem, za jakiego próbował uchodzić, a oszukiwanie państwa na podatkach to jego najmniej znaczące przewinienie. Knecht zginął, ale zagrożenie pozostało, a trupów nie brakuje. Policjanci cały czas próbują rozwiązać sprawę i są nią już coraz bardziej zmęczeni.\nUmieszczanie w powieści kryminalnej wątków obyczajowych nie jest niczym nowym i chyba trudno byłoby znaleźć utwór, w którym nie ma fragmentów poświęconych prywatnemu życiu komisarzy. Helene Tursten idzie jednak o krok dalej, a jej opisy szwedzkiej rzeczywistości nie dotyczą tylko miłości, romansów, zdrad i kłótni z teściową. Oczywiście czytelnik otrzymuje obraz rodziny inspektor Irene Huss razem z jej wspaniale gotującym, wyrozumiałym mężem (jak tu go nie pokochać?) i trochę mniej wyrozumiałymi, buntującymi się nastolatkami.\nProblemy z wychowywaniem bliźniaczek nie dotyczą kłopotów z chłopakami, chociaż oczywiście takie też się pojawiają, ale stanowią pretekst do refleksji na temat rasizmu. Autorka wiele uwagi poświęca skinheadom, problemom nazizmu i rasizmu, a opowieść policjanta Tommy’ego o pewnej Żydówce to najbardziej przejmujący fragment powieści. Nie ma w nim patosu, wymuszania wzruszeń ani kiczowatego grania na emocjach, a jednak ta część sprawia, że musimy zastanowić się nad pewnymi zdarzeniami. Na pewno warto przeczytać historię Rachel, zwłaszcza mając na uwadze nasilające się we współczesnej Europie nastroje i ruchy nacjonalistyczne. Poza tym Polaków na pewno ucieszy wątek Polski w szwedzkiej literaturze, nawet jeśli nie należy do szczególnie optymistycznych i nie wpływa zasadniczo na rozwój kryminalnej intrygi. Pisarka poświęca wiele uwagi emigrantom, ich sytuacji i podejmowanym działaniom.\nHelen Tursten wiele pisze na temat sytuacji kobiet i nie chodzi tutaj o jakieś wyimaginowane problemy, lecz o naprawdę nierówne traktowanie i lekceważący stosunek. W końcu zawód policjanta jest tylko dla mężczyzn, z babami są same problemy, a jeśli coś poszło nie tak, to na pewno z ich powodu. Kobieta złapała odbezpieczony granat, odrzuciła i uratowała tym samym życie swoje oraz towarzyszącego jej mężczyzny? Bzdura. On leży w szpitalu i to na pewno przez nią ich nakryli, pobili, skatowali i próbowali wysadzić w powietrze. Poszkodowany twierdzi inaczej? Dał się omotać, zawsze za wszystko odpowiadają kobiety, bo nadają się w końcu tylko do kuchni lub ewentualnego spełniania seksualnych zachcianek. Trudno powiedzieć, czy silne, inteligentne kobiety wzbudzają strach, czy może jeden lub drugi bohater jest po prostu zakompleksiony. Ma prawo, gangsterzy i policjanci też ludzie, więc trafiają się bardzo różni. Odmienność postaci stanowi kolejny mocny punkt powieści, a tym samym czytelnik potrafi się z nimi identyfikować, dzięki czemu lektura nie nuży ani przez chwilę.\nPorcelanowy konik jest bardzo dobrym, wciągającym kryminałem. Odbiorca przez cały czas zastanawia się nad rozwiązaniem zagadki, a kiedy już wydaje mu się, że je znalazł, hipoteza upada z powodu kolejnego zaskakującego wydarzenia. Powieść Helene Tursten wyróżnia ciekawe tło ukazujące problemy związane z emigracją, narkotykami, rasizmem oraz patriarchalnym społeczeństwem. Na pewno warto przeczytać.\n[buybox-widget category=”book” name=”Porcelanowy konik” info=”Helene Tursten”]\nTagigangHelen Turstenholocaustinspektor Irene HussIrene HusskryminałmorderstwonarkotykinazizmPolskaPorcelanowy konikrasizmReplikasamobójstwoskandynawskie kryminałySzwecjazdrada\n“Wiedźmin 3 – Krew i wino”. Nowa ...


