Spokój i zawirowania - SASANA.PL\nCzytelnia » Nauczyciele Theravādyjscy » Brahmavamso Ajahn » Spokój i zawirowania\nMam nadzieję, że wszyscy moi przyjaciele z Hongkongu dobrze mnie słyszą. Czasami nawet w Towarzystwie Buddyjskim zdarza się, że pojawiają się wirusy w komputerach albo innych urządzeniach. Czasem nagłośnienie lub system nagrywania albo system przesyłania strumieniowego nie jest sprawny, ale mam nadzieję, że teraz dobrze działa. Jeśli nie, to nagrywamy wszystko też w inny sposób, więc będziecie mogli pobrać to później, mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze. Dzisiejsza mowa będzie o spokoju i zawirowaniach, bo czasami życie jest burzliwe, ale czy to zawsze jest złe?\nIlekroć patrzymy na nasze życie, powinniśmy dostrzegać, jak bardzo jesteśmy uprzywilejowani, w tej chwili możemy nie zdawać sobie sprawy, że przynajmniej mamy pełne brzuchy, mamy gdzie spać, mamy przyjaciół. Czego więcej chcecie? Bywa, że my, istoty ludzkie, chcemy mieć zbyt wiele. Nie wiemy, jak być zadowolonym z drobnostek. Oto jedna z cudownych rzeczy, których nauczono mnie jako młodego mnicha: jak cieszyć się z dostawania nawet niewielu wskazówek, jak być zadowolonym z prostych rzeczy, jak nie potrzebować zbyt wiele. W rzeczywistości mamy pewne odniesienie do mnichów i mniszek buddyjskich. Potrzebujemy tylko czterech rzeczy. A są to ubrania potrzebne ciału, pokarm dla brzucha, nocleg w ciszy, odpoczynek. I wreszcie leki w czasie choroby zawierające także niektóre rodzaje pożywienia. Nazywają się one czterema rekwizytami zakonnymi. Wszystko, co nie należy do tej kategorii, jest dodatkowym mieniem. Staram się o tym zawsze pamiętać i muszę uczyć tego mnichów, gdy ich wyświęcam. Istotne jest pamiętanie, ile naprawdę potrzebujesz w życiu i co jest naprawdę ważne.\nCo się dzieje, gdy zmienia się nasza sytuacja? Czasami ludzie bardzo niechętnie podążają za zmianami na przykład, kiedy nie mogą udać się tam, gdzie chcą, z powodu jakiejś choroby lub gdy życie nie wydaje się tak spokojne, jak w zeszłym roku, bo wybuchają zamieszki na ulicach. Więc staramy się dowiedzieć czegoś o naszej przyszłości. Wiecie, dzieje się tak… nic w tym dziwnego, ludzie robią to od stuleci, a nawet tysiącleci. Zawirowania są częścią życia. Gdybyśmy byli całkowicie spokojni, gdyby wszystko zawsze szło po naszej myśli, niewiele byśmy się nauczyli.\nCzasami ludzie oczekują, że ten świat i ludzkie życie będą doskonałe. Nie trzeba być geniuszem, żeby wiedzieć, że to życie nigdy nie jest idealne, ale gdy wiemy, jak z niego korzystać i się uczyć, wtedy jest całkiem w porządku. Kiedy widzimy cierpienie, mamy okazję do okazania życzliwości. Kiedy widzimy, że ktoś jest głodny, wybieramy hojność, gdy ktoś źle nas traktuje, to jest to okazja do wybaczenia. Bez tych możliwości, gdzie byłaby ważna część życia? Czasami wszystko idzie źle i okazuje się, że nasze priorytety są źle ustawione. Podoba mi się idea priorytetów.\nHistoria, która przychodzi mi do głowy… Oczywiście, wiecie, że nie planuję tych mów. Zaczynam coś i zobaczymy, co się pojawi w trakcie. Wracając do priorytetów, było to zaledwie kilka miesięcy temu. To jedna z tych starych opowieści, które ciągle powtarzam. Robię to w wielu wykładach ze względu na tych, którzy jej nie znają. Niedawno – właściwie ostatniej nocy – wróciłem samolotem z Dalekiego Wschodu. Ostatnie cztery dni spędziłem na Dalekim Wschodzie, czyli w Sydney i Canberze. Te miejsca nazywam Dalekim Wschodem. Tak więc wygłaszałem tam wiele mów. Chodzi o to porównanie, w którym profesor wszedł na salę wykładową i w ogóle się nie odzywał. Postawił przed sobą wielki, pusty słój. Następnie sięgnął do teczki, wyjął kilka kamieni i włożył je do słoika, jeden po drugim, aż całkowicie go wypełnił. W tym momencie uniósł głowę i zapytał uczniów: „Czy słoik jest pełny?”. Odpowiedzieli: „Tak, psorze”. Uśmiechnął się, sięgnął do torby i wyciągnął trochę żwiru, małych kamyczków, i udało mu się wcisnąć sporo w przestrzenie między dużymi kamieniami. Kiedy już nie mógł dosypać więcej żwiru, zapytał raz jeszcze: „Czy słoik jest pełny?”. Oczywiście, ponieważ był to uniwersytet, studenci zdali sobie sprawę, że już raz zostali nabrani – więcej się to nie powtórzy. Więc odrzekli: „Nie”. Uśmiechnął się. Wyjął trochę piasku, posypał nim kamienie i małe kamyki, potrząsnął słoikiem i patrzył, jak przedostaje się do przestrzeni między kamieniami i żwirem. „Czy słoik jest teraz pełny?” Studenci pokręcili przecząco głowami. Nauczyciel wyjął wodę i wlał aż do pełna. A potem zapytał: „Jaki jest cel tego porównania?”. Wielu z was pamięta swoje studenckie czasy, znacie też uniwersytecką i szkolną młodzież, więc ich odpowiedź będzie wam bliska: „To nam dowodzi, że jakkolwiek wypełniony jest nasz harmonogram, zawsze możemy wcisnąć tam coś jeszcze”. Odparł: „Nie, nie o to mi chodzi. Pokazuje to, że jeśli chcesz włożyć duże kamienie do słoika, muszą być wkładane jako pierwsze”.\nTo była opowieść o priorytetach. Niezależnie od tego, czy są to trudne, czy spokojne chwile w życiu, czy jesteś chory, czy zdrowy, czym są te najważniejsze kamienie, które chcesz ustawić z przodu? Umieść je na pierwszym miejscu, w przeciwnym razie nigdy ich nie wciśniesz. Dlatego tak ważne są priorytety, zwłaszcza w czasach trudności i zawirowań. Jeśli nie możemy iść na mecz piłki nożnej lub wziąć udziału w jakimś innym wydarzeniu, nie możemy iść na… czy to był wyścig formuły jeden w Melbourne, czy coś takiego? Ludzie naprawdę bardzo lubią takie rzeczy. W porządku, jeśli chcą iść, to żaden problem. Ale czy to jest najważniejsza rzecz w życiu? Ustalenie priorytetów rozwiązuje wiele problemów w życiu. Gdy zdasz sobie sprawę, co jest naprawdę ważne, w życiu będzie mniej zamieszania, mimo że inni będą biegać wkoło, jeszcze inni narzekać albo kłócić się ze sobą.\nPrzypomina mi to jedną z moich ulubionych historii. W rzeczywistości to nie historia tylko wiersz, który czytałem, kiedy zaczynałem jako buddysta, wciąż będąc świeckim. Ten krótki wiersz brzmi: „Łatwo być szczęśliwym, gdy jesteś na fali, lecz nieoceniony jest ten, który się uśmiecha, gdy wszystko się wali”. Czy kiedykolwiek w życiu tak się czułeś? Gdy wszystko jest nie tak, jak być powinno. Co wtedy robisz? Uśmiechnij się. Nie wsadzą cię za to do szpitala psychiatrycznego. Zrozumieją, że może dostrzegasz coś, czego inni ludzie nie widzą. Co tam widzisz? Wszyscy uważacie, że priorytetem jest rozwiązywanie problemów. Po prostu uczcie się, jak być spokojnymi i szczęśliwymi do momentu, aż naprawdę będzie można coś zrobić. Historia, którą zaraz usłyszycie, to coś, co powinienem opowiedzieć właśnie dzisiaj, zgodziłem się ją przytoczyć wiele tygodni temu, ale nie myślałem o tym, aż do dziś. To historia o tym, jak uczenie się bycia spokojnym pomaga w zawirowaniach, czyli spokój i zawirowania… Jeśli jest czas zawirowań, jeśli jesteś w trudnej sytuacji – niektórzy zdają się tak mówić – to bycie spokojnym nie pomoże, musisz coś zrobić. Nie siedź, zrób coś. Myślę, że tak naprawdę to Thích Nhất Hạnh to odwrócił, i powiedział: „Nie, nic nie rób. Właśnie siedź!”. Odwrócił wszystko. Zdawał sobie sprawę, że spokojowi nie przypisuje się dużego znaczenia na Zachodzie. Właśnie ta szczególna, krótka opowieść pokazuje taki sposób myślenia, taki sposób postrzegania. Historia ta nie pochodzi z żadnego buddyjskiego tekstu. Usłyszałem ją od znajomego, który był starszym nauczycielem, gdy uczyłem wiele lat temu w liceum w Anglii, dotyczyła zawirowań. Uczenie w szkole było dla mnie wystarczającym zamętem. Ten starszy nauczyciel opowiedział mi ją, gdy piliśmy właśnie filiżankę herbaty w przerwie między lekcjami. Jak sądzę, wielu z was może ją znać, ale jest to świetna opowiastka. Pamiętam, że potem gdzieś ją przeczytałem. Ktoś ją znał z jednej z moich książek, a potem zobaczył przedrukowaną w gazecie w Tajlandii, w czasach, gdy trwał tam konflikt między żółtymi i czerwonymi koszulami. Było to chyba wtedy, gdy jedna grupa przejęła lotnisko, wiele lat temu, to było wielkie zamieszanie, zawirowanie polityczne. Wspomnieli, że historia pochodzi ode mnie i wydrukowali ją w gazecie. Ktoś to zauważył, wyciął ten kawałek i wysłał mi.\nTo była historia tego dżentelmena, nauczyciela, który jako młody mężczyzna był w armii w Birmie podczas drugiej wojny światowej. Był z kilkoma innymi żołnierzami. A co się dokładnie stało? Byli na patrolu, zwykłym patrolu. I mieli zwiadowcę, było ich wszystkich sześciu, siedmiu lub ośmiu żołnierzy. Zwiadowca przyniósł złe wieści. Zapuścili się w sam środek ogromnej koncentracji wojsk wroga. Byli otoczeni, tamci mieli przewagę liczebną. Żołnierze z jego oddziału byli gotowi umrzeć. Co byście zrobili, gdybyście byli w takiej sytuacji, na wojnie, tysiące mil od domu, otoczeni przez przewyższającego was liczebnie wroga, gotowi na śmierć, co byście zrobili? W każdym razie ten kapitan, starszy oficer, od razu wiedział, co zrobić. Powiedział: „Wszyscy usiądźcie. Napijemy się herbaty”. Wybaczcie proszę. [Ajahn Brahm pije z kubka] Oto, co zrobili. Wypili filiżankę herbaty. Jak można myśleć o filiżance herbaty, gdy jesteś otoczony przez wrogie wojska, gdy zaraz masz umrzeć na wojnie? Na drugiej wojnie światowej… Ale to uratowało im życie, bo stało się coś potem. Wyobraźcie sobie, co by było, gdyby próbowali się wydostać. Wyobraźcie sobie, że ktoś chciałby zostać bohaterem i próbował z bronią przedrzeć się siłą. Czy John Wayne już wtedy żył? Jak się nazywa ten drugi facet? Ten, co grał w „Szklanej pułapce”? Bruce Willis. Zgadza się. Kiedy zaczynałem uczyć za granicą, czasami ludzie porównywali mnie do Bruce'a Willisa. Tak, tylko dlatego, że obaj jesteśmy łysi. To wszystko. To jedyna wspólna cecha: łysina. W każdym razie, wracając do historii, czasami ludzie czują, że muszą coś zrobić. A ile razy, gdy czujesz, że musisz coś zrobić, wszystko idzie gorzej? Na pewno by tak było. Zamiast tego usiądź i napij się herbaty. Ten człowiek – nauczyciel języka angielskiego ze szkoły, w której uczyłem – powiedział, że tak właśnie zrobili, pomimo że chcieli walczyć. Kiedy jego szef, kapitan, dał rozkaz: „Usiąść i napić się herbaty!”, pomyślał, że to najgłupsze polecenie, jakie słyszał w całym swoim życiu. Jasne, to była armia brytyjska, ale picie filiżanki herbaty, kiedy zaraz masz umrzeć? Kiedy po raz pierwszy to usłyszałem, pomyślałem – a czasem mam głupie skojarzenia – o kubkach podziurawionych przez kule i wylewającej się herbacie. Co za marnotrawstwo herbaty. Mam dziwną wyobraźnię, przyznaję. W każdym razie musiał wykonać rozkazy, a kiedy tak pili herbatkę, zwiadowca wrócił i powiedział: „Odłóżcie wszystko, odłóżcie to w tej chwili. Odkryłem bezpieczne przejście, bo wróg zmienił pozycję. Jeśli wyruszymy natychmiast, przeżyjemy”. I oczywiście tak się stało. Dlatego mógł mi opowiedzieć tę historię. Nikt nie został ranny ani zastrzelony.\nTo właśnie od niego usłyszałem ten ważny przekaz, że nie trzeba koniecznie czegoś robić podczas zawirowań życiowych. Tak było z nim, a chodziło o wybór między życiem i śmiercią. Nic nie rób, to okazja, żeby się zatrzymać, być w tej chwili, być spokojnym i zobaczyć, co się za chwilę stanie. Poczekaj, aż wszystko się zmieni, ponieważ to jedyna rzecz, jakiej zawsze można się spodziewać – zmiana. Nic nigdy nie pozostaje takie samo. Zawsze się zmienia. Na tym polega nasze zadanie w trudnych chwilach, trudnych czasach, podczas epidemii wirusa. Jak długo ten wirus będzie trwał? Oczywiście nie będzie trwał wiecznie. A jeśli będzie wieczny, to i tak wszyscy będziemy już martwi, więc nie musimy się przejmować. Miesiąc, dwa miesiące, trzy miesiące, nie wiem, kiedy, ale wkrótce nastąpi zmiana, więc nic nie trzeba robić. Nic nie rób i poczekaj, aż będzie można coś zrobić. Wtedy będziesz naprawdę skuteczny. Ale chodzi również o coś więcej. Odkryłem, że kiedy odpoczywasz i nic nie robisz, wtedy pojawiają się innowacyjne sposoby radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Nie robisz już czegoś z przyzwyczajenia. Nie działasz w nawykowy sposób, zaczynasz dostrzegać różne metody.