Blog o bieganiu, jedzeniu i idealnej sylwetce.: Projekt czerwiec\nChce być szczęśliwsza. Chce być jeszcze nieco chudsza. Chce wyglądać dobrze. Chce też się uśmiechać i nie dołować tak bzdurną rzeczą jak wygląd.\nMój projekt czerwiec to wyznaczenie sobie kilka nowych celi, takiej listy rzeczy do robienia bez nacisku jakichkolwiek terminów. Mam przejść cały zdrowy tydzień - kiedy mi się uda? Nie wiem, ale chciałabym. Oprócz tego dzień zaczynam od 5 minut ćwiczeń. To chyba pomaga. Robię dwie serie z tej zakładki "5-minutówka". Listę rzeczy, które wymyśliłam i ich wykonanie można znaleźć w "Zmienić siebie". Nie czuję potrzeby kopiowania jej. Większa część z nich jest realna i pewnie prosta, ale ja potrzebuje motywacji w stylu "idzie Ci świetnie". Tłumie w sobie krytyka, który za każdym razem gdy w siebie wierze mówi mi "wstydź się Rozz, nikt nie myśli, że jesteś w czymś dobra, a jak tak będziesz zadzierała nosa to nic Ci tym bardziej nie wyjdzie". Zabiję Cię Ty gadzie pasożytujący na moich emocjach. Mam prawo cieszyć się ze swoich małych sukcesów i to coś siedzące we mnie nie może mi tego odbierać! Zrobiłam sobie "dziennik" w którym będę notowała moje różne postępy związane z dietą. Wiem jak to wygląda - tygrys z bajki, ale znalazłam na strychu pamiętnik z dzieciństwa, którego nie używałam i stwierdziłam, że lepiej go wykorzystać niż kupować nowy. Zresztą budzi we mnie jakąś pozytywną nutę :)\nDziś kolejny dzień zacznę zdrową dietę. Wczoraj zawaliłam na całej linii. Kawa u koleżanek z ciastkami i tak dalej... Cóż nie mam dostatecznej motywacji i wstydzę się powiedzieć "nie zjem", to takie zadzieranie nosa i przesadyzm. Kto lubi robić z siebie idiotę? Oprócz tego wieczorem on przywlekł lody do domu i zjedliśmy na pół. Brak mi dostatecznej motywacji - mam motywację do ruchu, bo to bardzo lubię. Niestety nie daję sobie rady z jedzeniem w taki sposób, aby chudnąć. Nie jest argumentem to, że będę miała świetne ciało na lato, ani nic innego. Jeżeli chciałabym trzymać idealną dietę musiałabym się zdołować, napatrzeć na zdjęcia bardzo chudych dziewczyn i chodzić ze smutną miną.To trudny wybór, z perspektywy czasu tym bardziej sądzę, że zapędzanie się w doła jest okropne!\nZ bieganiem muszę delikatnie, ponieważ kolano daje o sobie znać, a trzeba na nie uważać. Dziś jednak byłam na trasie i przebyłam niemal 6km. Co najmniej pracuje nad mięśniami nóg. Moż♣e to Wam się wyda dziwne, ale mam zakwasy po wczorajszej serii porannych ćwiczeń.Nie jakieś szczególnie mocne, ale czuje.\nWczoraj zrobiłam sobie sałatkę z tuńczyka. Wyszły cztery porcje.\nJestem w szoku jak 1200kcal to dużo zdrowego jedzenia na dzień!\nOdkładam "zaskórniaki" do skarbonki - jak schudnę do 52kg to wolno mi je dopiero ruszyć i coś sobie kupić - może to jedyna skuteczna motywacja, aby to zrobić.\nNa uczelni idzie mi dobrze. Zresztą komu idzie od nas źle? Mam nadzieję, że nogą mi się nie powinie, a jeżeli tak to trudno. Staram się w końcu z wszystkich sił. Nie jest to tak trudna sesja jak w tamtym roku, na co oczywiście nie narzekam. Mam jeszcze około 7 rzeczy do napisania. Oczywiście jeszcze jakieś sprawka czy coś. Zanosi się na nawet dobrą średnią, choć wolałabym nie robić sobie z tego powodu ciśnienia. Po czwartku na następne rzeczy mam czas uczyć się cały tydzień. Wtedy się zacznie i nie będzie zbyt prosto, ale dam radę! (zamknij się krytyku). Oprócz tego niemal wszystko do praktyk jest załatwione.\nJeju, ale wyjdzie długo, ale w tym tygodniu nabyłam trochę ciuchów:\nBluzeczka 12,50zł - była przecena 50%, żałuję, że nie szperałam więcej w tych ciuchach, ale myślałam, że cena na metce jest po obniżce.\nMama kupiła - 16,50zł\nNa wyższym zdjęciu bluzka za 9,99. Z tyłu na plecach jest cała z siatki. Cena chyba jest spowodowana tym, że jest ona dość krótka i gdybym była z dwa cm wyższa to już miałabym ją do pępka.\nNiżej buty. Kupione w CCC za 99,99zł. Nie w ostatni weekend, ale bardzo mi się podobają i postanowiłam pokazać.\nButy - tym razem kupione teraz. Do chodzenia na co dzień w lecie. 99,99złotych w CCC.\nSpodnie - niby używane, ale praktycznie niezniszczone. Dostałam w prezencie.\nGetry w kwiatki. Od jakiegoś czasu marzyłam, aby ubrać się coś podkreślającego kształty. Mimo, że jestem niska, a getry są dla osób wysokich myślę, że wyglądam w nich dobrze. Cena: 24,99zł\nSpodnie po przecenie. Będą pasowały do butów, bo są w podobnym kolorze. Zwykłe letnie, proste spodnie z zakładkami. Na lato jak znalazł. Po przecenie 39zł.\nTrzymajcie się chudo. Odwiedzę Was jutro rano, ponieważ nie wiem z jakich dziwnych powodów wyłączono nam prąd i nie miałam go aż do południa, a teraz muszę jechać na uczelnie, bo są straszne korki na mieście.\nWybaczcie długość notki :)\nAutor: Rozz o 13:08\nEtykiety: moje zdjęcia, podsumowanie, radość, zakupy\nAgaDiler45 wtorek, 4 czerwca 2013 15:14:00 CEST\nBardzo fajne ciuchy :D Naprawde :DNiektore bardziej mi sie podobaja, inne mniej, ale ogolnie dobry zakup. Fajnie wygladasz w getrach, a w jeansach masz calkiem plaski brzuch :D\nJa nie mam motywacji do czwiczen a do nie jedzeniea owszem. Na odwrot. Czwiczenia bola, a nie jedzenie to poprostu powiedziec sobie, nie. xD\nKazda jest inna :))\nStyle♥ wtorek, 4 czerwca 2013 16:57:00 CEST\nŁadne zdobycze :)\nTrzymam kciuki za twoj zdrowy plan - a notes na pewno Ci pomoże :) Zawsze najlepiej widzieć wszystkie plany przed oczami.\nLifeForSkinny wtorek, 4 czerwca 2013 18:38:00 CEST\nSuper ciuchy i rozsądne ceny ;)\nZe zdrowym planem na pewno Ci się uda, wierzę w Ciebie.\nM. wtorek, 4 czerwca 2013 19:41:00 CEST\nPiekne ciuszki, najładniejsza bluzeczka- pierwsze zdjęcie i getry w kwiaty- to Twoje nogi na zdjęciu?! Jeśli tak to zajebiste. <3\nButy tez super, choc ja w takich obcasach bym sie zabiła. xd\nUwazaj na nogę i trzymaj się :)\nczarna-kocurka wtorek, 4 czerwca 2013 20:51:00 CEST\nŻyczę więc powodzenia :)\nPs. Bardzo podoba mi się ta turkusowa bluzeczka.