Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy Morze potworów - PDF\nPercy Jackson i Bogowie Olimpijscy Morze potworów\nDownload "Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy Morze potworów"\n1 Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy Morze potworów R O Z D Z I A Ł I MÓJ NAJLEPSZY KUMPEL WYBIERA SUKNIĘ ŚLUBNĄ Koszmar zaczął się tak: Stałem pośrodku wyludnionej ulicy w jakimś nadmorskim miasteczku. Był środek nocy. Szalał sztorm. Wichura i deszcz szarpały palmami rosnącymi wzdłuż chodnika. Po obu stronach ulicy stały otynkowane na różowo i żółto budynki z zasłoniętymi oknami. Przecznicę dalej, za krzakami hibiskusa, wrzał ocean. Floryda - pomyślałem, choc nie miałem pojęcia, skąd to wiem. Nigdy wcześniej nie byłem na Florydzie. Wtedy usłyszałem stukot kopyt. Odwróciłem się i zobaczyłem mojego przyjaciela Grovera, który uciekał w panicznym strachu. Tak, powiedziałem kopyt.\n2 Grover jest satyrem. Od pasa w górę wygląda jak każdy inny chudy nastolatek z ledwie widoczną kozią bródką i paskudnym trądzikiem. Chodzi dziwacznym krokiem, ale jeśli nie zdarzyłoby się wam przyłapac go bez portek (czego nie polecam), nie domyślilibyście się, że nie jest do końca człowiekiem. Luźne dżinsy i sztuczne stopy ukrywają jego porośnięty sierścią tyłek oraz kopyta. Grover jest moim kumplem od szóstej klasy. Towarzyszył mi wraz z dziewczyną o imieniu Annabeth w wyprawie mającej na celu uratowanie świata. Ale nie widzieliśmy się od lipca zeszłego roku, kiedy udał się samotnie na niebezpieczną misję - wyprawę, z której jeszcze żaden satyr nie powrócił. W każdym razie w moim śnie Grover machał kozim ogonem i trzymał w ręku swoje ludzkie buty jak zawsze, kiedy chce się poruszac naprawdę szybko. Pędził wzdłuż niewielkich sklepików z pamiątkami i wypożyczalni sprzętu surfingowego. Wicher zginał palmy niemal do ziemi. Grovera przerażało coś, co było za nim. Musiał przed chwilą zejśc z plaży, gdyż sierśc miał pełną mokrego piasku. Najwyraźniej udało mu się skądś uciec. Dalej uciekał przed... czymś. Na tle wycia wiatru rozległ się przerażający ryk. Daleko za Groverem, po drugiej stronie ulicy pojawiła się mroczna postac. Przewróciła uliczną latarnię, która wybuchła deszczem iskier.\n3 Mój kumpel potknął się i jęknął przerażony. Muszę się stąd wydostac - mamrotał pod nosem. - Muszę ich ostrzec! Nie widziałem, co go ściga, ale słyszałem, jak coś mruczy i przeklina. Ziemia zadrżała, kiedy się przybliżyło. Grover skoczył za róg ulicy i zawachał się, po czym skręcił w ślepy zaułek pełen sklepików. Nie miał czasu, żeby się wycofac. Wicher wyrwał z zawiasów najbliższe drzwi. Szyld nad ciemną teraz witryną głosił: BUTIK ŚLUBNY. Grover wpadł do środka i zanurkował wprost pod wieszak z białymi sukniami. Przed sklepem przesunął się cień potwora. Wyczułem jego smród: mdlącą kombinację wilgotnej wełny i gnijącego mięsa, no i ten dziwaczny kwaskowaty odór, jaki wydzielają ciała potworów - niczym skunksy, które żywiły się wyłącznie meksykańskim żarciem. Ukryty za sukniami ślubnymi Grover zadrżał. Cień potwora przemknął dalej. Zapadła cisza, jeśli nie liczyc deszczu. Grover odetchnął głęboko. Może to coś sobie poszło. W tej samej chwili niebo rozdarła błyskawica. Cały front sklepu eksplodował, a potworny głos ryknął: MAAAM CIĘĘĘ! Skoczyłem na łóżku drżąc z przerażenia. Nie było żadnego sztormu. Ani potwora. Przez okno mojego pokoju wpadało poranne słońce.\n4 Wydało mi się, że widzę cień przemykający po szkle coś na kształt człowieka. Ale potem rozległo się pukanie do drzwi i głos mamy: Spóźnisz się, Percy! I cień za oknem znikł. To chyba tylko wyobraźnia płatała mi figle. Okno na piątym piętrze i rozklekotana drabina przeciwpożarowa za nim... nikogo nie mogło tam byc. Chodź kochanie zawołała znów mama. Dziś ostatni dzień szkoły. Powinieneś się cieszyc! Prawie ci się udało! Już idę wydusiłem z siebie. Pomacałem pod poduszką. Zacisnąłem palce na długopisie, z którym zawsze sypiam, i to podziałało uspokajająco. Wyciągnąłem go i przyjrzałem się wyrytemu na nim staro greckie mu napisowi: Anaklysmos. Orkan. Miałem ochotę go odetkac, ale coś mnie powstrzymało. Od tak dawna nie używałem Orkana... Poza tym mama wymogła na mnie obietnicę, że nie będę posługiwał się śmiercionośną bronią w jej mieszkaniu, po tym jak rzuciłem oszczepem w złą stronę i zlikwidowałem jej szafkę z porcelaną. Odłożyłem Anaklysmosa na nocną szafkę i wygramoliłem się z łóżka. Ubrałem się tak szybko, jak tylko mogłem. Starałem się nie myślec o koszmarze, potworach i cieniu za moim oknem. Muszę się stąd wydostac. Muszę ich ostrzec! Co Grover miał na myśli?\n5 Zgiąłem trzy palce w pazury na wysokości serca i wykonałem taki gest, jakbym coś od siebie odpychał -starożytny znak odpędzający złe moce, którego kiedyś mnie nauczył. Ten sen nie mógł byc prawdą. Ostatni dzień szkoły. Mama miała rację, powinienem się cieszyc. Po raz pierwszy w życiu niemal skończyłem rok i nie zostałem wyrzucony. Nie wydarzyło się nic dziwacznego. Ani jednem bójki w klasie. Żaden z nauczycieli nie zamienił się w potwora i nie usiłował otruc mnie drugim śniadaniem w stołówce czy też wysa-dzic w powietrze w czasie klasówki. Jutro będę już w drodze do najfajniejszego miejsca na świecie - Obozu Herosów. Jeszcze tylko jeden dzień. Chyba nawet ja nie jestem już w stanie wiele namieszac. Jak zwykle nie miałem pojęcia; jak bardzo się pomyli-łem. Mama zrobiła niebieskie gofry i niebieskie jajka na śniadanie. To jej osobista śmiesznostka; lubi obchodzic specjalne okazje, przygotowując niebieskie jedzienie -jakby w ten sposób udowadniała, że wszystko jest możliwe. Percy może skończyc siódmą klasę. Gofry muszą byc niebieskie. Takie drobne cuda. Jadłem śniadanie przy kuchennym stole, a mama zmywała naczynia. Miała na sobie strój firmowy: niebieską spódnicę w gwiazdki i bluzkę w czerwono-białe paski, w których sprzedawała słodycze w sieciowej\n6 cukierni "Słodka Ameryka". Długie brązowe włosy związała w koński ogon. Gofry były pyszne, ale najwyraźniej nie jadłem ich z takim zapałem jak zwykle. Mama odwróciła się do mnie i zmarszczyła brwi. Wszystko w porządku, Percy? Taaa... wszystko gra. Ale ona wyczuwała, że coś mnie gnębiło. Wytarła ręce i usiadła naprzeciwko. Chodzi o szkołę czy... Nie musiała kończyc pytania. Wiedziałem, o czym mówi. Obawiam się, że Grover jest w tarapatach - odpowie-działem i opisałem jej mój senny koszmar. Zacisnęła usta. Nie rozmawialiśmy dużo o tej drugiej stronie mojego życia. Usiłowaliśmy życ zupełnie zwycza-jnie, ale mama wiedziała wszystko o Groverze. Nie przejmowałabym się zbytnio, kochanie powie-działa. - Grover jest już dorosłym satyrem. Gdyby były jakieś kłopoty, z pewnością dowiedzielibyśmy się czegoś... z obozu... - Zobaczyłem, że sztywnieje, wyma wiając słowo "obóz". O co chodzi? - spytałem. - O nic odrzekła. - Wiesz co? Dziś po południu świę-tujemy zakończenie roku szkolnego. Zabieram ciebie i Tysona do Rockefeller Center... do tego waszego ulubkrnego sklepu dla skejtów. Rany, to było kuszące. Zawsze mieliśmy problemy z funduszami. Płaciliśmy za wieczorowe kursy mamy i moją prywatną szkołę, więc nie starczało nam pieniędzy\n7 na kupowanie takich rzeczy jak deskorolki. W jej głosie coś jednak mnie zaniepokoiło. Zaraz, zaraz - powiedziałem. - Dziś wieczorem mieli-śmy się pakowac na wyjazd na obóz. Zacisnęła palce na ścierce. Och, jeśli o to chodzi, kochanie... Dostałam w nocy wiadomośc od Chejrona. Serce podskoczyło mi do gardła. Chejron był koordynatorem zajęc na Obozie Herosów. Nie kontaktowałby się z nami, gdyby nie chodziło o coś poważnego. Co powiedział? Uważa... że byc może powinieneś odłożyc wyjazd na obóz. Może tam byc dla ciebie niebezpiecznie. Niebezpiecznie? I jak to odłożyc, mamo? Jestem istotą półkrwi! To dla mnie jedyne bezpieczne miejsce na ziemi! Zazwyczaj, kochanie. Ale zważywszy, jakie tam mają kłopoty... Jakie kłopoty? - Percy... Tak bardzo mi przykro. Miałam nadzieję, że porozmawiamy o tym po południu. Nie jestem w stanie teraz ci tego wytłumaczyc i podejrzewam, że nawet Chejron miałby z tym problem. Wszystko wydarzyło się tak nagle. Moje myśli szalały. Jak mógłbym nie pojechac na obóz? Chciałem zadac jeszcze setki pytań, ale właśnie w tej chwili zaczął bic zegar. Na twarzy mamy dostrzegłem wyraz ulgi.\n8 Siódma trzydzieści, kochanie. Musisz już iśc. Tyson na pewno czeka. - Ale... Porozmawiamy po południu, Percy. Idź do szkoły. To była ostatnia rzecz, na jaką miałbym ochotę, ale na twarzy mamy malowała się bezradnośc rodzaj ostrzeżenia, że jeśli będę dalej naciskał, to ona się rozpłacze. A poza tym miała rację co do Tysona. Muszę spotkac się z nim na stacji metra o umówionej godzinie, inaczej będzie nieszczęśliwy. Bał się sam podróżowac kolejką podziemną. Zebrałem swoje rzeczy, ale zatrzymałem się w drzwiach. Te kłopoty na obozie, mamo. Czy to... czy to może miec związek z moim snem o Groverze? Nie spojrzała mi prosto w oczy. - Porozmawiamy po południu, kochanie. Wyjaśnię ci wszystko... co będę mogła. Niechętnie się z nią pożegnałem i zbiegłem po schodach, żeby zdążyc na pociąg numer dwa. Nie miałem jeszcze pojęcia, że do mojej popołudniowej rozmowy z mamą nie dojdzie. Właściwie miało minąc dużo czasu, zanim znów zoba-czę dom. Wychodząc na ulicę, spojrzałem na stojący po drugiej stronie brązowy kamienny budynek. Jakiś ciemny kształt mignął mi w świetle słonecznym przez ułamek sekundy - ludzka sylwetka na tle muru, cień bez właściciela. Następnie ów cień zafalował i zniknął.\n9 R O Z D Z I A Ł II MECZ ZBIJANEGO Z KANIBALAMI Dzień zaczął się normalnie. A w każdym razie nie mniej normalnie niż zazwyczaj w szkole podstawowej Meriwether. Rozumiecie, to jest jedna z tych "postępowych" szkół w centrum Manhattanu, gdzie siedzi się na pufach zamiast w ławkach, nie dostaje się ocen, a nauczyciele przychodzą do pracy w dżinsach i koszulkach zespołów rockowych. Mnie się to podoba. Mam ADHD i jestem dyslektykiem, podobnie jak większośc dzieci półkrwi, więc słabo mi szło w zwykłych szkołach, z których zresztą w końcu mnie wywalano. Problem z Meriwether jest jednak taki, że tutejsi nauczyciele zawsze widzą wszystko w jasnych kolorach, a większośc dzieciaków to... no, ciemnota.\n10 Weźmy na przykład moją pierwszą lekcję tego dnia: angielski. Starsze klasy czytały powieśc Władca much, w której grupka dzieci ląduje na bezludnej wyspie i wszystkim odbija. W ramach pracy zaliczeniowej nauczyciele wysłali nas na godzinę na podwórko bez opieki dorosłych, żeby zobaczyc, co się wydarzy. I co się wydarzyło? Wielka bijatyka między siódmą klasą i ósmą, dwie bójki na kamienie i pełnokontaktowy mecz koszykówki. Większości z tych zabaw przewodził szkolny tyran, Matt Sloan. Sloan nie jest specjalnie wysoki, ani silny, ale zacho-wuje się tak, jakby był. Ma oczy bulteriera, potargane czarne włosy i zawsze nosi drogie, niechlujne ciuchy, jakby chciał wszystkim pokazac, że nic sobie nie robi z rodzinnych pieniędzy. Jeden z jego przednich zębów jest ułamany od czasu, kiedy zwinął ojcu z garażu porshe i wjechał w znak nakazujący zmniejszenie prędkości koło szkoły. W każdym razie Sloan rozdawał wszystkim kuksańce, aż w końcu szturchnął również mojego kumpla Tysona, a to był błąd. Tyson był jedynym bezdomnym dzieckiem w Meriwether. O ile byliśmy w stanie się zorientowac z mamą, rodzice porzucili go we wczesnym dzieciństwie, pewnie dlatego, że jest taki... inny. Tyson ma prawie dwa metry wzrostu i jest zbudowany jak yeti, ale bez przerwy płacze i boi się wszystkiego, łącznie z własnym odbiciem w lustrze. Jego twarz jest nieco zdeformowana i mało przyjemna. Nie udało mi się zobaczyc, jaki ma\n11 kolor oczu, ponieważ nigdy nie zdołałem sięgnąc wzrokiem ponad jego krzywe zęby. Głos ma niski, ale mówi śmiesznie, jak dużo młodsze dziecko zapewne dlatego, że przed pojawieniem sie w Meriwether nigdy nie chodził do szkoły. Nosi zawsze powycierane dżinsy, brudne sportowe buty rozmiaru 50 i dziurawą flanelową koszulę. Śmierdzi wielkomiejskimi zaułkami, ponieważ tam właśnie mieszka: w sporym tekturowym pudle po lodówce niedaleko 72. ulicy na Manhattanie. Szkoła Meriwether przyjęła go w ramach programu integracyjnego, którego celem miało byc polepszenie relacji między dziecmi. Problem w tym, że uczniowie w większości nie znosili Tysona. A kiedy odkryli, że to cienias, pomimo potężnej siły i przerażającego wyglądu, zajęli się polepszaniem relacji między sobą; solidarnie go dręcząc. W rezultacie byłem jego jedynym kumplem, co oznaczało, iż również on był moim jedynym kumplem. Mama tysiąc razy skarżyła się w szkole, że nic nie robią, żeby Tyson lepiej tutaj się poczuł. Wzywała nawet pomoc społeczną, ale to nic nie dało. Pracownicy opieki uważali, że Tyson nie istnieje. Przysięgali na wszystkie świętości, że wielokrotnie odwiedzali zaułek, który im opisywaliśmy, i nie byli w stanie znaleźc Tysona, choc nie mam pojęcia, jak można nie zauważyc dwumetrowe-go nastolatka mieszkającego w pudle po lodówce. W każdym razie Matt Sloan zaczaił się za plecami Tysona i usiłował go szturchnąc, a Tyson spanikował i odepchnął go nieco zbyt mocno. Sloan poleciał jakieś\n12 pięc metrów i zaplątał się w huśtawkę z opon dla pierwszoklasistów. - Ty kretynie! - wrzasnął Matt. - Wracaj do swojego kartonu! Tyson zaczął pochlipywac. Usiadł na drabince z takim rozmachem, że skrzywił drążek, i ukrył twarz w dłoniach. Odszczekaj to, Sloan! - krzyknąłem. Sloan spojrzał na mnie szyderczo. O co ci chodzi, Jackson? Mógłbyś miec kumpli, gdybyś nie trzymał zawsze strony tego kretyna. Zacisnąłem pięści. Miałem nadzieję, że moja twarz nie jest aż tak czerwona, jak mi się wydawało. - On nie jest kretynem. On jest tylko... Usiłowałem wymyślic, co mam powiedziec, ale Sloan nie słuchał. On i jego wielcy, paskudni kolesie byli zanadto zajęci wyśmiewaniem nas. Zastanawiałem się, czy to wyobraźnia plata mi figle, czy też rzeczywiście wokół Sloana zgromadziło się więcej osiłków niż zwykle. Zazwyczaj widywało się go w towarzystwie jednego albo dwóch potężnie zbudowanych chłopaków, ale dziś kręci-ło się przy nim prawie dziesięciu, a ja byłem niemal pewny, że nigdy wcześniej ich nie widziałem. Zaczekaj tylko do wuefu, Jackson - zawołał Sloan. - Już nie żyjesz! Kiedy skończyła się przerwa, nauczyciel angielskiego, pan de Milo, wyszedł na podwórko, żeby ocenic szkody, i oznajmił, że zrozumieliśmy Władcę much doskonale i wszyscy zaliczyliśmy przedmiot, ale nigdy, przenigdy\n13 nie powinniśmy wyrosnąc na gwałtowników. Matt Sloan kiwał ochoczo głową, po czym posłał mi uśmiech ułama-nego zęba. A ja musiałem obiecac Tysonowi, że na przerwie śniadaniowej kupię mu dodatkową kanapkę z masłem orzechowym, żeby przestał płakac. Czy ja... czy ja jestem kretynem? - zapytał. - Nie odpowiedziałem z naciskiem, zgrzytając zębami. - To Matt Sloan jest kretynem. Tyson pociągnął nosem. Dobry z ciebie kumpel. Będzie mi ciebie brakowało za rok, jeśli... jeśli nie będę... Głos mu zadrżał. Uświadomiłem sobie, że Tyson nie ma pojęcia, czy dostanie się do szkoły w ramach kolejne-go programu integracyjnego. Wątpiłem, czy dyrektor raczył z nim porozmawiac. Nie martw się, wielkoludzie wydusiłem z siebie. Wszystko będzie w porządku. Tyson spojrzał na mnie z taką wdzięcznością, że poczułem się jak najpodlejszy kłamca. Jak mogłem obiecac komus takiemu jak on, że cokolwiek będzie dobrze? Zaraz potem mieliśmy egzami z nauk przyrodniczych. Pani Tesla powiedziała nam, że mamy tak zmieszac chemikalia, żeby wywołac wybuch. Tyson był moim partnerem w laboratorium. Jego dłonie były o wiele za duże na maleńkie naczynka, którymi mieliśmy się po-\n14 sługiwac. Przez przypadek strącił z ławki tacę z odczynnikami i sprawił, że z kosza na śmieci wzniosła się pomarańczowa chmura w kształcie grzyba. Kiedy pani Tesla ewakułowała już laboratorium i wezwała służby zajmujące się niebezpiecznymi odpadami, pochwaliła Tysona i mnie jako urodzonych chemików. Byliśmy pierwszymi uczniami w historii szkoły, którym udało się zdac u niej egzamin w niecałe półtorej minuty, Cieszyłem się, że przedpołudnie mija szybko, ponieważ dzięki temu nie miałem czasu na rozmyślanie nad własnymi problemami. Nie mogłem wytrzymac z myślą, że pewnie coś złego dzieje się w Obozie Herosów. A co gorsza, nie udawało mi się odpędzic wspomnienia mojego nocnego koszmaru. Miałem okropne przeczucie, że Grover jest w opałach. Podczas testu z nauk społecznych, kiedy mieliśmy wyznaczac na mapie szerokośc i długośc geograficzną otworzyłem notatnik i wpatrywałem się w zdjęcie, które było w środku - moja przyjaciółka Annabeth na waka-cjach w Waszyngtonie. Miała na sobie dżinsy i dżinsową kurtkę narzuconą na pomarańczową koszulkę Obozu Herosów. Na jasnych włosach zawiązała chustkę. Stała z rękami skrzyżowanymi na piersi przed Lincoln Memo-rial budowlą w której znajduje się pomnik Lincolna i wyglądała na niezwykle zadowoloną z siebie, zupełnie jakby to ona ją zaprojektowała. Annabeth zamierza zo-stac architektem, jak dorośnie, toteż zawsze stara się odwiedzic wszystkie ważne budowle i takie tam. To jej\n15 osobiste dziwactwo. Wysłała mi em to zdjęcie podczas ferii zimowych, więc zerkałem na nie raz po raz, żeby nie zapomniec, że ona naprawdę isnieje, a Obóz Herosów nie jest tylko wytworem mojej wyobraźni. Bardzo żałowałem, że Annabeth nie ma przy mnie. Ona widziałaby, co sądzic o moim śnie. Nigdy się przed nią do tego nie przyznam, ale wiem, że jest ode mnie bystrzejsza, nawet jeśli czasem mnie to irytuje. Miałem właśnie zamknąc notatnik, kiedy Matt Sloan wyciągnął rękę i wyrwał mi zdjęcie. Ej! - zaprotestowałem. Sloan spojrzał na fotografię i wybałuszył oczy ze zdumienia. - Niemożliwe, Jackson. Kto to jest? To chyba nie twoja... Oddawaj! - czułem, że się czerwienię po same uszy. Sloan podał zdjęcie swoim paskudnym kolesiom; którzy zarechotali i zaczęli je drzec, żeby ze strzępów zrobic sobie kulki do strzelania. Oni zdecydowanie byli nowi, pewnie z wizytą z innej szkoły, ponieważ wszyscy mieli przypięte do koszulek te głupie plakietki z napi-sem "CZEŚC! MAM NA IMIĘ...", które dostaje się w sekretariacie. Musieli miec również specyficzne poczucie humoru, ponieważ wszyscy wpisali sobie dziwaczne przezwiska typu WYSYSACZ SZPIKU, POŻERACZ CZASZEK i JOE BOB. Żaden normalny człowiek tak się nie nazywa. Oni dołączą do naszej klasy w przyszłym roku -powiedział Sloan takim tonem, jakby to miało mnie\n16 przerazic. - Jestem pewny, że będą w stanie opłacic czesne w przeciwieństwie od twojego opóźnionego kumpla. - On nie jest opóźniony - musiałem się naprawdę bardzo powstrzymywac, żeby nie trzasnąc Sloana w dziób. Jego wielcy kumple przeżuwali moje zdjęcie. Miałem ochotę rozetrzec ich na proszek, ale Chejron wyraźnie przykazał mi, że nie wolno wyładowywac gniewu na zwykłych śmiertelnikach, niezależnie od tego, jak bardzo byliby nieznośni. Walczyc wolno jedynie z potwo-rami. A jednak coś mi podpowiadało, że gdyby tylko Sloan wiedział, kim naprawdę jestem... Rozległ się dzwonek. Kiedy teraz z Tysonem wychodziliśmy z klasy, usłyszałem za sobą szept jakiejś dziewczyny. - Percy! Rozejrzałem się po korytarzu z szafkami, ale nikt na mnie nie patrzył. Jakby to w ogóle było możliwe, żeby dziewczyna z Meriwether zawołała mnie po imieniu. Zanim zdążyłem się zastanowic, czy znów wyobraźnia płata mi figle, tłum uczniów ruszył do sali gimnasty cznej, porywając Tysona i mnie razem z sobą. Czas na wuef. Trener obiecał nam wielki mecz w zbijanego, a Matt Sloan obiecał, że mnie zabije. Stroje sportowe w Meriwether składają się z błękitnych spodenek i wielokolorowych, ręcznie farbowanych koszulek. Na szczęście większośc zajęc odbywa się na\n17 terenie szkoły, toteż nie musimy biegac po Nowym Jorku niczym banda młodocianych hipisów z obozu poprawczego. Przebrałem się w szatni tak szybko, jak tylko się dało, bo nie chciałem się spotykac ze Sloanem. Miałem już wychodzic, kiedy zawołał mnie Tyson. - Percy? Jeszcze się nie przebrał. Stał w drzwiach siłowni, ściskając w ręce strój. - Czy mógłbyś... no... - Ach. Tak - usiłowałem ukryc irytację. - Jasne, chłopie. Tyson zanurkował w siłowni, a ja stałem na straży na zewnątrz, kiedy się przebierał. Czułem się z tym nieco dziwacznie, ale on zazwyczaj prosił mnie o tę przysługę. Podejrzewałem, że to dlatego, że jest bardzo owłosiony, a poza tym ma na plecach dziwaczne blizny, o których pochodzenie nigdy nie odważyłem się zapytac. Przekonałem się jednak na własnej skórze, że jeśli ktoś się naśmiewa z Tysona, kiedy ten się przebiera, on się strasznie denerwuje i zaczyna wyrywac drzwi z framug. Kiedy weszliśmy do sali gimnastycznej, trener Nunley siedział przy swoim niewielkim biureczku, czytając gazetę sportową. Nunley miał chyba milion lat, nosił grube okulary, brakowało mu zębów, a jego siwe włosy były zawsze tłuste. Przypominałby mi wyrocznię w Obozie Herosów która była skurczoną mumią - gdyby nie to, że poruszał się jeszcze mniej niż ona, no i nie pluł\n18 zielonym dymem. W każdym razie nigdy go na tym nie przyłapałem. Trenerze zwrócił się do niego Matt Sloan. - Czy mogę byc kapitanem? Że co? Nunley podniósł wzrok znad gazety. - Taaak - wymamrotał. - Mhm. Sloan uśmiechnął się szeroko i zajął się wybieraniem drużyn. Zrobił mnie kapitanem drugiej, ale moje ewentualne wybory nie miały żadnego znaczenia, ponieważ wszyscy najlepsi gracze i najbardziej lubiani kumple przechodzili na jego stronę. Podobnie jak wielka grupa gości. Matt Sloan wyrzucił na podłogę sali gimnastycznej cały kosz piłek. Boję się - wymamrotał Tyson. - Dziwny zapach. Spojrzałem na niego. Co ma dziwny zapach? - nie podejrzewałem, żeby mówił o sobie. - Oni - Tyson wskazał na nowych kumpli Sloana. -Dziwnie pachną. Goście rozciągali palce, strzelając knykciami i zerka-jąc w naszą stronę, jakby nadszedł czas na jatkę. Ciągle myślałem skąd oni mogą byc. Pewnie z jakiejś szkoły, gdzie karmi się uczniów surowym mięsem i bije trzciną. Sloan dmuchnął w gwizdek trenera i gra się rozpoczęła. Jego drużyna popędziła ku linii środkowej. Po mojej stronie Raj Mandali wrzasnął w języku urdu coś, co zapewne znaczyło "muszę siku!" i pognał ku wyjściu. Corey Bailer usiłował wpełznąc pod stojącą pod ścianą\n19 matę i schowac się za nią. Pozostali członkowie mojej drużyny, kuląc się ze strachu, robili, co mogli, żeby nie wyglądac na świetny cel. Tyson - powiedziałem. - Weźmy... Dostałem piłką w brzuch. Usiadłem na środku sali gimnastycznej. Drużyna przeciwna wybuchnęła śmiechem. Przed oczami miałem mgłę. Czułem się tak, jakbym właśnie znalazł się w uchwycie zapaśniczym goryla. Nie wydawało mi się, żeby ktokolwiek był w stanie rzucic piłką tak mocno. Percy, kryj się! wrzasnął Tyson. Przetoczyłem się po podłodze, kiedy kolejna piłka prze-leciała mi koło ucha z prędkością dźwięku. Łuuup! Uderzyła w matę pod ścianą. Corey Bailer zawył. - Ej! - krzyknąłem w stronę drużyny Sloana. - Możecie kogoś zabic! Joe Bob posłał mi w odpowiedzi okrutny uśmiech. Dziwne, ale wydał mi się nagle znacznie wyższy... wyższy nawet niż Tyson. Pod koszulką rysowały się potężne bicepsy. - Mam nadzieję, Perseuszu Jacksonie! Mam nadzieję! Moje imię wymówił tak, że ciarki przeszły mi po plecach. Nikt mnie nie nazywał Perseuszem oprócz tych, którzy znali moją prawdziwą tożsamośc. Czyli oprócz moich przyjaciół... i wrogów. Co takiego powiedział Tyson? Że oni dziwnie pachną... Potwory.\n20 Goście otaczający Matta Sloana rośli w oczach. Nie byli już po prostu wyrostkami. Stali się dwuipółmetro-wymi olbrzymami o dzikich oczach, ostrych zębach i owłosionych rękach wytatułowanych w węże, tancerki brzucha i przebite strzałą serduszka. Matt upuścił piłkę. Rany! Nie jesteście z Detroit! Kim... Inne dzieciaki z jego drużyny zaczęły wrzeszczec i pchac się do wyjścia, ale olbrzym o imieniu Wysysacz Szpiku rzucił piłką z upiorną precyzją. Przeleciała tuż obok Raja Mandali, który właśnie miał wybiec z sali, i uderzyła w drzwi, zatrzaskując je magicznie. Raj i gromadka innych dzieciaków rozpaczliwie waliła w nie pięściami, ale nie ustępowały. Wypuście ich! - wrzasnąłem w stronę olbrzymów. Ten, który miał na imię Joe Bob, warknął w moim kierunku. Na bicepsie miał tatuaż z napisem "JB kocha Cukiereczka". - Mamy stracic takie smakowite kąski? Nie, synu Pana Mórz. Lajstrygonowie nie grają tylko o twoje życie. Jesteśmy głodni! Machnął ręką i na linii środkowej pojawił się kolejny zestaw piłek - niestety, tym razem nie były one zrobione z czerwonej gumy. Były ze spiżu, wielkości kul arma-tnich, dziurkowane niczym kule do kręgli, a z otworów wydobywał się ogień. Musiały byc koszmarnie gorące, ale olbrzymi podnosili je bez problemu gołymi rękami. - Trenerze! - zawołałem.\n21 Nunley spojrzał przed siebie zaspanym wzrokiem, ale jeśli nawet dostrzegł cokolwiek niezwykłego w naszym meczu, nie dał tego po sobie poznac. Na tym właśnie polega problem ze śmiertelnikami. Magiczna moc zwana mgłą zasłania przed ich wzrokiem prawdziwą naturę potworów i bogów, w związku z czym zwykli ludzie widzą jedynie to, co są w stanie zrozumiec. Niewykluczone, że wuefista widział tylko kilku ośmioklasistów jak zwykle dających wycisk młodszym uczniom. Byc może pozostali chłopcy widzieli kumpli Sloana gotują-cych się do rzucania koktajli Mołotowa.(Nie byłby to pierwszy taki przypadek). Jednego niemal byłem pewny: nikt poza mną nie zdawał sobie sprawy, że mamy do czynienia z prawdziwymi ludożerczymi, żądnymi krwi potworami. Taaak. Mhm. - wymamrotał trener. - Bawcie się grzecznie. I wrócił do swojej gazety. Olbrzym o imieniu Pożeracz Czaszek rzucił piłką. Uchyliłem się, a ognista spiżowa kometa przemknęła tuż koło mojego ramienia. Corey! - krzyknąłem. Tyson wyciągnął go zza maty gimnastycznej na moment przed tym, jak rozbiła się na niej kula, pozostawiając z maty jedynie dymiące wióry. Uciekajcie! poleciłem mojej drużynie. Drugim wejściem! Rzucili się w stronę szatni, ale wystarczyło kolejne machnięcie ręką Joe Boba i również tamte drzwi się zatrzasnęły.\n22 - Nikt stąd nie wyjdzie, chyba że wypadnie z gry! -ryknął Joe Bob. - A nie wypadniecie z gry, dopóki was nie zjemy! Cisnął własną ognistą kulą. Moja drużyna rozpie-rzchła się, a kula wypaliła krater pośrodku sali gimna- stycznej. Sięgnąłem po Orkana, którego zawsze noszę w kieszeni, ale uświadomiłem sobie, że mam na sobie spodenki gimnastyczne, które nie mają kieszeni. Orkan tkwił w moich dżinsach w szafce w szatni. A drzwi do szatni były zamknięte. Byłem całkowicie bezbronny. W moją stronę leciała kolejna ognista kula. Tyson popchnął mnie w bok, ale eksplozja i tak zwaliła mnie z nóg. Chwilę później leżałem na podłodze, oszołomiony dymem, w farbowanej koszulce upstrzonej nadpalonymi dziurami. Po drugiej stronie linii środkowej dwaj głodni olbrzymi wbijali we mnie wzrok. Mięso! ryknęli. - Mięso herosa na śniadanie! I obaj się zamierzyli. Percy potrzebuje pomocy! wrzasnął Tyson i zasłonił mnie swoim ciałem w chwili, gdy cisnęli kule. Tyson! - krzyknąłem, ale było już za późno. Obie kule uderzyły w niego... Nie... On je złapał! W jakiś sposób ten sam Tyson, który był tak niezgrabny, że regularnie strącał wyposażenie laboratoryjne i rozwalał konstrukcje na placu zabaw, złapał dwie ogniste, meta-lowe kule pędzące ku niemu z prędkością biliona kilometrów na godzinę. Odesłał je ku ich zaskoczonym właścicielom, którzy zdążyli wrzasnąc "ZUUUUOOO!" w\n23 chwili, gdy spiżowe piłki wybuchły, trafiając prosto w nich. Olbrzymi rozproszyli się w dwie ogniste kolumny -co stanowiło przynajmniej ostateczny dowód na to, że byli potworami. Potwory nie giną. Rozpadają się po prostu w dym i pył, co oszczędza herosom kłopotów ze sprząta-niem po walce. - Moi bracia! - zawył Joe "Kanibal" Bob. Napiął mię-śnie, aż tatuaż z Cukiereczkiem zafalował. Zapłacisz za ich zniszczenie! Tyson! - zawołałem. - Uważaj! Ku nam leciała kolejna kometa. Mój kumpel ledwie zdążył odrzucic ją w bok. Poleciała prosto nad głowę trenera Nunleya i wylądowała na trybunach z potężnym BUM! Po całej sali biegali uczniowie, wrzeszcząc i próbując nie wpadac w zionące ogniem kratery, którymi poorana była podłoga. Inni walili w drzwi, wzywając pomocy. Sloan stał po środku sali jak skamieniały, rozglądając się z niedowierzaniem za latającymi wokół niego śmie-rtelnymi pociskami. Trener Nunley wciąż niczego nie dostrzegał. Postukał w swój aparat słuchowy, jakby eksplozje powodowały jakieś zakłucenia, ale nie podnosił oczu znad gazety. Hałas niewątpliwie było słychac w całej szkole. Ktoś w końcu przybędzie nam na pomoc dyrektor albo policja. Zwycięstwo będzie nasze! - ryknął Joe "Kanibal" Bob. Będzie jeszcze uczta z twoich kości!\n24 Miałem ochotę powiedziec mu, że trochę za bardzo się przejmuje grą w zbijanego, ale zanim zdążyłem otworzyc usta, uniósł kolejną kulę. Trzej pozostali olbrzymi zrobili to samo. Wiedziałem, że już po nas. Tyson nie będzie w stanie odeprzec wszystkich tych pocisków na raz. Musiał miec poważnie poparzone ręce po tym, jak zablokował pierwszy strzał. Bez mojego miecza... Przyszedł mi do głowy wariacki pomysł. Rzuciłem się ku drzwiom prowadzącym do szatni. Z drogi! krzyknąłem do mojej drużyny. - Odsunąc się od drzwi! Za mną rozległy się wybuchy. Tyson odrzucił dwie kule z powrotem ku ich właścicielom, rozbijając ich w proch. Zatem zostało nam jeszcze dwóch olbrzymów. Trzecia kula leciała prosto na mnie. Zastygłem na chwilę w bezruchu - raz, dwa, trzy, cztery, pięc po czym uchyliłem się, pozwalając jej rozwalic drzwi do szatni. Zakładałem, że gaz zbierający się w większości szatni chłopców wystarczy, żeby wywołac eksplozję, a zatem nie zdziwiłem się, kiedy płonąca piłka do zbijane-go wybuchła z głośnym ŁUUUUP! Ściana się rozleciała. Drzwiczki szafek, skarpetki, sprzęt z siłowni i przeróżne paskudne rzeczy osobiste zasypały całą salę gimnastyczną. Odwróciłem się w chwili, gdy Tyson rąbnął Pożeracza Czaszek w twarz, dosłownie zgniatając olbrzyma. Ale ostatni z napastników, Joe Bob, roztropnie nie\n25 wypirszczał z ręki swojej piłki, czekając na nadarzającą się okazję. Rzucił dokładnie w chwili, kiedy Tyson odwrócił się ku niemu. - Nie! krzyknąłem. Kula trafiła Tysona w sam środek piersi, odrzucając go na całą odległośc sali gimnastycznej, tak że uderzył w tylną ścianę, która pękła i częściowo runęła na niego. Przez dziurę było widac ulicę. Nie miałem pojęcia jakim cudem Tyson zdołał to przeżyc, ale on wyglądał jedynie na lekko oszołomionego. Spiżowa kula dymiła u jego stóp. Usiłował ją podnieśc, ale ogłuszony upadł z powro-tem na stertę pustaków. - Doskonale! - zawołał radośnie Joe Bob. - Zostałem tylko ja! Będę miał dośc mięsa, żeby przynieśc Cukiere-czkowi na obiad! Podniósł kolejną kulę i zamierzył się na Tysona. Stój! zawołałem. - Przecież to o mnie chodzi! Olbrzym się rozpromienił. Chcesz umrzec pierwszy, herosku? Usiłowałem coś wymyślic. Orkan musiał byc gdzieś w pobliżu. W tej samej chwili dostrzegłem moje dżinsy leżące na dymiącej stercie ubrań tuż pod nogami olbrzyma. Gdybym tylko zdołał się tam dostac... Wiedziałem, że to beznadziejne, ale rzuciłem się naprzód. Olbrzym zarechotał. - Śniadanko samo ku mnie zmierza. Uniósł rękę do rzutu. A ja pogodziłem się ze śmiercią.\n26 Niespodziewanie znieruchomiał, a wyraz jego twarzy zmienił się z triumfalnego na zaskoczony. Jego koszulka rozdarła się dokładnie w tym miejscu, gdzie pownien miec pępek, a z dziury wyrosło coś na kształt rogu - nie, nie rogu... To było lśniące ostrze. Kula wypadła mu z rąk. Potwór gapił się na nóż, który właśnie go przedziurawił od tyłu. Oj wymamrotał i rozpadł się w chmurę zielonego płomienia, co, jak się domyślałem, raczej nie ucieszy Cukiereczka. Pośrodku słupa dymu stała moja przyjaciółka Annabeth. Jej twarz była brudna i podrapana. Annabeth miała przerzucony przez ramię podarty plecak, z kieszeni wystawała jej bejsbolówka, w ręce niosła spiżowy sztylet, a jej stalowoszare oczy płonęły dziko, jakby przez tysiąc kilometrów ścigała ją armia upiorów. Matt Sloan, który przez cały czas stał oszołomiony na środku sali, w końcu odzyskał zmysły. Zamrugał oczami na widok Annabeth, jakby z trudem rozpoznawał w niej osobę z mojego zdjęcia. To ta dziewczyna... To ta dziewczyna... Annabeth walneła go w nos, przewracając na ziemię. A ty - oznajmiła - odczep się od mojego kumpla. Sala gimnastyczna płonęła. Wszędzie dookoła biegały dzieciaki, strasznie wrzeszcząc. Słyszałem wycie syren i zniekształcony głos w interkomie. Przez szklane drzwi wejściowe widziałem dyrektora szkoły, pana Bonsai, walczącego z zamkiem. Za nim tłoczyli się pozostali nauczyciele.\n27 - Annabeth... - wydukałem. - Jak ci się... od kiedy tu jesteś... - Mniej więcej od rana. - Schowała swój spiżowy sztylet. Próbowałam znaleźc dobry moment, żeby z tobą pogadac, ale nigdy nie byłeś sam. - Ten cień, który widziałem dziś rano... to byłaś... - Poczułem, że się rumienie. - Bogowie, to ty zaglądałaś przez moje okno? - Nie ma czasu na wyjaśnienia! - warknęła, chociaż na jej twarzy też malowało się coś na kształt rumieńca. - Po prostu nie chciałam, żeby... Uwaga! - krzyknęła jakaś kobieta. Drzwi otwarły się i dorośli wbiegli tłumnie do sali. Spotkamy się na zewnątrz - powiedziała do mnie Annabeth. - On też. - Wskazała na Tysona, wciąż siedzącego w oszołomieniu pod ścianą. Rzuciła mu spojrzenie pełne niesmaku, który nie do końca rozumia-łem. - Lepiej weź go ze sobą. Że co? - Nie ma czasu na wyjaśnienia! - odparła. - Pospiesz się! Założyła bejsbolówkę, magiczny prezent od jej matki, i natychmiast znikła. Ja zaś stałem samotnie pośrodku płonącej sali gimnastycznej, kiedy wtargnął do niej dyrektor wraz z połową grona nauczycielskiego oraz kilkoma funkcjonariuszami policji. - Percy Jackson? - odezwał się pan Bonsai. - Co... Jak...?\n28 Siedzący pod rozwaloną ścianą Tyson jęknął i podniósł się spomiędzy pustaków. - Boli głowa. Matt Sloan powoli również odzyskiwał przytomnośc. Spojrzał na mnie z przerażeniem. To sprawka Percy'ego, panie Bonsai! To on podpalił szkołę! Trener Nunley to potwierdzi! Wszystko widział! Trener Nunley przez cały czas grzecznie czytał swoją gazetę, ale - mój pech - uniósł głowę akurat w tej chwili, kiedy Sloan wymówił jego nazwisko. - Eee? Taaak. Mhm. Wszyscy dorośli zwrócili się ku mnie. Wiedziałem, że przenigdy mi nie uwierzą, nawet gdybym opowiedział im całą prawdę. Wyciągnąłem Orkana z moich zniszczonych dżinsów, rzuciłem szybkie "spadamy!" w kierunku Tysona, po czym skoczyłem przez dziurę w ścianie szkolnego budynku. R O Z D Z I A Ł III\n29 PRZYWOŁUJEMY PRZEKLĘTĄ TAKSÓWKĘ Annabeth czekała na nas w zaułku koło Church Street. Zgarnęła Tysona i mnie z chodnika dokładnie w chwili, kiedy wóz straży pożarnej przemknął obok na syrenie, zmierzając ku szkole Meriwether. Skąd ty wyr zasnąłeś tego tu? - spytała władczym tonem, wskazując palcem na Tysona. W każdych innych okolicznościach cieszyłbym się ze spotkania z nią. Poprzedniego lata zawarliśmy pokój, mimo iż jej matką jest Atena, która niezbyt dobrze dogaduje się z moim ojcem. Tęskniłem za Annabeth znacznie bardziej, niż byłbym skłonny przyznac. Ale teraz dopiero co zostałem zaatakowany przez olbrzymich ludożerców, Tyson uratował mi ze trzy albo cztery razy życie, a Annabeth tylko gapiła się na niego tak, jakby to on stanowił problem. - To mój kumpel - odpowiedziałem. Jest bezdomny? A co to ma do rzeczy? On też słyszy co mówisz, wiesz? Dlaczego nie zapytasz jego? Wyglądała na zaskoczoną. On potrafi mówic? Owszem - przytaknął Tyson. - Jesteś ładna.\n30 Och, fuj! Annabeth odsunęła się od niego. Nie byłem w stanie uwierzyc, że zachowuje się tak chamsko. Przyjrzałem się rękom Tysona, które powinny byc paskudnie poparzone przez płonące piłki. Te jednak wyglądały całkiem dobrze - osmolone i pokryte bliznami, z brudnymi paznokciami wielkości chipsów... ale przecież zawsze tak wyglądały. Tyson - powiedziałem z niedowierzaniem. - Ty nawet nie poparzyłeś rąk. Oczywiście, że nie odburknęła Annabeth. - Dziwi mnie to, że Lajstrygonowie odważyli się cie zaatakowac w jego towarzystwie. Tyson najwyraźniej nie mógł się nadziwic blond włosom Annabeth. Usiłował ich dotknąc, ale ona pacnęła go w rękę. Annabeth - odezwałem się. O co chodzi z tymi Lajstrycoś-tam? Lajstrygonami. Te potwory z sali gimnastycznej to gatunek ludożerczych olbrzymów, które mieszkają na dalekiej północy. Odyseusz raz się na nich natknął, ale nie słyszałam, żeby kiedykolwiek zapuszczali się tak daleko na południe, aż do Nowego Jorku. Lajstry...ja nawet nie potrafię tego powtórzyc. Jak oni się nazywają w jakimś ludzkim języku? Zamyśliła się chwilę. Kanadyjczycy uznała w końcu. - Chodź, musimy się stąd wydostac. Policja będzie mnie szukac. To najmniejszy z naszych problemów - odparła. -Miałeś sny?\n31 Sny... o Groverze? Pobladła. O Groverze? Nie... O co chodzi z Groverem? Opowiedziałem jej mój koszmar. - Czemu pytasz? Co tobie się śniło? W jej oczach czaiła się burza, jakby jej myśli wirowały w tempie miliona obrotów na sekundę. Chodzi o obóz - powiedziała w końcu. - Mają tam poważny problem. - Mama mówiła to samo! Ale jaki problem? - Nie wiem dokładnie. Coś jest nie w porządku. Musi-my się tam jak najszybciej dostac. Potwory ścigały mnie przez całą drogę z Wirginii, usiłując mnie powstrzymac. Ciebie często atakowały? Pokręciłem przecząco głową. Przez cały rok ani razu... Aż do dziś. Ani razu? Ale jakim cudem... - Jej wzrok powędro-wał w kierunku Tysona. - Ach. Co ma znaczyc to "ach"? Tyson uniósł rękę, jakby był na lekcji. Ci Kanadyjczycy na wuefie nazwali Percy'ego jakoś tak... synem Pana Mórz? Wymieniliśmy z Annabeth spojrzenia. Nie miałem pojęcia, jak to wyjaśnic, ale uznałem, że Tysonowi należy się prawda za to, że omal nie dał się zabic. Słuchaj wielkoludzie zacząłem. - Słyszałeś kiedyś te stare opowieści o greckich bogach? Zeus, Posejdon, Atena... Tak - odparł Tyson.\n32 No więc...ci bogowie wciąż żyją. Tak jakby kręcą się po świecie śladami cywilizacji Zachodu, mieszkając w jej najsilniejszych ośrodkach, jak teraz w Ameryce. A czasami mają dzieci ze śmiertelnikami. To są dzieci półkrwi. Tak - odpowiedział Tyson, jakby wciąż czekał aż dojdę do sedna. No więc... Annabeth i ja jesteśmy takimi dziecmi półkrwi powiedziałem. - Herosami w trakcie szkolenia. A jeśli potwory wyczują nasz zapach, atakują. Tym właśnie byli ci olbrzymi z sali gimnastycznej. Potworami. Tak Gapiłem się na niego jak głupi. Tyson nie wydawał się zaskoczony ani zmieszany z powodu tych wszystkich rewelacji, a to z kolei sprawiało, że ja czułem się zaskoxzony i zmieszany. Wierzysz w to, co mówię? Tyson potaknął. A ty jesteś... synem Pana Mórz? Taa... przyznałem się. - Moim tatą jest Posejdon. Tyson zmarszczył brwi. Teraz wydawał się zakłopota-ny. Ale w takim razie... Rozległo się wycie syreny. Obok naszego zaułka prze-mknął radiowóz. Nie mamy na to czasu - oznajmiła Annabeth. - Pogadamy w taksówce. Chcesz jechac taksówką aż do obozu? - spytałem. - Czy ty wiesz, ile to... - Zaufaj mi.\n33 Zawahałem się. A co z Tysonem? Wyobraziłem sobie podróż do Obozu Herosów z moim wyrośniętym kumplem. Skoro on umiera ze strachu na zwykłym placu zabaw, gdzie spotyka najzwyklejszych szkolnych chuliganów, to jak się zachowa na placu treningowym dla półbogów? Ale z drugiej strony będzie-my poszukiwani przez policję. Nie możemy go po prostu zostawic uznałem. - On też może miec kłopoty. Owszem - Annabeth miała ponurą minę. - Zdecydo-wanie musimy go zabrac. Chodźmy. Nie podobał mi się jej ton, jakby Tyson był jakimś potwornym wrzodem, z którym trzeba jak najszybciej jechac do szpitala, ale ruszyłem za nią zaułkiem. W trójkę cicho przemknęliśmy bocznymi ulicami do centrum, a za nami z ruin sali gimnastycznej mojej szkoły unosił się ku niebu ogromny słup dymu. Tutaj Annabeth zatrzymała się na rogu ulic Thomas i Trimble i zaczęła grzebac w plecaku. - Mam nadzieję, że została mi jeszcze jedna. Wyglądała gorzej, niż mi się wcześniej wydawało i miała szramę na podbródku. W jej włosy zaplątały się gałązki i źdźbła trawy, jakby spędziła kilka nocy na łonie przyrody. Rozdarcia na brzegach jej dżinsów podejrzanie przypominały ślady po pazurach. Czego szukasz? - spytałem.\n34 Wokół nas wyły syreny. Pomyślałem sobie, że nie minie dużo czasu zanim gliny rozszerzą obszar poszuki-wań małoletnich przestępców, którzy wysadzili w powie-trze salę gimnastyczną. Matt Sloan z pewnością złożył już zeznania. I pewnie nagiął fakty w ten sposób, żebyśmy to my z Tysonem wyszli na krwiożerczych kanibali. - Mam jedną, bogom niech będą dzięki! - Annabeth wyciągnęła złotą monetę, w której rozpoznałem drachmę, olimpijską walutę. Na awersie widniała głowa Zeusa, na rewersie zaś Empire State Building. - Annabeth - zwróciłem jej uwagę - nowojorscy taksówkarze nie przyjmą czegoś takiego. Stethi - zawołała po starogrecku. - O harma dio boles! Jak zwykle, kiedy przemówiła w języku Olimpu, jakimś cudem zrozumiałem, co to znaczyło. Powiedziała: Zatrzymaj się, Rydwanie Nienawiści! Nie żeby jej słowa natchnęły mnie optymizmem co do jej planu, jakikolwiek on był. Rzuciła monetę na jezdnię, a drachma utonęła w asfalcie i znikła, zamiast zabrzęczyc, jak można by się spodziewac. Przez chwilę nic się nie działo. Następnie, dokładnie w miejscu, gdzie spadła moneta, asfalt pociemniał. Wytopił się w regularny prostokąt, mniej więcej rozmiarów miejsca parkingowe-go. który bulgotał jakąś ciemnoczerwoną, przypominają-cą krew cieczą. Chwilę później z tej mazi wyłonił się samochód.\n35 Była to niewątpliwie taksówka, ale w przeciwierrstwie do wszystkich taryf w Nowym Jorku nie była żółta, lecz w kolorze szarego dymu. To znaczy wygląda-ła, jakby była utkana z dymu, jakby można było przejśc przez nią na przestrzał. Na drzwiczkach widniały jakieś litery - coś, co wyglądało jak CRATA GRIXAJ - ale moja dysleksja utrudniała odcyfrowanie napisu. Okno po stronie pasażera otwarło się i wychyliła się przez nie głowa starej kobiety. Na oczy spadała jej grzywka posiwiałych włosów, a kiedy się odezwała, mówiła tak niewyraźnie, jakby przed chwilą dostała dawkę środka paraliżującego. - Jaki kursik? Troje do Obozu Herosów - oznajmiła Annabeth. Otworzyła tylne drzwiczki taksówki i gestem kazała mi wsiąśc do środka, jakby nie było w tym nic nadzwyczaj - ne go. Ale, ale! - zaskrzeczała starucha. - Takich jak on nie wozimy! Wskazała kościstym palcem na Tysona. O co chodzi? Czyżbyśmy obchodzili Dzień Znęcania się nad Brzydalami? Dopłacę - obiecała Annabeth. - Dam trzy dodatkowe drachmy na miejscu. Niech będzie! krzyknęła starucha. Wsiadałem do taksówki z pewną niechęcią. Tyson wcisnął się na środkowe miejsce. Annabeth wgramoliła się ostatnia. Wnętrze również było szare jak dym, ale sprawiało wrażenie dośc solidnego. Kanapa zapadała się\n36 miejsca-mi i była popękana - ale to akurat nie odróżniało tego pojazdu od większości taksówek. Między nami a prowa-dzącą staruchą nie było natomiast przegrody z pleksi-glasu... Zaraz, zaraz. To nie była tylko jedna starucha. Były aż trzy, ściśnięte na przednim siedzeniu, wszystkie ze strąkami włosów opadającymi na oczy, kościstymi rękami i w sukniach z wypłowiałego czarnego płótna. Ta która prowadziła, powiedziała: - Long Island! Kurs na strefę pozamiejską! Ha! Nacisnęła pedał gazu, aż uderzyłem potylicą w zagłó-wek. W głośniku rozległ się nagrany wcześniej komuni-kat: Witajcie, tu Ganimedes, podczaszy pana Zeusa! Podczas podróży w poszukiwaniu wina dla Pana Niebios zawsze zapinaj pasy! Spojrzałem w dół i dostrzegłem gruby czarny łańcuch w miejscu, gdzie normalnie znajdują się pasy. Uznałem, że jeszcze nie osiągnąłem takiego stopnia desperacji. Jeszcze. Taksówka pomknęła na zachodni Broadway. Uwaga! Na lewo! - zaskrzeczała siedząca pośrodku starucha. No cóż, gdybyś dała mi oko, Nawałnico, mogłabym to zobaczyc! - zwróciła jej uwagę kierująca samochodem. Chwileczkę. Gdyby dała jej oko? Nie miałem czasu na pytania, ponieważ taksówka wykonała ostry skręt, żeby wyminąc nadjeżdżającą z naprzeciwka furgonetkę dostawczą, wjechała na krawę-żnik z podskokiem, od którego zagrzechotały mi zęby, po czym popędziła dalej przed siebie.\n37 Sekutnico! - odezwała się do kierującej trzecia starucha. - Dawaj monetę dziewczyny! Chcę ją ugryżc! Gryzłaś poprzednią, Wścieklico! - odpowiedziała ta, której na imię było Sekutnica. Tym razem moja kolej! Nieprawda! wrzasnęła starucha imieniem Wścieklica. Czerwone! ryknęła środkowa, nazwana wcześniej Nawałnicą. - Hamulec! - zawyła Wścieklica. Sekutnica jednak nacisnęła mocniej gaz i przejechała po krawężniku, z piskiem wpadając za róg i przewraca-jąc stojak z gazetami. Mój żołądek pozostał jakieś dwie przecznice za nami. Przepraszam - odezwałem się. Czy panie... widzą? - Nie! odkrzyknęła Sekutnica zza kółka. - Nie! rzuciła Nawałnica ze środka. Oczywiście! - warknęła Wścieklica od okienka po stronie pasażera. Spojrzałem na Annabeth. One są ślepe? - Niezupełnie - odparła. - Mają oko. Jedno oko? No. - Każda? Nie. W sumie. Obok mnie Tyson jęknął i chwycił się siedzenia. Niedobrze mi.\n38 - O rany - powiedziałem, ponieważ zdarzało mi się byc świadkiem choroby lokomocyjnej Tysona podczas wycieczek szkolnych i zdecydowanie warto było zachowac odstęp. - Trzymaj się, wielkoludzie. Czy ktoś ma jakiś worek na śmieci czy coś? Trzy grające mi na nerwach staruchy były zbyt pogrążone w kłótni, żeby zwrócic na mnie uwagę. Zerknąłem w stronę Annabeth, która zacisnęła kurczo-wo palce na uchwycie, jakby od tego zależało jej życie, i posłałem jej spojrzenie mówiące: czem u -mnie -w to -pakujesz? - Ej - powiedziała. - Taxi Grajcar to najszybszy środek transportu do obozu. To czemu nie zamówiłaś jej w Wirginii? To poza strefą działań Starek - odrzekła, jakby to było oczywistością. - Jeżdżą tylko po Nowym Jorku i okolicy. Wozimy tą taksówką mnóstwo sław! krzyknęła Wścieklica. - Jazona! Pamiętacie go? Nie przypominaj mi! - zawyła Sekutnica. - Poza tym wtedy nie miałyśmy taksówki, stara ropucho. To było trzy tysiące lat temu! Dawaj mi ząb! - Wścieklica usiłowała dobrac się do ust Sekutnicy, ale ta odepchnęła jej rękę. Pod warunkiem, że Nawałnica da mi oko! - Nie! zaskrzeczała Nawałnica. - Miałaś je wczoraj! Ale to ja prowadzę, stara wiedźmo! - Wymówki! Jest kolejka! Teraz moja kolej! Sekutnica skręciłą ostro w ulicę Delancey, omal nie zgniatając mnie między drzwiczkami a Tysonem.\n39 Docisnęła gaz do dechy i popędziliśmy przez most Williamsburg z prędkością stu kilometów na godzinę. Bójka trzech Graj, bo teraz już wiedziałem, co to za staruchy, rozkręcała się na dobre: okładały się pięściami, ponieważ Wścieklica usiłowała sięgnąc do oka Nawałnicy. Z rozwianymi włosami i otwartymi ustami wrzeszczały na siebie nawzajem, a ja uświado-miłem sobie, że żadna ze staruch nie ma zębów - jeśli nie liczyc pożółkłego siekacza Sekutnicy. Zamiast oczu miały zamknięte i zapadnięte powieki - z wyjątkiem Wścieklicy, która rozglądała się wygłodniałym wzrokiem jednego, nabiegłego krwią, zielonego oka, jakby nie mogła się napatrzec wszystkiemu dookoła. W końcu Wścieklica, której posiadanie oka dawało pewną przewagę, zdołała wyrwac ząb z ust swojej siostry Sekutnicy. Ta wściekła się do tego stopnia, że zjechała na samą krawędź mostu z wrzaskiem "Dawajże to wreszcie!" Tyson jęknął i chwycił się za brzuch. Ekhem, jeśli to kogoś interesuje odezwałem się to zaraz wszyscy umrzemy! - Nie martw się - odpowiedziała Annabeth, sama wyraźnie zmartwiona. Starki wiedzą, co robią. Są naprawdę mądre. Powiedziała to córka Ateny, ale nie zabrzmiało to pocieszająco. Pędziliśmy po krawędzi mostu czterdzieści metrów nad powierzchnią rzeki. - Tak, mądre! - Wścieklica wyszczerzyła się we wstecznym lusterku, ukazując swój nowo nabyty ząb. Wiedzą wszystko!\n40 Znają każdą ulicę na Manhattanie! - Sekutnica dołączyła do przechwałek, nie przestając okładac siostry. I stolicę Nepalu! Znają miejsce, którego szukasz! - dodała Nawałnica. Pozostałe staruchy natychmiast obdarzyły ją kuksańcami z obu stron, drąc się niemiłosiernie. Cicho! Cicho! Nawet jeszcze nie zapytał! O co chodzi? - zapytałem. - Jakie miejsce? Nie szukam żadnego... - O nic! odwrzasnęła Nawałnica. - Masz rację, chłopcze. O nic nie chodzi! Powiedzcie. - Nie! zawyły chórem. Jak ostanio powiedziałyśmy, stały się straszne rzeczy! - oznajmiła Nawałnica. Oko wylądowało w jeziorze! - przytaknęła Wścieklica. Straciłyśmy lata, żeby je znaleźc! - jęknęła Sekutnica - A jak już przy tym jesteśmy... oddawaj! - Nie! ryknęła Wścieklica. Oko! wrzasnęła Sekutnica. - Dawaj! Rąbneła siostrę w plecy. Rozległo się ohydne plusk i coś wypadło z twarzy Wścieklicy, która zaczęła rozpacz-liwie macac dookoła rękami, usiłując złapac to coś z powrotem ale udało jej się jedynie to pacnąc grzbietem dłoni. Śliska zielona kulka poszybowała nad jej ramie-niem na tylne siedzenie prosto na moje kolana.\n41 Podskoczyłem tak, że uderzyłem głową w sufit i oko spadło na podłogę. Nic nie widzę! - zawyły jednocześnie wszystkie trzy siostry. Oddawaj oko! - zajęczała Sekutnica. Oddaj jej oko! - wydarła się Annabeth. - Nie mam go! - oznajmiłem. Tam, koło twojej stopy - powiedziała Annabeth. - Nie nadepnij! Podnieś je! Nie wezmę tego do ręki! Taksówka uderzyła w barierkę i przejechała po niej z potwornym zgrzytem. Cały samochód się zatrząsł i uniosły się z niego kłęby dymu, jakby miał zamiar roz-płynąc się z nadmiaru wysiłku. Będę rzygał! - ostrzegł lojalnie Tyson. Annabeth! - zawołałem. - Daj Tysonowi swój plecak! Zwariowałeś? Podnieś oko. Sekutnica gwałtownie skręciła kierownicą i taksówka odsunęła się od barierki. Popędziliśmy mostem w kierunku Brooklynu, szybciej niż jakakolwiek ludzka taksówka. Staruchy skrzeczały, okładały się wzajemnie i zawodziły za utraconym okiem. W końcu zebrałem się na odwagę. Oderwałem kawa-łek mojej farbowanej koszulki, która i tak rozpadała się na strzępy przez wypalone w niej dziury, i podniosłem oko z podłogi. Dobry chłopiec! krzyknęła Wścieklica, jakimś zmysłem wyczuwając, że mam jej zagubiony organ wzroku. - Oddaj!\n42 Nie oddam, dopóki się nie wytłumaczycie odparłem. - O co chodzi z tym miejscem, którego szukam? - Nie ma czasu! - zawyła Nawałnica. - Przyspieszamy! Wyjrzałem przez okno. Rzeczywiście drzewa, samochody i całe dzielnice przemykały teraz obok nas niczym szara mgła. Minęliśmy już Brooklyn, zmierzając w kierunku Long Island. Percy ostrzegła mnie Annabeth. - one nie znajdą celu podróży bez tego oka. Będziemy tylko przyspieszac i przyspieszac, aż rozpadniemy się na milion kawałków. - Muszą mi powiedziec - upierałem się. - Inaczej otworzę okno i wyrzucę oko pod koła samochodów. - Nie! zawyły żałośnie staruchy. - To zbyt niebezpie-czne! Otwieram okno. - Zaczekaj! - wrzasnęły. - 30, 31, 75, 12! Wyrzuciły to z siebie jak prezenter podający numery w totku. Co to ma znaczyc? - zapytałem. - To nie ma sensu! - 30, 31, 75, 12! - jęknęła głośno Wścieklica. -Tylko tyle możemy ci powiedziec. A teraz oddawaj oko! Jesteśmy prawie na miejscu! Zjechaliśmy już z autostrady i przemykaliśmy przez wiejską okolicę północnej Long Island. Przed nami majaczył Obóz Herosów z ogromną sosną na szczycie wzgórza drzewem Thalii, w którym zawarta była życkrwa siła poległej dziewczyny półkrwi.\nRick Riordan. Morze potworów\nRick Riordan Morze potworów Złodziej pioruna Tom I serii Percy Jackson i bogowie olimpijscy" Co by było, gdyby olimpijscy bogowie żyli w XXI wieku? Co by było, gdyby nadal zakochiwali się w śmiertelnikach\nPercy Jackson i Bogowie Olimpijscy Morze potworów R O Z D Z I A Ł I MÓJ NAJLEPSZY KUMPEL WYBIERA SUKNIĘ ŚLUBNĄ\n1 Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy Morze potworów R O Z D Z I A Ł I MÓJ NAJLEPSZY KUMPEL WYBIERA SUKNIĘ ŚLUBNĄ Koszmar zaczął się tak: Stałem pośrodku wyludnionej ulicy w jakimś nadmorskim miasteczku.\nMÓJ TATA JEST SZPIEGIEM\nMÓJ TATA JEST SZPIEGIEM - 1 - Kiedy będę duży... Czy wieje, czy pada, czy śnieży, czy świeci słońce, ostatnia, nawet najlepsza lekcja w całym tygodniu szkoły, często najbardziej się dłuży... W piątek,


