Jagodowa w świecie lakierów - Nail art and Lacquers: Świetne pędzelki od Born Pretty Store !\nŚwietne pędzelki od Born Pretty Store !\nCześć! Wśród nowości które dotarły do mnie nie dawno ze sklepu Born Pretty Store był zestaw pędzelków do ozdabiania paznokci. Chcecie poczytać na ich temat? Zapraszam do dalszej części postu!\nTestowałam już różne pędzelki i powiem Wam, że za każdym razem jestem coraz bardziej zadowolona. Nie wiem czy to wynika z jakości produktów, czy po prostu już znam siebie lepiej i wiem co wybierać do testów żeby mi się przydało i podobało?\nNajnowsza przesyłka ze sklepu Born Pretty Store.\nZestaw pędzelków o którym dzisiaj moja składa się z trzech pędzelków o rożnych długościach włosia.\nBiały pędzelek 7mm:\nCzarny pędzelek 9mm:\nRóżowy pędzelek 11mm:\nPędzelki mimo - a może właśnie dzięki temu - że mają taki dziwny kształt dobrze leżą w dłoni. Linie malują cienkie, choć nie są to najcieńsze pędzelki jakie w życiu widziałam.\nStandardowo namalowałam nimi palemki - jest to chyba już mój ulubiony wzór do testowania pędzelków:\nPierwszy obrazek od lewej namalowałam pędzelkiem białym z którym chyba najlepiej mi się współpracuje. Nie umiem malować pędzelkami ze zbyt długim włosiem.\nDrugi obrazek różowym, a trzeci czarnym pędzelkiem. (na zdjęciu powyżej widzie pędzelki położone przy obrazkach na odwrót - pomyliłam się przy robieniu zdjęcia).\nPoniżej zbliżenie na palemki:\nA pędzelki w użyciu mogliście zobaczyć np. tutaj:\nWpis ze zdobieniami na Halloween.\nA poniżej zobaczycie nagranie z malowania palemek za pomocą pędzelków z zestawu:\nPędzelki znajdziecie na stronie sklepu Born Pretty w dziale "Nails" dokładnie TUTAJ w promocyjnej cenie $2.29 ( bez promocji $3.89).\nJak podoba się Wam ten zestaw pędzelków?\nMacie jakieś swoje ulubione pędzle?\nKoniecznie dajcie znać! ;-)\nBorn Pretty Store . Gadżety . Pędzelki\nColoursOfBeauty 13 listopada 2017 14:41\nJa nie mam takiego talentu artystycznego, palemki wyszły pięknie :) Widać, że pędzle są precyzyjne :)\nmavselina 13 listopada 2017 16:17\nSymforyna 13 listopada 2017 17:07\nAch chciałabym kiedyś nauczyć się rysować takie wzory na paznokciach :) Śliczne palemki, a pędzelki wyglądają bardzo ciekawie.\nPospolita Ola 13 listopada 2017 17:19\nTakie pędzelki by mi się przydały, bo zawsze mam problemy ze wzorkami :D Te palmy ślicznie Ci wyszły, zazdroszczę talentu :D\nWerterownia 13 listopada 2017 17:30\nJa też jestem fanką pędzelków z krótkim włosiem ;)\nNiedługo chyba powinnaś wrzucić palemki do nagłówka bloga :D Wyszły jak zawsze bardzo ładnie!\nKosmetyka by Monika 13 listopada 2017 19:00\nNigdy o nich nie słyszałam ,lecz wydają się fajne:) ja aktualnie używam pędzelków z Semilaca\nmanicureal 13 listopada 2017 21:00\nZastanawiałam się nad nimi, ale aktualnie potrzebuję kilku bardzo cienkich, więc chyba jednak nie kupię. ;)\nNail Crazinesss 14 listopada 2017 12:10\nCiekawa ta rękojeść - może być faktycznie wygodna w trzymaniu :)\nLaura Cieciora 14 listopada 2017 14:21\nZastanawiają mnie bardzo :)\nMonika St 14 listopada 2017 14:35\nJa muszę sobie domówić takie pędzelki.\nChloeMakeUp 14 listopada 2017 18:24\nnie umiem malować pędzelkami; Tobie świetnie to wychodzi! ;)\nStyleNailsAndYou 14 listopada 2017 19:45\nMuszę wreszcie kupić porządne pędzelki, bo nawet zwykłych linii nie mam czym namalować :/\nIness Ka 15 listopada 2017 12:15\nkuuurcze chciałabym mieć tyle talentu co Ty hehe :)nie znam tych pędzelków ale wydają się bardzo ciekawe :)\nVictoria Vynn - 106 Birthday Cake oraz 107 Soft Ma...\nPÓŁHYBRYDA !? A co to takiego ? / "Sweterek" - Pr...


Formuła 1: Hamilton ukarany za zmianę skrzyni biegów - Dziennik.pl\n7 lipca 2017, 21:32 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nBrytyjczyk Lewis Hamilton (Mercedes GP), najszybszy na obu piątkowych treningach, został ukarany przesunięciem o pięć miejsc w niedzielnym wyścigu Formuły 1 o Grand Prix Austrii z powodu nieregulaminowej zmiany skrzyni biegów.\nOznacza to, że trzykrotny mistrz świata nie wyrówna za tydzień przed własną publicznością w Grand Prix Wielkiej Brytanii należącego do Niemca Michaela Schumachera rekordu 68 pole position, czyli wygranych kwalifikacji przed wyścigami F1. Brytyjczyk ma ich na koncie 66.\nRzecznik ekipy Mercedes GP poinformował, że problem ze skrzynią biegów był nierozwiązany od poprzedniego wyścigu w Azerbejdżanie.\nW klasyfikacji generalnej mistrzostw świata po ośmiu eliminacjach prowadzi Sebastian Vettel (Ferrari), który na piątkowych treningach w Austrii uzyskał czwarty i drugi wynik. Niemiec ma 14 punktów przewagi nad Hamiltonem, który z kolei o 28 wyprzedza swojego kolegę z ekipy Fina Valtteriego Bottasa.\nWyścig o GP Austrii rozpocznie się w niedzielę o godzinie 14. Dzień wcześniej odbędą się kwalifikacje.\nmercedes Formuła 1 Hamilton F1\nNigga from Compton\nWho cares. To jest na pierszej stronie dziennik??? Faaaark hamilton


Recenzja Mizuno koszulka sportowa Tubular Helix Tee Clown Fish S\nMizuno koszulka sportowa Tubular Helix Tee Clown Fish S\nPowrót do kategorii Koszulki biegowe, fitness\nMizuno Tubular Helix Tee to koszulka sportowa dedykowana dla mężczyzn ceniących sobie maksymalną wygodę i swobodę ruchów. Doskonale odprowadza wilgoć zapewniając uczucie suchości i komfortu, a technologia CoolTouch pomaga w utrzymaniu optymalnej temperatury ciała. Koszulka wyposażona została w odblaskowe logo dla lepszej widoczności po zmroku.... Zobacz pełny opis produktu >>>\nZ nami wybierz tanie Koszulki biegowe, fitness. produkt Mizuno koszulka sportowa Tubular Helix Tee Clown Fish S e-Shop mall.pl Kup w cenie 212 zł. Przetestuj produkt Mizuno koszulka sportowa Tubular Helix Tee Clown Fish S jest zwykle sprzedawany po cenie 212 zł. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\n- rzetelny dostawca i producent Mizuno\n- kod EAN i ID towarów 1015982\n- kategoria produktu Koszulki biegowe, fitness\nZ wysokiej jakości e-sklepu mall.pl możesz wygodnie zamówić Mizuno koszulka sportowa Tubular Helix Tee Clown Fish S.\nCeneo opinie i Recenzje Mizuno koszulka sportowa Tubular Helix Tee Clown Fish S\nMożesz również znaleźć produkt wyraźnie na portaluMizuno koszulka sportowa Tubular Helix Tee Clown Fish S porównaj i filtruj. Możesz wybrać miejsce zbioru. Porównaj ceny z wielu sklepów, takich jak mall.pl s dopravou - Info v obchodu. .\nKomparatory cen i artykuły z ceneo.pl pomagają klientom wybrać najlepsze produkty w przystępnej cenie.W kategorii Koszulki biegowe, fitness możesz także znaleźć inspirację.\nSpójrz na opinie odwiedzających, co jest produktem rzetelnego producenta Mizuno vlastní.\nAdidas koszulka Essex TR Tank Samba Blue /Black S\nPuma koszulka sportowa Bonded Tech LS Tee Dark Gray L\nUnder Armour koszulka Threadborne Seamless SS Vapor Green Stealth Gray S\nKari Traa Anita Tee Black XS\nKoszulki biegowe, fitness - Zobacz więcej produktów\nUnder Armour Alter Ego Comp SS Royal Red M\nUnder Armour koszulka DC Comics Baselayer SS Royal Red YS\nUmbro koszulka W Tank Top White/Green S\nPuma Koszulka Core-Run S S Tee W Sparkling Cosmo XS\nCraft Koszulka funkcyjna AX2.0 Brilliant SS Orange S\nSalomon koszulka z długim rękawem Mazy Ls Tee W Hot Pink L


Spotkanie Putina i Łukaszenki. Białoruś chce gazu i ropy\nDodano: 8 grudnia 2019, 14:59 0\nWładimir Putin / Źródło: X-news\nBliska współpraca przywódców Rosji i Białorusi trwa. Politycy spotkali się w ten weekend w Soczi, by dyskutować na temat polityki energetycznej i jeszcze większego zacieśnienia współpracy.\nWładimir Putin i Aleksander Łukaszenka spotkali się w Soczi i rozmawiali o kwestiach ekonomicznych. Celem prezydenta Białorusi jest wynegocjowanie korzystnych warunków zakupu ropy i gazu. Prezydentowi Rosji zależy natomiast na głębszej, nie tylko gospodarczej integracji dwóch krajów.\n– Mam nadzieję, że będziemy kontynuować nasze wysiłki na rzecz tego, aby obywatele naszych krajów czuli przyjazną atmosferę.Jesteśmy sobie coraz bliżsi, nie tylko ekonomicznie, ale także w kwestiach społecznych, które uważam za ogromnie ważne. Mam nadzieję, że ludzie skorzystają na tej integracji – mówił na wspólnej konferencji prasowej Władimir Putin.\nPrezydent Białorusi zaznaczył, że Białoruś chcę jedynie równych warunków dla wszystkich. – Nie prosimy o tani gaz i ropę. Jesteśmy nawet gotowi płacić 200 dolarów za gaz i ponad 63 dolary za baryłkę ropy. To co jest dla nas ważne, to równe warunki. Jeśli nasze przedsiębiorstwa płacą 200 dolarów, ich konkurenci powinni płacić tę samą cenę. W innym wypadku nie będziemy mogli stworzyć dobrych podstaw dla naszych relacji – stwierdził Łukaszenka.


Prostota, harmonia, pokój. Poznaj wspólnotę Mniszek Benedyktynek z Sierpca\nUmieszczony przez admin• 1 września 2020• 12:17• Duchowość monastyczna, Historia\nPROSTOTA – HARMONIA – POKÓJ. Tak można streścić w jednym zdaniu naszą benedyktyńską codzienność.\n1624 – 1892\nSierpeckie opactwo mniszek benedyktynek to miejsce o prawie czterechsetletniej historii nieodłącznie związanej z dziejami miasta. Sprowadzone w 1624 roku z Chełmna, z inicjatywy Zofii Potulickiej – właścicielki części Sierpca, mniszki Reguły świętego Benedykta, stworzyły centrum stałej modlitwy i kontemplacji przy istniejącym od końca XV wieku ośrodku kultu maryjnego w sierpeckim kościele Panny Marii. Po osadzeniu przy nim sióstr benedyktynek, kult Madonny Sierpeckiej nabrał nowych wymiarów i czasy „benedyktyńskie” w kościele na wzgórzu Loret w Sierpcu uznaje się za okres największego rozkwitu tego miejsca pielgrzymkowego. Mniszki benedyktynki w ciągu prawie 270 lat z wielką gorliwością pielęgnowały kult Matki Bożej, roztaczały opiekę nad pątnikami przybywającymi do Sierpca, a także zapisały wyjątkowo piękne karty historii na polu oświaty sierpeckiej – prowadziły bowiem znaną w okolicy szkołę żeńską.\nUkaz kasacyjny cara Aleksandra II z dnia 8 listopada 1864 roku, zdezorganizował życie klasztorne w opactwie sierpeckim – przeznaczając do likwidacji prowadzoną przez siostry szkołę, zamykając nowicjat (zakaz przyjmowania nowych kandydatek). Opactwo zlikwidowano formalnie w połowie 1892 roku, a siedem pozostałych sierpeckich mniszek przeniesiono do klasztoru benedyktynek w Łomży.\nW opuszczonym przez siostry klasztorze urządzono koszary dla wojska, a w czasie I wojny światowej po wejściu Niemców więzienie, które funkcjonowało nieprzerwanie do roku 1945.\nPo 1947 roku\nW dniu 3 maja 1947 roku siostry benedyktynki, które po wkroczeniu władzy radzieckiej na Białoruś, musiały opuścić swój dom w Nieświeżu, przybyły do Polski i zamieszkały w Sierpcu.\nWe wrześniu 2016 roku dołączyły do wspólnoty 3 siostry z Opactwa w Żarnowcu, aby tutaj modlić się i pracować, aby pomóc w staraniach o nasz dom. Wyższą przełożoną dla Klasztoru w Sierpcu i Opactwa w Żarnowcu jest obecnie Matka Ksieni Faustyna Foryś OSB, a przełożoną domową dla naszej sierpeckiej wspólnoty jest Matka Miriam Pałasz OSB.\nObecnie nasza wspólnota Mniszek Benedyktynek w Sierpcu liczy 7 sióstr po profesji wieczystej. Życie naszej wspólnoty to codzienny rytm harmonijnie splatającej się modlitwy i pracy.\nWspólnie gromadzimy się w kaplicy na modlitwie siedem razy dziennie: na jutrzni, rozmyślaniu (indywidualnym), Mszy św., godzinie południowej, nieszporach, godzinie czytań i komplecie. Wspólnie odmawiamy też różaniec i koronkę do Miłosierdzia Bożego. Lectio divina – Boże czytanie – odprawiamy prywatnie. Podobnie także prywatnie każda z sióstr przeznacza czas na indywidualną modlitwę i medytację. Raz w tygodniu mamy wspólnotową Adorację Najświętszego Sakramentu. Raz w miesiącu wspólnotowy dzień skupienia. A także raz w miesiącu indywidualny dzień skupienia, nazywany przez nas „pustynią”.\nNasza codzienna praca podobna jest do pracy jaką wykonują członkowie każdej wspólnoty rodzinnej: praca w kuchni, sprzątanie, pranie, troska o administrację i finanse domu. Mamy duży ogród, który wymaga pielęgnacji. Uprawiamy warzywa na własne potrzeby. Od 25 lat w ogrodzie klasztornym króluje wspaniała pasieka, wymagająca fachowej i starannej opieki. Podejmujemy posługę zakrystianki w Sanktuarium Matki Bożej Sierpeckiej. Mamy w obrębie naszego klasztoru sklepik w którym można zakupić różne dewocjonalia jak i niektóre produkty zrobione przez nas. W ten sposób staramy się żyć z pracy rąk własnych, jak zaleca Św. Benedykt.\nDo furty klasztornej przychodzą codziennie w różnych swoich sprawach mali i dorośli goście. Staramy się zaradzić ich potrzebom na miarę naszych możliwości – darem chleba, darem dobrego słowa, darem rozmowy i modlitwy.\nObok charyzmatu uwielbiania Boga w codziennej modlitwie i pracy, mamy charyzmat gościnności. Św. Benedykt dał nam zadanie aby dzielić się tym co otrzymujemy od Boga. Aby dać możliwość ludziom spotkać się z Bogiem w ciszy Klasztoru poprzez włączenie się w rytm naszego codziennego życia, zaczęłyśmy organizować jednodniowe Dni Skupienia ze Św. Benedyktem.\nObecnie remontujemy nasz Dom Pielgrzyma. Chcemy w ten sposób umożliwić wszystkim zainteresowanym, przyjazd na kilka dni aby mogli skorzystać z naszej klasztornej ciszy i nabrać sił ducha i ciała. W tym celu będą organizowane rekolekcje, sympozja, konferencje, warsztaty. Będzie także możliwość indywidualnego skorzystania z wypoczynku w obrębie naszego Klasztoru.\nWychodzimy również naprzeciw potrzebom lokalnej społeczności umożliwiając działanie na naszym terenie Stowarzyszeniu W Trosce o Rodzinę, które udało nam się wspólnie utworzyć z Księżmi Pallotynami oraz parafianami.\nPonieważ codzienność w klasztorze jest ściśle uporządkowana i obowiązuje nas w ciągu dnia zachowanie milczenia, bardzo ważny jest odpoczynek i rekreacja. Chwila wytchnienia, rozmowy, a czasem zabawy, to wspólna rekreacja. Ale jest także wolny czas, który każda siostra może spędzić według własnych potrzeb i zainteresowań.\nPROSTOTA – HARMONIA – POKÓJ. Tak można streścić w jednym zdaniu naszą benedyktyńską codzienność. Wierność codziennym obowiązkom czyni nas szczęśliwymi – obdarza poczuciem bezpieczeństwa i pokojem serca.\nMateriał przygotowany przez Siostry Benedyktynki z Sierpca. Przeczytaj o tym co już zostało zrobione w opactwie oraz planach na najbliższy czas / Zdjęcia pochodzą ze strony: http://benedyktynkisierpc.com/ / Materiał wideo przygotowała redakcja tygodnika “Kurier Sierpecki”\n(Visited 1 159 times, 1 visits today)\nJak powstał lekcjonarz mszalny?\n14 czerwca 2021• Historia, Liturgia\nGdy w XIX w. odżyło zainteresowanie Pismem Świętym i liturgią, obudziło się wśród wiernych pragnienie świadomego udziału w...\n9 czerwca 2021• Duchowość monastyczna\nZacznijmy od małego przykładu, który zaczerpnąłem z pewnej książki. Otóż autor tej książki pewnego dnia przechadzał się...\nŚw. Hildegarda z Bingen. Księga II, wizja VII: wizja Szatana\n8 czerwca 2021• Duchowość monastyczna\nObrzydliwa, różnokolorowa poczwara – robak czy też smok – symbolizuje wiele rodzajów wad, grzechów i knowań, którymi samo zło...\nPosłuszeństwo a manipulacja\n2 czerwca 2021• Duchowość monastyczna\nSamą relacją posłuszeństwa jako taką można bowiem manipulować, i to do tego stopnia, że od strony formalnej wszystko będzie „w...