\nMolly wtorek, 4 czerwca 2013 21:16:00 CEST\nU mnie jest tak samo. Ćwiczenia fizyczne dają mi odprężenie dlatego je wykonuje nawet gdy nie stosuje żadnej diety.\nA tak poza tym znowu można było podziwiać na zdjęciach twoje piękne ciało :)\nAnonimowy wtorek, 4 czerwca 2013 22:51:00 CEST\nFajny plan, dobrze, że na uczelni w miarę ok.\nDieta 1200kcal to nadal malutko, ale powinnaś już wolniej chudnąć, choć i tak musisz być mega chuda skoro mieścisz się w 26.... No i pozbądź się kompleksu wzrostu 165cm to wcale nie tak mało.\nStrasznie podobają mi się Twoje ubrania, szczególnie szpilki i pierwsza bluzeczka, baaardzo dobre okazje zgarnełaś :)\nShiva. środa, 5 czerwca 2013 16:44:00 CEST\nPamiętnik z tygryskiem wygląda naprawdę uroczo :) Cieszę się, że na uczelni idzie Ci dobrze.\nNie przejmuj się wczorajszym dniem, kilka ciastek to nie aż tak źle. Zaczniesz od nowa dietę i będzie w porządku. Nie masz się co martwić.\nPiękne ciuchy masz, bardzo mi się podobają :D W dodatku mieścisz się w rozmiar 26... Nawet nie wiesz ile bym dała, żeby się w takie spodnie zmieścić... Zazdroszczę Ci :(\nElena środa, 5 czerwca 2013 17:52:00 CEST\nI nic dziwnego, skoro okładka taka sympatyczna. Aż chce się do niego zajrzeć i coś tam zanotować! :-) A szpilki są prześliczne.\nAnia środa, 5 czerwca 2013 18:20:00 CEST\nale masz te zakupiska !!! bluzki piękne, spodnie jeansowe też no i te legginsy ! rewelacja :)\nLena środa, 5 czerwca 2013 23:47:00 CEST\ncudne te getry! bardzo zgrabnie nogi, twoje? :)\nGlassBaloon czwartek, 6 czerwca 2013 00:03:00 CEST\nJa też mam taki projekt czerwiec :) dobrą dietę trzymasz widze. Powodzenia w realizacji celów, będę zaglądać :****\nP.S. Masz bardzo ładną figure\nGreta fighter czwartek, 6 czerwca 2013 00:30:00 CEST\nZabiłabym się w takich wysokich obcasach :) Zresztą ja na co dzień cały czas biegam, żyję w szybkim tempie i w grę wchodzą tylko płaskie buty. Mam jakieś na obcasach, ale już o nich zapomniałam. Ciuchów też nie kupuję, bo w mojej pracy szkoda chodzić w nowych.\nDo zdrowego jedzenia moim zdaniem potrzeba nie tyle motywacji, co silnej woli. Szkoda tylko, że masz takie nastawienie, że będziesz mieć zły nastrój na diecie. Ja miałam zły, kiedy zawalałam.\nIsa bella czwartek, 6 czerwca 2013 01:49:00 CEST\nGratuluję naprawdę udanych zakupów, buty są prześliczne, getry też mi się bardzo podobają.\nOczywiście, że masz prawo cieszyć się ze swoich małych sukcesów, nawet powinnaś. W życiu chyba o to chodzi, żeby cieszyć się z małych rzeczy. Bardzo chciałabym się tego nauczyć. Fajnie, że prowadzisz zdrową dietę, trzymam kciuki, żeby wszystko się udało ;*\nJane Vivre czwartek, 6 czerwca 2013 17:42:00 CEST\nFajny zeszyt :D\nA pomysł z tym, żeby powoli, zgodnie z sobą realizować małe postanowienia jest genialny. Tylko w ten sposób możemy coś osiągnąć.\nPozdrawiam i trzymam kciuki za ten plan :)\nEwa Paderewicz czwartek, 6 czerwca 2013 21:35:00 CEST\nPomysł ze skarbonką i pieniędzmi jest naprawdę świetny - nie dość, że jest motywacja, to jeszcze można zaoszczędzić :)\nhttp://aalienana.blogspot.com/ => zapraszam do odwiedzenia mojego nowego bloga :P\nbilans (12) bieganie (9) sport (7) motywacja (5) podsumowanie (5) ćwiczenia (5) chce być aktywna (4) moje zdjęcia (4) radość (4) smutek (4) zajęcia na czas wolny (3) Gazety (2) akceptacja (2) cardio (2) przemyślenia (2) skakanka (2) smutno (2) trenerka (2) trening (2) wygląd (2) zakupy (2) zdrowie (2) Mel B (1) Trener (1) Women'sHealth (1) ZWOW (1) aplikacje (1) badminton (1) buty do biegania (1) cele (1) dieta (1) fitappy (1) fitness (1) jak zacząć (1) jedzenie (1) książka (1) maraton (1) mcD (1) na powietrzu (1) panowie (1) po przerwie (1) pomiary (1) postanowienia (1) pozytywnie (1) proana-profit (1) przytyłam (1) rocznica (1) rower (1) sałatka (1) siniaki (1) sposób na walentynki (1) woda (1) wyzwania (1) włosy (1) zdjęcia (1) zmiany (1) złość (1) święta (1)\nblogu o bieganiu, utrzymywaniu wagi, chudnięciu, zdrowym trybie życia, jedzeniu i moich osobistych obserwacjach i przemyśleniach. Walczę z kompleksami, z akceptacją swojego wyglądu.\nRozz | 165 centymetrów| 21 lat | 53kg |90-60-90|\nArchiwum bloga 10 (1) 09 (4) 08 (4) 07 (13) 06 (7) 05 (6) 04 (4) 03 (6) 02 (11) 01 (9)\nCZYTAM I WSPIERAM\nNadchodzi coś wyjątkowego ...\nKolejne zamówienie z Bee.pl\n3. faszerowane pieczarki!\nThere's no try, there's only do\nRental Mobil Banyuwangi Murah Terbaru\n12/7 Ewa Chodakowska\nCodziennie staraj się być lepszy niż byłeś wczoraj !\nJak żyć z dietą :)\ni'm not girly little anymore.\nGdy coś jest niemożliwe, to znaczy, że to będzie bardzo trudne.\nSkafander tluszczu ogranicza, utrudnia zycie, obrzydza.\nma - ru - Dno !\nChce być idealna\nNie narzekaj że masz pod górkę skoro zmierzasz na szczyt!\nWhat Are You Willing to Do to Save the Environment\nCierpienie za cenę piękna\nPiękna po porodzie - blog młodej mamy.\nKocham ciszę tak mocno, mów do mnie głośno, bym mógł słyszeć.\nPerfekcja rodzi się z bólu\nBo lekkość to najpiękniejszy stan...\nSusie Szuka Siebie\nAll about Katie's life\nThe Little Betty\nCytaty i przepis na babeczki :)\nShopping! Workout! Jak to cieszy!\n7 dzień abc, Do Dupy!\nCodziennie staraj się być lepszy niż byłeś wczoraj\nFOOD IS YOUR ENEMY\n2 miesiace do perfekcji\nCo mnie żywi niszczy mnie\nChuda - Chudsza - Najchudsza\nChuda, piękna ♥\nFFF - Food, fitness, fashion.\nI want to be skinny so badly...\nkiedy księżyca ubywa...'\nSkin&Bones -skinny is all you need\nTrzeba wstać i wierzyć, że z więzienia ciała można wyjść…\nZapamiętaj: Kcal nie są wstanię cię uszczęsliwić!\nMniej, mniej, mniej... uparte dążenie do perfekcji.\nStart: 72,0 (14.03.12),\nWymiary: biust: 87cm(-8cm),talia 61cm(-13cm),biodra 89cm( -14cm),udo 50cm (-9cm),łydka 35cm (-8cm),biceps 25cm (-8cm)\nW godzinę 11.39km\n1 km 4:38\n5 km 24:00\n10 km 51:48\nRozz. Obsługiwane przez usługę Blogger.