Rozeta umywalkowa Jano 19 mm srebrna - Akcesoria - Castorama\nRozeta umywalkowa Jano 19 mm srebrna\nKod: 522072 Porównaj Do porównania\nRozeta umywalkowa Jano srebrna jest wykonana z chromu, dlatego nie zardzewieje wskutek kontaktu z wodą. Wytrzymały produkt posłuży Ci do zamontowania w łazience. Akcesorium umożliwi sprawne odprowadzanie wody, co zapobiegnie zalaniu. Element spełni również praktyczne funkcje, ponieważ zamaskujesz nim nieestetyczny otwór przelewowy.\nNr referencyjny R3032\nRozeta umywalkowa Jano 19 mm srebrna przyda Ci się w łazience. Produkt został wykonany z chromu. Dzięki temu charakteryzuje się trwałością. Element jest odporny na wodę. To gwarancja, że nie zardzewieje. Rozeta jest także niewrażliwa na wysokie temperatury, więc nie zniszczy się wskutek kontaktu z gorącą wodą. Produkt posłuży Ci do zamontowania w umywalce. Akcesorium umożliwi zamaskowanie nieestetycznego otworu przelewowego. Rozeta umywalkowa Jano srebrna skutecznie odprowadzi wodę. To gwarancja, że Twój dom nie ulegnie zalaniu. Akcesorium marki Jano ma srebrny kolor. Dzięki temu bez trudu wkomponujesz go w wystrój łazienki – zarówno klasyczny, jak i nowoczesny. W naszej ofercie znajdziesz także większe rozety umywalkowe.


