Pieśń Walkirii - Craig Russell - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Pieśń Walkirii - ebook\nPieśń Walkirii ebook\nLiczba stron: 537 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów. Przeczytaj fragment ebooka\nOpis ebooka Pieśń Walkirii - Craig Russell\nRussell czeka z niespodziankami i zaskoczeniem aż do ostatniego momentu, który każe czytelnikowi złapać się za głowę z satysfakcjonującą myślą: „Och, jak mogłem się nie domyślić?”.\nOstry styl, wiarygodnie zarysowane postacie, mistrzowsko stopniowane napięcie oraz charakterystyczne miejsce akcji dają w wyniku porywającą lekturę.\nRussell łączy w jedno atmosferę, wartką akcję i smakowity czarny humor.\nOpinie o ebooku Pieśń Walkirii - Craig Russell\nFragment ebooka Pieśń Walkirii - Craig Russell\nprzełożył Janusz Ochab\nTytuł oryginału: The Valkyrie Song\nNiebiosa splamione są krwią ludzi, gdy walkirie śpiewają swą pieśń.\nSaga o Njalu\nWiele śmierci i żywotów rozdały walkirie, służebnice Odyna, w pałacu wojowników, Walhalli. To właśnie walkirie, wypełniając niebiosa straszliwymi okrzykami, pędziły przez pole bitwy, zabierając dusze tych, którym przeznaczyły śmierć.\nW języku staronordyckim walkiria znaczy ta, która wybiera poległych.\nSiostry są swoim żywym odbiciem, pomyślała.\nUte siedziała i przyglądała się swojemu młodszemu odbiciu – Margarethe. A ta wyglądała na zmęczoną. I smutną. Ten widok sprawiał Ute ból; kiedy były małe, wydawało się, że los nierówno rozdzielił między nie energię – Margarethe zawsze była tą żywszą, bystrzejszą, ładniejszą. Widok siostry w tym miejscu sprawiał Ute ból.\n– Pamiętasz, jak byłyśmy małe? – spytała Margarethe, spoglądając w okno o niebieskawych szybach. – Pamiętasz, jak chodziłyśmy na plażę i patrzyłyśmy na Schaalsee, a ty mówiłaś, że pewnego dnia przepłyniemy przez jezioro? Do drugiej części Niemiec albo do Danii lub Szwecji... Mówiłaś, że nie wolno mi tego zrobić, a ja się złościłam, pamiętasz?\n– Tak, Margarethe, pamiętam.\n– Mogę zdradzić ci sekret?\n– Oczywiście, Margarethe. Właśnie po to są siostry. Jak byłyśmy małe, zawsze mówiłyśmy sobie sekrety. Wieczorem, kiedy gasły światła, kiedy mogłyśmy szeptać, a mama i tata nas nie słyszeli. Zdradź mi teraz swój sekret.\nSiedziały przy stoliku obok okna wychodzącego na ogrody. Był jasny, słoneczny dzień, na grządkach kwitły kwiaty, grube niebieskie szyby nieco zniekształcały ich prawdziwe kształty i barwy. Ute pomyślała, że to jakiś specjalny rodzaj szkła, którego nie da się rozbić. Lepsze to niż kraty.\nMargarethe spojrzała podejrzliwie na innych pacjentów, na gości i personel. Odgrodziła się od nich, zamknęła ponownie we własnym świecie, ograniczonym jedynie do niej samej, siostry i niebieskawego widoku za oknem. Pochyliła się do Ute, by przemówić konspiracyjnym szeptem. W tym momencie znów zamieniła się w ładną dziewczynkę, którą kiedyś była. Bardzo ładną dziewczynkę.\n– To straszliwy sekret.\n– Wszyscy takie mamy – odparła Ute i położyła dłoń na dłoni siostry.\n– Będę potrzebowała dużo czasu, żeby ci powiedzieć. Wielu wizyt. Nikomu jeszcze o tym nie mówiłam, ale teraz już muszę. Wrócisz do mnie, żeby wysłuchać tej historii?\n– Oczywiście. – Ute uśmiechnęła się smutno.\n– Pamiętasz, jak zabrali mamę i tatę? Pamiętasz, jak nas rozdzielili i odesłali do różnych domów dziecka?\n– Wiesz, że pamiętam. Jak mogłabym zapomnieć. Ale nie rozmawiajmy już o takich rzeczach...\n– Wysłali mnie do specjalnego miejsca. – Margarethe zniżyła głos do szeptu. – Mówili, że jestem inna. Wyjątkowa. Że mogę robić dla nich rzeczy, których nie mogły robić inne dziewczyny. Twierdzili, że mogę zostać bohaterką. Nauczyli mnie różnych rzeczy. Strasznych rzeczy. Tak okropnych, że nigdy ci o nich nie wspominałam. Nigdy. Dlatego jestem tutaj. To jest właśnie mój problem. Wszystkie te straszne rzeczy w mojej głowie... – Skrzywiła się, jakby ciężar tego, co kryło się w jej głowie, sprawiał jej ból. – Nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie nauczyli mnie robić tych strasznych rzeczy.\n– Jakich rzeczy, Margarethe?\n– Powiem ci. Powiem ci teraz. Ale musisz mi obiecać, że potem wszystko naprawisz.\n– Obiecuję, Margarethe. Jesteś moją siostrą. Wszystko naprawię.\nCzekała na niego.\nŚledziła go od chwili, gdy pojawił się na Erichstrasse, naprzeciwko muzeum erotyki. Szedł w jej stronę, ale jeszcze jej nie widział. Cofnęła się w mrok małego brukowanego placu. To miało się stać tutaj, w ciemnościach rozświetlanych jedynie blaskiem docierającym z sąsiednich ulic, ciemnościach pogłębionych przez dwa drzewa o nagich gałęziach, które wyrastały z niezabrukowanych kręgów ziemi pośrodku placu.\nGdy się zbliżył, rozpoznała jego twarz. Nigdy go nie spotkała, nie widziała go na własne oczy, ale mimo to rozpoznała. Jego twarz pochodziła spoza realnego świata. Znała ją z telewizji, z prasy, z plakatów wywieszanych w witrynach sklepów. Ze świata równoległego.\nZawahała się na moment. Przypuszczała, że ze względu na to, kim jest, towarzyszą mu inni ludzie. Asystenci. Ochroniarze. Cofnęła się głębiej w mrok. Kiedy podszedł jeszcze bliżej, przekonała się, że jest sam. Zobaczył ją dopiero wtedy, gdy był tuż obok, a ona wyszła z cienia.\n– Cześć – powiedziała po angielsku. – Znam cię.\nZatrzymał się zaskoczony. Niepewny. Potem odparł:\n– Jasne, że mnie znasz. Wszyscy mnie znają. Przyszłaś tu dla mnie?\nRozchyliła poły płaszcza, odsłaniając swą nagość, a jego usta rozciągnęły się w szerokim uśmiechu. Objęła go i wciągnęła w ciemność. Wsunął ręce pod jej płaszcz, położył dłonie na jej ciele, na delikatnej gorącej skórze. Oddech kobiety także był gorący, gdy przysunęła usta do jego ucha.\n– Przyszłam tu dla ciebie... – powiedziała.\n– Ja nie przyszedłem tu po to – odparł zduszonym głosem, pozwolił jednak, by wciągnęła go jeszcze głębiej w mrok.\n– Nie przyszłam tu też po twój autograf... – Jej dłoń zsunęła się po jego brzuchu, odszukała go.\n– Ile? – spytał cicho, drżąc z podniecenia.\n– Ile? – Odsunęła się, spojrzała mu w oczy i uśmiechnęła się. – Nic, kochanie. Dostaniesz to za darmo, a zostanie z tobą już na zawsze.\nNie spuszczała wzroku z jego twarzy, lecz jej dłonie poruszały się szybko i sprawnie. Czuł, jak rozpina mu pasek i podciąga koszulę, chłód nocy dotknął jego nagiej skóry.\nOsunął się na ziemię.\nBruk pod jego ciałem był wilgotny i zimny. Roześmiał się cicho, zaskoczony i rozbawiony własną niezdarnością. Siedział oparty plecami o ceglany mur, z szeroko rozłożonymi nogami. Dlaczego upadł? Czuł się tak, jakby nogi nie należały już do jego ciała, wpatrywał się w nie i zastanawiał, dlaczego tak nagle odmówiły mu posłuszeństwa. Potem podniósł na nią wzrok: stała nad nim okrakiem, a jej oczy płonęły przerażającym ogniem. Nagle zwymiotował, choć wcześniej wcale nie czuł mdłości. Jego ciało przeniknął dojmujący ziąb. Spojrzał na wymiociny, znajdujące się na jego piersi i pobliskich kamieniach. W półmroku lśniły głęboką czerwienią i czernią.\nSpojrzał na nią ponownie, jakby mogła mu wytłumaczyć, dlaczego upadł. Dlaczego dokoła jest tyle krwi. Wtedy to zobaczył: niewielkie stalowe ostrze w jej dłoni okrytej rękawiczką. Poczuł coś ciepłego i wilgotnego pod ubraniem. Drżącymi dłońmi sięgnął do koszuli i rozerwał ją jednym szarpnięciem. Guziki poleciały w mrok, odbiły się z cichym stukotem od bruku. Jego brzuch był rozcięty, z szerokiej rany wysuwało się coś szarego, lśniącego i wilgotnego, pokrytego smugami czerwieni. Z rozpłatanego brzucha sączyła się para, która znikała w mroku zimowej nocy. Krew wypływała z rany szerokim strumieniem, który przybierał na sile w rytm bicia jego serca. Czuł narastający chłód. I senność.\nKobieta pochyliła się nad nim i wytarła ostrze o rękaw jego drogiego płaszcza. Potem przeszukała jego kieszenie, równie sprawnie i szybko, jak zadała mu cios. Zabrała terminarz, portfel i komórkę, po czym pochyliła się nad nim, a on znów poczuł ciepło jej oddechu.\n– Powiedz im, kto ci to zrobił – wyszeptała. Nadal mówiła po angielsku. Nadal używała uwodzicielskiego tonu. – Powiedz im, że rozpruł cię Anioł... – Wyprostowała się i schowała nóż do kieszeni swojego płaszcza. – Nie zapomnij im o tym powiedzieć, zanim umrzesz...\nIIIDwadzieścia cztery lata wcześniej Berlin-Lichtenberg Niemiecka Republika Demokratycznaluty 1984\nRozmawiamy o dzieciach, o dzieciach, prawda?\nPytanie majora Georga Dreschera zawisło w ciężkim od dymu powietrzu. Wszyscy siedzieli w milczeniu, gdy do pokoju weszła młoda kobieta w mundurze Wachregimentu Feliks Dzierżynski, niosąc tacę z filiżankami i dzbankiem kawy.\nMinisterstwo Bezpieczeństwa Państwowego – Ministerium für Staatssicherheit, czyli MfS – Niemieckiej Republiki Demokratycznej, znane powszechnie jako Stasi, bo taką nazwą określało je społeczeństwo, któremu rzekomo służyło, zajmowało cały kwartał w dzielnicy Lichtenberg, położonej w Berlinie Wschodnim. Obszerne pomieszczenie, w którym zasiadał major Georg Drescher, znajdowało się na pierwszym piętrze budynku siedziby głównej przy Normannenstrasse. Ściany imponującej sali konferencyjnej pokryte były dębową boazerią, a na jednej z nich wisiała wielka mapa Niemiec – Wschodnich i Zachodnich. Obok mapy na podeście stała tarcza z symbolem obecnym również na pieczęci ministerstwa, wraz z hasłem głoszącym, że Stasi jest „tarczą i mieczem Partii”. Środek sali zajmował wielki dębowy stół, przypominający lotniskowiec w suchym doku. W rogu znalazło się miejsce na popiersie Lenina, a na przeciwległej ścianie wisiały portrety I sekretarza Ericha Honeckera i ministra bezpieczeństwa państwowego Ericha Mielkego, którzy spoglądali z dezaprobatą na uczestników spotkania.\nByła to sala konferencyjna ministra: pokój, w którym odbywały się narady, w którym ustalano strategię i taktykę działań. Tu właśnie najskuteczniejsza tajna policja świata knuła przeciwko zagranicznym wrogom. I przeciw własnemu narodowi.\nStasi miała też oczywiście inne pomieszczenia, zarówno w tym kompleksie, jak i w drugim, położonym kilka kilometrów na północ, w Hohenschönhausen. Pomieszczenia przeznaczone do czegoś innego niż rozmowy. Magazyny wypełnione były bielizną skradzioną z domów potencjalnych dysydentów: każdy element garderoby został zaopatrzony w przywieszkę z nazwiskiem i numerem, by w razie potrzeby specjalnie tresowane psy tropiące Stasi znały zapach podejrzanego. W innych pokojach konstruowano urządzenia do podsłuchu i specjalną broń oraz opracowywano formuły trucizn i odtrutek, w jeszcze innych spisywano długie godziny nagranych potajemnie rozmów, wywoływano tysiące zdjęć, przeglądano kilometry zarejestrowanych ukradkiem nagrań filmowych. Całe poziomy głównej siedziby Stasi przeznaczone zostały na olbrzymie archiwa akt dotyczących obywateli NRD. Żadne państwo na świecie nie zgromadziło tylu danych o własnych mieszkańcach; informacji zbieranych przez sieć dziewięćdziesięciu jeden tysięcy agentów Stasi i trzysta tysięcy zwykłych ludzi, którzy „nieformalnie współpracowali” z ministerstwem dla dobra kraju, dla pieniędzy lub w zamian za awans. Albo po to, by sami mogli zostać na wolności. Co pięćdziesiąty obywatel Niemiec Wschodnich szpiegował swoich sąsiadów, przyjaciół i krewnych.\nW budynkach Stasi były też inne pokoje. Pomieszczenia o grubych dźwiękoszczelnych ścianach, w których ból służył dobru państwa.\nAle w tej sali tylko rozmawiano.\nDrescher znał człowieka, który siedział u szczytu stołu. Pułkownik Ulrich Adebach był w mundurze, podobnie jak porucznik o chłopięcym wyglądzie, który siedział po jego lewej ręce i palił salema wyjętego z paczki leżącej przed nim na stole. Adebach był krępym pięćdziesięciokilkulatkiem o siwiejących włosach zaczesanych gładko do tyłu i koziej bródce podobnej do tej, którą nosił Walter Ulbricht. Insygnia umieszczone na pagonach informowały, że mężczyzna ma rangę pułkownika. Major Georg Drescher nosił sportową marynarkę, spodnie flanelowe i golf, które nie wyglądały wcale na produkty krajowego przemysłu tekstylnego. Drescher był jednak oficerem wywiadu zagranicznego Stasi, więc utrzymywał z Zachodem bliskie kontakty, czego odmawiano niemal wszystkim jego rodakom.\nDrescher nie znał porucznika siedzącego po prawej stronie Adebacha ani starszej kobiety w cywilnym ubraniu, a pułkownik wcale nie zamierzał ich przedstawiać. Major domyślał się tylko, że młody porucznik w mundurze o kołnierzu, który zwieszał się luźno wokół jego szyi, to adiutant pułkownika. Powietrze w sali było już siwe od dymu papierosowego, a Drescher zauważył, że młody porucznik zapala następnego salema, choć przed sekundą zgasił poprzedniego w popielniczce.