Józef Weyssenhoff "Soból i panna"; 1911 r.\nPo śnie gorączkowym, niespełna czterogodzinnym, obudził się młody Michał Rajecki i żwawo wyskoczył z łóżka, choć zaledwie dniało. Sen przed polowaniem, w dwudziestym drugim roku życia, jest niecierpliwy i czujny jak zasadzka. Śpi się trochę, z obowiązku, aby oko i rękę mieć pewne do strzału o świcie.\nSpojrzał w okno. Dobrze jest. Niebo jednostajnie perłowe, czyste; murawa srebrzy się przymrozkiem w końcu sierpnia. Siwa porosza!\nUbierał się niedługo. Przed polowaniem nie trzeba się myć bardzo dokładnie ani, broń Boże! - perfumować się. Przynosi to "pecha". Zresztą wszystko było staranie przygotowane z wieczora: ubranie, strzelba błyszcząca wewnątrz jak żywe srebro, ładownica pełna. Skórzane chodaki miał na noc rozmoczyć w wodzie służący, aby gotowe były do włożenia na nogi.\nPół do czwartej. Trzeba śpieszyć, bo Stanisław Pucewicz, sąsiad o pięć wiorst mieszkający, obiecał stawić się tu o wpół do czwartej. Michał, już ubrany, poszedł obudzić służącego, który spał w klatce pod schodami, w półwiekowej atmosferze juchtu i tytuniu.\n- Jeży... no, Jerzy! gdzie chodaki?\nZerwał się stary, w zgrzebnej bieliźnie.\n- A to paniczu... Barbarka miała namoczyć.\n- Powiedziałem ci niedorajdo, żebyś sam dopilnował.\n- Mało to roboty? - szemrał stary - cały dom na głowie.\nZakrzątał się stary i wyniósł się wkrótce z "piekarni", gdzie mieszkała żeńska służba, chodaki suche i twarde jak spiż. Ze jednak z przedwczorajszego polowania zachowały kształty stóp, więc je Michał obuł przemocą i wiązał cienkie ich rzemyki około pęcin.\nPrzy tym zajęciu zdybał go Stanisław.\n- Już tu jesteś, Stachu? - zawołał Michał - nie słyszałem jak zajechałeś.\n- Bo przyszedłem piechotą.\n- Jak to? od siebie? ! o którejże wstałeś?\n- Nocowałem w chacie u Trembelów.\n- Ach tak!\nUśmiechnęli się do siebie obaj młodzi radośnie, obaj piękni, choć odmiennego typu. Na Michale znać było kulturę miejską i nerwowość rasy intelektualniejszej. Stanisław, o kilka lat starszy, wyrósł , jak Bóg dał, w krainie tej od pierwotnego raju mało jeszcze odmiennej. W krainie bujała silna roślinność od mokradeł ku pagórkom - i na twarzy Stacha krzewiły się od mokrych ust ku policzkom wesołe zarośla, zostawiając tylko podbródek kulturze brzytwy. Kraina miała oczy z błękitnych, ciemną rzęsą lasów otoczonych jezior - i oczy Stacha były ciemnorzęsiste, miękkie i tajemnicze jak głęboka woda. Lubił Stanisław otaczać się tajemnicą. I teraz nie wiadomo było, dlaczego noc spędził w chacie, co tam robił, co znaczy uśmiech jego pełen niedomówień.\nUściskali się młodzi sąsiedzi mocno, jak dzieci do siebie zatęsknione.\nNapijesz się herbaty, Stachu?\n- A, uchowaj Boże! od tego trawa w brzuchu rośnie. Wódkę masz?\n- mam - odrzekł Michał chwytając za manierkę, przewieszoną przez ramię.\n- Poczekaj, ta się przyda na później, w polu,. Innej w domu nie ma?\nCzworo oczu zwróciło się z pytaniem do Jerzego.\n- Pani matka w apteczce pod kluczem trzyma. Chyba że panicze mojej? Ale to pro-sta!\n- Najlepsza na szczęście! dawaj!\nZ sinej butelki, dobytej spod schodów, napili się po kieliszku. Przekąsili czarnym chlebem.\n- I dosyć - zawyrokował Stanisław - czas nam: zorza już.\nRuszyli. Za nimi dwa wyżły: rudy, kudłaty Foks Stanisława, seter kurlandzki, i gładka, czarna, podpalana Hetka Michała, poenterka angielska. Foks skomlał i zataczał już koła po podwórzu, powracając raz po raz do nogi pana; młoda Hetka szła cała drżąca, truchcikiem, oglądając się na boki, jakby przemyślała o czmychnięciu przed wyprawą. trzeba było wziąć na linkę.\n- Od czasu, jak zastrzeliłem w jej obecności kundla, boi się bestia strzału; czasem nawet drapnie mi z pola do domu.\n- Ej, nic! - odrzekł Stanisław - przy Foksie pójdzie. Ale ot tobie nauka, żeby psów nie strzelać, chyba wściekłe. Każde stworzenie chce cieszyć się życiem.\nMichał przyjmował może krytyczne uwagi, lecz słuchał go z instynktownym uszanowaniem w polu i w kniei, gdzie Stach był mistrzem słynnym na całe Kowieńskie i Inflanty.\nSzli drogą sypaną między lasem olszowym i mokrą łąką. Michał ulał w swych twardych chodakach.\n- Zejdźmy na łąkę, wraz lekko będzie, kiedy rozmoczysz. Choć na tej łące nic... bydłem pasiona - a kto wie? czasem dubelt przelotny...\nPoszli łąką, skacząc po wierzchołkach kęp zielonych, lecz rozwierających się w czarne torfowe czeluście, w które wpadało się po kolana, stąpiwszy niezgrabnie. Myśliwi szli po nich przemyślnie. Foks okładał po przepaścistej zieleni jak po strzyżonym dywanie,\ntylko Hetka, zamyślona może po straconym w jej oczach kundlu, zapadała się czasem połową ciała w torfiaste przerwy. Foks hasał ja mołojec, Hetka ja kapryśna panna.\n- Na nic suka! - niecierpliwił się Michał - ciągle wlecze się przy nodze.\nJakby odpowiadaj ąc na zarzut, Hetka stanęła jak wryta. Nadobne swe, miękkie kształty rozciągnęła w postać muskularna i nastroszyła do połowy czarne, aksamitne klapy. Bez dotykania nozdrzem ziemi pełzła lisio, z wykwintną zręcznością, ciągnięta przez niewidzialną jakąś siłę. Odezwała się w niej wyżla dusza.\n- Pójdź dalej - szepnął cicho Michał podążając za Hetką, która stanęła znowu.\nI Hetka szła prosto przed siebie, jakby olśniona przewidzeniem na tej zielonej, pustej dla pospolitych nozdrzy i oczu równinie.\n- Dobra suka, górnym wiatrem dochodzi - chwalił Stanisław.\nW tej chwili spod nosa Hetki furknął, jak oddalający się bębenek - dubelt.\nMichał strzelił i zabił dubelta.\nSuka szła nerwowo, przypadła skręconym ciałem do kępy, niby raniona, i bolesne oczy zwróciła na Michała.\n- Dobra Hetka! poczciwa Hetuś! Nic się suczce nie stanie...\nGłaskana i pieszczona, żaliła się przez chwilę sentymentalnie swą psią mową skomlącą wyraźnie:\n- A kochać mnie będziesz?... A nie obrazisz już nigdy delikatności mych uczuć?...\nHetka wystawią jeszcze parę dubeltów wzorowo, coraz śmielej. Foks zaś wystawił jednego, dwa spłoszył i nie dostał wałów tylko przez wzgląd na arystokratyczną wrażliwość swej towarzyszki, która nie znosiła, aby w jej obecności znęcano się nad bliźnimi i psami.\nKilka już dubeltów mieli przytroczonych do pasów, gdy odezwał się Michał:\n- Co nam po dubeltach? Nikt już ich jeść nie chce, tyle tego znosimy.\n- A tobie zaraz by sobola! Dobry i dubelt, póki co. Pójdziemy w zarośla, nad jezioro. Tam cietrzewie pewne i pardwy bywają, i Bóg wie jeszcze co jeszcze. Czasem strzelisz - spadnie, a potem dopiero oglądasz, co zabiłeś.\nMiś, młodszy i mniej doświadczony, roił co dzień, wychodząc na polowanie, o jakichś zdobyczach bajecznych. Zaciekawiła go zapowiedź Stanisława:\n- No i cóż tam jeszcze może być? powiedz!