kołpaki 15 cali : Kołpak samochodowy 15 cali Sail Gray\nDamSklepKołpaki samochodoweKołpaki 15 caliKołpak samochodowy 15 cali Sail Gray\nKołpak samochodowy 15 cali Sail Gray\nKołpaki samochodowe 15 calowe Sail Gray. Skuteczna ochrona i estetyka felg.\nWielkość kołpaka 15”\nKołpak samochodowy Sail Gray w rozmiarze 15 cali w komplecie i na sztuki do wszystkich marek aut.\nDzięki naszym kołpakom znacząco poprawi się design Twojego pojazdu.\nOferowane przez nasz sklep kołpaki wykonane są z wysokiej jakości polistyrenu elastycznego odpornego całkowicie na warunki pogodowe dzięki czemu wytrzymają kilka lat. Najwyższa jakość oraz elegancja naszych kołpaków są porównywalne do firmowych z tą różnicą, że są od oryginalnych dużo tańsze.\nNasze kołpaki zaopatrzone są w intuincyjny mechanizm instalacji, gwarantując Tobie łatwe założenie na kole oraz całkowite dopasowanie do koła.\nOferujemy Tobie gwarancję zadowolenia z zakupu w naszym sklepie, gdyż pewni jesteśmy co do jakości oferowanych towarów i w związku z tym otrzymujesz od nas 30 dni na zwrot zakupionego towaru, a my oddamy Ci pieniądze.\nWszystkie zakupione w naszym sklepie artykuły wysyłamy w ciągu 24godzin. Wysyłany przez nas artykuł jest chroniony przez zniszczeniem. Jesteśmy dumni z zaufania klientów już od 20 lat.\nEmblematy - logo producentów samochodu\nW celu uwydatnienia wyniku wizualnego proponujemy znaczki silikonowe z logiem producenta auta: ford, renault, audi, BMW, Honda, Kia, Mitsibishi, Nissan... Jeśli chciałbyś dokonać zakupu wyżej opisane znaczki z logiem zadzwoń do nas.