\nCzym jest zamieszanie? Czym jest katastrofa? Możesz dostrzec w nich korzyści. Nie chodzi o korzyści osobiste, a o coś korzystnego dla wszystkich. Pamiętam lekcję historii o wielkim pożarze Londynu w XVII wieku. Mówi się teraz o pożarach w Australii, ale tamten pożar zniszczył znacznie więcej w Londynie. Zniszczył również przyczyny zarazy, czarnej śmierci. Cała środkowa część Londynu została całkowicie spalona. Więc co zrobiono? To nie była tylko odbudowa, ale przebudowa całego Londynu, począwszy od systemu kanalizacyjnego, którym odprowadzano ścieki pod ziemią. Nadarzyła się okazja, by to zrobić, ponieważ na powierzchni nie było żadnych budynków. Dzięki temu można było zbudować dobry system kanalizacyjny. Utkwiło mi w pamięci, że nie było wtedy zbyt wielu inżynierów. Nie wiedzieli też, jak radzić sobie z przepływami i wirami. Matematyka czy eksperymenty – w ogóle nie było jeszcze nauki. Może była, ale niezbyt rozwinięta. Ktoś, kto zaprojektował podziemny system kanalizacyjny w centrum Londynu, postanowił zaplanować go tak, jak rozkładają się kanaliki w liściu. Chodziło o ich nachylenie w liściu – jeśli spojrzysz na liść, dostrzeżesz na środku główną linię, w niej transportowane są płyny w tę i z powrotem. Są też rozgałęzienia, dochodzą do głównego kanału pod pewnym kątem. Ludzie, którzy zaprojektowali i zbudowali kanalizację w Londynie, zastosowali dokładnie ten kąt. Nie wiedzieli, dlaczego tak to jest, ale pomyśleli, że jeśli działa w naturze, może też zadziałać pod ziemią w Londynie. Oczywiście tak się stało i działało przez kolejnych 300 lub 400 lat. Dopóki ludzie nie zaczęli zużywać zbyt dużej ilości tłuszczu i nie pojawiły się zatory tłuszczowe. Zaczęto też używać mokrych chusteczek, które tworzyły kolejne zatory, i tym podobnych rzeczy powodujących blokady. Ale ta kanalizacja działała przez lata, nawet stulecia. Skorzystali z kryzysu i wzrośli dzięki niemu. To jest jedna z rzeczy, które zawsze staram się robić. Bez względu na kryzys, cokolwiek się nam przydarzy, nie myślimy tylko: „Och, czy to nie jest okropne? Czy to nie straszne? Mam nadzieję, że to szybko minie”. Nie, zawsze można wyciągnąć z tego naukę, żeby następnym razem lepiej sobie poradzić. Czasami chodzi tylko o cierpliwość. Czasami to tylko nauka patrzenia na rzeczy tak, jak postrzegają je inni ludzie. To powiększanie mądrości, poszerzanie poglądów.\nJedno z pytań, które ktoś zadał na temat tego szczególnego czasu dla mieszkańców Hongkongu, wcale nie dotyczyło koronawirusa. Chodziło o trudności z polityką, a polityka zawsze polega na tym, że ludzie się ze sobą kłócą o to, kto ma rację, a kto się myli. Czasem mnisi też się kłócą, tak, kłóćmy się, ale nie bierzmy tego zbyt poważnie. Ale kiedy się kłócimy, zawsze pamiętajmy, że tylko dlatego, że ktoś jest starszym mnichem, nie znaczy, że ma rację. Naprawdę fajnie jest się mylić. Ile razy się myliłeś? Setki razy. Naprawdę starasz się to zauważać: „Och, tak, pamiętam. To był kolejny błąd, który popełniłem”. To przyzwoite przyznawać się do błędów, przyznać, że zrobiłeś coś nie tak, jak trzeba. Na przykład, co zrobiłem głupiego – dobrze, może dlatego, że byłem zmęczony, zapomniałem o tablecie, nie mam na myśli tabletki antywirusowej. Mam na myśli taki mały tablet Samsunga, wiecie, są tam wszystkie moje e-maile. Zostawiłem go dzisiaj w klasztorze i na początku pomyślałem: „O nie, jest tam tyle dobrych informacji na różne tematy. Co mam zrobić?”. A potem pomyślałem: „Hej, nic nie mogę zrobić, mogę więcej pomedytować w ten weekend. Hurra!”. Cokolwiek zrobisz, cokolwiek się stanie, zawsze możesz dostrzec pozytywną stronę. Tego uczył mnie Ajahn Chah. W ten sposób żyję, to znaczy, że gdy robi się zamieszanie, zawsze jest jakaś korzyść. Nie mam na myśli korzyści finansowych. „Jak mogę zarabiać na sprzedaży wody święconej, która jest bardzo dobra na koronawirusa?!”\nJeśli jest jakiś wirus, co faktycznie działa? Co działa? Jak on się nazywał? Ten szalony lekarz przebrany za clowna ze spódniczką baletnicy… Jak on się nazywał? Patch Adams. Dr Patch Adams, znacie? Tak, właśnie on, rozśmieszał ludzi, inspirował ich, dodawał otuchy. Dodawał im więcej energii mentalnej. A co działo się z ich chorobami? Pacjenci mieli się znacznie lepiej. Może nie wszyscy zostali wyleczeni, ale przynajmniej umarli szczęśliwi. I tak umrzesz. Równie dobrze możesz umrzeć z uśmiechem na twarzy. Pracownik kostnicy widzący uśmiech na twarzy zmarłego, duży uśmiech, to byłby dopiero ewenement… jak taki ktoś się nazywa? Patolog? Koroner? No właśnie. Ktoś pracujący w kostnicy widzi zmarłego z uśmiechem na twarzy – co mu się przydarzyło?! Cóż, uśmiechał się. Ktoś wyjaśnił, że właściwie został trafiony piorunem, ale wcześniej robiono mu zdjęcie, więc uśmiechnął się na widok błysku. Och, dajcie spokój [to śmieszny dowcip]. W każdym razie dostrzeganie pozytywnej strony wydarzeń lub śmianie się z dowcipów – niektórzy się śmiali – to wykorzystanie okazji. Właśnie polepszyliście swój system immunologiczny, wpompowując dobre hormony do krwiobiegu. Więc mieliście szansę. Mogliście się zaśmiać z żartu. To był naprawdę kiepski żart Ajahna Brahma. Straciliście okazję, żeby być bardziej odpornymi na różne zarazki. Oczywiście to prawda. Więc Patch Adams, wiecie, on to udowodnił. Chcę powiedzieć, że czasami, słyszę w wiadomościach albo od ludzi: „Och, mamy teraz okres zamętu”. Ale to negatywne nastawienie, zawsze widzimy rzeczy w najciemniejszych barwach. Do tego stopnia, że zawieszamy wszystko do odwołania. Może w ogóle zawieśmy życie zamiast odwoływać Grand Prix, spotkania i inne rzeczy, ponieważ życie zawsze jest ryzykowne. Ile masz szans w życiu? Czy zakazano już ryzykować? I możesz powiedzieć: „No tak, oszacowaliśmy już ryzyko, więc musimy podejmować środki ostrożności”. Ale to jest nasze buddyjskie społeczeństwo w zachodniej Australii. W społeczeństwie buddyjskim powinniśmy zawsze żyć na krawędzi.\nAle może wróćmy do życiowych zawirowań. Jeśli nie ma nic do zrobienia, nic nie rób. Powinieneś odpowiednio postrzegać, ale – co ważniejsze – najpierw odpowiednio ustaw swoje priorytety. A po drugie przestań się kłócić. Zauważyłem, że niektórzy ludzie mają bardzo ograniczone postrzeganie. Nie pozwalają sobie na poszerzanie zdolności percepcyjnych ani na postrzeganie rzeczy w inny sposób. OK. Co to było? Ach tak, kolejny odcinek z serii, jak trudno być Ajahnem Brahmem. Wygłaszam tyle mów co tydzień. Nie wiem, o czym mówiłem ostatnim razem. Mówiłem prawie cały dzień w Sydney, w Canberze. Takie mam przynajmniej wrażenie. Poszedłem któregoś razu, żeby „wystąpić”, to było w Korei Południowej. Uwielbiam wystąpienia w miejscach, gdzie tak naprawdę nie pasuję. To było jakoś w 2016 roku. Światowy Kongres Komputerowy. Tak, mam tablet, o którym ciągle zapominam, ale jeśli coś się dzieje z komputerami, to muszę prosić tego mnicha obok, on mi naprawia komputery i tym podobne. Moje wystąpienie nie było zwykłą mową, to było przemówienie kluczowe. Główne wystąpienie na światowej konferencji komputerowej w Dejong w Korei. Dobrze się mną zaopiekowali. Zapłacili za miejsca w klasie biznesowej i za miły pokój w hotelu. I podobała im się moja prezentacja. Szczerze mówiąc, przekazali darowiznę w wysokości 2000 dolarów na rzecz społeczeństwa buddyjskiego. Wiecie, ludzie w moim kraju nazywali to „całkiem niezłymi dochodami”. Wszedłem tam, żeby wygłosić główne przemówienie. Byłem trzeci w kolejce. Pierwszy był, jak sądzę, koreański minister. Otworzył konferencję, byli też przewodniczący kongresu komputerowego, a następnie ja, numer trzy, główne wystąpienie całej konferencji. To było naprawdę fajne. Ludzie pytali mnie: „Dlaczego to robisz? Jesteś mnichem. Wiesz, jesteś tam jako mnich, a tam wszędzie firmy komputerowe, korporacje czy coś w tym rodzaju, ponieważ wszyscy są wielkimi prezesami”. Ale ja byłem właśnie GMW. Wiecie, czym jest GMW? To Główny Mnich Wykonawczy. Dziękuję. Więc co zrobiłem? Opowiedziałem o najważniejszej części każdej firmy i również ogólnie życia czy uczestnictwa w BSWA lub Fundacji Buddyjskiej w Hongkongu.\nBycie człowiekiem to uczenie się, jak wprowadzać innowacje. Nie odpowiadaj ciągle w ten sam stary sposób. Jesteś w środku zamieszania, masz kryzys? Jak masz zamiar na to odpowiedzieć? Czasami wiedza nas ogranicza. Czasami tworzymy na jej podstawie opinie i kłócimy się z innymi, bo nasza bazowa wiedza jest zbyt wąska. To były firmy, które chciały zarobić więcej pieniędzy, więc chciały skorzystać z tej wiedzy, żeby nauczyć się innowacji. Dałem im pewną radę wywodzącą się z podstawowych wglądów Buddhy, z praktyki medytacyjnej. To moje korzenie. Znam buddyzm, więc nie uczę czegoś, o czym nie mam pojęcia. Podniosłem butelkę i zapytałem wszystkich na widowni, co trzymam w dłoni? Był tam jeden facet – szef cyberbezpieczeństwa Unii Europejskiej. Tak, naprawdę ważni ludzie. Był tam też minister technologii z Nowej Południowej Walii. Dobrze się bawiliśmy, rozmawiając. Ale i tak nadszedł czas odpowiedzi na pytanie. Odpowiadali: „Butelka. Szklanka. W połowie pełna”, mówili różne rzeczy, a ja wciąż pytałem. Co to jest? Bo to była tylko ich stara wiedza. Stara wiedza podpowiada: „To butelka. To szklanka. Na górze przezroczysta, pomarańczowa na dole. Jest cylindryczna”. Potem zaczęły się te wszystkie niesamowite opisy, a ja zapytałem: „Co jeszcze widzicie?”. Aż po mniej więcej pięciu minutach skończyły im się opisy. Ich słownictwo było wyczerpane. Powiedziałem: „Teraz możecie zacząć coś widzieć”. Aby zobaczyć to, czego nie widziałeś wcześniej, aby zauważyć, co było zakryte przez wszystkie te słowa, żeby zobaczyć coś nowego – trzeba innowacji. Często jest tak, że kiedy mamy problem, po prostu zaglądamy do książek, jeśli nie do książek, to szukamy w pamięci i po prostu powtarzamy to, co wcześniej zadziałało. Oczywiście czasy się zmieniają, zmieniają się wirusy, zmieniają się rządy, zmieniają się odpowiedzi, a przynajmniej powinny, żeby umiejętnie odpowiadać na nowe problemy. Więc zapytałem: „Co to jest?”. Patrzyli w milczeniu, żeby dostrzec więcej rzeczy. Ktoś kiedyś pokazał mi klip, zazwyczaj nie oglądam filmów, klip był, jak sądzę, z filmu pt. „Bogowie muszą być szaleni”. Pamiętam z tego filmu to, że ktoś wyrzucił z samolotu colę, to była butelka coca-coli, i znaleźli ją Buszmeni. Do czego ją wykorzystali? Żona użyła jej do rozwałkowania ciasta, butelka dobrze służyła jako wałek do ciasta. Wykorzystała ją także do bicia po głowie swojego męża. Naprawdę nie powinienem tak mówić, prawda? W każdym razie wynaleźli bardzo innowacyjne zastosowania butelki, których wy byście nie wymyślili. Zastosowania dla coca-coli. Wspaniale jest zobaczyć różne sposoby robienia czegoś, bo dzięki temu nasze wąskie poglądy stają się coraz szersze i szersze. Zamiast kłócenia się ze sobą – co jest jednym z naszych problemów – o to, kto ma rację, a kto się myli.\nOczywiście przypomina mi się klasyczna buddyjska przypowieść o siedmiu słoniach. Pewnie słyszeliście o siedmiu słoniach, wszystkie są ślepe i kłócą się o to, czym jest człowiek. Nigdy wcześniej nie widziały człowieka. Postanowiły więc dowiedzieć się, czym jest, przez bezpośrednie doświadczenie. Trzeba się dowiadywać dla siebie samego. Wszystkie więc powędrowały w dal, znalazły istotę ludzką i dotknęły jej. Kiedy wróciły, porównały swoje doświadczenia i wszystkie się zgodziły. Ludzie są płascy jak hamburgery. To był jedyny sposób, w jaki mogły odczuć człowieka. Słonie nie są aż tak wrażliwe, zmiażdżyły każdego znalezionego człowieka. Dlatego zgadzały się, że wszyscy są tacy sami. Spłaszczeni. Opowiedziałem tę historię Judy Gillard wiele lat temu, kto jeszcze tam był, nie wiem, oni przynajmniej myśleli, że to śmieszne. W każdym razie, opowiem teraz prawdziwą historię o tym, jak się odczuwa słonia, historię o jednym słoniu i o tym, jak go odczuwało siedmiu ślepych mężczyzn, a następnie zamiast spierać się, kto ma rację, połączyli doświadczenie, to była forma szacunku dla innych ludzi. Nie myślmy tylko: „Och, ci ludzie są u władzy, motywują ich tylko pieniądze albo po prostu robią, co ktoś im każe”. Słuchajmy i szanujmy się nawzajem. Szanujesz innych ludzi, ale czasami czujesz, że ktoś jest po prostu całkowicie przeciwko tobie, ale szanuj go, bo rzeczy się zmieniają. Nie wiem, czy w zeszłym tygodniu, kiedy tu byłem, opowiedziałem historię o kłanianiu się Buddzie i o zasadach katolickich? Tak? W porządku. Jeśli nie słyszeliście tej historii, zajrzyjcie na stronę BSWA, mam nadzieję, że tam będzie. Mam nadzieję, że jest, Bill? Tak, jest. OK, świetnie. Cudownie. Nie znacie naszej strony? Wstyd!