Kiedy akupunktura może być alternatywą zabiegów operacyjnych ?\nKiedy akupunktura może być alternatywą zabiegów operacyjnych?\nW jednym z artykułów na tej stronie omówiliśmy raczej ogólnie zastosowanie akupunktury w specjalnościach zabiegowych. Celem tego artykułu jest omówienie sytuacji klinicznych, w których akupunktura może pod określonymi warunkami stać się alternatywą zabiegów operacyjnych w wielu specjalnościach lekarskich. Źródłem informacji na ten temat są niemal wyłącznie wyniki obserwacji doktora Eustachiusza Gaduli, opartych na ponad czterdziestoletniej praktyce własnej w stosowaniu akupunktury.\nAutor zdaje sobie w pełni sprawę, że już sam tytuł tego artykułu może budzić zdziwienie i niedowierzanie samych pacjentów, nie mówiąc już o lekarzach konwencjonalnych, a szczególnie o lekarzach wielu specjalności zabiegowych. Bo na pierwszy rzut oka sprawa wygląda co najmniej podejrzanie i nasuwa się wątpliwość, czy podobne ujęcie tego tematu nie jest jedynie PR-em, w określonym celu, jakim jest zwiększenie popularności autora jako lekarza praktyka z własnym, prywatnym gabinetem specjalistycznym.\nNajpierw słów kilka na temat autora artykułu i opisywanej metody. Doktor Eustachiusz Gadula właśnie w tym miesiącu kończy 77 lat. Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Gdańsku ukończył w roku 1960, a więc przez 52 laty. Własne Centrum Rehabilitacji Medycyny Zintegrowanej, Sportowej i Leczenia Bólu Ekomed prowadzi od 21 lat ? dokładnie od 1 sierpnia 1991 roku. Gdyby zależało mu na tanim rozgłosie wokół swojej, dla świata medycyny konwencjonalnej kontrowersyjnej działalności medycznej, podobne teksty mógłby publikować w różnej formie od co najmniej ćwierćwiecza, a jednak tego nie czynił. Natomiast przez dziesięciolecia systematycznie pogłębiał swoją wiedzę teoretyczną i praktyczną i na tej podstawie systematycznie tworzył nową filozofię medycyny zintegrowanej, weryfikowaną własną, codzienną działalnością praktyczną. W CV doktora Gaduli zamieszczonym na stronie internetowej Ekomed wyraźnie widać jak niezwykle szeroka była to działalność. Mimo, że początki powojennej akupunktury w Polsce, coraz szerzej wdrażanej, nie bez oporów ze strony medycyny konwencjonalnej, sięgają początku lat 70-tych, to słusznie za najczęstsze wskazanie do niej uważało się i nadal uważa leczenie różnego rodzaju bólu. W ostatnich dziesięcioleciach do coraz szerszego zainteresowania akupunkturą jako bezpieczną i skuteczną metodą walki z bólem przyczyniło się wielu anestezjologów. Szkoda tylko, że na szerszą skalę tej niezwykle cennej w leczeniu bólu metody nie stosuje się w Polsce w coraz liczniejszych hospicjach.\nPoza stosowaniem akupunktury w leczeniu bólu, na szczęście coraz więcej polskich lekarzy, najczęściej w gabinetach prywatnych (Głównie z winy NFZ, który proponuje nie do przyjęcia warunki finansowe stosowania tej metody w ramach umów z lekarzami) stosuje akupunkturę z coraz szerszych wskazań i to w wielu specjalnościach lekarskich. Jedni w tej działalności opierają się wyłącznie na ortodoksyjnej, tradycyjnej filozofii chińskiej, a inni integrują tradycyjną wiedzę chińską ze współczesną medycyną akademicką, a szczególnie z neurofizjologią. Tak zintegrowaną akupunkturę niektórzy lekarze amerykańscy nazywają akupunkturą medyczną. Niemal od początku swej działalności na niwie akupunktury (od roku 1965) doktor Gadula przez pierwsze lata stosował głownie ten rodzaj akupunktury. Z czasem, w miarę ewolucji poglądów na temat znaczenia i potrzeby integracji w medycynie lekarz ten w swojej praktyce szpitalnej jak i ambulatoryjnej w coraz większym stopniu zaczynał doceniać potrzebę stosowania rehabilitacji medycznej jako podstawowej metody leczenia. W odróżnieniu od medycyny konwencjonalnej, skoncentrowanej głównie na chemicznym leczeniu farmakologicznym i zabiegach operacyjnych, a rehabilitacji traktowanej jako trzeci etap leczenia, stosowany niezbyt często i bez większego przekonania (tak dzieje się dotychczas w większości placówek konwencjonalnych) doktor Gadula przywiązuje duże znaczenie do profilaktyki zgodnej z prawami natury, a rehabilitację uważa za podstawową metodę leczenia. Natomiast farmakoterapia chemiczna i zabiegi operacyjne są w tym ujęciu pomocniczymi metodami rehabilitacji. Konsekwencją takiego podejścia stał się także fakt, że także akupunkturę (i wiele metod jej kręgu, a szczególnie akupresurę) doktor Eustachiusz Gadula uważa za niezwykle cenną metodę pomocniczą kompleksowej, a właściwie zintegrowanej rehabilitacji. Konsekwencją takiego podejścia stało się nadanie tej odmiany akupunktury nazwy akupunktura zintegrowana. Przez wiele lat słuszność takiego podejścia doktor Gadula sprawdzał na sobie, swoich najbliższych i bardzo wielu pacjentach z zakresu różnych specjalności lekarskich. Nie dysponując jednak odpowiednim instrumentarium do obiektywizacji wyników swoich działań, nigdy dotychczas szerzej na ich temat nie publikował. Natomiast nadużywany w medycynie zarówno konwencjonalnej jak i niekonwencjonalnej opis spektakularnych przypadków bez należytej obiektywizacji wyników badań uznawał za niewłaściwe. Tylko co jakiś czas, najczęściej w różnych mas mediach od początku lat 70-tych pojawiały się czasem nawet sensacyjne informacje na temat wyników leczenia osiąganych przez doktora Eustachiusza Gadulę, czasem także w schorzeniach powszechnie uważanych za nieuleczalne. Pośrednim potwierdzeniem jakości wyników leczenia takich chorych przez doktora Gadulę może być fakt, że po tylko 6-tygodniowej obserwacji wyników leczenia grupy ciężko chorych w Oddziale Chirurgii Ogólnej Szpitala Wojewódzkiego w Opolu dyrektor szpitala a także ordynator oddziału podjęli decyzję o otwarciu w roku 1973 przy Szpitalu Wojewódzkim w Opolu pierwszego w europejskich krajach Demokracji Ludowej oddziału akupunktury. Ale jak to zwykle w Polsce bywa, na decyzji się skończyło. Wielu życzliwych kolegów lekarzy w Opolu wykorzystało swe, często do dziś trwające wpływy, aby pomysł ten utrącić. I jak to często bywa w naszym kraju, odnieśli sukces.\nAle wróćmy do meritum sprawy w tym artykule, do akupunktury jako metody leczenia, która w określonych sytuacjach może stać się alternatywą zabiegów operacyjnych. Nie są to przyszłościowe rozważania teoretyczne, ale oparte na długoletniej praktyce klinicznej doktora Eustachiusza Gaduli, możliwej do weryfikacji nawet po wielu latach. Bo wielu z tak leczonych pacjentów nadal żyje w wyraźnie lepszym stanie psychofizycznym, a część z nich dziś nawet zapomniała o swoich dawnych problemach zdrowotnych.\nReasumując możemy rozróżnić trzy rodzaje akupunktury: akupunkturę tradycyjną, akupunkturę medyczną i akupunkturę zintegrowaną z rehabilitacją. Dalsze nasze rozważania będą dotyczyć właśnie akupunktury zintegrowanej. Autor zdaje sobie sprawę, że w obecnej dobie daleko posuniętej specjalizacji omawianie przez jednego lekarza tak szerokiego spektrum schorzeń, należących do wielu specjalności lekarskich może budzić poważne wątpliwości, czy stwierdzenia te są rzeczywiście oparte na faktach. Tak Drodzy Czytelnicy, wszystko o czym autor pisze jest oparte na faktach z codziennej obserwacji lekarza praktyka, któremu życie stworzyło niezwykle rozległe możliwości. Autora to przypuszczalne zdziwienie Czytelników nie zaskoczy. Wielokrotnie zdarzało się, że co jakiś czas doświadczeni lekarze różnych specjalności wyrażali chęć przyjrzenia się jak wygląda diagnostyka i terapia w zakresie zintegrowanej rehabilitacji medycznej w gabinetach autora. Czasem po kilkugodzinnej obserwacji, a innym razem po wielodniowej, nie potrafili zrozumieć jak można przy kolejnych, często poważnie chorych pacjentach przestawiać się na problemy z zakresu różnych specjalności lekarskich, pogłębiać rozpoznania i stosować skuteczne leczenie zachowawcze nawet u pacjentów, których wcześniej zakwalifikowano do leczenia operacyjnego. Największe problemy ze zrozumieniem możliwości takiego podejścia mieli często wybitni specjaliści zabiegowi. Wygląda na to, że podobny sposób podejścia do problemów swoich pacjentów w ostatnich dziesięcioleciach staje się unikalnym i ginącym podejściem. A może jest to może znów dojdzie do niego w przyszłości, w ramach medycyny zintegrowanej?\nSpróbujmy powoli przeanalizować potencjalne możliwości terapeutyczne akupunktury zintegrowanej w autorskiej wersji doktora Eustachiusz Gaduli w wybranych grupach schorzeń. Tekst ten nawiązuje do wielu sformułowań autora zawartych w Vademecum Pacjenta Medycyny Zintegrowanej, dostępnym po osobistym kontakcie z autorem w dziale e-Konsultacje na stronie internetowej www.ekomed.opole.pl.\nCo powinno decydować o metodach i skutecznośi leczenia?\nO metodach i skuteczności leczenia powinna decydować znajomość czynników etiologicznych i patomechanizmu schorzenia u konkretnego pacjenta\nPodstawą optymizmu autora w podejściu do możliwości akupunktury zintegrowanej jako alternatywy zabiegów operacyjnych w niektórych schorzeniach jest własna koncepcja czynników etiologicznych i patomechanizmu wielu grup schorzeń oparta z jednej strony na najnowszej wiedzy medycznej i własnej filozofii medycyny zintegrowanej a z drugiej w dużej mierze opartej i systematycznie weryfikowanej własną praktyką lekarską.\nW przekonaniu autora zgodnym z coraz szerzej przyjmowanymi poglądami w medycynie zintegrowanej podstawowym i najczęstszym czynnikiem każdej patologii są zaburzenia energetyczne najczęściej i najwcześniej zwykle przejawiające się jako pogorszenie stanu psychicznego i związane z nim patologiczne napięcia mięśniowe. Człowiek spięty psychicznie świadomie czy podświadomie napina się mięśniowo, a spięty mięśniowo nie potrafi rozluźnić się psychicznie. Ponadto patologiczne napięcia mięśniowe dotyczą zarówno mięśni narządu ruchu jak i mięśniówki gładkiej, ściśle i obustronnie ze sobą powiązanych. A ponieważ podstawowe funkcje życiowe są realizowane za pomocą mięśni, powoduje to zaburzenia wielu najważniejszych funkcji życiowych, z zaburzeniami hormonalnymi i immunologicznymi włącznie. Zdaniem doktora Eustachiusza Gaduli większość zmian patologicznych rozpoczyna się od pogorszenia stanu psychicznego i patologii mięśniowej. Ponieważ medycyna konwencjonalna nie ma instrumentarium obiektywnego badania tych zaburzeń, jeśli mimo ich istnienia wszystkie dostępne wyniki badań instrumentalnych są prawidłowe, lekarze rozpoznają wtedy tylko czystą nerwicę. Ale zdaniem doktora Gaduli nie ma czystych nerwic. Aby potwierdzić słuszność tego twierdzenia, niezgodnego w przyjętymi w medycynie akademickiej poglądami wystarczy dokładnie zbadać pacjenta fizykalnie pod kątem zaburzeń energetycznych. W naszym ciele przejawiają się one jako bloki mięśniowe, a przez Janet Travel opisywanie jako mięśniowo-powięziowe punkty spustowe (m-p TPS). Wystarczy je skutecznie zlikwidować lub zminimalizować aby doszło do zauważalnej, a czasem nawet spektakularnej poprawy stanu psychofizycznego pacjenta z czystą nerwicą. Natomiast jeśli objawy tak określane utrzymują się długotrwale, z czasem dochodzi do zaburzeń biochemicznych, już uchwytnych za pomocą instrumentarium medycyny konwencjonalnej. Jeśli jednak utrzymują się jeszcze dłużej, dochodzi do wielu zmian strukturalnych, szczególnie starannie, a ostatnio nawet zbyt drobiazgowo rozpoznawanych instrumentalnie. Tempo ich postępu najczęściej jest sprawą indywidualną, zależną od wielu prawdziwych czynników etiologicznych schorzeń (p. Czynniki etiologiczne i ogólny patomechanizm schorzeń na blogu: http://gadula-ekodoktor.blog.spot.com).\nAutor ma nadzieję, że ten krótki wstęp na temat czynników etiologicznych i ogólnego patomechanizmu schorzeń pozwoli Czytelnikowi na pogłębione zrozumienie powodów odmienności podejścia autora do sposobu leczenia wielu schorzeń od ogólnie przyjętego w medycynie. Ale czym innym są czynniki etiologiczne i ogólny patomechanizm schorzeń, czym innym patomechanizm w poszczególnych grupach schorzeń, a jeszcze czym innym indywidualny patomechanizm schorzeń u poszczególnych pacjentów. Dobrego lekarza poznaje się po tym, jak podchodzi do tych problemów u swoich konkretnych pacjentów. Jak na ich podstawie stawia diagnozę. Jakie proponuje czy podejmuje metody leczenia i wreszcie, jakie jest jego rokowanie w odniesieniu do danego pacjenta.