Mieszkanie na wynajem - Leszno - LAV-MW-629 - 35.64m² - La Villa\n2 pokoje 4 piętro 35,64 m2 42,09 zł/m2\nKomfortowe dwupokojowe mieszkanie w nowym bloku w Lesznie.\nMieszkanie dostępne od lipca 2020 roku.\nMieszkanie jest kompletnie wyposażone i umeblowane ( wyposażenie nie jest widoczne na zdjęciach). Kuchnia wyposażona w płytę elektryczna, lodówkę, zmywarkę, łazienka z prysznicem i pralką, oraz salon i sypialnia - umeblowane.\nMieszkanie znajduje się w nowym bloku z windą Posiada duży balkon.\nCena najmu 1500 zł plus czynsz do wspólnoty mieszkaniowej. Dodatkowo płatny prąd według zużycia.\nDostępne media: woda zimna, woda ciepła, kanalizacja, prąd\nw pobliżu kompleksy leśne, przedszkole, szkoła, osiedle bloków mieszkalnych, place zabaw,\nSymbol oferty LAV-MW-629\nMieszkanie do wynajęcia - Leszno, Gronowo


+48 85 888 01 45\nKOTŁY TIS NASZA OFERTA\nOpublikowane piotr w Listopad 1, 2020\nFakty i Mity na temat pelletu\nPopularność pelletu jako materiału opałowego rośnie z roku na rok. Wciąż jeszcze nie brakuje nieprzekonanych co do tego, czy faktycznie jest on dobrym paliwem do ogrzewania domu. Dziś […]\nOpublikowane piotr w Październik 16, 2020\nDlaczego warto zainwestować w kocioł pelletowy?\nNie bez powodu mówi się, że pellet to jeden z najbardziej ekologicznych materiałów opałowych. Rosnąca świadomość na temat ochrony środowiska sprawia, że kocioł pelletowy jest źródłem ciepła w […]\nKotły nowej generacji do spalania pelletu, wyposażone w palnik z automatycznym zapłonem i z ruchomym rusztem ze stali nierdzewnej w celu efektywnego i w pełni automatycznego czyszczenia pozostałości ze spalanego paliwa.\nWykorzystywane do ogrzewania budynków o powierzchni do 1000 metrów kwadratowych.\nKatalog kotłów TIS PDF\nSchemat kotła TIS PELLET\nKotły najnowszej generacji z automatycznym podajnikiem paliwa , biomasy w postaci pelletu, miału węglowego oraz ekogroszku.\nZautomatyzowana praca kotła pozwala na wykorzystanie wszystkich wymienionych paliw do wytworzenia energii cieplnej w naszych budynkach.\nSchemat kotła TIS EKO\nTIS PRO ? jest nowoczesnym kotłem nie wymagającym podłączenia do energii elektrycznej, charakteryzuje się długim czasem spalania przy jednym załadunku.\nKocioł przeznaczony do spalania biomasy niedrzewnej w postaci brykietu słomianego, wyposażony w mechaniczny miarkownik ciągu powierza pozwala uzyskać zadaną przez nas temperaturę.\nKotły są na eksport\nSchemat kotła TIS PRO\nTIS PRO DR to kocioł długiego spalania na paliwo stałe ze specjalnie zaprojektowanym powiększonym paleniskiem.\nZaawansowane rozwiązania konstrukcyjne gwarantują prawie całkowite dopalanie biomasy niedrzewnej w postaci brykietu słomianego, a także wysokie właściwości działania kotła i jego pracy przez wiele, wiele lat bezawaryjnie.\nSchemat kotła TIS PRO DR\nTIS UNI- innowacyjny kocioł klasy Premium. Ten typ kotła zalecany jest do spalania biomasy niedrzewnej w postaci brykietu słomianego.\nSeria kotłów UNI w fabrycznym zestawie posiada najbardziej zaawansowaną nowoczesną automatykę, a także najnowszy modułowy wentylator powietrza wspomagającego spalanie i podtrzymanie ognia.\nSchemat kotła TIS UNI\nTIS PLUS to Kocioł o mocy od 6 do 30 kW, dla którego odpowiednim paliwem jest biomasa niedrzewna w postaci brykietu słomianego. Pracę kotła kontroluje urządzenie automatycznego sterowania z podłączeniem do wentylatora.\nZe względu na zastosowanie unikalnych innowacyjnych rozwiązań przez naszych inżynierów , kocioł osiąga niemal całkowite odzyskanie energii cieplnej ze spalanego paliwa.\nSchemat kotła TIS PLUS\nDo wszystkich naszych kotłów polecamy\nRegulatory ciągu kominowego SMARTFLOW firmy POLMAR z Tykocina\nNajwyższej jakości Pellet drzewny Primo posiadający certyfikat EN Plus A1\nTISGroup - kotły, piece 2016 | Realizacja: Stroniarz.pl