Etykiety energetyczne i drukarnia etykiet - piotr gacek\nHome » Korporacje » Drukarnie » Etykiety energetyczne i drukarnia etykiet\nDodane: 2016-11-29 :: Kategoria: Korporacje / Drukarnie\nFirma Etilab zapewnia sprawną i terminową obsługę w dziedzinie tworzenia akcesoriów identyfikacyjnych na produkty spożywcze czy przemysłowe. Nowoczesna drukarnia etykiet wyposażona jest w plotery sterowane cyfrowo oraz urządzenia do automatycznej produkcji akcesoriów wykorzystywanych w handlu, usługach pocztowych czy procesach dystrybucyjnych. Naklejki kodowe, etykiety energetyczne czy wypukłe powstają z zastosowaniem najlepszych materiałów oraz wysokojakościowych lakierów. Drukarnia etykiet wykorzystuje innowacyjną chemię i nowoczesne materiały eksploatacyjne. Dzięki temu produkowane akcesoria identyfikacyjne są odporne na działanie niekorzystnych czynników zewnętrznych i wyjątkowo trwałe. Przedsiębiorstwo współpracuje z kontrahentami z całego kraju w dziedzinie wykonywania różnorodnych etykiet produktowych. Zapewniona jest kompleksowa obsługa i profesjonalne doradztwo branżowe. Nowoczesne akcesoria identyfikacyjne znacznie ułatwiają procesy dystrybucji towarów.