\nAkupunktura zintegrowana w bólach i chorobach kręgosłupa\nPodstawową grupą schorzeń, w których najczęściej istnieje możliwość skutecznego stosowania akupunktury zintegrowanej z rehabilitacją jako alternatywy zabiegów operacyjnych są schorzenia narządu ruchu dotyczące zarówno mięśni jak i stawów. Ponieważ kręgosłup jest podstawowym narządem osiowym narządu ruchu, którego funkcje są ściśle powiązane z funkcjonowaniem mięśni i stawów kończyn, omawianie czynników etiologicznych i patomechanizmu tej grupy schorzeń rozpoczynamy właśnie od kręgosłupa. Czym rehabilitacja dla medycyny, tym kręgosłup dla ciała (E. Gadula, 2009). To na pierwszy rzut nieco zaskakujące stwierdzenie, w świetle autorskich koncepcji medycyny zintegrowanej doktora Eustachiusza Gaduli nabiera głębokiego sensu. O szczególnych, a zwykle mało uświadamianych, wszechstronnych funkcjach kręgosłupa w polskim piśmiennictwie mówią także książki Andrzeja Rakowskiego pt. Kręgosłup w stresie oraz Jerzego Stodolnego Choroba przeciążeniowa kręgosłupa. Dr Eustachiusz Gadula traktuje kręgosłup nie tylko jako ważną strukturę narządu ruchu, ale także jako narząd niezwykle istotny w całokształcie funkcjonowania człowieka, jako istoty psychosomatycznej. Stwierdzenie to jest konsekwencją nowego, zintegrowanego podejścia do całokształtu działań w medycynie: profilaktyki, diagnostyki, terapii i rehabilitacji oraz rokowania. Większość ortopedów kręgosłup interesuje głównie jako kluczowa struktura kostno-stawowa narządu ruchu, swoisty narząd osiowy i patologiczne, głównie anatomiczne zmiany w jego obrębie. Tymczasem w praktyce zablokowania czynnościowe stawów kręgosłupa oraz niektórych stawów obwodowych stanowią najczęstsze zaburzenia czynnościowe w narządzie ruchu i najczęstszą przyczynę dolegliwości bólowych kręgosłupa. Zdaniem doktora Gaduli podstawowy błąd w podejściu ortopedów do schorzeń kręgosłupa i innych stawów polega na tym, że zmiany kostno-stawowe uważają oni za pierwotne, a zmiany mięśniowe za wtórne. W patomechanizmie schorzeń narządu ruchu w myśl filozofii doktora Eustachiusza Gaduli jest dokładnie na odwrót ? zaburzenia energetyczne i związane z nimi pogorszenie stanu psychicznego, patologiczne napięcia mięśniowe, szczególnie przewlekle, zaburzenia hormonalne, osteoporoza i obniżenie ogólnej odporności organizmu doprowadzają do zaburzeń metabolicznych i przeciążeń w układzie kostno-stawowym, a w ich efekcie do rozmaitych zmian zwyrodnieniowych.\nPoprawa stanu psychicznego i bezpośrednia praca z mięśniami, a głównie z mięśniowo-powięziowymi punktami spustowymi (m-p TPs) najszybciej tworzą warunki do cofnięcia się wypukliny, czy przepukliny jądra miażdżystego, lub przynajmniej do obniżenia patologicznie wzmożonych napięć mięśniowych, co wyraźnie ułatwia mobilizacje, czy manipulacje na kręgosłupie lub kończynach. Skuteczne i stabilne usunięcie wypukliny czy przepukliny jądra miażdżystego stwarza warunki do zrostu pierścienia włóknistego w miejscu jego przerwania. Pod wpływem pracy z mięśniami, ale także innych zabiegów stosowanych przez medycynę manualną ustępują także bóle, niedowłady, zaburzenia czucia i zaburzenia wegetatywne.\nW zależności od czasu trwania procesu chorobowego, ilości nawrotów i związanych z nimi dolegliwości oraz zaawansowania zmian morfologicznych, a także stopnia zaangażowania się pacjenta w proces leczenia czas trwania może być różnie długi. Naszym zadaniem powinna być możliwie najpełniejsza w danym przypadku terapia, a nie tylko usunięcie głównych dolegliwości pacjenta na zasadzie: Nie ma bólu ? nie ma choroby. Natomiast o ostatecznej decyzji na temat sposobu leczenia powinny decydować nie wyniki badań dodatkowych ale całokształt obrazu klinicznego pacjenta. Natomiast karygodnym błędem jest kierowanie pacjenta na zabieg operacyjny tylko na podstawie obrazu radiologicznego, bez szczegółowej analizy obrazu klinicznego na podstawie osobistego, fizykalnego badania pacjenta! Objawy kliniczne kwalifikujące do zabiegu neurochirurgicznego: Zaburzenia czynności zwieraczy Narastające objawy kliniczne z dolegliwościami bólowymi i objawami ubytkowymi (niedowłady i zaburzenia czucia), mimo prawidłowego leczenia. Zespół bólowy w przebiegu przepukliny jądra miażdżystego jest procesem dynamicznym, dlatego należy uważnie obserwować ewolucję objawów klinicznych, wielokrotnie badać chorego i od wyników obserwacji uzależniać stosowane leczenie. Znacznie szersze podejście do leczenia schorzeń kręgosłupa od ortopedów mają osteopaci czy chiropraktycy, zajmujący się także wieloma, nieraz odległymi następstwami schorzeń i urazów struktur kostno-stawowych kręgosłupa. Ale jeśli poważne schorzenie, ciężki uraz lub zaawansowane choroba kręgosłupa doprowadza do uszkodzenia rdzenia kręgowego, czy innych struktur układu nerwowego, leczenie pacjenta wyraźnie przekracza ich kompetencje. Skutkiem tych patologii są nie tylko objawy upośledzenia sprawności narządu ruchu, ale także wielu innych, neurogennych funkcji organizmu, łącznie z psychiką. Często właśnie od niekorzystnych zmian psychicznych rozpoczynają się poważne procesy patologiczne w narządzie ruchu i narządach wewnętrznych, ale trwając dłużej doprowadzają do dalszego pogorszenia stanu psychicznego pacjenta. Wtedy w zależności od konkretnych potrzeb u danego pacjenta, do akcji wkracza także wielu lekarzy i terapeutów z zakresu innych specjalności, z rehabilitantami i psychologami na czele. Pod klinicznym pojęciem kręgosłupa powinniśmy rozumieć skomplikowany twór anatomiczno-funkcjonalny, złożony z układu kostno-stawowego, centralnego układu nerwowego (CUN) w postaci rdzenia kręgowego, nerwów obwodowych oraz ważnych ośrodków i włókien autonomicznego układu nerwowego (AUN), zwanego także układem wegetatywnym. Tak rozumiany kręgosłup jest swoistą anteną, realizującą większość podstawowych funkcji zarówno wewnątrz naszego ciała, jak i łączącą organizm z otaczającym nas środowiskiem (E. Gadula, 1994). Większość dolegliwości bólowych ze strony kręgosłupa, czy kończyn najczęściej wynika nie tyle ze zmian w obrębie układu kostno-stawowego, co z patologicznie wzmożonych napięć nerwowo-mięśniowych. Ich przyczyną bardzo często bywa rzadko brany pod uwagę skutek psychogenny w narządzie ruchu. Od kilku dziesięcioleci patologicznie wzmożone napięcia mięśniowe, w światowej literaturze coraz częściej opisywane jako mięśniowo-powięziowe punkty spustowe (m-p TPS), a w Polsce nadal mało znane, stanowią główną przyczynę większości bólów, w tym także długotrwałych i najbardziej dręczących. Co grosza, z większością tych bólów wiążą się różnego stopnia zaburzenia wegetatywne, najczęściej diagnozowane jako oddzielne schorzenia wielu różnych narządów wewnętrznych. Choć mogą one powodować zaburzenia wielu funkcji tych narządów, m.in. w postaci różnego rodzaju dyskinez (stanów kurczowych dróg żółciowych i trzustkowych), zaburzeń funkcji żołądka i jelit, czy zaburzeń neurogennych w obrębie układu moczowego, prawidłowe ich leczenie poprzez normalizacje patologicznych napięć mięśniowych narządu ruchu i mięśniówki gładkiej zwykle likwiduje lub wyraźnie łagodzi te objawy. Zgodnie z koncepcjami doktora Eustachiusza Gaduli zaburzenia emocjonalne i związane z nimi patologiczne napięcia mięśniowe odgrywają niezwykle istotną rolę w patomechanizmie większości schorzeń nie tylko narządu ruchu, ale także narządów wewnętrznych. Część schorzeń kręgosłupa, a także innych zmian patologicznych w obrębie układu nerwowego, w których zachowawcze leczenie neurologiczne nie dało efektu, kończy się zabiegiem neurochirurgicznym. W Polsce nadal panuje tradycja, zgodnie z którą wieloma schorzeniami kręgosłupa, czy mózgu, a także urazami kręgosłupa z uszkodzeniem rdzenia kręgowego często jeszcze zajmują się, nie zawsze odpowiednio do tego przygotowani ortopedzi. U pierwotnych podstaw bólów kręgosłupa w ogromnej większości wypadków stoi jakaś forma przeciążenia, natomiast rozmaite postacie kliniczne zespołów bólowych to tylko postacie czy etapy tej samej choroby, lecz o różnym stopniu zaawansowania. Bóle kręgosłupa lędźwiowego, piersiowego czy szyjnego to aktualnie najczęstsza dolegliwość w narządzie ruchu człowieka. Istnieje wiele nieporozumień co do co do przyczyn i istoty tego schorzenia, w którym ból w obrębie kręgosłupa jest najbardziej dotkliwym objawem. Nowy problem powstał jednak kiedy stwierdzono, choć ciągle się o tym zapomina, że nie ma żadnej znaczącej korelacji pomiędzy natężeniem dolegliwości bólowych i zaburzeń wegetatywnych a współistnieniem i stopniem zaawansowania zmian zwyrodnieniowych kręgów. Zmiany degeneracyjne trzonów kręgów i krążków międzykręgowych (łącznie z ich przepuklinami) mogą być uznawane za przyczynę dolegliwości jedynie w części zespołów bólowych. Pozostaje ogromna liczba cierpiących, których dolegliwości takimi przyczynami nie da się uzasadnić. Dlatego znalezienie najważniejszych i najczęstszych przyczyn wymienionych dolegliwości stanowi jeden z najważniejszych problemów współczesnej medycyny narządu ruchu. Współczesna aparatura pozwala na precyzyjną diagnostykę zmian anatomicznych, zarówno zaawansowanych jak i drobnych, które mogą być przyczyną dolegliwości bólowych i uciążliwych zaburzeń wegetatywnych w układzie kostno-stawowym. Jednocześnie nadal brak obiektywnych metod diagnostycznych dla oceny stanu psychicznego, czy stanu mięśni narządu ruchu i mięśniówki gładkiej, często odpowiedzialnych za zaburzenia funkcjonalne. Nieproporcjonalnie szczupła jest także konwencjonalna wiedza na temat zaburzeń funkcjonalnych i mechanizmów, które prowadzą do zmian anatomicznych. Co więc w świetle współczesnej wiedzy można powiedzieć o przyczynach schorzeń w obrębie narządu ruchu? Najbardziej przekonujące i prawdopodobne są opinie o przyczynach przeciążeniowych - ostrych i przewlekłych, związanych ze skutkiem psychogennym w narządzie ruchu, często współistniejącym z zaburzeniami hormonalnymi, osteoporozą i obniżeniem ogólnej odporności. Powtarzające się i nakładające się na siebie obciążenia psychiczne i fizyczne, związane ze współczesnym kształtem życia codziennego: pracą, siedzącym trybem życia, siedzącym trybem spędzania wolnego czasu, przeciążeniami, a także różnymi ułatwieniami cywilizacyjnymi działają niekorzystnie na narząd ruchu, którego kluczem jest kręgosłup. Mimo wielu szkodliwości psychicznych i fizycznych nasz kręgosłup przez krótszy czy dłuższy czas potrafi je znosić bez większych dolegliwości. Możliwości adaptacji kręgosłupa i próg jego bezpieczeństwa zostają zazwyczaj przekroczone dopiero wówczas, kiedy dodatkowo nałożą się na to czynniki związane z obniżeniem ogólnego stanu zdrowia i wydolności organizmu. Czynniki te to (za Jerzym Stodolnym z książki pt.: Choroba przeciążeniowa kręgosłupa) przede wszystkim:\n? Zaburzenia hormonalne\n? Niewydolny lub nierównomiernie obciążony układ mięśniowy\n? Postępujące przedłużenie czasu życia i związany z nim proces starzenia się tkanek\n? Brak ruchu\n? Nadmierna ruchomość stawów\n? Wady wrodzone kręgów\n? Wady postawy\n? Nierówność kończyn dolnych\n? Wysoka lub niska asymilacja miednicy\n? Nieprawidłowy sposób odżywiania się i zła jakość produktów spożywczych\n? Używki alkohol, papierosy, leki, narkotyki)\n? Choroby ogólnoustrojowe.\n? Gorsza jakość tkanki łącznej, w szczególności kolagenu.\nNajczęściej czynniki te nakładają się na siebie wzajemnie oraz na zmiany anatomiczne w narządzie ruchu. Istota choroby zwyrodnieniowej polega na stopniowym, wieloetapowym przeciążeniu i zużywaniu się elementów kręgosłupa, nadmiernym i przyspieszonym, wskutek oddziaływania na nie przeciążeń przewyższających ich wytrzymałość, w warunkach obniżonych zdolności adaptacyjnych. Powstałe w wyniku tego uszkodzenia mogą przybrać charakter popularnych, klinicznych jednostek chorobowych, np. bólu mięśniowego, choroby zwyrodnieniowej trzonów i stawów kręgów, dyskopatii, rwy kulszowej czy przepukliny jądra miażdżystego, z niedowładami a nawet z porażeniami mięśni kończyn. Poza chorobą przeciążeniową istnieją także inne, poważne choroby kręgosłupa i narządu ruchu: zapalne, metaboliczne, urazowe, czy wrodzone, będące przyczyną bólów i różnych zaburzeń wegetatywnych. Do segmentu ruchowego kręgosłupa zalicza się dwa sąsiadujące z sobą kręgi, połączone krążkiem międzykręgowym, systemem stawów, torebek stawowych i więzadeł. Należą do niego także odpowiadające (z racji segmentarnej budowy człowieka) mięśnie, odpowiedni odcinek rdzenia kręgowego, korzenie nerwowe, nerwy obwodowe, powiezie i naczynia krwionośne. Drugim z umownych zespołów czynnościowych jest słup przedni (kolumna trzonów kręgowych bez łuków), i słup tylny kręgosłupa. Kolumnę słupa tylnego tworzą łuki kręgów i system stawów międzywyrostkowych poszczególnych odcinków kręgosłupa. Łączą one ze sobą tylne części kręgów w sposób zapewniający ich prawidłową ruchomość oraz ukierunkowanie ruchów kręgosłupa. Słup przedni odpowiada za przenoszenie obciążeń, a słup tylny za prowadzenie i kierowanie zakresem ruchów kręgosłupa. We wszystkich funkcjach współdziałają z nimi pozostałe tkanki kręgosłupa ? nerwy, mięśnie, naczynia, a nawet skóra (Co wyraźnie widoczne jest w przypadkach zaawansowanych zaburzeń hormonalnych i twardego, bolesnego na ucisk i próby uruchomienia cellulitis). Największa ilość najwcześniej występujących zaburzeń objawiających się bólem i zaburzeniami wegetatywnymi występuje w słupie tylnym, głównie w stawach międzywyrostkowych i w tkankach z nimi związanych. Długo utrzymujące się zaburzenia czynnościowe stawów mogą jednak doprowadzić do przeciążeń słupa przedniego, w tym także krążków międzykręgowych. Podstawę kręgosłupa stanowi kość krzyżowa, która łącząc