\nKiedy wszyscy czekali, aż młoda kobieta z Wachregimentu skończy podawać kawę i wyjdzie z pokoju, Drescher przyglądał się smętnej twarzy ministra bezpieczeństwa, Ericha Mielkego, który spoglądał nań ponuro z portretu. Jeśli I sekretarz Honecker był Tyberiuszem Niemiec Wschodnich, Mielke był ich Sejanem.\nDrescher ukrył uśmiech. Poczucie humoru i wyobraźnia nie są cechami, które ceniono u oficerów Stasi. Z pewnością nie było nią także poczucie wewnętrznego buntu. Drescher starannie ukrywał wszystkie te cechy swojego charakteru, gdy przebywał w towarzystwie swoich przełożonych. Gdy przebywał w jakimkolwiek towarzystwie. Wewnętrzny bunt majora wyrażał się w dość wyjątkowy sposób: Drescher tworzył w głowie karykatury, których jednak nigdy nie przelałby na papier. Wyobrażał sobie swoich zwierzchników nago, w kompromitujących i zabawnych sytuacjach.\nKobieta z Wachregimentu skończyła podawać kawę i wyszła z sali konferencyjnej.\n– Co chcecie przez to powiedzieć? Czyżbyście mieli jakieś moralne obiekcje wobec tej operacji? – spytał pułkownik Ulrich Adebach, niszcząc obraz, który powstał właśnie w głowie Dreschera. Major wyobrażał sobie, jak I sekretarz Erich Honecker bije po tyłku niskiego, grubego i ponurego Ericha Mielkego, który jest ubrany jedynie w spódniczkę baletnicy i chichocze jak podlotek.\n– Nie, towarzyszu, nie moralne, lecz praktyczne. Wszystkie te dziewczyny wydają się bardzo młode i niedojrzałe, a my chcemy wysłać je w drogę, z której nie ma odwrotu... Wyznaczyć im złożone i niebezpieczne zadania, które muszą wykonać w całkowitym odcięciu od struktur dowodzenia. – Drescher uśmiechnął się gorzko. – Mam trzy siostrzenice. Wiem, jak trudno je namówić, by posprzątały pokój, nie mówiąc już o niebezpiecznych misjach.\n– Kandydatki mają od trzynastu do szesnastu lat. – Adebach nie odpowiedział na uśmiech Dreschera. – A do akcji zostaną skierowane dopiero za kilka lat. Może powinienem wam przypomnieć, majorze Drescher, że gdy walczyłem z faszystami, byłem w tym samym wieku, co niektóre spośród tych dziewcząt.\nNie musisz mi o tym przypominać, pomyślał Drescher. Mówisz o tym zawsze, gdy tylko znajdziesz pretekst, żeby wtrącić to jakoś do rozmowy.\n– Piętnaście – kontynuował Adebach. – Miałem piętnaście lat, gdy wraz z Armią Czerwoną walczyłem na ulicach Berlina.\nDrescher skinął głową, zastanawiając się, co czuł ten człowiek, gdy zabijał swoich rodaków; stał z boku, gdy jego towarzysze broni gwałcili bezbronne Niemki. Może zresztą wcale nie stał z boku.\n– Z całym szacunkiem, towarzyszu pułkowniku, ale to są młode dziewczyny – odparł Drescher. – I nie mówimy tu o walce zbrojnej, o bitewnym zamieszaniu.\n– Czytaliście dokumentację?\n– Więc wiecie, że bardzo starannie wybraliśmy te dwanaście dziewcząt. Wszystkie spełniają określone kryteria. Każda z nich odznacza się wyjątkową sprawnością fizyczną, każda jest ponadprzeciętnie inteligentna i każda, z takiego czy innego powodu, przejawia pewną dysocjację w obszarze emocji.\n– Tak, widziałem te informacje w dokumentach. Ale ta dysocjacja, jak ją nazwaliście, jest wynikiem jakiejś psychologicznej traumy z dzieciństwa. Należałoby powiedzieć, że można je uznać za... niezrównoważone. To przecież dzieci z poważnymi problemami.\n– Żadna z dziewcząt nie jest chora psychicznie – odpowiedziała mu starsza kobieta. Mówiła z rosyjskim akcentem, co wcale nie zdziwiło Dreschera. – Nie są też socjopatkami. Ale ze względu na swoje doświadczenia życiowe albo po prostu z natury, są mniej wrażliwe emocjonalnie niż ich rówieśnicy.\n– Rozumiem. – Drescher skinął głową. – Ale to chyba nie przesądza, że nadają się do tego zadania lepiej niż ktokolwiek inny. To znaczy... jak to powiedzieć... Wiem, że żyjemy w idealnym społeczeństwie, w którym obie płcie mają równe warunki, ale bez wątpienia mężczyźni... mężczyźni są bardziej agresywni. Skłonniejsi do przemocy. Zabijanie przychodzi im łatwiej.\nAdebach uśmiechnął się cierpko i wstał. Przeszedł dokoła stołu i stanął za starszą kobietą.\n– Może powinienem was sobie przedstawić – powiedział do Dreschera. – To jest major doktor Iwana Lubimowa. Przysłali ją tutaj nasi sowieccy towarzysze. Powinienem wam też powiedzieć, że major Lubimowa także walczyła w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej. Służyła w dziewiętnastej dywizji strzeleckiej. Przeszła specjalne szkolenie w Buzułuku.\n– Była snajperem? – domyślił się Drescher.\n– Trzydzieści trzy potwierdzone trafienia – dodała Lubimowa beznamiętnym tonem.\n– A teraz jest pani lekarzem wojskowym? – spytał Drescher, myśląc o trzydziestu trzech zabitych Niemcach.\n– Psychiatrą. I nie pracuję dla wojska.\n– Rozumiem – odparł major. Wiedział już, że Rosjanka nie musiała przyjeżdżać tu z daleka, lecz zaledwie z Karlshorstu, w dzielnicy Lichtenberg. Z siedziby KGB.\n– Specjalizuję się w psychologii walki – kontynuowała Lubimowa. – To, co powiedzieliście, jest właściwie prawdą: kobiety są znacznie mniej skłonne do zabijania pod wpływem emocji niż mężczyźni. Ogromną większość morderstw na świecie popełniają mężczyźni, a przyczyną jest zwykle gniew, zazdrość albo alkohol. Albo połączenie tych elementów. Prawdą jest też, że mężczyźni zachowują się agresywniej na linii frontu, szczególnie podczas walki wręcz. Jeśli jednak chodzi o zabijanie z zimną krwią, zabójstwa zaplanowane, dokonane z premedytacją, sytuacja wygląda całkiem inaczej. Kobiety często mordują z wyrachowaniem, kierowane motywami innymi niż gniew; motywami, które mogą być całkiem abstrakcyjne. Dlatego właśnie tyle moich towarzyszek było świetnymi snajperami. I dlatego te dziewczyny doskonale nadają się do tego, co zaplanowaliśmy.\n– Nie jestem pewien. – Drescher pokręcił głową. – Zabijanie to tylko jeden z problemów. Te dziewczyny... kobiety... będą musiały działać w całkowitej izolacji od swoich zwierzchników.\n– I tutaj właśnie zaczyna się wasza rola, majorze Drescher. Macie ogromne doświadczenie w Sekcji A – mówił Adebach, odnosząc się do jednostki „edukacyjnej” wywiadu Stasi, odpowiedzialnej za szkolenie wschodnioniemieckich szpiegów. – Będziecie kierować zespołem instruktorów, którzy wyszkolą te dziewczęta w szerokim zakresie różnych umiejętności. Umiejętności, których będą potrzebowały, by przeniknąć do różnych warstw społeczeństwa na Zachodzie i pozostać w głębokim ukryciu. – Pułkownik ponownie zasiadł na swoim miejscu.\nDrescher pociągnął łyk kawy i uśmiechnął się: Rondo Melange. Major lubił dobrą kawę. Próbował już najlepszych gatunków – w miejscach takich jak Kopenhaga, Wiedeń, Paryż czy Londyn – ale jego zdaniem nic nie równało się z Rondo. Był to jeden z niewielu trafnych wyborów dokonanych przez monolit produkcyjny NRD.\n– Co macie na myśli? – spytał.\nAdebach skinął głową na swojego adiutanta, który podał Drescherowi plik dokumentów.\n– Znacie japońskie określenie kunoichi? Kunoichi to kobiecy odpowiednik wojowników ninja. Zarówno kunoichi, jak i ninja przechodzili szkolenie, które miało z nich uczynić doskonałych zabójców, ale ze względu na płeć różnicowano ich metody działania. Kunoichi były mistrzyniami walki wręcz, uczono je jednak również sztuki uwodzenia. Znały świetnie anatomię ludzkiego ciała, wiedziały, jak pobudzić je seksualnie i gdzie znajdują się jego słabe punkty oraz jak zabić szybko i przy minimalnym użyciu siły, zostawiając przy tym jak najmniej śladów przemocy albo nie zostawiając ich wcale. Były również mistrzyniami kamuflażu, przebierały się za służące, prostytutki, wieśniaczki, wiedziały, jak umiejętnie ukryć broń i jak wykorzystać do walki przedmioty domowego użytku. Ponadto kunoichi doskonale znały się na truciznach, uczyły się botaniki i potrafiły przygotować śmiertelną miksturę z roślin, które miały pod ręką. Naszym celem, majorze Drescher, jest przygotowanie własnego oddziału kunoichi i wprowadzenie go głęboko w tkankę zachodniego kapitalizmu. Te agentki opanują wszystkie umiejętności, jakimi dysponowały kunoichi... ale będą też doskonale posługiwać się wszelkimi rodzajami współczesnej broni.\n– Dlaczego? – spytał Drescher. – Dlaczego właśnie tego rodzaju operacja? Dlaczego teraz? I dlaczego ma prowadzić ją Stasi?\n– Mam nadzieję, że towarzyszka major nie będzie miała mi za złe, że to powiem... – Adebach skinął głową w stronę Lubimowej – ...ale zdecydowanie najlepiej radzimy sobie z infiltracją zachodnich służb bezpieczeństwa i organów państwowych. Oczywiście mamy pewien atut, którego brak naszym sojusznikom z Układu: mówimy tym samym językiem co nasz główny przeciwnik. – Adebach zapalił papierosa Sprachlos i zaciągnął się powoli dymem.\n– A jeśli chodzi o to, dlaczego uruchamiamy ten projekt teraz... – Major Lubimowa podjęła wątek poruszony przez Adebacha. – Potrzebujemy nowej strategii w walce z Zachodem. Musimy użyć skalpela zamiast ciężkich i tępych narzędzi. Jak wiecie, niedawno musieliśmy ogłosić największą mobilizację w naszej historii. Pod koniec zeszłego roku Zachód niemal doprowadził do wybuchu prawdziwej wojny atomowej. Przypuszczamy, że NATO nie zdawało sobie sprawy, jak blisko byliśmy przypuszczenia ataku wyprzedzającego. Później okazało się, że operacja Able Archer 83 to zwykłe ćwiczenia, co nie zmienia faktu, że Zachód użył wówczas największych sił i środków od czasu zakończenia drugiej wojny światowej. Kapitaliści byli na tyle głupi, że odwzorowali prawdziwy atak w każdym szczególe, łącznie z szyfrowanymi wiadomościami, które przesyłali między centrami dowodzenia. Wiadomościami, które przejmowaliśmy. Co więcej, ustaliliśmy, że brytyjska premier Margaret Thatcher wyjątkowo często kontaktowała się prezydentem Reaganem, czasami nawet kilka razy dziennie. Nie wiedzieliśmy wtedy, że miało to związek z amerykańską inwazją na Grenadę, a nie z przygotowaniami do wojny jądrowej. Dopiero później dowiedzieliśmy się, że to zwykła sprzeczka dwóch imperialistów o prawa kolonialne do skrawka ziemi.\n– Mogę was zapewnić, majorze Drescher – dodał Adebach – że zwykli ludzie tu czy na Zachodzie nigdy nie dowiedzą się, jak niewiele brakowało, by doszło do katastrofy. Wojnie atomowej na dużą skalę zapobiegły jedynie informacje zebrane i przeanalizowane przez tajne służby wywiadowcze, po obu stronach, trzeba przyznać. Nasi agenci w ostatniej chwili nie dopuścili do tego, by zimna wojna zamieniła się w gorącą. Musimy opracować nowe sposoby walki, by zadawać nieprzyjacielowi dotkliwe ciosy, które nie będą jednocześnie prowadzić do eskalacji przemocy. Wasz wydział ma na koncie naprawdę duże osiągnięcia, dzięki waszym agentom udało się przeniknąć do zachodnich struktur i zebrać ważne informacje. Nasze doświadczenia z zeszłego roku dowodzą, jak niepraktyczne jest stosowanie broni konwencjonalnej w tym konflikcie. Jeśli musimy stanąć do walki z naszym wrogiem, powinniśmy to robić na „niewidzialnym froncie”. Przygotowujemy kilka operacji wykorzystujących działania wywiadowcze, sabotażowe i wywrotowe na niespotykaną dotąd skalę. To właśnie jedna z tych operacji. Te młode kobiety staną się naszą bronią, przeniesioną daleko w głąb terytorium wroga. Będą mieszkać na Zachodzie i być może nigdy nie wkroczą do akcji, a być może będą działać nieustannie, w zależności od aktualnej sytuacji politycznej. Chodzi przede wszystkim o to, że w razie potrzeby mogą znacznie ograniczyć możliwości wroga albo pokrzyżować mu plany.\n– Za pomocą zabójstwa? – Drescher dolał sobie kawy do filiżanki. – Muszę powiedzieć, towarzyszu pułkowniku, że mam już wystarczające środki i personel, by eliminować pojedyncze cele na terytorium wroga.\n– Nie mówimy tutaj o skandynawskim dziennikarzu albo podstarzałej gwieździe futbolu – powiedział Adebach, zerkając z ukosa na portret Mielkego. – Chodzi o zabijanie najważniejszych postaci, nawet przywódców państw Zachodu. I to w sposób, który odsunie od nas wszelkie podejrzenia. Chcemy na przykład, by jedna z Walkirii przeniknęła do pewnej grupy terrorystycznej, którą finansujemy na Zachodzie.\n– Walkirie? – Drescher z trudem ukrył uśmiech. Wiedział o zamiłowaniu Adebacha do Wagnera. – Więc tak je właśnie będziemy nazywali? Czy to nie odrobinę zbyt... wagnerowskie? Brzmi trochę jak nazwa jakiegoś żeńskiego pododdziału Hitlerjugend.