\n- A ot, zobaczysz...\n- Tymczasem musimy dość długo iść drogą, na które przecie nic nie spotkamy. Szkoda, że nie wzięliśmy kałamaszki.\n- Tak cóż? - odpowiedział Stach - myśliwy i po szosie idzie, a taki myśli. Za to on "myśliwy". A pole, choć i puste, jemu gada. Dlatego on "poluje".\nPoszli drogą raźnie, lekko, w rozmoczonych już chodakach. Zamróz po darni i p kuszczach rozperlił się w obfitą, kapiącą rosę. Na widnokręgu, w wykroju płowego wzgórza, pożar różowy, radosny, obejmował niebo wschodnie, a ziemię obmywał tylko z mgieł, tak że barwiła się lokalnie, ciemno i jaśniej zielona, płowa i czarna. Aż gęsty bukiet olszyny prześwietlił się żywym ogniem i trwał przez chwilę podobny czarnej koronce na czerwonym złocie. Chwila znowu - nad kity olch poniosła się szybko ogromna twarz słońca.\nZboża i ścierniska zarumieniły się, las się podzielił na uśmiechy światła i zadumy cieniów, rudym fioletem połyskało po skibach roli, nad łąkę rozsunęło się lekkie, mokre przędziwo z najcieńszych tęczowych promionków. I buchnęła radość przez całą krainę.\nPo drodze różowoszarej, z rzadka przekreślonej długimi cieniami,\nszli młodzi zgodnym marszem, wdychając moc zapachów niepokalanych.\nStanisław zaczął podśpiewywać:\nAż tam leci zając, zając -\nPuszczaj harty ze smyczą,\nPrześpiewali zwrotki odwiecznej piosenki, która tutaj hukała radośnie, nowa w młodych sercach. I zbójecka zadźwięczała ostatnia zwrotka:\n- Sobola nie będzie, a panny nie chcę - dodał Michał komentarz.\n- Oj, nie zarzekaj się, Miś! Chyba że kochasz się? Tedy co innego.\n_ Może być - odparł Michał tajemniczo.\nA choć starszy towarzysz mignął tylko oczyma i o szczegóły nie pytał, młodszy mówił dalej, bo w tej chwili musiał mówić:\n- Mnie się zdaje, że i ona trochę.. Ale trudno wiedzieć, bo są wyjątkowe okoliczności.\n- Nie próbowałeś zapytać?\n- Tak... pod figurą.\n- Pod figurą?! Tak już daleko zaszło między wami?\nParsknęli krótkim zmysłowym śmiechem.\n- Nie rozumiesz mnie, Stachu, bo nie mogę powiedzieć o kogo chodzi. Ale... wyobraź sobie na przykład taką gęstą leszczynę, jak ta, obok której przechodzimy...\n- I wyobrażam. No?\nByłem z nią sam na sam w takiej leszczynie.\n- No i cóż? - czekał Stanisław z podnieconą już ciekawością.\n- Poszliśmy na orzechu, we dwoje. O, daleko stąd, nie znasz tych stron. Nic prawie nie zebraliśmy, tylko - rozumiesz? to ja podam jej rękę do trudniejszego przejścia, to ona mnie skubnie za rękaw. A mówiliśmy o różnych rzeczach, wesoło. Jak się z nią mówi wesoło, to jej oczy mienią się fioletem. Zwykle ma oczy niebieskie. - Więc ja miałem z sobą derkę, którą wziąłem z bryczki; chcieliśmy odpocząć, rozesłałem tę derkę na ziemi i usiedliśmy na niej oboje. Wtedy nagle rozmowa urwała się - i ani rusz! Słuchaj Stachu, czy ty pocałowałeś kiedy kobietę... towarzystwa?\n- Z jakiego towarzystwa?\n- No z naszego - kobietę, którą się spotyka i w salonach?\n- Owa! - wykrzyknął Stanisław zagadkowo. - Ale jakże tam skończyło się między wami?\n- Nic się nie skończyło, w tym rzecz! raczej się zaczęło. Śni mi się po nocach - a już, jak mi gdzie zapachnie leszczyna...\n- to nie daj ty Boże! - dokończył Stanisław ze śmiechem.\n- Właśnie. I nie mogę zbyt często jej widywać, muszę udawać obojętność.\n- Bo widzisz, zapomniałem ci powiedzieć, że mężatka\n- mąż stary? nie dba o nią?\n- Ale gdzie tam! trzydzieści lat i zazdrosny.\n- To ja tobie dam radę, Misiutek: puść ty ją w trąbę!\n- Łatwo i zrobić. Zawsze sprawa z mężem - hadka. Jego trzeba kochać i jemu żonę zabierać. A i wiedzieć, że ona z tobą... dziękuję - nie dla mnie.\n- Mogę ją rozwieść..- rzekł Michał zapalczywie.\n- I nie wiesz nawet, i nie prosiłeś jeszcze...\n- Naturalnie, jeśli ona się zgodzi. Bo widzisz, Stachu, ja bez tej kobiety żyć nie mogę.\nStarszy przyjaciel spojrzał teraz uważnie na młodszego i przekonał się, że Michał nie kłamie, tylko, nie umiejąc określić swego uczucia, używa zasłyszanych formuł.\n- Jakże ty bez niej żyjesz, Miś, kiedy ona daleko stąd?\n- Tak nie można rozumować - odrzekł Michał z nadąsaniem i pomyślał, że Stach nic się nie zna na subtelnościach uczucia.\nSzli dobre pół wiorsty, milcząc, ale bez urazy; po prostu nie udała im się rozmowa, więc milczeli.\nDroga zbliżała się ku równinie mokrej, zakrzaczonej, leżącej pozornie na poziomie jeziora, które, daleko za nią, łowiło już blaski słoneczne, przetapiając je na stal i srebro. Myśliwi zeszli znowu na łąkę, ku chaszczom, ziejącym wonią pomieszanych drzew, ziół, dzikich jagód. Oba psy dążyły do zarośli ze skupioną uwagą, czując w nich obfitość łupu.\n- Lekko, Foks! - napomniał Stanisław zawsze zbyt napalczywego wyżła.\nRazem, strzelcy i psy, zapuścili się w obszary splątanej łozy, chudej brzeziny, krzewów różnych karłowatych i zielsk wyrastających często ponad krzewy. Pod chodakami uginał się mech blady, gąbkowaty, upstrzony czerwoną żurawiną i czarną "pijanicą", sączącą wodę pod naciskiem stopy. Dur zawrotny ogarniał mózgi myśliwych.\nHetka stanęła pierwsza, jak w spiż zamieniona. W całym jej ruchu, w poważnych fałdach czoła, w stężałym, jak drut, ogonie, była zapowiedź grubej zwierzyny. Zrozumieli to obaj strzelcy i stanęli za wyżlicą z gotową bronią. Zrozumiał i Foks, rzucił się na ślad przez towarzyszkę odkryty i zaczął dochodzić razem z nią - wkrótce ją minął, rzucił się w bok, nerwowym galopem okrążył jakiś krzak i znowu skradał się wyprzedzając Hetkę. Delikatna suka poskarżyła się swemu panu krótkim, wymownym spojrzeniem.\n- Ten prostak przeszkadza mi...\nAle nie miała podobno racji Hetka w tym wypadku, jak to oświadczył ludzką mową właściciel Foksa:\n- Trzeba nacierać ostro, tu "leniak" - cieknie, a może i co większego. Tu dla Foksa robota.\nWięc pozwolono wyżłowi rzucać się na boki, obwąchiwać kępy, potem iść przycupniętym kłusem, nie oglądając się na Hetkę, która, obrażona i dostojna, mając przy tym wiatr lepszy, skradała się z nosem dumnie wzniesionym do góry, szła jednak już prędzej, ciągniona przez psa paliwodę.\nNareszcie oba psy skamieniały przed krzakiem, w którym miał stać się cud. Drżąc wyprężonymi ciałami, spłaszczone i rozciągnięte na mchu, jakby ogromne ciężary spadły im nagle na karki - celowały zniżonymi łbami i pożądliwymi oczyma w jeden krzak splatany, gdzie myśliwi jeszcze nie widzieli nic.\nRzucił się Foks - i w tej chwili krzak łoziny napełnił się ogromnym, ciemnym ciałem lotnym, a powietrze łoskotem jakby stu cepów.\n- Bach! - pudło - bach, bach! - jeszcze dwa razy chybiono. - Bach! - kabałdyksz!