się z miednicą bardzo szerokimi powierzchniami stawów krzyżowo-biodrowych, stanowi najpotężniejszy amortyzator naszego organizmu, niwelujący obciążenia w osi pionowej. Każdy ruch czynny głową, kończynami czy nawet częściami kończyn, musi być poprzedzony stabilizacją całego kręgosłupa lub przynajmniej jego odcinka. Dzieje się tak nawet przy wykonywaniu czynności, które pozornie nie mają związku z kręgosłupem, jak żucie czy ruchy obwodowych części kończyn. Kręgosłup w tych przypadkach spełnia rolę stałego punktu odniesienia wobec innych, ruchomych części ciała. Uważnie obserwując konwencjonalną diagnostykę jak i terapię schorzeń kręgosłupa nieodparcie nasuwa się przekonanie, że w patomechanizmie tych schorzeń nie uwzględnia się należycie zarówno psychiki jak i stanu funkcjonalnego mięśni narządu ruchu i mięśniówki gładkiej, ściśle i obustronnie ze sobą powiązanych. Mięśnie są w organizmie jedynymi elementami dynamicznymi, odpowiedzialnymi za ruch. Według Fritjofa Capry układ mięśniowy jest odpowiedzialny za realizację wszystkich najważniejszych funkcji organizmu. Odpowiada on także za pionową postawę ciała oraz stabilizację jednych części ciała (np. kręgosłupa), aby inne (np. kończyny) mogły ruch wykonywać. Przy czym nie jest najważniejsze jaka jest siła mięśni oplatających kręgosłup, lecz aby siły ciągnące ze wszystkich stron były zrównoważone. Za równowagę tę w równej mierze są odpowiedzialne mięśnie posturalne, jak i mięśnie fazowe, współpracujące z kręgosłupem. Jeśli dochodzi do zaburzeń tej równowagi, układ mięśniowy zamiast spełniać rolę bariery bezpieczeństwa, chroniącej przed przeciążeniami, sam staje się przyczyną przeciążeń. Wyjaśnia to, dlaczego bóle kręgosłupa często występują także u ludzi silnych, wysportowanych, z rozbudowanym gorsetem mięśniowym. Silnie wytrenowane mięśnie bynajmniej nie muszą zapewniać równowagi mięśniowej. Często jednostronny trening, czy praca fizyczna ją zaburzają. Obszarem kręgosłupa narażonym na szczególne przeciążenia jest odcinek lędźwiowy. Największy, najsilniejszy i najlepiej poznany w swojej funkcji mięsień prostownik grzbietu składa się z kilkudziesięciu mięśni długich i krótkich, pełniących rolę zarówno statyczną, jak i ruchową. Mięsień ten osłabieniu ulega wyłącznie w odcinku piersiowym (część fazowa tego mięśnia). Usytuowanie kolumny kręgosłupa tuż przy tylnej ścianie tułowia powoduje powstanie dźwigni, gdzie stosunek długości ramienia przedniego (powłoki brzuszne - kręgosłup) do tylnego (kręgosłup ? skóra grzbietu) może u osób otyłych osiągać proporcję aż 1:10. W wyniku tej bardzo niekorzystnej dźwigni tkanki kręgosłupa są narażone na działanie ogromnych sił zarówno w pozycji pionowej, jak i podczas ruchów zginania i prostowania tułowia. Krążek międzykręgowy będący podstawą tej dźwigni, jak i mięśnie grzbietu równoważące powyższą, niekorzystną różnicę, muszą znosić ogromne obciążenia z tym związane. Wielkość tych sił wzrasta wydatnie podczas ruchów zginania i prostowania tułowia z obciążeniem trzymanym w kończynach górnych. W przypadku zespołów bólowych ? lędźwiowych czy szyjnych, z reguły jest on wręcz przykurczony i powinien być rozluźniany i rozciągany. Dlatego w leczeniu schorzeń kręgosłupa tak istotną rolę odgrywają metody skutecznie normalizujące napięcia mięśniowe oraz normalizacja metabolizmu i związana z nią normalizacja wagi ciała. W prawidłowym stereotypie zginania kręgosłupa do przodu, oprócz stawów kręgosłupa, czynny udział biorą stawy kończyn dolnych ? biodrowe, kolanowe i skokowe. W ruchu zginania tułowia z jednoczesnym zgięciem stawów nóg muszą brać aktywny udział mięśnie pośladkowe i mięśnie czworogłowe ud. Drugim mechanizmem bezpieczeństwa kręgosłupa podczas zgięcia i wyprostu jest współudział w tym ruchu czynnego napięcia mięśni brzucha. Dlatego tak istotną rolę w leczeniu odgrywa stan mięśni brzucha w 1/3 współdziałających w dźwiganiu ciężaru ciała. Dobrze wykształcone mięśnie brzucha zmniejszają wydatnie wartość siły, z którą prostownik grzbietu musiałby tą czynność wykonywać sam. Dzięki temu podobnie zmniejsza się wielkość sił nacisku na stawy i krążki międzykręgowe. Aktywne, świadome napięcie mięśnia prostego brzucha, mięśnia poprzecznego oraz mięśni skośnych, zwłaszcza przy prostowaniu się z pozycji pochylonej powoduje, że zachodzi mechanizm prostujący, podobny do występującego przy prostowaniu się elastycznego węża gumowego. Znaczenie wzajemnych powiązań pomiędzy psychiką a narządem ruchu jest aktualnie coraz bardziej podkreślane. W niektórych krajach, szczególnie w USA jest ono obiektem zainteresowania ogromnej rzeszy terapeutów, poczynając od lekarzy i psychoterapeutów, a kończąc na masażystach. Układ mięśniowy jest układem, który w sposób widoczny, wręcz teatralny, reaguje na sytuacje stresujące. Obydwie te grupy bodźców (ostre i przewlekle) powodują w psychice stan przewlekłego napięcia, prowadzącego do wielu zaburzeń i patologii. Poza wymienionymi dwoma grupami bodźców, bardzo duży wpływ na ogólny stan zdrowia i odporność organizmu mają niedobory snu, lub zła jego jakość, zwykle niekorzystnie odbijające się na stanie psychicznym.. Przenoszenie napięć psychicznych na kręgosłup zachodzi poprzez układ mięśniowy. Przeciążenia z tym związane są przekazywane na części kostne kręgów i krążki międzykręgowe, stając się jedną z przyczyn choroby przeciążeniowej i zespołów bólowych oraz zaburzeń wegetatywnych. Kręgosłup ma zadziwiające zdolności kompensacji funkcjonalnej zaistniałych w jego obrębie zmian anatomicznych morfologicznych, a bardzo dużej wrażliwości na zmiany czynnościowe. Mięśnie fazowe podczas naszych codziennych czynności działają jedynie wtedy, kiedy wysyłamy im świadomy rozkaz. Mięśnie posturalne działają zarówno wtedy, gdy wykonujemy czynności świadomie, jak i bez udziału naszej świadomości. Napięcie tych mięśni utrzymuje się także podczas snu w pozycji leżącej. Zatem są one więcej i częściej angażowane do pracy niż mięśnie fazowe. Stąd stan większej ich aktywności i przewaga siły mięśni posturalnych nad mięśniami fazowymi. Zwiększona siła oraz fizjologiczna skłonność do przykurczów mięśni posturalnych w stosunku do postępującego osłabienia i rozciągnięcia mięśni fazowych jest jedną z najważniejszych przyczyn nierównowagi i napięć mięśniowych. Istotną rolę w tym procesie odgrywa odruchowe reagowanie mięśni posturalnych na stres. Zaburzenie mechanizmu zrównoważonego oddziaływania na kręgosłup mięśni posturalnych i fazowych odgrywa szczególną rolę w odcinku lędźwiowym i szyjnym, miejscach najczęstszego występowania dolegliwości bólowych. Jednym ze skutków tego faktu jest zmiana obciążenia osi stawów biodrowych, co powoduje, że osie nie przebiegają zgodnie z optymalną architektoniką beleczek kostnych głów i panewek stawów biodrowych. A na proces ten dodatkowo jeszcze nakłada się ograniczenie przeprostu bioder wywołane przykurczem mięśni biodrowo-lędźwiowych. Jest to istotny element w patomechanizmie zmian zwyrodnieniowych (artrozy) stawów biodrowych. Ale podobne mechanizmy przeciążeń dotyczą większości stawów obwodowych jak i licznych stawów kręgosłupa. Jak podkreślaliśmy jednym z podstawowych czynników przeciążeń mechanicznych narządu ruchu jest stres psychiczny, którego reperkusje można obserwować w zakresie całego ciała. Podobnie ma się sprawa z patologicznymi napięciami mięśniowymi, które są ważnym etapem patologii w narządzie ruchu. Indywidualna historia życia pacjenta, właściwości osobnicze organizmu, przebyte urazy i schorzenia doprowadzają do wielu lokalnych przeciążeń nie tylko w obrębie najszerzej pojmowanego kręgosłupa ale także w obrębie wielu stawów obwodowych. Mechanizm ten szczególnie wyraźnie uwidacznia się w dolnym odcinku kręgosłupa i w obrębie dużych stawów obwodowych. Mimo to w diagnostyce i terapii pacjentów z dolegliwościami i dysfunkcjami o określonej lokalizacji należy także brać pod uwagę całokształt problemów zdrowotnych począwszy od psychiki, poprzez staranną ocenę napięć mięśniowych w obrębie całego ciała, ze szczególnym uwzględnieniem mięśniowo-powięziowych punktów spustowych. To one w głównej mierze decydują o samopoczuciu i dolegliwościach, a także o dalszym kierunku przebiegu procesów patologicznych w organizmie konkretnego pacjenta. Tego typu postępowanie powinno dotyczyć wszystkich chorych, bez względu na stopień zaawansowania anatomicznych zmian kostno-stawowych. Jeśli zgłasza się do nas np. pacjent z bardzo zaawansowanymi zmianami kostno-stawowymi w obrębie stawów biodrowych, z zatarciem powierzchni stawowych i ankylozą stawu i wybitnymi ograniczeniami zakresu ruchów, musimy się liczyć z koniecznością endoprotezo plastyki stawu, ale mimo to zanim podejmiemy decyzję o terminie i zakresie zabiegu powinniśmy dokładnie ocenić nie tylko stan ogólny pacjenta ale także stan jego układu mięśniowego i podjąć próbę normalizacji napięć mięśniowych i poszerzenia zakresu ruchów. Im większy efekt w tym względzie osiągniemy, tym większa będzie szansa na poprawę sprawności po zabiegu operacyjnym. W ostatnich dziesięcioleciach obserwuje się tendencje po poszerzania wskazań do zabiegów operacyjnych w obrębie kręgosłupa. Zwykle neurochirurdzy i ortopedzi wykazują zainteresowanie dolnym odcinkiem kręgosłupa i w przypadku braku poprawy po leczeniu zachowawczym (najczęściej konwencjonalnym) dosyć szybko stawiają wskazania do zabiegów operacyjnych, najczęściej polegających na odbarczaniu i stabilizacji dolnych odcinków kręgosłupa. Poza dyskusją są wskazania do operacji kręgosłupa w przypadku centralnego wypadnięcia dysku, z zaburzeniami funkcji zwieraczy, przy większych niestabilnościach kręgosłupa w różnych odcinkach, czy w przypadku zmian nowotworowych. Natomiast koncentracja wyłącznie na dolnym odcinku kręgosłupa, gdzie w reguły w odcinku lędźwiowym istnieją zmiany dyskopatyczne, czy niewielka niestabilność z pomijaniem oceny funkcjonalnej całego kręgosłupa najczęściej w praktyce się nie sprawdza. Stąd częste stawianie wskazań do powtórnej, czy kolejnej obserwacji kręgosłupa, bez wyraźnej poprawy w samopoczuciu i stanie fizycznym pacjenta. Tymczasem większość schorzeń kręgosłupa można skutecznie leczyć rehabilitacyjnie przy właściwym uwzględnianiu pełnej, fizjologicznej roli kręgosłupa, a nie traktowaniu go wyłącznie jako osiowej struktury kostnej. Jednak w większości przypadków poglądy na temat skuteczności inwazyjnego leczenia schorzeń kręgosłupa wśród polskich ortopedów i neurochirurgów pozostają niezmienne. Najczęściej przy leczeniu tego typu schorzeń podstawowe leczenie, jakim powinna być rehabilitacja traktuje się marginalnie i nieustannie, wbrew faktom przekonuje się chorych i ich najbliższych, że zabieg operacyjny jest najskuteczniejszą metoda leczenia. Tymczasem doświadczenie wielu profesjonalnych chiropraktyków i osteopatów, a ostatnio także coraz częściej i akupunkturzystów dobitnie świadczy, że nie jest to prawda. Wiele nawet długotrwałych i zaawansowanych schorzeń kręgosłupa pod warunkiem pełnego zaangażowania pacjentów daje się skutecznie leczyć, wspomagając rehabilitację profesjonalna osteopatią, chiropraktyką czy akupunkturą. Natomiast pozytywne wyniki leczenia znacznie trudniej osiąga się u chorych leczonych ze złym wynikiem zabiegami operacyjnymi na kręgosłupie. Dr Eustachiusz Gadula od ponad trzydziestu lat w większości różnych schorzeń kręgosłupa (z wyjątkiem w/w wskazań do zabiegów operacyjnych) leczy za pomocą akupunktury zintegrowanej z kompleksową rehabilitacją z wynikami znacznie przewyższającymi wyniki leczenia operacyjnego. Wielokrotnie osiągał jeśli nie wyleczenie, to istotną poprawę także u pacjentów leczonych nawet 2-3 - krotnie bez efektu operacyjnie. Jednak w takich sytuacjach było to leczenie wyraźnie trudniejsze i dłuższe. Niejednokrotnie osiągał także ewidentną poprawę u pacjentów z długotrwałymi zespołami bólowymi dolnego odcinka kręgosłupa mimo wrodzonej wady dolnego odcinka kręgosłupa czy zauważalnej niestabilności. Osiągnie pozytywnych wyników w takich przypadkach było możliwe dzięki skutecznemu wypracowaniu innej filozofii życia, zmiany stylu życia i sposobu odżywiania się, a także wypracowania gorsetu mięśniowego, co wymagało długotrwałych i systematycznych wysiłków zarówno ze strony lekarza jak i pacjenta. Podobne metody pracy z pacjentem dr Gadula stosuje także w większości poważnych, zaawansowanych schorzeń stawów biodrowych, barkowych, kolanowych i łokciowych oraz w zmianach urazowych i zwyrodnieniowych stawów skokowych u zwykłych pacjentów ale także u osób profesjonalnie uprawiających różne dyscypliny sportu, do członków polskiej kadry narodowej włącznie. W każdym przypadku problemów chorobowych czy urazowych nie tylko kręgosłupa ale i stawów obwodowych dr Gadula poza psychiką pracuje starannie także z kręgosłupem, nawet jeśli ze strony kręgosłupa pacjenci nie podają żadnych dolegliwości. Bliższe omówienie tych problemów zaplanowano w następnym opracowaniu z tego cyklu...\nCiąg dalszy w opracowaniu...