\n– Taki właśnie otrzymały kryptonim – odparł Adebach stanowczym tonem. – Waszym zadaniem, majorze Drescher, jest dowodzenie zespołem instruktorów, którzy będą szkolili te młode kobiety. Dwanaście dziewcząt, z których tylko trzy zostaną ostatecznie wysłane do akcji. Ale ta trójka... Ujmę to w ten sposób: nigdy jeszcze nie było równie doskonałych zabójców, prawdziwych maszyn do zabijania. Nim zamienią się w te maszyny, wy, towarzyszu majorze, będziecie ich ojcem, matką, spowiednikiem, nauczycielem i strażnikiem. Wszystko jest opisane w tych dokumentach... – Adebach wskazał głową na plik w rękach Dreschera. – Zabierzcie to ze sobą, ale nie róbcie kopii. Status każdej z tych dziewczyn to nieoficjalny współpracownik, jak wielu pańskich agentów, którzy działają na własną rękę. Pod koniec tygodnia chcę dostać te papiery z powrotem. Wszystkie dokumenty dotyczące pańskich podopiecznych zostaną zniszczone po ukończeniu szkolenia. Nie mogą zachować się żadne akta opisujące przygotowanie i pracę tych agentek.\nDrescher wstał z krzesła.\n– Oczywiście, ale nie uważam, by było to konieczne... Nikt z zewnątrz nie będzie miał nigdy dostępu do dokumentów Stasi.\nIV U wybrzeży JutlandiiDaniasierpień 2002\nGoran Vujačić patrzył, jak blondynka przeciąga się leniwie na leżaku ustawionym na rufie jachtu. Miała długie i szczupłe nogi, lecz jej biodra nie były tak wąskie i chłopięce jak biodra drugiej dziewczyny. Vujačić lubił, gdy jego kobiety wyglądały jak kobiety. Popijał piwo, sycąc się jego chłodem w gorący dzień. A było naprawdę gorąco. Vujačić nie spodziewał się, że może tu być aż tak ciepło. Nie przepadał za klimatem północnej Europy; znacznie lepiej czuł się w wilgotnym śródziemnomorskim upale Adriatyku lub w palącym słońcu bałkańskiego lata. Ale dziś pogoda była naprawdę dobra, dzięki czemu mógł podziwiać dziewczyny skaczące z rufy jachtu do Morza Północnego. Wiedział już, że zdecyduje się na blondynkę. To miała być część transakcji, znak dobrej woli: że wolno mu będzie przelecieć blondynkę. W końcu do tego właśnie służyły kobiety. Aha, i zdobiły jeszcze pokład.\n– Ta twoja łódeczka musiała cię sporo kosztować – powiedział do Knudsena, przesuwając dłonią po czerwonej skórze i lakierowanym drewnie tekowym, z których wykonano sofę wbudowaną w pokład. Vujačić, bośniacki Serb, rozmawiał z Knudsenem, Duńczykiem, po angielsku: w międzynarodowym języku biznesu. I zorganizowanej przestępczości.\n– Jest warta jakieś pięć milionów dolarów. Ale kupiłem ją po kosztach – odparł Knudsen cierpko. – Doszedłem do porozumienia z właścicielem. Na pewno nie chcesz szampana?\n– Na razie wystarczy mi piwo – stwierdził Vujačić, ponownie spoglądając przez ramię na dziewczyny. – Ale może potem...\n– Tak. – Knudsen skinął głową. – Potem będziesz mógł trochę poszaleć, co Goran? Kiedy wszystko już załatwimy.\nVujačić uśmiechnął się pod nosem. Czuł się rozluźniony, choć nie na tyle, by nie zabrać ze sobą Zlatka. Zlatko stał w milczeniu za nim, w palącym słońcu i mokrej od potu hawajskiej koszuli. Vujačić z rozbawieniem myślał o tym, że Chorwat pilnuje jego bezpieczeństwa. Czasy się zmieniają...\nKnudsen, wysoki Duńczyk o wyglądzie twardziela, siedział z Vujačiciem w zacienionej alkowie na rufie jachtu. Umundurowani członkowie załogi stali w cieniu markizy, wystarczająco daleko, by nie słyszeć ich rozmowy. Czekali na sygnał do podania lunchu. Vujačić wciągnął głęboko powietrze, jakby wdychał zapach bogactwa unoszący się nad pokładem.\n– Wiesz, Peter, to jest początek pięknej przyjaźni – rzekł. – A wiesz dlaczego? Bo uzupełniamy się nawzajem. Podaż i popyt. Mogę dostarczyć to, czego potrzebujesz. W naszym małym przedsięwzięciu stworzymy główny szlak handlowy, którym będą przepływać narkotyki do Skandynawii i Niemiec. Ty i ja, mój przyjacielu, będziemy bardzo, bardzo bogaci. A na pewno bogatsi. Może kupię sobie taki jacht, jeśli znajdziesz mi podobny po kosztach. – Vujačić uśmiechnął się do blondynki. – Dokupiłbym też może część wyposażenia...\n– Powiedz mi, Goran, jesteś pewien, że po twojej stronie wszystko jest już dopięte? – spytał Knudsen. – Wiesz, chodzi mi o dystrybucję. Słyszałem, że miałeś jakieś kłopoty z konkurencją.\n– To już przeszłość. Poradziłem sobie z wszystkimi problemami jeszcze przed naszym pierwszym spotkaniem. Mówiłem ci wtedy, że mam pełną kontrolę nad siecią dystrybucji. I nadal ją mam. Musiałem tylko dopilnować, żeby kilku ludzi odeszło z tego interesu. Na zawsze. Niestety, musiałem być dyskretniejszy niż zazwyczaj, więc kosztowało mnie to trochę więcej, niż przypuszczałem.\n– Wynająłeś kogoś z zewnątrz? – spytał Knudsen.\nVujačić milczał przez chwilę. Popijał piwo i spoglądał na wysokiego Duńczyka, jakby się zastanawiał, na ile może mu ufać. Vujačić wiedział, że Knudsen jest bogaty. Ustosunkowany. Wszystkie informacje na jego temat okazały się prawdziwe. Ale Vujačić walczył na wojnie. Doświadczenie nauczyło go, że należy dzielić mężczyzn na dwie grupy: tych, którzy zawsze gotowi są do walki, i pozostałych. Tak jak kobiety należy dzielić na te, które byś przeleciał, i stare. Knudsen go intrygował: dobiegał pięćdziesiątki, może nawet już ją przekroczył, lecz wciąż zachował młodzieńczą sylwetkę, wygodne życie nie złagodziło jego rysów. Choć może zawdzięczał to jedynie regularnym wizytom w ekskluzywnej siłowni...\n– Widzisz, mam partnera... innego partnera – powiedział w końcu Vujačić, pochylając się do przodu i zniżając głos do szeptu. Najwyraźniej te słowa nie były przeznaczone nawet dla uszu Zlatka.\n– Tak, twój drugi partner... – Knudsen zmarszczył brwi. – Nie podoba mi się to, Goranie. Wolałbym wiedzieć, kto jeszcze bierze w tym udział.\n– Ale ciebie to nie dotyczy, mój przyjacielu. Moje interesy z tamtym człowiekiem nie mają nic wspólnego z tym, co robimy tutaj. Ty nie wiesz nic o nim, a on nie wie nic o tobie. To zupełnie różne sprawy. Tobie dostarczam środki farmaceutyczne, a jemu pomagam w rekrutacji personelu. – Serb roześmiał się, rozbawiony własnym dowcipem. – Poza tym my współpracujemy mniej więcej na równych zasadach. I choć nasze przedsięwzięcie wcale nie jest małe, on uznałby taki zarobek za marne grosze. Mówimy tu o grubych rybach. Naprawdę grubych rybach. Ci ludzie prowadzą znacznie poważniejsze interesy niż ty i ja, Peter. Za pieniądze, o których możemy tylko pomarzyć.\n– A co to za interesy?\n– Nie narkotyki, jeśli o to ci chodzi. Jak już mówiłem, dostarczam im... – Vujačić przesunął dłonią po krótko przystrzyżonych włosach, szukając właściwego słowa – ...pracowników. I nawet gdybym wiedział coś więcej na ten temat, a nie wiem, nie mógłbym ci tego powiedzieć. Tak czy inaczej, musiałem poradzić sobie z konkurencją. Mój drugi partner zna pewnego specjalistę. Podobno najlepszego w branży.\n– Płatnego zabójcę?\n– Tak. Albo płatną zabójczynię. – Vujačić pochylił się jeszcze bliżej. – Walkiria. Ale jaka kobieta umiałaby robić takie rzeczy, prawda Peter? Ta Walkiria mieszka w Niemczech, w Hamburgu, o ile mi wiadomo. Mówią, że to najlepszy płatny zabójca na świecie.\n– Jest lepsza niż Meksykanin? – spytał Knudsen.\n– Carlos Ramos? Słyszałem niedawno, że się wycofał. Ale to prawda. Co najmniej równie dobra, może lepsza. Właściwie sam mogłem to załatwić. W latach dziewięćdziesiątych załatwiłem u siebie więcej takich spraw... – Vujačić zerknął przez ramię na Zlatka, jakby chciał się upewnić, że Chorwat go nie słyszy, po czym odwrócił się ponownie do Duńczyka. – Ale to zadanie wymagało więcej finezji, jeśli wiesz, co mam na myśli. Więc ta Walkiria zrobiła wszystko, jak należy. Większość zgonów wyglądała na wypadki albo samobójstwo. Gliniarze zajęli się tylko dwiema sprawami. Naprawdę dobra robota. Czyściutka. Krótko mówiąc, nie musisz martwić się o dystrybucję.\n– W porządku. – Knudsen skinął głową. – Skoro tak mówisz, Goranie. Jesteś gotowy?\n– Jestem. – Vujačić odwrócił się i skinął głową na Zlatka. Potężny Chorwat położył na stole niewielką teczkę, z której Vujačić wyjął cienkiego czarnego laptopa. Serb wystukał odpowiedni kod, a na ekranie pojawiła się zabezpieczona strona banku. – Bluetooth to cudowny wynalazek, prawda? – Uśmiechnął się szeroko.\nKnudsen skinął ręką na blondynkę. Dziewczyna okryła się szlafrokiem, podeszła do mężczyzn i podała Knudsenowi telefon komórkowy. Knudsen odbył dwie krótkie rozmowy.\n– Mój kontakt zajął się transportem towaru – powiedział Duńczyk, oddając telefon dziewczynie.\nVujačić zamknął laptopa.\n– A przelew został potwierdzony. – Serb uśmiechnął się ponownie do dziewczyny, przesuwając wzrokiem po jej ponętnych kształtach ukrytych pod półprzezroczystym materiałem. – Może teraz powinniśmy to jakoś uczcić. Zabawimy się trochę, co? Chciałabyś się zabawić, kochanie?\n– Spytaj szefa – odparła. – To jego jacht.\n– Wszystko tutaj należy do ciebie? – spytał Vujačić.\nDuńczyk wstał i skinął ręką na służbę pokładową.\n– Możecie już podawać.\nVujačić nie zdążył zareagować.\nNagle w ciszę wdarły się dziesiątki głosów, krzyki przeplatały się ze sobą, kazały mu siedzieć nieruchomo. Służba pokładowa błyskawicznie wyjęła broń ukrytą pod tacami na wózku z lunchem. W tym samym momencie otworzyły się drzwi prowadzące pod pokład, zza których wypadły uzbrojone postacie w czarnych kombinezonach i kamizelkach kuloodpornych. Vujačić słyszał, jak ktoś przewraca i obezwładnia Zlatka. Nie mógł nic zrobić. Instynkt kazał mu sięgnąć po berettę ukrytą za paskiem, pod luźną koszulą, Serb powstrzymał się jednak w porę, wiedząc, że ten ruch może kosztować go życie.\n– Grzeczny chłopiec... – wyszeptała mu do ucha blondynka, wbijając jednocześnie lufę służbowego pistoletu w miękką, nieogoloną skórę pod jego żuchwą. – Chciałeś mnie zerżnąć, co, Goran? Mam dla ciebie wiadomość, gnoju: to my zerżniemy ciebie.\nMury Hamburga były wyjątkowe. Najgłębszą tkankę miasta stanowiły imponujące, stworzone z wielką precyzją budynki z czerwonej cegły. Mówiono nawet, że rzemieślnicy, którzy wznosili takie budowle, nie tyle budowali z cegły, ile z niej tkali.\nMartina Schilmann powiodła spojrzeniem po wąskiej ceglanej fasadzie Davidwache, najsłynniejszego komisariatu w Niemczech. Davidwache stał w samym sercu dzielnicy czerwonych latarni St. Pauli w Hamburgu i był nie tylko normalnie funkcjonującym komisariatem, ale i zabytkiem chronionym przez państwo. Martina spędziła tu sześć spośród piętnastu lat służby w hamburskiej policji. Potem zmieniła pracę. Podniosła swój status, a w końcu wyprowadziła się z miasta.\nStojąc teraz w wilgotnym chłodzie nocy i czekając, aż pewien brytyjski celebryta zaspokoi swą chorą ciekawość i obejrzy Reeperbahn, zastanawiała się, dlaczego właściwie to zrobiła. Martina była niegdyś wschodzącą gwiazdą policji Hamburga, ale chciała czegoś więcej. Założyła własną firmę, przekonana, że w ten właśnie sposób osiągnie wyznaczone cele. I teraz, w wieku czterdziestu lat, miała to wszystko: pieniądze, prestiż, sukces. Lecz spoglądając na ceglany fronton Davidwache, mimowolnie wracała myślami do lat spędzonych w tym budynku. Wspaniałe czasy. Świetny zespół.\nMartina wepchnęła do ucha słuchawkę ukrytego radiotelefonu TETRA i nacisnęła guzik PTT na mikrofonie wpiętym w klapę.\n– Gdzie on jest, do diabła?\n– Nie wiem, szefowo, stoję przy Gerhardtstrasse – odparł Lorenz, podwładny Martiny. Mówił z charakterystycznym saksońskim akcentem, który Martina rozpoznałaby nawet na końcu świata. – Poszedł na Herbertstrasse i jeszcze nie wrócił.\n– Dlaczego nie poszedłeś z nim, na miłość boską? Mówiłam ci, żebyś nie odstępował go ani na krok. – Martina nie potrafiła ukryć frustracji. Przeszła szybko przez Davidstrasse i dotarła do wejścia na Herbertstrasse. Dalej nie mogła iść: metalowa przegroda nie tylko zasłaniała widok na osiemdziesięciometrową ulicę, ale stanowiła też zaporę, przez którą mogli przejść jedynie mężczyźni powyżej osiemnastu lat. Nie miały tu prawa wstępu żadne kobiety prócz prostytutek, które pracowały przy Herbertstrasse; siedziały w witrynach za taflami szkła umocowanymi na zawiasach, niczym połcie mięsa na wystawie sklepu mięsnego. Choć władze Hamburga zapłaciły za przegrody ustawione po obu stronach ulicy, zakaz wstępu dla kobiet został narzucony nie przez miasto, lecz przez same prostytutki. Każda kobieta, która ośmieliła się naruszyć ten zakaz, była oblewana wodą, piwem, a nawet moczem.\n– Kazał mi tu poczekać – tłumaczył się Lorenz płaczliwym tonem. – Mówił, że sam chce się rozejrzeć. Wiesz, jakie są te cholerne gwiazdki. Wydaje im się, że to wszystko to tylko zabawa.\n– Cholera. – Martina spojrzała na zegarek. Brytyjczyk był na Herbertstrasse od dwudziestu minut. To oznaczało, że skorzystał zapewne z usług jakiejś prostytutki. – Lorenz, wejdź tam i poszukaj go.\n– Ale jeśli on...\nWłaśnie wtedy Martina usłyszała krzyk kobiety. Gdzieś w oddali, na Herbertstrasse.\nJan Fabel siedział na skraju obitego skórą krzesła, mocno pochylony do przodu. Wciąż miał na sobie płaszcz, w dłoni trzymał rękawiczki. Jego postawa świadczyła jednoznacznie o tym, że chciałby jak najszybciej wyjść, choć dopiero co przyszedł.