\nW każdym razie zamiast zwiększać konflikt między różnymi religiami starasz się zebrać wszystkich, znajdując coś wspólnego, ale chodzi o to, jak kłaniamy się Buddzie. Nie kłaniamy się Buddzie, kłaniamy się temu, co on reprezentuje. Pamiętacie, co powiedziałem w zeszłym tygodniu? Co on reprezentuje? Cnotę, spokój i współczucie. Łatwo się temu pokłonić. Widzicie więc, że był konflikt między dwiema różnymi religiami, ale ujęcie go w zupełnie inny sposób rozwiązało problem. Nie chodzi o gloryfikowanie jednej wiary i poniżanie innej, ale o znalezienie sedna wiary. Innym razem miałem podobną okazję na Uniwersytecie Australii Zachodniej, kiedy występowałem podczas konferencji kapelanów. Wygłaszałem mowę razem z opatem benedyktynów – zmarł niedawno – opatem Placidem, a ojciec Frank Brennan zadał mi pytanie. To jezuita, niezwykły intelektualista. Stał na czele małej grupy, która zamierzała dodać klauzulę dotyczącą praw człowieka do australijskiej konstytucji. Reprezentował wagę ciężką wśród intelektualistów. Kiedy zadał mi pytanie, zdałem sobie sprawę, że nie mogę żartować. Większość intelektualistów nie ma poczucia humoru, a może ma? Nie wiem, nie próbowałem, ale zadał mi to wspaniałe pytanie – może wielu z was nie słyszało tego wcześniej – czy wiecie, jaka jest buddyjska koncepcja Boga? Jako katolik był bardzo tym zainteresowany. To była ważna część jego życia. Tak. Wiara w Boga, kult Boga lub cokolwiek innego. Ale wiecie, jak buddyzm się do tego odnosi? Jako mnich buddyjski zawsze starałem się mieć kontakt z ludźmi innych wyznań i religii lub z osobami niereligijnymi, ponieważ zdawałem sobie sprawę z niebezpieczeństwa bycia zbyt ograniczonym. Opat Placid był bardzo serdeczną osobą, bywał w naszym klasztorze wiele razy. Często mówił mi, że jednym z jego podstawowych przekonań jest to, że wszyscy szukają Boga. To było przekonanie kierujące jego życiem. A ja nigdy nie chciałem nikogo poniżać, pomniejszać czyichś wierzeń. Kiedy kogoś szanujesz, chcesz się dowiedzieć: „Co przez to rozumiesz?”. Twoja mądrość wzrasta, kiedy słuchasz ludzi, którzy są inni od ciebie. W każdym razie, kiedy go wysłuchałem, zrozumiałem, że mam cudowną możliwość odpowiedzieć na pytanie tego intelektualisty o buddyjską ideę Boga. Cóż, tak mówił mój przyjaciel: „Hej, szukam Boga”. A czego wy szukacie? Każdy z was tutaj? Poszukujecie szacunku? Wiesz, gdy jesteś LGBTQA+, to czasami spotykasz się po prostu z całkowitym brakiem szacunku. „Chcę cię zmienić”. Czy możemy się zmienić? To okropne. Chcesz być szanowany. Gdy jesteś imigrantem, chcesz być doceniony, traktowany uczciwie. Albo gdy jesteś osobą z zaburzeniami, ze spektrum autyzmu. Wyobraź sobie, jak to musi być. Nie jesteś traktowany jak wszyscy inni. Jesteś spychany na bok. Więc ludzie chcą być szanowani. Trzeba okazywać szacunek innym. Wspaniale jest mieć kogoś zupełnie innego, kto po prostu mówi: „Dbam o ciebie i rozumiem, co robisz i dlaczego”. A także cudowną rzeczą jest po prostu móc kogoś kochać i być kochanym, móc dawać i otrzymywać tę miłość na różne sposoby. Ludzie mówią: „Jesteś mnichem buddyjskim. Co ty o tym wiesz?”. Dużo. Jak możesz kochać ludzi? Życie buddyjskiego mnicha to otwieranie drzwi swojego serca dla tak wielu ludzi, bycie naprawdę blisko ludzi, ale w inny sposób, którego czasami świat sobie nie jest w stanie wyobrazić. Dla tak wielu ludzi, na przykład tych wszystkich ludzie w Hongkongu – mam nadzieję, że mnie słyszą. Wiecie, że kiedy was spotykam, troszczę się o was. Moje serce jest na was naprawdę otwarte i naprawdę życzę wam mnóstwa szczęścia i dobrego samopoczucia, a reszta to mały problem. OK, możecie pomyśleć, że to duży problem. Ale to przeminie. To jedno z tych wspaniałych powiedzeń.\nPamiętacie przypowieść o cesarzu, o pierścieniu cesarza? Wrócę za chwilę do idei Boga, ale najpierw opowieść o pierścieniu cesarza. Był sobie młody człowiek, przejął imperium po ojcu, który zmarł, ale młodzieniec tak naprawdę nie potrafił kierować państwem. Jego ojciec umarł zbyt wcześnie, a młody władca za każdym razem, gdy wszystko szło dobrze, organizował przyjęcia i uroczystości. To był świetny czas, ale kiedy coś szło nie tak, nie mógł znieść bólu rozczarowania i frustracji. Gdy wszystko toczyło się naprawdę bardzo kiepsko, gospodarka szła w dół, wtedy zostawał w swoim pokoju, wpadał w depresję, nie mógł nic robić. W tamtych czasach, wiecie, król był po prostu wszechmocny, więc ludzie nie mogli ot tak zwyczajnie mu czegoś powiedzieć. Musieli to robić trochę bardziej subtelnie. Więc zamówili specjalny pierścionek dla cesarza, złoty pierścionek. Podarowali go temu młodemu mężczyźnie, na zewnątrz wygrawerowane były tylko trzy – musiałem szybko przeliczyć – trzy słowa: „To także przeminie”. Powiedziano młodemu człowiekowi, młodemu cesarzowi, aby zawsze go nosił – co też robił – i oczywiście, żeby na niego spoglądał. Co chcieli osiągnąć? Wkrótce mieli wyniki, kiedy wszystko szło dobrze – wygląda na to, że w Hongkongu działa dobrze od wielu lat – patrzył na pierścień i przypominał sobie, że to również przeminie, naprawdę to zapamiętał. Nigdy nie uważał dobrobytu, zdrowia, harmonii, pokoju za coś oczywistego. To błąd ludzi. Gdy sprawy idą dobrze, uważamy, że zawsze tak będzie, że zawsze będzie boom gospodarczy, że zawsze będziesz zdrowy, że związek z osobą, z którą wymieniłeś obrączki, będzie zawsze cudowny. Wyobraźcie sobie, co by było, gdyby jakieś małżeństwo wygrawerowało sobie na obrączkach: „To też przeminie” – twoje małżeństwo. Co by to dało? Toby przedłużyło małżeństwo. Sprawiłoby, że zawsze miałbyś w pamięci, że nie możesz po prostu brać tego związku za pewnik i tego, że ta osoba jest ci oddana i będzie taka zawsze. Tak właśnie zrobił młody cesarz. Wiedział to i ciężko pracował, żeby królestwo działało płynnie przez cały czas. Dzięki temu dobre czasy trwały dłużej niż ktokolwiek mógł zapamiętać. To może również uratować małżeństwo, ponieważ zawsze nad nim pracujesz, nigdy nie bierzesz jego trwania za pewnik. Twój związek będzie działał znacznie dłużej. Oczywiście, gdy pojawiały się sprawy trudne, również przemijały. Cesarz nie wpadał w depresję. Koronawirus też minie. Ajahn Brahm też przeminie. Cokolwiek się wydarza, przemija. Po prostu ucz się, jak robić tyle, ile się da. To jak światło na końcu tunelu. Możesz coś zrobić. Dlatego jest to tak pozytywne. Więc takie były trzy słowa na pierścieniu cesarza. To, co się dzieje w Hongkongu też minie, gwarantuję.\nPowrócę do rozwiązania problemu różnych sposobów patrzenia na życie, do idei Boga. Czego szukasz? Spokoju? To wspaniałe słowo. Zdrowie, spełnienie – tak, naprawdę ważne słowa. Chcesz coś zrobić, żeby stworzyć lepszy świat, nie tylko dla siebie. Nigdy nie spotkałem nikogo, kto byłby całkiem samolubny. Mogą wyglądać jakby byli, ale jeśli dajesz im możliwość zrobienia czegoś dla innych, to ich otwiera i kwitną. Masz więc całą listę rzeczy, których szukasz w życiu. Miłość, bycie kochanym, opieka. Spokój, możliwość służenia i zmieniania świata. Wszystkie te rzeczy, których szukają buddyści, muzułmanie, ateiści, niewierzący, agnostycy, liberałowie, socjaliści, wy również ich szukacie. Cóż, tym musi być Bóg, a więc taka jest buddyjska idea Boga. Kochać i być kochanym. Dbać, być spełnionym, szanowanym, przyjaźnić się z innymi. Powiedział, że jeśli tym właśnie jest Bóg, to łatwo go czcić. Czcicie pokój, życzliwość, przebaczenie, miłość. To nie należy do jakiejś istoty. To coś zawieszonego w powietrzu, w atmosferze.\nMam na myśli to, żebyś trenował, jeśli chcesz mieć wspaniały świat. Istnieją sposoby na przełamanie barier między dwojgiem ludzi o różnych poglądach, o różnych pomysłach, którzy po prostu nie chcą ze sobą rozmawiać. Mówienie: jesteś w błędzie, jesteś zły, jesteś niedobry – to właśnie powoduje problem. To zawężone podejście do polityki lub religii. Wspaniale, kiedy możesz to przełamać i sprawić, żeby ludzie rozmawiali ze sobą i uświadomili sobie, że jedną z najważniejszych rzeczy, jakich potrzebujemy w naszym świecie, jest pokonanie barier między narodami. Zrobiliśmy już sporo, ale pozostało jeszcze wiele do zrobienia. Wiecie, kwestie orientacji seksualnej, płci, teraz także niepełnosprawności. Mówię, że nie ma niepełnosprawności. Obserwujesz ludzi z bliska i dostrzegasz w nich niesamowite rzeczy. Z ludźmi inteligentnymi to prosta sprawa. Ile osób w tym pomieszczeniu ma ponadprzeciętną inteligencję? Tylko połowa z was, druga połowa jest poniżej przeciętnej. To właśnie średnia. Nie ma w tym nic złego. Nie ma znaczenia, z jakiej części świata pochodzisz. W Hongkongu połowa ludzi ma inteligencję poniżej przeciętnej, to średnia w całym Hongkongu. Zamiast więc krytykować i odrzucać ludzi, myśleć, że tu nie przynależą, jednoczmy wszystkich, bo to może stworzyć spokojny, obejmujący wszystkich świat. Ludzie czują się wykluczeni z powodu biedy, inności, wyznawania innej religii albo z powodu płci. Kiedy ludzie są wykluczani, powstają zawirowania. Tak krok po kroku możemy zrozumieć przyczyny. Możemy się uczyć, że tym jest zamęt. Taki jest jego cel w tym świecie. Uczmy się z tego. Uczmy się, rozwijajmy, żeby następnym razem zrobić coś lepiej. Dziękuję za wysłuchanie.\nW porządku. Czy są jakieś pytania z Internetu? Tak, zróbmy to. No to ruszamy. W porządku. Zrobimy to szybko.\nPytanie: Drogi Ajahnie Brahmie, naczelną zasadą w moim życiu jest bycie miłym i współczującym dla innych. Nienawidzę polityki i konfrontacji, ale teraz w Hongkongu, z powodu niepokojów politycznych i społecznych, jest tyle nienawiści i przemocy. Nawet mój ukochany stracił empatię i współczucie w tym politycznym środowisku. Czuję się taka zagubiona i smutna. Nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Czy mógłbyś mi dać jakieś wskazówki?\nAB: Jeśli twoją naczelną zasadą w życiu jest bycie miłą i współczującą dla innych, proszę, bądź dobra i współczująca dla swojego ukochanego. Stracił empatię i współczucie, więc pomóż mu ją odnaleźć. Tak jak w Stanach Zjednoczonych robi się na Wielkanoc – organizuje się poszukiwania pisanek. Co możesz zrobić? Prostą rzecz. Weź małe pudełko i włóż do niego coś, co symbolizuje miłość, współczucie albo na kartce papieru lub na czymś innym napisz „miłość”, „współczucie”. Zawiń wszystko w piękny papier prezentowy, a następnie umieść na tym małą kartę podarunkową i napisz „Dla mojego ukochanego”, a potem podaruj mu ten prezent, żeby przypomniał sobie, co jest ważne, i znowu odnalazł miłość i współczucie. To, że inni zgubili gdzieś miłość i współczucie, nie znaczy, że wy również musicie to stracić. To są osobiste dobra. Czy pozwoliłbyś odebrać sobie pieniądze lub ukraść samochód? Co jest ważniejsze: wasze pieniądze, samochód czy wasza miłość i współczucie? Nie pozwól nikomu ich ukraść.\nPytanie: Słyszałem o twoich doświadczeniach podczas medytacji w lesie, gdy grasowało tam niebezpieczne zwierzę. Jaka jest analogia dla tych z nas, którzy nie medytują w lesie?\nAB: Medytujesz w betonowej dżungli, w Hongkongu, Sydney lub gdziekolwiek indziej. Tak więc w miastach jest więcej niebezpiecznych zwierząt niż w lasach. W lasach zwierzęta zwykle zostawiają cię w spokoju, jeśli im nie przeszkadzasz. A obserwowanie ich jest naprawdę fajne. Ale co to było? To był ogromny wąż o długości 2,8 metra. Przyszedł mnie raz odwiedzić w klasztorze Bodhinyana. Wiem, jak długi był, ponieważ był to gorący dzień, a on starał się znaleźć trochę cienia wzdłuż ściany jednej z chatek, którą sam budowałem. Wiem dokładnie, jaką ona ma wysokość, ma 2 metry i 94 centymetry, a wąż był rozciągnięty od głowy do ogona. Odwiedził mnie, ześlizgiwał się na dół i spoglądał na mnie, kiedy myłem miskę. Spojrzał na mnie i nic, dobrze, możemy robić, co chcemy. Był na odległość rzutu kamieniem. Wiedziałem, że jest jadowity. Był ogromny, największy, jakiego kiedykolwiek widziałem w klasztorze Bodhinyana. A ja dalej myłem miskę. Następnie, gdy znów podniosłem wzrok, zauważyłem, że wąż się odwrócił. Jego głowa była z drugiej strony, a ogon bliżej. Czuł się całkowicie bezpiecznie, swobodnie. Tak więc zwierzęta w lesie, jeśli się o nie troszczysz, zostawiają cię w spokoju. Stają się twoimi przyjaciółmi. Dlatego, jeśli żyjesz sam, szanuj inne niebezpieczne zwierzęta w Hongkongu, jeśli jesteś dla nich miły, jesteś bezpieczny.