Nie będzie dopłat akcyzy od aut - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiNie będzie dopłat akcyzy od aut\nNOWE PRAWO - Podatnicy, którzy zawnioskują o zwrot akcyzy od auta sprowadzonego zza granicy, nie muszą się obawiać, że fiskus oszacuje wartość pojazdu i każe dopłacić podatek.\nOd 19 lipca 2008 r. obowiązuje ustawa o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowymzapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego. Wprowadziła ona też zmiany do ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 29, poz. 257 z późn. zm.) polegające na możliwości określenia podstawy opodatkowania przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej samochodu osobowego, zarejestrowanego na terytorium kraju, kiedy wysokość podstawy opodatkowania w przypadku sprzedaży na terytorium kraju albo nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu. Pojawia się tu pytanie, czy organy podatkowe, gdy przy rozpatrywaniu wniosku o zwrot akcyzy nie stwierdzą, że wartość auta była zaniżona, a tym samem podatek zapłacony był za mały, a podatnik zamiast akcyzę odzyskać, powinien ją dopłacić.\nTakie sytuacje nie będą miały miejsca. Podatnicy mogą spać spokojnie - o dopłatach nie będzie mowy. Weryfikacja podstawy opodatkowania dotyczyć będzie tylko tych przypadków, gdy obowiązek podatkowy powstanie po wejściu w życie ustawy o zwrocie, czyli po 19 lipca 2008 r.\nPotwierdza to też resort finansów. Jacek Kapica, wiceminister finansów, szef Służby Celnej, w rozmowie z GP zapewnia, że przy ubieganiu się o zwrot akcyzy od samochodów sprowadzonych z zagranicy nie ma mowy o dopłatach podatku. Podnoszenie wartości będzie mogło mieć miejsce od momentu wejścia w życie ustawy regulującej zwrot, czyli od 19 lipca 2008 r. Od tego bowiem dnia wprowadzono także zmiany w ustawie o podatku akcyzowym, dzięki którym urzędy celne będą mogły wzywać podatnika do zmiany podstawy opodatkowania samochodu osobowego lub do podania przyczyn uzasadniających podanie jej w wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej.\n- Specjalna ustawa regulująca zwrot akcyzy rzeczywiście ma zastosowanie do przypadków z przeszłości. Ale w tych regulacjach nie było i nie ma możliwości szacowania czy sprawdzania wartości pojazdów przez organy celne. Zatem przepis dotyczący weryfikacji podstawy opodatkowania nie będzie miał zastosowania do samochodów sprowadzonych przed 19 lipca 2008 r. - tłumaczy Jacek Kapica.\n33 proc. jeśli o tyle będzie odbiegać wartość auta ustalona przez biegłego od wartości podanej przez podatnika, koszty opinii biegłego poniesie podatnik\nAnka(2008-08-02 14:57) Zgłoś naruszenie 00\nProszę o wyjaśnienie!!! Chcę kupić auto w niemczech o pojemności 2,4 benzyna. Jakie będę miała koszty jeszcze przed jego zarejestrowaniem chodzi mi o przepisy celne i skarbównę???\nPCH(2008-08-08 16:26) Zgłoś naruszenie 00\nCzy jak teraz, po 19/07/2008 zaplace pelna "nieoszukana" akcyze od sprowadzonego auta,\nto tez moge sie ubiegac o jej zwrot\nlexus(2008-08-12 13:51) Zgłoś naruszenie 00\n"Jacek Kapica, wiceminister finansów, szef Służby Celnej, w rozmowie z GP zapewnia, że przy ubieganiu się o zwrot akcyzy od samochodów sprowadzonych z zagranicy nie ma mowy o dopłatach podatku"\nJak zatem wytłumaczyć brzmienie art. 9 ww ustawy- przepisy niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy.\nA art. 8 ustawy wprowadza możliwość... weryfikacji.\nDodajmy do tego wyrok WSA W-wa sygn VIII SA/Wa 110/08 z dnia 18.07.2008, gdzie sąd stwierdził, że organ podatkowy ma OBOWIĄZEK wydać decyzję, w której określa wysokość zobowiązania, jeśli stwierdzi że wysokość zobowiązania jest inna niż zadeklarowana w deklaracji.\nlexus(2008-08-12 13:43) Zgłoś naruszenie 00\nnikita- 5 dni to 5 dni, nie ważne czy robocze czy wolne od pracy. Jesli jednak ostatni dzień z tego terminu wypada w dzień wolny od pracy , to ostatnim dniem staje się pierwszy dzień roboczy, np.: 5 dzień to niedziela. Wówczas termin przedłuża się do poniedziałku. Wynika to z przepisó ordynacji podatkowej w częsci dotyczącej terminów.\nnikita(2008-08-07 20:07) Zgłoś naruszenie 00\nWitam :) wszędzie piszą że trzeba w ciągu 5 dni złośic zakup samochodu za garnicy ale nikt nie określił czy są to ni robocze od poniedziałku do piątku czy wlicz się równiez w te dni sobote i niedziele gdzie żaden z Urzędów nie pracuje ? jak ktoś zna odpowiedz to niech jak najszybciej da znac\nandziak(2008-08-01 19:15) Zgłoś naruszenie 00\nto znaczy że teraz zaczną przywozić auta po wypadkach i zaniżać ceny.żeby płacić niską akcyze. Och durny ten nasz rząd ???\nCichy(2008-07-30 11:39) Zgłoś naruszenie 00\nwroca czasy ze auta beda na lawetach pod urzad celny podjezdzac jako niesprawne wtedy powolanie zeczoznawcy jest nieuniknione. ale sa i juz inne metody zeby zlodzieja nie placic. !!\nkazdy kto sprowadza auto ktore jest uszkodzone lub nie odpowiada stanowi technicznemu auta z tabel Eurotaksu, czyli wysoki przebieg uszkodzenia i tp ma prawo na powolanie zeczoznawcy !! wiec nie dajcie sie dymac przez nasz rzad !!\nZdegustowany(2008-07-29 23:19) Zgłoś naruszenie 00\nSzlag by Was Pany, rząd oszustów i złodziei!!! Ładnie wybrnęliście... Pierwotny projekt ustawy, za rządu PISu zakładał zwrot akcyzy także tym, którzy zakupili sprowadzony samochód i niejako "zapłacili" akcyzę w cenie kupionego auta. Ci, niestety w tej ustawie nie uzyskają zwrotu, myślę, ze dotyczy to większości poszkodowanych bzdurnym i grabieżczym polskim prawem (niezgodnym w końcu z unijnymi dyrektywami).\nI to ma być sprawiedliwość pytam ??? Jak coś ukradnę i sprzedam, to już nie jest kradzione i nie można domagać się zwrotu ??? dla mnie to jest to samo, legalizacja i legitymizacja niezgodnych z prawem poczynań polskiego rządu, który zabrał, a nie chce oddać nawet następcy prawnemu (za takiego uważam poszkodowanego zawyżoną stawką akcyzy kolejnego właściciela pojazdu) ! Wstydźcie się...\nprofesjonaliści od strajkow(2008-07-29 08:07) Zgłoś naruszenie 00\nW zeszłym tygodniu zgłosiłem w uc samochód, chociaż obowiązek poddatkowy powstał przed 19 lipca, oni uważają, że obowiązek powstaje w dniu zgłoszenia deklaracji akcycowej. W tym tygodniu zrobią domiar,natychmiast wykonalna decyzja, później kilka miesięcy na rozpatrzenie odwoania przez ic, a być może jeszcze wsa. Ja próbowałem ich przekonać, ale tam żadneg argumenty nie docierają. Szkoda słów\nmichalmichal(2008-07-29 13:21) Zgłoś naruszenie 00\na gdzie można znaleźć średnią wartość rynkową z dnia, kiedy samochód został kupiony?\nja(2008-07-29 11:29) Zgłoś naruszenie 00\npanie o.r. a jeśli odprawiam uszkodzone, tanio kupione auto a urzędnik liczy mi je po cenach z jakiejś tabelki jako sprawne, to nie zawyża mi wartości tego co sprowadziłem. faktura zakupu staje się w tym momencie śmieciem\nTom(2008-07-29 10:00) Zgłoś naruszenie 00\nSzanowny Panie O.R powinieneś sobie dopisać M.O co idealnie określało by Twoje podejście do życia :)\nO.R.(2008-07-29 09:55) Zgłoś naruszenie 00\nSkoro nie będzie dopłat to OSZUŚCI ŚPIJCIE SPOKOJNIE - GŁUPIE POLSKIE PAŃSTWO MOŻNA OSZUKIWAĆ np. zaniżając wartość auta.\nBRAWO - TAK RODZI SIĘ SZACUNEK DO PAŃSTWA i PRAWA.