\nKiedyś, dawno temu, ten dom w dzielnicy Borgfelde należał do niego. Fabel znał tu każde pomieszczenie, każdą klepkę w podłodze, każdy zakamarek. To było centrum jego życia. Jego dom. Oczywiście od tamtej pory wszystko się zmieniło: meble, wystrój, telewizor w rogu.\n– Musisz z nią porozmawiać.\nRenate siedziała naprzeciwko Fabla, z nogą założoną na nogę i z rękami skrzyżowanymi na piersiach, w takiej samej obronnej pozie, jaką zachował w pamięci. Jej kasztanowe włosy miały nieco inny odcień niż wtedy, gdy ją poznał i kiedy się pobierali, przypuszczał więc, że teraz je farbuje. Nadal była atrakcyjną kobietą, choć zmarszczki wokół jej ust pogłębiły się nieco, nadając jej twarzy wyraz chytrej chciwości. Fabel pomyślał, że nie powinna się wcale temu dziwić.\n– Porozmawiam z nią – odparł. – Ale nie mogę niczego obiecać. Gabi jest inteligentną dziewczyną. Niezależną. Potrafi sama podejmować decyzje dotyczące własnej przyszłości.\n– Chcesz powiedzieć, że to pochwalasz? Że ją popierasz?\n– Poprę Gabi we wszystkim, co postanowi. Choć osobiście uważam, że powinna to jeszcze dobrze przemyśleć. Jeśli okaże się, że naprawdę tego chce, to cóż... – Fabel wzruszył ramionami z rezygnacją. – Ale nie gorączkujmy się. Ma jeszcze dużo czasu na zastanowienie. Poza tym wiesz, jaka ona jest: jeśli uzna, że na nią naciskamy, tym bardziej zechce postawić na swoim.\n– To twoja wina – stwierdziła Renate. – Gdybyś nie był policjantem, nigdy nie przyszłoby jej do głowy, żeby wybrać taką pracę. Uwielbia cię. Łatwo grać bohatera, kiedy jest się rodzicem tylko na część etatu.\n– A kto do tego doprowadził? – Fabel starał się zapanować nad narastającym gniewem. – Bo na pewno nie ja. Zostałem wypchnięty z jej życia. I o ile mnie pamięć nie myli, to właśnie ty mnie z niego wypchnęłaś.\n– A ja zostałam wypchnięta z twojego życia przez tę twoją cholerną robotę.\n– I trafiłaś prosto do łóżka Ludigera Behrena, jeśli dobrze pamiętam – odgryzł się Fabel i natychmiast tego pożałował. Renate była kobietą małostkową: dopiero w ostatnich latach ich małżeństwa uświadomił sobie, jak bardzo. Zawsze też potrafiła sprowadzić go do swojego poziomu. – Posłuchaj, ta rozmowa do niczego nie prowadzi. Uważam, że za bardzo się tym przejmujesz. Gabi dopiero niedawno zaczęła o tym mówić. Poczekajmy, aż zda maturę, potem zobaczymy, jak rozwinie się sytuacja. Jak już mówiłem, minie jeszcze sporo czasu, zanim będzie musiała podjąć decyzję w tej kwestii. Porozmawiam z nią i dopilnuję, żeby dobrze wiedziała, w co się pakuje. Ale muszę cię uprzedzić, że jeśli naprawdę będzie chciała zostać policjantką, pomogę jej w tym.\nPonura twarz Renate jeszcze bardziej sposępniała.\n– Ona nie wie, co robi – stwierdziła. – To nie jest praca dla kobiety.\nFabel aż otworzył usta ze zdumienia.\n– Nie mogę uwierzyć, że to powiedziałaś. Kto jak kto, ale ty, Renate... Pomyśleć, że przez wszystkie te lata, kiedy byliśmy małżeństwem, nigdy nie uważałem cię za zwolenniczkę tradycyjnej roli kobiety, wiesz, „dzieci, kuchnia, kościół”. Biorąc pod uwagę historię twojego ojca...\nFabel wiedział, że zaraz spłonie w ogniu, który zapalił się w zielonych oczach Renate. Odetchnął z ulgą, gdy jego telefon zadzwonił, zanim była żona zdążyła go zaatakować.\n– Cześć, szefie, mówi Anna. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych słuchałeś brytyjskiego popu, prawda?\n– Uznam to za pytanie retoryczne – odparł Fabel ostrzegawczym tonem. – Co się dzieje?\n– Chodzi o Jake’a Westlanda, wiesz, wokalistę z tego znanego zespołu z lat siedemdziesiątych. Więc Jake jeździ teraz z koncertami po Niemczech, a jutro ma udzielić wywiadu w radiu NDR.\nFabel westchnął ciężko.\n– Anno... do rzeczy.\n– No więc jednak nie przyjdzie na ten wywiad. Już się wywnętrzył. W Reeperbahn. Aha, i powiedział, że wypatroszyła go kobieta i że kazała mu powiedzieć, kim jest. Kazała mu powiedzieć, że zrobił to Anioł.\n– Cholera... – mruknął Fabel i podniósł wzrok na swoją byłą żonę. Ogień w jej oczach zgasł, a twarz przybrała wyraz wrogiej rezygnacji, który pojawiał się tam zawsze, gdy wzywano go z pracy. – Zaraz tam będę.\nWestlanda przewieźli przez miasto, na oddział pomocy doraźnej w St. Georg. Fabel nie zamierzał tam jechać, nie sądził bowiem, by Westland był teraz w stanie odpowiadać na jego pytania. Pojechał więc Ost-West Strasse do Reeperbahn, zwanej Grzeszną Milą Hamburga. Tam, gdzie niegdyś powroźnicy pletli liny okrętowe do żaglowców – to właśnie od nich wzięła nazwę główna ulica tej części miasta – nocą lśniły teraz neony klubów ze striptizem, sex-shopów, barów i teatrów. Nim Fabel dotarł do Davidwache, był już w kiepskim nastroju. Spotkanie z Renate ułożyło się fatalnie, tak jak się spodziewał, a do tego zgubił odtwarzacz MP3; gdy czuł się zestresowany, podłączał go do systemu stereo w swoim bmw. Zero muzyki, więcej stresu.\nPrzed Davidwache zebrała się już spora grupa dziennikarzy, których powstrzymywało trzech umundurowanych policjantów. Spore zamieszanie panowało również obok komisariatu przy Davidstrasse, gdzie młodzi policjanci z oddziału prewencji starali się zagnać do furgonetek policyjnych protestujące głośno kobiety. Niektórzy dziennikarze przenieśli się na tę właśnie ulicę, by sfotografować ten niecodzienny spektakl, większość została jednak przed posterunkiem. Gdy przed drzwiami Davidwache pojawił się Fabel, przywitała go prawdziwa kanonada fleszy. Na samym przodzie tłumu znalazła się ekipa wiadomości telewizyjnych. Fabel rozpoznał dziennikarkę przewodzącą ekipie, Sylvię Achtenhagen, która pracowała dla jednego z kanałów satelitarnych. Cudownie, pomyślał. Nie dość, że interesują się tym wszystkie media, to będę jeszcze miał na głowie tę sukę.\n– Panie główny nadkomisarzu – zaczęła Achtenhagen, z naciskiem wymawiając przed kamerą jego stopień. – Czy może pan potwierdzić, że ofiarą tego ataku był Jake Westland, brytyjski piosenkarz?\nFabel zignorował ją i przeszedł dalej.\n– Czy to prawda, że sprawcą jest tak zwany Anioł z St. Pauli? Seryjny zabójca, którego policja hamburska nie zdołała ująć w latach dziewięćdziesiątych? – Kiedy Fabel nadal nie odpowiadał, zmieniła nieco temat: – Czy powinniśmy zakładać, że pański udział w tej sprawie, jako szefa tak zwanego superwydziału zabójstw, ma tutaj szczególne znaczenie? Czy pana zadaniem jest uporządkowanie tego bałaganu, który policja Hamburga pozostawiła po poprzednim śledztwie?\nFabel stłumił irytację, przybrał maskę obojętności i odwrócił się do dziennikarki.\n– Rzecznik prasowy policji wygłosi pełne oświadczenie w odpowiednim czasie. Powinna pani już znać tę procedurę, pani Achtenhagen.\nOdwrócił się do niej plecami, przeszedł przez podwójne drzwi i wspiął się na schody komisariatu Davidwache. W niewielkiej recepcji kłębił się tłum policjantów. Słyszał jakieś krzyki dochodzące z tylnej części budynku, gdzie znajdował się areszt. Po chwili przywitał go krótko ostrzyżony, muskularny pięćdziesięciokilkulatek i ładna ciemnowłosa kobieta w dżinsach i nieco za dużej kurtce motocyklowej. Fabel uśmiechnął się ponuro do starszego komisarza Wernera Meyera i komisarz Anny Wolff.\n– Skąd, na miłość Boską, Achtenhagen dowiedziała się o Aniele? – spytał.\n– Pieniądze czynią cuda – mruknęła Anna Wolff. – Ta suka nie ma żadnych skrupułów, mogła przekupić załogę ambulansu albo kogoś w szpitalu, byle tylko upolować jakąś sensację.\n– Pewnie masz rację. Tylko jej nam brakowało. Praktycznie zbudowała swoją karierę właśnie na sprawie Anioła. – Fabel skinął głową w stronę Davidstrasse, gdzie wcześniej dostrzegł kobiety wpychane siłą do policyjnych aut.\n– Fatalny zbieg okoliczności. – Werner westchnął. – Jakaś grupa feministek właśnie dziś postanowiła urządzić manifestację. Weszły siłą na Herbertstrasse. Nie podoba im się, że zwykła ulica w Hamburgu jest zamknięta dla kobiet. Twierdzą, że to niezgodne z prawami człowieka czy coś takiego.\n– Prawdę mówiąc, mają trochę racji – odparł Fabel. – No dobrze... co wiemy?\n– Ofiarą jest Jake Westland, obywatel Wielkiej Brytanii, pięćdziesiąt trzy lata – odczytał Werner ze swojego notesu. – I owszem, to jest właśnie ten Jake Westland. Z naszych informacji wynika, że wybrał się na małą przechadzkę po Reeperbahn, ale raczej nie po to, żeby zwiedzać miejsca związane z Beatlesami, jeśli wiesz, co mam na myśli. To ciekawe... Pomyślałbym, że interesują go raczej gejowskie lokale, no wiesz, w końcu to Angol.\nFabel zareagował na ten żart jedynie grymasem zniecierpliwienia.\n– Nie wiem, dlaczego oni to robią – kontynuował Werner. – To znaczy, wszyscy ci celebryci. Tak czy inaczej, Westland celowo wymknął się spod opieki swoich ochroniarzy i zniknął na Herbertstrasse. Chwilę później dziewczyna, która szła właśnie do Kiez, znalazła go z wnętrznościami na wierzchu. Powiedział jej, że zaatakowała go kobieta, która nazywała siebie Aniołem, a potem stracił przytomność.\n– W jakim jest stanie?\n– Jeszcze żył, kiedy zabierała go karetka. Wygląda na to, że dziewczyna, która go znalazła, ma jakieś pojęcie o pierwszej pomocy. Ale przypuszczam, że jego producenci planują już wydanie pośmiertnej płyty z największymi przebojami.\n– Mamy dziewczynę, która go znalazła – dodała Anna Wolff. Wymieniła porozumiewawcze spojrzenie z Wernerem, a jej czerwone, pokryte szminką usta rozciągnęły się w szerokim uśmiechu. – I ochroniarzy. Pomyślałam, że zechcesz przesłuchać ich osobiście.\n– Rozumiem. – Fabel ciężko westchnął. – O co chodzi, Anno?\n– Westlandem opiekowała się firma Schilmann Security Ochrona Osobista.\n– Martiny Schilmann?\n– Kiedyś byliście ze sobą dość blisko, prawda?\n– Martina Schilmann była świetną policjantką – odparł Fabel.\n– Co znaczy, że była lepszą policjantką niż ochroniarzem – mruknął Werner.\nW tym momencie dołączył do nich umundurowany komisarz policji. Był niższy od Fabla i miał gęste, ciemne rozwichrzone włosy.\n– Przede wszystkim chciałbym się dowiedzieć... – przemówił surowym tonem, ściskając dłoń Fabla – ...czy ktoś zdobył jego autograf.\n– Cześć, Carstens – odparł Fabel z uśmiechem. – Ciągle trzymają się ciebie niesmaczne żarty?\n– Miałbyś to samo, gdybyś tu dłużej pobył.\nCarstens Kaminski dowodził zespołem policyjnym komisariatu Davidwache. Komisariat numer 15, bo tak się oficjalnie nazywał, odpowiadał za utrzymanie porządku w Kiez, hamburskiej dzielnicy czerwonych latarni, liczącej 0,7 kilometra kwadratowego powierzchni i skupionej wokół Reeperbahn. Co weekend dziesięciotysięczna populacja dzielnicy wzrastała o ponad dwieście tysięcy gości, którzy przewijali się nieustannie przez Kiez. Niektórzy z nich byli pijani, niektórzy opuszczali to miejsce lżejsi o portfele i kosztowności. A dla niektórych ta wyprawa w świat rozpusty kończyła się prawdziwą katastrofą.\nPolicjanci mundurowi, którzy pracowali w Davidwache, musieli być obdarzeni szczególną umiejętnością. Musieli umieć rozmawiać. Kiez zamieszkiwali alfonsi, prostytutki, drobni przestępcy i nie tacy znów drobni przestępcy, a odwiedzali to miejsce młodzi mężczyźni z przedmieść, którzy często pili za dużo i za szybko. Większość sytuacji, z którymi musieli sobie radzić policjanci z Davidwache, wymagała zrozumienia i poczucia humoru – dzięki takiemu właśnie podejściu policji niejeden hulaka wracał spokojnie do domu, zamiast spędzić noc w celi. Carstens Kaminski urodził się i wychował w St. Pauli i nikt chyba nie rozumiał lepiej niż on zmiennych nastrojów Kiez. Miał też typowe dla St. Pauli poczucie humoru, nieco wisielcze, a zarazem pełne życzliwości.\n– O co chodzi z tym protestem? – spytał Fabel.\n– To grupa, która nazywa się Muliebritas. A właściwie została zebrana przez czasopismo feministyczne „Muliebritas” – wyjaśnił Kaminski. – Wdarły się na Herberstrasse i zaczęły awanturować, doprowadziły niemal do otwartej wojny z dziwkami. Mielibyśmy z nimi kłopot nawet w zwykły dzień, ale dzisiaj, kiedy na dodatek wyszła ta historia z Westlandem... Prosiliśmy je, żeby się rozeszły, tłumaczyliśmy, że wkraczają na miejsce zbrodni i utrudniają śledztwo, ale nic do nich nie dociera. – Jakby na potwierdzenie jego słów, z zewnątrz znów dobiegły rozwścieczone krzyki kobiet. – Ale nie przyjechałeś tutaj z ich powodu, prawda? Aha, wiedziałeś, że jest tutaj Martina? – dodał Kaminski, szczerząc zęby w uśmiechu.\n– Tak, Anna mi powiedziała – odparł Fabel.\n– Czy ty i Martina nie...\n– Tak, Carstens – przerwał mu nadkomisarz, wzdychając ciężko. – Już o tym rozmawialiśmy. Mamy rysopis kobiety, która zaatakowała Westlanda?\n– Powiedział tylko, że przedstawiła się jako Anioł. A i tę informację dostaliśmy z drugiej ręki, od dziwki, która go znalazła.\n– Skąd wiadomo, że to właśnie ona nie jest Aniołem?