Udział w kampanii "Daj się zarazić wiedzą, nie daj się zakazić HCV".\nNasza placówka zaangażowała się w akcję testowania w kierunku HCV w ramach kampanii " Daj się zarazić wiedzą, nie daj się zakazić HCV". W ramach podziękowań otrzymaliśmy Certyfikat Przyjaciela Pana Wątroby jako potwierdzenie wkładu w obszarze HCV.\nAkcja z serca "Zostań Super Zakrętakiem"\nKontynuując akcję „Zostań Super Zakrętakiem” realizowanego przez Stowarzyszenie „ Łódzkie Hospicjum dla Dzieci- Łupkowa” w Łodzi, po raz drugi, dzięki dużemu zaangażowaniu naszych wychowanków oraz pracowników przekazano 450 litrów plastikowych zakrętek. To ekologiczne przedsięwzięcie, które dzięki łatwej segregacji odpadów, w postaci zbiórki zakrętek, będzie wspierać podopiecznych Hospicjum w urzeczywistnieniu ich marzeń.\nZdrowych, spokojnych, wypełnionych miłością i radością,\nniosących spokój i wytchnienie Świąt Narodzenia Pańskiego\nDyrektor wraz z Pracownikami i Wychowankami.\nOtrzymaliśmy zaproszenie ze Schroniska dla Nieletnich w Gackach do wzięcia udziału w XII ogólnopolskim konkursie plastycznym\ndla wychowanków zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich na wykonanie najładniejszej kartki bożonarodzeniowej.\nW konkursie wzięło udział 8 placówek resocjalizacyjnych. Nasi wychowankowie wykonali w ramach tego konkursu, wykorzystując różne techniki plastyczne 20 kartek bożonarodzeniowych.\nJury oceniając prace w konkretnych kategoriach przyznało naszym wychowankom aż 4 nagrody.\nW kategorii do lat 18, pierwsze miejsce zajął Bartek z grupy schroniskowej, w kategorii powyżej lat 18, trzecie miejsce zajął Daniel\nz grupy zakładowej, oraz wyróżnienie specjalne w kategorii ogólnego waloru artystycznego otrzymali Kacper i Jakub z grupy zakładowej.\nChłopcy otrzymali dyplomy oraz atrakcyjne nagrody rzeczowe.