Rodzicowi nie współczuj. - calareszta.pl\nNajgorszym elementem posiadania trojaczków było i jest dla mnie współczucie. Zupełnie obce osoby czują się upoważnione do wypowiadania komentarzy, które nie dość, że są obraźliwe, to zwyczajnie sprawiają przykrość. Współczuć można komuś, kto cierpi. Pokazać swoją postawą próbę współodczuwania. Jak to się jednak ma do cudu, którym jest dziecko? Jak można kiedykolwiek myślenie o dziecku zdegradować do współczucia? Rodzicowi nie współczuj!\nPiszę o tym, bo choć sama już się przyzwyczaiłam i stałam się wredną babą z wózkiem, która jak trzeba, na komentarz “O Jezu! Trojaczki! Współczuję!”, odpowiada: “Ja również! Głupoty”, jest wiele mam i rodziców w ogóle, których takie komentarze zwyczajnie wyprowadzają z równowagi. Nawet gdybyśmy my, rodzice, płakali po nocach z bezsilności, to przecież nie kopie się leżącego.\nNie chodzi tylko o multi dzieci. Rodzice wcześniaków, dzieci niepełnosprawnych, chorych, niegrzecznych, nadpobudliwych, agresywnych, krnąbrnych, niejadków, ząbkujących, nieśmiałych, samotni rodzice, rodzice wielodzietni, mają jeden, wspólny mianownik – nad życie kochają swoje dziecko. To, co widzisz w supermarkecie, na ulicy, w poczekalni u lekarza, czy w przedszkolnej szatni, to tylko niewielki wycinek ich skomplikowanego życia.\nKiedy wychodziłam na spacer z 25 kilogramowym, potrójnym wózkiem i trójką ciekawych świata dzieci, notorycznie doczepiał się do mnie natręt, który jak mucha tse-tse zachodził mi drogę, zaczepiał, zadawał niewygodne, intymne pytania “To ciąża naturalna, czy in vitro?”, “Karmiłaś piersią?”, “Jak zareagowałaś, jak się dowiedziałaś, że będą trojaczki?”, „Finansowo to chyba koszmar, nie?”, “Ciężko Ci, co?”. Nie jestem osobą niemiłą, obcesową i niegrzeczną, ale wielokrotnie miałam ochotę po prostu zacząć w tych sytuacjach krzyczeć. Nie wspominając o tym, że przecież moje dzieci słyszą te komentarze!\nJa rozumiem, że trojaczki to rzecz niebywała, coś niespotykanego, co tak bardzo chce się skomentować, że trudno się powstrzymać. A przecież matki dzisiaj stały się nietykalne, tak bardzo, że absolutnie nic nie można powiedzieć, zaczepić, zagadać, poradzić, aby nie być posądzonym o wścibstwo. I te komentarze, pytania, bywają w dobrej wierze, choć w duchu źle rozumianej empatii. Empatii, która w poczekalni u lekarza matce, nie dającej sobie rady z nadpobudliwym dwulatkiem, każe dogadać, dolać oliwy do ognia, przysporzyć dodatkowego kłopotu, w postaci ciekawskiego widza jej rodzicielskiej porażki.\nKażdy rodzic chce być dumny ze swojego dziecka. Jego chwilowe przeszkody, czy trwałe niedoskonałości w żaden sposób nie naruszają wyjątkowej więzi, jaka rodzi się pomiędzy rodzicem a dzieckiem. Prawdopodobnie dla osób postronnych, ta miłość bywa niezrozumiała.\nDogadywanie zwykle jest przeciwko dzieciom “No, ma Pani gagatka”, “Ale z Ciebie niegrzeczna dziewczynka”, “Jak będziesz tak brykał, to Cię zabiorę”. Ani dzieci, ani ich rodzice tego nie potrzebują. Potrzebują wsparcia i milczącej aprobaty ich nieskończonych wysiłków. Czasami lepiej nic nie mówić, wystarczy uśmiech, zagadanie dziecka, spojrzenie pełne zrozumienia.\nMiałam 32 lata, kiedy pewnego pięknego, lipcowego dnia, pełna obaw i strachu, ale i niewypowiedzianego szczęścia, po trudnej, zbyt krótkiej ciąży, urodziłam moje dzieci. Niczego więcej nie pragnęłam tak bardzo, było to spełnienie moich marzeń, początek niesamowitej przygody i źródło sensu, którego nabrało moje życie.\nJedno uczucie, które w tej sytuacji było nie na miejscu, to współczucie obcych osób. Podczas gdy codziennie byłam dumną i szczęśliwą mamą, która doskonale radziła sobie w tej trudnej sytuacji, na swojej drodze napotykałam lepiej wiedzących, którzy kazali mi być wykończoną, zestresowaną i bezsilną. Nie szukam współczucia. I inni rodzice, którzy borykają się ze swoimi dziećmi, również go nie potrzebują. Choćby nawet moje dziecko nie wpisywało się w ogólnie przyjęte standardy, jestem mamą, a moje dziecko dla mnie najpiękniejsze. Zawsze.\ndumny rodzic, dzieci, niepełnosprawne dziecko, rodzicowi nie współczuj, trojaczki, współczucie


Ewcyna – Strona 2 – Ewcyna\nby Ewcyna 3 wrzesień 2016\nRodopy, Bułgaria. Na trasie od Adriatyku do Morza Czarnego z początkowej piątki została nas trójka – ja, Janek i szkocki Bob. Przełom czerwca i lipca roku 2010 to czas Mundialu – jak ktoś zna Boba to wie, że futbol to dla niego rzecz święta. Nie przegapi żadnego meczu. Nie przegapienie żadnego meczu podczas podróży rowerem to nie jest takie znowu hop siup. Trzeba kombinować, trzeba się poświęcać dla dobra sprawy, ale to już Bob ma nieźle obcykane – zawsze gdzieś się ten telewizor znajdzie, spod ziemi go wytrzaśnie, do ludzi się wprosi, piwem poleje – chętni się znajdą. Zadnych tam smartfonów czy innych GPS-ów nie posiadamy, papierowa mapa na której ciemniejszym kolorem zaznaczono wyższe partie górskie sugeruje, że nie będzie prosto i szybko. Góry są, to tak być musi i już. Janek powoli jedzie, ja jak to ja – głównie pcham rower, Janek na mnie czeka, Bob znika z serpentynowego horyzontu. Celem jest położone za przełęczą miasto Gocze Delczew a przede wszystkim mecz finałowy! Gdy około siódmej widzimy z Jankiem kierunkowskaz do położonego w wiosce guesthousu postanawiamy (no ok, ja wiodę prym w tej decyzji) odpuścić. Jest miła wioska, jest klimatyczny pensjonacik, jest telewizornia. Tylko Boba nie ma. Pojechał. Wiedziony myślą o obejrzeniu meczu naciskał usilnie na pedały, aż dotarł na przełęcz około 22.00 po czym po ciemku, ze szwankujacymi hamulcami sturlał się na przedmieścia miasta w sam raz na ostatnie minuty dogrywki. To się nazywa poswięcen ie, to się nazywa pasja! Zarówno ja jak i Janek w tym czasie pomimo szczerych chęci i kibicowania zasnęliśmy przed telewizorem. Bob wyprzedził nas jak się potem okazało o jakieś 50 km, spotkaliśmy się po kilku dniach w pięknym mieście Płowdiw. Pociąg zawiózł nas nad Morze Czarne, które było owszem czarne, ale od ilości moczących się w nim ludzi – z zaplanowanych 2,5 dni w Złotych Piaskach zdecydowanie wystarczyłoby by mi pół. (Galeria z podróży w 2010 r. jest tutaj)\nI między innymi dlatego teraz nad Morze Czarne nie jadę. Bułgaria południowo-wschodnia, gdzie wjechałam teraz to zupełnie inna Bułgaria niż ta schowana w zielonych górach. Tu na nizinach upał nie słabnie, pola słoneczników i kukurydzy ciągną się po horyzont przeplatane jedynie dużymi połaciami nieużytków. Bryczki zaprzężone w konie mijają mnie licznie. Nie ma już sikawek z wodą, które przez całe dnia nawadniały pola uprawne w Grecji. Jest natomiast dużo biedy i ludzkiej życzliwości. Ludzie na mój widok są życzliwie zainteresowani – tu kawa, tam kawa, jakieś ogórki, pomidory, jakiś melon w podarunku. Ktoś pokazuje ujęcie z wodą (och, jak bardzo brakuje greckich wszędobylskich żródełek!), ktoś prowadzi do baru z domowym jedzeniem, gdzie jak widzę po kolejce stołuje się pól miasteczka. I gdzie za pyszny obiad zostawiam równowartość jakiś 10 zł.\nWłaściciel hoteliku, przed którym zatrzymuję się by złapać internet tez zaprasza na kawę. Miło by mu było, abym została, ale jest jeszcze przed południem, więc dziękuję i jadę dalej. Trochę szkoda, bo cena przystępna, jakieś 10 EUR. Jadę jeszcze jakieś 20 km i nadchodzi burza. Po trzech godzinach siedzenia na przystanku końca nie widać, miejsca do zatrzymania się również. Na to wszystko przychodzi pytanie od właściciela hotelu – gdzie jestem, czy wszystko w porządku? Może jednak bym u niego chciała przenocować? Może po mnie przyjechać. W głowie krążą mi tysiąc myśli, czy wypada i czy coś innego nie jest na rzeczy, po czym wygrywa wizja czystego suchego lokum a właściciel okazuje się być zakochanym górskim piechurem, co to w polskich Tatrach też bywał. Zostaję na dwie noce.\nOtoczenie nader skromne. Czerwona cegła domów z rzadka pokryta jest jakimś tynkiem, co drugie okno w domu zasłonięte, dyktą zabite, ofoliowane. W ogrodzeniach trudno się często dopatrzeć spoiwa – kopnąć i się rozwali. Przez trzy dni widze jeden nowo wybudowany dom. Nie tak wyobrażałam sobie kraj od 9 lat należący do Unii Europejskiej. Widzę jakieś nowe boisko i modernizowanę linię kolejową na trasie Berlin – Istambuł, ale to wszystko. Straszą postsowieckie duchy upadłych fabryk, zakładów, sklepów, PGR-ów, wzrok ciągle natrafia na jakieś ruiny, na widok których nie mam nawet ochoty wyciągać aparatu. Przed domami swojsko – kilka grządek, tu pomidor, tu papryka, jakiś koń, osiołek, łazi kilka kur czy kaczek. Kiedyś dużo się tu działo, było dobrze powiadają napotkani ludzie.\nBułgaria czasy świetności, kiedy to luksusem w socjalistycznej rzeczywistości były wczasy nad Morzem Czarnym ma już niestety za sobą. Obecnie plaża w Słonecznym Brzegu staje się popularna jako miejsce taniej rozrywki wśród młodych przybyszów z zachodniej Europy i nie kojarzy się zbyt dobrze. Potwierdza to przewodniczka po Veliko Tarnowo – historycznym mieście, byłej stolicy kraju zanim przeniesiono ją do Sofii. Miejscu, do którego na szczęście udaje mi się dotrzeć i zobaczyć coś więcej niż tylko połacie słoneczników.\nZgodnie z informacjami wyczytanymi w przewodniku Bezdroży, po przekroczeniu pasma gór masywu Centralnego Bałkanu, który zgodnie z nazwa centralnie i horyzontalnie przecina Bułgarię wkroczyłam w strefę klimatu umiarkowanego. Noce stały się chłodniejsze, powłoka namiotu rano jest mokra od rosy, ale i temperatura w ciągu dnia w końcu sprostała moim życzeniom i spadła poniżej 30 stopni. Domom tez przybyło tynków a i obejścia jakby zasobniejsze od tych na południu.\nBułgaria malutki kraj. Niecały tydzień i jestem w Rumunii.\nTa dla odmiany zaskakuje mnie bardzo pozytywnie i w regionie, przez który jechałam nie zauważyłam żadnych większych różnic w stosunku do Polski – no, oprócz może od jeżdżacej wciąż dużej ilości bryczek i wozów drabiniastych – każdy we wsi zdaje się takowa posiadać wespół z jakimś dobrej marki samochodem. Są za to niezwykle ciekawe architektonicznie domy otoczone małymi arkadami – kolorowe, wesołe, obejścia zadbane. Przed domami na ulicy całe dnie przesiadują ludzie obserwując drogę, na ktorej niewiele się dzieje. Ot, takie normalne wiejskie obrazki.\nWszystkie drogi zdawały się prowadzić do położonego kilkadziesiąt kilometrów od granicy Bukaresztu a ja bardzo nie chciałam tam jechać. Nie bawi mnie wjeżdżanie i wyjeżdżanie z dużych miast, jakoś nie chciałam dać stolicy kraju szansy a ono nie chciało mnie wypuścić ze swojej orbity. Trzy dni krążenia a ja wciąż krążyłam jak satelita. Wiele rzek, niewiele mostów, tu drogę rozmyło, tam coś tam.. Do tego skończyły się drogi poboczne a główna krajowa międzynarodowa urywała głowę. a perspektywa pozostania na niej aż do granicy z Ukrainą była niezwykle przygnębiająca. To jest zupełnie niezgodne z moją wizją podróżowania i perspektywa pozostanie na tej drodze do granicy z Ukrainą nie była najweselsza.\nOdkąd tylko podjęłam decyzję, że nie będę się bawić w żadne samoloty, żeby przyjechać do kraju we wrześniu stało się dla mnie jasne, że na jakimś etapie podróży będę musiała się podeprzeć – zgrozo! – pociągiem. I niestety stało się też jasne, że do Indii tak szybko nie dojadę. I też, że tam gdzie najciekawiej, czyli w Rumuńskie Karpaty muszę sobie teraz muszę odpuścić. Na szczęście już się tam trochę onegdaj pokręciłam.\nTego dnia ruszyłam wyjątkowo późno. Już drugi dzień męczy mnie żołądek i trzyma w poziomie do jakiejś 10tej. Wiatr wieje wyjątkowo silnie w twarz, ciężarówki śmigają na bogato a ja przeglądając po raz enty mapę zastanawiałam się jak temu zaradzić.