\n– Wygląda na to, że robiła wszystko, co w jej mocy, żeby utrzymać Westlanda przy życiu aż do przyjazdu karetki. A jeśli to rzeczywiście sprawka Anioła, to ta dziewczyna nie mogła stać za poprzednimi morderstwami, jest zdecydowanie za młoda. Poza tym, choć zgrywała twardzielkę, wyraźnie była w szoku. Mówiliśmy nawet konowałom, żeby dali jej jakiś środek uspokajający, ale kazała im się wypchać.\n– Tak czy inaczej, chciałbym z nią porozmawiać.\n– A z Martiną? – Kaminski znów uśmiechnął się znacząco, zerkając przy tym na Wernera i Annę Wolff.\n– Z Martiną też. A co z kamerami ochrony, które zainstalowaliśmy w Kiez? Znajdziemy coś ciekawego na tych nagraniach?\n– Nie. – Kaminski pokręcił głową. – Ten, kto zaatakował Westlanda, miał dużo szczęścia albo był bardzo sprytny, na tej ulicy i w pobliżu tego placu nie ma ani jednej kamery. Jak sam wiesz, zakładając monitoring w Kiez, musieliśmy pójść na kompromis i nie mogliśmy montować kamer tam, gdzie mogłyby pokazać, jak czcigodni obywatele naszego miasta odwiedzają peep-show albo sex-shopy. To znaczy, że system jest dziurawy jak ser szwajcarski. Ale dzwoniłem już do Presidium z prośbą o nagrania na godzinę przed atakiem i godzinę po. Może zauważymy coś ciekawego na sąsiednich ulicach. Na przykład napastnika, który idzie na miejsce zbrodni albo z niego ucieka. Na razie wysyłam na ulice całą armię mundurowych... – Kaminski wskazał głową na policjantów zgromadzonych w holu. – Przesłuchamy wszystkie dziwki, wszystkich alfonsów i właścicieli klubów z tej okolicy. Ostatnio interesy w Kiez nie idą najlepiej, a Westland to nie jest jakaś anonimowa ofiara. Taka historia na pewno nie przysporzy im klientów. Może dopisze nam szczęście i znajdziemy coś ciekawego.\n– Dzięki, Carstens.\n– Nie ma za co. A teraz, jeśli nie masz nic przeciwko, zajmę się nimi i zrobię krótką odprawę. – Kaminski wskazał na policjantów. – Chyba że chcesz im powiedzieć, czego dokładnie mają szukać?\n– Nie, Carstens, to twoja działka – odparł Fabel. Wiedział, że nikt nie zna Kiez lepiej niż Kaminski.\nPożegnawszy się z komisarzem, Fabel przeszedł do szatni i powiesił tam swój płaszcz, macając przy tym wszystkie kieszenie.\n– Zgubiłeś coś? – spytała Anna.\n– Cholerną empetrójkę.\nWraz z Wernerem i Anną przeszedł na tyły komisariatu. Do roku 2005 w Davidwache służyli jedynie mundurowi: aby dotrzymać kroku zmieniającym się czasom, na tyłach chronionego prawem zabytku dobudowano nową część, w której znalazł się wydział dochodzeniowy. Kaminski oddał im do dyspozycji salę konferencyjną, w której mogli prowadzić przesłuchania świadków. Fabel wyjrzał przez okno na Davidstrasse i fragment Friedrichstrasse. Widział zielone furgonetki policyjne wiozące do Police Presidium uczestniczki protestu, których nie mógł pomieścić maleńki areszt w Davidwache.\n– Anno, uważam, że ty powinnaś prowadzić przesłuchanie tego świadka – powiedział Fabel. – Mam na myśli dziewczynę, która znalazła Westlanda. Wygląda na to, że może być w dość kiepskim stanie.\n– Dlaczego ja, szefie? – zdziwiła się Anna. – Bo jestem kobietą?\n– Po prostu uważam, że ty łatwiej się z nią dogadasz.\nAnna pracowała w zespole Fabla od pięciu lat, ale czasami nie umiał sobie z nią poradzić. Nie potrafił jej zrozumieć. Anna Wolff miała trzydzieści jeden lat, ale wyglądała na znacznie młodszą; miała krótko przycięte czarne włosy, zaledwie sto sześćdziesiąt dwa centymetry wzrostu i nosiła się w dość ekstrawaganckim, punkowym stylu, który podkreślała za pomocą ciemnego tuszu do rzęs, ogniście czerwonej szminki i za dużej kurtki motocyklowej. Poza tym – choć Fabel usilnie starał się tego nie zauważać – była bardzo atrakcyjna. Przede wszystkim jednak Anna Wolff była zdecydowanie najtwardszym i najbardziej agresywnym członkiem jego zespołu. I zarazem najbardziej niesubordynowanym.\n– Och, jakaż jestem niedomyślna – rzuciła Anna drwiącym tonem, kiwając przy tym głową. – To oczywiste, że jako u kobiety znajdzie u mnie lepsze zrozumienie. Przepraszam, zapomniałam, że posiadanie fiuta wyklucza okazywanie bliźnim współczucia.\n– To nie jest jakieś seksistowskie zagranie, Anno. Próbuję myśleć praktycznie, to wszystko. – Fabel starał się panować nad sobą, nie potrafił jednak ukryć irytacji. – Nieważne. Sam z nią porozmawiam.\n– Mówiłam tylko...\n– Tak, Anno, zawsze „tylko mówisz”. Poprowadzę to przesłuchanie. – Spojrzał na zegarek. Było wpół do trzeciej nad ranem. – Werner, ty tutaj zostaniesz. Anno, ty możesz wracać do domu.\n– Och, daj spokój. Powiedziałam tylko...\n– Spotkamy się na odprawie o drugiej. Anno, wcześniej chciałbym z tobą porozmawiać. Przyjdź na pierwszą – rozkazał Fabel.\nAnna porwała z krzesła swoją skórzaną kurtkę i wypadła z pokoju.\n– Byłeś dla niej trochę zbyt surowy, Janie – powiedział Werner, gdy zatrzasnęła za sobą drzwi.\n– Posuwa się za daleko, Wernerze, dobrze o tym wiesz. Nie pozwolę, żeby każdy mój rozkaz był komentowany albo wykpiwany. I mam już dość skarg na Annę.\n– Kiedyś mówiono o takich policjantach, że są twardzi i stanowczy.\n– Te czasy minęły, Wernerze. Dawno temu. Mamy dwudziesty pierwszy wiek.\n– Wiesz, Janie, ona ma trochę racji. – Werner odchrząknął niepewnie. – To znaczy, jeśli chodzi o historie damsko-męskie. Rzeczywiście zwykle każesz Annie przesłuchiwać kobiety.\n– Nie zrozum mnie źle, ale czasami zachowujesz się tak, jakbyś traktował kobiety jak odrębny gatunek.\n– Jak możesz tak mówić, Wernerze? W moim zespole zawsze panowała równowaga. Choć może teraz jest trochę inaczej od czasu, gdy...\nObaj mężczyźni umilkli, wywoławszy z niebytu postać Marii Klee.\n– Nieważne, Janie – powiedział Werner o sekundę za późno. – Uważam po prostu, że powinieneś być łagodniejszy dla Anny.\nFabel nie zdążył mu odpowiedzieć, bo w tej samej chwili mundurowy wprowadził do sali dziewczynę w ciemnych dżinsach i granatowej pikowanej kurtce narciarskiej. Młoda kobieta ściskała w dłoniach wełnianą czapkę i szalik. Fabel domyślił się od razu, że nie jest to prostytutka pracująca na ulicy, jedna z tych, które noszą jaskrawe, kolorowe ubrania, stoją w grupach wzdłuż Herbertstrasse i bez względu na pogodę trzymają w dłoniach rozłożone kolorowe parasolki, co dla potencjalnych klientów jest sygnałem, że można korzystać z ich usług. W ten sposób starały się również tworzyć radosny nastrój, by przełamać opory i niesmak klientów w stosunku do procederu, którym się trudniły.\nFabel uśmiechnął się do dziewczyny, choć od razu rzucił mu się w oczy jej młody wiek. Przypuszczał, że jest niewiele starsza od jego córki Gabi. Poprosił, by usiadła, i ponownie uśmiechnął się życzliwie, chcąc dodać jej otuchy. Christa Eisel była ładną – bardzo ładną – dziewczyną o jasnych, sięgających ramion włosach. Sądząc po jej skromnym ubiorze i nieprzeciętnej urodzie, zapewne przebierała się w bardziej wyzywający strój, gdy przychodziła do pracy, i przesiadywała w jednym z okien przy Herberstrasse. W czasie rozmowy ściskała nerwowo czapkę i szal, które trzymała na kolanach, lecz jej spojrzenie wydawało się harde, niemal wyzywające.\n– Obawiam się, że będziemy musieli to zabrać – powiedział Fabel z uśmiechem.\nChrista spojrzała na swoją zakrwawioną kurtkę.\n– Teraz i tak już bym jej nie używała. Zostawiłam na dole rękawiczki. Ich też nie chcę. – Zdjęła kurtkę i podała ją Fablowi. Werner schował ubranie do dużej plastikowej torby na dowody.\n– Jak długo tu pracujesz, Christo? – spytał nadkomisarz.\n– Pół roku. Tylko w weekendy. I to nie we wszystkie. Mam miejsce w jednym z okien, od czasu do czasu jeżdżę do klientów.\n– Jesteś narkomanką, Christo? Przepraszam, ale muszę o to zapytać.\nDziewczyna wydawała się autentycznie zaskoczona.\n– Nie... oczywiście, że nie.\n– A czym się zajmujesz? To znaczy, kiedy nie pracujesz tutaj.\n– Studiuję. Na Uniwersytecie Hamburskim.\n– Naprawdę? Ja też tam studiowałem. Historię. A ty?\nFabel wpatrywał się w nią przez chwilę.\n– Medycynę? Więc dlaczego...?\n– Dla pieniędzy. Chcę trochę dorobić.\n– Ale dlaczego w ten sposób?\n– A dlaczego nie? – Christa znów spojrzała na niego wyzywająco. – Wiele studentek tak dorabia.\n– Jesteś ładną, inteligentną dziewczyną, Christo, masz przed sobą całe życie i mnóstwo możliwości. Po prostu nie rozumiem, dlaczego wybrałaś właśnie taką drogę. Myślisz, że to czyni z ciebie prawdziwą kobietę?\n– A pan pewnie nie może się pogodzić z myślą, że nie jestem jakąś wycieńczoną narkomanką? Mam pan rację, to był mój wybór. To moje ciało i mogę z nim robić, co chcę. Poza tym to stosunkowo łatwy zarobek. Kilka godzin pracy co weekend, a zarabiam więcej niż większość ludzi w ciągu miesiąca. Proszę mi wierzyć, dzięki temu o wiele łatwiej mi się studiuje.\n– Nie o to chodzi, Christo. W tej pracy codziennie stykam się z ciemną stroną ludzkiej natury, poznałem ją aż za dobrze. Nie rozumiem, dlaczego ktoś taki jak ty sam pcha się w to paskudztwo. Pewnie wydaje ci się, że możesz to robić przez rok czy dwa, a potem zająć się swoim życiem i zapomnieć o wszystkim. Nie zapomnisz, uwierz mi. To zostanie z tobą do końca życia, wypaczy każdy twój związek. Nie będziesz w stanie dojrzeć w ludziach prawdziwego dobra.\n– O co panu chodzi, panie komisarzu? Próbuje pan ratować moją duszę?\n– Tu nie chodzi tylko o twoje moralne samopoczucie, Christo. Mówię też o realnych zagrożeniach. Studiujesz medycynę. Z pewnością wiesz, co ci grozi. Mam na myśli twoje zdrowie.\n– I właśnie dlatego, że studiuję medycynę, umiem się o siebie zatroszczyć. Panie Fabel, nie muszę się przed panem usprawiedliwiać. Mężczyźni wykorzystują kobiety od stuleci. Teraz ja odpłacam im pięknym za nadobne.\nFabel uświadomił sobie, że choć Christa stara się nadrabiać miną, wydarzenia ostatniej godziny naprawdę nią wstrząsnęły. Nie wiedział, dlaczego wdaje się w tę dyskusję. Właściwie miała rację, to nie była jego sprawa. Postanowił porzucić ten temat.\n– Cóż, to twoje życie, Christo... – Westchnął i spojrzał na notatki leżące na stole. – Posłuchaj, wiem, że to dla ciebie niełatwe, ale chciałbym, żebyś przypomniała sobie, czy widziałaś albo słyszałaś coś, o czym nie wspomniałaś w zeznaniu. Może widziałaś, jak ktoś wychodził z tego placu, kiedy ty właśnie tam wchodziłaś?\n– Nie. Na pewno nikogo tam nie było. Korzystam z tej alejki, kiedy się śpieszę. Odchodzi od Erichstrasse i przecina ten plac. Często czają się tam jacyś zboczeńcy, więc kiedy tamtędy przechodzę, zawsze uważam. Tym razem na pewno plac był pusty.\n– Ale to nie trzyma się kupy. Musiałaś wejść tam tuż po ataku.\n– Sądząc po tempie, w jakim tracił krew, tak właśnie było. Co nie zmienia faktu, że nikogo tam nie widziałam.\n– Słyszałem, że udzieliłaś mu pierwszej pomocy. Rozumiem, że wykorzystałaś swoje medyczne wykształcenie?\n– Na tyle, na ile mogłam, choć w tej sytuacji i tak niczego to nie zmieni. Ten facet pewnie już nie żyje. Ktoś zrobił to bardzo umiejętnie. Wypatroszył go jednym ciosem, to przypominało seppuku. Wie pan, samobójcze cięcie, proste i głębokie. Krwawienie było bardzo obfite, więc doszło pewnie do uszkodzenia aorty brzusznej. Nie zdążą go uratować.\nFabel obserwował młodzieńczą, szczerą twarz Christy, gdy mówiła o śmierci mężczyzny: sam opis był chłodny i rzeczowy, ale głos dziewczyny zauważalnie drżał, a jej dłonie mocniej zaciskały się na czapce i szaliku.\n– Co ci powiedział?\n– Już im mówiłam. Przedtem.\n– Chciałbym usłyszeć to jeszcze raz, jeśli nie masz nic przeciwko.\n– Kiedy go znalazłam, tracił już świadomość. Drżał. Powiedział tylko: „To była kobieta. Mówiła, że jest Aniołem”. Mówił po angielsku. To zabawne, ale nie rozpoznałam go. Nie wiedziałam, kim jest, dopóki mi nie powiedzieli. Widziałam tylko... Widziałam umierającego człowieka. – Spojrzała na Fabla z powagą. – Nigdy wcześniej nie obserwowałam, jak ktoś umiera. Pewnie będę musiała się przyzwyczaić.\n– Do tego nie można się przyzwyczaić.\nKiedy Fabel nie miał już żadnych pytań, a Christa nic do dodania, pozwolił jej odejść i obiecał, że samochód policyjny podrzuci ją do domu. Spytała, czy mogliby ją podwieźć do rodziców w Barmbek.\n– A czy mogliby mnie wysadzić na końcu ulicy? – poprosiła nieśmiało. – Moi rodzice... oni nie wiedzą, czym się zajmuję.\nPo wyjściu Christy do sali konferencyjnej weszła Martina Schilmann. Była ubrana w elegancki granatowy kostium, długie jasne włosy splotła z tyłu głowy we francuski warkocz. Patrząc na nią po raz pierwszy od trzech lat, Fabel przypomniał sobie, dlaczego wydawała mu się niezwykle atrakcyjna. Martina niosła dwa kubki kawy. Postawiła jeden z nich przed Fablem.\n– Przynajmniej pamiętam, gdzie jest kantyna – powiedziała z uśmiechem. – Witaj Janie, jak się miewasz?