Przeklęta kopalnia | Wieloświat\nGdy ktoś w Oskad mówi “kopalnia”, na myśl od razu przychodzą Kopalnie Starego Kanionu, czasem też Góry Granitowe. Jest to bardziej niż poprawne skojarzenie, ale niewielu wie, a już chyba nikt, kto mógł to pamiętać, nie żyje, że jedną z pierwszych kopalni w kolonii była ta położona na… Wielkich Równinach. Owszem, wiele lat temu odkryto tam pokłady złota, które ściągnęły wielu osadników, dających początek miastu Imperium. Miasto przetrwało, jednak położona ponad pięćdziesiąt kilometrów na zachód kopalnia (miasto założono tak daleko ze względu na fakt, że ówcześnie było to niemalże centrum terenów łowieckich kilku plemion Ubairgów) nie, gdy okazało się, że złoża były o wiele mniejsze, niż zakładano. Na dodatek większość zawaliła się, a górnicy szybko opuścili to miejsce. Zostało one odkryte na powrót około dziesięć lat temu, przez pewnego koniokrada, który ukrył się tam przed stróżami prawa. Wykorzystywał niezawalone pomieszczenia pod ziemią jako kryjówkę i miejsce ukrycia skradzionych zwierząt. Pozwoliło mu to na obłowienie się, więc postanowił rzucić tę fuchę i urządzić w tym miejscu ostoję dla kryminalistów, jaskinię hazardu, handlu bronią, alkoholem, niewolnikami i innymi nielegalnymi dobrami. Jego plan spalił na panewce, gdy został zastrzelony podczas awantury w jednym z szemranych saloonów Dodge City, ale pamięć o tym miejscu nie zginęła na nowo, bowiem przed śmiercią opowiedział o niej jednemu ze swoich kompanów, ale tylko jemu. Nazywał się Clark Hastings, dowodził małą grupą najemnych rewolwerowców. Używali kopalni jako bazy wypadowej, znacząco ją odrestaurowali, aby dało się tam nie tylko ukrywać, ale i robić to w dość komfortowych warunkach. Pech chciał, że wszyscy zginęli, z winy swego kompana, Jimmy’ego Stara, który nie chciał dzielić się nimi nagrodą. Od tej pory tylko on i kilku jego najbliższych współpracowników wie o kopalni, która wciąż wykorzystywana jest w tym samym celu, co dawniej: Jako kryjówka, bo choć Jimmy stara się nie zadzierać z władzami (a przynajmniej nie bardziej, niż to konieczne), to jednak czasem musi salwować się ucieczką z dala od swojego stałego miejsca zamieszkania.\nKopalnia jest niemalże niewidoczna, tąpnięcie pod ziemią niemalże wyrównało ją do poziomu gruntu, z daleka wygląda jak niewielki pagórek, czemu sprzyja też zamaskowanie głównego wejścia i tylnego wyjścia. W środku zaś urządzono niewielką stajnię dla kilku koni, magazyn na przemycane dobra i inne łupy, spiżarnię, miejsce do przygotowywania posiłków oraz spania, wyposażone może nie surowo, ale na pewno bez wielkich wygód.\nKopalnia zawdzięcza swą nazwę temu, że każdy, kto dowiedział się o niej po jej opuszczeniu przez górników, ginął, przekazując wcześniej wiedzę o tym miejscu innym, którzy również ginęli, mówiąc kolejnym, co tworzyło (i jeśli również Jimmy Star zginie, to dalej będzie tworzyć) przeklęte koło wydarzeń.\nJimmy otworzył wieko kufra, a później przeciął więzy na nogach oraz te, które łączyły pęta na nadgarstkach i kolanach. Miałaś chwilę, aby dojść do siebie i być w stanie się poruszać, więc zauważyłaś, dzięki temu, że kufer został otwarty, rozgwieżdżone, ciemne niebo, podróż musiała więc trwać naprawdę długo. Gdy byłaś już w stanie stać i iść o własnych siłach, choć niezbyt pewnie, Jimmy i David pomogli Ci wyjść i stanąć na ziemi. Zapowiadało się kolejne obozowanie w szczerym polu, ale nagle tamci dwaj zaczęli odsuwać kamienie, krzaki i tym podobne, ukazując zejście pod ziemię, na tyle duże, aby przeszedł przez nie wóz zaprzęgnięty w dwa konie, co też się stało, gdy do środka wprowadził go David, chwilę później zabierając także konia Stara. Zwierzęta, jakby przyzwyczajone, schodziły pod ziemię bez większych oporów, choć nie tak ochoczo. Jimmy zaś wyjął z kabury rewolwer i wbił Ci jego lufę w plecy, nakazując marsz naprzód, czyli właśnie ku wejściu do podziemi. Znów przydała się spreparowana Magią opaska na oczy, dzięki której widziałaś to wszystko, o czym Star i David nie mieli nawet pojęcia.\nGdyby nie to, że do jamy wprowadzono także wóz i konie, to Jannet pomyślałaby, że Star prowadzi ją do jakiegoś dołu, by wpakować jej kulkę w potylicę i mieć z nią spokój. Szybko odgoniła tą myśl, w końcu gdyby chciał się jej pozbyć, to oddałby ją w ręce władz, zarabiając przy tym. Przedsiębiorczości nie mogła mu odmówić.\nJeszcze trochę walcząc z odrętwiałymi kończynami, udała się w kierunku wskazanym przez Stara.\nZ każdą chwilą byłaś coraz bardziej zdziwiona, jeśli nie pełna podziwu, bo czymkolwiek było to miejsce, robiło wrażenie: Lekko stromy, szeroki i wysoki tunel, którym bez problemu przejechał wóz z dwoma końmi, co już jednak wiesz, oświetlony był staromodnymi pochodniami, a prowadził dobrych osiem metrów w dół. Tam z kolei znajdowało się główne pomieszczenie, a w nim palenisko, komplet niezbędnych naczyń czy sztućców leżał obok, a dalej były trzy sienniki nakryte skórami i derkami, ułożone na niewielkich podwyższeniach z kamienia. Choć dla Stara mogło wyglądać to tak, jakbyś bezradnie rozglądała się wokół, to doskonale widziałaś niewielką stajnie, a w niej konie z zapasem paszy i wody, niewielką nieckę na wóz, spiżarnię, a także stojące nieopodal skrzynie i beczki, sama nie byłaś pewna czego. Staliście tak chwilę, gdy David zajmował się końmi i przygotowaniem posiłku, aż Jimmy wreszcie ściągnął Ci z oczu szmatę.\n- Witam w mojej kryjówce. Rozgość się, bo to nie tylko pierwszy, ale przede wszystkim ostatni raz, gdy się tu pojawiłaś.\nSpojrzała na niego z dosyć skonfundowanym wyrazem na twarzy.\n“Czyli w końcu jestem tutaj ostatni raz czy nie?” Pomyślała , nie do końca rozumiejąc słowa Stara. Jednak szybko odwróciła twarz w przeciwną stronę, rozglądając się po kryjówce na pokaz znużonym wzrokiem.\n//Miał na myśli to, że jesteś tu pierwszy i ostatni raz, bo na więcej nie będzie okazji. I nigdzie nie napisałem, że zdjął knebel.//\n//Zawsze o tym zapominam. Poprawione. //\nNie dostrzegłaś wiele więcej, niż na pierwszy rzut oka zza przepaski, ale stworzyłaś w ten sposób pozory, ważne, jeśli Jimmy ma się nie domyślić, że choć nie możesz mówić ani się ruszać, to masz choć częściową kontrolę nad sytuacją, widząc wszystko. Szkoda tylko, że przywieziono Cię tu ciemną nocą i wcześniej nie mogłaś przypatrywać się trasie, przez to rzeczywiście będzie to pierwszy i ostatni raz, gdy tu trafiłaś, bo Star ani David nie zdradzą Ci położenia kryjówki, a sama też tu raczej nie trafisz.\nJimmy klepnął Cię w pośladek i posłał w ten sposób pod ścianę, gdzie kazał siedzieć i czekać. W tym czasie on i David skończyli przygotowywać posiłek i zabrali się do jedzenia, kompletnie ignorując Ciebie, Twoje potrzeby czy chociaż kwestię uwolnienia Cię od lin i jeszcze bardziej uciążliwego niż pęta knebla.\nChyba nie miała zbyt wiele możliwości odnośnie tego, co mogła w obecnej sytuacji zrobić. Za to spróbowała poluźnić, w jakiś sposób wydostać się z więzów na jej dłoniach. Rozejrzała się za jakąś ostrą krawędzią w okolicy.\nByło ich sporo, inna kwestia, jak tamci dwaj zareagują na kolejną próbę uwolnienia się bez ich zgody. Byłaś niemal pewna, że sami pozbędą się więzów i knebla, chcą Cię jedynie w ten sposób jakoś ukarać czy zdenerwować, a prawdopodobnie wystarczy podejść do nich i jakimś stłumionym jękiem upomnieć się o swoje. Wszyscy w końcu musicie być w pełni sprawni i gotowi do akcji w więzieniu, a także macie do omówienia szczegóły planu.\nOh. Tak, to zdecydowanie ma sens.\nW takim razie podeszła do Davida i ruchem głowy wskazała na więzy na nadgarstkach. Jeżeli mimo tego ignorował ją, szturchnęła go z niewielką siłą w kostkę.\nTen podniósł wzrok na Jimmy’ego, a Star po chwili zastanowienia skinął mu głową.\n- Musimy omówić cały plan ucieczki z więzienia i nie tylko, a Ty powinnaś być w miarę sprawna, gdy tam trafimy, ale nie licz, że puszczę Ci płazem to, co zdarzyło się na Wielkich Równinach… Lubię mieć kontrolę nad sytuacją, nieważne jak ta się potoczy. Dlatego denerwuje mnie, gdy ktoś próbuje mi ją odebrać, jasne? Noc spędzisz związana i zakneblowana, nie tylko po to, żeby Cię ukarać, ale też dlatego, że nie ufam Ci na tyle, aby zmrużyć oczy, gdy masz możliwość palnięcia mi w łeb albo poderżnięcia gardła.\nNawet nie zapytał się, czy się na to zgadasz, czy ten plan Ci pasuje, więc miałaś przeczucie, że zrobi to i tak, niezależnie od Twojej opinii na ten temat. Niemniej, dzięki temu David w końcu uwolnił Twoje ręce od krępujących je więzów, pozostawiając jednak knebel w ustach.\nRoztarła dłonie po czym odeszła od twojej dwójki, posyłając im nieprzyjazne spojrzenie.\n“Nie ufasz mi, Jannet?”\nSłowa Stara znów rozbrzmiały w jej głowie.\n“Nie, za grosz. I chyba tak samo w drugą stronę, co?” Odpowiedziała mu w myślach.\nZdjęła z twarzy knebel i splunęła w jakiś kąt. Roztarła szczękę, zdecydowanie za długo miała to w ustach. Rozejrzała się za wodą w kryjówce.\nByło kilka pełnych bukłaków, kryjówka była naprawdę dobrze zaopatrzona, tak w wodę, jak i suchy prowiant, który nie psuł się za szybko, miałaś świadomość, że Jimmy korzystał z tego miejsca raczej rzadko, więc nie potrzebował mieć tu świeżych owoców, warzyw czy mięsa na co dzień, ale bardziej suszone mięso, wędzone ryby, suchary i tym podobne, którymi mógł się żywić od jednej wizyty do drugiej, a które dzieliły zapewne tygodnie lub miesiące.\nWięc wzięła najbliższy kubek i nalała sobie do pełna wody, po czym napiła się. Od knebla cholernie zaschło w jej ustach, nie wspominając o tym, jak bardzo bolała ją szczęka.\nNie miała zamiaru teraz siedzieć przy tej dwójce, dlatego zaczęła przyglądać się samemu pomieszczeniu, chodząc po nim. Skąd Jimmy wytrzasnął to miejsce? Czy główne pomieszczenie było jedynym?\nNie dowiesz się tego, co to za miejsce, i jak w jego posiadanie wszedł Jimmy Star, jeśli nie zapytasz go o to sama, bo nic nie dawało Ci odpowiedzi na to pytanie. Jeśli chodzi o budowę, to całe to pomieszczenie, jeśli można tak nazwać coś, co w gruncie rzeczy mogłoby być podziemną pieczarą, było jednym, choć spiżarnia, miejsce do spania i tym podobne znajdowały się albo w naturalnych wnękach w litej skale, albo były w niej wydrążone ręką człowieka.\nDziwne. Może była to siedziba jego przybranego ojczulka? Wątpiła, że Star wytrzasnął taką miejscówkę sam sobie.\nUdała się do jednego z sienników, by tam usiąść z dłońmi skrzyżowanymi za głową. Czekała, aż tamta dwójka skończy posiłek.\nJeśli chodzi o wspomniany wcześniej knebel to fakt, był on niezwykle uciążliwy, i choć nie masz szans, aby tamci zgodzili się na pozbawienie Cię knebla w jakiejkolwiek formie, to może zdołałabyś ich przekonać, aby wrócili to poprzedniej opcji? Tamte szmatki też nie były zbyt przyjemne, ale i tak lepsze od wędzidła.\nJeszcze kilka minut zajęło im uporanie się z posiłkiem i posprzątanie po nim.\n- Podejdziesz w końcu? Wciąż mamy do omówienia sporo przed jutrzejszą akcją. I zostawiliśmy dla Ciebie porcję. - powiedział, tym razem dla odmiany, David.\n— Trzeba było tak od razu. — Mruknęła z lekkim sarkazmem, po czym dosiadła się do Davida i Stara. Wzięła w dłonie naczynie z potrawą i zaczęła jeść. Co tak właściwie przyrządzili?\n— Dobra, wprowadźcie mnie w szczegóły waszego planu. — Powiedziała po krótkiej chwili.\nPonownie gulasz z dużą ilością ostro przyprawionego sosu, warzyw i mięsa. Nic nowego, nic szczególnie smacznego, ale też nie podłego. Grunt, że w miarę smakowało, a przede wszystkim syciło.\n- Dostarczymy Cię pod samo więzienie w kufrze. Gdy im wyjaśnimy, że w ten sposób nie miałaś szans na ucieczkę, a nikt też nie mógł Cię zauważyć, a więc spróbować odbić i odebrać nam nagrodę, nie powinni nic podejrzewać, ale byłoby dobrze, żebyś współpracowała. Gdy uchylimy wieko, pokazując Cię strażnikom w więzieniu, warcz przez knebel, miotaj się i tak dalej, niech nie mają ochoty za szybko Cię uwolnić. My w tym czasie pójdziemy pogadać o nagrodzie, a ja mam przeczucie, że Ciebie zaniosą do biura naczelnika więzienia, żeby nie mógł sobie odmówić tej przyjemności, jesteś nie tylko poszukiwana, ale to przez samego burmistrza i Szeryfa Imperium, więc pewnie będzie się chciał chełpić tym, że to do niego trafiłaś. Tak czy siak, David będzie odbierał nagrodę, a ja go jakoś zajmę, wtedy Ty skorzystasz ze skrytki ze scyzorykiem, uwolnisz się, a jak tylko będziesz w stanie sprawnie chodzić i władać bronią, zabierzesz cały arsenał. Naczelnik musi mieć w swoim biurze spis wszystkich więźniów i miejsce ich osadzenia, gdy to znajdziesz, bez trudu znajdziesz cele naszych kumpli i pójdziesz do nich, powinnaś mieć tam też zapasowe klucze, żeby ich wyciągnąć. My w tym czasie zadbamy o to, żeby nikt Cię nie zauważył. Później dasz tamtym broń i spróbujemy przebić się do bramy, a potem uciec. Wszystko jasne?\n— Nie, czekaj. — Uniosła dłoń. — Ty zajmiesz Naczelnika, a ja wyjdę z kufra, kiedy zostawią mnie samą w jego biurze, ta?\n- Tak, to właśnie miałem na myśli. Istnieje też ryzyko, że nie dam rady zająć go odpowiednio długo, ale wtedy powinnaś się choć częściowo uwolnić i nie będziesz miała z nim problemów, ale jeśli nie chcesz, żeby cena za Twoją głowę wzrosła, to lepiej nie próbuj go zabijać. Mimo wszystko, postaram się, żeby nie było go tam, gdy będziesz się uwalniać, uzbrajać i szukać naszych oraz kluczy do ich cel.\n— A co jeżeli zostawią przy mnie kilku strażników? Nie dam rady zdjąć ich po cichu, a podniesienie alarmu w więzieniu od razu postawi wszystkich w stan gotowości i przysporzy nam sporych problemów. Jeżeli sytuacja się rozwinie, może dojść nawet do tego, że poproszą najbliższą jednostkę o wsparcie. Wtedy prędzej pieprzony Hoodoo Brown zostanie pieprzonym mnichem, niż my wyjdziemy stamtąd żywi.\n- Nasz snajper o to zadba. Rzecz jasna kłamałem, gdy mówiłem, że Stary miał Cię na muszce, gdy spotkaliśmy się w tamtych ruinach, ale wolałem się zabezpieczyć. On też już jest dawno w drodze, zaczai się w pobliżu i zdejmie ewentualnych strażników na wieżyczkach i wszystkich, którzy spróbują wezwać wsparcie, wiec o to się nie martw. A nawet gdyby mu się nie udało, to zanim nawet najlepszy jeździec na najlepszym koniu ściągnie skąd posiłki, to nim z nimi wróci, minie dobrych kilka godzin, więc zdążymy ulotnić się nawet w najgorszym wypadku.\n— Mhm. — Jannet mruknęła w zamyśleniu, ale uspokoiła się. Plan rzeczywiście przedstawiał się dobrze, wszystko wydawało się dopięte. — W takim razie mam ostatnie pytanie. — Podniosła wzrok znad gulaszu. — Kiedy wyruszamy?\n- Jutro, o świcie. To daje nam około sześć lub siedem godzin na odpoczynek i sen.\nSkinęła głową. To było wszystko, co musiała wiedzieć. Plan był ryzykowny, ale nie niemożliwy. Trzeba będzie liczyć się z tym, że nagroda za jej głowę urośnie jeszcze bardziej… Ale i Star będzie musiał się tym martwić. W końcu i zanim zostanie posłany list gończy. Czyżby porzucił plany życia na spokojnym ranczu?\nWróciła do gulaszu, pogrążając się w myślach.\nTylko on mógł to wiedzieć, a Tobie ciężko cokolwiek przewidzieć, dobrze wiesz, jaki był zmienny, kierując się jedynie własnym zyskiem. Tak czy siak, około godziny mogłaś poświęcić na odpoczynek, było to ważne szczególnie dla Twoich zdrętwiałych nóg, rąk i szczęki, ale po tym czasie tamci dwaj zaczęli przygotowywać się do snu, aby być choć trochę wypoczętymi podczas jutrzejszej akcji, więc dla Ciebie przyszła pora na więzy i knebel.\nTyle, że Jannet nie miała zamiaru w ogóle zakładać knebla, dlatego najzwyczajniej przeszła przez wieczorną higienę i położyła się na jednym z sienników. Może i Star lubi kontrolę, ale niech wie, gdzie jego miejsce.\n- Nie zapomniałaś aby o czymś? - zagadnął Cię, gdy sam wycierał się ręcznikiem po własnej higienie, podczas której bez śladu skrępowania rozebrał się przy Tobie od pasa w górę, a chcąc nie chcąc musiałaś przyznać, że było na co patrzeć, bo choć chodzącą kupą mięśni nie był, to też mu ich nie brakowało i wszystko to było dobrze wyrzeźbione i podkreślone. Do tego kilka blizn i szram, a także dziwne tatuaże między łopatkami, które nie przypominały Ci absolutnie niczego, co widziałaś wcześniej i nie mogłaś domyślić się ich znaczenia. Chociaż, to czy takie w ogóle było?\nJimmy, gdy już umył się, wytarł i znów ubrał, podszedł do Ciebie z wędzidłem, szmatką i zwojem liny.\n- Współpracuj, oboje jesteśmy zmęczeni, a im szybciej będziemy to mieli za sobą, tym lepiej.\nOstentacyjnie obróciła się na bok, do ściany, jednak po chwili westchnęła. Miał trochę racji. Byli zmęczeni, a teraz powinni także dostać każdą minutę odpoczynku, jaką się dało. No i on… do cholery. Westchnęła ciężko.\n— Słuchaj… Możesz mnie związać, ale nie zakładam knebla. Co niby mogę Ci zrobić? Pogryźć?\n- Może. Skąd mam wiedzieć? Ale po prostu chcę mieć gwarancję, że będziesz siedzieć cicho do samego rana.\n— Będę. — Odmruknęła, po czym ponownie odwróciła się i spojrzała na niego: — Daj spokój z tym kneblem. Poważnie.\n- Wcześniej jakoś się nie opierałaś.\n— Bo wcześniej mógł być potrzebny, a teraz nie jest. Tyle w temacie.\nWzruszył ramionami i nie wykłócał się więcej, a zamiast tego od razu przystąpił do dzieła, krępując Ci ręce za plecami w nadgarstkach, ramionach i przedramionach. Chwilę zastanawiał się, co zrobić ze szmatką, ale ostatecznie schował ja do kieszeni kamizelki, podobnie jak knebel i sam ułożył się w jednym z wolnych miejsc do spania.\n- I co ciekawego porabiałaś od naszego ostatniego spotkania? - zagadnął, układając ręce pod głową i patrząc się w skalny sufit jaskini.\nW pierwszej chwili nie chciała mu odpowiadać albo wyłącznie rzucić czymś na wzór “spadaj” albo “jeb” się, jednak szybko się zreflektowała.\n“W końcu nie zakneblował mnie, nie?” Pomyślała. Może była to wina zmęczenia, ale wyjątkowo nie widziała dobrego powodu, by odgryźć się na nim.\n— Szczerze? Niewiele, poza bójką z tępakiem z Krwawej Dłoni i jego kolegą, który porywa się na moich starych. — Odpowiedziała.\n- Krwawa Dłoń? No proszę, proszę, tego bym się nie spodziewał.\n— Wiesz, że ja też nie? — Odpowiedziała. — Reszta skumała się z nimi, kiedy razem “wesoło” spędzaliśmy czas w Imperium, więc kiedy wróciłam, Ci już zdążyli się u nas zadomowić.\n- Kumpel z Dodge wspominał mi, że Dłoń robi się strasznie zuchwała, prośbą albo groźbą wcielają w swoje szeregi mniejsze grupki bandytów, a jak jakiemuś się to nie podoba, to kulka w łeb i do piachu… Jeśli w Oskad zacznie się wojna, to z nimi, nie z tubylasami. - powiedział i po chwili parsknął śmiechem pod nosem. - No i nie narzekaj, to była świetna przygoda. Wiem, że z Twojej perspektywy mogło nie być tak ciekawie, ale nie narzekałaś, a przynajmniej nic nie słyszałem. Ucieczki z więzienia nie są częste, a takie jak ta nie zdarzyły się nigdy. Zobaczysz, będą o tym opowiadać legendy, a Ty zasłyniesz tym, nie tylko jak stamtąd uciekłaś, ale też tym, że po ucieczce z jednego pierdla dostałaś się dobrowolnie do drugiego.\nIm bardziej Star brnął w swój wywód, tym bardziej Jannet gotowała się wewnątrz. Dla niego to wszystko wydawało się tylko śmieszną zabawą, dobrą przygodą, a Jannet przez ten cały czas w więzieniu bladła na samą myśl o ponownym spotkaniu z rodzicami, będąc na skraju załamania nerwowego. Kto wie, jak skończyłaby się ta przygoda, gdyby przypadek nie sprawił, że w kiciu trafiła na takich ludzi ( i jednego Amaksjanina).\n– Ty niczego nie rozumiesz, nie? – Odcięła się szorstko, odwracając od Stara.\n- A czy muszę? - odparł, klepiąc Cię po pośladkach. - Im mniej wiesz, tym lepiej śpisz, a my powinniśmy się wyspać przed jutrzejszą akcją.\nZa ten ruch Jannet po omacku wymierzyła Starowi kopniaka (//bo o skrępowanych nogach nie było mowy//).\n— Dobranoc. — Odpowiedziała krótko i zimnie, odsuwając się od niego na tyle, na ile mogła.\nTrafiłaś, a choć syknął z bólu, to również życzył Ci dobrej nocy swoim zwyczajowym, lekceważącym i wesołym tonem. Ty zaś albo przywykłaś do krępowania i kneblowania, i nie robiło Ci to już większej różnicy, albo byłaś tak tym wszystkim zmęczona, że nie robiło Ci to już większej różnicy. Tak czy siak, zasnęłaś dość szybko, a obudziłaś się później, zapewne o świcie lub tuż przed, bo to właśnie wtedy, według słów Jimmy’ego, mieliście wyruszać. Obudził Cię tym, czym pożegnał przed snem, ponownie klepiąc w tyłek, choć tym razem przezornie odsunął się na tyle, abyś nie mogła go kopnąć.\n— Zrób to jeszcze raz, a rozwalę Ci łeb. — Syknęła. w połowie szczerze, a w połowie żartobliwie. Już miała dosyć tego, jak Star ją wyszydzał.\nZsunęła się z łóżka. Od razu ruszali w drogę?\n- Naprawdę jesteś urocza, gdy grozisz mi śmiercią. - odparł beztrosko i wyjął z kieszeni kamizelki wędzidło, przystawiając Ci do ust. Najwidoczniej nie macie już czasu na jakikolwiek posiłek czy ugadanie szczegółów planu, musi Wam wystarczyć to, co zjedliście i ustaliliście wczoraj, a w sumie od powtórzenia całego planu po raz kolejny i napełnienia żołądka czas jest teraz najważniejszy.\nGdy zagryzłaś zęby na skórzanym wędzidle, Jimmy od razu zawiązał paski z tyłu Twojej głowy oraz zawiązał Ci oczy. Chwilę zajęło, nim wyprowadzili na zewnątrz wóz, konie i zabrali zapasy na ewentualną drogę powrotną, ale gdy się to już stało, wrócili po Ciebie. Już w kufrze, do którego musiałaś wejść, Jimmy skrępował Ci jeszcze nogi, tak jak zawsze, w udach, kostkach i łydkach, obmacał piersi i zatrzasnął wieko oraz zamknął kufer na klucz.\n//Jeszcze jeden odpis dla zachowania ciągłości fabuły, tak jak w Dodge, i zmieniamy temat.//