\nPytanie: Czy masz jakieś rady dla tych, którzy nie praktykują medytacji, a które mogłyby przynajmniej trochę złagodzić panikę, strach, nienawiść lub złość. Dziękuję ci. Z mettą.\nAB: Słuchaj, to tak, jakbyś poprosił, żebym doradził ci, gdy jesteś głodny, co możesz zjeść innego niż jedzenie, żeby złagodzić głód. Strach, nienawiść i panika to problemy psychiczne. Rozwiązuje się je tylko dzięki silniejszemu umysłowi, silniejszej umysłowości, medytacji, uwolnieniu od przeszłości i przyszłości. To wymaga dużo mądrości i tego się trzeba uczyć. Właśnie od tego jest buddyzm – uczy, w jaki sposób trenować umysł. Jeśli chcesz mieć silne mięśnie, idź na siłownię. Jeśli chcesz mieć silny umysł, by nie poddawać się takim stanom jak strach i panika, musisz medytować. To nie jest takie trudne.\nPytanie: Ajahn, jaką lekcję można wyciągnąć z epidemii koronawirusa, z którym zmaga się teraz dosłownie cały świat? Dziękuję.\nAB: Wybaczcie, wciąż uważam, że jest to przesadna reakcja, ale takie są działania rządu, więc postarajcie się jak najlepiej to wykorzystać. Kiedy ostatnio byłem w Indonezji, na Bali, w ładnym hotelu, pomyślałem: „Och, wspaniale byłoby tu zachorować na koronawirusa – dwa tygodnie kwarantanny w pięciogwiazdkowym hotelu”. Nie miałem tyle szczęścia. Tak więc czasami to oznacza, że możesz uprościć swoje życie, nie musisz tak często wychodzić, co jest cudowne. To znaczy, że nie musisz ciągle myśleć o tym, by wycierać tyłek papierem toaletowym. Są inne możliwości. Może spróbuj wodą. Tak zazwyczaj robiliśmy w Tajlandii jako młodzi mnisi, a czasami używaliśmy liści. To pozwala wprowadzać innowacje. Oznacza to też, że nie możesz tak dużo podróżować. Dzięki temu mogę spędzać więcej czasu z wami tutaj. Nie byłoby mnie tu w przyszłym tygodniu, gdyby nie koronawirus, byłbym w Hongkongu, więc mogę spędzić z wami więcej czasu. Mogę się bardziej zrelaksować, być spokojniejszym. Co jeszcze? A, tak, ponieważ nie tylko ja musiałem zrezygnować z podróży, ale również wielu innych ludzi, to zmniejszyła się emisja dwutlenku węgla do atmosfery. Koronawirus bardzo dobrze oddziałuje – prawdopodobnie bardziej, niż możemy to sobie wyobrazić – na globalne ocieplenie. Zmniejsza je. Muszą być jakieś pozytywy. Popatrz na pozytywne strony. Coś się dzieje i możesz wybierać między reakcją negatywną: „Och, to straszne, okropne”, a spojrzeniem na to w inny sposób. To trening.\nTak samo jak z osobą chorą na raka, rozmawiałem z kimś takim wczoraj czy dwa dni temu. Było tam wiele osób, ale co mnie zaszokowało, gdy wybrałem się do lokalnej grupy wsparcia dla osób chorych na raka… Co jest groźniejsze: koronawirus czy rak? OK, więc czemu nie reagujemy tak samo na raka albo jeszcze mocniej? W każdym razie wiele razy rozmawiałem z ludźmi chorymi na raka w tych grupach i to oni mi to powiedzieli. Za pierwszym razem to mnie zaszokowało: „Czy dobrze słyszę?”, bo mówili, że to najlepsza rzecz, jaka im się przytrafiła. Nie wiem już, ile razy to słyszałem. Te osoby miały raka, usunięte piersi, chemioterapię przez długi czas, a mówiły, że to najlepsze, co im się przydarzyło. „O czym ty mówisz?” I oczywiście teraz wiem, chociaż sam nigdy nie miałem raka, ale mówili, że to zmieniło ich całe życie, zmieniło sens życia. Zaczęli bardziej rozumieć, co jest w życiu ważne, co jest priorytetem, co ma pierwszeństwo. Tak więc dlatego mówią: „Dziękuję, dziękuję! Całkowicie zmieniły się priorytety w moim życiu, które jest teraz o wiele szczęśliwsze”. To z powodu największego kopniaka, jakiego dostali. Ale można się dzięki temu uczyć, wzrosnąć. Ta lekcja jest po to, żebyś się nauczył, co w życiu jest ważne.\nPytanie: Jaką radę, cenny prezent, dałbyś mnie i mojej dziewczynie na początek naszego związku, który trwa od dwóch miesięcy?\nAB: Spójrz w oczy swojej dziewczynie, lub nie wiem, może wyobraź sobie, że patrzysz jej w oczy, i powiedz do niej: „Kochanie, od tej chwili nie możesz myśleć o sobie”. Znacie to? A potem wyobraź sobie, że patrzysz sobie w oczy i mówisz: „Od dziś nie mogę myśleć o sobie, nie mogę też myśleć o swojej dziewczynie”. Nie mogę myśleć o swoim chłopaku. Jesteś w związku partnerskim. Zawsze chodzi o nas. Tak. Jesteście w tym razem, więc nie podejmuj decyzji sam. Nie mów partnerowi, co ma robić. Chodzi o was, odpuszczacie „ja chcę” i zwracacie uwagę na to, czego „my chcemy”. To jedno. A drugą rzeczą jest… co było drugą… Tak, myślę, że to na razie wystarczy, bo mam tutaj jeszcze kilka pytań. Więc to jedna rzecz do zrobienia. Aha, także przebaczenie. Wspominałem o tym komuś wcześniej i było to bardzo potężne. Tylko raz spotkałem się z gwiazdą… To był nowy pomysł Vogue’a w malezyjskim wydaniu. Udzielałem ślubu parze celebrytów, wielkiej gwieździe telewizyjnej w Malezji. A potem przysłała mi kopię magazynu o gwiazdach, było tam moje duże zdjęcie. Poza tym nadal utrzymujemy kontakt. Od czasu do czasu wysyła mi e-maila, znamy się jakieś osiem lat, a jej małżeństwo jest nadal bardzo, bardzo udane. Powiedziała, że najważniejszą rzeczą, jaką ode mnie usłyszała… Chociaż wy nie jesteście jeszcze małżeństwem, więc nie macie takich powinności, niemniej jednak powinienem powiedzieć o zobowiązaniu. Jaka jest różnica między byciem parą przed ślubem i po ślubie? Różnica polega na poziomie zaangażowania. Różnica jest taka sama, jak różnica między bekonem a jajkami. W bekonie i jajkach kurczak tylko bierze udział, a świnia jest zaangażowana.\nNiektórzy ludzie to rozumieją. Dają całe swoje życie, wszystko. Ale tak czy inaczej ceremonia przebaczenia odbywa się każdego roku. Ta celebrytka powiedziała, że robią to z mężem każdego roku. Co rok odprawiają małą ceremonię, bo doradziłem im, by włączyli to do małżeństwa, i nadal tak robią. Spotykają się tylko we dwoje, może gdzieś na kolacji. I albo ona zaczyna, a on zrobi to za rok, albo odwrotnie. Najpierw mówią: „Kochanie, jeśli w ciągu ostatniego roku moje zachowania cielesne, słowa lub działania mentalne – intencjonalne lub przypadkowe – zraniły cię, obraziły lub rozczarowały, to szczerze, z całego serca, proszę o wybaczenie. Jestem istotą ludzką i czasami mam zły humor, ale kocham cię i zależy mi na tobie. Naprawdę chcę tylko, żeby ten związek trwał. Proszę, wybacz mi, być może są rzeczy, których nie zrobiłem, a powinienem był zrobić. Proszę, wybacz mi”. A następnie, zgodnie z tym, jak uczył Buddha, jeśli ktoś prosi cię o przebaczenie, powinieneś wybaczyć. Potem jest kolej drugiego z partnerów. Odpowiada: „Jeśli jakiekolwiek moje zachowania cielesne, słowa lub działania mentalne – celowe lub niezamierzone – uraziły cię w ciągu ostatnich 12 miesięcy, proszę również o wybaczenie, wybacz mi”. I wybaczają sobie. Chodzi tu o uświadomienie sobie, że oboje jesteście niedoskonali. Jesteście gotowi uznać swoje błędy i prosić o przebaczenie, to daje ogromną moc relacji. Mała ceremonia przebaczenia. Możecie to zrobić ze swoim chłopakiem, dziewczyną.\nPytanie: Którą praktykę medytacyjną polecasz, by pracować ze strachem i odzyskać spokój w trakcie długich okresów zamętu.\nAB: Tak jak w przypadku tego żołnierza – wystarczy znaleźć spokojne miejsce, usiąść i napić się herbaty. Puść przeszłość, przyszłość i ciesz się chwilą obecną. W ten sposób zobaczysz problem w zupełnie innym świetle. Perspektywa się zmienia. Priorytety się zmieniają. Proste. Jakie są rodzaje medytacji? Istnieje tylko jeden rodzaj medytacji. Masz ciężki kubek – odłóż go, puść. Odpuszczanie.\nPytanie: Cześć, Ajahn, czy masz jakiś buddyjski sposób na walkę z uzależnieniami? Na przykład z zakupoholizmem, alkoholizmem?\nAB: Tak. Brak pieniędzy. Wtedy nie możesz sobie na nic pozwolić. Ale wszyscy pewnie wiecie, że uzależnienie, czy to zakupoholizm, alkoholizm, to zawsze ucieczka przed samym sobą. Rozwiń trochę miłości własnej, akceptacji, życzliwości dla siebie. Nie musisz być doskonały, aby siebie kochać. Najdoskonalsze drzewa w lesie nie są idealnie proste. Mówiłem wielokrotnie, że są nimi te uszkodzone. To one są piękne. Więc spójrz na siebie: „Tak, mogę porównać się do drzewa. Tak samo jest ze mną. Powyginane, wykręcone, zniszczone przez życie, i dzięki temu wspaniałe”. Zatem nie musisz w nic uciekać.\nPytanie: Jak zachować spokój, gdy dzieją się złe rzeczy?\nAB: Jeśli możesz coś zrobić ze złymi rzeczami, to dobrze, jeśli nie możesz nic zrobić, sam nie bądź zły. Zachowaj spokój, a gdy nie ma nic do zrobienia, nic nie rób. Nie rób czegoś po prostu, żeby robić. Usiądź. Naucz się, jak być spokojnym, a odkryjesz tę niesamowitą prawidłowość. Czasami, gdy nic nie robisz, życie się zmienia i wszystko staje się lepsze, a kiedy próbujesz ingerować, pogarszasz sytuację.\nPytanie: Ostatnie pytanie. Nietrzymanie się poglądów – w historii odbyły się co najmniej trzy główne synody buddyjskie. Każdy z nich doprowadził do dużych podziałów na szkoły.\nAB: Tak, te podziały powstają głównie ze względu na jedną różnicę – odmienność poglądów. Czytałem to pytanie wcześniej, było napisane na kartce, którą ktoś mi dał. Z historycznego punktu widzenia nie jest to prawdą, ponieważ pierwszy synod po prostu zebrał wszystkie nauki Buddhy. Nie było żadnych różnic w opiniach, chodziło tylko o zbieranie nauk: „Co słyszałeś, co słyszałeś?”. A potem połączenie tego w jedną całość. Później – nie mamy zbyt wiele czasu, już go przekroczyłem – ale później pojawili się mnisi, którzy zaczęli używać pieniędzy i je gromadzić. A brak pieniędzy to była jedna z najważniejszych zasad mnichów. Dlatego nazywamy się mnichami, nie interesują nas pieniądze. Dlatego też zorganizowano duże spotkanie, na którym Buddha powiedział, że nie powinniśmy mieć pieniędzy. „Och, ale czasy się zmieniły, to nie są już czasy sprzed 2500 lat, teraz mamy już przecież tylko 2400 lat wstecz”. I zawsze mają taki argument: w dzisiejszych czasach musisz mieć pieniądze, to nie to samo, co za czasów Buddhy. Ale są też tacy leśni mnisi jak ja i Czcigodny Ananda siedzący obok. Nie mamy pieniędzy. Radzimy sobie bardzo dobrze. Spójrzcie na mnie. Podróżuję po całym świecie bez pieniędzy. Kiedy byłem w Sydney, miałem kartę Opal, opłaconą przez Buddhist Society of Western Australia, jest cudowna. Po prostu logujesz się na lotnisku, idziesz prosto do autobusu, idziesz tu, idziesz tam, i wszędzie z tą kartą. Więc kto potrzebuje pieniędzy? W każdym razie miałem bardzo interesujące życie bez pieniędzy. Bez karty kredytowej, bez konta bankowego, bez gotówki.\nTo był drugi synod, podczas którego pojawiła się różnica zdań. Oczywiście mogli mieć odrębne zdania, ale szanowali się nawzajem. Buddha zawsze powtarzał, że nawet jeśli ktoś jest inny niż ty, macie inne pomysły, zawsze musisz szanować drugą osobę i być dla niej życzliwym, nawet jeśli wierzy w zupełnie co innego. Jeśli masz odmienne zdanie, zmień je, jeśli są to przekonania związane z przemocą lub czymś negatywnym. Nie używaj argumentów, bo ludzie ich nie słuchają. Zmień swoje zachowanie. Bądź dla nich miły. Kilka lat temu mieliśmy tutaj kłótnię. Ci, którzy są tu długo, mogą pamiętać, chodziło o ciężarówki z gliną, przejeżdżające obok naszego klasztoru. Był tu wtedy Ajahn Sujato. To był czas świąt Bożego Narodzenia, więc wysłał kartkę świąteczną do wszystkich naszych wrogów. Na pewno wtedy pomyśleli: „O rany!”. Nie spodziewali się tego, bo byli ludźmi Zachodu. Wysłał kartki świąteczne do wszystkich ludzi zaangażowanych w kłótnię z nami. To było naprawdę miłe. Tak czy inaczej, myślę, że już chyba wystarczy pytań.\nMam nadzieję, że w Hongkongu wszystko było w porządku, ale pamiętajcie, że to też minie. Gdy przez coś przechodzicie – tak jak reszta świata zmaga się teraz z koronawirusem – proszę, bądźcie życzliwi, nie pozwólcie, by cokolwiek zniszczyło wasz styl życia. Bądźcie dla siebie mili, troszczcie się o siebie i chodźcie razem w różne miejsca. Jeśli będziecie w supermarkecie, weźcie nadwyżkę papieru toaletowego i rozdajcie go ludziom. Róbcie rzeczy inaczej. To może wydawać się trochę szalone, ale dlaczego nie? Cudowny sposób robienia czegoś inaczej. W porządku. Dziękuję za wysłuchanie.\nOK, więc może jakieś pytanie z sali? Poza jednym, ponieważ umiem czytać w myślach, które brzmi: „Możemy już iść?”. Pytanie? Myślę więc, że możemy już iść. Bardzo dobrze. W porządku. Oddajmy szacunek Buddzie Dhammie i Saṅdze. Lub inaczej: cnocie, spokojowi i współczuciu.