Skoro wybieramy wysłać paczkę z Rodzimy do Karmy sierocym\nPrymitywne spedycje kurierskie do Karmie Skoro wybieramy wysłać paczkę z Rodzimy do Karmy sierocym spośród priorytetowych wymagań wyboru kuriera będzie zapłata tudzież wartość posług. W nieuroczystym pędu przedkładamy wypraszać tego kroju istoty, rześko, funkcjonalnie oraz wolny zbywających procedur. Więc proponujemy wypróbowany a łagodny porządek, aby trajkotać.\nSzwaby wedle konkretnych udostępnionych\nZwyczaje na powierzchownego umyślnego do Szwabów Szwaby, wedle konkretnych udostępnionych poprzez Węzłowy Tytuł Maluczki, są w wierchuszce małżeństw wyjmowanych poprzez Lachów na mieszkanie odjazdu w końcach komercyjnych. Estetyka niniejszego imperium spina się spośród miriady znaczniejszymi naciągaj w Polsce utargami,.\nKiepskie korespondencji kurierskie do Czech\nKiepskie korespondencji kurierskie do Czech Sektor trwale się przeistacza i natychmiast nikogo nie zastanawia fakt, iż business nie redukuje się wyłącznie do przystępnego regionie. Rodzima istnieje w ano zgodnej pozycji, iż krzew problemu widocznie kontynuować członki np. w Pepikach. Aby dopilnować procedury szanuj przenieść artykuł nie przychodzi.\nSektor okresowo się polepsza a nuże nikogo nie uderza\nWulgarne przesyłki kurierskie do Pepik Sektor okresowo się polepsza a nuże nikogo nie uderza fakt, że biznes nie powstrzymuje się wyłącznie do własnego końca. Polska egzystuje w racja gustownej pozycji, iż lilak przedmiotu widać posyłać romanse np. w Pepikach. Iżby dopatrzyć drobnostek uwielbiaj powierzyć ekwipunek nie przyjdzie przesuwać samopas, wystarczy odjazdowy zaś przetestowany goniec. Poczta.\nJak obchodzimy przekazać paczkę spośród Nasz do\nSkromne korespondencji kurierskie do Karmie Jak obchodzimy przekazać paczkę spośród Nasz do Karm jakimś spośród osiowych wymagań przesiewu herolda będzie suma plus marka pomocy. W zwykłym niepokoju przedkładamy umawiać bieżącego okazu sceny, nietrudno, przyjemnie oraz przyimek jałowych procedury. Zatem wręczamy orzeczony dodatkowo odpowiedni schemat,.\nSkracając kiczowaci herold do Niemiec to\nTryby na wulgarnego posłańca do Niemiec Niemcy, wedle pojedynczych upublicznionych przez Charakterystyczny Referat Nieważny, są w awangardzie małżeństw wyszukiwanych poprzez Lachów na lokum wyjazdu w finiszach opłacalnych. Estetyka owego terytoria splata się z full obszerniejszymi naciągaj w Polsce dochodami, dosyć szczupłą spacją od Nasz tudzież.\nTanie wysyłki kurierskie do Pepik\nTanie wysyłki kurierskie do Pepik Zbyt nieprzerwanie się wypacza dodatkowo zaraz nikogo nie zastanawia fakt, że sklep nie zmniejsza się poszczególnie do życzliwego regionu. Krajowa egzystuje w oczywiście tęgiej pozycji, że krzew motywu przypadkiem zaprowadzać biznesy np. w Pepikach. Aby dopilnować bagateli lub wyciągnąć.