\nMała miejscowość, mała stacja kolejowa. Hmmm. Wszelkie znalezione w necie informacje sugerują, że w Rumunii zabranie roweru do pociągu nie jest możliwe, ale się spytam. Na stacyjkę wjeżdża pociąg. Jakem wygodnicka, podoba mi się. Nieduży, niskopodłogowy (co w tutejszych warunkach stacyjnych oznacza próg na wysokości uda, ale nie nosa). Staram się dowiedzieć dokąd jedzie, ale nikt mnie nie rozumie. Pani w kasie na moje pytanie, czy mogę zabrać rower zaczyna gdzieś dzwonić.. w tym czasie dowiaduję się, gdzie jedzie pociąg i lokalizuję to miejsce – północ, super – miasto Barlad to mój azymut! Pani wciąż na słuchawce pokazuje mi palcem, ze odjazd za minutę a pociąg dodatkowo stoi na peronie drugim. Odpalam wrotki, żegnam panią szybkim machnięciem i „dziękuję”, wylatuję z budynku, łapię rower i .. na to wtacza się inny pociąg na peron 1 blokując przejście.Ręce mi opadają, ale widzę na końcu peronu jeszcze jedno odległe przejście po torach. Gdy się przez nie przeturluję pan w ładnym pociągu daje znak do odjazdu. I tu zwolnijmy nieco taśmę i obejrzymy sytuację jak w zwolnionym tempie – staram się jednocześnie biec, machać i ciągnąć rower krzycząc „nieeee, stooop, ja też do Barlaaaaad!”. Skutkuje. Działa jak mój wrzask na psy, którego się nauczyłam w Grecji a na który zamierają bez ruchu nie tylko psy, ale tez pół wioski patrząc kto się drze i dlaczego. Więc tu także, pan konduktor zamiera w bezruchu obserwując zjawisko, jakim jestem a ja w tym czasie dopadam pociągu. Siłami rąk kilku chłopa wracających z porannej zmiany bicykl zostaje umieszczony bezpiecznie w środku, mi udaje się wsiąść o siłach własnych. Odjeżdżamy. Konduktor po otrząśnięciu się z szoku wystawia mi bilet również na rower – czyli można! W ciągu 2,5 godziny zupełnie nieoczekiwanie znajduję się w Galati (pol. Gałacz) – mieście położonym na granicy rumuńsko-mołdawsko-ukraińskiej. Do Stasiukowego Babadag stąd blisko. Pograniczny Dunaj ma tutaj wysoki brzeg a pofałdowane zielone pagórki wyparły wypalone słońcem pola kukurydzy i słoneczników. Hurraaa! Gdy po noclegu gdzieś na macie za kościołem rankiem stawiam się ponownie na stacji z planem ogarnięcia się i skorzystania z netu (na większości stacji kolejowych jest wifi) widzę stojący na peronie… ładny pociąg z napisem Jassy, która jest byłą stolicą historycznego regionu Mołdawii (Mołdawii – kraju i Mołdawii – regionu obecnej Rumunii) i miejscem, które bardzo chciałam odwiedzić a się na to nie zanosiło – dalszego ciągu historii można się domyśleć.\nPozdrawiam z Jassy. Wciąż bardzo tu królewsko.\n3 wrzesień 2016 8 comments\nRowerowa mapa Polski zapełnia się nowymi trasami. Wiele regionów naszego kraju dostrzegło potencjał, jaki niesie ze sobą turystyka rowerowa i postawiło na jej rozwój. Jako zarażona cyklozą i turystyką w ogóle obserwuję…\nWyjazd znad jeziora Inle musiał niestety odbyć się tą samą drogą, bo na jazdę inną musiałabym mieć pozwolenie. Takie to są niektóre “uroki” podróżowania po Birmie. Marzył mi się zjazd pokonanym wcześniej…\nW Krakowie jest co robić o każdej porze roku i to jedno z niewielu miejsc w Polsce, gdzie ruch turystyczny nigdy nie zamiera. No, do ostatnich czasów. Niby pełnia sezonu, na ulicach…\nby Ewcyna 25 styczeń 2014\n– “Musisz wiedzieć, gdzie jedziesz, madam. Każdy musi widzieć dokąd zmierza. Masz tyle toreb, musisz odpocząć. Wezmę te torby i pokażę Ci ładne miejsce przy plaży tu niedaleko. Musisz odpocząć!” Podróż po…\nby Ewcyna 27 październik 2014\nAleż… ależ tak! Tak! Przecież.. no tak! Ty jesteś SMOCZYCĄ! – powiedział Osioł a smok jak się okazało rodzaju żeńskiego zawachlował w zachwycie długimi rzęsami i po chwili przesłał mu dymny całus…


Bujne życie na pokrzywie… – Porady na temat odżywiania, zdrowa żywność, żywność BIO organiczna\nUciążliwy chwast, który w bliskim kontakcie ze skórą potrafi dotkliwie poparzyć. W końcu taka jej natura. Pokrzywa, zna ją każdy i prawie każdy z nas jej nie lubi. Usuwamy ją z ogródków bo szpeci i przeszkadza, zajmując miejsce innym roślinom. Ale czy na pewno słusznie robimy? Chociaż na pierwszy rzut oka nie jest to roślina szczególnie urodziwa, to w końcu jest to kwestia gustu i pomysłu jak umiejętnie wkomponować ją w bylinową rabatę. Z jej obecnością w ogrodzie zyskać możemy naprawdę dużo!\nPokrzywa zwyczajna to roślina wieloletnia, występująca powszechnie na terenie całej Polski. Wilgotne las, doliny rzeczne, zarośla i stanowiska ruderalne, spotkamy ją wszędzie tam gdzie gleba jest żyzna i bogata w azot. Zimuje jako hemikryptofit, czyli w postaci ukrytych pod glebą kłączy, z których wiosną wyrastają młode pędy. To właśnie silne kłącza powodują, że pozbycie się jej z ogrodu w całości jest często dość uciążliwe.\nZiele i liście zawierają kwasy organiczne, garbniki, krzemionki, śluzy, woski, chlorofil, witaminę C i K, prowitaminę A i wiele soli mineralnych, w tym mikroelementów takich jak krzem, cynk, mangan, żelazo. Chociaż potrzebujemy tych pierwiastków w śladowych ilościach, to ich niedobór może mieć bardzo duże konsekwencje w funkcjonowaniu całego organizmu. Z ziela pokrzywy można przyrządzać herbatki obniżające ciśnienie krwi i poziom cukru w naszym organizmie, poprawiające pracę nerek i oczyszczające organizm z wszelkich toksyn. Wyciąg z pokrzywy poprawi również wygląd włosów, skóry i paznokci, a młode liście śmiało można dodać do sałatek, koktajli i wiosennej zupy. Z pokrzywy rosnącej w naszym ogródku można zrobić też wartościowy nawóz dla naszych roślin lub gnojówkę, która posłuży jako ekologiczny środek ochrony roślin przed szkodnikami i chorobami. Zwalczymy nią chociażby kolonię żarłocznej mszycy, przędziorki i ograniczymy rozwój szarej pleśni.\nPokrzywa jest rośliną dwupienną i wiatropylną. Chociaż nie wabi do siebie zapylaczy, nie oznacza to, że jest ona dla owadów zupełnie bezwartościowa. Wręcz przeciwnie! Życie towarzyskie na tej roślinie jest bardzo bogate, a sama roślina odgrywa niemałą rolę w ekosystemie ze względu na szereg zależności ekologicznych jakie łączą ją ze zwierzętami.\nZachęcam do picia też soku z pokrzywy dostępnego w sklepie internetowym cośdlazdrowia.pl\nPOPRZEDNI WPIS Previous post: Dieta a zakwaszenie organizmu-czyli jakimi produktami możemy go zakwasić?\nNASTĘPNY WPIS Next post: Czy ziemniaki tuczą?…


Ściany, sufity, Płytki ścienne - wnetrza.org\nŚciany, sufity płytki ścienne\nPłytki ścienne to charakterystyczne rozwiązanie dla kuchni i łazienki. Szeroki wybór wzorów sprawia, że możemy wykończyć pomieszczenie w dowolnym stylu – w ofertach znajdziemy płytki nadające wnętrzu klasycznego uroku lub nowoczesnego charakteru. Wysoka jakość wyrobów zapewni nam możliwość długoletniego, bezproblemowego użytkowania.\n26 listopad 2021 2021-11-26 2021-11-26 www.wnetrza.org\nOsiedle Harmonia Oliwska w Gdańsku zlokalizowane jest w bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowego Parku...\n24 listopad 2021 2021-11-24 2021-11-24 www.wnetrza.org\nKonglomerat kwarcowy to materiał, który coraz częściej wybieramy na blat kuchenny. Posiada podwyższoną...\nRynek budowy mieszkań na wynajem ciągle rośnie. Nic dziwnego, jest to reakcja na zmieniający się...\nMocne kolory we wnętrzu wymagają aranżacyjnej odwagi i designerskiego wyczucia, jednak umiejętnie...


Eufrozyna Romanowa wiedzie życie, którego niejeden człowiek szczerze by jej zazdrościł. Kobieta ma przystojnego i bogatego męża, mnóstwo pieniędzy do dyspozycji i opływa we wszelakie luksusy, jakie tylko zaoferować może dobrze sytuowanym ludziom Moskwa. Małżonek Eufrozyny jest nie tylko zdolnym biznesmenem i budzącym ogólny podziw mężczyzną, lecz także niezwykle troskliwym mężem, bardzo dbającym o żonę, pilnującym, by się nie przemęczała i nie ściągnęła na siebie żadnej choroby, na co jest niestety wybitnie podatna. Eufrozyna ma do dyspozycji mercedesa z kierowcą, gosposię, szafę pełną ubrań, drogą biżuterię. Całymi dniami nie robi nic i nikt nie ma o to do niej żadnych pretensji, wręcz przeciwnie, mąż jest zadowolony, że żona nie naraża swojego wątłego zdrowia i że znajduje spokój w zaciszu domowym. Jednak trzydziestosześcioletnia kobieta ma ogromne poczucie beznadziejności własnej egzystencji. Eufrozyna ma świadomość upływającego czasu i straconego życia, które spędziła najpierw pod szczelnym kloszem nadopiekuńczych rodziców, a teraz marnuje je samotna całymi dniami, nikomu niepotrzebna i nieszczęśliwa, w oazie bogactwa i dobrobytu, jaką jest jej dom. Jedną z oznak jej złego samopoczucia i niepogodzenia z własnym losem jest fakt, iż szczerze nienawidzi ona swojego męża, choć obiektywnie rzecz biorąc ciężko znaleźć ku temu jakieś sensowne powody, co może dodatkowo denerwować. Na szczęście, pewnego dnia nieznajoma czarnowłosa piękność na tacy podaje Eufrozynie bardziej uzasadnione i racjonalne przyczyny do tak gwałtownych i negatywnych uczuć względem poczciwego małżonka. Zdruzgotana pewnym filmem wideo, zrozpaczona Eufrozyna wybiega z domu (na piechotę!) i decyduje się na popełnienie samobójstwa. Jednak, jak to z pechowcami zwykle bywa, nie jest to takie proste, jakby się mogło wydawać, gdyż kobieta musi zdecydować w jaki sposób chce opuścić ten świat. Rzucenie się z dachu odpada, bo samobójczyni ma lęk wysokości, z kolei sznura nie ma za co kupić, bo zostawiła w domu torebkę, a skutecznie się otruć także nie ma czym. Ostatecznie, Eufrozyna decyduje się na wrobienie przypadkowego kierowcy we własną śmierć i rzuca się pod koła nadjeżdżającego samochodu. Wydawać by się mogło, że zrobiła wszystko tak, jak trzeba, ale oczywiście nie ginie, doznaje jedynie lekkich obrażeń i ściąga na siebie gniew Katii - kobiety, która siedziała na kierownicą wybranego przez niedoszłą samobójczynię auta. Jednak po wyrzuceniu z siebie słusznego i porządnego ochrzanu pod adresem Eufrozyny, Katia ze zrozumieniem słucha jej smutnej opowieści i w efekcie zabiera ją do siebie do domu. Sympatyczni domownicy nie wydają się być zdziwieni, że przez jakiś czas zamieszka z nimi obca kobieta, a Katia oferuje Eufrozynie pracę w charakterze gospodyni. Jest to całkiem rozsądne rozwiązanie dla kogoś, kto musi tymczasowo coś ze sobą zrobić i pomyśleć co dalej, chociaż praca gospodyni to dla nic nierobiącej przez całe życie kobiety zdecydowanie wyższa szkoła jazdy. Niestety, Eufrozyna nie ma czasu na spokojne przemyślenia i stopniowe wdrażanie się w nową pracę - tuż po jej przybyciu do nowego domu Katia wpada w poważne tarapaty. Żeby ją ratować, Eufrozyna musi w dwa tygodnie zdobyć pewne niezwykle ważne dokumenty. Problem w tym, że mężczyzna, który je przechowywał, właśnie został znaleziony martwy i zmasakrowany, a inne osoby, które być może wiedzą coś o zaginionej aktówce, także znajdują się w wielkim niebezpieczeństwie.\n„Manikiur dla nieboszczyka” to powieść, na kartach której rosyjska pisarka Daria Doncowa po raz pierwszy powołała do życia panią detektyw-amator Eufrozynę Romanową. A właściwie Eulampię Romanową, gdyż nienawidząca swojego imienia Eufrozyna wymyśla sobie na poczekaniu imię zastępcze, za pomocą którego przedstawia się swoim nowym przyjaciołom. Eulampia nie ściga mordercy, a wyjaśnienie zagadki śmierci pewnego aktora i jego kochanek jest dla niej sprawą drugorzędną, choć niewątpliwie interesującą. Romanowa za wszelką cenę chce odzyskać dokumenty, które zostaną wymienione na życie i zdrowie Katii. Tak się przynajmniej obu paniom wydaje.