Real Valladolid - Real Madryt transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\n0:1 La Liga (Hiszpańska Primera Division)26.01.2020 21:00Real Valladolid - Real Madryt2020-01-26T21:00:00+01:002020-01-26T23:00:00+01:00\nTOP 3 BONUSY NA MECZ Real Valladolid - Real Madryt 1229 PLN 29 zł za darmo i bonus 1200 zł - więcej na www.STS.pl\nReal Valladolid - Real Madryt na żywo. Transmisja live stream online w internecie. Gdzie oglądać?\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć takie mecze jak Real Valladolid - Real Madryt na żywo w tv i live stream online. Gdzie oglądać mecz Real Valladolid - Real Madryt w Internecie? Najbliższy mecz o którym mowa odbędzie się 26.01.2020 21:00. Dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie Real Valladolid - Real Madryt można oglądać za darmo na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach online . Są one dostępne w płatnych pakietach jak również wybrane kanały za free z transmisjami za darmo.\nTransmisja online meczu Real Valladolid - Real Madryt w ramach popularnych rozgrywek jakim jest La Liga (Hiszpańska Primera Division) można oglądać na wielu kanałach tv , w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń a Piłka nożna to jeden ze sportów wśród najpopularniejszych transmisji.\nReal Valladolid - Real Madryt na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć Real Valladolid - Real Madryt na żywo w tv i online?\nWydarzenie Real Valladolid - Real Madryt to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 26.01.2020 21:00. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo na kanałach online i telewizji . Wśród dostępnych transmisji znajdują się popularne drużyny i rozgrywki takie jak La Liga (Hiszpańska Primera Division).\nKanały do wydarzenia Real Valladolid - Real Madryt zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek La Liga (Hiszpańska Primera Division) i dyscypliny sportowej Piłka nożna, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nReal Valladolid - Real Madryt transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?


Miłość przez internet .? - forum, opinie, porady\nMiłość przez internet .?\n09-30-2014 16:41 #31\nzakochać się można, ale utrzymać to już trudniejsza sprawa\n09-21-2015 16:01 #32\nMoim zdaniem miłość przez internet jest możliwa, nic się nie wyklucza. Jeżeli dwie osoby będą miały się odnaleźć to się odnajdą, nawet przez gołębia pocztowego. Sposób poznania swojej miłości przez internet jest o tyle dobry, że na początku liczy się charakter, ludzie przede wszystkim zakochują się w charakterach, a wygląd jest na drugim miejscu. Miłość przez internet wymaga jednak dużo cierpliwości i zaufania: czy ta druga osoba nas nie oszukuje, jak będzie nas traktować na żywo itp.\n03-03-2016 12:50 #33\nJestem najlepszym dowodem na to, że miłość przez internet jest możliwa, swojego obecnego chłopaka poznałam przez portal ezeo.pl. Na początku nawet nie pomyślałam o tym, że bedziemy nawet znajomymi, jednak z czasem namówił mnie na wideo czat a potem na spotkanie i od tego właśnie się zaczęło. Nie powiem, że było łatwo, ale jeśli się czegoś bardzo chce i odpowiednio o to dba, to z czasem to się stanie. I tak oto po roku znajomości, mój chlopak postanowił przeprowadzić się do mojego miasta.\n03-09-2016 10:03 #34\nwszystko jest mozliwe kiedy zachowamy przy tym zdrowy rozsadek i odrobine rozumu. Wiem wiem milosc potrafi nas zakrecic na amen ale sa wyjatki ktore znajduja swoje polowki w ten sposob i super gratuluje\n04-07-2016 14:54 #35\nJa znam jedno malzenstwo, ktore poznalo sie na portalu randkowym a jak sie spotkali od razu sie w sobie zakochali\n04-20-2016 12:43 #36\nJest mozliwa jak kazda inna\nGorzej z utrzymaniem tej milosci..\n04-20-2016 13:55 #37\nMożliwa, ale to zawsze wyzwanie. Z reszta prędzej czy później jedno do drugiego będzie musiało się przeprowadzić.\n05-14-2017 14:58 #38\nja nie mam przekonania do znajomości zawieranych przez internet a do szukania drugiej połówki, tym bardziej.\n10-25-2017 14:47 #39\nJeśli jest się z tego samego miasta to jest łatwiej. Owszem zaczyna się wirtualnie ale można iść na kawę, piwo, do kina, po prostu na randkę i zobaczyć co i jak, później już głównie spotkania na mieście. Jeśli są to inne miasta to już gorzej, ale znam takie historie, że chwilę na odległość potem przeprowadzka i miłość rozkwita. Nie ma reguły. Można kogoś poznać np. na imprezie a potem i tak nie wyjdzie bo zbyt różne charaktery.


Archiwa: hop - Strona 2 z 54 - Czasoumilacze 24\nSarius – Powiedział mi ktoś (prod. Gibbs) – czasoumilacz\nUstaw Sarius – Powiedział mi ktoś (prod. Gibbs) granie na czekanie. Już teraz każdy kto do Ciebie zadzwoni usłyszy Twój ulubiony hit Sarius – Powiedział mi ktoś (prod. Gibbs), zamiast monotonnego sygnału oczekiwania na połączenie. W celu aktywowania Sarius – Powiedział mi ktoś (prod. Gibbs) czasoumilacza wystarczy, że podasz swój numer telefonu i to potwierdzisz. Od teraz każdy dzwoniący do Ciebie usłyszy Twój kawałek!\nDrake – Nonstop – czasoumilacz\nUstaw Drake – Nonstop granie na czekanie. Już teraz każdy kto do Ciebie zadzwoni usłyszy Twój ulubiony hit Drake – Nonstop, zamiast monotonnego sygnału oczekiwania na połączenie. W celu aktywowania Drake – Nonstop czasoumilacza wystarczy, że podasz swój numer telefonu i to potwierdzisz. Od teraz każdy dzwoniący do Ciebie usłyszy Twój kawałek!\nTags: Cash, Drake, hip, hop, LP6, Money/Drake, nonstop\nAminé – REEL IT IN – czasoumilacz\nUstaw Aminé – REEL IT IN granie na czekanie. Już teraz każdy kto do Ciebie zadzwoni usłyszy Twój ulubiony hit Aminé – REEL IT IN, zamiast monotonnego sygnału oczekiwania na połączenie. W celu aktywowania Aminé – REEL IT IN czasoumilacza wystarczy, że podasz swój numer telefonu i to potwierdzisz. Od teraz każdy dzwoniący do Ciebie usłyszy Twój kawałek!\nTags: Aminé, hip, hop, In, It, RECORDS, Reel, Republic\nMachine Gun Kelly – LOCO – czasoumilacz\nUstaw Machine Gun Kelly – LOCO granie na czekanie. Już teraz każdy kto do Ciebie zadzwoni usłyszy Twój ulubiony hit Machine Gun Kelly – LOCO, zamiast monotonnego sygnału oczekiwania na połączenie. W celu aktywowania Machine Gun Kelly – LOCO czasoumilacza wystarczy, że podasz swój numer telefonu i to potwierdzisz. Od teraz każdy dzwoniący do Ciebie usłyszy Twój kawałek!\nTags: (PS), Ariana Pete, Bad, Bloom, BOY, Davidson, Gun, hip, hop, Kelly, Loco, Machine, machine Gun Kelly, MGK, Pete, Pete Davidson, RECORDS\nSarius – Wiking (prod. Gibbs) – czasoumilacz\nUstaw Sarius – Wiking (prod. Gibbs) granie na czekanie. Już teraz każdy kto do Ciebie zadzwoni usłyszy Twój ulubiony hit Sarius – Wiking (prod. Gibbs), zamiast monotonnego sygnału oczekiwania na połączenie. W celu aktywowania Sarius – Wiking (prod. Gibbs) czasoumilacza wystarczy, że podasz swój numer telefonu i to potwierdzisz. Od teraz każdy dzwoniący do Ciebie usłyszy Twój kawałek!\nSarius – Zasięg / Dobry chłopak (prod. Gibbs) – czasoumilacz\nUstaw Sarius – Zasięg / Dobry chłopak (prod. Gibbs) granie na czekanie. Już teraz każdy kto do Ciebie zadzwoni usłyszy Twój ulubiony hit Sarius – Zasięg / Dobry chłopak (prod. Gibbs), zamiast monotonnego sygnału oczekiwania na połączenie. W celu aktywowania Sarius – Zasięg / Dobry chłopak (prod. Gibbs) czasoumilacza wystarczy, że podasz swój numer telefonu i to potwierdzisz. Od teraz każdy dzwoniący do Ciebie usłyszy Twój kawałek!\nAlicia Keys – Harlem’s Nocturne – czasoumilacz\nUstaw Alicia Keys – Harlem’s Nocturne granie na czekanie. Już teraz każdy kto do Ciebie zadzwoni usłyszy Twój ulubiony hit Alicia Keys – Harlem’s Nocturne, zamiast monotonnego sygnału oczekiwania na połączenie. W celu aktywowania Alicia Keys – Harlem’s Nocturne czasoumilacza wystarczy, że podasz swój numer telefonu i to potwierdzisz. Od teraz każdy dzwoniący do Ciebie usłyszy Twój kawałek!\nTags: ..., album, Alicia, Am, As, Diary, ELEMENT., freedom, Good, harlem's, hip, hop, In, JAY, Keys, minor, MTV, Music, nocturne, of, R&B, Rap, Songs, Soul, the, Video\nPost Malone – rockstar ft. 21 Savage – czasoumilacz\nUstaw Post Malone – rockstar ft. 21 Savage granie na czekanie. Już teraz każdy kto do Ciebie zadzwoni usłyszy Twój ulubiony hit Post Malone – rockstar ft. 21 Savage, zamiast monotonnego sygnału oczekiwania na połączenie. W celu aktywowania Post Malone – rockstar ft. 21 Savage czasoumilacza wystarczy, że podasz swój numer telefonu i to potwierdzisz. Od teraz każdy dzwoniący do Ciebie usłyszy Twój kawałek!\nTags: hip, hop, Malone, post, RECORDS, ROCKSTAR, Universal


Simplify3D: Szybka edycja struktur podporowych - Omni3d\nKategoria: WIEDZA, 20.08.2020\nSimplify3D: Szybka edycja struktur podporowych\nSimplify3D to jeden z najpopularniejszych programów służących do przygotowywania plików do druku 3D. Profesjonalnie wykorzystuję oprogramowanie SImplify3D od wielu lat. Wiele unikalnych funkcjonalności, oraz prostota obsługi wyróżniają je na tle konkurencyjnych rozwiązań.\nAutor: Krzysztof Kardach, Główny Technolog Druku 3D Omni3D\nJedną z cech, która była ‘game changerem’ kiedy Simplify3D wchodził na rynek była możliwość manualnej edycji podpór. Dzięki niej użytkownik może sam zdecydować gdzie drukować podpory, a gdzie nie będą potrzebne. Pozwala to zaoszczędzić czas wydruku, a w wypadku niektórych modeli w ogóle umożliwia poprawne wydrukowanie.\nJednak manualna edycja podpór w Simplify3D ma jedną dużą wadę. W celu dodania lub usunięcia podpory w danym obszarze, program wymaga manualnego kliknięcia w każdy ze słupków, których to potrafią być tysiące. Ta wada często czyni niemożliwym edycję podpór na większym obszarze wydruku.\nJeszcze szybsza edycja podpór w Simplify3D\nIstnieje jednak pewne obejście tego problemu. Gdybyśmy mogli po prostu programowo zasymulować kliknięcia z dużo większą prędkością, musielibyśmy jedynie przejeżdżać myszką po podporach, a usuwanie/dodawanie odbywało by się automatycznie.\nDzięki prostemu narzędziu, jakim jest AutoClicker, możemy programowo wywoływać kliknięcia z wysoką częstotliwością.\nJak rozpocząć pracę z AutoClicker?\nPobierz AutoClicker – po otwarciu programu możemy wpisać, co jaki czas wywołane będzie kliknięcie. Proponuję wartość 20 ms, która spowoduje wywołanie 50 kliknięć na sekundę. Wybierając Hotkey setting, możemy również wybrać klawisz, którym będziemy zaczynać i kończyć funkcje automatycznego klikania.\nAby funkcja automatycznego klikania dobrze współpracowała z Simplify3D musimy jeszcze zmienić klawisz myszy przypisany do obracania widoku modelu 3D. Domyślnie jest to lewy przycisk myszy, co powoduje niekontrolowane obracanie widoku w takcie usuwania podpór.\nWchodząc z poziomu paska narzędzi w TOOLS > OPTIONS możemy zmienić przypisane klawisze. W moim wypadku, zmieniłem na tryb używany w programie Autodesk Fusion 360, czyli Shift + Środkowy przycisk dla obracania i Środkowy przycisk dla przesuwania.\nTeraz, po wejściu w tryb manualnej edycji podpór, wybraniu trybu dodawaniu lub usuwania i kliknięciu przypisanego w AutoClicker klawisza, samo przejeżdżanie myszką nad podporą wykonuje wybraną akcję.\nZobacz przygotowany przeze mnie tutorial:\nSimplify3D : Szybka edycja struktur podporowych\nDzięki takiemu prostemu rozwiązaniu, możemy przyspieszyć pracę nad przygotowaniem pliku do druku nawet kilkudziesięciokrotnie.\nSkontaktuj się z nami bądź sprawdź nasze możliwości zamawiając wydruk próbny 3D.