Oferta mieszkań na poznańskim Piątkowie - dopoznania.pl\nOferta mieszkań na poznańskim Piątkowiehttps://www.dopoznania.pl/nowosc/oferta-mieszkan-na-poznanskim-piatkowie\nJuż tylko trzy mieszkania, znajdują się w ofercie osiedla Stróżyńskiego 11 etap I. To ostatnia szansa, by zamieszkać w komfortowych warunkach, na pełnym udogodnień i terenów zielonych Piątkowie. Szukasz nowego mieszkania w Poznaniu, które zostało już wybudowane i pozwala cieszyć się atrakcyjnym stosunkiem jakości do ceny? Znakomicie trafiłeś!\nOferta od dewelopera Agencja Inwestycyjna Sp. z o.o. przekonuje do siebie mnogością nowoczesnych rozwiązań oraz lokalizacją, która pozwoli prowadzić wygodny, miejski tryb życia, w znacznie spokojniejszym wydaniu. To trafne połączenie dla rodzin, poszukujących rzeczywistego komfortu, w otoczeniu zróżnicowanych udogodnień.\nPośród ostatnich, wolnych lokali znajdują się dwa mieszkania o układach 3-pokojowych. Posiadają one powierzchnię około 68m2. Każde z nich znajduje się na trzecim piętrze i z powodzeniem zaspokoi potrzeby Twojej rodziny. Jeżeli masz większe oczekiwania względem przestrzeni lub potrzebujesz dodatkowego pomieszczenia, pełniącego funkcję gabinetu bądź pracowni, to powinna Cię zainteresować propozycja nieruchomości 4- pokojowej. Jest to mieszkanie o powierzchni 79,6 m2, które znajduje się na trzecim piętrze.\nCeny wymienionych lokali wahają się od 409 150 złotych do 481 250 złotych. To sprawia, że oferta osiedla Stróżyńskiego 11 etap I wyróżnia się konkurencyjnością na wielu poziomach. Już dziś zapoznaj się ze szczegółami inwestycji i przekonaj jak trafnie realizuje także Twoje oczekiwania.


Mamy pomysł na aktywne Walentynki - NaGlos.com.pl\nMamy pomysł na aktywne Walentynki\nŚwięto zakochanych można spędzić romantycznie, ale można też aktywnie. My zachęcamy do tego drugiego rozwiązania. Można wystartować w "Koronie Wielkopolski" lub wystrzelać sobie weekend z volkswagenem.\nWystartuj w Koronie Wielkopolski\nW niedzielę, 12 lutego nad jeziorem Płotki odbędą się zawody nordic walking. W imprezie mogą uczestniczyć wszyscy miłośnicy tej dyscypliny sportu. Każdy, kto ukończy marsz, otrzyma pamiątkowy medal, a wśród wszystkich uczestników rozlosowane zostaną atrakcyjne nagrody.\nStart i metę marszu nordic walking organizatorzy zlokalizowali na terenie ośrodka MOSiR nad jeziorem Płotki. Tam też znajdować się będzie biuro zawodów oraz odbywać się będą imprezy towarzyszące rywalizacji, która rozgrywać się będzie na dwóch trasach długości 5 i 10 kilometrów. Najlepsi zawodnicy otrzymają dyplomy, a wszyscy którzy ukończą marsz - pamiątkowe medale.\nDo udziału w zawodach zgłosić się może każdy: indywidualnie i drużynowo. Zapisy przyjmowane są elektronicznie: www.koronawielkopolski.pl (zakładka Piła) lub w biurze zawodów w dniu imprezy.\nZawody na Płotkach organizowane są w ramach cyklu „Korona Wielkopolski”, który wyłoni indywidualnego i drużynowego mistrza województwa wielkopolskiego. Zapraszamy do udziału w marszu i pikniku.\nWystrzelaj sobie volkswagena\nCentrum Strzelectwa Sportowego zaprasza na Walentynkowe Zawody Strzeleckie. Do wygrania weekend z Volkswagenem UP.\nZawody rozegrane zostaną w sobotę, 18 lutego, na obiektach CSS Tarcza. Do wygrania dla najlepszej pary (kobieta i mężczyzna) weekend z Volkswagenem UP.\nZawody zaczynają się o godz. 9.30. Zapisy do 18 lutego, do godz. 9. Szczegóły na www.tarczapila.pl\nKorona Wielkopolski Piła