\nGdy Katia prosi Eulampię o drobną przysługę przyniesienia dokumentów na jedną ze stacji metra, jest w pełni świadoma faktu, iż jej nowa „gosposia” jest jedną z ostatnich osób, które powinny być proszone nawet o taką drobnostkę. Eufrozyna w swoim przeszłym, dostatnim życiu nie robiła kompletnie nic, więc charakteryzuje się absolutnie dwiema lewymi rękami, nikłą znajomością realiów życia zwykłych ludzi i ma gigantyczne trudności z wykonywaniem najprostszych, codziennych czynności. Jednak przyciśnięta do muru kobieta nie ma zbyt wielkiego komfortu podczas wyboru posłańca i jak tonący chwyta się brzytwy, tak ona zleca Eulampii zadanie nie tyle trudne do wykonania, ile stanowiące sprawę życia i śmierci. Eulampia nawet wykonuje wszystko tak, jak polecono i zjawia się w umówionym miejscu z teczką, którą otrzymała od przechowującego ją mężczyzny, lecz teczka okazuje się być pusta. W związku z tym, Eufrozyna dostaje dwa tygodnie na znalezienie dokumentów, a przez ten czas Katia ma być zakładnikiem tajemniczego osiłka. Problem w tym, że chociaż Katia jest przekonana, że to Eulampia popełniła błąd i należy po prostu wysłać kogoś innego po dokumenty, sprawa jest o wiele poważniejsza. Właściciel mieszkania, dosyć kiepski aktor jednego z moskiewskich teatrów, zajmujący się zawodowo przechowywaniem cennych rzeczy, został zamordowany, a pustą teczkę podał Eufrozynie ktoś, kto znajdował się w jego mieszkaniu już po jego śmierci. Nieco ciamajdowata Eulampia musi więc nie tylko ustalić, czy dokumenty są w dalszym ciągu w domu ofiary, lecz także zaangażować się w poszukiwanie kogokolwiek, kto mógłby udzielić jej jakichkolwiek informacji na ten temat. Kobieta nie chce iść na policję, gdyż obawia się, że być może jej mąż zgłosił jej zaginięcie, a ponadto, chce sama, osobiście, własnymi rękami i za pomocą własnej zaradności rozwiązać zagadkę zaginionej aktówki, bo obawia się, że gdy w ruch pójdą oficjalne procedury, połączone z opieszałością śledczych, po dwóch tygodniach nie będzie ani śladu dokumentów, ani Katii. Jednak gdy taka fajtłapa zabiera się za poszukiwanie czegokolwiek, można spodziewać się, że zrobi wszystko na opak i niekoniecznie będzie bardziej sprawna od przeciętnego oficera milicji. Ale, ale - chociaż Eulampia na początku naprawdę przypomina dziecko błądzące we mgle, to nie stoi ona na całkiem straconej pozycji. Nasza fajtłapa to rasowa miłośniczka powieści kryminalnych, których czytanie stanowiło jedyny jasny punkt jej bezcelowej egzystencji. A to oznacza, że jest wyposażona w potężną książkową wiedzę, którą akurat będzie miała okazję zastosować w praktyce w całej okazałości. Dzięki temu, zaniepokojona o los nowej przyjaciółki kobieta dosyć szybko odnajdzie się w niełatwej sytuacji oraz podejmie nadzwyczajne środki w toku prywatnego dochodzenia. W tak zwanym międzyczasie ginąć będą kolejni ludzie, Eulampia zbierać będzie historie z życia różnych, w różnym stopniu powiązanych ze sprawą osób i mimochodem zacznie ją zastanawiać rozwiązanie zagadki morderstwa. Chociaż „Maniukiur dla nieboszczyka” należy do nurtu „kryminału humorystycznego”, a perypetie poznającej realne życie Eulampię, śmigającej metrem po Moskwie i gotującej własnoręcznie domowe obiady, wywołają niejeden wybuch śmiechu, opisana w książce sprawa jest całkiem poważna, a morderca wykaże się wyjątkową brutalnością i okrucieństwem. Ponadto, pomimo faktu, iż kwestia zabójstwa aktora jest dla Eulampii sprawą drugorzędną, autorka nie tylko skonstruowała całość intrygi w sposób naprawdę przemyślany i dopracowany, lecz także wysunęła sprawę morderstwa na pierwszy plan, nie traktując jej bynajmniej jedynie pretekstowo, a finał sprawy naprawdę może zaskoczyć. Chociaż czytelnikowi w toku dochodzenia prowadzonego przez Eulampię dosyć łatwo jest zorientować się w pewnym momencie, gdzie szukać motywów zbrodni, to już osoba mordercy nie jest taka oczywista, jakby się to mogło wydawać. Jedyne, do czego można mieć zastrzeżenia, to pewne prawdopodobieństwo psychologiczne dokonania tak strasznych czynów przez tego akurat człowieka. Mordercą bezlitośnie usuwającym wszelkie przeszkody z drogi jest jedna z tych osób, których historię życia poznamy wraz z Eulampią podczas jej prywatnego śledztwa. Z informacji, które udało się zdobyć pani detektyw-amator nie wynika, by osoba ta była zdolna do takiej bezwzględności, agresji, przemocy. Jednak po raz kolejny da znać o sobie poczucie krzywdy i chęć odmiany własnego życia cudzym kosztem, co doprowadzi do tragedii.\nRównolegle z „zawodowymi” przygodami Eulampii Romanowej śledzimy jej prywatne zmagania z nową sytuacją. Przerażona Katia prosi ją o opiekę nad jej bliskimi, z czego Eufrozyna ze szczerymi chęciami chce wywiązać się od pierwszej chwili, lecz początkowo im bardziej się stara, tym bardziej odwrotny skutek odnoszą te starania. Gotowanie obiadu przypomina słynną scenę z komedii „Poszukiwany, poszukiwana”, w której to Wojciech Pokora robi makaron na cztery garnki i pół kuchni. Opieka nad psami kończy się konkluzją, że poza płynami, zwierzęta potrzebują także wydalić z siebie stałe produkty przemiany materii. Uprane ubrania w nie do końca zrozumiały sposób po wyjęciu z pralki stają się zupełnie inne, niż były przed włożeniem. Korzystanie z metra okazuje się być obwarowane koniecznością zakupu biletów. Te i inne codzienne drobnostki co rusz zmuszają Eulampię do wyjścia z roli detektywa i oddawania się przyziemnym obowiązkom. Jednak – tak jak podczas śledztwa - po początkowych porażkach Eulampia zaczyna odnosić sukcesy i na tym polu. Przydaje się głowa na karku, umiejętność uczenia się na własnych błędach i słuchanie dobrych rad innych ludzi. Szczególne wyróżniają się pod tym względem zdobywane przez Eulampię przepisy na dania i desery, dzięki którym przestanie być ona kulinarnym pośmiewiskiem. „Manikiur dla nieboszczyka” to książka, z którą powinni zapoznać się miłośnicy przygotowywania powieściowych potraw, gdyż znajdziemy w niej kilka dających się zastosować w rzeczywistości receptur, jak choćby przepis na ciasto z żurawiną. Co ciekawe, obecność tych przepisów czy też precyzyjna lista zakupów wraz z podaniem dokładnych ilości i marek kupowanych produktów, nie tylko nie przeszkadzają w odbiorze całości i śledzeniu intrygi kryminalnej, lecz także przyczyniają się do wiarygodnego odmalowania powieściowego tła i realiów Moskwy. Kulinarne zwyczaje i zakupowe nawyki bardzo dobrze oddają polaryzację moskiewskiego społeczeństwa, przepaść między bogatymi, a zwykłymi ludźmi, nierówności społeczne i brak stanów pośrednich. Przyzwyczajona do luksusów Eulampia nie zejdzie o poziom niżej w drabinie społecznej, lecz poleci kilka dobrych pięter w dół, chociaż jej nowa „rodzina” to nie biedni, bezrobotni, żyjący z zasiłków ludzie, tylko członkowie czegoś w rodzaju klasy średniej. Problem w tym, że słowa „średni” w Moskwie się nie używa, tam nie tylko nie ma normalnie wykształconej klasy średniej, ale i nikt nie chce być średni. Tak, powieściowa Moskwa to miasto ekstremów, jak chcesz tam być kimś, to nie wystarczy, że będziesz rewelacyjnym specjalistą w swojej dziedzinie, dobrze wykonującym swoją robotę, zawdzięczającym wszystko sobie i własnej pracy. Skończysz jak Katia, która pomimo faktu, że jest bardzo dobrym i uznanym chirurgiem, mieszka w zwykłym mieszkaniu, jeździ niezbyt nowym samochodem, co tydzień wylicza kwotę, jaką może przeznaczyć na jedzenie dla całej rodziny i nie jest w stanie wzbudzić szacunku do swojej osoby u jakiegoś prostaka. Chcesz być kimś, to musisz mieć walizki pieniędzy – nieważne, jak zdobytych, nie liczy się jakość, tylko ilość. Czy ciężko dziwić się, że w takiej sytuacji i w takich okolicznościach ludzkie życie, nawet życie bliskich, jest warte niezbyt dużo?\nPrzygotowując powieściowy debiut dla Eulampii Romanowej Daria Doncowa po mistrzowsku wplotła w wysokiej jakości intrygę kryminalną zmagania ze zwykłym życiem wychowanej w prawdziwie moskiewskim dobrobycie kobiety. Dzięki temu wykreowała niezwykle wyrazistą bohaterkę, którą w dodatku przedstawiła czytelnikom za pomocą prawdziwego wejścia smoka. Nie da się jednak ukryć, że przy okazji autorka postawiła wysoko poprzeczkę sobie samej i odebrała sobie kilka atutów na przyszłość. W kolejnej powieści Eulampia nie mogła być wyciągniętą z pałacu księżniczką, gotującą rosół z niewypatroszonej kury, a to właśnie tego typu sytuacje głównie nadawały komiczny charakter i indywidualny styl tej książce. „Manikiur dla nieboszczyka” zdecydowanie zachęca do tego, by sprawdzić, jak Daria Doncowa poradziła sobie z tym problemem w kolejnych powieściach z Eulampią Romanową w roli głównej. \nPoleć znajomemu wpis „"Manikiur dla nieboszczyka"”\nŚledź komentarze przez RSS do wpisu „"Manikiur dla nieboszczyka"”\nW znanym i obleganym przez turystów rosyjskim mieście-kurorcie odbywa się festiwal filmowy. Festiwalową gorączkę zakłóca śmierć jednej z aktorek – Olga Do\nListy Zygmunta Hertza\nCzytam listy Zygmunta Hertza do Czesława Miłosza. Ciekawa lektura. Zygmunt miał burzliwe życie -w czasie wojny aresztowany przez NKWD, przez ponad rok rąbał drz


McDonald's kupuje 7400 konsol Nintendo DS - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\n22.03.2010, godz. 19:23\nJapoński McDonald's zamierza wykorzystać konsolę Nintendo DS w nowym programie szkoleniowym dla pracowników.\nNowe treningowe oprogramowanie "eSmart" ma być uruchamiane na konsoli Nintendo DS. Jego celem jest przyspieszenie szkolenia zatrudnianych w niepełnym wymiarze godzin pracowników.\n"Ludzie generalnie wiedzą jak używać konsoli Nintendo, więc japoński oddział firmy McDonald's oczekuje, że szkolenie pracowników będzie przebiegał szybciej i efektywniej" - czytamy na portalu Nikkei.com.\nW sumie dostawca hamburgerów zamierza zakupić dla każdej ze swoich 3700 japońskich placówek po dwie konsole wyposażone w "kuchenny" program. Koszt tej operacji ma się zamknąć w 200 milionach jenów, co daje nam po przeliczeniu około 2,2 miliona dolarów. Suma ta nie zawiera kosztów stworzenia aplikacji.\nWarto dodać, że wedle szacunków firmy McDonald's dzięki nowemu rozwiązaniu proces szkolenia powinien się skrócić o połowę (do 20 godzin).


Wentylacja zabytkowego pałacu\nMam taki problem. Jest sobie zabytkowy pałac, w środku stare meble, eksponaty, ściny i sufity gęsto zdobione płaskorzeźbami i polichromiami. Generalnie obiekt muzealny. No i jest problem z wentylacją. To co w tej chwili tam jest to kilkanaście kominów grawitacyjnych i kratki w większości z pomieszczeń, z czego jakieś 70% drożnych (reszty nie da się sprawdzić bez wykucia rewizji czy kratki wentylacyjnej) Dodatkowo w toaletach ktoś zainstalował wentylatorki w tych kratkach.\nProblem jest oczywiście z wilgocią i temperaturą. W budynku brak instalacji c.o, ogrzewanie jest z kominków oraz piecy kaflowych w poszczególnych pomieszczeniach.\nJak to skutecznie zwentylować z utrzymaniem odpowiednich parametrów temperatury i wilgotności? Nad budynkiem oczywiście pieczę sprawuje konserwator zabytków, więc wszelkie przeróbki muszą mieć jego zgodę. Wiadomo więc, że na żadną operację chirurgiczną w postaci kanałów i central wentylacyjnych nie pójdzie. Myślałem nad wstawieniem jakiejś centrali w piwnicy i wykorzystaniem istniejących kanałów grawitacyjnych ale sam nie wiem czy to się da tak zrobić. Każde pomieszczeni ma kratkę więc teoretycznie mógłbym np. w jednych pomieszczeniach nawiewać, w innych wywiewać, ale jak to się będzie miało z odpowiednią dystrybucją strumienia powietrza?\nNigdy wcześniej nie robiłem takiego obiektu więc szukałem w sieci coś na temat wentylacji muzeów. To co ktoś gdzieś tam robi to te nawiewniki i wywiewniki higrosterowalne w oknach i w kratkach wentylacyjnych. Myślałem też o jakiejś nasadzie wentylacyjnej na kominy w celu poprawy ciągu latem. Ale czy to w ogóle działa? Nigdy tego nie projektowałem bo dla mnie to jest coś dziwnego. Jak patrzę na budowę takiego nawiewnika to raczej nie bardzo bo element który steruje otwarciem jest przecież w obudowie okna a ta jest chłodniejsza niż powietrze w pomieszczeniu. W jaki sposób to steruje wilgotnością w pomieszczeniu? Poza tym nie ma nad tym żadnej kontroli, nie można zwiększyć/zmniejszyć wymiany powietrza, nie można tym sterować. Więc w sumie nie wiem czy to się nadaje do tego typu obiektów.\nCzy ktoś już spotkał się z podobnym problemem? W jaki sposób to rozwiązać?\nRe: Wentylacja zabytkowego pałacu\nKiedyś projektowałem Dwór Artusa w Gdańsku . Dwa parametry muszą być spełnione jednocześnie : temperatura i wilgotność . Hula to już parę lat i jest OK.\nJak nie wiesz jak to zrobic i nie masz ( bo faktycznie jest brak ) żadnego doświadczenia w takich objektach , to zostaw to firmie specjalistycznej. Porozmawiaj z nimi , przedstaw swoje propozycje , może zaproponuj częściowe swoje wykonawstwo pod ich nadzorem . To nie jest żaden wstyd jesli czegoś nie potrafisz , ucz się od lepszych i ludzi z duzym doświadczeniem . Nie słuchaj żadnych wypowiedzi pseudo znawcow , bo wyjdzie z tego tragedia i dla ciebie i dla objektu . Powodzenia\nZgadzam się,jeżeli nie masz pomysłu na wentylację tak dużego obiektu,to lepiej skontaktować się z profesjonalna firmą. Jako Spednet.pl zajmujemy się takimi instalacjami,więc chętnie pomogę.\n/> Super sklep. Sprawdzeni dostawcy i wszystko jest na swoim miejscu.