\nCzwarty dopiero strzał Stanisława zwalił z powietrza ptaka, o sześćdziesiąt kroków, aż, mech głuchy dał odgłos.\n- Co to?... stary cietrzew? - pytał Michał, dech utraciwszy od wzruszenia.\n- Gdzie taki cietrzew?! - parsknął Stanisław radosnym oburzeniem. - Głuszec! I sam nie wie, do czego strzelał!\n- Zdaje mi się... Ze z mojego drugiego strzału... pióra się posypały... - jąkał się Michał.\n- Pióra to on sypie i od wiatru w tej porze. Ale bierz jego sobie! Mało to ja piękniejszych zabił na tokach, w pełnym pierzu!\n- Nie, kiedy mówisz, że twój, bierz ty.\nI tak certowali się uprzejmie, ale w istocie obaj byli nieradzi: Stanis ław,, że zakwestionowano jego ostatni celny strzał, Michał, że nie mógł sumiennie przyznać głuszca za swojego. A zdobycz była rzadka.\nFoks taszczył w pysku ogromnego, ciemno połyskującego głuszca, z obwisłym jednym skrzydłem i na wpół złożonym wachlarzem. Nad siną, zamkniętą powieką wielka czerwona brew stroiła jeszcze dumnie głowę poległego mszarów dygnitarza.\nGłuszec leżał na ziemi i nikt go nie chciał przytroczyć do pasa. Wreszcie Stanisław odezwał się:\n- Po co my takiego indora mamy nosić? Wyniesiem na brzeg rojstu, powiesim na brzózce i zabierzem wracając. A teraz idź ty, Miś, z Hetką w jedną stronę, ja z Foksem w drugą. Razem tylko proch marnujemy i psy się bałamucą.\nWedług tego planu buszowali po gulbińskich zaroślach aż do południa.\nNa "dyrwanie" suchego pagórka, na skraju błota, leżeli sobie rozpasani przy uczcie, złożonej z wódki, chleba i wędliny. Za napój, gaszący pragnienie, służył im powiew od jeziora.\n- A co? mówiłem, że ciepło ci będzie, Miś,\nw twojej frantowskiej hałderjupce? W pole tylko tak odziewaj się.\nWskazywał pogardliwie na poprawny myśliwski garnitur Michała, a potem z dumą na swój, zszyty z miejscowego płótna, niegdyś biały czy szary, teraz tak nasycony kurzem, farbą zwierzyny, wielobarwnymi odbitkami różnych przygód, że wyglądał jak bluza malarczyka. Tylko kapelusz z zatkniętym piórkiem i niewątpliwie szlachecka fantazja odróżniały Stanisława od gminu.- Choć i mrozik padnie rano, słońce sierpniowe gorące... Chcesz ogórka? Z przepaścistej kieszeni, spośród ładunków i jeszcze różnych gratów pachnących prochem, dobył parę ogórków i podał je Michałowi. Okroiwszy zieloną skórę, jedli surowe owoce, "trzymające w sobie zimno", jak twierdził Stanisław. A za przyprawę do nich służyły im znowu lotne wyziewy wrzosu i tymianku. Tak podjedli sobie rozkosznie.- Drzemkę by uciąć krótką - zaproponował Michał.- Wiesz co? - i ja - odrzekł Stanisław przewracając się twarzą do ziemi. - Pół godziny, ani minuty dłużej. Znaczę na słońcu. I już zaczynał równo dyszeć, w takt odpychając się od ziemio potężną piersią. Michał także spróbował spać, ale się tylko rozmarzył. Gdy opowiadał przyjacielowi o swej namiętnej miłości dla pani Teresy, nie kłamał, ale "koloryzował", jak mówią na Litwie. Ani o rozwiedzeniu pani Teresy, ani nawet o zdobyciu jej serca nie pomyślał serio. On na uniwersytecie, ona starsza od niego. W leszczynie znalazł się z nią - to prawda; tańcował z nią w Wilnie i w Warszawie. - Ale nie kochał tak bardzo w zimie, dopiero znowu na wiosnę. - Myśl o niej przychodziła mu razem z najsilniejszymi, zdrowymi wrażeniami przyrody,\nz wesołością kniei, z tęsknotą letniej nocy - nie panowała jednak wyłącznie nawet nad zmysłami młodzieńca, bo przecie Klocia i Julka... Im dłużej leżał pod magnetyzmem nieba i ziemi, tym bardziej zapominał, kogo, gdzie, za co kocha. Czuł tylko, że kocha, to jest łowi swym sercowym czy nerwowym, wybornie nastrojonym przyrządem mnóstwo fal lubych, płynących przez powietrze. Najsilniejszy z doznanych dreszczy nazywał imieniem kobiety, Teresy, ale ten dreszcz, ten obraz nie wypełniał mu serca po brzegi. A gdyby na drodze jego stanęła inna? Gdyby z jeziora świtezianka lub driada z tych gąszczów? Gdyby istota taka, dla której o wszystkim można by zapomnieć, wszystko poświęcić: wiosnę, polowanie, przyjaźnie i zabawy?\n- Teraz dosyć - odezwał się Stanisław porywając się na nogi - obmyśliłem, jak dalej pójdziem\n- Chyba przez sen, boś nawet nawet chrapał.\n- A taki obmyśliłem: zwierzynę zostawimy w chacie Łaukinisa, bo po co dźwigać to wszystko - sztuk ze trzydzieści? On mnie także powie, jakie tam wiadomości o łosiach z Dusiackiej Puszczy. Łaukinisa znasz?\n- Słyszałem o nim.\n- Zobaczysz ty jego, kiedy zapolujem w puszczy! Pierwszy "ochotnik".\nWiadomości były niepomyślne. Łaukinis skrzywiony, chory czy poturbowany, wylazł z chatki swej, przycupniętej w wąwozie, nie opodal od lasu, wśród plątaniny dzikich krzewów. W humorze był ponurym i anarchistycznym; jastrzębie jego oczy wyzierały dziko z młodej jeszcze twarzy; ruchy miał powolne i przeciągające się jak kot rozespany.\nWedług jego relacji Dusiacjka Puszcza wyplenia się coraz bardziej ze zwierzyny, a wina w tym leśników "złodziei", którzy dzień i noc drepcą, niepokoją zwierza, koszą po lesie "łoneczki"i różne niesłychane zaprowadzili w puszczy zwyczaje. W imieniu "ochotników" Łaukinis był na nowe porządki mocno oburzony, o leśnikach zaś mówił złowrogo i mściwie, będąc z nimi widocznie w porachunkach. Drzewo na Litwie należy do właściciela gruntu - to prawda; co do grzybów i jagód kwestia jest sporna; ale żeby zwierzyna przez Pana Boga stworzona na wędrowanie oraz na łup i ochotę każdego, który ją potrafi wytropić i zabić, miała należeć do owoców zakazanych?! - to oburzało po prostu wszelkie pojęcie zawodowego kłusownika.\nBył jednak i wczoraj w puszczy - "z kijaszkiem", jak zapewniał. Choć trudno tropić po zielonej stopie, orzekł, że łosie przychodzą wczesnym rankiem do wody, jednak od dwóch dni nie przyszły.\n- Kiedy panicze zapolujecie, łosia nie łosia, ale saren i zajęcy możecie dostać, ile chcąc.\n- Mamy pozwolenie tylko na łosia - nadmienił Michał.\n- Łoś pozwolony dobry - odrzekł Łaukinis - ale smaczniejsza niepozwolona sarna - ot, co jest!\nI łypnął oczyma ku Rajeckiemu szyderczo, jako miał go za młokosa jeszcze niewytrawnego. Dla Pucewicza, dawnego znajomego i "kata na zwierzynę", czuł Łaukinis respekt połączony z przywiązaniem.\nPo relacji "ochotnika" młodzi myśliwi wpadli w zadumę. Projektowane na pojutrze polowanie w puszczy okazywało się zawodnym. Michał nadąsał się:\n- To łosie niepewne?\n- Nigdy one niepewne odrzekł Łaukinis.\n- Nie ma po co i jechać! - zawołał Michał.\nStanisław zaś monitował go:\n- Ty jeszcze, Miś, miastowy myśliwy, co to on jedzie do lasu z wozem, żeby zabrać łosia.\nZwierz sztuka fantazyjna żeby wiadomo było wszystkim, gdzie co znaleźć i kiedy, to i polowanie byłoby wszystko jedno, co krowy albo kury strzelać.