Leśniczówka, odc. 274\nPo przebudzeniu Pati odkrywa, że jest zupełnie sama. Wybiega przed dom i spotyka Czesławę, która idzie do pracy. Ździebłowska tłumaczy, że dziś zajmie się nią Magda. Lekarka zabiera dziewczynkę na leśną polanę. Opowiada, że to idealne miejsce, żeby wyrzucić z siebie wściekłość i żal. Zachęcona Pati zaczyna krzyczeć. Tadeusz mówi Dagmarze, iż rezygnuje z psychoterapii. Spotyka się z żoną, która zdradza, że na ból pleców podała mu placebo, a wszystkie jego dolegliwości mają podłoże psychiczne. Robert planuje w końcu powiedzieć Krzysztofowi o swoim uczuciu do jego córki. W tym celu umawia się z przyjacielem na piwo. Prawda wychodzi na jaw zupełnie nieoczekiwanie. Majewski wpada we wściekłość. Janusz dostaje kartkę urodzinową ze współrzędnymi GPS i terminem spotkania. Zjawia się w wyznaczonym miejscu, a tam czeka na niego mężczyzna, który przedstawia się jako mecenas Rożek (Tomasz Sapryk). Oświadcza on, że ostatnie zatrzymanie kurierów przez Wigrowskiego bardzo zmartwiło jego szefa. Proponuje pozbyć się policjanta. Karcz deklaruje, że się tym zajmie. Jakiś czas później spotyka się z Łukaszem i oferuje mu pieniądze w zamian za wyciszenie sprawy przemytu narkotyków. Zaczyna go szantażować, ale funkcjonariusz jest nieugięty.


Stworze – International Edition – Underworld Kingdom\nLunation – Gra\nStrona głównaStworzeStworze – International Edition\nStworze – International Edition\nKategorie: Stworze, stworze eng\nPrzygodowa gra planszowa STWORZE, przeniesie Was w świat słowiańskiej mitologii, pełnej niezwykłych magicznych postaci, żyjących w świecie ludzi i będących częścią ich codzienności. Potrafią one okazać łaskę, ale lekceważone, karzą ludzi swoim gniewem. W grze STWORZE gracze wcielają się w jednego z dziesięciu bohaterów – Stworzy – i realizując kolejne misje, zwiększają swoje wpływy w Krainie.\n103 drewnianych żetonów\n10 figurek Stworzy\n5 kostek do gry, drewno\n5 kart pomocy, skrótu zasad\n187 kart – w wielkości 58×88 mm\n106 kart – w wielkości 44×68 mm\nŻywiczne miniatury i drewniane żetony są ręcznie robione.\nKolor żywicy i koloru drewna może się różnić w zależności od modelu.\nPonad 200 indywidualnych ilustracji\n“Ślad wody” – I tom z serii “Ślady Leszego” – przedsprzedaż – dostawa: grudzień 2021\nMata do gry STWORZE ODRODZENIE\nAll Categories Stworze Bez kategorii Jagged Alliance Lunation lunation eng stworze eng Pozostałe produkty Dzien Darmowej Dostawy Ślady Leszego Kampania


MuzykaFilmowa.pl - recenzja: Zootopia\ndata publikacji: 30/03/2016\n"...niezbyt zachwycająca zająca..."\nCzas trwania: 62:34 min.\nNajnowszy projekt Disneya – znany w niektórych krajach również jako „Zootropolis” – tradycyjnie szturmem podbił kina, zbierając także solidne opinie krytyków. To niezwykle przyjemny, dość oryginalny jak na to studio projekt, który mimo iż kompletnie nie wykorzystuje swojego potencjału, to potrafi zapewnić dwie godziny porządnej rozrywki. Technicznie to oczywiście wysoki poziom wykonania. Dziwić może zatem rozczarowująca w niemal każdym calu ścieżka dźwiękowa.\nJej autorem Michael Giacchino, dla którego zdawał się to być pomysł idealny. Amerykanin ma wszak na swoim koncie sporo doskonałych soundtracków do wielu animacji, zatem ani kolorowa kreska, ani zwierzęcy punkt widzenia nie są mu obce. Całe miasto wypełnione barwami i różnorakimi gatunkami fauny musiało jednak przytłoczyć maestro, gdyż ten potraktował je mocno zachowawczo, serwując chyba najmniej natchnioną pracę w swym dorobku – a przynajmniej tej jego części stworzonej na potrzeby milusińskich.\nNa dobrą sprawę jedynym, czym tak naprawdę bezproblemowo porywa słuchacza „Zootopia” jest piosenka promująca i jednocześnie kończąca film. Odpowiada za nią w pełni Shakira (lub też filmowa Gazella) i na albumie znajdziemy ją już na samym początku tracklisty. Tym bardziej poraża więc, że reszta z blisko godzinnego materiału od Giacchino nie jest w stanie zbliżyć się do tego samego, równie wciągającego poziomu ekspresji. Mimo kilku przebłysków można ją co najwyżej określić mianem sympatycznej. Ale nic ponad to.\nIntrygująco wypada druga połowa „Grey's uh-Mad at Me” – żwawa, rytmiczna, charakterna. Niestety utwór ten, jak i kilka innych, nie ma czasu by się rozwinąć lub odpowiednio poodbijać w uszach, bo jest za krótki. Podobnież „Ticket to Write” przywołujące na myśl karnawał w Rio (tudzież dokonanie Johna Powella z filmu o takim tytule). Przyjemne są nuty „Foxy Fakeout”, a do rytmu „Jumbo Pop Hustle” czy „Walk and Stalk” można sobie radośnie potupać nóżką. Fanów adrenaliny z pewnością przyciągnie „Hopps Goes (After) the Weasel”, gitarowe fragmenty „Ramifications” oraz świetna końcówka „A Bunny Can Go Savage”, a wielbiciele mantry osiągną nirwanę przy leniwym „The Naturalist”. Z kolei miłośnicy rosyjskich klimatów powinni być ukontentowani swojskimi dźwiękami „Mr. Big” oraz bałałajkowym zwieńczeniem „Weasel Shakedown”. Nie jest to zresztą praca, która od razu odkrywa wszystkie swoje karty – czasem trzeba ostro pomyszkować za najlepszymi kęsami.\nPoszczególne tematy są jednak zbyt mocno od siebie oderwane, a całość zwyczajnie się nie lepi. Melodie są tu mocno eklektyczne, rozbieżne zarówno brzmieniowo, jak i dramaturgicznie, a przy tym pozbawione wyraźnego motywu przewodniego. Jakiejś myśli łączącej, która nadała by im sensu, osobowości, ducha oraz głębi. Ilustracja ta przypomina raczej luźny zbiór mniej lub bardziej udanych pomysłów narracyjnych, z których – niczym w lodziarni – możemy sobie wybrać ulubiony zestaw smakowy. Cała paleta na raz psuje jednak apetyt na więcej, odbija się czkawką i w rezultacie szybko się nudzi, przez nadmiar tęczowych wrażeń wręcz męczy.\nLiczba grzeszków „Zootopii” jest generalnie całkiem długa: straszny miszmasz gatunkowy pogania brak spójności stylistycznej, sporo topornego mickey-szczuringu tonie w mało wyszukanym underscorze, do tego niezbyt zachwycająca zająca akcja, a i dzika liryka na standardowym (czyt. nieszczególnym) poziomie. Jak na Giacchino to mało wyrazista, wycięta z gotowego szablonu kompozycja, z której niewiele zostaje w głowie leniwca. Sporo z jej jasnych punktów ginie przy tym w ogólnym rozgardiaszu, tłumie przeciętnego, małpiego tła. Być może dlatego, jak rzadko kiedy, miałem poważne problemy z zapełnieniem wrażeniometru jakąkolwiek maksymalną notą.\nAczkolwiek krążek miewa naprawdę dobre momenty, a wieńcząca go suita jest, jak zawsze u tego twórcy, w pytkę. I to właśnie do niej odsyłałbym w pierwszej kolejności ludzkich jegomości, bo reszta ilustracji nawet w filmie wypada jedynie poprawnie, przez większość czasu w ogóle nie docierając do świadomości odbiorcy. Zatem ‘suchy’ album może okazać się prawdziwym testem cierpliwości, którego nie każdy na sawannie będzie w stanie zaliczyć.\nTomasz Goska 31-03-2016, 13:33\nŚredniak, który idzie docenić tylko w połączeniu z obrazem. Na płycie szybko umyka i nuży.


Liczba leukocytów we krwi jest wskaźnikiem obrony immunologicznej. Leukocyty odgrywać rolę wojownika przed wirusami i bakteriami, są one odpowiedzialne za odpowiedź immunologiczną i naprawy tkanek. Bardzo mała liczba krwinek białych we krwi może wskazywać na rozwój poważnych infekcji wirusowych, chorób autoimmunologicznych, raka i tak dalej. Jednak przyczyną zmniejszenia poziomu krwinek białych oraz może być głód i ciężka depresja i niskie ciśnienie.\nSpadek białych krwinek jest poniżej normy najczęściej występuje u osób, które miały raka lub ciężkich zakażeń i ciężką leczonych lekami. W takich przypadkach, profesjonalny powinien poinformować pacjenta, w jaki sposób przywrócić organizm do swojej poprzedniej postaci, jak jeść w prawo, aby przywrócić niedobór białych krwinek.\nWykazano, że zwiększenie w leukocytach krwi, bez obserwowania pewne zasady dostarczania niemożliwe. Zazwyczaj osoby cierpiące leukopenia, zalecamy zmniejszenie zużycia tłuszczów zwierzęcych, mięsa i wątroby. Należy zwrócić uwagę, aby w diecie naturalnych źródeł witamin, czyli owoców, jagód, warzyw i ziół. Wśród warzyw buraków rolę szczególną. Jest uważane za produkt №1 w rozwoju nowotworów i profilaktyce nowotworów. Buraki jest przydatny w dowolnej formie — pierwotne i gotowane, jak sok, do odstania w lodówce na około 2 godziny. Zaleca się również stosowanie małej ilości (50 g na dzień) o wysokiej jakości, czerwonego wina. Dieta musi być obecny ryby, czerwone ryby, i do przyjęcia, i czerwony kawior. Bardzo przydatny produkt jest kawior. Nawet konwencjonalna medycyna rozpoznawane rolę tego produktu w szybki odzysk liczby leukocytów we krwi.\nChoroby związane ze spadkiem białych krwinek, traktowane i farmaceutyki na celu stymulowanie leukopoezę. Leki te są pentoksil, Leucogen, methyluracil i inni. Terapia jest bardzo ciężka leukopenia stosowane leki filgrastymu, penograstima, leykomaksa, molgrastima. Zazwyczaj są one stosowane w leczeniu ludzi cierpiących na leukopenię w onkologii.\nIstnieje wiele tradycyjnych lekiem w celu zwiększenia liczby leukocytów we krwi. Na przykład, 20 mg mleczka pszczelego pszczół podjęzykowo trzy razy dziennie pomaga przywrócić system immunologiczny organizmu. Trwa 10-20 dni. Wystarczająco skuteczne jest napar z koniczyny: 2 łyżeczki sucha trawa twierdzą, około 4 godzin, zatokę 1,5 szklanki wody. Zaleca się, aby wziąć 1/4 filiżanki do trzech razy dziennie.\nBulion i owies popularnie uważane za doskonałe sposoby: 2 łyżki z myte surowe owies gotować kwadrans, Bay 2 łyżki. wody. Domagaj około 12 godzin. Odcedzić, wziąć w wysokości 0,5 szklanki przed jedzeniem trzy razy dziennie. Zaleca się pić kurs 30 dni, 1 miesiąc może być powtórzona.\nPrzygotowania babki zwiększona liczba leukocytów 1,1 — 2,5 razy. Są one realizowane w aptekach.\nGdy tradycyjna medycyna oferuje agranulocytoza gorzki piołun. Trawa (3 łyżki) Wlać 3 łyżki. przegotowanej wody, około 4 godzin. Filtr oraz Weź szklankę dziennie przed posiłkami.\nI zaleca napar z kwiatów rumianku o tej samej metody wytwarzania.\nPonadto, można poprawić układ odpornościowy drożdże piwne, jęczmień, owies, ziemniaki, czosnek, wołowina, ryby, jogurt, herbata i grzyby.\nZawartość leukocytów wzrasta i picie czerwonego wina lub piwa. Ale nie dać się ponieść wiele z tych funduszy.\nPozytywny wpływ na spacer na świeżym powietrzu, proste ćwiczenia fizyczne.\nNależy pamiętać, że leukopenia jest niebezpieczne w każdym z jego przejawów, jej leczenie należy rozpocząć natychmiast.\nIstnieje wiele różnych sposobów zwiększając całkowitą liczbę leukocytów krwi, jak w tradycyjnej medycynie i nowoczesne. Ale nie samoleczenia, szczególnie poważne narkotyków.\nChoroby onkologiczne dzieci i młodzieży