Wszystkich odpowiedzi: 19.386.104, w tym roku: 1.070.757, miesiącu: 29.618, dzisiaj: 1.036,\tod: 16 lat, 4 miesięcy, 26 dni\nzanotuj koniecznie następujące sześć cyfr swojego wyniku: 669969\n56 - LIU / WĘDROWIEC 旅\n(LI: Ogień, lgnąca - KEN: Góra, powstrzymujący)\nOBRAZ: Sukces przez to, co małe. Stałość przynosi szczęście wędrowcowi.\nOSĄD: Ogień na górze: obraz WĘDROWCA. Człowiek szlachetny jest bystry i ostrożny w stosowaniu kar, nie przeciąga sporów.\nWędrowiec - obcy - skazany jest na przypadkowe kontakty z ludźmi. Nie może być szorstki i butny, musi być ostrożny i pełen rezerwy. To jedyna droga zapewnienia sobie bezpieczeństwa. Jego domem jest droga, musi więc starannie wybierać kierunek i towarzyszy. Taki sam musi być ktoś, kogo zadaniem jest rozsądzanie sporów. Jego wyroki powinny kończyć sprawy, a nie powodować, by się ciągnęły w nieskończoność.\nI (6) Jeśli wędrowiec zajmuje się rzeczami trywialnymi, ściąga na siebie nieszczęście. Komentarz: Uwagi wędrowca nie może rozpraszać każdy napotkany drobiazg. Im bardziej będzie skromny i z pozoru bezbronny, tym więcej zyska sobie szacunku. Myli się sądząc, że zyska sobie lepsze przyjęcie popisując się i błaznując.\nII (6) Wędrowiec przychodzi do gospody. Otrzymuje dary. Zdobywa niezachwiane oddanie młodego służącego. Komentarz: Wędrowiec zazna gościnności, gdy będzie skromny i pełen rezerwy. Jego wewnętrzne światło zwróci na niego uwagę, pomnoży hojność otoczenia, zyska mu uznanie i sympatię.\nIII (9) Dopala się dom wędrowca. Traci niezachwiane oddanie młodego służącego. Niebezpieczeństwo. Komentarz: Nieokrzesany wędrowiec nie potrafi się właściwie zachować, miesza się do cudzych spraw. W końcu wymawiają mu gościnę, a ludzie odmawiają mu zaufania. Nie ma dokąd pójść.\nIV (9) Wędrowiec znajduje schronienie. Otrzymuje dary i topór. W moim sercu nie ma radości. Komentarz: Silny wewnętrznie, ale z pozoru skromny wędrowiec nie tylko znajduje gościnę, lecz nawet zaczyna się bogacić. Budzi się w nim chęć obrony tych bogactw. Obcemu trudniej się bronić, sytuacja staje się niebezpieczna i przykra.\nV (6) Upolował bażanta. Spadł za pierwszą strzałą. W końcu uzyskuje sławę i urząd. Komentarz: Kto przebywając poza ojczyzną lub rodzinną okolicą potrafi przedstawić właściwe rekomendacje i zręcznie zdobyć zaufanie władcy, może szybko uzyskać dobrą pozycję i pole działania.\nVI (9) Ptasie gniazdo bucha płomieniem. Wędrowiec wybucha śmiechem, potem jęczy i lamentuje. Wskutek beztroski traci swą krowę. Nieszczęście. Komentarz: Stracił schronienie i majątek, najprawdopodobniej przez lekkomyślność i lekceważenie niebezpieczeństwa. Nie wolno rezygnować ze skromności i umiejętności przystosowania się do sytuacji, choćby pozycja wydawała się niezachwianie pewna.\n[po przemianie: 778878]\n60 - CZIEH / OGRANICZENIE 節\n(K'AN: Woda, niezgłębiony - TUI: Jezioro, radosna)\nOBRAZ: Dręczące ograniczenia nie mogą trwać uporczywie.\nOSĄD: Woda nad jeziorem: obraz OGRANICZENIA. Człowiek szlachetny ustala liczby i miary, bada naturę cnoty i życia sprawiedliwego.\nOgraniczenia są męczące, ale skuteczne. Żyjąc oszczędnie w czasach dobrobytu łatwiej potem znieść biedę. Ograniczenia są niezbędne dla właściwego biegu spraw ludzkich, ale trzeba też znać ich miarę, by nie stały się szkodliwe. Zbyt ostre ograniczenia wywołują bunt. Rolą mędrca jest znaleźć złoty środek.\nOsiągnięcie celu: Nadchodzą zmiany, ale w najbliższym czasie nie będziesz, niestety, miał wpływu na otaczającą Cię sytuację. Lepiej więc przeczekać trudności i nie prowokować przeciwników. Nie przywiązuj się do miejsc, ludzi czy układów towarzyskich. Bądź sobą. To tylko wyjdzie ci na dobre.\nSytuacja osobista: Nie jest to Twój najlepszy czas. Mogą wystąpić jakieś kłopoty.\nMiłość i związki: Nie jest to ani odpowiedni partner ani udane małżeństwo.\nPraca lub pomoc: Nie korzystaj z agencji zatrudnienia. Zwróć się bezpośrednio. Znajdź i przygotuj własne rekomendacje.\nKariera i pozycja: Trudno uzyskać.\nPieniądze i biznes: Mogą się udać.\nPragnienia i marzenia: Małe pragnienia można zrealizować, dużych - nie.\nKonflikty i sąd: Będzie deszczowo.\nDom i rodzina: Wybierz niewielki dom. Wystrzegaj się ognia.\nDziecko w drodze: Będzie dziewczynka.\nPodróże: Nie jest to dobry czas na podróżowanie.\nZagubione szukasz: Szukaj w odległym miejscu. Można odnaleźć wahadłem.\nOdebrali Ci coś: Trudni do złapania.


W dniu 18 listopada w krajach Unii Europejskich, już po raz trzynasty obchodzimy Europejski Dzień Wiedzy Antybiotykach. Został on ustanowiony w 2008 roku przez Komisję Europejską na wniosek Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób. W dniach 18-24 listopada 2020 roku obchodzimy Światowy Tydzień Wiedzy o Antybiotykach, który został ustanowiony przez Światową Organizację Zdrowia w 2015 r. Inicjatywy te są odpowiedzią na narastające zagrożenie związane ze zjawiskiem oporności drobnoustrojów na antybiotyki i mają na celu zwiększenie świadomości na temat globalnej oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe i zachęcenie ogółu społeczeństwa, pracowników ochrony zdrowia i decydentów do najlepszych praktyk, aby uniknąć dalszego pojawiania się i rozprzestrzeniania zakażeń lekoopornych. Przyczyny narastającej antybiotykooporności to przede wszystkim nadmierne i/lub niewłaściwe stosowanie antybiotyków w medycynie, weterynarii a także w wielu krajach w hodowli zwierzęcej.\nW tym roku prowadzone działania informacyjne mają na celu przeciwdziałanie w dobie pandemii COVID-19 pogorszeniu kryzysu trwającego w obszarze oporności patogenów bakteryjnych na antybiotyki – „Zjednoczeni w ochronie antybiotyków”.


Wydany w 2017 r. dokument BBN pt. " Strategiczna Koncepcja Bezpieczeństwa Morskiego Rzeczypospolitej Polskiej" (SKBM RP) przewiduje, że główny element bojowy Marynarki Wojennej RP w najbliższych latach mają stanowić fregaty wielozadaniowe, gdyż są to okręty o dużej dzielności morskiej, zdolne do użycia pokładowych systemów uzbrojenia w trudnych warunkach hydrometeorologicznych. Mają one nie tylko służyć obronie polskiego wybrzeża, w tym być elementem krajowego systemu obrony przeciwlotniczej, ale również brać udział w operacjach międzynarodowych, w tym w szczególności "... w ramach SNMG i SNMCMG, m.in. w operacjach: zwalczania piractwa i terroryzmu, przeciwdziałaniu nielegalnej imigracji oraz proliferacji broni masowego rażenia ... ". W dokumencie tym wskazuje się też, że "weryfikacja założeń istniejącego programu rozwoju i modernizacji SM RP powinna uwzględniać przyjęty we wszystkich państwach Sojuszu współczynnik wykorzystania operacyjnego, który wynosi 1:3 (możliwość stałego wykonywania zadań przez jeden z trzech posiadanych okrętów danej klasy). " Istotne dla decyzji dotyczących przyszłego kształtu MW RP ma sformułowanie: "Tylko poprzez osiągnięcie statusu floty kategorii 3 (tj. marynarka średnia zdolna w ograniczonym zakresie do projekcji siły o zasięgu globalnym - przypis mój), wymagające m.in. pozyskania fregat wielozadaniowych zdolnych do obrony powietrznej obszaru, zmiany struktury sił okrętowych i aktywizację floty w operacjach sojuszniczych, Polska jest w stanie zneutralizować potencjalne zagrożenia generowane m.in. przez Federację Rosyjską oraz zamanifestować solidarność sojuszniczą."\nFot.: Javier Bueno Iturbe, Málaga z Los Barcos de Eugenio - Okręty wojenne Eugenio\nNa podstawie wniosków ze Strategicznego Przeglądu Obronnego (Strategic Defence Review - SDR) z 1999 r. Wielka Brytania postanowiła wycofać 3 fregaty typu 22 (klasy Broodsword), które uznano za nadmiarowe w stosunku do potrzeb wynikających z przewidywanych zadań dla Royal Navy. Oferta nabycia tych okrętów była skierowana do różnych państw, w tym m.in. do Polski, ale prawdopodobnie ze względów politycznych nie trafiła ona do najbardziej zainteresowanych, tj. do Dowództwa Marynarki Wojennej (podniesienie polskiej bandery na USS Clark - późniejszy ORP Gen. K. Pułaski, nastąpiło już w dniu 15 marca 2000 r.). W rezultacie, w pełni sprawne okręty wycofane ze służby w zespołach zadaniowych NATO na Morzu Śródziemnym zostały w latach 2001-2003 nabyte przez Chile (1 szt.) i Rumunię (2 szt.).\nWarto także zaznaczyć, że niezaprzeczalną zaletą fregat OHP jest ich bardzo dobra dzielność morska, a zwłaszcza odporność na zatopienie. USS Stark utrzymał sie na wodzie po 2-krotnym trafieniu rakietami Exocet, wystrzelonymi przez irański samolot w 1987 r., USS Samuel B. Roberts pomimo ciężkich uszkodzeń przetrzymał wybuch irańskiej miny morskiej w 1998 r., a USS Thatch wykorzystany jako cel w trakcie ostrego strzelania podczas ćwiczeń w 2016 r., pomimo licznych trafień pociskami rakietowymi, 2 bombami lotniczymi oraz trafienia torpedą, utrzymał się na wodzie jeszcze przez 12 godzin. Należy jednak podkreślić, że z uwagi na wiek, fregaty OHP są podatne na liczne uszkodzenia przestarzałego wyposażenia. Jest to jedną z przyczyn, dla których US Navy zdecydowała się na wycofanie pozostałych fregat OHP ze służby do 2019 r. i ewentualnego zaoferowania tych okrętów innym państwom. Jako ciekawostkę można podać, że ze względu na trudności służby na tych okrętach, wynikające z przestarzałej i zawodnej techniki, fregaty OHP otrzymały w USA przydomek "Ghetto Navy". Dlatego też trudno dziwić się negatywnej opinii Rady Budowy Okrętów (RBO) z 2016 r. dotyczącej celowości pozyskania fregat OHP dla MW RP.\nWe wspomnianym wyżej dokumencie SKBM RP stwierdza się, że "Nadrzędnym zadaniem sił Marynarki Wojennej RP jest udział w obronie terytorium Polski i obronie kolektywnej państw NATO oraz wzmacnianie sojuszniczego systemu odstraszania. Do realizacji powyższych zadań MW RP powinna dysponować nowoczesnymi platformami pływającymi, ...". Zatem działania BBN dotyczące pozyskania z Australii fregat OHP/Adelaide są niespójne z opracowanym przez to biuro SKBM RP, gdyż fregaty OHP/Adelaide nie są nowoczesnymi platformami pływającymi i wątpliwości budzi ewentualna możliwość wzmocnienia nimi sojuszniczego systemu odstraszania.