Budimex chce kontynuować wszystkie budowy; przekaże 1 mln zł na walkę z COVID-19 - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plBudimex chce kontynuować wszystkie budowy; przekaże 1 mln zł na walkę z COVID-19\nBudimex chce kontynuować wszystkie budowy; przekaże 1 mln zł na walkę z COVID-19\n26 marca 2020, 09:54 | Aktualizacja: 26.03.2020, 10:01\nWarszawa, 26.03.2020 (ISBnews) - Na wszystkich budowach Budimeksu prace są realizowane, a problemy związane z koronawirusem - jako zdarzeniem siły wyższej - mają cały czas niski wpływ na działanie firmy i realizowanie kontraktów budowlanych. Zdecydowana większość pracowników Budimeksu pracuje normalnie: bezpośrednio lub zdalnie. W porównaniu z poprzednim tygodniem widać ograniczony, ale jednak większy problem z dostępem do podwykonawców i niektórych materiałów, podała spółka.\n"Dziękuję za zaangażowanie pracowników i podwykonawców w tym trudnym czasie - szczególnie tym na budowach. Chcemy kontynuować prace przy zachowaniu wszystkich zasad bezpieczeństwa. Uruchomiliśmy już dodatkowe fundusze na zakup ze wszystkich możliwych źródeł kolejnych środków ochrony epidemiologicznej. Mamy, jak wszystkie inne firmy, duży problem w dostarczeniu odpowiedniej ilości środków dezynfekcyjnych oraz maseczek, bo nie ma ich wystarczającej ilości w Polsce. Musimy też mieć na uwadze, że system ochrony zdrowia potrzebuje ich teraz w pierwszej kolejności. Będziemy odpowiednio reagować ,aby zapewnić ciągłość działania firmy w taki sposób, aby minimalizować ryzyko rozprzestrzeniania się koronawirusa" - powiedział prezes Dariusz Blocher, cytowany w komunikacie.\nWśród pracowników Budimeksu nie stwierdzono żadnego zarażenia koronawirusem COVID-19. Na kwarantannie przebywa obecnie jedynie kilka osób, podano także.\nLogistyka materiałów i surowców pracuje na większości budów zgodnie z planami. Polskie surowce są dostępne. Większe problemy w ciągu dostaw występują tej chwili jedynie na kilkunastu budowach. Opóźnienia dotyczą głównie podzespołów z Niemiec, Włoch, Hiszpanii, Chin i Azji. Większość dostawców kooperujących z tymi krajami sygnalizuje, że nie jest w stanie obecnie dostarczyć produktów na czas. Dotyczy to np. wind czy schodów ruchomych, czytamy dalej.\nJednocześnie Budimex angażuje się w pomoc w walce z epidemią.\n"Będziemy zaangażowani w walkę ze skutkami epidemii. Jako firma budowlana działająca na naszym rynku, czujemy się zobowiązani do udzielenia wsparcia w tym trudnym czasie. Chcemy pomóc w walce z pandemią koronawirusa, w ratowaniu życia i zdrowia ludzi. Angażujemy się w inicjatywę 'Jesteśmy Razem. Pomagamy'. Przekażemy łącznie 1 mln zł na zakup sprzętu medycznego tak potrzebnego teraz na oddziałach zakaźnych w szpitalach. Dodatkowo jesteśmy gotowi do wsparcia organizacji szpitala polowego, jeśli będzie taka konieczność. Nie możemy być obojętni, po prostu musimy pomóc" - powiedział prezes.\nSpółka ocenia, że rozwój choroby w kolejnych tygodniach może znacząco wpłynąć na dostęp do części pracowników, zarówno własnych, jak i podwykonawców i tym samym spowolnienie prac.\n"Krótkoterminowo spodziewamy się przerwania łańcucha dostaw zagranicznych na kilku procentach naszych budów i zmniejszenie dostępności pracowników - głównie podwykonawców i pochodzących z zagranicy" - wyjaśniono.\nObecna sytuacja, w miarę negatywnego rozwoju, może wpłynąć na terminowość realizowanych budów, o czym Budimex informuje na bieżąco klientów i inwestorów. Jeżeli obecny stan utrzyma się długoterminowo, będzie to wpływać negatywnie na wszystkie budowy realizowane przez Budimex i tempo produkcji budowlanej w Polsce, zakończono w komunikacie.\nTagi:giełda, spółki, Budimex, polskie firmy, pandemia, nieruchomości, biznes\nPierwszy tymczasowy szpital dla chorych na Covid-19 w Londynie. Powstał w dziewięć dni »\nKoronawirus we Francji: 588 nowych zgonów [DANE Z 3 KWIETNIA 2020] »\nSzefowa MFW: Ten kryzys będzie znacznie głębszy niż w 2008 roku. Mamy gigantyczny problem »\nFirma Comarch planuje uruchomić nową platformę opartą na chmurze, Comarch Loyalty Cloud, dedykowaną do wzrostu zaangażowania klientów »


Chiny General Nut Crimping Swaging Machine Producenci <!-[if lt IE9]> <!-[end if]>\nOpis:Nakłuwanie nakrętki,Maszyna do kształtowania nakrętek,Dopasowanie maszyny do zaciskania nakrętek\nNakłuwanie nakrętki,Maszyna do kształtowania nakrętek,Dopasowanie maszyny do zaciskania nakrętek\nDom > Products > Wąż hydrauliczny > Maszyna do zaciskania nakrętek > General Nut Crimping Swaging Machine\nDoręczeniowy czas: 10\nwydajność: We usually have stock availabl\nModel YJK-51NC Maszyna do zaciskania nakrętek wyposażony jest w automatyczny system, szybkie zaciskanie i dobrą jakość. Ta maszyna ma wysoką dokładność zagniatania, dużą siłę, niski poziom hałasu i jest łatwa w obsłudze. YJK-51NC Nut Kucie Machine jest używany głównie do zaciskania przetwarzania dla hydraulicznego zespołu nakrętki w inżynierii mechanicznej. Może być również stosowany do zaciskania węża hydraulicznego, rur stalowych, szczególnie dużych rur i nieregularnych kształtów rur. Maszyna do zaciskania nakrętek złącznych jest najpopularniejszym typem w maszynach. Maszyna do zaciskania nakrętek, ręczna maszyna do zagniatania, maszyna do zaciskania końcówek tulei, hydrauliczna maszyna do zaciskania nakrętek\n1) Używanie kuźni stalowej głowicy maszyny, bardziej wytrzymałej niż zwykła stal.\n2) Autonatyczny system operacyjny, dokładniejszy niż tradycyjny model.\n3) Wyposażony w pedał nożny, bardzo wygodny do swobodnej obsługi ręcznej.\n4) Magnetyczne matryce (opatentowane), bardzo wygodne do wyjmowania i instalowania matryc.\nNormalnym opakowaniem dla naszej ogólnej maszyny do zaciskania nakrętek jest drewniana skrzynia ze sklejki.\nOpakowanie zewnętrzne jest standardowym drewnianym pudełkiem eksportowym, a opakowanie wewnętrzne to folia stretch lub pakowane zgodnie ze specjalnymi życzeniami klientów.\nJXFLEX CE JXFLEX YJK-51NC Ogólna charakterystyka zaciskania nakrętki zaciskowej:\nAtrybut: Forge Steel\nOryginalny: Niemcy Technologia\nOsłona przednia, cylinder i tłok używają Chrome40, poprawiając integralność, zwiększając jego odporność na zmęczenie. Twardość powierzchni wynosi 26-30 HRC, twardość wewnętrznej warstwy HRC59-63 °, Eht 2 mm.\nMatryce i podstawa formy\nAtrybut: Silne połączenie magnetyczne\nOryginał: YONGFENG (opatentowany)\nUżywaj standardowej stali Cr12, która jest klasyczną stalową narzędziową stopą, a standard wdrożenia w Wielkiej Brytanii to GB / T 1299-2000. Matryce i matryca połączona jest najnowocześniejszą technologią mocnego połączenia magnetycznego, dla którego nasza firma posiada patent.\nAtrybut: 39.852N Pushing Force\nOryginalny: Niemcy SED\nSłuży do regulacji kierunku przepływu oleju hydraulicznego, ilości, prędkości itp. Z dużą precyzją i dobrą elastycznością. Korpus zaworu rewersyjnego jest oryginalnym niemieckim SED. Praca ze stabilnością, bez drżenia, bez blokowania.\nAtrybut: Automatyczny panel operacyjny\nOryginalny: Chiny (część lądowa)\nYJK-51NC General Nut Crimping Swaging Machine wyposażona jest w automatyczny panel sterowania, który jest bardziej humanizowany niż zwykły. Ten nowy system operacyjny sprawia, że zagniatanie jest dokładniejsze, szybsze i prostsze.\n* Zobacz naszą fabrykę i biuro.\n* Gwarancja na 3 lata.\n* Szkolenie dotyczące instalacji i użytkowania urządzenia.\n* Zapewnij darmową szybko zużywającą się część.\nKategorie o produkcie : Wąż hydrauliczny > Maszyna do zaciskania nakrętek\nGumowy pływający wąż do pogłębiania statków morskich\nZestaw węży gumowych do testu wysokociśnieniowego


Piel臋gnacja farbowanych w艂os贸w - czego u偶ywam? - Anwen\nHome W艂osy Piel臋gnacja farbowanych w艂os贸w – czego u偶ywam?\nPr贸bowa艂am dzi艣 policzy膰 od ilu ju偶 lat farbuj臋 w艂osy. M贸j pierwszy raz zaliczy艂am jeszcze w podstaw贸wce, gdy za pozwoleniem mamy na wakacjach na艂o偶y艂am na nie rud膮 szamponetk臋. Efekt nie by艂 powalaj膮cy, ale ja poczu艂am si臋 taaaka doros艂a 馃槈 W liceum dok艂adnie nie pami臋tam, ale na pewno te偶 mia艂am jakie艣 epizodyczne przygody z farbowaniem, a na studiach zacz臋艂am ju偶 farbowa膰 w艂osy regularnie. Najpierw na br膮zy, co raz to ciemniejsze, a偶 do momentu, gdy sta艂y si臋 praktycznie czarne, a potem ju偶 klasyczn膮 czerni膮. Patrz臋 czasem na dziewczyny zapuszczaj膮ce swoje naturalki (w tym moj膮 m艂odsz膮 siostr臋) z lekk膮 zazdro艣ci膮, bo nie do艣膰, 偶e oszcz臋dzaj膮 czas to jeszcze o niefarbowane w艂osy po prostu 艂atwiej zadba膰. Kilka lat temu pisa艂am na blogu o tym jak powinna wygl膮da膰 piel臋gnacja farbowanych w艂os贸w (KLIK) – na co warto zwr贸ci膰 uwag臋, a czego unika膰 by zachowa膰 kolor na d艂u偶ej. Dzi艣 dla odmiany chcia艂abym Wam opowiedzie膰 o tym jakich produkt贸w konkretnie u偶ywam z my艣l膮 o swoim kolorze.\nZanim jednak opowiem o tym czego u偶ywam do piel臋gnacji w艂os贸w pod k膮tem ich koloru wypada艂oby napisa膰 o nim samym. Od d艂u偶szego ju偶 czasu jestem wierna tym dw贸m farbom Goldwell Topchic (KLIK), kt贸re mieszam ze sob膮 w proporcjach 1:1 lub z przewag膮 tej z si贸demk膮. D艂ugo szuka艂am farby, kt贸ra b臋dzie br膮zem, niezbyt ciemnym, ale i nie zbyt jasnym, przede wszystkim jednak ch艂odnym, ale w 艂adnym odcieniu. Wiem, 偶e to wszystko brzmi do艣膰 m臋tnie, ale zale偶a艂o mi na tym by kolor by艂 podobny do mojego naturalnego. W tej chwili odrost贸w nie by艂oby wida膰 u mnie praktycznie wcale, gdyby nie siwe w艂osy, kt贸rych niestety jest co raz wi臋cej. Kolor oczywi艣cie tu偶 po farbowaniu wychodzi nieco ciemniejszy, ale ju偶 po 1-2 myciach wygl膮da tak jak powinien, a p贸藕niej wyp艂ukuje si臋 ju偶 tylko nieznacznie. W艂osy po farbowaniu (obecnie u偶ywam wody 6%) s膮 wci膮偶 w takiej samej kondycji, a sk贸ra g艂owy nie jest podra偶niona i w艂osy nie wypadaj膮. Farbuj臋 je teraz do艣膰 rzadko, mniej wi臋cej raz na 6 tygodni same odrosty, a te na d艂ugo艣ci co kilka miesi臋cy. Dlatego te偶 staram si臋 pomi臋dzy farbowaniami dba膰 o w艂osy tak by kolor by艂 jak najbardziej trwa艂y i jak najd艂u偶ej wygl膮da艂 dobrze.\nFanola No-orange, szampon redukuj膮cy pomara艅czowe odcienie (KLIK) – to niebieski szampon przeznaczony w艂a艣nie do och艂adzania ciemnych odcieni w艂os贸w. Nie nadaje si臋 do blond贸w, bo m贸g艂by sprawi膰, 偶e w艂osy b臋d膮 zielonkawe (偶贸艂ty+niebieski= zielony). U偶yty samodzielnie daje, przynajmniej u mnie bardzo subtelny efekt. Jest on lepszy je艣li odwr贸c臋 piel臋gnacj臋 i mask臋 dam przed myciem, a po sp艂ukaniu szamponu nie nak艂adam ju偶 na w艂osy nic poza zabezpieczeniem (olej + silikonowe serum). Troch臋 barwi d艂onie, wi臋c warto albo u偶ywa膰 go w r臋kawiczkach albo przygotowa膰 si臋 na konkretne szorowanie ich po myciu 馃槈\nInebrya No Yellow, szampon do w艂os贸w siwych i rozja艣nianych (KLIK) – ten zn贸w ma kolor bardziej fioletowy, wi臋c na moich w艂osach sprawdza si臋 niestety gorzej, ale za to u mojej mamy (ma rozja艣niane na blond w艂osy) dzia艂a 艣wietnie. Likwiduje 偶贸艂ty odcie艅, ale nie wysusza a偶 tak mocno w艂os贸w jak niekt贸re szampony tego typu.\nInSight Colored Hair, szampon do w艂os贸w farbowanych (KLIK) – ostatni szampon nie ma wp艂ywu na odcie艅, ale wg producenta sprawia, 偶e kolor jest bardziej trwa艂y. Niestety nie jest to jedyny produkt o takim dzia艂aniu jaki u偶ywam, wi臋c ci臋偶ko by mi by艂o oceni膰 na ile jest skuteczny, ale jest to niew膮tpliwie bardzo przyjemny produkt, kt贸ry doskonale oczyszcza w艂osy nie wysuszaj膮c ich przy tym. 艁adnie pachnie, dobrze si臋 pieni, wi臋c jest wydajny i ma przyjemny (cho膰 na pewno nie delikatny!) sk艂ad.\nMaski do w艂os贸w farbowanych\nFanola No Orange, maska redukuj膮ca pomara艅czowe odcienie (KLIK) – podobnie jak szampon ma wyra藕nie niebieski kolor i nieco barwi d艂onie. Najlepiej dzia艂a w duecie w艂a艣nie z szamponem, bo wtedy och艂odzenie w艂os贸w rzeczywi艣cie jest widoczne. Sama maska jest bardziej jak od偶ywka, przynajmniej ja j膮 tak traktuj臋, bo od g艂臋bokiego od偶ywiania mam inne produkty.\nInebrya Kromask, maska od艣wie偶aj膮ca kolor (KLIK) – to bardzo ciekawy produkt, kt贸ry 艂膮czy w sobie piel臋gnacj臋 razem z nietrwa艂膮 koloryzacj膮. Maska wyst臋puje w kilku odcieniach, a ja aktualnie mam t臋 czekoladow膮. Kusi mnie jeszcze srebrna, wi臋c pewnie wrzuc臋 j膮 do koszyka przy kolejnych zakupach. Mask臋 mo偶emy trzyma膰 od 5 do 15 minut w zale偶no艣ci od tego jak intensywny efekt chcia艂yby艣my osi膮gn膮膰. Po jednym u偶yciu jest on subtelny, ale kolor jest na pewno pog艂臋biony. My艣l臋, 偶e to ciekawa alternatywa dla dziewczyn, kt贸re maj膮 naturalny kolor w艂os贸w i nie chc膮 ich farbowa膰, ale marzy im si臋 ich delikatne pog艂臋bienie. Moje w艂osy bardzo si臋 z t膮 mask膮 polubi艂y, bo poza kolorem sprawia, 偶e s膮 one dobrze od偶ywione – g艂adkie i b艂yszcz膮ce.\nw s艂o艅cu kolor oczywi艣cie bardziej z艂oty i ciep艂y 馃檪 w艂osy rozczochrane mocnym wiatrem 馃檨\nInSight Colored Hair, maska do w艂os贸w farbowanych (KLIK) – maska o bardzo przyjemnym, mocno emolientowym sk艂adzie (zawiera oleje makadamia, winogronowy i mango), dodatkowo wzbogacona o henn臋, kt贸ra ma przed艂u偶a膰 trwa艂o艣膰 koloru. Moje w艂osy bardzo j膮 polubi艂y, s膮 po niej g艂adkie, bardzo 艂adnie b艂yszcz膮 i mniej si臋 pusz膮.\nBiolage ColorLast, maska do w艂os贸w farbowanych (KLIK) – szuka艂am maski z filtrami UV i w艂a艣nie ta ostatnio wpad艂a mi w oko. Dzia艂a troch臋 gorzej od InSight, ale efekt jest wci膮偶 dobry. Latem sama maska to b臋dzie zdecydowanie za ma艂o, je艣li chodzi o ochron臋 w艂os贸w (i ich koloru) przed s艂o艅cem, wtedy si臋gn臋 po prostu po w艂asn膮 mgie艂k臋 (KLIK), ale teraz zim膮 i na pocz膮tku wiosny jest ona wystarczaj膮ca.