Z wizytami w radach dzielnic: Rembertów | PolitykaWarszawska.pl\nSala, w której odbywają się sesje, mieści się na pierwszym piętrze tuż za masywnymi, turkusowymi kolumnami. Na krańcu sali przeciwległym względem wejścia mieści się na podwyższeniu stół prezydium, a prostopadle do niego przez ponad pół długości sali ustawione są dwa długie rzędy miejsc dla radnych. Dalej po lewej stronie znajduje się spora liczba miejsc dla mieszkańców, których ku mojemu zaskoczeniu było naprawdę wielu na tej sesji.\nPrzypadek chciał, że była to pierwsza sesja po zmianie władz na Rembertowie, co wespół ze stawkami „śmieciowymi”, szczególnie dotkliwymi w dzielnicy składającej się głównie z domków jednorodzinnych, z góry przesądzało o jej żywiołowości. Przewodniczący punktualnie ją rozpoczął aby już po kilku minutach ogłosić przegłosowaną na wniosek grupy radnych przerwę. Taki krok wzbudził niemałe emocje wśród wyraźnie wzburzonych mieszkańców, szczególnie że chodziło o ustalenie stanowiska wobec poprawki rozszerzającej porządek obrad o dyskusję nad opłatami śmieciowymi.\nPowracających radnych przywitały mało pochlebne szmery wśród publiczności, która następnie otwarcie wyraziła swoją dezaprobatę tupiąc i bucząc. Ledwo minęło kilkanaście minut gby okazało się, że potrzebna jest... kolejna przerwa – tym razem techniczna, na skserowanie dokumentów. Uznając to za moją jedyną szansę na jakkolwiek skuteczne przeprowadzenie badania, poprosiłem przewodniczącego o możliwość rozdania ankiet i krótkiego przedstawienia założeń projektu, na co uzyskałem zgodę. Niestety mieszkańcy byli najwyraźniej już bardzo źli, bo i mi się dostało – z publiczności usłyszałem, że „lekcje to się w domu odrabia”. Na szczęście radni byli znacznie przyjaźniej nastawieni, a od kilku doczekałem się nawet bardzo pozytywnych komentarzy na temat mojego badania.\nPostanowiłem zaczekać do kolejnej przerwy, wiedząc z doświadczenia, że osobista obecność zwiększa szanse na zwrot ankiet. Siedząc wśród mieszkańców niespodziewanie otrzymałem zaproszenie do jednej z partii, co w pewnym stopniu tłumaczyło nadzwyczajną aktywność publiczności. Sesja wreszcie się zaczęła, ze względu na zrzeczenie się mandatów przez członków nowowybranego zarządu, jednym z punktów było zaprzysiężenie nowych radnych. Na szczęście emocje mieszkańców ostygły, a w kwestii opłat śmieciowych postanowiono zwołać osobną sesję.\nMimo tak ognistej debaty na szczęście udało mi się przeprowadzić badanie, osiągając poziom zwrotów porównywalny z innymi dzielnicami. Dziękuję za to przede wszystkim przewodniczącemu, który pozwolił mi wykorzystać jedyną „wolną chwilę” sesji, a także pracownikom biura obsługi rady, którzy odpowiednio wcześnie przekazali mu moją prośbę. Zapraszam do śledzenia kolejnych części moich przygód w radach dzielnic!