Kolektory słoneczne i pompa ciepła razem. Jak działa takie połączenie? - Instalacje - Muratordom.pl\n» Kolektory słoneczne i pompa ciepła razem. Jak działa takie połączenie?\nPo co łączyć kolektory z pompą ciepła\nKolektory słoneczne i pompa ciepła razem. Jak działa takie połączenie?\nCzy związek pompy ciepła z kolektorami się opłaca? Wyjaśniamy, jak działa pompa w połączeniu z solarami. Czy kolektory słoneczne mogą zmniejszyć koszty eksploatacji pompy ciepła? Tagi:\ninstalacja słoneczna, kolektory słoneczne, pompa ciepła\nPompa ciepła dostarcza energię pobieraną z otoczenia, a więc darmową. Jej zadaniem jest wymuszenie przepływu ciepła wbrew naturalnemu kierunkowi - z obszaru o niższej temperaturze (gruntu, wody, powietrza) do obszaru cieplejszego (ogrzewanych pomieszczeń). Do tego jest potrzebna energia napędowa - w przypadku powszechnie stosowanych pomp ciepła jest nią energia elektryczna.\nCo wpływa na koszty eksploatacji pompy ciepła?\nO efektywności pomp ciepła, a więc o kosztach ich eksploatacji, decyduje właśnie pobór energii elektrycznej. A na jego wielkość ma wpływ nie tylko konstrukcja urządzenia, ale przede wszystkim warunki, w jakich pracuje.\nEfektywność pompy w największym stopniu zależy od temperatury ośrodka, z którego pobiera ciepło (tak zwanego źródła dolnego). Informuje o tym współczynnik wydajności COP (Coefficient Of Performance), czyli stosunek ilości energii przekazywanej w skraplaczu pompy do ilości pobranej energii - w tym wypadku elektrycznej - co określa wzór:\nCOP = QH/W\ngdzie:QH – ciepło wyjściowe z pompy ciepła (pozyskane z dolnego źródła ciepła + pochodzące z energii do napędu sprężarki)W – energia do napędu sprężarki pompy ciepła\nW inny sposób można zapisać tą zależność jako:\nCOP ≤ Ts/(Ts - Tp), gdzieTs - temperatura skraplacza,Tp - temperatura parownika (w skali Kelvina).\nZe wzoru wynika, że im większa różnica temperatury między parownikiem (czyli ośrodkiem, z którego odbierane jest ciepło) a skraplaczem (czyli temperaturą, do jakiej pompa podgrzewa wodę), tym mniejsza efektywność pompy ciepła\nDo ogrzewania pomieszczeń potrzebna jest temperatura Ts rzędu 35oC (około 308 K), w praktyce stosuje się nawet wyższą - powyżej 40oC (około 313 K). Łatwo policzyć (stosując powyższy wzór), jak duży wpływ na COP, czyli na koszty eksploatacji pompy ma zwiększenie Ts o 5 czy 10oC. Ale im niższa temperatura skraplacza, tym większa musi być powierzchnia urządzeń grzewczych, by osiągały zakładaną moc. A to sprawia, że instalacja staje się droższa, czyli obniżanie Ts nie zawsze się opłaca. Kluczowa dla osiągnięcia wysokiego COP jest zatem temperatura ośrodka (np. gruntu), z którego pompa mogłaby odbierać ciepło - Tp powinna być jak najwyższa.\nWięcej o pompach ciepła, ich wydajności i kosztach >>\nW miarę stabilną i stosunkowo wysoką temperaturę w sezonie grzewczym mają naturalne zbiorniki wodne, a także grunt na głębokości poniżej 1 m. Temperatura parownika pompy gruntowej, a tym bardziej wodnej, na ogół nie jest niższa niż 0oC (około 273 K) przez cały czas jej pracy. Dolne źródło takie jak staw, rzeka, czy studnia głębinowa może mieć 10oC (około 283 K) nawet w czasie trzaskającego mrozu, a grunt, zwłaszcza przy wysokim poziomie wód gruntowych - około 5oC (278 K). Do odbioru ciepła z gruntu czy wody potrzebna jest instalacja, której koszt w przypadku pompy o mocy grzewczej około 10 kW przekracza 20 tys. zł. Nie zawsze jednak możliwe jest jej wykonanie (z powodu braku miejsca, niskiego poziomu wód gruntowych, braku zbiornika wodnego w pobliżu).\nW takiej sytuacji stosuje się na ogół pompy odbierające ciepło z powietrza, ale ich efektywność zimą, gdy powietrze na zewnątrz ma temperaturę ujemną, jest niezadowalająco mała. Ciekawym pomysłem na rozwiązanie takich problemów jest połączenie pompy ciepła z kolektorami słonecznymi.\nA kolektory słoneczne?\nInstalacje z kolektorami słonecznymi w polskich warunkach projektuje się zakładając, że będą dostarczały 70% ciepła potrzebnego do przygotowania ciepłej wody użytkowej (są to założenia projektowe - w Polsce trudne do zrealizowania). Wówczas z metra kwadratowego powierzchni kolektora można by uzyskać do 750 kWh energii na rok, ale w praktyce wykorzystuje się niespełna jej połowę. Jest to spowodowane między innymi nierównoczesnością zapotrzebowania na ciepłą wodę i dostępnością energii słonecznej (energia jest tracona, bo podgrzana woda stygnie, zanim zostanie wykorzystana) oraz zbyt niską temperaturą kolektora (ciecz jest w nim ogrzewana, ale do temperatury zbyt niskiej, by ogrzewać wodę użytkową).\nTracone w ten sposób 300-400 kWh/m2/rok energii można wykorzystać, gdy instalację słoneczną połączy się z pompą ciepła tak, by płyn z kolektorów podgrzewał jej parownik.\nNawet przy zachmurzonym niebie kolektory często osiągają temperaturę rzędu 20oC (zbyt niską, by podgrzewać wodę użytkową), podczas gdy w gruncie jest zaledwie kilka stopni powyżej zera. A temperatura parownika o kilkanaście stopni wyższa oznacza pobór prądu mniejszy o 20-40%!\nDodatkowa zaleta współpracy pompy ciepła z kolektorem\nZaletą współpracy pompy gruntowej z kolektorami jest też szybsza „regeneracja” gruntu. W sezonie grzewczym pompa, odbierając od niego ciepło, powoduje spadek jego temperatury, która w okresie od wiosny do jesieni powinna wrócić do normalnego poziomu, by w kolejnym sezonie grzewczym pompa znów osiągała wysoki współczynnik efektywności COP. Jeśli pompa jest przez cały rok wykorzystywana do przygotowywania ciepłej wody użytkowej, to regeneracja gruntu trwa dłużej - z doświadczeń wynika, że mniej więcej do sierpnia.\nNatomiast przełączenie jej na współpracę z kolektorem słonecznym o powierzchni 2 m2 przypadającej na 10 kW mocy (tak zwanej chłodniczej) pompy skraca czas regeneracji gruntu mniej więcej o 4 miesiące. Temperatura gruntu może być wtedy wyższa o 3oC, co oznacza COP wyższy o około 10%. Dzięki automatycznemu sterowaniu systemem, kolektory dostarczają do instalacji c.w.u. taką samą ilość ciepła, jak w przypadku pracy autonomicznej - pompa korzysta tylko z energii, która nie może być wykorzystana do podgrzewania wody.\nMożliwości kolektorów słonecznych. Czy ogrzewanie domu wchodzi w grę?\nKolektory słoneczne służą do zamiany energii promieniowania słonecznego w ciepło. Czego można od...\ntreść: Witam,zastanawiam się aby przełączyć w październiku ciepło z zasobnika biwalentnego(z dolnej wężownicy) na wymiennik(glikol z dolnego źródła pompy ciepła z glikolem z solarów).Planuję ogrzewać od października do marca-napiszcie co o tym sądzicie?


Pomnik prezydenta Lecha Kaczyńskiego powstanie w listopadzie - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Pomnik prezydenta Lecha Kaczyńskiego powstanie w listopadzie\n21 lutego 2018 12:55 /w Informacje, Polska\nPomnik ofiar tragedii smoleńskiej zostanie odsłonięty 10 kwietnia, pomnik śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego powstanie w listopadzie – o terminach zakończenia prac poinformował w Radiu Zet minister Jacek Sasin. Decyzji komitetu społecznego przeciwstawia się prezydent Warszawy.\nKlasyczny pomnik prezentujący stojącą postać prezydenta Lecha Kaczyńskiego, umieszczoną na cokole ma zostać odsłonięty w listopadzie bieżącego roku.\n– Najpierw chcemy 10 kwietnia wmurować kamień węgielny pod ten pomnik tak, żeby rozpocząć proces budowy. On będzie przed budynkiem Garnizonu Warszawskiego – powiedział szef Komitetu Stałego Rady Ministrów.\nTakże 10 kwietnia odsłonięty zostanie pomnik upamiętniający wszystkie ofiary tragedii smoleńskiej. Tutaj lokalizacja była znana wcześniej – między Placem Piłsudskiego a ul. Królewską. Sprzeciw – głosami Platformy Obywatelskiej – zgłasza Rada Warszawy.\n– Okazało się, że ze strony warszawskiego Ratusza nie ma żadnej chęci podjęcia nawet rzeczowej rozmowy na ten temat. Dokonania pierwszego kroku, czyli dopuszczenia do pewnej dyskusji na radzie Warszawy – akcentował Jacek Sasin.\nRatusz proponował, by pomnik stanął na rogu Trębackiej i Focha.\n– Równie dobrze można było zaproponować miejsce przy śmietniku. Zaproponowano w środku pętli autobusowej – wskazywał szef Komitetu Stałego Rady Ministrów.\nW sprawie pomnika ofiar tragedii smoleńskiej warszawski Ratusz wkroczył już na drogę sądową. Prezydent miasta Hanna Gronkiewicz-Waltz twierdzi, że rada miasta jest jedynym organem, który może określić jego lokalizację.\nSzef resortu środowiska z wizytą w Brukseli ABW zatrzymała prezesa firmy-słupa z domniemanej grupy nielegalnie handlującej...


Nieodzownym procesem charakterystycznym dla naszych czasów jest globalizacja. Nie byłoby w tym nic złego gdyby nie to, że naprawdę trzeba się postarać, aby jakoś wyróżnić się z tłumu. Ale czy na pewno trzeba się aż tak starać? W pocie czoła wyłamywać z grupy? Oczywiscie, że nie. Osiągniecię indywidualizmu może być prostsze i szybsze, niż Ci się wydaje. Mamy na to prostą recepturę zakmniętą w 4 łatwych krokach. Sprawdź!\nJak najłatwiej osiągnąć indywidualizm? Oczywiście dzięki temu, jak wyglądamy. A jak sprawić, żeby wyglądać oryginalnie? Na samym początku należy zrezygnować z chodzenia po sieciówkach. Tam na pewno nie znajdziesz nic interesującego. Tzn. może wpadnie Ci w oko jakiś nietypowy ciuch, ale niestety zanim zdecydujesz się na zakup stwierdzisz, że poza Tobą będzie nosiło go... więcej osób. Dlatego lepiej sobie odpuść. Łatwym i nietypowym rozwiązaniem będzie sklep internetowy z ubraniami, w którym samodzielnie stworzysz odzież. Jak? Umożliwi Ci to prosty generator do projektowania swoich wzorów na ubraniach.\nProjektowanie przy pomocy generatora jest szybkim i bardzo prostym rozwiązaniem, które zapewnia zaskakujące efekty.\nKrok 1. Wybór produktu.\nSpośród szerokiej oferty sklepu MegaKoszulki, w której, poza koszulkami, znajdują się:\nkoszulki o kroju oversize,\nwybierasz interesujący Cię produkt, na którym chciałbyś umieścić swój autorski nadruk.\nKrok 2. Wybór koloru.\nPo wyborze konkretnego produktu, w kroku 2 musisz zdecydować się na kolor swojej koszulki, bluzy, czy innej rzeczy.\nW przypadku czapek z daszkiem możesz decydować jedynie o kolorze daszka oraz siatki z tyłu. Obszar, który w późniejszym etapie zostanie zadrukowany, pozostanie zawsze biały. Z czego to wynika? Tego typu czapki znakowane są bardzo trwałą metodą sublimacji, którą można wykonywać jedynie na białych materiałach. Ta sama sytuacja wystąpi w przypadku kubka. Z tego względu, iż jego znakowanie odbywa się przy pomocy tej samej metody, nie będziesz miał wpływu na kolor kubka (który zawsze będzie biały), jedynie na grafikę mającą się na nim znaleźć oraz jej wielkość.\nKrok 3. Dodanie tekstu lub grafiki na produkt.\nW tym kroku nareszcie możesz uruchomić wodzę fantazji i przełożyć swój pomysł na produkt.\nmożesz dodać na wybraną przez siebie rzecz wymyślony tekst, który samodzielnie dostosujesz do swojego gustu (możesz zmieniać jego wielkość, kształt liter, charakter fontów),\njeżeli chcesz, aby na Twoim produkcie znalazła się grafika, masz możliwość wyboru ikon i projektów z gotowych propozycji znajdujących się w generatorze,\nmożesz również, co jest najciekawsze, dodać własną grafikę lub zdjęcie.\nW każdym momencie projektowania możesz dowolnie zmieniać elementy nadruku, dostosowywać ich wielkość lub całkowicie usunąć.\nKrok 4. Wybór rozmiaru.\nW ostatnim kroku decydujesz o rozmiarze wybranego przez siebie produktu. Pod każdym elementem garberoby znajduje się tabela z dokładnymi wymiarami, które pomogą Ci w wybraniu rozmiaru pasującego do Ciebie. W przpadku wątpliwości, możesz skorzystać z naszego poradnika ułatwiającego dobranie odpowiedniego rozmiaru.\nTo wszystko! Teraz nie pozostaje Ci nic innego, jak dokończyć proces składania zamówienia i czekać, aż paczka z wymarzoną rzeczą dojdzie do Ciebie. Odzież z własnym nadrukiem to nie tylko oryginalne rozwiązanie, które sprawi, że będziesz wyglądał nietypowo, ale również doskonały pomysł na nietuzinkowy i jedyny w swoim rodzaju prezent!\nMegaKoszulki /files/20160621-122919-20262/229229/kolorowy-kubek-bez-nadruku-gladki-rozowy.jpg Kolorowy kubek (bez nadruku, gładki) - różowy 24,90 zł\nMegaKoszulki /zdjecia/229229/damska-bluza-z-kapturem-bez-nadruku-gladka-rozowa-10856.jpg Damska bluza z kapturem (bez nadruku, gładka) - różowa 54,90 zł