\n- Ot, panicz czuje - aprobował Łaukinis.\nZostawili ubitą zwierzynę w chacie i poszli w rojst nad jezioro, każdy w innym kierunku. Tu będą cietrzewie, może pardwy? Na wodzie kaczki - jeszcze może gdzie głuszec? Choć tu już dla niego za mokro.\nAle Micha, skoro odłączył się od towarzysz, zapadł w ponure usposobienie. Trafiła stado cietrzewi - spudłował parę razy sromotnie. Uprzytomnił sobie, że źle mu na świecie: głuszca zabił właściwie Stach - łosie na pojutrze niepewne - pani Teresa daleko i zapewne wcale nie myśli o nim? Jak radości, tak i bóle, i pragnienia młodzieńcze są tak naprężone i silne, że gdy ich kilka zbierze się naraz, składają się na nieszczęście. Michał porzucił, zakląwszy, "głupie cietrzewie" i usiadł na granicy rojstu w miejscu, gdzie umówił się o spotkanie ze Stanisławem. Długo dumał nieczynny, nieszczęśliwy.\nGdy Stanisław, obładowany nową zdobyczą, wynurzył się z krzaków i ujrzał spoczywającego Michała, zadziwił się:\n- A ty co? strzelbę popsułeś?\n- Nie... tak sobie... Hetka już chodzić nie chce.\nSuka zastrzygła uchem na wymówione swe imię, ale zapewne nie zrozumiała.\n- Ot, tobie masz! Tak teraz pójdziem razem górką, przez krzaki, i co który pies wystawi - twoje. Ja mam dosyć.\n- Nie, strzelaj ty, Stachu. Czuję się dzisiaj trochę niezdrów...\nStanisław spojrzał na towarzysza uważnie i rzekł z pewnym niedowierzaniem:\n- To i wracajmy prędzej, prosto na leszczynę.\nAle Michał był zdrów jak ryba w wodzie, jak myśliwy w atmosferze pogodnego wieczoru.\nI tak go przejęły te wonie silniejsze, te blaski rozrzewnione i miękkie, że nie wytrzymał w swych dąsach i przyznał się:\n- Nic mi nie jest, Stachu, tylko mam zły dzień: strzelam źle, łosi nie będzie... i tak już wszystko...\nTak i mów! Mało czego nie ma, co nam miłe! A mnie się zdaje, że lepiej potęsknić trochę: znaczy się - lepszy smak potem. Łosie będziem strzelali jeszcze tego lata; już ja wiem jedną knieję. Wyjedziem na noc, o świcie puścim gończe...\nŻywiąc się tymczasem rojeniami, szli przez pagórki zadrzewione, puste. Rojsty dziś oddały obfitą daninę, pagórki były skąpe. Ale już i myśliwi zapomnieli o swej łowczej zaciekłości, poili się błogością wieczoru.\nZ łysego wzgórza rozbłysła nagle okolica kochana. Zarośla, jak potargane runo, puszyły się soczystą zielenią na miejscach wyższych, a na rojstach pleśniały szaro i żółto. Starszy gaj olszowy zasłaniał Jużynty, siedzibę Rajeckich - na widnokręgu widniały same tylko porosty zmienne odcieniami zieleni i wody rzeki Świętej, wlewające się w krętobrzegie jezioro Roszę. Wody odbijały niebo szczęśliwe; lasy szeptały miłosne tajemnice ziemi.\n- Teraz już nie ma co: przez leszczynę i na drogę.\nPodczas gdy chłodek przeciągał już hen od morza przez jeziora i przypadał coraz niżej, szeleszcząc w zapalających się różowo wełnach drzew, zapasy dziennego ciepła snuły się jeszcze nisko w gąszczach, nasiąknięte lubieżnym zapachem potu ziemi. Tym słojem powietrza zakrytym, między rudymi kijami leszczyny, szli dwaj młodzi, mieniąc się na twarzach i ubraniach w złocistych okach słońca, przesianego przez liście.\nNaraz Foks stanął i głośno zaszczekał. Wyżeł nie oznajmia tak zwierzyny. Jakoż w kierunku, gdzie pies zwracał głowę, ujrzeli myśliwi istotę, może leśną, może dziką, ale dwunogą. Przekreślona prętami leszczynowych baldachów, barwą zlana z zielonkawym podcieniem, smukła kobieca postać wyciągała ręce w górę po orzechy.\npłoszyło ją szczeknięcie psa, może jeszcze bardziej widok strzelców; zebrała się w sobie jak do biegu, ale pomiarkowawszy się, stanęła. Myśliwi, odwołując psy, podążyli skocznie, ciekawie, do miejsca zjawiska. Ale dziewczyna nie uciekała, więc łowcy, doszedłszy prędko, poczęli ją oglądać do woli.\nRosła, bosonoga, w szarej spódniczce i koszuli zwisające ciężkimi fałdami z dziewczęcych ramion na pierś wysoką i śmiałą, cały swój wdzięk schwytanej łani skupiła w główce ustrojonej tylko lśniącym zaplotem włosów, jasno zapatrzonej na myśliwych, zastygłej w uśmiechu i rumieńcu. Grzech jej -m zbieranie orzechów w dworskim gaju - był lekki. Oczyma z głębokiego błękitu, mocno podkrążonymi śniadym cieniem, ustami pełnymi pereł tłumaczyła się:\n- Mam czym zapłacić...\nI musiała przez chwilę wstrzymywać na sobie żar spojrzeń obu młodzieńców, którzy, nie mówiąc nic, patrzyli. Ona zaś trochę tylko drżała ciemnymi rzęsami.\nAż odezwał się pan Stanisław:\n- Ach ty, Warszulka, gdzie zalazła?!\nWtedy ona, czując, że skończyła pokutę, zniżyła się pędem do ręki Stanisława kształtną swą główkę, w której ciasno plecionym warkoczu tkwiło trochę polnego kwiecia. Ale Stach ręką cofnął, okrążył szybko ramieniem kibić dziewczyny i wyciął jej całusa w oko i w ucho.\nWyśliznęła się zgrabnie, więc nie urażona, owszem, na nowe wystawiła się niebezpieczeństwo, pozdrawiając Michała. Tylko ten nie potrafił skorzystać z chwili tak gracko, sam onieśmielony przez tę krasę polną, przejmującą do szpiku.\nFormalności zostały ukończone.\nTeraz Stanisław przemówił po litewsku, przyjaźnie i grzeczni:\nA ty, Warszulka, gdzie na robotę chodzisz?\n- Do Jużynt, paniczu, do siana.\nMichał, wychowany od dziecka w mieście, a do Jużynt przyjeżdżający tylko na wakacje, słabo mówił po litewsku. Stanisław zaś wybornie.\n- To ty może pod Gulbiną otawę grabiłaś. ?\n- Grabiłam, paniczu.\n- A my tam strzelali w brzeźniaku; mogli i której dziewce biedy narobić.\nWarszulka roześmiała się serdecznie z żartu. Aż ręce do oczu podniosła, potem rozświergotała się swobodnie:\n- Kiedy panicze strzelali, to do nas cieciurki z krzaków przyleciały i na kopach usiadły. To my ich r rękami łowiły, ale złowić nie można było - poo-szły!\nNie wszystko rozumiał Michał, namyślał się głównie nad tym, że dziewczyna ma głos jak polna fletnia.\n- Tobie, Warszulka, daleko do domu, do Sztarańc - przeciągał Stach konwersację ze znaną mu krasawicą - ty co dzień do domu powracasz?\n- Nie, paniczu, w odrynie w Jużyntach nocuję.\n- W Jużyntach? Tak ty, Warszulka, bój się, toć jużyncki panicz przed tobą. Ty jemu za orzechy zapłacisz.\n- Oj-jeej!... - zawołała dziewczyna przeciągle i wszystko, oprócz respektu i bojaźni, wyrozumieć było można z tego wykrzyknika.\nMiś, ująwszy się pod boki, przeginał się w swej zgrabnej kurtce, ale nie mieszał się do rozmowy i Warszulka nawet spostrzegła, że panicz bardziej niż ona jest zażenowany. Stanisław zaś był w swoim żywiole: słynął u dziewcząt jako szarmant.\n- Nie dasz ty nam orzechów, Warszulka,? Gdzie ty je schowałaś?\nObrzucił wzrokiem postać dziewczyny, tak lekko i obciśle osłonięta, że można było na niej zdefiniować każdy kształt wypukły.