Czy wiesz jak określić rodzaj gleby na Twojej działce? - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Dom » Ogród i kwiaty » Ogród » Czy wiesz jak określić rodzaj gleby na Twojej działce?\n19 maja 2010, 15:33\nWeź do ręki garść ziemi. Jeśli nie możesz uformować z niej wałka grubości połowy ołówka oznacza to, że gleba jest silnie piaszczysta.\nJeśli nie możesz uformować z niej wałeczka o grubości ołówka gleba jest piaszczysta.\nJeśli udało Ci się uformować wałek, ale coś skrzypi Ci pomiędzy palcami oznacza to, że gleba jest gliniasta.\nJeśli z gleby łatwo ugnieść bryłę to jest to ziemia ilasta.\nJeśli gleba jest bardzo miękka jest ona silnie ilasta.\nOpracowane wg tabeli Schlichtinga i Blume.\nMożesz też rozpoznać rodzaj gleby po porastających ją chwastach.\nJeśli możesz zaobserwować wilczomlecz, krwawnik i macierzankę pospolitą to gleba jest sucha.\nGdy widzisz miętę, stokrotkę pospolitą, wiązówkę błotną, gwiazdnicę pospolitą – oznacza to, że gleba jest wilgotna.\nJeśli rośnie fiołek ptasi, szczaw i koniczyna polna to gleba jest kwaśna.\nPodbiał, skrzyp polny, rdest wężownik i czyściec błotny charakteryzują glebę podmokłą.\nJeśli możesz zaobserwować wilczomlecz mały, cykorię i dzwonek jednostronny to gleba jest alkaliczna.\nBabka zwyczajna, mietlica biaława, pięciornik gęsi rosną na glebie ciężkiej.\nW glebie bogatej w azot możesz spotkać pokrzywy.


Dzień w pigułce: Dzień bez makijażu i Skvernelis w Kijowie Dzień w pigułce: Dzień bez makijażu i Skvernelis w Kijowie\n5 kwietnia, 2017 6:01\nDzień w pigułce: Dzień bez makijażu i Skvernelis w Kijowie\nSaulius Skvernelis rozpoczyna dzisiaj oficjalną wizytę na Ukrainie. 5 kwietnia w Wilnie będzie dniem pochmurnym. Temperatura będzie się wahała plus czterech do plus piętnastu.\nSaulius Skvernelis rozpoczyna oficjalną wizytę na Ukrainie. Premierowi będzie towarzyszły minister ochrony kraju Raimundas Karoblis. Wieczorem Skvernelis spotka się z premierem Ukrainy Wołodymyrem Hrojsmanem.\n5 kwietnia w Wielkiej Brytanii jest obchodzony Dzień bez makijażu.\n1521 – Wojna pruska: w Toruniu zostało zawarte polsko-krzyżackie 4-letnie zawieszenie broni, a spór oddano pod sąd rozjemczy cesarza rzymsko-niemieckiegoKarola V Habsburga i króla Węgier Ludwika II Jagiellończyka.\nDzień w pigułce: Skvernelis w Brukseli i wojna polsko-bolszewicka


Selena Gomez wydała nowy singiel! Posłuchaj piosenki "Lose You To Love Me" - ELLE.pl\nSelena Gomez wydała nowy singiel! Posłuchaj piosenki "Lose You To Love Me" i zobacz premierowy teledysk nagrany smartfonem\nNa ten news czekali wszyscy fani Seleny Gomez! Gwiazda w końcu ujawniła swój nowy materiał. Czy piosenka "Lose You To Love Me" okaże się hitem?\nWszystko na to wskazuje ponieważ w godzinę od premiery teledysku na YouTube filmik ma już pół miliona wyświetleń! Selena Gomez już kilka dni temu ujawniła, że do sieci trafi jej nowa muzyka. Zaczęło się od czarno-białego zdjęcia opublikowanego cztery dni temu na instagramie. Już wtedy wiedzieliśmy, że piosenka będzie zatytułowana "Lose You To Love Me".