\n– W porządku – odparł, uśmiechając się słabo. – A ty?\n– Na pewno wszystko w porządku?\n– Tak... przepraszam. Myślałem właśnie o młodzieży, która marnuje sobie życie.\n– O Boże, wiem... „Szczęśliwa dziwka”. Ciebie też próbowała przekonać, że jest zadowolona z tej pracy? Oszukuje samą siebie. Ale twarda z niej sztuka, trzeba przyznać. Dotarłam na miejsce tuż po niej. Naprawdę bardzo się starała zachować zimną krew. Ale masz rację, to przygnębiające. Jest jeszcze dzieckiem. Widziałam wiele takich jak one, kiedy tu jeszcze pracowałam. Tak czy inaczej, miło znów cię widzieć. Jak leci?\n– Dobrze. Widzę, że tobie dobrze się powodzi.\n– Interesy idą całkiem nieźle, to prawda. – Martina spochmurniała nagle. – To znaczy szły do tej pory. Po prostu nie mogę uwierzyć, że go straciliśmy. To może być mój koniec. Rozumiesz, przecież o to właśnie chodzi w całym tym biznesie, żeby nikomu nie stała się krzywda. Kto nas teraz wynajmie?\n– Z tego, co słyszałem, Martino, Schilmann Security to w tej chwili jedna z największych firm ochroniarskich w Europie. Nie sądzę, żeby jedna wpadka pociągnęła was na dno. Prawdę mówiąc, byłem zaskoczony, kiedy się dowiedziałem, że osobiście ochraniałaś Westlanda. Myślałem, że dawno już siedzisz gdzieś na górze i stamtąd kierujesz zwykłymi śmiertelnikami.\n– Nie mogłabym siedzieć bezczynnie, ciągle muszę mieć oko na wszystkich. Rozumiesz, zarządzanie bezpośrednie. Czasem nawet zbyt bezpośrednie. Poza tym w ten weekend brakowało nam ludzi. W przyszłym miesiącu mam ochraniać pewnego rosyjskiego potentata, musiałam odesłać połowę mojego zespołu, żeby ustalili z jego ochroną warunki współpracy. Dobry Boże, mam nadzieję, że będę go ochraniać. Kiedy dowie się o tej dzisiejszej historii, pewnie każe mi się wynosić. No dobra, nieważne, to mój problem. Nadal jesteś z piękną panią doktor Eckhardt?\n– Tak. – Fabel skinął głową. – Nadal.\n– Szkoda. – Martina uśmiechnęła się szelmowsko.\n– Co się właściwie stało z Westlandem? – spytał. – Jak to możliwe, że się wam wymknął?\n– Cóż ci mogę powiedzieć? Zwykła gwiazdorska megalomania. Płacą nam tysiące euro dziennie, żeby zapewnić im bezpieczeństwo, a potem traktują to wszystko jak zabawę. Czasami wydaje mi się, że jesteśmy tam tylko po to, żeby pokazywać się przed kamerami. Jako symbol statusu czy coś w tym rodzaju. Westland był dupkiem. Właściwie nie ma się czemu dziwić... Połowę trasy spędził na piciu, a drugą na uganianiu się za dziewiętnastolatkami. A facet jest dobrze po pięćdziesiątce, na miłość boską. Prawdę mówiąc, uważaliśmy, że to dość bezpieczne zadanie. Wiesz, odganianie pijaków, natrętnych łowców autografów, paparazzich i tak dalej. Pilnowaliśmy go we dwoje, ja i Lorenz. Lorenz to góra mięśni i malutki móżdżek, ale robi dobre wrażenie, jeśli wiesz, co mam na myśli. A jak już mówiłam, nie grzeszy inteligencją. To Saksończyk z Görlitz, pracował jeszcze w Volkspolizei. Nadal mówi na hamburger Grilletta i pewnie wali konia do zdjęć Katariny Witt w koszulce Wolnej Młodzieży Niemieckiej.\nFabel parsknął śmiechem.\n– Jesteś dość złośliwa jak na kogoś, kto sam pochodzi ze Wschodu.\n– Jestem z Meklemburgii, to coś zupełnie innego niż Dolina Nieświadomych – odparła Martina z uśmiechem, odnosząc się do tych części NRD, w których przed zjednoczeniem nie można było odbierać zachodnioniemieckiej telewizji. To lekceważące określenie kryło jednak w sobie również ładunek życzliwości i podziwu, bo właśnie w Dolinie doszło do tak zwanych demonstracji poniedziałkowych, które dały początek masowym protestom pokojowym i doprowadziły ostatecznie do upadku muru i całego reżimu komunistycznego.\n– Tak czy inaczej – kontynuowała – odwoziliśmy Westlanda do hotelu Vierjahrzeiten z koncertu w Sporthalle, kiedy nagle zaczął gadać o Reeperbahn, że nigdy tam nie był, że dużo o tym słyszał, że chciałby zobaczyć miejsca, gdzie grali Beatlesi, i takie tam pierdoły. Powiedziałam mu, że wcale nie jest tak ciekawie, jak mówią, a poza tym to nie po drodze, ale zaczął marudzić, więc w końcu zabraliśmy go na krótką wycieczkę.\n– Nie sądziłem, że po koncercie może mieć jeszcze siły na takie zabawy – mruknął Fabel.\n– Tak, właśnie, wydawał się dziwnie ożywiony. Słyszałam, że dość długo i mocno pociągał nosem na tylnym siedzeniu, a raczej nie miał kataru, jeśli wiesz, o co mi chodzi. Na pewno wszystko to wyjdzie podczas sekcji. Co ciekawe, wcześniej wkurzył parę osób, bo odmówił udziału w przyjęciu po koncercie; powiedział im, że jest zbyt zmęczony, a potem kazał nam się wieźć na Reeperbahn. No więc oprowadzaliśmy go po okolicy, ale jego interesowało tylko Herbertstrasse, chichotał przy tym jak dzieciak. To go tam zaprowadziliśmy. Oczywiście, ponieważ to jest Herbertstrasse, a ja jestem kobietą, nie mogłam wejść, więc zostawiłam go z Lorenzem po jednej stronie, a sama przeszłam na drugą i czekałam. Przy Davidwache. Westland bez problemu wykołował Lorenza, a ja przez cały czas myślałam, że są razem, i czekałam jak idiotka na drugim końcu ulicy. Chwilę potem Westland próbował wepchnąć sobie flaki do brzucha, a renoma mojej firmy runęła w gruzy.\n– Mówisz, że koniecznie chciał pójść na Herbertstrasse. Właśnie na Herbertstrasse, a nie Grosse Freiheit. Myślisz, że to mogło być wcześniej ustawione? Że umówił się z kimś i miał się z nim spotkać, kiedy już zostawił was przy Herbertstrasse?\nMartina zastanawiała się przez moment, marszcząc brwi.\n– Wątpię. Nie można tego wykluczyć, ale moim zdaniem to była zwykła zachcianka.\n– Mimo wszystko mnie to wydaje się trochę dziwne. Jeśli Westland chciał tylko trochę się zabawić, to dlaczego starał się was zgubić? Dlaczego nie poszedł do którejś dziewczyny z okien? Mówił wam, że nigdy wcześniej nie był na Herbertstrasse, tak?\n– Więc albo pokonał szybko Herbertstrasse i wyszedł po drugiej stronie, zanim ty tam dotarłaś, albo przeszedł boczną alejką przy numerze siedem i muzeum erotyki. Moim zdaniem to wygląda na zaplanowane działanie, jakby dobrze wiedział, dokąd ma iść.\n– Raczej nie wiedział. Mówię ci, według mnie to był tylko zwykły kaprys.\nMartina opisała ze szczegółami przebieg całego wieczoru: podała dokładne godziny, mówiła, z kim i o czym rozmawiał Westland, jak udał się koncert. Na chwilę znów zamieniła się w policjantkę i podała Fabelowi wszystkie informacje, których potrzebował. Przed koncertem Westland dzwonił dwukrotnie: raz do swojej żony, a raz do księgowego w sprawie jakiejś inwestycji czy transakcji, w którą się zaangażował.\n– Przed wyjściem na scenę siedział przez chwilę sam w swojej garderobie. Być może dzwonił wtedy do kogoś z komórki. O ile mi wiadomo, po występie zadzwonił tylko do kobiety, która zorganizowała koncert. To właśnie ona chciała, żeby wziął udział w przyjęciu z możnymi Hamburga. Miałam wrażenie, że ta kobieta, to znaczy ta organizatorka, nie była zbyt zadowolona, kiedy odmówił. W końcu o to chodziło w całej tej imprezie, żeby zebrać pieniądze na cele charytatywne, a ten dupek nie potrafił się nawet zdobyć na ten niewielki wysiłek i uścisnąć kilku dłoni. Bardziej interesowała go wyprawa na Reeperbahn.\n– Sprawdzimy jego telefon. – Fabel skinął głową.\n– Och, więc ty nic nie wiesz? Jego komórka zniknęła. Portfel też. Miał też notes, miniorganizer, który zawsze nosił ze sobą. Nie znaleźliśmy go.\n– Więc to mógł być napad rabunkowy?\nMartina roześmiała się gorzko.\n– Nie. Ale niewykluczone, że napastnik chciał upozorować rozbój. Kradzież była amatorska. Atak stanowił dzieło sztuki.\nRozmawiali jeszcze przez chwilę. Choć raport Martiny był w pełni profesjonalny, nie zawierał niczego, co mogłoby naprowadzić Fabla na jakiś trop.\n– Niewiele ci pomogłam, co? – spytała Martina, jakby czytając w jego myślach.\n– Niewiele. Ale cała ta historia mogła być w sumie tym, na co wygląda: przypadkowym i bezsensownym atakiem.\n– Mówisz o Aniele? – zdziwiła się Martina. – Naprawdę wierzysz, że wróciła po dziesięciu latach?\n– Kto wie? Dziewczyna, która znalazła Westlanda, twierdzi, że cięcie wykonano bardzo profesjonalnie. Jeden precyzyjny cios.\n– Od kiedy to dziwki znają się na ranach ciętych?\n– Odkąd zaczęły studiować medycynę na Uniwersytecie Hamburskim – odparł beznamiętnym tonem Fabel. – Sama chyba pamiętasz, że Anioł świetnie posługiwała się nożem.\n– Wątpię, żebym potrafiła o tym kiedyś zapomnieć – mruknęła Martina. – Pracowałam tutaj, kiedy doszło do przedostatniego morderstwa. Nie zapomnę tamtej sceny. Znaleźliśmy zamordowanego faceta w samochodzie przy Seilerstrasse. Nie miał genitaliów. Ostatnia ofiara leżała w rogu Heligen-Geist-Feld. Też nie miała klejnotów. Dlatego myślę, że to nie Anioł. Westland nie został wykastrowany, a napastnik pchnął go w brzuch, a nie poderżnął mu gardło... no i minęło prawie dziesięć lat. Poza tym Anioł nie zabierała nic swoim ofiarom. Jeśli nie liczyć ich penisów, oczywiście. Widziałam jej robotę. Gdyby ta dziewczyna nie powtórzyła tego, co powiedział jej Westland, nigdy nie skojarzyłabym tej sprawy właśnie z Aniołem.\n– Może źle go zrozumiała. Mówił po angielsku.\nPrzerwał im Carstens Kaminski, komendant Davidwache, który uchylił drzwi i wsunął głowę do sali konferencyjnej.


Gmina Oborniki Śląskie – Strona 2 – Na Szlaku\nWieś letniskowa w gm. Oborniki Śląskie, położona przy linii kolejowej Wrocław – Poznań. Odkryto tu ślady kultury łużyckiej, osada powstała jako kolonia Wielkiej Lipy. Po rozbudowie w okresie międzywojennym otrzymała …\nSzlak zielony Bagno – Wielka Lipa – Oborniki Śląskie Bagno – (3,4 km) Wielka Lipa – (9,0 km) Oborniki Śląskie Odcinek dalekobieżnego szlaku zielonego Kąty Wrocławskie – Uraz biegnący przez …\nWzniesienie w głównym grzbiecie Wzgórz Trzebnickich, znajdujące się na północny wschód od Obornik Śląskich. Wzgórze zajęte przez uprawy rolne, rozległe widoki.\nGmina Oborniki Śląskie / Gmina Trzebnica / Wzgórza Trzebnickie\nWidokowe miejsce na południowym zboczu Dębowego Wierchu (248 m) w paśmie Ciemnej Góry we Wzgórzach Trzebnickich. Skrzyżowanie szlaków turystycznych.\nPrzełęcz w głównym grzbiecie Wzgórz Trzebnickich pomiędzy Bukowym Wierchem (239 m) w paśmie Ciemnej Góry i Kozimi Czubami (243 m). Biegnie tędy szosa z Kowali do Piekar i Przecławic. Wokół …\nPołaniec (245 m)\nWzniesienie w głównym grzbiecie Wzgórz Trzebnickich, znajduje się między Dębowym (248 m) a Bukowym Wierchem (239 m). Szczyt porastają murawy, przypominające połoniny bieszczadzkie.\nWzniesienie we Wzgórzach Trzebnickich, górujące od północnego wschodu nad Obornikami Śląskimi. Rozległe widoki na Oborniki Śląskie, Wrocław, Ślężę i Sudety. Na szczycie stalowy krzyż i kurhan z epoki brązu, trochę …


HIKOKI Zestaw frezów do drewna 12 szt. 8mm 500507 - PROFESKA\n» HIKOKI Zestaw frezów do drewna 12 szt. 8mm 500507\nCena netto: 79,67 zł 96,75 zł\nZestaw 12 szt. frezów do drewna:\nFrez prosty: D - 6, B - 19,4\nFrez prosty: D - 12, B - 19,4\nFrez prosty: D- 16, B - 19,4\nFrez kopiujący z łożyskiem: D - 12,7; B - 12,7\nFrez rowkujący: D - 12,7; R - 6,35\nFrez rowkujący z łożyskiem: D - 22; R - 6,35\nFrez do wyokrągleń: D - 22; R - 6,35\nFrez do wyokrągleń: D - 28,6; R - 9,5\nFrez profilujący do łuków romańskiech z łożyskiem: D - 25,4; R - 4\nFrez rowkujący typu V: D - 12,7; kąt - 45°\nFrez jaskółczy ogon: D - 12,7; kąt - 14°\nFrez wyrównujący z łożyskiem: D - 32; kąt - 14°\nAW TOOLS Zestaw frezów do drewna 8mm 6szt. AW40512\nAW TOOLS Zestaw frezów do drewna 8mm, 6szt AW40512. Drewniane etui.\nMAKITA Zestaw frezów D-30209 (3xszt) 6mm\nMakita Zestaw frezów, uchwyt 6mm ( 3 szt. ) D-30209\nHIKOKI Zestaw frezów do drewna 12 szt. 6mm 711016


System operacyjny OS X | perioorto\nOS X, a dawniej Mac OS X, to system operacyjny produkowany przez firmę Apple Inc. System dostępny jest tylko dla komputerów Macintosh, na których jest instalowany odgórnie od 2002 roku. System powstał na bazie wcześniejszego systemu NeXT Step, który został wykupiony przez Apple. System OS X narodził się na podstawie jądra Mach.\nPrzy tworzeniu tego systemu bazowano na systemie firmy NeXT. Steve Jobs powrócił do firmy Apple i stał się dyrektorem generalnym. Kolejne wersje cechowały się wsteczna kompatybilnością i funkcjonalnością. Wraz z rozwojem systemu stawiano na nowoczesne rozwiązania cyfrowe.\nWydawano programy, które zapewniały domową rozrywkę, a w tym iWork oraz iLife. System OS X to dziesiąta edycja systemu Mac OS dla Macintosha. System zdobywa coraz większą popularność, co sprzyja powstawaniu coraz to nowszego oprogramowania. Użytkownicy systemu mogą korzystać z programów filmowych, graficznych, a także różnych aplikacji.\nWiele gier jest dostosowywanych do wersji Mac.