Dziewczyna, która wróciła [Susan Lewis] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00357 006481 20293826 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Susan Lewis Liczba stron: 448\nISBN: 978-83-65740-89-2 Data wydania: 2017-11-27\nNie powinna żywić takich uczuć. Nie wobec własnej córki. To dziecko ma zaledwie dziewięć lat, na litość boską. To niewinna, delikatna duszyczka, która próbuje znaleźć swoje miejsce w świecie. Tylko że ona ani nie wygląda na niewinną i delikatną, ani się tak nie zachowuje. Nie była jak inne dzieci. Nie biegała, nie skakała, nie cieszyły jej dziecięce zabawy. Nie śpiewała, nie przekomarzała się i nie spała jak aniołek. Nie patrzyła na ludzi, tylko wbijała w nich wzrok. Nie śmiała się, a jeśli już to robiła, jej śmiech brzmiał fałszywie, drażniąco, był smutny i pozbawiony humoru. Olivia nigdy nie słyszała dziewczęcego chichotu, który byłby emanacją bąbelków szczęścia czy ekscytacji w środku Amelii. Wyglądało to tak, jakby nic jej nie bawiło, jakby nic nie sprawiało przyjemności, choć często fascynowały ją różne rzeczy: owady, drobne zwierzęta, lalki, narzędzia, gadżety, zabawki innych dzieci. Zawsze chciała tego, co nie było jej, choć tym akurat nie różniła się od innych dzieci, Olivia znała takich mnóstwo. Amelia niewiele też mówiła, przynajmniej do matki. Gawędziła z ojcem, gdy miał dla niej czas. Była jego oczkiem w głowie, jeśli tylko przypominał sobie o jej obecności. Uważał, że należy jej się wszystko, byle tylko nie kolidowało to z jego zobowiązaniami. Olivia była przekonana, że jeśli jej mąż kiedykolwiek obdarzył miłością jakąś osobę, to właśnie Amelię, choć kiedyś myślała, że kocha ją. Ale to było bardzo dawno temu. Zastanawiała się, dlaczego jej małżeństwo tak wygląda, dlaczego stała się ofiarą tak egoistycznego człowieka, tak otwarcie gardzącego tymi, których uważał za mało przydatnych. Olivia nigdy nie była pewna, czy dla niego w ogóle jest przydatna. Pod względem materialnym niczego jej nie brakowało. Mieszkali w dużym, imponującym domu tuż przy Chelsea Bridge. Miała pokoje tylko dla siebie, eleganckie auto, sporo pieniędzy i tyle wolności, ile sobie życzyła. Miała też córkę, która była zdrowa i inteligentna, ułożona i porządna, ale brakowało jej radości i beztroski. Amelia była posępna i przebiegła. Owszem, to prawda – posępna i przebiegła. Olivia nigdy nikomu nie mówiła o swoich uczuciach wobec Amelii, a już zwłaszcza mężowi, Antonowi. Stwierdziłby oczywiście, że problem – o ile w ogóle jakiś istnieje, bo raczej by tego nie przyznał – leży całkowicie po jej stronie. To ona jest matką Amelii, więc to z nią dziewczynka spędza najwięcej czasu (gdy nie jest w szkole), z czego logicznie wynika, że to ona ma największy wpływ na życie córki. Amelia była teraz w trzeciej szkole, w piątej placówce, przypomniała sobie Olivia, gdyby uwzględnić dwa przedszkola, do których wcześniej chodziła. Amelia nie potrafiła znaleźć sobie miejsca. Inne dzieci nie lubiły jej, bały się jej albo ją bezlitośnie dręczyły. Olivia współczuła córce, że jest klasową ofiarą, i próbowała ją pocieszyć, ale Amelia nie znosiła, gdy się nad nią użalano. Co z niej wyrośnie? Czy zmieni się wraz z wiekiem? Zacznie rozumieć, że musi być bardziej jak inni, bo inaczej nie będą jej akceptować? Nie było sensu z nią o tym rozmawiać; po prostu wstawała i wychodziła. Albo mówiła matce, żeby się zamknęła lub żeby zostawiła ją w spokoju, bo jest zajęta. Rodzice Antona byli zdumieni dziewczynką, choć ostatnio wszystko ich zdumiewało. Rodzice Olivii rozstali się wiele lat temu, a ona od bardzo dawna nie widziała żadnego z nich. Nie wiedziała nawet, gdzie teraz mieszkają, choć przypuszczała, że mogłaby się tego łatwo dowiedzieć, gdyby tylko zechciała. Czuła się tak boleśnie samotna od czasu, gdy wyszła za Antona, a nie czuła się tak, gdy była jeszcze singielką. Miała wtedy mnóstwo przyjaciół, pracowała jako sekretarka w kancelarii prawniczej, prowadziła bujne życie towarzyskie i zawsze była gotowa na nową przygodę. Anton też taki był, energiczny i elegancki, odnoszący sukcesy, romantyczny i troskliwy. Co go więc odmieniło? Może jego nieodparty urok był jedynie udawany, a on przestał udawać, gdy tylko została jego żoną, bo nie musiał już dbać o jej dobre samopoczucie tak jak na początku znajomości. Nie wiedziała, czy ma jakieś kobiety na boku, ale żywiła nadzieję, że tak, bo to dałoby jej solidną podstawę do odejścia, gdy nadejdzie czas. Czy ten czas już nie nadszedł? Nie, póki Amelia jest wciąż mała. A więc widzisz, nie jestem aż taka zła. Naprawdę troszczę się o córkę, chcę dla niej jak najlepiej, nigdy się od niej nie odwrócę, znajdę sposób, by dotrzeć do jej serca. Na razie Anton mógł ją wyśmiewać i poniżać, lekceważyć, a nawet bić, ale tylko do czasu, aż Amelia będzie w stanie poradzić sama sobie na świecie. Wtedy Olivia odejdzie i nigdy nie wróci. Rozglądając się teraz za córką, dostrzegła, że stoi na górnym pokładzie jachtu i wpatruje się w nią. Bryza mierzwiła jej mysie włoski, a słońce paliło piegowate policzki. – Posmarowałaś się kremem z filtrem? – zawołała do córki. Amelia uniosła tubkę, zapewne, żeby pokazać, że tak. – Idziesz popływać? – zapytała Olivia. – Tylko z tobą. Olivia poczuła wyrzuty sumienia. – Wiesz, że nie mogę. – Dlaczego nie? – Bo nie umiem. – To głupie. – Owszem. – Olivia nie przyznała, że boi się wody. Gdyby to zrobiła, Amelia zapytałaby dlaczego, a na takie pytanie Olivia nie potrafiła udzielić dobrej odpowiedzi. Czy raczej takiej, która usatysfakcjonowałaby Amelię. – Gdzie tatuś? – zapytała Amelia. – W kabinie, śpi. Albo pracuje. Amelia odwróciła się i parę chwil później była na pokładzie obok matki. – Chcę, żebyś popływała – oznajmiła wprost. – Kiedyś się nauczę – obiecała Olivia. – Chcę, żebyś popływała teraz. – To nie jest takie proste. Ktoś musi mnie nauczyć. – Ja mogę cię nauczyć. – Okej, ale nie tutaj. Jesteśmy zbyt daleko od brzegu, a ja muszę czuć dno pod stopami, na wypadek gdybym spanikowała – uśmiechnęła się, mając nadzieję, że Amelia odwzajemni się tym samym, ale nie zrobiła tego. – Boisz się, że utoniesz? – zapytała Amelia. – Oczywiście. To straszna śmierć. Amelia jakby się nad tym zastanawiała, a potem nagle popchnęła matkę tak mocno, że przerzuciła ją przez reling prosto do morza. Olivia była zbyt zaskoczona, by krzyknąć. Rozpaczliwie wymachiwała w wodzie rękami i nogami. – Amelio! – zawołała, zachłystując się wodą. – Rzuć… rzuć mi… koło ratunkowe! Amelia tylko ją obserwowała. – Amelio! Proszę! Córka odwróciła się i usiadła przy stoliku, na którym zostawiła swoją książkę. Piętnaście minut później z kabiny na dole wyszedł jej ojciec. – Cześć, skarbie – ziewnął, tarmosząc sobie włosy. – Wszystko okej? Amelia pokiwała głową. Rozejrzał się po spokojnej wodzie i odległym brzegu, wdychając świeże morskie powietrze. – A gdzie twoja matka? – zapytał. Amelia wzruszyła ramionami, nie przerywając lektury.\nRozdział 1 Szesnaście lat później – Jules? Dzień dobry! Co u ciebie? Jules Bright nie odpowiedziała. Ostatnio nie była przyzwyczajona, by niespodziewani goście dzwonili do jej drzwi. Jeśli już, to byli to zwykle pracownicy odczytujący liczniki albo młodzież zbierająca datki na szczytny cel. Zawsze była uprzejma wobec tych pierwszych i hojna wobec tych drugich, ale choć była miła, nigdy nie zapraszała nikogo do środka, jeśli tylko mogła tego uniknąć. Tak naprawdę nie sądziła, by ktokolwiek chciał wejść, nie dlatego, że by się jej bali, czy coś równie bzdurnego, tylko była pewna, że wcale nie mają ochoty wdawać się z nią w rozmowę. Nikt nigdy nie wiedział, co powiedzieć. Szczerze mówiąc, ona też nie wiedziała. Był kiedyś czas, gdy każdego dnia mnóstwo ludzi kontaktowało się z nią w tej czy innej sprawie. Czasem tylko po to, by się pośmiać albo okazać współczucie z powodu jakichś kłopotów, podzielić się swoim sekretem, zdradzić czyjąś tajemnicę, wyrazić pełne ekscytacji przerażenie ostatnim skandalem… Jej drzwi zawsze stały otworem, jednak nie te, bo mieszkała wtedy gdzie indziej. Tam jej świat był pełen ludzi, muzyki, hałaśliwych oklasków, brzęku szkła i okrzyków na cześć drużyny, której tego dnia akurat kibicowali. A więc kim była ta kobieta na progu jej obecnego domu, wysoka, ciemnowłosa, z oczami w kolorze morskiej zieleni, nieco skośnych, co sprawiało, że jej subtelna uroda przykuwała uwagę? Ten uśmiech sprawił, że Jules miała ochotę uśmiechnąć się w odpowiedzi, choć było w tym uśmiechu jakieś wahanie, jakby bała się, że przeszkadza, albo nie miała tak naprawdę żadnego powodu do uśmiechu. Jules domyślała się, że powinna ją rozpoznać, to przekonanie krążyło po jej pamięci, szukając odpowiedniego obrazka, który wychynąłby z cienia, ale na razie bezowocnie. I wtedy zupełnie znikąd przypomniała sobie, że ta kobieta nosiła kiedyś okulary w czarnych oprawkach, a włosy zwykle mocno ściągała do tyłu, jakby starała się ukryć swoją urodę, a przynajmniej ją pomniejszyć. Dziś nie miała okularów, a lśniąca lawina loków otaczała jej twarz i opadała na ramiona. Nagle mentalna wyszukiwarka trafiła na odpowiedni link i serce Jules zamarło, a jej uśmiech jednocześnie uformował się i zgasł. Bardzo lubiła tę kobietę; był taki czas, kiedy uważała, że to jedyna osoba, której może ufać. Tylko że gdy już było po wszystkim, nie sądziła, że ją jeszcze kiedykolwiek zobaczy. A na pewno nie tu, pukającą do jej drzwi. – Jestem Andee – powiedziała kobieta. – Andee Lawrence. Jules pokiwała głową. Przypomniała sobie to nazwisko, gdy tylko padło. „Detektyw Andrea Lawrence, ale proszę mówić mi Andee”. Czyżby awansowała od czasów, gdy Jules ją znała? Pewnie tak, a teraz pracowała tutaj, w Kesterly. Dlaczego do niej przyszła? – Dzień dobry, Andee – powiedziała cicho Jules. – Dzień dobry. Wszystko u ciebie w porządku? Jules wzruszyła ramionami. Nikt się nie spodziewał, że jest u niej w porządku, więc często już nawet nie udawała. – Mogę wejść? – zapytała delikatnie Andee. Jules się odsunęła, żeby ją przepuścić, niezdolna jeszcze do zabrania głosu, nawet gdyby miała taki zamiar. Była zbyt zdumiona, zaniepokojona i zaciekawiona. Może nawet trochę przestraszona. Nie ma się czego bać, upomniała samą siebie, gdy prowadziła gościa do przestronnej, otwartej kuchni na tyłach budynku, który nazywała teraz swoim domem. To był nowoczesny domek jednorodzinny z trzema sypialniami, położony przy ulicy Risings, która miała kształt gitary banjo: z dwoma rzędami bliźniaków wzdłuż gryfu, drogą wiodącą pośrodku niczym struny i pięcioma odrębnymi posiadłościami tworzącymi wokół fragmentu zieleni pudło instrumentu. Jej dom leżał na godzinie dwunastej. Kontynuując porównanie do banjo, nadziemne kable telekomunikacyjne i energetyczne tworzyły dodatkowe struny, choć nie było w nich nic urokliwego. Natomiast tam, gdzie powinno być zakończenie pudła, znajdował się pośród drzew uroczy żeliwny mostek wiodący ponad strumykiem, który melodyjnie szumiąc, przepływał przez ogród z tyłu domu Jules. Spostrzegła, że Andee Lawrence dyskretnie rozejrzała się po pokoju, i zaczęła rozważać, co też pomyślała sobie o jej skromnym nowym lokum, ze lśniącą czarno-białą kuchnią, sosnowym stołem na sześć osób i kominkiem na gaz z fałszywego marmuru z kilkoma sztucznymi drwami. Ten dom był o wiele mniejszy od poprzedniego domu Jules, nie miał żadnych historycznych zdobień, a ogródek przypominał wielkością znaczek pocztowy. Jules było jednak tutaj wygodnie. Taki dom łatwo ogarnąć, fragmenty tynku nie odpadają nagle od sufitu, jak zdarzało się w poprzednim, rury nie pękają, kawki nie zakładają gniazd w kominach i żaden chimeryczny duch nie krąży po nim przed świtem. Jakże tęskniła za tamtym duchem! Czasem zastanawiała się nawet, czy duch za nią też, ta złośliwa mała kokietka. Teraz miała innych ludzi do straszenia, a Jules przypuszczała, że to dla niej żadna różnica. Czy wspomniała kiedyś Andee o tym duchu? Raczej nie. Miały wtedy inne tematy do rozmowy. – Napijesz się herbaty? – zapytała, kierując się w stronę czajnika. – Mam przeróżne rodzaje. – Może miętową? – zasugerowała Andee, rozpinając elegancką kremową kurteczkę ze skóry, która musiała sporo kosztować, i wieszając ją na oparciu krzesła przy stole. Jules też miała drogie, eleganckie ubrania, ale teraz prawie ich nie nosiła. Nie bywała w takich miejscach, gdzie by się przydały. Nie żeby sobie odpuściła, tego zdecydowanie nie zamierzała robić, choć bywały chwile, że czuła się tak zniechęcona, tak pozbawiona celu czy wręcz sensu życia, że tylko z przyzwyczajenia nakładała rano makijaż i farbowała siwiznę na włosach. Wbrew jej odczuciom inni widzieli w niej atrakcyjną kobietę, wysoką, odrobinę za szczupłą, z raczej chłopięcą figurą, co sprawiało, że ubrania zwykle doskonale na niej leżały. Jej ładne, proste włosy były kruczoczarne i nosiła je luźno rozpuszczone na ramionach albo zwinięte w węzeł z tyłu głowy. Całkiem niedawno miała tryskające energią piwne oczy, otoczone gęstymi, ciemnymi rzęsami, i taką gotowość do współodczuwania i radości, że sprawiała wrażenie, jak gdyby niemal zawsze się śmiała albo współczuła, albo po prostu była zainteresowana tym, co dzieje się w danej chwili. Teraz jej oczy wyglądały inaczej – miały ten sam kolor, ale były smutniejszą, ostrożniejszą wersją siebie samych. Jeśli chodzi o wiek, to los obdarzył ją cerą, która sprawiała, że wyglądała o wiele młodziej, niż wskazywała metryka: wciąż wyglądała, jakby była przed czterdziestką, mimo tego wszystkiego, co przeżyła. Kiedyś jej duch, jej joie de vivre, wydawały się nie do ugaszenia, niczym świeczka urodzinowa do robienia psikusów, wewnętrzny ogień, który nie przestawał płonąć… Aż pewnego dnia zgasł. – Dobrze wyglądasz – stwierdziła Andee, przysiadając na stołku barowym. – Dziękuję – odpowiedziała Jules z delikatnym, ale trudnym do pomylenia akcentem z południowo-zachodniej Anglii. – Tak z ciekawości, jak mnie odnalazłaś? – Zapytałam w pubie. Oczywiście, to najprostszy sposób. – Nadal pracujesz w policji? Nie podałaś mi swojego stopnia. – Odeszłam, mniej więcej rok temu. Ta odpowiedź zaskoczyła Jules, choć sama nie wiedziała dlaczego. – Nigdy nie byłam do tego stworzona – przyznała Andee. – To znaczy zawsze traktowałam tę pracę z powagą i dawałam z siebie wszystko, ale… Powiedzmy, że doszłam do punktu, w którym poczułam potrzebę zmiany. – Pewnie chciałaś odpocząć od brzydkiej strony życia? Andee nie zaprzeczyła. Nie było po co, skoro zdaniem Jules nikt przy zdrowych zmysłach nie chciałby spędzić życia w konfrontacji z nienawiścią, przemocą i złem, które stanowią tak dużą część dzisiejszego świata. Nie żeby wskaźniki przestępczości były w tym mieście jakieś wyjątkowo wysokie, właściwie ludzie przeprowadzali się tutaj między innymi dlatego, by uciec z niebezpiecznych śródmiejskich dzielnic metropolii. Chociaż Kesterly-on-Sea też mogło się pochwalić własnymi mrożącymi krew w żyłach historiami. Jules przypomniała sobie, że ostatni raz słyszała coś o Andee mniej więcej rok temu, gdy jakaś nastolatka zaginęła na parkingu dla przyczep campingowych nad Paradise Cove. Śledztwo prowadziła wówczas sierżant Andee Lawrence, a więc faktycznie awansowała od czasu, gdy Jules ją poznała, i najwyraźniej przeniosła się do Kesterly. Choć zaginioną dziewczynkę znaleziono, okoliczności sprawy były na pewno nieprzyjemne dla Andee, bowiem jej siostra zniknęła jako nastolatka i nigdy się nie odnalazła. Wyobraźcie sobie – nigdy się nie dowiedzieć, co się stało z kimś, kogo kochaliście. Czy to gorsze niż się dowiedzieć? Oczywiście zależy od tego, czego byście się dowiedzieli. A więc Jules i Andee nie widziały się od ponad dwóch lat, choć Jules nie umiała sobie przypomnieć, gdzie wtedy były i jak się pożegnały. Natomiast niezwykle wyraźnie pamiętała ich pierwsze spotkanie, w Sądzie Koronnym w centrum Kesterly. – A ty jeszcze pracujesz? – zapytała Andee, gdy Jules podała jej kubek z miętową herbatą. Tak, Jules pracowała, ale w zupełnie innym zawodzie niż kiedyś. – Jestem administratorką domu opieki Greensleeves, tu niedaleko, tuż przy plaży – odpowiedziała. Andee ze zdziwieniem uniosła brwi. Uśmiechając się z lekką ironią, Jules powiedziała: – Mieszka tam moja matka. To praca tylko na część etatu. Większość rzeczy robię z domu. A ty? Co porabiasz po odejściu ze służby? Andee wyglądała na nieco zmieszaną, gdy brała łyk herbaty. – Cóż, próbowałam być mamą na pełny etat przez pewien czas, ale moje dzieci miały tego dość. Są teraz w wieku osiemnastu i szesnastu lat, więc jak łatwo odgadnąć, tylko im przeszkadzałam. Ja i ich ojciec kilka miesięcy temu wzięliśmy w końcu ślub, chyba się ucieszyły i oczywiście musiały pojechać z nami w podróż poślubną, podobnie jak nasze matki, choć udało nam się wyrwać na kilka dni tylko we dwoje do Paryża. Jules aż zakręciło się w głowie, gdy pomyślała o trzech pokoleniach lubiących się tak bardzo, że były gotowe wyruszyć razem choćby w podróż poślubną. Jej rodzina też taka była, wszystko robili razem, wszędzie razem wyjeżdżali. – Więc teraz się zastanawiam, czy nie zostać papugą – dokończyła Andee. Jules natychmiast zobaczyła przed oczami barwne stado ptaków, ale szybko uświadomiła sobie, że Andee mówi o studiach prawniczych. Właściwie nadawała się na adwokata. Byłaby w tym dobra. Skrupulatna, dokładna, bezwzględna, gdy