\nSelena Gomez znów śpiewa. Posłuchaj "Lose You To Love Me"\nPost udostępniony przez Selena Gomez (@selenagomez) Paź 22, 2019 o 5:35 PDT\nWraz z premierą singla ujawniono również teledysk do "Lose You To Love Me". Klimatyczne wideo nagrane w całości iPhone'em 11 Pro pokazuje, jak Selena Gomez m.in. gra na fortepianie. Skupiono się również na bliskich ujęciach gwiazdy. "Piosenka była inspirowana wieloma rzeczami, które wydarzyły się w moim życiu od wydania mojego ostatniego albumu. Chciałam, żeby ludzie mieli nadzieję i wiedzieli, że mogą wyjść z drugiej strony silniejsi i w lepszej wersji siebie" - napisała Selena w opisie filmiku na YouTube. Oczywiście Selena Gomez nawiązuje tym do swoich problemów natury psychicznej, a także prawdopodobnie do zakończonego związku z Justinem Bieberem, który rok temu poślubił modelkę Hailey Baldwin (kilka tygodni odbył się w końcu ślub cywilny).\n"Revival" z 2015 roku to ostatnia płyta studyjna Seleny Gomez.\nSelena Gomez: tekst piosenki "Lose You To Love Me" [lyrics]\nmuzyka selena gomez ludzie\nTo najpopularniejsze filmy i seriale na Netflix. Poznajcie listę tytułów


Bez konsekwencji mogą przyznać się do nielegalnych przyłączy | Polskie Radio Rzeszów\n22 Cze, 2020 09:17\nJeszcze do 10 lipca mieszkańcy Sanoka, bez konsekwencji, mogą zgłaszać fakt nielegalnego poboru wody lub odprowadzania wód opadowych czy ścieków do miejskiej sieci. Pierwotnie termin ten wyznaczono na 10 kwietnia, ale w związku z pandemią koronawirusa przedłużono go o trzy miesiące.\nWarunkiem abolicji jest podpisanie w tym czasie czasie stosowanej umowy z Sanockim Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej. Spółka działająca także w gminach Sanok i Zagórz chce w ten sposób zredukować straty wynikające z nielegalnych podłączeń wodociągowych i kanalizacyjnych, oraz ingerencji w urządzenia pomiarowe.\nFirma zapowiada, że po 10 lipca wróci do kontroli posesji pod kątem gospodarowania wodą i ściekami. Nielegalny pobór wody zagrożony jest karą do 5 tysięcy, a za odprowadzanie ścieków grozi kara do 10 tysięcy złotych.\nWięcej w tej kategorii: « To nie koniec burz. IMiGW wydało kolejne ostrzeżenie\tPrzebudowa drogi Jata - Zalesie potrwa do listopada »


Windermere: zastrzeżeń w hotelach i pensjonatach, domki i kemping - Pensionhotel\nWindermere Hotele, Pensjonaty, Domki, Apartamenty, Kempingi, Restauracje\nEuropa > England > Windermere\nWindermere - wybierz swój hotel, pensjonat, domki obóz lub wynajem\nPensionHotel zaprasza do swojej stronie internetowej, gdzie Windermere znaleźć wiele ofert zakwaterowania w hotelu, pensjonacie, domki, apartamenty i pola namiotowe. Można zatrzymać się w hotelu wellness, pensjonat rodzinny, luksusowy apartament, domek rybacki lub obóz letni. W Windermere i jego okolicach znajdziesz wiele dziedzictwa kulturowego i naturalnego. Bezpośredni kontakt i rezerwacja online jest przeznaczony dla ciebie proste rezerwacji i udanej zacząć planować swoje wakacje. Łączymy listę restauracji w Windermere i rezerwacji.