\n- Acha! w zanadrzu chowasz! Dawaj!\nI sięgnął już zuchwale, tylko Warszulka, baczna jak sarna,\nobróciła się na piętach i sama, sięgnąwszy błyskawicznie do zanadrza, podała Stanisławowi garść zielonych, ogrzanych jej ciałem orzechów.\n- Bierz panicz...\n-m Grzeczna panna! ale nie dosyć - trzeba było samemu dać wziąć.\nWybrał kilka orzechów z jej twardej, czerwonej, małej dłoni i uścisnął ją lekko za palce. Ona zaś podała kolejno orzechy Michałowi.\n- Jeden wezmę... na pamiątkę.\nWziął i schował do kieszeni.\n- Ot, wileński kawaler@ - podrwiwał Stanisław przyjaźnie.\nAle Warszulce bardzo się podobał pomysł Rajeckiego. Nie rzekła nic, tylko przydługo, z otwartymi ustami, spoglądała na młodszego panicza.\n- Pora nam, słońce zachodzi - rzekł Stanisław i wyciągnął rękę do dziewczyny.\nOna podała mu rękę nieśmiało, ale nie schyliła się już do pocałunku w rękę. Stanisław odszedł, jakby nie chciał patrzeć, jak się tam pożegna Michał.\nMiś, spostrzegłszy ten manewr, poczuł nagle ściśnięcie serca rozkoszne. I zobaczył dziwny, fosforyzujący płomyk w oczach dziewczyny i namiętną bladość jej policzków. Zbliżył się do niej, pociągnięty niewyrozumowanym instynktem, chwycił ją za kibić i wpił usta w jej usta, które czekały na niego z mocy bożków leśnych rozkazu dziennego.\nDogonił szybko Stan sława, który gwizdał.\nMiś szedł radośnie, z lekka marszcząc czoło, i chciało mu się śmiać i śpiewać - i oglądał się za Warszulką, która stanęła znowu, opodal, rozpływając się już w gęstym cieniu drzew. Zdało mu się, że ona ma oczy w mroku świecące, jak boginka, że wabi go i w szeptach liści jest i jej rusałczy jakiś pokrzyk:\n- Oj-jee! - - Oj-jee! –\nDroga. Dwie wiorsty dobrego marszu do domu. Michał niósł się jak na skrzydłach obok Stanisława,\nKtóry mu dotrzymywał kroku, ale milczał i pogwizdywał ciągle.\n- Dlaczego tak milczysz, Stachu?\n- A cóż, polowanie się nie udało...\n- Jak to?! Natłukliśmy tego sztuk ze czterdzieści, dzień taki piękny od początku do końca... Mamy głuszca - i pannę!\n- Ot, widzisz! dzielmyż się teraz, towarzyszu mój! - zaprojektował Stanisław.\n- No, głuszec jest twój - przyznał bez wahania Michał.\n- A tobie panna! Ja dobry przyjaciel, nie ten z piosenki.\nMiś nie odpowiedział - potwierdził więc układ milczeniem i wyiskrzonym uśmiechem, którym zdawał się wciągać w nozdrza całą rozkosz ziemi. Po chwili zapytał:\n- ta Urszulka to czyja córka?\n- Tego cośmy widzieli?!\n- Nie, brata.\nI znowu, po długim przełknięciu śliny, zapytał Michał:\n- Musi ze siedemnaście, ośmnaście... W sam raz! Ale cóż tobie? Ty zakochany...\nTymczasem Stanisław dźwięcznym głosem zaintonował piosenkę, której słowa i nuta, nigdy chyba nie wydane, błąkają się po litewskich dworach i polach od lat już...\nGdybym przebywał w niebios przezroczach,\nTobym się kochał w anielskich oczach;\nAle że w prochu duch się mój toczy,\nTo oddam życie za Laury oczy.\nPodchwycił Michał wtórem dwa ostatnie wiersz i poszedł dwugłos jak organ po lesie olszowym.\n- Dlaczego "Laury"? - zapytał Miś po prześpiewaniu.\n- Ha, można i do Warszulki zaśpiewać.\n- Rytmu nie będzie.\n- Dorobim my jej!\nI śmiejąc się, huknęli obaj:\nAle że w prochu duch mój się toczy,\nWolę pokochać Warszulki oczy.\n- Ha, ha! żeby ona wiedziała, że my tu pieśni dla niej składamy! - zawołał Miś.\n- Czuje ona, nie bój się - odrzekł Stanisław magistralnie.\n- A czy myślisz, że ona... - zaczął Michał i urwał.\nStanisław spojrzał na młodszego przyjaciela z rozrzewnioną ironią:\n- Chcesz? to ja jej zapytam...\nOd olszyny, rosnącej przy zachodnim brzegu drogi, cienie padały już na łąkę tak długie, że zdawały się opierać na krawędzi widomego świata. Jeszcze gdzieniegdzie na pagórkach płowych leżała blada poświata i wyższe kity drzew żegnały słońce tęsknym rumieńcem. Wkrótce stał się powszędy panujący cień.\nLelek-kozodój ukazywał się nad łąką i zaledwie chwyciłeś okiem jego kształt wielkiej jaskółki, już znikał w w ciemnym gąszczu olch, migał się znów przez drogę, wielkości kobuz, rósł do widmowych rozmiarów.\nZ daleka płynęły jakieś głosy, śmiechy i huczki - czy słychać aż tutaj bąka od jeziora? czy śmieje się sowa lub inne licho leśne? czy może od dworu z Jużynt dolatują rozwydrzone pogwary dziewcząt z parobczakami?\n- Aha, sobota dzisiaj - zrozumiał Stanisław i błysnął oczyma ku Michałowi.\n- Sobota, więc co?\n- Dziewczęta parzą się w bani nad jeziorem. Młody ty jeszcze myśliwy, Miś!\n- Ale wiem.. naturalnie: kąpią się w łaźni, a potem buch! w jezioro. Wiem.\n- A potem do odryny na siano - dokończył Stanisław. - Warszulka już tam pewno jest.\n- Kiedy ona w leszczynie została.\n- Po nocy jej orzechów nie zbierać. Przez gaj ona, jak koza, do bani pobiegła - i bliżej jej przez gaj do jeziora.\nMiś znał już ten sport sobotni podpatrywania dziewcząt przy łaźni stojącej nad samym jeziorem. Wprawdzie nie wybiegała żadna, jak nimfa płocha, rozgrzana, by zanurzyć się w chłodną wodę. Czynili to parobcy, gdy kąpali się razem, po ukończeniu tualety panien. Ale o pannach była taka legenda. Nuż im dzisiaj właśnie strzeli to do głowy?\nWyobraził sobie Warszulkę białą, jak pędem śmiga przez krzaki, przez gładki nurt, pruje go rozgłośnie krągłymi biodrami, bujną piersią. A czyby ją poznał, gdyby szła z całym takim stadkiem białych kozic? - Pewnie! Poznałby ją po tym krzyżu tak prostym, po smukłej szyi - ni i po oczach! Przecie ona ma oczy błyszczące w ciemności.\n- A ty widzisz tam - zapytał Stanisław wskazując na blade niebo.\nNa niebie, porządnie rozciągnięte w ostry szyk prujący powietrze, ciągnęły kaczki. Przystanąwszy, usłyszeli myśliwi szum ich ciągu, szmer mechaniczny, urywany, śpieszny. Ciągnęły w kierunku jeziora.\n- Cóż? pójdziemy na półwysep? Do ciemnej nocy możemy jeszcze zabić kilkanaście kaczek. Ot, krakwy ciągną, same te największe, bez zielonego pióra w skrzydle.\n- Będziesz mi opowiadał, że widzisz stąd pióra i o zmroku!\n- A ja ci mówię, że to te. Każdy gatunek ma trochę inny swój zwyczaj w locie - to szyja bardziej prosto, to skrzydłem inaczej robi. A tam - widzisz? - cyranki.\nMniejsze i wałęsają się trochę, lecący. Już ty mnie wierz!\n- Dobrze by i kaczek nastrzelać - rzekł Michał - ale dobra i kolacja. Nie głodny jesteś?\n- Wiadomo, głodny. Tylko że kaczki pięknie ciągną. Za godzinę będzie już za późno... A stanąć to my możem i przy samej bani... Coś tam zawsze na strzał nadciągnie.\n- Tak mówisz? - Ano, to idźmy na jezioro.\nNoc ciemna, noc pachnąca rajem i grzechem, zakryła dalszą wędrówkę dwóch myśliwych i nawet wieść o niej.