trzeba, wrażliwa, bystra, skuteczna, a przede wszystkim niezwykle uczciwa i nieprzekupna. Zdarzali się tacy prawnicy, Jules nie miała co do tego wątpliwości, tylko że akurat ona i jej rodzina nigdy na takiego nie trafili. – A co ze schroniskiem dla kobiet? – zapytała Andee. – Wciąż tam pomagasz? Jules jednocześnie pokiwała i pokręciła głową. Wydawało się, że to było tak dawno temu, kiedy założyła schronisko dla kobiet dotkniętych przemocą. Chyba dlatego, że faktycznie minęło sporo czasu. To się działo w innym życiu, gdy nie bała się ani konsekwencji, ani zbierania pieniędzy. Gdy nic sobie nie robiła z konieczności ubiegania się w radzie miejskiej o pozwolenia, a w opiece społecznej o pomoc ani z zabiegania o wsparcie finansowe, a nawet o ochronę dla kobiet i dzieci przed ich dręczycielami. Wspomnienia imprez dobroczynnych, jakie zorganizowały dla schroniska, i przedstawień dla dzieci zaczęły migotać jej przed oczami, jakby chciały przyciągnąć jej uwagę, ale szybko je od siebie odsunęła. – Wciąż mają mnóstwo wolontariuszy, którzy pomagają – powiedziała Jules. – To cudowne, jak ludzie potrafią dawać wsparcie, zwłaszcza gdy nic za to nie otrzymują. – Poza satysfakcją, że zrobili coś dobrego dla innych. To zawsze jest miłe. Jules nie zaprzeczyła, choć nie kojarzyła, by kiedykolwiek zastanawiała się jakoś szczególnie nad tym, jak się czuje, pomagając innym. To było po prostu coś, co robiła, bo mogła, a zresztą kto odwróciłby się plecami, jeśli potrafiłby dokonać jakieś pozytywnej zmiany w życiu strasznie pokrzywdzonej przez los osoby albo wręcz całkowicie to życie odmienić? Zaczęła się zastanawiać, czy pozna w końcu powód wizyty Andee. Może przyszła, żeby poprosić ją o pomoc przy jakimś nowym projekcie społecznym? Z radością pracowałaby z Andee w dowolnej sprawie, bo nie miała wątpliwości, że byłoby to coś ważnego. Tak naprawdę czuła podekscytowanie, zarówno tym, że zaangażowałaby się w coś nowego, jak i perspektywą zaprzyjaźnienia się z Andee. Od tak dawna nie miała z kim pogadać, nie miała komu się zwierzyć, z nikim nie dzieliła wspólnych celów. Poza Em, ale Em była teraz tak daleko, że Jules nie mogła już liczyć na nią jak wtedy, gdy Em mieszkała jeszcze w Kesterly. Teraz Andee tu była, a kiedyś bardzo dobrze się dogadywały, choć tak wiele je dzieliło. Tak naprawdę były do siebie dość podobne, tyle że pochodziły z zupełnie odmiennych środowisk. Ona dorastała na cieszącym się złą sławą osiedlu Temple Fields po drugiej stronie miasta, podczas gdy Andee pochodziła z dobrej dzielnicy Londynu, gdzie jej ojciec doszedł przed emeryturą do wysokiego stanowiska w policji. Nie żeby uważała, że odmienne pochodzenie społeczne mogłoby stanowić jakiś problem dla Andee; gdy się znały, Andee nigdy nie okazywała wobec nikogo wyższości, co było raczej czymś wyjątkowym pośród osób z jej profesji. Nie, nawet jeśli Andee była doskonale wykształcona i ustosunkowana, oburzyła się tak samo jak Jules, gdy niemal trzy lata temu wymiar sprawiedliwości wydał taki, a nie inny wyrok. Zaledwie w zeszłym tygodniu terapeutka Jules powiedziała jej, że nadszedł czas, by podjęła wysiłek i ruszyła do przodu. Choć Jules to wiedziała, rada terapeutki wywołała w niej chęć okopania się głębiej w żalu i gniewie i powiedzenia tej wstrętnej kobiecie, że nie ma pojęcia, o czym mówi, że gdyby była na jej miejscu, wiedziałaby, jaka to śmieszna, nietaktowna i nierealna sugestia. Niemniej jednak, gdy wróciła do domu, zaczęła zbierać zdjęcia i inne hołubione pamiątki i pakować je. Tyle zrobiła. Wtedy wydawało się to wielkim osiągnięciem wymagającym ogromnej siły, wyczerpującym, ale teraz, niczym anioł stróż, zjawiła się Andee, może aby pomóc jej z następnym etapem podróży? Da radę. O cokolwiek poprosi ją Andee, zgodzi się. – Przynoszę wieści – powiedziała Andee, a jej śliczne niebiesko-zielone oczy wpatrywały się w Jules tak, że aż poczuła, jak spina jej się ciało. Pomyliła się. Andee nie przyszła do niej w jakiejś sprawie albo żeby się zaprzyjaźnić, przyszła tu wyłącznie z jednego powodu. Jules zapragnęła nagle, żeby Andee odeszła, zanim potwierdzą się jej najgorsze obawy. – Zadzwonił do mnie dawny kolega – kontynuowała Andee. – Uznał, że powinnam… I zapytał, czy ci przekażę. Choć serce Jules zaczęło mocniej bić, jego uderzenia były złe, za szybkie, za wolne, za gwałtowne, tak słabe, że mogłoby się zatrzymać ze strachu. Wiedziała, co nastąpi, a mimo to nie miała odwagi o tym pomyśleć, a co dopiero w to uwierzyć. – Wypuszczą Amelię Quentin – powiedziała cicho Andee. Jules poczuła w środku ogromny ucisk i pomyślała, że coś w niej pęknie. Dłoń, którą przytknęła do głowy, potem do policzka, była sztywna niczym szpon, a mimo to drżała. Wiedziała, że nie powinna być wstrząśnięta, powinna się tego spodziewać, ale że to już… Minęło tak mało czasu. Biorąc pod uwagę, co ta dziewczyna zrobiła, o wiele za mało. – Chodź tutaj i usiądź – powiedziała łagodnym tonem Andee i wysunęła krzesło spod stołu. Jules posłuchała jej i zapytała: – Kiedy? – Nie znam dokładnej daty – odpowiedziała Andee – ale na pewno w najbliższych dniach. – I dokąd ona pójdzie? Andee przełknęła ślinę i uciekła na ułamek sekundy wzrokiem, zanim powiedziała: – Wydaje mi się, że wróci do Crofton Park. Te słowa były niczym policzek. Crofton Park, jedna z kilku wiejskich rezydencji Quentinów, znajdował się mniej niż cztery mile od tej części Kesterly, na wrzosowiskach, niedaleko średniowiecznej wioski Dunster. Starsi państwo – dziadkowie Amelii, sędzia i jego żona – spędzili tam swoje ostatnie lata. Nikt z lokalnych mieszkańców ich nie lubił. „Krzyżyk na drogę!”, stwierdzili wszyscy, gdy złośliwy i skąpy starzec dołączył do swojej zmarłej żony, osoby snobistycznej, małodusznej i nieprzebierającej w słowach. Od ich śmierci rezydencja była już tylko celem weekendowych wypadów ich jedynego syna, Antona Quentina, znanego adwokata, oraz jego wyelegantowanych przyjaciół z Londynu. Prawie nigdy nie rozmawiali z sąsiadami, chyba że mieli na to ochotę z jakiegoś błahego powodu. Zazwyczaj uważali swoje towarzystwo za zbyt ekskluzywne, by choćby pomyśleć o zaangażowaniu się w kontakty z lokalną społecznością. Mieli za dużo przywilejów, za dużo pieniędzy i za dużo tytułów, a do tego prowadzili zbyt elitarne życie, o którym reszta świata – czyli zwykli prostaczkowie – mogła najwyżej poczytać w drogich magazynach z błyszczącymi okładkami albo w działach towarzyskich różnych gazet. Byli także, o czym Jules boleśnie się przekonała, tą częścią brytyjskiej wyższej klasy, która trzymała się razem za wszelką cenę, a nawet uważała, że może postępować według własnych reguł. – Czy nie powinna najpierw trafić do domu przejściowego? – mruknęła Jules, wciąż trawiąc usłyszane wieści. – Tak się zwykle dzieje, gdy ktoś wychodzi z więzienia, prawda? – Często, owszem – potwierdziła Andee. Jules rzuciła na nią okiem. Oczywiście takich jak Amelia obowiązywały inne zasady. Co za głupota z jej strony, że o tym zapomniała. Amelia Quentin miała wyjść z więzienia i wrócić do Crofton Park… Że też tej dziewczynie w ogóle przyszło do głowy, żeby tu wracać, że też w ogóle tego chce. – Tak nie powinno być – powiedziała Jules ochrypłym głosem. – To nie w porządku. – Wiem – odpowiedziała Andee. – Wyrok, który otrzymała, to była farsa! Wołał o pomstę do nieba! Andee nie zaprzeczyła. – Jest tyle innych miejsc! – krzyknęła Jules ze złością. – Czemu wybrała akurat to? Andee nie umiała odpowiedzieć. – Nigdy nie powinna stamtąd wyjść – stwierdziła gwałtownie Jules. – Gdyby odbył się prawdziwy proces… A co z Deanem Foggartym? Czy on też zostanie wypuszczony? – O nim nic nie słyszałam. Na myśl o Deanie Jules znowu się wściekła. – To była jedna wielka niesprawiedliwość, od początku do końca – warknęła. – Traktowali nas jak maluczkich, jak kretynów, którzy nie mają żadnego znaczenia… Dean nie powinien być tam, gdzie jest, wszyscy to wiedzą. To ona powinna za to zapłacić. W oczach Andee widać było współczucie; to, co powiedziała podczas procesu, świadczyło, że jest tak samo oburzona obrotem sprawy. – Jeśli ją spotkam, jeśli się do mnie zbliży… – kontynuowała Jules. Jak by postąpiła w takiej sytuacji? Wiedziała, na co miałaby ochotę. – Na pewno tego nie zrobi. Oddech Jules wciąż był urywany, bo starała się zapanować nad falą wściekłości, frustracji, poczuciem bezradności i głębokiej, pełnej goryczy krzywdy. Akurat gdy zbierała siły, by ruszyć dalej… Nie da sobie rady… – A gdzie jest Kian? – zapytała delikatnie Andee. Jules spojrzała na nią, a jej oczy zrobiły się równie wielkie jak dziura w sercu. Po uprzejmym i pełnym zainteresowania wyrazie twarzy Andee widać było, że nie ma pojęcia o Kianie. Andee Lawrence wyszła, zostawiając Jules samą z brutalną rzeczywistością niekończącego się koszmaru. Jules wiedziała, że gdyby Andee była w stanie w jakikolwiek sposób złagodzić wieści albo zmienić je w to, co każdy chciał usłyszeć – że Amelia Quentin nigdy nie wyjdzie z więzienia – zrobiłaby to. Ale nie miała takiej mocy. Mogła tyko przyjść tutaj w akcie altruistycznej troski, który daleko wykraczał poza jej rolę, skoro nie służyła już w policji. Miała swoje życie, nie musiała zajmować się czymś, co wydarzyło się kiedyś, gdy była jeszcze detektywem. A wtedy nawet nikt nie wyznaczył jej do sprawy rodziny Brightów; zrobiła to z czystej dobroci, a Jules nigdy tego nie zapomni. Jules podejrzewała, że Andee jedzie teraz do domu, martwiąc się, że musiała wyjść w takiej chwili. Świadomość, że ma kogoś po swojej stronie, nieco poprawiała jej samopoczucie. Z drugiej strony chyba nie chciała teraz myśleć o Andee zbyt intensywnie, bo w jej głowie panował ponury chaos. Zerknęła na zegar, by obliczyć, która godzina jest w Chicago, gdzie jej najlepsza przyjaciółka pracowała jako nauczycielka w pierwszej klasie, a jej amerykański mąż, Don, był dyrektorem stowarzyszenia absolwentów jednej z ekskluzywnych prywatnych szkół. Poznali się przypadkiem w Londynie, ponad dwadzieścia lat temu. Wtedy Em nie przyszłoby do głowy, że opuści kiedyś Kesterly i w ogóle Wielką Brytanię i zamieszka w Stanach. Lecz tak się właśnie stało, nawet ślub wzięła w Stanach, w domku nad jeziorem w Indianie, należącym do rodziny Dona. Od tamtej pory Jules i Kian spędzali tam niemal każde wakacje. – Żartujesz? – wykrzyknęła Em, gdy Jules przekazała jej wiadomość o Amelii Quentin. W jej głosie słychać było dokładnie taką odrazę, jakiej oczekiwała Jules. – Jak to, do diaska, możliwe? – Zwolnienie warunkowe. Najwyraźniej spełnia wymagania albo ktoś zadbał o to, żeby tak wyglądało. Będę musiała sprawdzić, bo nie znam się na tym, ale nie przesiedziała nawet trzech lat. – A co z Deanem? Jego też wypuszczą? Jules się skrzywiła, jak zazwyczaj na dźwięk jego imienia. Wiązało się z nim tyle emocji, poczucie winy, konsternacja, gniew, miłość, rozpacz… Pewnego dnia, gdy będzie w stanie spokojnie pomyśleć, może to rozgryzie. – Nic o nim nie wiadomo – odpowiedziała. – Tylko o Amelii. Em powiedziała z westchnieniem: – Och, Jules. I co ty teraz zrobisz? Czy to absolutnie pewne, że ona wraca do Kesterly? – Do Crofton Park, tak powiedziała Andee. Wystarczająco blisko. – To dlaczego się nie spakujesz i nie przylecisz tutaj? Mogłabym ci pomóc… – Wiesz dlaczego – przerwała jej Jules. – Pomijając wszystko inne, nie mogę tak po prostu porzucić własnej matki, nawet jeśli ledwo mnie rozpoznaje. Lubię myśleć, że nadal, na jakimś poziomie, dobrze się rozumiemy. Muszę to sobie wmawiać, bo inaczej nic nie miałoby sensu. – Biedna Marsha. Żadnej poprawy, co? – Ona nigdy nie nastąpi, a ja, szczerze mówiąc, czasem się z tego cieszę. Przynajmniej nie musiała przechodzić przez to wszystko co my. To by ją chyba zabiło. – Rozumiem, co masz na myśli – zapewniła ją Em – ale słuchaj, patrzę właśnie na zegarek i muszę być w sali lekcyjnej za pół godziny. Zadzwonię do ciebie w południe, okej? Tylko powiedz mi, czy ty będziesz bezpieczna, jak ta dziewczyna wyjdzie na wolność? Jules poczuła ucisk w żołądku i kwaśny posmak nienawiści i niepokoju. – To ona powinna bać się mnie, a nie ja jej – oznajmiła zdecydowanie. – Mhm… Ciebie i reszty rodziny Kiana. Kiedy to się ma stać? – Nie znam dokładnej daty, ale ponoć niedługo. – Stephie jest na miejscu? – Nie, w Tajlandii. – A Joe? Jesteś z nim w kontakcie? – Dostałam od niego maila kilka tygodni temu. Przyjedzie tu pod koniec miesiąca, żeby rozpocząć tournée po Europie. – Świetnie. Wspaniale, że utrzymujecie kontakt. I naprawdę miło ze strony Andee, że przyjechała i powiedziała ci o wszystkim. Zawsze ją lubiłam. – Ja też. Nie wiedziała o Kianie. – To dziwne. Powiedziałaś jej? – Tak. Myślę, że to był dla niej wstrząs. Ale już cię nie zatrzymuję. Oddzwoń, jak tylko będziesz mogła. Po rozłączeniu się Jules usiadła przed laptopem, nie bardzo wiedząc, co ma dalej robić, może poza sprawdzeniem poczty i nadgonieniem pracy. Miała świadomość, że powinna napisać do Stephie i Joego i zadzwonić do rodziny Kiana, ale tylko podeszła do okna i wyjrzała na deszcz. Na szczęście nie wystawiła prania. Miała taki zamiar, ale wtedy przyjechała Andee. Teraz była w stanie myśleć tylko o tym, co zrobi, jeśli, a raczej kiedy, spotka Amelię Quentin. Niemal widziała, niemal czuła tę dziewczynę, jak zakrada się do niej, gdy rozwiesza prześcieradła na sznurku albo wychodzi do samochodu, jak łapie ją, powala na ziemię i dźga, dźga raz za razem… Obraz się rozmazał, gdy przeszłość wróciła w całym swoim szalonym i krwawym koszmarze. Czuła własną dłoń zaciskającą się na rączce noża; jej ramię było napięte, jakby dokonywało szaleńczego ataku; jej serce wypełniały odraza i chęć mordu, które tłumiły wszelką naturalną dobroć i miłość… Wyrywając się z objęć chaosu, pobiegła na górę do pokoju gościnnego i wyciągnęła pudełko, które schowała tutaj tak niedawno. Drżącymi rękami wyjęła zdjęcie Kiana trzymane dawniej przy łóżku. Dlaczego je ukryła? Nie musiała. Był jej mężem, powinna patrzeć na niego każdego dnia. „Cześć, mój ukochany”, szepnęła, a szczupłe palce przesunęły się po łagodnej linii jego szczęki i jasnych, zmierzwionych lokach, które sprawiały, że wyglądał na skorego do zabawy zawadiakę. Śmiał się prosto do aparatu, beztroski, szczęśliwy, jakby nic nie mogło go dotknąć, jakby nikt nie miał tyle szczęścia co on. I to właśnie powtarzał: „Bycie twoim mężem czyni ze mnie najszczęśliwszego człowieka na świecie”. Jules usłyszała te słowa tak wyraźnie, jakby właśnie je wypowiedział. Opadały wokół niej niczym płatki kwiatów, czuła je na sobie jak orzeźwiający, wiosenny deszcz. Napełniał jej serce miłością, wyprowadzał z ciemności, wypełniał ją światłem i śmiechem, tak jak zawsze to robił, gdy się bała, gdy była smutna, zła albo zaczynała tracić nadzieję. Nigdy nie wątpiła ani w niego, ani w jego miłość, choć wiedziała, że on czasem wątpił w nią. – Nie chciałam cię wykluczyć – szepnęła ze łzami w oczach. – Ale to właśnie robiłam, prawda? Nigdy jej o to nie oskarżał, ale wyczuwała w nim czasami samotność i wiedziała, że coś mogłaby z nią zrobić, ale tego nie robiła. Teraz pękało jej serce za każdym razem, gdy o tym pomyślała. – Powinnam była znaleźć czas – powiedziała ochrypłym głosem. – Gdybym tylko znalazła czas. Może wtedy to wszystko wcale by się nie wydarzyło. Tak naprawdę nie sądziła, by to była prawda, a przynajmniej niecała, ale czasem karanie samej siebie poczuciem winy przynosiło ulgę. Jeśli to ona była odpowiedzialna, to znaczy, że miała kontrolę, a jeśli miała kontrolę, to mogła to powstrzymać… Jej terapeutka była innego zdania. „Wiesz przecież, że to nie ma sensu”, mówiła jej, a Jules nigdy nie oponowała. Rozumiała, dlaczego terapeutka zawsze odwodzi ją od autodestrukcyjnych myśli. Na tym polegała jej praca, do tego była szkolona – na jej miejscu Jules robiłaby dokładnie to samo. – Hej, ty – powiedziała czule, ponownie gładząc twarz Kiana. Nadal się do niej uśmiechał, więc odwzajemniła uśmiech i nie broniła się, gdy jej umysł zabrał ją z powrotem do czasu, kiedy niemal każdy, kogo znali, uśmiechał się razem z nimi…\nPodziekowania Dostępne w wersji pełnej\nTyt uł ory ginału: The Girl Who Came Back Redaktor prowadząca: Ewelina Sokalska Redakcja: Adrian Kyć Korekta: Barbara Walus Projekt okładki: Mariusz Banachowicz Zdjęcie na okładce: © Alex Malikov (Shutterstock.com) Copyright © Susan Lewis, 2016 First published as THE GIRL WHO CAME BACK by Century, an imprint of Cornerstone Publishing. Cornerstone Publishing is an imprint of the Penguin Random House group of companies. Copyright © 2017 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece, an imprint of ILLUMINATIO Łukasz Kierus Copyright © for Polish translation by Daria Kuczyńska-Szymala, 2017 Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione. Wydanie elektroniczne Białystok 2017 ISBN 978-83-65740-89-2 Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku: www.facebook.com/kobiece Wydawnictwo Kobiece E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie www.wydawnictwokobiece.pl Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Dziewczyna__ktora_wrocila-ebookRO/p131689i234525" target="_blank" title="Dziewczyna, która wróciła [Susan Lewis] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dziewczyna, która wróciła [Susan Lewis] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>