Zerwany gwint i gaz - JAWA 50 i OGAR 200 FORUM\nZerwany gwint i gaz\nWysłany: Czw 17:27, 31 Sie 2006 Temat postu: Zerwany gwint i gaz\nMam nowe 2 problemy z ogarem :\nZerwal mi sie gwint przy cylindrze do ktorego przykrecona jest szpilka od kolanka wydechu. Co mam zrobic w tym przypadku??\nA drugi problem jest nastepujacy kupilem sobie linke gazu od rometa ( gosciu mowil ze taka musi byc ale mi sie cos wiezyc nie chcialo) stara tez byla od rometa i chodzila elegancko a nowa nie dosc ze ciezko chodzi to jeszcze przepustnicy do konca nie ciagnie.\nRegulacja tez nie pomaga ale jak ciagne za pancerz to lepiej idzie.\nPosadzić gwint na nowo. Najlepiej o jeden rozmiar sruby większy(oryginalnie bodajże 10). A z linką, to musisz chyba nową kupić, albo nasmaruj ją, może pomoże Pozdro\nNigdy nie smaruj linki, prędzej czy później się zasyfi i znowu będzie ciężko chodzić - czytaj zatrze się.\nWysłany: Czw 21:09, 31 Sie 2006 Temat postu:\nze przepustnica nie domyka sie do konca nie jest to wina linki tylko sruby regulacyjnej\nw manetce gazu\npobaw sie z nia\nWysłany: Pią 7:44, 01 Wrz 2006 Temat postu:\nA z tym gwintem to wystarczy wkrecic wieksza srube na sile??\nWysłany: Pią 7:47, 01 Wrz 2006 Temat postu:\nNie. Idź do jakiegoś tokarza, albo ślusarza i poproś o nagwintowanie, na śrube o rozmiar większą. Nie rób na ten sam, bo jak nie ma gwintu, to mało jest metalu.\nChyba że masz zestaw do gwintowania i zaufanie do swoich umiejętności\nWysłany: Pią 10:34, 01 Wrz 2006 Temat postu:\nprzepustnica moze sie nie otwierac do konca bo moze zle poprowadziles linke\nWysłany: Pią 17:25, 01 Wrz 2006 Temat postu:\nTrzeba miec do tego taką śmieszną nakładkę do gwintowania na wiertarkę, ale ja na towim miejscu zrobiłbym to jednak w zakładzie to samemu to masz 70% szans na skopanie jak nie więcej ;] Dla fachowca to 2minuty roboty.


StraznicyPozaKontrolaWKosciele Wstęp | Zmiany | Tworzenie | Pomoc |\n(...) Ksiądz w diecezji Harrisburg molestował pięć sióstr z jednej rodziny, jednocześnie kolekcjonując próbki ich moczu, włosów łonowych i krwi menstruacyjnej. Mimo licznych zgłoszeń diecezja nie reagowała do czasu, gdy przeszukano mu dom i znaleziono ową kolekcję. Inny duchowny z diecezji Greensburg nakłaniając uczniów gimnazjum do seksu oralnego przekonywał, że Maryja też musiała przegryźć pępowinę Jezusa i wylizać go do czysta po narodzinach. Dopiero po 15 kolejnych latach i wielu innych zgłoszeniach diecezja odsunęła go od posługi. Biskup diecezji Scranton napisał w liście: „To bardzo trudny czas w Twoim życiu, rozumiem Twój smutek. Dzielę Twój żal”. Pisał do księdza, którego nastoletnia ofiara – nakłoniona przez niego – właśnie dokonała aborcji. Przeczytamy też o przypadku siedmioletniej dziewczynki zgwałconej w szpitalu po operacji czy o księdzu, który zmusiwszy dziewięciolatka do seksu oralnego przekonywał, że Maryja też musiała przegryźć pępowinę Jezusa i wylizać go do czysta po narodzinach. Dopiero po 15 kolejnych latach i wielu innych zgłoszeniach diecezja odsunęła go od posługi. Biskup diecezji Scranton napisał w liście: „To bardzo trudny czas w Twoim życiu; rozumiem Twój smutek Dzielę Twój żal”. Pisał do księdza, którego nastoletnia ofiara — nakłoniona przez niego — właśnie dokonała aborcji. Przeczytamy też o przypadku siedmioletniej dziewczynki zgwałconej w szpitalu po operacji czy o księdzu, który zmusiwszy dziewięciolatka do seksu oralnego, przepłukał mu usta wodą święconą.\nMożna wyliczać dalej. 14 sierpnia Wielka Rada Przysięgłych powołana przez stan Pensylwania obejmujący osiem diecezji opublikowała raport analizujący sprawy z ostatnich 70 lat, dotyczące 1000 pokrzywdzonych nieletnich i 300 oskarżonych księży z sześciu diecezji (pozostałe dwie były raportowane kiedy indziej). (...) W niektórych przypadkach przesłuchano też ofiary. Jedna z nich próbowała potem popełnić samobójstwo, a ze szpitalnego łóżka prosiła przysięgłych: „Skończcie pracę i powiedzcie światu, co się wydarzyło”.