Wymowne wpisy legend ws. postu Messiego! Bartomeu powinien zapaść się pod ziemię Piłka nożna - Sport.pl\nDL 25.09.2020 17:08\nNie milkną echa pożegnania Luisa Suareza z Barceloną. Odejście Urugwajczyka za darmo z katalońskiego klubu jest szeroko komentowane przez obecnych i byłych kolegów piłkarza. Po Leo Messim kolejnymi zawodnikami, którzy nie przeszli obojętnie obok tej sytuacji są m.in. Neymar i Cesc Fabreagas. W mediach społecznościowych ostro atakują prezydenta Barcelony Josepa Marię Bartomeu.\n- To będzie dziwne uczucie, aby oglądać ciebie w innej koszulce. Ale jeszcze dziwniejsze będzie grać przeciwko tobie. Zasłużyłeś na lepsze pożegnanie, godne jednego z największych piłkarzy w historii klubu, a nie na to, by cię wyrzucili w taki sposób - tak Leo Messi skomentował odejście Luisa Suareza.\nZobacz wideo Legia znów zmienia trenera. Ósmy szkoleniowiec w 5 lat [SEKCJA PIŁKARSKA #64]\nByli gracze Barcelony komentują opuszczenie Barcelony przez Suareza i uderzają w Bartomeu. "Niestety, taka jest rzeczywistość"\nByli piłkarze Barcelony zareagowali na komentarz argentyńskiej gwiazdy Barcy, nie zgadzając się z działaniem prezesa Blaugrany Josepa Marię Bartomeu, który pozwolił za darmo odejść Luisowi Suarezowi z ekipy z Camp Nou do Atletico Madryt.\nJako pierwszy Neymar, były piłkarz Blaugrany, który napisał na Instagramie, odpowiadając na posta Messiego. - Niesamowite, jak oni to robią. Później do dyskusji włączył się Cesc Fabregas, obecnie zawodnik AS Monaco, a w przeszłości pomocnik Barcy, wysyłając wymowną emotikonkę, przedstawiającą aplauz.\nCałą sytuację związana z Suarezem skomentował również Dani Alves, który występował z Suarezem przed dwa sezony w barwach Barcelony. - Niestety, taka jest rzeczywistość, która trwa od dawna. Potwierdza się to rok po roku! Nie chodzi o wygrywanie czy przegrywanie. Chodzi o szacunek, a oni tego nie znają - napisał brazylijski obrońca. Była legenda Barcelony, Samuel Eto'o również wtrącił się do dyskusji: - Elegancji nie można kupić. Uważaj i myśl o sobie - w taki sposób napisał Kameruńczyk o Suarezie.\nW 2014 roku Liverpool sprzedał Suareza do Barcelony za około 80 milionów euro. Do tej pory napastnik strzelił dla katalońskiego zespołu 195 goli i zaliczył 113 asyst.\nWłosi ujawnili, jakie pytania dostał Luis Suarez na egzaminie. "Test wstydliwej farsy"\nSanepid podjął decyzję ws. meczu Górnik Zabrze - Wisła Kraków. Potężne kłopoty Białej Gwiazdy


Na co warto postawić jesienią? - Sombrio\nJesienią klienci pragną ciepłych ubrań, dlatego producent oferuje już dziś szczególnie modne swetry. Wybierając najbardziej trendy propozycje, które znajdują się już teraz w sklepach na terenie kraju, a także w internecie – na aukcjach w internecie, wybierane są niezwykle często przez klientów oraz klientki. Sieciówki w Polsce stawiają nie tylko na krajowe marki, ale również na ciekawą odzież z zachodu. Angielska marka doceniana jest u nas w szczególności i to nie tylko ze względu na niskie ceny i znakomitą jakość.\nCiekawe ubrania marki New LookOdzież, obuwie oraz gadżety rewelacyjnej jakości są gwarancją nie tyle luksusu, co właśnie pokazują znakomite możliwości na rynku. Świetne oferty marki New Look pokazują, jak wiele wnosi na rynku mody w kraju angielska marka. Przemyślane w pełni propozycje cenionego producenta, interesujące połączenia, a także niskie ceny świadczą o firmie jak najlepiej i zachęcają kolejne osoby do korzystania z propozycji. Parki oraz najmodniejsze swetry dostępne są także na stronach internetowych.\nModne swetry firmy New Look w doskonałej cenieNa jesienne dni perfekcyjne okazać się mogą super modne swetry, które zawsze są rewelacyjną opcją. Pasują tak do spódnic i grubszych rajstop, jak i do znakomicie dopasowanych jeansów. Mnogość dostępnych kolorów, jak również modne w nadchodzącym sezonie wzory sprawdzają się rewelacyjnie, bo szczególnie trendy fasony powracają. Moda retro zgrywa się idealnie z możliwościami, jakie dają dziś trendy. Poczuj się modna jesienią i Ty!\nNajmodniejsza kurtka na jesień – parka New LookRewelacyjne możliwości, jakie proponują producenci odzieży w każdym zbliżającym się sezonie, to coś, na co czekają klienci. Kurtka taka jak parka (tu: sprawdza się doskonale, bo pasuje znakomicie tak do swobodnych stylizacji, jak również do eleganckich outfitów. Wyjątkowe kolory i modne fasony zachwycają klientki w najwyższym stopniu, dlatego warto sprawdzać ciągle to, co oferują producenci. Każdy może być modny tej jesieni, a jest w czym przebierać. Najniższe ceny, wyjątkowe kompozycje i wiele dostępnych rozmiarów to mocna strona sieciówki.


Jesteś tutaj: Strona głównaAktualnościKiermasz sprzętu karpiowego przed zawodami w Micha ...\nDodano: 16.05.2007 00:00\nKiermasz odbędzie się nad Zbiornikiem Michalice koło Namysłowa, w miejscowości Józefków. Od godzin wczesno południowych wystawiać się będzie kilka fim, m.in. Master Carp, Karp King, Carpmaniac, Jet Fish i Top Carp.\nPodczas kiermaszu będzie można zaopatrzyć się w sprzęt, akcesoria, a przede wszystkim w przynęty karpiowe i komponenty do kulek. Będzie to również okazja do spotkania sie z przedstawicielami tych firm, ale również uczestnikami Karpiowego Pucharu Polski, a więc wymiany uwag, spostrzeżeń i doświadczeń.\nKiermasz potrwa do godzin popołudniowych. Na zdjęciach pokazujemy ujęcia z ubiegłorocznego kiermaszu w Józefkowie, a także mapki dojazdowe.


7 dziwnych efektów ubocznych znanych leków\nTrudno sobie wyobrazić, że zwykły środek przeciwbólowy może stać się przyczyną pociemnienia ust, a przeciwzapalny – powoduje oparzenia ciała. To nie są przypuszczenia, ale naprawdę możliwe efekty uboczne najpopularniejszych leków.\nWielu z nas w domu z pewnością ma pudełko, w którym zbiera najbardziej potrzebne leki. Jesteśmy już tak przyzwyczajeni do picia cudownych pigułek na bóle głowy, nudności, spazmy itp., że nie wyobrażamy sobie życia bez nich. Przy tym o skutkach ubocznych leków zastanawia się niewiele osób, a mają je wszystkie leki. Proponujemy spojrzeć na zwykłe środki z innej strony.\n1. Niemożność odczuwania zapachu\nPowszechny lek przeciwwirusowy Interferon, według niektórych doniesień może całkowicie pozbawić człowieka zdolności do odczuwania zapachu. Istnieją dowody na to, że pewien pacjent, nawet po rezygnacji z tego leku, nie był w stanie przywrócić utraconej funkcji.\n2. Niewyjaśnione siniaki\nWiele osób przyjmuje aspirynę, aby zmniejszyć temperaturę i ból głowy. Lek ten działa rozrzedzająco na krew, co może powodować powstawanie siniaków, ponieważ organizm reaguje nawet na minimalne działanie.\n3. Zmniejszenie wzrostu\nDo leczenia wielu chorób, na przykład reumatyzmu, łuszczycy, zapalenia skóry itp. stosowany jest preparat steroidowy Prednizon, który zgodnie z najnowszymi badaniami, może prowadzić do zmniejszenia wzrostu pacjenta.\n4. Śmiertelne oparzenia\nTypowy lek przeciwzapalny ibuprofen czasami może powodować zespół Stevensa-Johnsona, ostrą toksyczną chorobę alergiczną. Charakteryzuje się pojawieniem się zapalenia typu oparzenia. Jeśli nie przestaniesz przyjmować Ibuprofenu, mając nieprzyjemne objawy, wystąpi martwica naskórka, co w 30% stanowi wyrok śmierci.\n5. Swędzenie w nieoczekiwanym miejscu\nStosując ofloxacin w leczeniu infekcji ucha, bardzo niewielu ludzi oczekuje silnego świądu w obszarze narządów intymnych. W tych kroplach pojawia się kolejna nieoczekiwana reakcja uboczna – prowokacja poważnych doznań emocjonalnych, które nie przypominają żadnych zaburzeń psychicznych.\n6. Dziwne halucynacje\nPierwszy na świecie antybiotyk penicylina pomagał radzić sobie z wieloma chorobami i jest szeroko stosowany we współczesnej medycynie. Przy tym może wywoływać halucynacje, które mogą objawiać się pojawieniem się wizji, odczuwaniem zapachów i tak dalej. Innym dziwnym i rzadkim skutkiem ubocznym penicyliny jest żółknięcie skóry i oczu.\n7. Słabe rozróżnianie kolorów\nMężczyźni, którzy biorą małe niebieskie tabletki, Viagrę, mogą przestać odróżniać kolory. Takie działanie niepożądane występuje rzadko, i w większości przypadków u osób, które mają inne problemy zdrowotne. Ponadto, po zażyciu Viagra u niektórych mężczyzn, erekcja może trwać dłużej niż cztery godziny, i to nie jest cudowny efekt leku, ale niebezpieczny efekt uboczny. Oznacza to, że naczynia krwionośne nie mogą się rozluźnić, więc pacjent będzie potrzebował pomocy lekarza. W rzadkich przypadkach może to spowodować amputację.\n20 genialnych przykładów pracy charakteryzatorów, które wprawiają w zachwyt\nCo może powiedzieć o tobie twoja... kupa?\nPsychologia a makijaż: co mówi o tobie twój makijaż?