Połówka grejpfruta PDF Ebook Mobi Epub | PDF-X.PL\nPołówka grejpfruta info\nOpowieść ze zbioru „Za kogo ty się uważasz?” Dziesięć powiązanych ze sobą opowiadań, z których każde tworzy samodzielną, kunsztownie zbudowaną całość, składa się na poruszającą i przenikliwą opowiadanie o dojrzewaniu. Rose pochodzi z biedniejszej części Ontario. Mieszka z ojcem i macochą Flo w domu na tyłach należącego do rodziny sklepu meblowego. Jako dzidziuś z niechęcią i strachem obserwuje życie mieszkańców własnego miasta. Później ucieka, by zacząć studia w Toronto, wyjść za mąż i podjąć pracę zawodową. I przez cały czas usiłuje odpowiedzieć na zawarte w tytule książki pytanie, które w dzieciństwie usłyszała od macochy. O niełatwych wyborach i bolesnych kompromisach Munro opowiada z prostotą, bezpretensjonalnie, z cudowną lekkością człowieka, którego nic nie może zaskoczyć.\nTytuł Połówka grejpfruta\nZobacz podgląd Połówka grejpfruta pdf poniżej lub w przypadku gdy jesteś jej autorem, wgraj własną skróconą wersję książki w celach promocyjnych, aby zachęcić do zakupu online w sklepie empik.com. Połówka grejpfruta Ebook podgląd online w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki nie posiadają jeszcze opcji podglądu, a inne są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jakiejkolwiek treści jest zakazane, więc w takich wypadkach zamiast przeczytania wstępu możesz jedynie zobaczyć opis książki, szczegóły, sprawdzić zdjęcie okładki oraz recenzje.\nPołówka grejpfruta PDF Ebook podgląd:\nSkrzydlaty mnich Ebook\nSennik dla zakochanych Ebook\nMetropolie mniejszości mniejszości w metropoliach Ebook\nSuppli extra Ebook\nKanał Augustowski i współczesna ekoturystyka Ebook\nStefan Kisielewski Kisiel 1911-1991-2011 Ebook\nRadziecka polityka narodowościowa w latach 1917-1941 na przykładzie Piotrogrodu-Leningradu Ebook\nSchyłek zimy Ebook\nBajki miejskie Ebook\nJak uniknąć 10 błędów które popełniają handlowcy Ebook\nPołówka grejpfruta pdf pobierz\nPołówka grejpfruta doc\nPołówka grejpfruta ebook za darmo\nPołówka grejpfruta pdf ebook do pobrania\nPołówka grejpfruta mobi\nPołówka grejpfruta epub


MAJ NA NAT GEO PEOPLE – William Shakespeare pozytywnie\nOpublikowano 5 lat temu: 12 kwietnia, 2016 szekspir.pl Przeczytasz w: 7 minut/y\nOryginalny tytuł wiadomości prasowej: MAJ NA NAT GEO PEOPLE\nMaj na Nat Geo People pełen będzie inspirujących historii. W dokumencie "Waleczne serce" ukazana zostanie sylwetka Lizzie Velasquez, aktywistki, która mimo przeciwności losu działa na rzecz zapobiegania przemocy.\nMaj na Nat Geo People pełen będzie inspirujących historii. W dokumencie "Waleczne serce" ukazana zostanie sylwetka Lizzie Velasquez, aktywistki, która mimo przeciwności losu działa na rzecz zapobiegania przemocy. Seria "Anioły dobroczynności" pokaże bogatych filantropów, którzy ukrywając własną tożsamość starają się wspomóc będące w potrzebie społeczności. Z kolei Dr Sanjayan zabierze nas na rubieże świata odkrywając niesamowite związki człowieka z przyrodą. Te i inne nowości już w maju na Nat Geo People.\nCykl ?Idąc własną drogą: kobiety, które inspirują?\nZobacz inspirującą historię 26-letniej i ważącej zaledwie 26 kilogramów Lizzie Velasquez, która z osoby gnębionej w cyberprzestrzeni stała się aktywistką działającą na rzecz zapobiegania przemocy. Urodzona z niezwykle rzadkim syndromem, który nie pozwala jej przybrać na wadze, Elizabeth ?Lizzie? Velasquez była jako dziecko pośmiewiskiem w szkole ze względu na swój odmienny wygląd. Następnie już jako nastolatka padła ofiarą hejtu w internecie. Wystarczy wspomnieć, że w sieci krążył filmik, w którym określano ją jako ?najbrzydszą kobietę świata?. Dzięki niezwykłej sile charakteru Lizzie potrafiła jednak stawić czoła własnym problemom, by zaraz potem zacząć pomagać innym. Program dokumentuje szczegóły fizycznej i psychicznej przemiany Lizzie do momentu jej poruszającej przemowy podczas konferencji TEDx, którą obejrzało wiele milionów osób. Dokument pokazuje również drogę, jaką Lizzie przebyła od mówcy motywacyjnego aż do lobbystki w Waszyngtonie, gdzie wspiera pierwszą federalną ustawę zapobiegającą przemocy.\nCzy anioły żyją wśród nas? Trzeba ich tylko chwilę poszukać – są działającą w cieniu armią osób, które swoje życie poświęciły pomocy ubogim, pokrzywdzonym i zapomnianym. Mimo, że mają ogromną ilość pracy, a zarazem bardzo niewielkie zasoby, ich wkład w poprawę jakości życia pojedynczych ludzi i całych społeczności jest nieoceniony. Program pokaże historie, w których ?anioły dobroczynności? oraz ich podopieczni mają wreszcie szansę zostać dostrzeżeni i wsparci finansowo. Na początku nie będą świadomi tego, że sytuacja materialna ich społeczności może się zmienić właściwie z dnia na dzień za sprawą jednej pomocnej osoby. W każdym tygodniu bogaty dobroczyńca, ukrywając swoją tożsamość, na własnej skórze odczuje trudne realia życia w biedzie. Jego misją będzie anonimowe zanurzenie się w morzu wyzwań i praca ramię w ramię z ?aniołami? z organizacji charytatywnych. Wszystko po to, by zrozumieć największe problemy i przekonać się, że pieniądze mogą zostać wydane w najlepszy, efektywny sposób. Od odnowienia centrum medycznego, przez zbudowanie głębokiego odwiertu, po skonstruowanie mobilnej sali lekcyjnej ? za każdym razem nasz dobroczyńca będzie nadzorował projekt, pracując z lokalnymi ekspertami i wolontariuszami, aby upewnić się, że efekt starań zmieni życie konkretnych ludzi na lepsze.\nCesar Millan powraca i znów będzie w swoim żywiole ? układanie niesfornych, problematycznych, a czasem wręcz niebezpiecznych psów oraz edukowanie ich właścicieli (choć nie tylko), to jego pasja. Co tydzień Cesar odpowie na wołanie o pomoc osób oraz psów potrzebujących jego determinacji i niezwykłych umiejętności. Zostanie wezwany na ratunek przez sąsiadów, współpracowników, krewnych i przyjaciół sterroryzowanych przez czworonogi, które wywróciły ich życie do góry nogami. Czy jest to rozpieszczony chihuahua, szalejący podczas spotkania rodzinnego, czy agresywny kundelek siejący grozę wśród sąsiadów, Cesar użyje swoich niezwykłych umiejętności, by przywrócić spokój psom, a poczucie komfortu i bezpieczeństwa – ludziom. W większości odcinków zobaczymy za każdym razem historię dwóch problematycznych czworonogów, zakończoną podsumowaniem, czyli omówieniem przez Cesara nagrań monitoringu pokazujących, jak rodzina szkoli psa. Różnicą będzie fakt, że po spotkaniu z Cesarem rodziny są wyposażone w narzędzia oraz niezbędną do układania psiego przyjaciela wiedzę, którą mógł im przekazać tylko Cesar Millan.\nOd holenderskiego rolnika do światowej sławy weterynarza ? to niezwykła historia życia doktora Jana Pola. Urodził się on w okupowanej przez nazistów Holandii podczas drugiej wojny światowej. Zawsze miał dobre podejście do zwierząt hodowlanych i od małego wiedział, że ich problemy były jego powołaniem. Powtarzał, że jego długie ręce sprawiły, że pasował idealnie do odnajdywania źródeł problemów czworonożnych podopiecznych. Jan poznał Diane, przyszłą żonę i wspólniczkę, podczas nauki w amerykańskim liceum. Gdy Jan studiował weterynarię na holenderskim uniwersytecie w Utrechcie, związek rozwijał się poprzez regularną, cotygodniową korespondencję. Czy możecie sobie wyobrazić, że ta dwójka nawet swój ślub planowała za pomocą przesyłanych do siebie listów? Do dziś Jan i Diane są nierozłączni ? w pasji, pracy i życiu. Poznajcie niezwykłą historię niesamowitego doktora Pola.\nTwórcy serii ?Człowiek i dzika przyroda? używają zaawansowanych technik filmowania, by pokazać zapierające dech w piersiach efekty wizualne. Na widzów czekają obrazy na poziomie najlepszych programów o historii naturalnej. Jednakże, w odróżnieniu od prawie wszystkich filmów tej kategorii, seria ukazuje świat takim, jakim jest naprawdę ? nie pomijając ludzi. Dr M. Sanjayan zabierze nas na rubieże świata, na których człowiek napotyka zwierzęta. Dzięki temu pomoże nam odkryć, że nasz związek z największymi wydarzeniami w historii naturalnej planety, może dostarczyć kluczowych informacji do zabezpieczenia teraźniejszości i wzbogacenia, tego co przed nami w przyszłości.\n?Afryka od kuchni? to propozycja dla wszystkich, którzy chcą się wybrać w kulinarną podróż po Czarnym Kontynencie, by zobaczyć, co można hodować, uprawiać, upolować i złowić w tak wymagającym klimacie. Kiran Jethwa przedstawi nam niezwykłych mieszkańców Afryki, którzy dbają o swoje gospodarstwa i produkty, by później wyczarować z nich pyszne dania, serwowane zarówno w miejskiej restauracji, jak w dzikim buszu. W drugim sezonie Kiran zwiedzi nowe, interesujące miejsca oraz pokaże, jak hodowane są i przyrządzane lokalne przysmaki. W Ugandzie przybliży nam kulturę jedzenia niezwykle popularnych tam ?rarytasów? – insektów – a także owoców chlebowca. Z kolei w Etiopii zapozna się ze sposobem przyrządzania indżery – tradycyjnego płaskiego pieczywa. W Kenii będzie łapał sumy w wodzie pełnej krokodyli. Co zrobi, by złowić wielką rybę i nie zostać przystawką ? zobaczcie w kolejnych odcinkach serii ?Afryka od kuchni?.\n← Kobiecy Wieczór Filmowy\nNOWY SEZON ?CAR S.O.S.? NA NATIONAL GEOGRAPHIC CHANNEL →\njak hamlet ocenia zycie ludzkie, hamlet pdf baraĹczak, dramat szekspira, burza szekspira, otello klp, hamlet audiobook po polsku, krĂłl lear problematyka, wii accidents, krĂłl lear bohaterowie, [email protected] com br loc:PL


2017 20 Sty\n„Alicja w Karinie Czarów” po raz kolejny gości w „Słoneczku”\n14 stycznia po długiej przerwie świątecznej odwiedziłyśmy przedszkolaków z grupy „Pszczółki”. Wraz z nowym rokiem nie mogło zabraknąć historii Alicji. Brzdące z tygodnia na tydzień coraz bardziej są zafascynowane dalszymi losami bohaterki. Jednak z racji tego, że za oknami gości zima, nasza niespodzianka była związana z tą porą roku. Przedszkolaki otrzymały wycięte koła różnej wielkości i sami musieli stworzyć własnego bałwanka. Szczerze mówiąc, nie spodziewałyśmy się, że wyjdzie to tak świetnie. Maluchy z uśmiechem na twarzy kreowały swoją śnieżną postać. W tak miłym gronie czas szybko dobiegł końca. Całą powrotną drogę główkowałyśmy, co ciekawego możemy przygotować na następne spotkanie. Mamy teraz trochę czasu do namysłu, bo z przedszkolakami zobaczymy się dopiero w lutym, gdyż dzieciaki poinformowały nas, że przygotowują się do Dnia Babci i Dziadka, a potem mają bal karnawałowy.\nJulka i Paulina\n2017 19 Sty\nDnia 13 stycznia wybrałyśmy się do przedszkolaków ze „Słoneczka”, a konkretnie do przedszkolaków z grupy Biedronki. Po przerwie świątecznej dzieci przyjęły nas z wielką radością, więc od razu zabrałyśmy się do czytania. Tym razem postanowiłyśmy przeczytać dzieciakom książeczkę pt. „Maks dba o zdrowie”. To świetna opowieść z serii o małym hipopotamku i jego przygodach. „Maks dba o zdrowie” opowiada dzieciom o tym, czego najbardziej się boją – o szczepieniu, dentyście oraz braniu lekarstw podczas choroby.\n2016 28 Gru\nDnia 4.11.2016 roku odwiedziłyśmy maluchy z przedszkola, aby nauczyć je zwrotów grzecznościowych w języku angielskim. Na początku spotkania dzieci przywitały nas pełne radości. Po zapoznaniu dzieciaków z materiałem przystąpiłyśmy do pracy, którą umilały przemiłe uśmiechy. Maluchy chętnie śpiewały piosenkę. Następnym krokiem była wspólna zabawa w głuchy telefon, co sprawiło im największą frajdę. Gdy spotkanie dobiegło już końca, przedszkolaki podziękowały nam za wizytę i ciepło nas pożegnały.\nAhhhh…Jak ten czas szybko leci. Za nami już kolejne spotkanie z maluchami z „Pszczółek”. I tym razem byliśmy w świecie przygód „Alicji w Krainie czarów”, którymi dzieci są zafascynowane. Z niecierpliwością czekały na dalszą część Alicji i jej przygód. Tym razem, aby móc bardziej pobawić się i zapoznać z przedszkolakami przygotowałyśmy dla nich obiecaną na ostatniej wizycie niespodziankę. Zrobiłyśmy z nimi zwierzątka z suszonych liści. Nasze wspólne prace wyszły cudownie. Niczym prawdziwe jesienne zwierzaki. W miłej atmosferze szybko upłynął czas i znów pożegnałyśmy przedszkole, a kolejna wizyta dopiero za 2 tygodnie. Wyczekujemy więc jej z niecierpliwością.\n2016 29 Lis\nZ kolejną wizytą u naszych małych przyjaciół.\nWakacje już za nami. Na początku listopada po raz pierwszy po wakacjach udałyśmy się do przedszkolaków. Odwiedziłyśmy maluchy z grupy „Pszczółek” oraz starszaków z „Biedronek”.\nStres towarzyszył nam do momentu zapoznania się z dziećmi, które bardzo serdecznie i miło nas powitały. Obie grupy wysłuchały baśni „Alicja w Krainie Czarów”. Lektura ta zafascynowała zarówno dziewczynki, jak i chłopców. Z wielką przyjemnością i zapałem odpowiadały nam na przygotowane pytania. Jednak jedno pytanie nie zostało wyjaśnione. Czy Alicja znajdzie klucz do ogrodu? Tego nasi milusińscy dowiedzą się podczas kolejnego spotkania.\nCzas szybko dobiegł końca i z uśmiechem na twarzy pożegnałyśmy „Słoneczko” oraz zapowiedziałyśmy następną wizytę z niespodzianką.\nJulia i Paulina kl. IIb