Szołochow wielkim pisarzem był | Przegląd\nAutor: Anatolij Koroliow\t| Czerwiec 24, 2007\nPomnik autora “Cichego Donu” w centrum Moskwy oznacza oficjalne zrównanie go z Gogolem, Tołstojem i Dostojewskim\nSzołochow z wiosłami na rufie łodzi rybackiej przeprawiający się przez Don w otoczeniu płynących koni. Głowy czerwonych rumaków są zwrócone w jedną stronę, głowy białych – w przeciwną. I tylko jedno źrebię jest poza nurtem rzeki – nie wie, w jakiej grupie płynąć…\n24 maja w Moskwie odsłonięto drugi w rosyjskiej stolicy pomnik Szołochowa. Tym razem monumentalny, za państwowe pieniądze i w samym centrum miasta – na bulwarze Gogolewskim, w pobliżu domu przy ulicy Siwcew-Wrażek, w którym mieszkał pisarz w czasie bytności w stolicy. Pierwszy pomnik Szołochowa odsłonięto w 2001 r. w południowo-wschodniej części Moskwy, z inicjatywy mera Jurija Łużkowa, za pieniądze pochodzące ze zbiórki, w której uczestniczyli mieszkańcy i firmy.\nNowy pomnik odpowiada duchowi pisarza, który na krótko przed śmiercią mówił synowi, że wojna domowa w Rosji wcale się nie zakończyła. Przeciwnie – nabiera mocy i “zapłonie ponownie. Jej czas nadchodzi…”.\nMonument przy bulwarze Gogolewskim w Moskwie ostatecznie przesądził o zaliczeniu posądzanego o plagiat pisarza do panteonu rosyjskiej literatury. Szołochow urodził się w 1905 r. nad Donem, w zamożnej rodzinie kozackiej. Skończył cztery klasy szkoły parafialnej. W czasie wojny domowej walczył po stronie czerwonych. W składzie oddziału aprowizacyjnego opróżniał kozackie gospodarstwa z żywności. W 1922 r. przyjechał do Moskwy. Imał się różnych prac, w tym najcięższych: był m.in. tragarzem i murarzem.\nOpisuję początek zadziwiającego losu młodego kozaka, żeby dostrzec moment narodzin pisarza. Było nim wejście Szołochowa do zespołu literackiego Młoda Gwardia, publikacje prasowe, a przede wszystkim pierwsze niewielkie opowiadania. Odzwierciedlają one nieskomplikowany pogląd niedojrzałego autora, że świat dzieli się na dobrych czerwonych i złych białych.\nSzołochow – jako pisarz – debiutował opowiadaniem “Znamię” w wieku 19 lat. Nic nie zapowiadało, że zostanie wielkim pisarzem. I nagle, po trzech latach – w 1927 r. – młody kozaczek przywiózł znad Donu do Moskwy monumentalną powieść “Cichy Don”, która w kręgach literackich wywołała efekt detonującego pocisku.\nGenialny tekst trudno powiązać z obliczem 22-letniego dońskiego “źrebaka”. Poza tym gdyby wszystko, co napisał, złożyć na kupkę, byłoby tego najwyżej sto stron. A tu pojawił się gigantyczny tekst wielkości pierwszego tomu “Wojny i pokoju”. Przy tym realia I wojny światowej zostały opisane z wielkim znawstwem.\nTen fenomen wymagał wytłumaczenia. Pojawiła się wersja o znalezieniu genialnego rękopisu, która prześladowała Szołochowa do końca życia. Rzesza badaczy literatury próbowała udowodnić plagiat, a z drugiej strony inna rzesza cieszących się nie mniejszym autorytetem nie tylko w środowisku badaczy literatury (np. kierująca specjalną komisją do zbadania sprawy siostra Lenina – Maria Uljanowa) dowodziła, że powieść napisał Szołochow.\nTę historię jeszcze bardziej skomplikowała sytuacja związana z przyznaniem pisarzowi literackiego Nobla. Zgodnie z regulaminem nagrody autor powinien przedstawić rękopis lub choćby jego fragmenty. Szołochow oznajmił, że cały rękopis powieści zaginął w czasie wojny, i przysłał przepisany na czysto tekst, w którym nie było ani jednej poprawki. To dolało oliwy do ognia.\nMoim zdaniem, należy uwierzyć w fenomen młodego geniusza – nie tylko dlatego, że w 1999 r. dyrektor Instytutu Rosyjskiej Literatury Rosyjskiej Akademii Nauk, Nikołaj Skatow, potwierdził oficjalnie, że znajdujący się w rękach prywatnych tekst to z całą pewnością rękopis powieści. Choć rzadko, podobne nagłe wzloty jednak się zdarzają. Czy nie mniej zdumiewający jest los Lwa Tołstoja, który wyruszył na Kaukaz, zaciągnął się jako wolontariusz do służby wojskowej i – gdy kompletnie zabrakło mu pieniędzy – napisał pospiesznie swą pierwszą powieść, “Dzieciństwo”? Prawdziwe arcydzieło, perłę literacką. Miał tylko dwa lata więcej niż Szołochow po napisaniu pierwszego tomu “Cichego Donu”.\nTrudniejsza do wytłumaczenia niż wzlot literackiego geniusza jest sprzeczność między głębokim zrozumieniem w “Cichym Donie” podłości wojny domowej, potępieniem krwiożerczego apetytu ideałów bezklasowego społeczeństwa, otoczeniem losów ludzkich aureolą humanizmu – a zachowaniem autora, który faktycznie pozostał żołnierzem oddziału aprowizacyjnego. Choćby wtedy, gdy wspominając z trybuny XVIII Zjazdu WKP(b) proces dysydentów Siniawskiego i Daniela, żałował: “Gdyby ci chłopcy z nieczystym sumieniem dostali się w moje ręce w pamiętnych latach 20.\nO, nie taki wyrok otrzymaliby ci potępieńcy!”.\nTej apoteozy rozstrzeliwania w żaden sposób nie da się pogodzić z mądrością “Cichego Donu”. Ale przecież Włodzimierz Majakowski także był okrutny wobec wrogów, co wcale nie pomniejsza jego miejsca w literaturze.\nNa fali sukcesu wielkiej książki Michaił Szołochow wiódł życie szczęściarza i ulubieńca władzy. Stalin go nie ruszył, Chruszczow i Breżniew obsypywali nagrodami. Miał ogromny dom nad brzegiem Donu, służbę. Wolny czas spędzał na polowaniu i biesiadowaniu z partyjnymi naczelnikami. Pisarzy Szołochow nie lubił – zresztą z wzajemnością. Stronił od stolicy.\nMimo to geniusz “Cichego Donu” jest bezdyskusyjny. A pomnik w centrum Moskwy oznacza oficjalne zrównanie Szołochowa z Gogolem, Tołstojem i Dostojewskim.


Wirtualny Garwolin - Policjant z Garwolina najlepszy na Mazowszu\nOpublikowano: 19 czerwiec 2019, 20:33 Kategoria Aktualności\nOd poniedziałku trwały eliminacje wojewódzkie. Do rywalizacji o tytuł najlepszego mazowieckiego policjanta pionu ruchu drogowego stanęło 29 funkcjonariuszy, którzy wcześniej wygrali eliminacje na szczeblu komend miejskich i powiatowych.\nI miejsce zajął reprezentant Komendy Powiatowej Policji w Garwolinie - asp. Paweł Olkowicz, drugie zajął reprezentant Komendy Miejskiej Policji w Radomiu - mł.asp. Karol Głogowski, a trzecie reprezentant Komendy Miejskiej Policji w Radomiu - asp. Daniel Piotrowski.\nPuchar i upominki za zajęcie I miejsca w konkurencji K3 – kierowanie ruchem drogowym na skrzyżowaniu z wyłączoną sygnalizacja świetlną wręczył Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Dariusz Brzezicki\nTeraz dwóch najlepszych mazowieckich funkcjonariuszy ruchu drogowego reprezentować będzie nasze województwo w finale ogólnopolskim.


upominek judo-recznik, recznik sporty walki, skarpety judo\nKompletując strój na trening – czy to sztuk walki, czy na siłownię lub zajęcia fitness – poza koszulką, spodniami oraz obuwiem warto również zaopatrzyć się w stosowne dla danej dyscypliny sportowej akcesoria. Zalicza się do nich między innymi skarpety. Dlaczego są one tak ważne? Skarpetki stanowią gwarancję należytego komfortu oraz poziomu higieny podczas aktywności fizycznej. W wysokiej jakości skarpety męskie i damskie można się zaopatrzyć w naszym sklepie internetowym Gladiator-Fight.com. Żaden sportowiec nie obędzie się również bez chłonnego ręcznika umożliwiającego otarcie potu czy wytarcie się po prysznicu.\nJak wybrać idealny ręcznik i skarpety na trening?\nCzym powinien charakteryzować się idealny ręcznik używany podczas aktywności fizycznej? Godne polecenia są w szczególności modele wykonane z mikrofibry, która jest materiałem niezwykle chłonnym. Co więcej, takie ręczniki są lekkie, przyjemne w dotyku, szybko schną i nie zajmują dużo miejsca w torbie czy plecaku. Ciekawą propozycją są specjalne ręczniki chłodzące, o porowatej strukturze, które dają przyjemne uczucie orzeźwienia. Jeśli natomiast chodzi o skarpetki, kluczową kwestią jest ich anatomiczna budowa, dzięki której idealnie dopasowują się do lewej i prawej stopy. Warto, aby takie skarpety, przynajmniej częściowo wykonane były z włókien syntetycznych, które zamiast pochłaniać wilgoć, będą ją odprowadzały. Stanowi to gwarancję komfortu oraz higieny. Co więcej, ryzyko pojawienia się otarć jest tutaj ograniczone do minimum.\nWysokiej jakości ręczniki i skarpetki z naszego asortymentu\nW jakiego rodzaju ręczniki i skarpety można się zaopatrzyć w naszym sklepie? Pierwsza propozycja to ręcznik Fighting Sports, który został wykonany w 100% z bawełny szczotkowanej, dwustronnie tkanej. Jego gruby splot stanowi gwarancję doskonałej chłonności oraz odporności na przetarcia, nawet mimo regularnego, intensywnego użytkowania. Gramatura ręcznika to 550 g/cm2. Jego wymiary to 150 x 70 cm. Szukając skarpetek męskich lub damskich, które najlepiej sprawdzać będą się podczas intensywnego treningu, warto zainteresować się modelem Athletic Deodorant Silver. Tym, co je wyróżnia, jest między innymi dopasowywanie się do anatomicznego kształtu stopy. Na śródstopiu znajduje się specjalna opaska elastyczna, która skutecznie zapobiega przesuwaniu się skarpet podczas gwałtownych ruchów.


Numer 15 - Doradztwo Prawne i Podatkowe RB Biuletyn - Russell Bedford\nJesteś tutaj:Start/O RB/Doradztwo Prawne i Podatkowe RB Biuletyn/Numer 15 - Doradztwo Prawne i Podatkowe RB Biuletyn\nJest to piętnaste wydanie naszego miesięcznika „Doradztwo Prawne i Podatkowe - RB Biuletyn”, który ukazuje się w formie papierowej i elektronicznej.\nPocząwszy od 1 listopada 2019 r. podatnicy mogą zwracać się z wnioskiem do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS), która ma zapewnić im zgodne z przepisami stosowanie konkretnych stawek VAT. Decyzja dotycząca opodatkowania dostawy towarów oraz importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług będzie zawierała: stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, opis towaru albo usługi, klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Przedmiotem wniosku mogą być towar albo usługa, albo też towary lub usługi, które wedle wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.\nWiążąca informacja stawkowa jest wydawana bez zbędnej zwłoki, ale nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Warto zwrócić uwagę, że WIS wydane przed 1 kwietnia 2020 r. wiążą organy podatkowe wobec podatników w odniesieniu do towaru będącego przedmiotem dostawy, importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonanych po 31 marca 2020 r., a także usługi wykonanej po tym dniu. Wyjątek stanowią – wymienione wprost w nowelizacji towary i usługi dotyczące głównie wydawnictw książkowych i prasowych (m.in. książki, gazety, obrazki i pozostałe wyroby przemysłu poligraficznego; dzienniki i czasopisma; dyski, taśmy i inne nośniki do rejestrowania dźwięku; nuty drukowane lub w rękopisie; dostarczanie drogą elektroniczną publikacji). W tym przypadku WIS wiąże organy podatkowe wobec podmiotów, w odniesieniu do towaru będącego przedmiotem dostawy, importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonanych po dniu, w którym informacja została doręczona; tak samo jest, jeśli chodzi o usługi.\nW piętnastym numerze Biuletynu omawiamy kwestie dotyczące: zobowiązań podatkowych – pojęcia, sposobów powstawania, form wygasania; reformy postępowania cywilnego – najważniejszych zmian; transgranicznego przekształcenia spółki w kontekście swobody przedsiębiorczości; rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem przebywającym na urlopie wychowawczym; definicji budowli na gruncie prawa podatkowego. Przedstawiamy również trzy studia przypadku - kazusy podatkowe na temat: kwalifikacji do źródła przychodów – podwyższenia kapitału zakładowego spółki; uczestnictwa w spółce niebędącej osobą prawną – zmiany proporcji udziałów w zyskach spółki komandytowej; rozliczania strat podatkowych – straty zlikwidowanego zagranicznego zakładu podatkowego.


Auto Komis Brzeszcze _ Skup aut samochodów Brzeszcze | ZŁOMOWANIE 24\nSprzedaj auto : Brzeszcze\nZŁOM SKUP : Szeroka oferta od auto skupu do złomowania aut - najlepsze ceny, legalna firma, kompleksowa obsługa terenu Brzeszcze i okolic. Skup na cześci za gotówę!\nSkup samochodów złomowanie Brzeszcze | FIRMA 24/7 Skup Brzeszcze [złom].\nSkup aut używanych Brzeszcze, recykling złomowanie starych aut.\nJeżeli mają Państwo samochód na zbyciu i nie wiecie co z nim zrobić to koniecznie odwiedźcie nasz innowacyjny skup samochodów. Dla Nas w każdej chwili najbardziej istotne jest zadowolenie naszych nabywców dlatego także oferujemy najlepsze okoliczności na rynku. Możemy pochwalić się kilkoma zadowolonymi klientami, którzy zawsze wystawiają nam pozytywne oceny i polecają nasze usługi znajomym. Płacimy gotówką za samochód w każdym stanie. O ile liczysz na szybką i bezproblemową transakcję to koniecznie odwiedź nasz skup aut Brzeszcze i skorzystaj z naszych usług.\nNasza firma prowadzi właśnie najlepszy skup samochodów używanych w Brzeszcze. Wszyscy Klienci, którzy są zainteresowane pozbyciem się własnego starego pojazdy samochodowe zapraszamy serdecznie do sprawdzenia co może im zaoferować Nasz skup aut Brzeszcze. Odkupimy właściwie każde auto, w każdym stanie. Nie musisz posiadać ważnego przeglądu technicznego i ubezpieczenia. Nasz skup samochodów Brzeszcze zaoferuje Wam najlepiej atrakcyjną cenę za twój samochód. O ile potrzebujesz szybko gotówki to skontaktuj się z nami jeszcze dziś i sprzedaj nam własne auto.\nAuto skup złomowanie Brzeszcze .\nJeśli jesteś zdecydowany na sprzedaż auta to niesłychanie dobrze, najlepiej jest sprzedać auto, jakie nam zawadza i przeszkadza. Niezwykle dużo ludzi pozytywnie wypowiada się na temat skup aut Brzeszcze, możecie odnaleźć sporo dane opinie również w Internecie na tematycznych stronach, forach lub blogach, dzięki temu będziesz mógł podjąć niesłychanie świadoma decyzję, należałoby rozważyć za i przeciw aby nie żałować własnej decyzji. Niezwykle dużo ludzi skorzystało z danej szanse i jest zadowolona i poleca dana usługę własnej rodzinie i swoim znajomym aby każdy mógł mieć szansa sprzedaży swojego auta w skupie Brzeszcze - złomowanie pojazdów.\n[skup - skup aut - komis - odkup aut - stare i używane - gotówka - auto złom - Brzeszcze - auto komis - sprzedam auto - sprzedaż samochodu - cennik - wycena - cena - auto handel - powypadkowe - uszkodzone - bez OC - recyling ]