\nLoreal Hair Touch Up, spray do retuszu odrostu i siwych w艂os贸w (KLIK) – agent do zada艅 specjalnych, moje ostatnie odkrycie i zarazem najwi臋kszy ulubieniec, bo uratowa艂 mnie ju偶 kilka razy 馃檪 Tak jak wspomina艂am w艂osy farbuj臋 teraz raczej rzadko, cz臋sto przeci膮gaj膮c moment farbowania o kolejny tydzie艅 lub i dwa z braku czasu, wi臋c gdy nagle wypadnie mi jakie艣 wa偶niejsze wyj艣cie, a ja nie chc臋 straszy膰 siwymi odrostami si臋gam w艂a艣nie po ten spray. Efekt (o ile u偶yjecie go prawid艂owo, a nie jak ja za pierwszym razem gdy聽prysn臋艂am nim tu偶 przy w艂osach i zrobi艂am wielk膮, ciemn膮 plam臋 :D) jest bardzo naturalny. Mnie najbardziej zachwyci艂 tym, 偶e w艂osy wydaj膮 si臋 g臋stsze, bo po prostu przedzia艂ek nie rzuca si臋 a偶 tak w oczy. 呕a艂uj臋, 偶e go nie zna艂am, gdy bra艂am 艣lub, bo wtedy unikn臋艂abym TEGO efektu na swoim ulubionym 艣lubnym zdj臋ciu 馃檪\nNa koniec tradycyjnie ju偶 mam dla Was kod promocyjny do sklepu hairstore.pl kt贸ry jest partnerem wpisu:\nKod rabatowy: 10ANWEN\nPromocja wa偶na tylko w dniach tylko聽12-19.03.2018聽r.\nKod do wpisania i zatwierdzenia w koszyku zakup贸w. Rabat obowi膮zuje tak偶e na produkty ju偶 przecenione.聽Nie dotyczy produkt贸w wielkogabarytowych (meble, du偶y sprz臋t do salon贸w).\n12 wrze艣nia 2017\nola dnia 12 marca 2018 o 12:57 napisa艂:\nBardzo si臋 wstrzeli艂a艣 z tym wpisem, bo zbiera艂am si臋 z zapytaniem w艂a艣nie o t臋 mask臋 Inebrya Kromask i w sumie ju偶 odpowiedzia艂a艣 na moje pytanie. Chcia艂am dopyta膰 jak d艂ugo ja trzymasz, bo na opakowaniu jest napisane 3-5 minut. I cho膰 tradycyjne maski zawsze trzymam ok p贸艂 godziny to tu si臋 troch臋 waha艂am, tym bardziej, 偶e zalecane jest nak艂adanie jej w r臋kawiczkach.\nNo i teraz widz臋, 偶e jednak mo偶na nieco wyd艂u偶y膰 ten czas.\nCiekawi mnie te偶 wyb贸r wody utlenionej 6%, my艣la艂am , 偶e im ciemniejsze w艂osy tym mniejszy procent. Jak si臋 w og贸le to dobiera?\nanwen dnia 12 marca 2018 o 18:56 napisa艂:\nr臋c臋 rzeczywi艣cie si臋 brudz膮, wi臋c lepiej za艂o偶y膰 r臋kawiczki 馃槈 a co do wody to przy 3% kolor s艂abo 艂apa艂 na siwych i szybciej si臋 wyp艂ukiwa艂 馃檨\nJa dnia 27 marca 2018 o 21:26 napisa艂:\nAniu, kt贸ry odcie艅 jest ciemniejszy 7 SB czy 6 SB ?\nM dnia 12 marca 2018 o 20:10 napisa艂:\nTu chodzi o zlapanie odpowiedniego poziomu koloru. Ale jesli chodzi o siwe to zawsze sie wybiera 6 zeby przykryla siwe.\npani-blondynka dnia 12 marca 2018 o 15:14 napisa艂:\nJa r贸wnie偶 farbuj臋 w艂osy, jednak na blond i stwierdzam, 偶e chyba to jest najci臋偶szy kolor do utrzymania… jeszcze jak chce si臋 mie膰 srebrne refleksy to ju偶 ca艂kiem xD\nJustyna dnia 12 marca 2018 o 17:45 napisa艂:\nJa niestety mam ogromny problem odk膮d zacz臋艂am farbowa膰. Mam po艂amane i nawet “rozpi臋ciorzone” ko艅c贸wki z w艂os贸w wyrastaj膮cych na skroniach, kt贸re zawsze by艂y cie艅sze ni偶 ca艂a reszta. Nie wiem, jak im pom贸c, jak je uzdrowi膰 馃檨 Mo偶e kto艣 m贸g艂by mi co艣 doradzi膰?\nKasia P-J dnia 12 marca 2018 o 20:56 napisa艂:\nJa nie mam cierpliwo艣ci do farbowania chemicznego, od 1.5 roku robi臋 henne, ale mam nieco ciemniejsze w艂osy i pasuje mi to, kolor jeszcze si臋 pog艂臋bia. Ostatnio nie mia艂am czasu i si臋gn臋艂am po LOREA’L Casting i nawet jest ok, ale nie ma tego efektu wow. Niestety mam w grzywce spory siwy pukiel i wygl膮da to bardzo 藕le – b臋d臋 hennowac po wsze czasy\nJa dnia 12 marca 2018 o 21:54 napisa艂:\nJesli wpis jest efektem wspolpracy, czy tam firma jest partnerem wpisu, to sama nie wiem, czy polecasz te produkty bo sa dobre, czy po prostu to wpis “na potrzeby”. Nigdy nie wiem jak podchodzic do produktow z takich wpisow…\nAgata dnia 12 marca 2018 o 23:40 napisa艂:\nJa mam niestety do艣膰 nietypowy problem zwi膮zany z farbowaniem w艂os贸w. Ot贸偶 – w艂osy tak szybko mi rosn膮, 偶e musz臋 nak艂ada膰 farb臋 na odrosty co 10 dni:/ Farbuj臋 na rudo, tylko same odrosty a co kilka miesi臋cy od艣wie偶am kolor nak艂adaj膮c farb臋 na ca艂膮 d艂ugo艣膰 (mam d艂ugie w艂osy do po艂owy 艂opatek). Na szcz臋艣cie farbowanie nie niszczy ich w jakim艣 du偶ym stopniu, s膮 艣rednioporowate, ko艅c贸wki te偶 si臋 nie rozdwajaj膮. Jedyne na co mog臋 narzeka膰 (opr贸cz szybkiego wzrostu) to to, 偶e 1. niekt贸re w艂osy 艂ami膮 si臋 na d艂ugo艣ci i potem wida膰 takie lataj膮ce pojedyncze w艂oski 2. nie mog臋 utrzyma膰 intensywnego koloru na ko艅c贸wkach, ale to ju偶 chyba taka specyfika rudo艣ci, 偶e si臋 szybko wyp艂ukuje.\nKamila dnia 14 marca 2018 o 12:30 napisa艂:\nA nie my艣la艂a艣 o przerzuceniu si臋 na henn臋? Ruda sophieczerymoja zawsze m贸wi 偶e rudA henna jej si臋 praktycznie nie wyp艂ukuje 馃檪\nBartosz dnia 13 marca 2018 o 15:31 napisa艂:\nPrezentu dla 偶ony szukam i jeszcze do tego kod rabatowy znajduj臋. Poszukiwania udane! 馃檪\nDiole dnia 13 marca 2018 o 20:46 napisa艂:\nMam pytanie z innej beczki, nie wiedzia艂am gdzie zada膰- czy da si臋 co艣 zrobi膰 z w艂osami, kt贸re kr臋c膮 si臋 pod spodem, z tylu g艂owy? Po umyciu moje w艂osy s膮 kr臋cone, po wysuszeniu po艂owa si臋 prostuje, a wlansie ten 鈥瀞p贸d鈥� jest mocno pofalowany. Zastanawia艂am ske nad pr贸b膮 wydobycia skr臋tu ale nie wiem czy jest sens! Z g贸ry dzi臋kuj臋 za pomoc 馃檪\nlashandbrowacademy dnia 14 marca 2018 o 15:36 napisa艂:\nBardzo przydatny wpis, 馃檪\nLuiza dnia 15 marca 2018 o 13:02 napisa艂:\nMam pytanie o seri臋 No orange. Mam naturalnie ciemnobr膮zowe w艂osy i teraz troch臋 rozja艣nionych refleks贸w. W s艂o艅cu s膮 rude, niestety. Czy te kosmetyki nadaj膮 si臋 do och艂odzenia koloru na takich w艂osach? Na stronie jest napisane, 偶e nie nadaj膮 si臋 do rozja艣nionych w艂os贸w. Pozdrawiam.\nanwen dnia 15 marca 2018 o 19:56 napisa艂:\no ile refleksy nie s膮 w kolorze blondu to znaczy, 偶e to seria dla Ciebie 馃檪 chodzi tylko by nie u偶ywa膰 ich na jasnych w艂osach (偶贸艂tawych), bo to w po艂膮czeniu z niebieskim barwnikiem da ziele艅 馃檪\nfalowano dnia 15 marca 2018 o 13:13 napisa艂:\nKochana, chcialabym podciac w艂osy tak, aby dobrze si臋 uk艂ada艂y po zawini臋ciu w koczka 艣limaka. Jak to wyt艂umaczy膰 fryzjerce i na jakie ci臋cie si臋 zdecydowa膰? Mam falo-loki i niektore pasma wygladaj膮 najlepiej po koczku-wygl膮daj膮 jak po lok贸wce, ale cz臋艣膰 w艂os贸w jest pogi臋ta i odkszta艂cona :/ Mam w艂osy mniej wi臋cej do 艂opatek.\nanwen dnia 15 marca 2018 o 19:57 napisa艂:\nfalowana a masz je wycieniowane? moim zdaniem bez tego nie ma szans by dobrze si臋 uk艂ada艂y fale\nMarysia dnia 15 marca 2018 o 15:56 napisa艂:\nAniu, czy mog艂aby艣 mi poleci膰 jak膮艣 dobr膮 golark臋 do ubra艅, w przyst臋pnej cenie?\nja mam najta艅sz膮 mo偶liw膮, chyba z Lidla 馃槈\nnata7 dnia 15 marca 2018 o 21:18 napisa艂:\nCzy to jest prawid艂owy kod? Niestety, 偶aden rabat mi si臋 nie nalicza 馃檨\nanwen dnia 16 marca 2018 o 13:09 napisa艂:\nda艂am zna膰 ju偶 w Hairstore 馃檪\nmysz dnia 16 marca 2018 o 22:51 napisa艂:\ndla mnie chyba najlepiej Ci pasowa艂 czarny, to byl taki twoj znak rozpoznawczy\nA dnia 18 marca 2018 o 09:56 napisa艂:\nszkoda, 偶e nie ma awarat贸w – ci臋zko Ci臋 rozpozna膰 w komentarzach Anwen:) czy poka偶esz jak obecnie wygl膮da Tw贸j makija偶 dzienny, jakich produkt贸w u偶ywasz? by艂o o stylu, o ulubie艅cach piel臋gnacyjnych to mo偶e teraz czas na kolor贸wk臋? 馃檪\nanwen dnia 19 marca 2018 o 13:32 napisa艂:\nspr贸buj臋 co艣 podzia艂a膰 z tymi awatarami, bo rzeczywi艣cie tego nie wida膰 馃檪\na co do makija偶u to chyba nie mia艂abym czego pokazywa膰 馃檪 Od ostatniego wpisu na ten temat niewiele si臋 u mnie zmieni艂o, ja og贸lnie rzecz bior膮c maluj臋 si臋 teraz ma艂o 馃槈\nanonimos dnia 18 marca 2018 o 20:29 napisa艂:\nAniu w tamtym roku kupi艂a艣 w rossmannie na promocji od偶ywk臋 petal fresh, powiedz prosz臋 co o niej s膮dzisz?\nanwen dnia 19 marca 2018 o 13:33 napisa艂:\nbaaardzo j膮 lubi臋 i mo偶e uda mi si臋 zrobi膰 o niej wpis w najbli偶szym czasie, dzi臋kuj臋, 偶e mi o niej przypomnia艂a艣 馃檪\nLu dnia 19 marca 2018 o 23:28 napisa艂:\nDziwne ci臋cie w艂os贸w, jakby艣 sama sobie je podci臋艂a i niebardzo ci to wysz艂o.\nanwen dnia 20 marca 2018 o 12:33 napisa艂:\nakurat tym razem sama nie ci臋艂am 馃槈 ale na 偶adnym ze zdj臋膰 dobrze nie wida膰 w jaki spos贸b s膮 obci臋te w艂osy – pokr臋cone, cz臋艣ciowo i niesymetrycznie przerzucone do przodu, na tej podstawie raczej ci臋偶ko to oceni膰\nHanna dnia 25 marca 2018 o 18:08 napisa艂:\nMusz臋 skorzysta膰 z Twoich wskaz贸wek. Moje farbowane w艂osy szybko staj膮 si臋 rude i postrz臋pione 馃檨 Bardzo mnie zainteresowa艂 produkt Fanola No-orange, bo to z pewno艣ci膮 pomog艂oby na m贸j najwi臋kszy problem…\nMarta dnia 9 kwietnia 2018 o 15:51 napisa艂:\nJa przystopowa艂am z tym farbowaniem, bo si臋 ba艂am, 偶e w ko艅cu wy艂ysiej臋 馃榾 Ale powoli w艂osy zdrowiej膮 i zacz臋艂am docenia膰 sw贸j naturalny kolor 馃槈\nIsla dnia 10 kwietnia 2018 o 13:44 napisa艂:\nTroch臋 nie na temat, jednak mam pewien problem.\nChcia艂am rozja艣nia膰 w艂osy. Kiedy艣 pokusi艂am si臋 o henn臋, jednak偶e nie da艂a mi 偶adnego efektu, wi臋c nie martwi艂y mnie zielone tony. Niestety, jak si臋 okaza艂o, henna jednak z艂apa艂a, a ja sko艅czy艂am z zielonymi prze艣witami na d艂ugo艣ci prawie ca艂ych w艂os贸w. Pr贸bowa艂am to zakry膰 farb膮 z sayossa, jednak偶e po dw贸ch-czterech myciach ziele艅 na powr贸t sta艂a si臋 widoczna. Z tego, co pami臋tam, preferujesz farby apteczne, jednak偶e na moje si臋gaj膮ce za p臋p臋k do艣膰 g臋ste w艂osy musia艂abym wyda膰 na nie ponad st贸w臋. Czy by艂aby艣 mi w stanie poleci膰 jak膮艣 “standardow膮” farb臋, kt贸ra by艂aby na tyle trwa艂a, by ta paskudna ziele艅 przesta艂a wychodzi膰 na wierzch, a jednocze艣nie na tyle delikatn膮, jak to tylko mo偶liwe?\nZ g贸ry dzi臋kuj臋 za odpowied藕 i pozdrawiam!\nIwona dnia 3 sierpnia 2018 o 07:40 napisa艂:\nCzy mo偶esz poda膰 sk艂ad chemiczny farby do w艂os贸w Godwell Topchice?\nKarolina dnia 6 sierpnia 2018 o 08:11 napisa艂:\nJa tez tak robie ) i jest ok ale wczesnije masakra tanimi odzywkami


Tanie loty do Stavanger - już od 118 zł!\nCzy chodzi o loty z: Stavanger?\nNorweski Stavanger to idealne miejsce by zobaczyć wiele cudów natury w jednej lokalizacji. Wodospad, usypisko kamieni lawinowych, wyjątkowe plaże, zapierające dech fiordy i majestatyczne góry to dopiero początek atrakcji, które zapewni nam ten region. Europejska Stolica Kultury 2008 ze swoim Muzeum Konserw zaskoczy nas na każdym kroku.\nMogłoby się wydawać, że tutejsze muzea są – szczerze mówiąc – nietypowe… Muzeum Konserw, Muzeum Ropy Naftowej, do tego miasto znane jako stolica śledzia Norwegii. Tymczasem wszystko ma tu swoje uzasadnienie. Zacznijmy więc od początku. Muzeum Produkcji Konserw mieści się w dawnej fabryce tego przysmaku. Jeszcze w wieku XX w mieście czynnych było ponad 70 fabryk, z których każdą charakteryzowała inna i wyjątkowa etykietka. Można było na nich znaleźć ryby, znane postaci, morskie sceny i wiele, wiele innych. I tak jak często dzieci kolekcjonują karty z wizerunkami piłkarzy, tak tutaj kolekcjonowano wspomniane wyżej etykietki. W muzeum poświęcono im wystawę, a poza nią zobaczyć tu możemy pełny proces produkcji konserwy.\nMuzeum Ropy Naftowej to najważniejsza tego typu instytucja w mieście. Ulokowane jest na nabrzeżu oraz w budynkach przypominających kształtem zbiorniki, wbitych w dno portu. Wewnątrz zobaczymy między innymi makiety platform wiertniczych, warto jednak zwrócić uwagę na eksponat widoczny nieopodal wejścia. To lampa Ignacego Łukasiewicza, którą Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo przekazało w darze dla muzeum w 1998 roku.\nW Stavanger znajduje się również jeden z najbardziej istotnych pomników w kraju – Sverd i Fjell, czyli Pomnik Trzech Mieczy, upamiętniający bitwę pod Hafrsfjord. W jej wyniku - a dokładnie w wyniku zwycięstwa Heralda Pięknowłosego - powstało Królestwo Norwegii, jednoczące niemalże 30 małych królestw.\nZ miasta warto wybrać się na łono natury, niemożliwością byłoby przecież odwiedzenie Norwegii bez zobaczenia fiordów. Onieśmieli nas szczególnie Lysefjord, który podziwiać możemy z pokładu statku wycieczkowego wypływającego ze Stavanger. Ściany skalne mają tu wysokość 1000 metrów, a sam fiord wije się przez 42 kilometry. Towarzyszą mu dwie formacje skalne – Preikestolen oraz Kjerag. Ten drugi i bardziej popularny znajduje się tuż obok Kjeragbolten, czyli charakterystycznego głazu, który jest zaklinowany pomiędzy dwiema ścianami skalnymi. Piękne zdjęcie na nim będzie ukoronowaniem naszej dwugodzinnej wędrówki pieszej.\nStavanger oprócz walorów przyrodniczych i turystycznych posiada jeszcze jedną szczególną cechę. Charakterystyczny gust muzyczny swoich mieszkańców. To stąd pochodzi wiele znanych na całym świecie zespołów grających muzykę, którą scharakteryzować można jako gothic metal. Wśród nich znajdziemy Theatre of Tragedy, Sirenię, Tristanię oraz Gehennę.\n* Warto zajrzeć do programu kulturalnego miasta, ponieważ w okolicy Pomnika Trzech Krzyży często odbywają się imprezy Wikingów.\n* Rejsy wycieczkowe ze Stavanger do fiordu Lysefjord organizowane są przez cały rok.\nRuch lotniczy obsługuje Port Lotniczy Stavanger, będący jednym z najbardziej znaczących lotnisk w kraju. Oddalony jest od centrum miast o około 15 kilometrów.\nZnajdź tanie loty do Stavanger z bezpłatną wyszukiwarką lotów Skyscanner. Porównaj ceny biletów setek linii lotniczych i biur podróży w kilka sekund.\nJeśli daty Twojej podróży są elastyczne, wyszukiwarka Skyscanner pokaże Ci najtańsze dni w danym miesiącu na loty do Stavanger. Wystarczy, że wybierzesz cały miesiąc w miejscu daty podróży, a nasze wykresy zilustrują, w którym dniu bilety lotnicze są najtańsze.\nSzukasz hotelu w Stavanger? Skyscanner pomoże Ci także znaleźć najlepsze okazje na noclegi.\nNajtańsze lody do: Stavanger z: Polska\nGdańsk do: Stavanger od 143 zł\nKatowice do: Stavanger od 128 zł\nSzczecin do: Stavanger od 118 zł\nKraków do: Stavanger od 207 zł\nWarszawa do: Stavanger od 336 zł\nWrocław do: Stavanger od 602 zł\nPoznań do: Stavanger od 609 zł\nLublin do: Stavanger od 1 430 zł\nBydgoszcz do: Stavanger od 1 334 zł\nRzeszów do: Stavanger od 1 670 zł\nNowy Dwór Mazowiecki do: Stavanger od 384 zł\nLotniska w pobliżu: Stavanger\n159 km do: Stavanger\n341 km do: Stavanger\n62 km do: Stavanger\n412 km do: Stavanger\n556 km do: Stavanger\nLotniska w: Stavanger\nKto lata do: Stavanger