Mięsień odwracacz - Portal Fizjoterapeuty\nStrona główna/Fizjoterapia/Anatomia/Układ mięśniowy/Mięsień odwracacz\nMięsień odwracacz (łac. musculus supinator) znajduje się głęboko na tylnej, bocznej i przedniej powierzchni stawu ramienno-promieniowego. Znaczna część tego mięśnia położona jest po tylnej stronie przedramienia. Swoim przebiegiem obejmuje kość promieniową.\nMięsień odwracacz przykrywa takie mięśnie jak:\nprostownik promieniowy długi nadgarstka;\nprostownik promieniowy krótki nadgarstka;\nprostownik łokciowy nadgarstka.\nMięsień odwracacz na wysokości szyjki kości promieniowej tworzy kanał dla gałęzi głębokiej nerwu promieniowego, który przebija go w tym miejscu. Dzieli również mięsień na dwie warstwy:\npowierzchowną, która zstępuje ku dołowi;\ngłęboką, o poprzecznym przebiegu włókien.\ngrzebieniu mięśnia odwracacza kości łokciowej, tuż obok przyczepu mięśnia łokciowego;\nwięzadle pierścieniowatym stawu promieniowo-łokciowego bliższego;\nwięzadle pobocznym promieniowym;\nnadkłykciu bocznym kości ramiennej.\nWłókna obejmują od tyłu górną trzecią część kości promieniowej i kończą się na jej powierzchni tylnej, bocznej oraz przedniej powyżej i poniżej guzowatości kości promieniowej. Za przyczep końcowy uważa się zatem kość promieniową w okolicach jej guzowatości.\nPonadto na powierzchni mięśnia występują bardzo zmiennie kaletki maziowe. Chronią one mięsień przed ocieraniem się o prostowniki, które go przykrywają. Odwracacz może być dodatkowo wzmocniony przez pęczki o bardzo zmiennych przyczepach. Z kolei w ścięgnie początkowym sporadycznie można znaleźć trzeszczkę.\nMięsień ten odpowiada za odwracanie przedramienia i ręki. Dodatkowo może on pracować przy każdym położeniu przedramienia. Przykładowo, mięsień długłowy ramienia odwraca je tylko wtedy, gdy staw łokciowy jest zgięty. Właśnie na tym polega przewaga mięśnia odwracacza nad wieloma innymi mięśniami kończyny górnej.\nUnerwienie mięśnia pochodzi od gałązek nerwu promieniowego, które odchodzą od gałęzi głębokiej nerwu promieniowego (C5-C8).\nNatomiast unaczynienie mięśnia pochodzi od tętnicy wstecznej międzykostnej i tętnicy wstecznej promieniowej.\nSokołowska-Pituchowa J., Anatomia człowieka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006.\nIgnasiak Z., Anatomia układu ruchu, Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2007.\nPrzez Admin|2020-08-07T10:56:36+02:0021 września, 2018|Kategorie: Układ mięśniowy|Tagi: mięsień odwracacz, mięsień odwracacz czynność, mięsień odwracacz położenie, mięsień odwracacz przyczepy, mięsień odwracacz unaczynienie, mięsień odwracacz unerwienie|0 komentarzy


Jak wynika z II raportu sprzętowego miesięcznika GEODETA (3/2019), już 92% geodetów w Polsce posiada odbiornik GNSS-RTK. Mogłoby się więc wydawać, że zainteresowanie zakupem tych urządzeń będzie w naszym kraju niewielkie. Rozmowy z dystrybutorami wskazują jednak, że jest całkiem inaczej. Dlaczego?\nPowodów jest kilka. Po pierwsze, wzrost popytu na prace geodezyjne sprawia, że sporo firm inwestuje w dodatkowy sprzęt pomiarowy. Po drugie, z racji spadających cen coraz częściej na odbiornik RTK decydują się użytkownicy spoza branży geodezyjnej. I wreszcie po trzecie: w ostatnich latach dokonuje się tak duży postęp technologiczny, że nowy odbiornik oferuje nieporównanie większe możliwości pomiaru niż sprzęt sprzed raptem kilku lat!\nŚledzenie wszystkich obecnych i przyszłych sygnałów GNSS (w tym poszczególnych kanałów), wbudowany pochyłomierz, korzystanie z satelitarnych korekt PPP, modem komórkowy nowej generacji, webserver, odporność na zakłócanie, niewielka waga i wymiary, oprogramowanie pozwalające na pracę w chmurze – to tylko wybrane elementy wyróżniające dziś nowoczesny odbiornik.\nMoże zatem najwyższa pora, by wymienić stary instrument? Jeśli się na to zdecydujemy, wybór mamy szeroki jak nigdy wcześniej. Oferta krajowych dystrybutorów w zakresie odbiorników RTK składa się już z 94 serii (z czego 28 to nowości). Z kolei odbiorników klasy GIS i rejestratorów uzbierało się 83 (w tym 24 nowości), a stacji referencyjnych – 29 (w tym 11 nowości).\nTo satelitarne bogactwo sprawia, że każdy znajdzie w nim coś dla siebie!\nBędzie tylko lepiej– Doroczny przegląd GNSS. Już w 2020 roku będziemy mieli do dyspozycji cztery w pełni operacyjne globalne systemy nawigacji satelitarnej\nOpisy sprzętu i oprogramowania: • Trimble Catalyst, • Satlab SL800, • Tersus David, • Ruide Pulsar R6p, R90i neo, Meteor S680N Pro\nSkoro nie widać różnicy – Zestawienie geodezyjnych odbiorników satelitarnych GNSS\nSpore pole do popisu – Zestawienie odbiorników satelitarnych GNSS klasy GIS\nKlęska urodzaju – Zestawienie odbiorników satelitarnych GNSS dla stacji referencyjnych


Sil Saptil Czyszczenia Kołnierzyków i mankietów - Pranie - CHEMIA GOSPODARCZA - DOM I OGRÓD\nSil Saptil fur Reise Vorbehandlung Tube 200 ml - Środek do czyszczenia kołnierzyków koszul i mankietów, oraz usuwania plam. Praktyczna w zastosowaniu tubka posiada szczoteczkę, dzięki której łatwo można rozprowadzić pastę i czyścić zabrudzone miejsca. Skutecznie usuwa zabrudzenia na kołnierzach i mankietach koszul, jak również na innych częściach garderoby.\nSil Saptil idealnie sprawdza się w podróży i na urlopach. Specjalna szczoteczka zintegrowana z środkiem czyszczącym od razu wyczyszcza plamy, bez wielkiego wysiłku, wystarczy potrzeć plamy i wytrzeć czystym ręcznikiem. Produkt renomowanej firmy Henkel.\nSklad: 5-15% niejonowe środki powierzchniowo czynne, anionowe środki powierzchniowo czynne 15-30% Pozostałe składniki:Zapachy (Butylphenyl Methylpropional, Hexyl Cinnamal, Linalool), konserwanty (Methylchloroisothiazolinone, Methylisothiazolinone)


Kultura i Sztuka - Dodaj swój biznes do katalogu stron\nwww.czassztuki.pl i Igor MITORAJ Perseusz\nWystarczy odwiedzić stronę internetową gdzie Igor MITORAJ Asklepios wystawia to, co jest najpiękniejsze. Nawet najbardziej wymagające osoby wyszukają dla siebie taką rzeźbę, która sprawi im sporo radości. Nie pozostaje nam nic innego jak zagłębić się w te dzieła sztuki. W ten sposób dopasujemy to, co chcemy, aby odszukało się w domu czy...\nWybrać można takie sesje rodzinne szczecin, jakie najniezwyklej nam odpowiadają. Z fotografem można będzie wszystko ustalić. To osoba niesłychanie fachowa, która potrafi tak nas ustawić do fotografii żeby były jeszcze ładniejsze. Można liczyć również na to, iż dostoimy wsparcie podczas takiej sesji. Komputerowa obróbka pozwoli na...\nPosty na forum można czytać bez rejestracji, albowiem są dla wszystkich widoczne. Można naturalnie założyć własne konto i uczestniczyć w dyskusjach. To pomoże nam wszystkim, dlatego nie ma, co czekać tylko należałoby już dziś odwiedzić forum biblijne, a przekonamy się jak mnóstwo ciekawych wpisów się tam znajduje. Te osoby, które wiedzą...\nOdwiedzając forum religijne można być na bieżąco ze wszystkimi istotnymi dla nas informacjami. W jednym miejscu można odszukać wszystko na temat działania całego kościoła. Wybierając forum katolickie można korzystać z przeróżnych kategorii jak Biblia czy Modlitwa. Każda osoba wierząca będzie mogła w krótkim okresie odszukać to wszystko...\nKażdy kolekcjoner sztuki z pewnością będzie usatysfakcjonowany z szanse kupowania perfekcyjnej jakości dzieł sztuki, które upiększą wnętrze i będą prezentowały się w nim rewelacyjnie. Naprawdę należałoby decydować się na takie właśnie oferty. Reprodukcje obrazów są tańsze w nabyciu niż oryginały, a przy tym prezentują się naprawdę...\nTakie podobrazia malarskie wykonane zostały bardzo solidnie. To znaczy, że cała drewniana konkurencja jest bardzo wytrzymała. Jeśli bierzemy podobrazia bardzo duże to ta konstrukcja jest jeszcze dodatkowo wzmacniania. Wszystko po to żebyśmy byli pewni, że po namalowaniu nasz obraz się nie zniszczy. Płótno, jakie odnajduje się na...\nUdekorowanie swojego fotografie za pomocą niezmiernie nadzwyczajnych i niepowtarzalnych produktów jest w stanie dawać świetne efekty. Świetnie w swoim zadaniu może sprawdzić się pomiędzy innymi obraz ze fotografie, który będzie prezentował się świetnie i którym zainteresowanie się będzie dawało niezmiernie dobre efekty w każdej sytuacji...\nPoza zwykłymi kolumnami można również mieć specjalne kolumny, jakie zwiększą bas w naszej muzyce. Wówczas można będzie zakupić sobie subwoofer klipsch, który również będzie dopasowany do naszych wszystkich potrzeb i będzie w stanie spełnić nasze oczekiwania i wymagania. Zastanówmy się, wobec tego czy chcemy kupować porządny firmowy...\nJeszcze doskonalsze kwoty na ten zamiar postanawiają wygospodarować np. rodzice bądź chrzestni, którzy wręczają nastolatkom prezent z niezwykle przeróżnych okazji, choć do najczęstszych zaliczają się rzecz jasna urodziny. Mniej problematyczny potrafi być prezent dla nastolatka, albowiem nie jest żadną tajemnicą, że chłopcy w tym wieku...\nPodziękowania komunia należy przede wszystkim zamówić ze stosownym wyprzedzeniem, bowiem wyłącznie wówczas nie będzie obaw czy zostaną dostarczone “na czas”. Częsty wybór stanowią podziękowania komunijne w formie magnesu na lodówkę, bowiem charakteryzują się konkurencyjną ceną oraz wysoką praktycznością. Potrafią odszukać się na...\nPozytywne sygnały mogą potwierdzać, iż sklep posiada w ofercie wyłącznie najlepsze świeczniki, a jednocześnie jest w stanie zagwarantować dostawę w satysfakcjonująco krótkim czasie. Częstokroć zdarza się, że klienci zamawiają jednocześnie zarówno świecznik, jak i lampion adwentowy, albowiem w takich okolicznościach i tak muszą ponieść...


herbatniki - Przepisy od Po Prostu Pycha\nBlok czekoladowy to bardzo prosty deser, który niegdyś był bardzo popularny. Pamiętam, że za dziecka jadłam go dość często. Później gdy zaczęły się pojawiać w sklepach różnego typu batoniki, cukierki czy nawet takie tradycyjne czekolady, to blok czekoladowy poszedł w odstawkę. Blok czekoladowy z bakaliami Bardzo chciałabym odświeżyć ten stary,…\nSernik tiramisu to słodka propozycja dla miłośników kawy. Czyli między innymi dla mnie! Uwielbiam smak i zapach kawy, a pierwsze o czym marzę po przebudzeniu to filiżanka gorącej kawusi… Jeśli masz tak samo jak ja to ten wypiek podbije Twoje kubki smakowe. Jako “królowa serników” (często o mnie tak piszecie w komentarzach…\nNa moim blogu znajdziecie sporo sprawdzonych przepisów na serniki. Najbardziej kocham piec sernik z białą czekoladą (zauważyłam, że on też lubi być przeze mnie pieczony, bo za każdym razem wychodzi perfekcyjnie!) oraz sernika z brzoskwiniami i bezą. Sernik z mlekiem w proszku to moja najnowsza propozycja na pyszny wypiek, który z pewnością Wam przypadnie do gustu.…\nSernik z białą czekoladą to z pewnością jeden z najlepszych serników jakie do tej pory piekłam! Wyszedł wysoki, równiutki i do jak bosko smakował… Nie da się tego opisać! 🙂 Mój najnowszy sernik z białą czekoladą jest lekki jak chmurka. Coś w stylu sernika wiedeńskiego, jednak ta biała czekolada w masie serowej zrobiła…\nSernik na zimno z truskawkami to pyszny, letni deser, który jest w naszym domu wręcz uwielbiany! To ciasto bez pieczenia jest bardzo owocowe, leciutkie w smaku, a do tego pięknie się kroi. Uwielbiam wszystkie serniki na zimno czy to na okrągłych biszkoptach, krakersach czy herbatnikach. Tym razem do mojego sernika na zimno z truskawkami zdecydowałam się na ciasteczkowy spód na bazie…\nJak miałabym wskazać ciasto, które obecnie najbardziej lubię piec, a kiedyś mi totalnie nie wychodziło – definitywnie sernik! Miałam nawet przypadek kiedy w liceum kiedy upiekłam centymetrowego sernika, a potem ryczałam przed nim i sobie wmawiałam, że już nigdy go nie upiekę, że jestem beznadziejna itp. Jestem przekonana, że w Waszym…