Architektura w Wolfestein: The New Order - Wirtualny, niemiecki rozmach\n›Architektura w Wolfestein: The New Order - Wirtualny, niemiecki rozmach\nW końcu zdobyłem Wolfenstein: The New Order na mojego PC’ta. Warto nadmienić parę zdań o fabule. Prolog ma miejsce w 1946r. II Wojna Światowa trwa nadal, a B.J. Blazkowicz wraz z alianckim oddziałem stara się zlikwidować generała Wilhelma „Trupia Główka” Strasse. Blazkowicz ponosi porażkę i zapada w śpiączkę na 14 lat. Po odzyskaniu sił, dowiaduje się że Niemcy wygrali wojnę i rządzą światem. B.J. nie poddaje się i postanawia odnaleźć ruch oporu w Berlinie. I to temu miastu chciałbym poświęcić resztę tego artykułu. TOTALITARNE MIASTO\nÜberbeton? No właśnie, o co chodzi z tym Überbetonem?. Jest to fikcyjny materiał stworzony przez starożytne społeczeństwo znane jako Da’at Yichud. Materiał elastyczny, a zarazem twardy jak stal. Nazistowscy naukowcy przechwycili technologię jego wytwarzania i zaczęli produkować go w obozach pracy (np. obóz Belica – do którego trafiamy w grze). Überbeton ma jednak jedną słabość, która skutecznie jest ukrywana przez propagandę. Z upływem czasu zaczyna się w nim rozwijać pleśń powodująca alergie i choroby mieszkańców miasta. Można tu luźno szukać porównania do znanego nam azbestu i pylicy azbestowej. KRÓTKA TURYSTYKA\nPo przedarciu się po dachach i komendzie tajnej policji, trafiamy do ciężarówki, która przewozi nas do Więzienia Eisenwald. Na krótkim filmiku widzimy przejazd Aleją Wspaniałości (Prachtallee): 5 kilometrową aleję stanowiąca oś Północ-Południe krzyżującą się z osią Wschód-Zachód nieopodal Bramy Brandenburskiej, podążającą kursem dawnej Siegesallee przez dzielnicę Tiergarten i prowadzącą do zachodniego obszaru od lotniska Tempelhof. Na filmiku aleja jest pusta, ponieważ służy wyłącznie paradom wojskowym (ruch samochodów cywilnych wg. projektu, odbywa się pod aleją). WIĘZIENIE EISENWALD\nPomniki prawdy jest ostatnią „atrakcją” jaką przyjdzie nam zwiedzić w mieście. Są to zwrócone do siebie postacie ustawione w geście salutowania. Zostały zlecone przez Adolfa Hitlera, aby upamiętnić zwycięstwo nazistowskich Niemiec w II wojnie światowej. Faktem jest, że w Alei Wspaniałości miał zostać wybudowany ogromny Łuk Triumfalny o wysokości 100 metrów (Paryski ma 51 metrów). Możliwe więc, że w alternatywnej historii zastąpiły go Pomniki prawdy. PODSUMOWANIE\nAutorem jest Jerzy Skarżyński!\nZapraszam na blog Archigame.pl, gdzie można poczytać o architekturze w grach:)\nArchitektura w The Outer Worlds - trochę dziki zachód, trochę Prey\nZwiedzamy postapokaliptyczne Seattle - Architektura w The Last of Us 2\nWolfenstein 2: The new colossus - Terror Billy powraca