Parnasizm - definicja, cechy, twórcy - Nurty literackie\nParnasizm - definicja, cechy, twórcy\nParnasizm to kierunek literacki, którego nazwa wywodzi się od mitycznego Parnasu, siedziby Apolla, patrona sztuki. Prąd ten rozwinął się we Francji XIX wieku. Jego obecności w literaturze poszukiwać należy pomiędzy romantyzmem, a symbolizmem oraz w utworach artystów Młodej Polski.\nParnasizm – definicja\nGeneza kierunku artystycznego\nPrzedstawiciele parnasizmu w literaturze europejskiej\nPrzedstawiciele parnasizmu w literaturze polskiej\nParnasizm początkowo był nazwą stowarzyszenia poetyckiego, które założył Charles Marie Leconte de Lisle. Po czasie określenie to zaczęło wiązać się z rozbudowanym, osobnym kierunkiem literackim. Istotą parnasizmu było skupienie się na przeżyciach człowieka i jego życiu wewnętrznym oraz odrzuceniu w literaturze kwestii społecznych, politycznych czy estetycznych, związanych z formalną stroną utworu. Parnasizm nawiązywał – nie tylko poprzez swoją nazwę – do klasycznych wzorów sztuki.\nZa prekursora parnasizmu uznaje się przede wszystkim Charlesa Baudelaire’a. Nazwa parnasizm powstała w roku 1866 i pochodziła od nazwy antologii „Parnas współczesny”, która swoją zawartością prezentowała cechy poetyki nowego prądu. Parnasiści gromadzili się wokół czasopisma „Révue Fantaisiste”, którego redaktorem był Catulle Mendesa, francuski poeta. Stopniowo parnasizm stawał się coraz bardziej popularny również poza granicami Francji.\nParnasizm literacki obecny był w poezji, dramacie oraz prozie. Poezja z cechami parnasizmu tym różniła się od literatury romantycznej, że odrzucała bezpośrednie wyznania, inspiracji poszukując w kulturze dawnej i egzotycznej, a nie w codzienności. Bardzo często twórcy z grona parnasistów zarzucali romantykom to, że o uniwersalnych prawdach oraz uczuciach piszą w sposób skrajnie subiektywni. Parnasiści kierowali się ideą uniwersalności, zależało im na tym, by zarówno forma jak i treść przekazu mogła zostać odebrana z równym zrozumieniem w całej Europie.\nZ racji tego, że parnasizm programowo odrzucał uwikłanie literatury w przestrzeń społeczno-polityczną, do głównych zainteresowań poetów należało skupienie się na formie utworu – wersyfikacji, rymach, rytmie, budowie utworu. Według poetów parnasizmu liryka powinna być jak najbardziej obiektywna, opisowa oraz dopracowana. Cechy te uwidaczniały się również w dramacie i prozie – parnasizm znajdował tam miejsce nie tylko w podejmowanych tematach, ale również strukturze utworu czy jednoznaczności przekazu. Podstawowym celem sztuki według parnasistów miała być ona sama – wolna od zobowiązań społecznych.\nWśród przedstawicieli parnasizmu wyróżnić można wybitnych twórców francuskich oraz angielskich. Należą do nich:\nCharles Marie Leconte de Lisle – francuski pisarz, dramaturg i filolog klasyczny. Jego wiersze cechuje przede wszystkim staranność formalna oraz tematyka bliska religijności i opisowi krajobrazów. Leconte de Lisle realizował najważniejsze postulaty parnasizmu w tak skrzętny sposób, że wielu odbiorców oskarżało go o brak uczuć, ze względu na dopracowaną formę i brak subiektywizmu w jego twórczości. Poeta zdecydowanie krytykował romantyzm – przede wszystkim za panującą w nim modę na nadmierne okazywanie uczuć i skrajny subiektywizm, również w kwestiach społecznych. Do najważniejszych utworów poety należy m.in. „Erynnie: tragedia starożytna w dwóch częściach”.\nJacques Anatole Thibault – francuski poeta i krytyk, zdobywca Nagrody Nobla. Był autorem powieści satyrycznych, które miały odwzorowywać styl XVII-wiecznych powiastek filozoficznych. Parnasizm wykorzystywał w swojej twórczości przede wszystkim w jej początkowej fazie.\nStephane Mallarme – francuski poeta, który w swoich utworach zawierał elementy założeń ateistycznych. Poezję oraz sztukę traktował twórca jako zastępstwo dla przeżyć mistycznych. Do głównych założeń artystycznych Mallarmego należała chęć stworzenia poezji, w której każde słowo posiadałoby osobne znaczenie. Jego najbardziej znanym utworem jest „Popołudnie fauna”.\nTheophile Gautier – francuski poeta, pisarz łączony bezpośrednio z popularnym sformułowaniem „sztuka dla sztuki”. Tworzył między innymi opowiadania fantastyczne, które pozbawione były elementów niesamowitości, zawierały w sobie jednak wiele elementów groteski. Do jego najbardziej znanych utworów zaliczyć można „Avatar” oraz „Romans mumii”.\nChoć parnasizm na gruncie polskim występował przede wszystkim w Młodej Polsce, do prekursorów kierunku zaliczyć można również Cypriana Kamila Norwida, którego utwory odnosiły się do podobnych inspiracji, co poetów francuskich, zgromadzonych wokół tego prądu literackiego. Wśród najpopularniejszych autorów wyróżnić należy:\nFelicjana Faleńskiego – polskiego poetę, jednego z głównych przedstawicieli parnasizmu. W swojej twórczości oddzielał się stanowczo od tradycji romantycznej, pozostawał twórcą niezależnym. Jego poezja nawiązywała bardzo silnie do polskiej poezji renesansowej oraz dzieł francuskich parnasistów. Zwracał olbrzymią uwagę na formę swoich utworów. Do jego najpopularniejszych dzieł należą „Odgłosy z gór” oraz „Świstki Sylena”.\nAntoniego Lange – poeta pierwszego pokolenia Młodej Polski. Choć początkowo zajmował się twórczością związaną z tematyką patriotyczną, w późniejszym czasie tworzył w duchu parnasizmu. Inspirował się kulturą antyczną, filozofia kultury oraz kwestiami kosmologicznymi i buddyzmem. Jego najważniejsze utwory to m.in. „Rozmyślania” oraz „Exotica”.\nZenona Przesmyckiego (Miriama) – przedstawiciel parnasizmu pokolenia Młodej Polski, wydawca twórczości Cypriana Norwida. Poeta zwracał szczególną uwagę na formę, w której tworzył, inspirował się twórczością czołowych pisarzy francuskich oraz pisał w duchu dekadentyzmu. Najważniejszym zbiorem jego poezji jest „Z czary młodości”.\nW literaturze polskiej sytuacja parnasizmu przedstawiała się nieco inaczej niż we Francji lub Anglii. Polska, jako kraj będący przez długi czas pod zaborami, przywiązana była do tradycji romantycznej walki o ojczyznę oraz pozytywistycznej pracy dla dobra ogółu. Parnasizm, który odcinał się od tematyki społecznej oraz politycznej, spotykał się z tego powodu z dużą nieprzychylnością ze strony krytyków literackich. O wiele bardziej cenili oni utwory, które sięgały do problemów narodowych. Dlatego to, co w innych krajach europejskich stanowiło o oryginalności kierunku literackiego, dla poetów polskich było główną przeszkodą. Tym, co kierowało parnasistami, była chęć tworzenia sztuki obiektywnej, europejskiej, poruszającej tematy, które są uniwersalne nie tylko dla jednego kraju, jak wyzwoleńcza walka. Ze względu na romantyczne dziedzictwo to twórczość Norwida przejawiała najwięcej cech wspólnych z parnasistami. Zarówno Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki jak i Zygmunt Krasiński w swoich dziełach odnosili się bardzo mocno do postaw patriotycznych oraz tyrtejskich.\nRozwój parnasizmu w Polsce przypadł na epokę pozytywizmu, jednak jego pełen rozkwit obecny był przede wszystkim w Młodej Polsce. Uniwersalizm tego kierunku artystycznego korespondował z takimi prądami jak dekadentyzm oraz inspiracje kulturą antyczną.\nCzytaj dalej: Dekadentyzm - definicja, przykłady


Maja Staśko pokazuje pismo od prawników Anny Lewandowskiej! (FOTO) - Pudelek\n| 05.09.2020 18:45\nMaja Staśko pokazała pismo od prawników Lewandowskiej (East News, Instagram)\nSpowodowana feralnym nagraniem afera z udziałem Anny Lewandowskiej trwa w najlepsze. Choć trenerka przebywa obecnie na wakacjach we Włoszech, raczej nie może liczyć na wolny od trosk wypoczynek. Wszystko za sprawą sporu z internetowymi twórczyniami, które skrytykowały jej nieudaną próbę zwrócenia uwagi na temat "ciałopozytywności", a którym Ania w odwecie wysłała pisma od prawników.\nChoć z jedną z nich żonie piłkarza udało się dojść do porozumienia, a nawet nawiązać współpracę, z drugą najwyraźniej wciąż się nie "dogadała". W sobotę Maja Staśko udostępniła za pośrednictwem instagramowego profilu skan dokumentu, którym uraczyła ją celebrytka.\nPytacie, jak wyglądało pismo od prawników Anny Lewandowskiej. Dotychczas nie wrzucałam, bo nie wiedziałam, czy mogę (czy za to też nie otrzymam groźby pozwu), ale mój prawnik Adam Kuczyński mówi, że nie, to wrzucam - pisze publicystka i kontynuuje:\nTak to wyglądało u mnie. Wezwanie do skasowania postów dotyczących przebrania się Anny Lewandowskiej w strój grubej osoby. Dlaczego? Przez "insynuowanie braku empatii, chęci naśmiewania się z określonej grupy osób oraz przypisywania kategoryzowania kogokolwiek ze względu na jego cechy indywidualne". Jednym słowem: nie powinnam pisać, że celebrytka popełniła błąd. Bo grozi mi za to 50 tysięcy złotych kary. Nie mam takich pieniędzy. A gdybym miała, wydałabym na terapię dla osób po gwałcie, którym codziennie pomagam. Dlatego nie napiszę tu nic o braku empatii. Nic a nic - czytamy w najnowszym wpisie rozżalonej Staśko.\nDodatkowo z pozwu możemy wyczytać, że Lewa i jej prawnicy żądają usunięcia wpisów, w których Maja odnosi się do jej osoby oraz nieprzychylnych komentarzy internautów, a w szczególności jednego konkretnego, który wyjątkowo nie przypadł gwieździe do gustu.\n(...) W szczególności anonimowego wpisu zaczynającego się od słów: "Koleżanka była na obozie Ani..." - wskazują w dokumencie jej przedstawiciele.\nMyślicie, że i w tym przypadku jest jeszcze szansa na "porozumienie" z trenerką?\nUwaga , uwaga Pudelkowicze liczcie się że słowami bo dostaniemy pozew zbiorowy od Lewandowskiej , jej się wydaje że jak ma pieniądze to wszystko może !!!!!\nTo jeszcze nic. Ja jestem notorycznie w moim własnym domu podsłuchiwana przez sąsiadkę z góry, która to co mówię, podkreślam w swoim własnym domu, chce wykorzystywać przeciwko mnie. Jak tu żyć skoro człowiek nie może mówić tego co myśli we własnym domu.\nPrzebrała się dziewczyna żeby Robkowi urozmaicić sex i zrobiło się Wielkie Halo. Równie dobrze mogła założyć strój pielęgniarki. Czy wtedy by obraziła służbę zdrowia??? 😂 Moja bratowa wysmarowała się brązową pastą do butów bo mąż marzył o seksie z mulatką. Potem nie mogła się domyć ale to iż inna historia 😃😃😃 Więcej luzu dziewczyny 🤗\nKobiety. Umówcie się na kawę i pogadajcie o tym incydencie zamiast nasyłać na siebie prawników i wylewać żale i rozgoryczenie w sieci. Obie nie przemyślałyście swoich zachowań, bierze się to na klatę, przeprasza i żyje dalej. Naprawdę szkoda życia na pielęgnowanie niechęci do siebie.\nTym posunięciem Ann pokazała jaki ma na prawdę "dystans" do mediów I jaka z niej tak na prawdę niedoswidcznona atencjuszka. Skompromitowała nie tylko siebie ale też ta śmieszna kancelarie, która za odpowiednią kwotę posuwa się do nieuzasadnionego prawnie szantazu. Gratulacje dla dziewczyny że sobie nie dała się zastraszyć!\nO Jezus, to jest taki brak honoru. Wybiła się na mężu, i uważa się za królową fitness. Tej Chodakowskiej też nie trawie, ale już lepsza ona niż ta Lewandowska.\nLewandowska jak wygra będzie miała na koło zapasowe do swojego samochodu.\nPani Anno Lewandowska, nie chcą być pozwanym przez Panią lub Pani pełnomocników, oświadczam, że jest Pani wporzo i całkowicie zgadzam się z tym co Pani robiła, robi i zrobi w przyszłości.\nNO NIESTETY PIENIĄDZE ROBIĄ TO , ZE CZŁOWIEKOWI ODBIERAJĄ ROZUM ! JAK MÓWIŁA Z BARDZO PODOBNO BIEDNEJ CHODZĄCEJ W DZIURAWYCH BUTACH , STAŁA SIĘ MILIONERKA ! PO PROSTU ZMIENIŁA SIĘ I MOŻE KAŻDEMU WYTACZAĆ PROCES BO MA TYLE , ZE NIE MUSI SIĘ MARTWIĆ ! AMEN ! To ŚWIADCZY O JEJ POZIOMIE ! SMUTNE !\nJak dla mnie zabrakło kultury i taktu ze strony Pani Lewandowskiej, jak by nie zwróciła na to uwagi albo inteligentnie zabrała udział w dyskusji to zyskała by bardzo dużo a tak no cóż, poszło w świat że słoma z butów wystaje. Niestety klasy nie kupi się za kasę męża.\nTa kobieta ktora wypowiada sie za Lewandowska zupelnie zmienia temat i odwraca kota ogonem. Jesli chodzi o darmowy spacer i bieganie to Maja nie dlatego wspominala o bogactwie Lewandowskiej, lecz dlatego ze osoba bogata moze miec dietetyka, catering, suplementy, silownie w domu. Dla takiej osoby jest to jedynie kwestia checi bo wszystko moze byc zamowione i podane na talerzu.\nAnka nikt Cię nie lubi. Nie zrozumiałaś tego jeszcze?\nanka wyluzuj wiecej dystansu do siebie,babo\nLewandowska chciała być dowcipna z tą "ciałopozytywnością"...a wyszło jak zwykle\n„Bogaci mogą więcej”. No tak jest! Ale każdy sobie zapracował na to. A ta dziewczyna jest bardzo roszczeniowa i widać ze zwyczajnie zazdrości. Okropny jad. Gdybym była na miejscu lewej to chyba postąpiłabym podobnie.\n"Używanie finansowej przewagi do uciszania krytycznego głosu, stającego w obronie osób, które na okrągło doświadczają różnych form przemocy z powodu wyglądu, jest wyższościowym nadużyciem" - zwraca uwagę Młynarska. Nic dodać nic ująć\nLewandowska jest dla mnie nie ważna ponieważ nigdy się nią nie interesowałam, ciężką pracą człowiek osiąga swe sukcesy i wiarą a nie tym że jej mąż jest piłkarzem.