Z niewielkiego miasta na międzynarodowe sceny - PortalPomorza\nZ niewielkiego miasta na międzynarodowe sceny\nO Jennifer Schroeder mieszkańcy Starogardu usłyszeli kilka miesięcy temu, kiedy to pianistka wygrała 29. Międzynarodowy Konkurs Młodych Muzyków „Città di Barletta” we Włoszech. Wówczas nikt nie miał żadnych wątpliwości, że dziewczyna ma niebywały talent, a o jej sukcesach usłyszymy jeszcze nie raz. Obecni nominowana jest do nagrody starosty starogardzkiego – Kociewskiego Gryfa. Jennifer Schroeder pytaliśmy m.in. o jej początki z muzyką, tremie towarzyszącej podczas występów oraz o sukcesach. O czym jeszcze opowiedziała nam starogardzka pianistka? Zobaczcie sami!\n- To może od początku. Jak zaczęła się Twoja przygoda z muzyką? Opowiedz nam o tym.\n- Od najmłodszych lat byłam związana z muzyką. Mój tata zawsze śpiewał i grał na gitarze. Muzyka to jego największa pasja, którą zaraził mnie nieodwracalnie już od czasów dzieciństwa, za co z całego serca mu dziękuję. Niesamowite jest móc tworzyć, wykonywać utwory, przelewać swoje emocje za pomocą rąk na klawiaturę - jednym słowem - wyrazić siebie poprzez muzykę. Rodzice zapisali mnie do szkoły muzycznej, gdy miałam 8 lat, na fortepian - który - napotykając po drodze różne trudności, przechodząc wzloty i upadki - stał się moim sensem życia, czymś wspaniałym.\n- Dlaczego akurat pianino? Przecież istnieje wiele innych instrumentów, które równie pięknie brzmią, a i nie zajmują tyle miejsca w domu. Sama wspomniałaś, że Twój tata gra na gitarze.\n- Rodzice zapisali mnie do szkoły muzycznej na fortepian, ponieważ bardzo podobał się im ten instrument i zależało im, abym podjęła naukę właśnie na nim. To był strzał w dziesiątkę. Oprócz fortepianu uwielbiam wiolonczelę za jej piękną i ciepłą barwę dźwięku.\n- Czy pianino to był Twój pierwszy instrument? Może próbowałaś grać wcześniej na czymś innym?\n- Pierwszych prostych utworów uczyłam się grać na pianinie, lecz próbowałam również gry na skrzypcach, altówce, wiolonczeli i gitarze - ciekawe doświadczenie. Uważam, że pianiści również powinni mieć możliwość wyboru drugiego instrumentu w szkole w ramach zajęć. Z pewnością byłoby to rozwijające, ciekawe i uchroniłoby przed rutyną, czy też możliwym zniechęceniem do jednego instrumentu.\n- Jak Twoją pasję odbierają bliscy i znajomi? Wspierają, czy są raczej negatywnie nastawieni?\n- Mam ogromne wsparcie wśród bliskich i nie tylko. Otrzymuję wiele ciepłych, motywujących i cudownych słów od nieznajomych po koncertach i innych wydarzeniach, jak również przez Internet na portalach społecznościowych. Wszyscy bardzo mi kibicują i są pod wielkim wrażeniem osiągnięć. Jestem szalenie szczęśliwa, że mam tak dobrych ludzi wokół siebie.\n- Aby grać na tak wysokim poziomie z pewnością musisz dużo trenować. Ile czasu dziennie poświęcasz na ćwiczenia?\n- Ćwiczę od 5 do nawet 10 godzin dziennie (gdy repertuar tego wymaga). Wielu nie zdaje sobie nawet sprawy, ile muzyk musi poświęcić czasu na przygotowanie utworów. Nasz zawód wiąże się z ogromnym wyrzeczeniem i niemalże rezygnacji z życia towarzyskiego, jeśli planujemy być profesjonalnymi, koncertującymi solistami na arenie międzynarodowej.\n- Brałaś udział w wielu koncertach i wydarzeniach. Opowiedz o tych, które były dla Ciebie najważniejsze.\n- Wszystkie konkursy pianistyczne pamiętam w najmniejszych szczegółach, gdyż były dla mnie niesłychanie ważne. To dzięki nim uwierzyłam w swoje możliwości, dodały mi pewności siebie, poznałam wspaniałych ludzi (uczestników konkursów), z którymi nadal utrzymuję stały kontakt. Konkursy to nie tylko rywalizacja, ale i możliwość nawiązywania wspaniałych kontaktów, czerpanie inspiracji z gry innych muzyków, wymienianie się doświadczeniami - coś wspaniałego!\nJeśli chodzi o koncerty, to najbardziej zapadł mi w pamięci jeden z moich ostatnich koncertów w Warszawie, na którym to pewna 6-letnia dziewczynka tak zachwyciła się grą, muzyką w ogóle, że postanowiła do mnie podejść po koncercie, podziękować i powiedziała mi, że również chce zacząć grać na fortepianie. Inspirowanie innych jest najcenniejszą wartością w życiu każdego człowieka.\n- A co z tremą? Czy kiedy wychodzisz na wielką scenę, gdzie skupiają się na Tobie oczy setek lub tysięcy słuchaczy, odczuwasz niepokój? Jak sobie z tym radzisz?\n- Zawsze miałam ogromny problem ze stresem, niemniej jednak z każdym koncertem, konkursem, zaczynałam obywać się ze sceną i publicznością coraz bardziej, dzięki czemu stało się to bardziej naturalne, a co za tym idzie - stres stawał się coraz mniejszy. Będąc na kursach mistrzowskich w ramach Międzynarodowej Akademii Pianistycznej Feuerwerk w Einbeck, dowiedziałam się jak panować nad stresem, by finalnie na scenie pokazać jak najlepszą wersję siebie. Uświadomili mi, po co tak naprawdę są występy publiczne - nie po to, by się stresować, by pokazać więcej niż potrafimy - lecz po to, by podzielić się swoją interpretacją, wizją utworu, przekazać cząstkę siebie poprzez muzykę, wywołać emocje, by ten pędzący świat choć na chwilę się zatrzymał i pozwolił słuchaczowi na odrobinę relaksu, przyjemności.\n- Słyszeliśmy, że Twojego młodszego brata również ciągnie do pianina. Myślisz, że pójdzie w Twoje ślady?\n- Mój brat David również jest pianistą. Jest bardzo zdolny: wrażliwy i niesamowicie muzykalny, co można było już uchwycić od początku jego muzycznej drogi. Jego gra jest pełna emocji mimo tak młodego wieku. Ma na swoim koncie już kilka osiągnięć i życzę mu z całego serca, by dążył dalej tą drogą, by przynosiło mu to radość i satysfakcję.\n– Dziękuję za poświęcony czas i życzę wielu kolejnych sukcesów muzycznych.\nZ Jennifer Schroeder rozmawiał Jacek Trzosowski.


Fotowoltaika Legnica – firmy, panele fotowoltaiczne, dofinansowanie | enerad.pl\nStrona głównaOZE – Odnawialne Źródła EnergiiFotowoltaika – jak działa, opłacalność, jaka moc?Fotowoltaika Dolnośląskie – Najlepsze firmy fotowoltaiczneFotowoltaika Legnica – firmy, panele fotowoltaiczne, dofinansowanie\nFotowoltaika Legnica – firmy, panele fotowoltaiczne, dofinansowanie\nRosnąca świadomość dotycząca korzyści płynących z OZE, zaowocowała rozwojem poszczególnych odłamów alternatywnych form energii. Szczególnie mocno rozwinęła się energia słoneczna – fotowoltaika. Z początku instalacje powstawały głównie na wsiach lub przy domach jednorodzinnych, jednak od jakiegoś czasu rośnie ilość instalacji w dużych miastach, między innymi w Legnicy. Prócz walorów ekologicznych, do założenia elektrowni słonecznej, zachęca cena niższa niż w poprzednich latach. Wzrosła także ilość firm zajmujących się wdrażaniem fotowoltaiki. Jak zatem wybrać firmę i panele fotowoltaiczne w Legnicy?\nNajlepsze firmy fotowoltaiczne w Legnicy\nSolart to firma fotowoltaiczna, która wykonała ponad 300 instalacji o łącznej zainstalowanej mocy 2 MW! Oprócz fotowoltaiki, zdecydowany klient może skorzystać z oferty pomp ciepła czy stacji ładowania. Firma realizuje zlecenia od każdego klienta, indywidualnego czy też biznesowego.\nSmartsolar jest firmą zajmującą się wdrażaniem fotowoltaiki na terenie Legnicy i okolic. Wykonawca zajmuje się wszystkimi etapami powstawania instalacji, oferując dodatkową pomoc przy dokumentacji. Z oferty przedsiębiorstwa może skorzystać każdy zainteresowany zieloną energią.\nHelio Expert jest firmą zajmującą się fotowoltaiką. Działa ona na terenie Legnicy oraz innych miast Polski. W ofercie zawiera się audyt techniczny, projekt i montaż instalacji, a dodatkowo pomoc przy dokumentacji. Z oferty może skorzystać każdy zainteresowany.\nDGE to firma instalująca fotowoltaikę w Legnicy i okolicach. Systemy słoneczne, są wykonywane od początku do końca przez DGE, z zachowaniem najwyższych standardów. Z usług firmy mogą skorzystać przedsiębiorstwa, gospodarstwa rolne oraz domowe.\nN-Energia to firma zajmująca się instalacjami fotowoltaicznymi na terenie Legnicy. N – Energia kompleksowo podchodzi do każdego zlecenia, fachowo wykonując powierzoną pracę. Z usług korzystają przede wszystkim przedsiębiorstwa i osoby prywatne.\nMaxel to firma zajmująca się instalacjami fotowoltaicznymi na terenie Legnicy. Firma zajmuję się wszystkimi etapami powstawania systemu solarnego, a dodatkowo pomogą przy wszelkiej dokumentacji. Z oferty skorzystają wszyscy zainteresowani.\nSun Project wdraża instalacje fotowoltaiczne na terenie Legnicy i okolic. Sun Project zajmuje się wszystkimi niezbędnymi pracami, projektem, montażem itp. Oferta jest skierowana do przedsiębiorstw, gospodarstw rolnych oraz dla domów.\nFotowoltaika Legnica – jakie nasłonecznienie, jaka opłacalność?\nGłówną zaletą fotowoltaiki jest obniżenie rachunków niemal do zera. Koszty inwestycji w fotowoltaikę dla domu i fotowoltaikę dla firmy zwracają się po około 6 – 9 latach. Do tego niezbędna jest jednak odpowiednio zainstalowana fotowoltaika. Panele fotowoltaiczne należy zamontować w kierunku południowym, pod kątem około 35 stopni. Wtedy słońce pada na nie najdłużej i działa ona wydajniej. Trzeba również unikać zacienienia, które nie tylko znacznie zmniejsza wydajność całej instalacji, ale może również wpływać na ich degradację (punktowe zacienienie może sprzyjać pojawianiu się tzw. hot-spotów.\nPanele fotowoltaiczne Legnica – jak wybrać?\nDobre panele fotowoltaiczne są przede wszystkim wydajne i trwałe. Najczęściej wybieranymi rodzajami modułów są monokrystaliczne lub polikrystaliczne, to one oferują najwyższą wydajność i optymalny stosunek efektywności do ceny. Dobrze, gdy panele mają odpowiednio długą gwarancję, np. 15 – 25 lat. Pamiętajmy, że aby wybrać panele fotowoltaiczne, musimy wiedzieć jakie mamy zapotrzebowanie energetyczne oraz ile mamy dostępnego miejsca na ich montaż. Mając tą wiedzą możemy wybrać ich moc i ilość jaka będzie nam potrzebna. W rankingu paneli fotowoltaicznych 2021 umieściliśmy chętnie stosowane moduły fotowoltaiczne różnych producentów.\nFirmy fotowoltaiczne Legnica – na co zwrócić uwagę?\nPrzy wyborze firmy, która zamontuje nam instalację fotowoltaiczną, powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na doświadczenie. Zarówno w projektowaniu instalacji, jak i dobieraniu podzespołów czy montażu komponentów w wyznaczonych miejscach. Dobry instalator oferuje również gwarancję na instalację. Niekiedy może być ona nawet 10-letnia. Dodatkowymi atutami firmy może być pomoc przy wszelkiej dokumentacji oraz przy uzyskaniu dofinansowania. Ranking firm fotowoltaicznych 2021 zawiera chętnie wybierane przedsiębiorstwa, które realizują zlecenia w całej Polsce.\nFotowoltaika Legnica – dofinansowanie\nInstalacje fotowoltaiczne często powstają przy pomocy dofinansowań do fotowoltaiki 2021. Skracają one czas zwrotu inwestycji o kilka lat, przez co są bardzo popularne. Najczęściej stosowanym programem jest Mój Prąd, z którego otrzymamy do 5 tys. złotych. Za nim jest Czyste Powietrze, rządowy program wsparcia OZE, gdzie dotacja uzależniona jest od dochodów.\nFotowoltaika Legnica – opinie o firmach


Botki baldowski - SEOKatalog24.net - nowoczesny katalog stron www\nJeśli chcesz kupić sobie nowe buty i jeżeli zależy Ci na przejrzeniu aktualnych trendów, to zapraszamy Cię do naszego sklepu internetowego. Jesteśmy zgranym zespołem pracowników, uwielbiamy śledzić nowości pojawiające się w branży obuwniczej i do oferty wprowadzamy produkty pochodzące od renomowanych producentów. I tak na przykład u nas bez wychodzenia z domu możesz zamówić buty Alexio Giorgio. Jest to rozpoznawana na całym świecie marka, która posiada coraz więcej wielbicieli. Przejrzyj katalog naszych produktów i dodawaj do koszyka.\nSzczegóły strony https://www.paradashop24.pl:\nSłowa kluczowe: botki baldowski, buty neścior, obuwie neścior\nPodlinkuj stronę https://www.paradashop24.pl:\nSklep internetowy e-vivien »\nJuż dzisiaj skorzystaj z naszej wyjątkowej oferty, w której znajdziesz m. in. kolekcję odzieży damskiej, męskiej i dziecięcej, także w dużych rozmiarach, outlet odzieżowy czy markową odzież używaną. Cechuje nas pełen profesjonalizm, najwyższa jakość produktów, ...\nJeśli interesującym dla Ciebie elementem garderoby jest t-shirt bądź bluza z oryginalnym nadrukiem w naszym sklepie odnajdziesz niejedna propozycję, jaka ogromnie przypadnie Ci do gustu. Jeżeli z kolei jesteś właścicielem jakiejś marki i szukasz firmy, która z ...


Minister pracy i ubezpieczeń społecznych David Gauke ogłosił właśnie, że od przyszłego miesiąca mieszkańcy Wysp nie będą musieli płacić za telefoniczne zasięgnięcie informacji o Universal Credit. Dotychczas minuta rozmowy z konsultantem kosztowała aż 55 p!\nDecyzja ministra nastąpiła po zeszłotygodniowej krytyce ze strony Jeremy'ego Corbyna, który zaatakował rząd za obciążanie najbiedniejszych dodatkowymi kosztami. Lider Partii Pracy wezwał Theresę May do okazania serca i zniesienia wszelkich opłat za połączenia z instytucjami podległymi ministerstwu pracy i ubezpieczeń społecznych.\n- Premier Theresa May mówi o pomocy najbiedniejszym, ale prawda jest zupełnie, zupełnie inna. Ludzie są skazywani na biedę, a do tego infolinia Universal Credit w sposób absurdalny kosztuje pretendentów 55p za minutę rozmowy, tylko za to, że chcą uzyskać od kogoś informacje w sprawie pomocy, która, jak sądzą, im się należy – krytykował Corbyn.\nNa skutek zmasowanej krytyki Partii Pracy i mediów David Gauke postanowił zatem znieść opłaty za połączenia z państwowymi urzędami. Infolinia dotycząca zasiłku Universal Credit będzie darmowa już od początku listopada, natomiast pozostałe infolinie staną się bezpłatne do końca tego roku.\n- Biorąc pod uwagę ujawnione ostatnio obawy, że [opłaty za infolinie] mogą stanowić ciężar dla ubiegających się [o zasiłek], postanowiłem, że od przyszłego miesiąca linia będzie darmowa – powiedział Gauke. Od jakiegoś czasu Departament Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stał na stanowisku, że za kontakt telefoniczny z infolinią powinny obowiązywać stawki takie jak za połączenia lokalne, ale po dokładniejszym przyjrzeniu się sprawie zdecydowałem się znieść opłaty na wszelkie połączenia z urzędami – zaznaczył minister.\nSlough to miejsce na wskroś wyjątkowe – z jednej strony to miasto zbudowane na imigracji i czerpiące z niej ogromne korzyści, a z drugiej to miasto imigrantom wrogie. Dziennikarz BBC odwiedził Slough i...