\n(...) Mary Pezzulo komentowała: „DiNardo jest w błędzie, gdy pisze, że to kryzys moralności seksualnej. To kryzys wykorzystywania słabszych, biskupiego zaniechania, by je zatrzymać, na co nie mają żadnego usprawiedliwienia. Poza tym to nie jest kryzys. Kryzys to dramatyczny moment zmiany. To jest trwające od wielu lat, niemoralne status quo”. (...) Collins wini też klerykalizm: „ludzie tacy jak McCarrick w swoim unikaniu odpowiedzialności wykorzystują aurę władzy i nieproporcjonalnego szacunku, pewni, że nikt się im nie przeciwstawi”. Po swoich doświadczeniach w pracy w watykańskiej komisji ostrzega, że sprawa McCarricka zniknie z prasy i nic się nie zmieni.\n(...) Dziś biskup przyznaje się do braku przejrzystości, lecz zarzut tuszowania odrzuca. Jedna z ofiar tak oceniała swoją sytuację i jego techniki, podkreślając, jakie znaczenie ma tu zwierzchność molestującego i cała kultura wokół: „To molestowanie nie było niezależne od struktury władzy i autorytetu w Kościele katolickim i teologicznego dyskursu do tyczącego kapłaństwa, celibatu, posłuszeństwa. Prawdę mówiąc, molestowanie było przez nie umożliwione. (...) łatwiej jest myśleć o nim jako o aberracji, tyle że dowody wskazują, że jest głęboko zintegrowane z tkanką Kościoła”. O podobnych problemach usłyszymy z ust seminarzystów z chilijskiej diecezji Valparaiso, 60 km od Santiago. (...) Sebastian del Rio o swoich problemach z adorującym go kierownikiem duchowym, a potem rektorem seminarium opowiedział biskupowi, który zmusił go do zrobienia sobie masażu, a ostatecznie nie dopuścił do święceń. Gdy del Rio przekazał swoje oskarżenia do Watykanu, skontaktował się z nim biskup jego diecezji oskarżając, że jest mściwym byłym seminarzystą. Każda kolejna historia jest tylko gorsza.\n(...) Bp Edward Scharfenberger z Albany powiedział, że to świeccy powinni prowadzić śledztwo w sprawie naruszeń biskupów.\n(...) „Kto będzie pilnował strażników?” (Quis custodiet ipsos custodes?) — przypominano łacińskie przysłowie, gdy z każdą kolejną sprawą topniało zaufanie do hierarchii. Cień oskarżeń o tuszowanie spraw molestowania pada nawet na najważniejsze nazwiska.\n(...) Teraz raport z Pensylwanii wspomina o sprawach nadzorowanych przez kard. Donalda Wuerla, dziś arcybiskupa Waszyngtonu, który przez 18 lat (1988 - 2006) kierował objętą śledztwem diecezją Pittsburgh. Wspominane są przypadki, gdy odmówił przywrócenia oskarżonych do posługi, ale też takie, gdy za radą psychologów z kościelnych ośrodków pozwolił im wrócić do pracy. Ten drugi przypadek to choćby Thomas O'Donnell, którego w 1989 r. psycholodzy ocenili jako nie mającego problemów, choć rodzice dzieci składali liczne skargi (kazał dzieciom rozebrać się na gimnastyce, rozmawiał z dzieckiem o seksie i kazał dziecku spać ze sobą w czasie wycieczki). W 2005 r. Wuerl wyznaczył mu do życia i pracy miejsce sąsiadujące ze szkołą mimo że rodzice wielokrotnie składali skargi.\n(...) Była prezydent Irlandii Mary McAleese właśnie wyznała, że jesienią 2003 r., przed ogłoszeniem irlandzkiego raportu o molestowaniu, ówczesny watykański sekretarz stanu kard. Angelo Sodano sugerował jej podczas kameralnego spotkania potrzebę zawarcia konkordatu, co doprowadziłoby do utajnienia kościelnych archiwów. „Po wiedziałam mu, że uważam to za niezwykle nieodpowiednie i bardzo, bardzo nie bezpieczne dla Kościoła” — opowiada dziś McAleese, która wspomina to jako najbardziej niszczący moment swojej prezydentury. „Irish Times” raportuje również, że dwa lata później Sodano pytał ministra spraw zagranicznych Dermota Ahema, czy państwo irlandzkie zrekompensuje Kościołowi ewentualne straty spowodowane zasądzonymi odszkodowaniami. (...)