Wnętrza strychu | Weranda.pl\nGłówną ozdobą salonu są kolorowe zasłony z surowego jedwabiu.\nCzasem mniej znaczy więcej. Tak właśnie jest w tym mieszkaniu na strychu kamienicy.\nGłówną ozdobą salonu są kolorowe zasłony z surowego jedwabiu. Kiedy prześwieca przez nie słońce, pokój tonie w ciepłych barwach. Plecione fotele w tym samym jasnym kolorze co podłoga, stół ze szklanym blatem i niska biblioteczka są tu tylko „dodatkiem” do świetlistej aury.\nW kuchni wrażenie świeżości i przestrzeni dają proste białe szafki i chłodna zieleń ścian. A wpadające przez okno w dachu promienie tworzą na stalowych sprzętach świetlne refleksy. Natomiast w sypialni wrażenie robi... szklana ściana na taras. Gdy wokół rozpościera się tak piękny widok na panoramę miasta, nawet w zwykłym łóżku można poczuć się, jakby się spało na miękkiej chmurce. Tym bardziej gdy nad nią lecą anioły.\nTagi: aranżacje domu, salon, sypialnia, kuchnia, urządzanie domu, wystrój wnętrz, projektowanie wnętrz


Sen jako sposób prezentowania postaci literackiej. Analizując i interpretując podany fragment Lalki Bolesława Prusa, wyjaśnij, co marzenie senne mówi o bohaterce powieści i jej stosunku do ważnych w jej życiu osób – ojca i Wokulskiego. -\nTwórca powieści realistycznej dysponował rozmaitymi sposobami kreowania postaci literackiej. Przede wszystkim do głosu dopuszczał wszechwiedzącego narratora, który prezentował nie tylko bohatera, ale także stosunek autora do stworzonej postaci. Często postać literacka charakteryzowana była poprzez działanie, wypowiedzi innych bohaterów oraz wypowiedzi własne. Typowe dla powieści realistycznej było opisywanie wnętrz, w którym bohater przebywał i czuł się dobrze. Charakter przestrzeni odzwierciedlał potrzeby, obyczaje, przyzwyczajenia bohatera. Wykorzystanie mowy pozornie zależnej pozwalało przeniknąć serce i umysł postaci.\nW kreowaniu bohatera literackiego Prus wykorzystuje także marzenie senne. Zabieg ten nie był nowością w literaturze. Od czasów Biblii sen był stanem, w którym człowiek otrzymywał od sił nadprzyrodzonych informacje o sobie i swojej przyszłości (np. bohaterowie Starego i Nowego Testamentu, Więzień z III cz. „Dziadów”). W powieści Prusa marzenie senne dotyczy spraw, o których myślimy w ciągu dnia i które są źródłem udręki i niejasnych przeżyć, a ponadto przekazują pewną informację o człowieku.\nBohaterka powieści Bolesława Prusa – arystokratka Izabela Łęcka śni sen, który odzwierciedla jej niepokoje po pierwszym spotkaniu z kupcem Stanisławem Wokulskim. Pierwszy akapit podkreśla osamotnienie i wyobcowanie panny Izabeli. Świat, w którym o wartości człowieka decydują arystokratyczne tytuły, zapomniał o niej – „znowu siedzi sama w swoim gabinecie”. Za oknem zapada zmrok, nadchodzi pora dnia, która skłania do refleksji nad sobą i swoim losem.\nNarrator (usytuowany poza światem przedstawionym) w formie mowy pozornie zależnej odtwarza nastrój chwili i opisuje stany emocjonalne bohaterki. Ma o niej nieograniczoną wiedzę – zna jej myśli i uczucia, wkrada się nawet do jej snu. Młoda kobieta uświadamia sobie dramatyzm położenia. Pan Tomasz zadłuża się u swego lokaja, wygrywa pieniądze w karty od kupców, a panna Izabela jest zmuszona sprzedać posagowy serwis. Cóż za upokarzająca sytuacja dla dumnej arystokratki! (wykrzyknienie: „Cóż za straszne położenie!”). Jej los zależy od lokajów i kupców. Nie miałaby za złe ojcu, gdyby uprawiał hazard dla sportu i przyjemności. Panowie przecież „wygrywają tysiące”. Ale ona wie i bardzo nad tym boleje, że ojciec w tak poniżający sposób „zarabia” pieniądze na utrzymanie domu, „to już nawet nie upadek, to hańba”. Nachodzą ją czarne myśli, czarne jak zapadający za oknem zmierzch. Jest sama, więc może zrzucić maskę konwenansu, „wypaść” z roli i zajrzeć w głąb swojej udręczonej duszy (upada na szezlong, zasłania oczy obiema rękami – w towarzystwie nie mogłaby się tak zachować; musi stwarzać pozory, by nikt się nie domyślił, że majątek Łęckich znajduje się na granicy bankructwa).\nNarastający niepokój bohaterki o los swój i ojca oddają niedopowiedzenia zakończone wielokropkiem, wykrzyknienia, pytania retoryczne i słowa o silnym zabarwieniu emocjonalnym („straszne”, „upadła na szezlong”, „błagać go”). Gdy wymawia nazwisko Wokulskiego, mówi szeptem, jakby bała się własnych myśli, które wypowiedziane głośno mogłyby sprowadzić nieszczęście. Ten człowiek ją intryguje, ale i przeraża. Gdy zobaczyła go po raz pierwszy, ukazał się jej „pod rozmaitymi postaciami” (filantrop, powiernik ojca, przyjaciel domu, partner do gry w pikietę. Oszust to czy uczciwy człowiek?) Była zaskoczona tym, że Wokulski ma do czynienia z jej ciotką i ojcem. Ale jeszcze nie umie sobie wytłumaczyć, co ją w tym człowieku niepokoi.\nTymczasem w gabinecie jest już ciemno. Uliczne latarnie rzucają cień na ściany i firanki, układają się w złowróżbny znak krzyża. Ten obraz wywołuje w pannie Izabeli niejasne skojarzenia i wspomnienia. Jawa miesza się ze snem, a oniryczna rzeczywistość, w którą wchodzi Izabela, zaczyna się rządzić swoimi prawami. Sen ujawnia jej nie do końca uświadomione lęki. Podróż powozem „na krawędzi pierścienia” symbolizuje upokarzające położenie panny, przywiązanie do klasowych przesądów, niemożność wyjścia poza konwenans i stereotypy myślowe arystokracji. Pierścień to tajemniczy krąg, z którego panna Izabela nie może i nie chce się wyrwać. Bohaterka należy do hermetycznego świata ludzi uprzywilejowanych, którzy sądzą, że z tytułu pochodzenia przysługuje im lepszy los, a zwykli ludzie istnieją tylko po to, by im służyć (opozycja: pierścień – jezioro). W takim świecie czuje się bezpiecznie, „jedzie przez jakąś znaną miejscowość”.\nCzas i przestrzeń zostały zestawione na zasadzie kontrastu. Czas podlega ruchowi (upływa) – promienie słoneczne przesuwają się do tyłu po „lakierowanym skrzydle powozu”, przestrzeń pozostaje nieruchoma – powóz „ani zbliża się do niczego, ani od niczego nie oddala”. Ten obraz oddaje pozorny ruch w przestrzeni (słychać turkot, pojazd „jedzie w dół, a tak jakby stał w miejscu”) i zapowiada zgubę, czyli społeczną degradację rodu Łęckich (jazda po krawędzi pierścienia, jazda na dół). Rozdrażniona „utajonym ruchem powozu” i obojętnością ojca zadaje sobie pytanie: „czy my jedziemy, czy stoimy?” Zastosowana forma liczby mnogiej pozwala przypuszczać, że obraz odnosi się nie tylko do położenia ojca i córki, ale i arystokracji. Pozorny ruch pojazdu symbolizuje stagnację, marazm i konserwatyzm grupy społecznej, która nie umie przystosować się do nowej rzeczywistości (nadchodzi czas ludzi pracy i czynu), która kurczowo trzyma się krawędzi pierścienia.\nOpis zachowania pana Tomasza jest tego potwierdzeniem. Nie odpowiada na pytanie córki, ogląda sobie paznokcie i od czasu do czasu zerka na okolicę, co można interpretować jako egoizm, niezaangażowanie się, zamknięcie w świecie własnych potrzeb. W środku pierścienia znajduje się jezioro „czarnych dymów i białych par”, skąd dochodzą odgłosy furkoczących maszyn. W sen panny Izabeli wkracza świat rzeczywisty. Śpi ona niespokojnie, jeszcze jakiś czas pozostaje na granicy tego, co świadome i podświadome. Potem senne majaki pochłoną ją całkowicie. Istnienia jeziora bardziej się domyśla niż je widzi (widać je jakby). Ona należy do świata „zieloności”. Obydwa światy, zestawione na zasadzie kontrastu, mają symboliczną wymowę. We śnie arystokratki zieloność gór i lasów można odczytać jako izolowanie się od prawdziwej rzeczywistości, trwanie w świecie fałszywych ideałów. Jezioro to obrazowy ekwiwalent prawdziwego życia, które toczy się gdzieś tam, „na dole”, gdzie zło miesza się z dobrem, piekło z niebem (symbolika kolorów: czerń – biel), gdzie wre codzienna praca (turkot machin) i toczy się walka o przetrwanie. I właśnie z tej rzeczywistości wyłania się człowiek – potwór. To Wokulski – wszak o nim myślała po zapadnięciu zmroku. Zapamiętała jego czerwone ręce przy pierwszym spotkaniu. Opis galanteryjnego kupca jest bardzo plastyczny i sugestywny. Wszystkie elementy tego obrazu ujawniają myśli i lęki Izabeli. Wyłonił się nagle z podziemi (niskie pochodzenie), ma krótko ostrzyżone włosy, opaloną twarz i czerwone ręce (symbol prostactwa i niskiego pochodzenia). Nosi zasmoloną koszulę z zawiniętymi do łokci rękawami (człowiek pracy i czynu), ma posturę gladiatora (symbol siły). Ona boi się takich ludzi, oni są ulepieni z innej gliny. Wokulski gra z panem Tomaszem w karty. Z wachlarza kart (symbol potencjalnych możliwości podsuniętych przez los) wyciąga jedną, by rzucić ją na przednie siedzenie powozu. Wszystko stawia na tę kartę (symbol poświęcenia się jednej idei – idei miłości do kobiety). Ten senny majak budzi lęk i przerażenie Izabeli. „To straszny człowiek” mówi do ojca. „Straszny człowiek” znika w oparach dymu, ale w pamięci panny utrwalają się dwa niepokojące obrazy: obnażona ręka z kartą i „szczególny” wzrok jej prześladowcy.\nWyliczenia w formie pytań retorycznych uporządkowanych anaforycznie, rozpoczynające się od partykuł: „czy”, „może” urzeczywistniają rozpaczliwe poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o znaczenie sennych omamów. Symboliczny język snu przemawia bowiem do człowieka wieloznacznymi obrazami. Konstatacja Izabeli oparta na zasadzie antytezy (może to – nie to) oddaje nawarstwiające się w niej przerażenie i poczucie osaczenia. Ona już wie, że Wokulskiemu nie chodzi o pana Tomasza i ciotkę („człowiek pogrążony w dymie wciąż patrzy jej w oczy i karty nie rzuca”). Już ich omotał i podporządkował sobie, żeby nie powiedzieć „kupił”, zdobył ich zaufanie („nawet tacy nie robią nic złego kobietom.”). Odkrywa prawdę („Więc może… Ach!). Stawką w tej grze jest ONA! Młoda kobieta troszcząca się o los i honor ojca jest zawiedziona jego postawą; jego biernością i zgodą na plany Wokulskiego. Sen tłumaczy jej intuicyjną niechęć do Wokulskiego. Odkrywa, że to wytrawny gracz, zdobywca, człowiek majętny i wpływowy, który nie spocznie dopóty, dopóki nie osaczy jej ze wszystkich stron. Izabela stawia się w roli ofiary uciekającej przed myśliwym – zrywa się z szezlonga, wybiega do przedpokoju. Prosi pannę Florentynę o wniesienie lampy do jej gabinetu. Światło przepędza czarne myśli i wyznacza granicę między snem i jawą. Izabela wraca do bezpiecznego świata. Lęki spycha do podświadomości (śmieje się: „tak mi się coś majaczyło”).\nSen Izabeli wiele powiedział o bohaterce. Z jednej strony ujawnił jej marzycielskie usposobienie, z drugiej pokazał, że nie jest naiwną panną, która nie rozumie ekonomicznej sytuacji rodziny. Sen potwierdził jej wrażliwość, honor i niemożność oderwania się od myślenia kategoriami swojej klasy. Ponadto odkrył przed czytelnikiem motywy postępowania Łęckiej w relacjach z Wokulskim, ujawnił skrywaną niechęć i odrazę („zasmolona koszula”, „czerwone ręce”) do człowieka „nie jej gatunku”. Odsłonił jej charakter (nieco neurotyczne usposobienie), wydobył nieuświadomione lęki i niepokoje. Pełni sen wreszcie funkcję proroctwa – zapowiada „zjeżdżanie w dół” – z Kwirynału do sklepu. Obawy panny Izabeli są uzasadnione, intuicyjnie przeczuwa, że nie będzie umiała obronić się przed człowiekiem takim jak Wokulski.