OFICJALNIE: Iwobi na dłużej w Arsenalu | Transfery.info\nOFICJALNIE: Iwobi na dłużej w Arsenalu\n2018-08-04 00:04:20, Aktualizacja: 3 lata temu\nAlex Iwobi doszedł do porozumienia w sprawie nowej umowy.\nNigeryjczyk parafował z Arsenalem nowy długoletni kontrakt. Na jego mocy ma występować na Emirates Stadium do 30 czerwca 2023 roku.\nZadowolenia z takiego obrotu spraw nie krył menadżer stołecznego klubu, Unai Emery.\n- Bardzo się cieszę, że Alex podpisał umowę. To doskonały gracz, który może odnieść z Arsenalem wiele sukcesów. Jest przykładem zawodnika, który ciężką pracą zagwarantował sobie miejsce w pierwszym zespole. Teraz czekamy na innych młodych zawodników z akademii - powiedział 46-latek.\nSwoje pięć groszy dorzucił także sam piłkarz.\n- Od zawsze byłem kibicem Arsenalu i marzyłem o tym, by grać dla tego zespołu. Dziś jest mój szczególny dzień - przyznał 22-latek.\nIwobi jest wychowankiem „Kanonierów”, ale tak naprawdę dopiero w ostatnich rozgrywkach na dobre zadomowił się w podstawowej jedenastce. W minionym sezonie rozegrał w sumie 39 spotkań. W tym czasie zdobył trzy gole i zanotował siedem asyst.\nWięcej na temat: Alex Iwobi Oficjalnie Arsenal FC Nigeria Anglia\nRelacje transferowe na żywo [LINK] Reklama LaLiga: João Félix wyrzucony z boiska i na tym może się nie skończyć [WIDEO] 14 godzin temu Ligue 1: Gorąco przy okazji meczu Lens z Lille. Kibice wbiegli na murawę [WIDEO] 14 godzin temu FC Barcelona: Trzy koszulki na sezon 2022/2023 [FOTO] 16 godzin temu Zbigniew Boniek odpowiedział na doniesienia Fabrizio Romano 17 godzin temu Reprezentacja Polski: PZPN z klarownym stanowiskiem w sprawie Matty'ego Casha 18 godzin temu OFICJALNIE: Marko Marin wrócił do Europy 20 godzin temu Polska pozyska reprezentanta z Premier League?! 20 godzin temu


wymień charakterystyczne cechy architektury i mala... - Zadane.pl\nWymień charakterystyczne cechy architektury i malarstwa oświeceniowego.\nprzez niunka1827 13.02.2010\nW okresie oświecenia, architekci wzorowali się na budowlach starożytnych; stosowano na przykład charakterystyczne dla antyku kolumny. W okresie oświecenia sztuka i architektura opierała się na nowym stylu, klasycyźmie. W malarstwie sięgano do tematyki mitycznej i historycznej. Były tam także malowane liczne portrety. Do najsłynniejszych budowli klasycyzmu należy Panteon w Paryżu.\nbyło dużo portretów, obrazów historycznych, przedstawiających sceny obyczajowe i miłosne\ntematami dzieł byly: mitologia i historia


Zdjęcia warte fortunę - Agencja promocji i reklamy\nby fotoigrzyska.pl · Published 16 lutego 2022 · Updated 10 kwietnia 2022\nJak łatwo zrobić zdjęcie. Wziąć smartfona lub aparat, wybrać odpowiednią opcję i nacisnąć guzik. Bajecznie proste, zwłaszcza teraz kiedy mamy dodatkowe aplikacje i więcej możliwości. Ładne zdjęcia z wakacji lub innych wyjazdów powstają niemal cały czas.\nJednak niektórzy podchodzą do fotografii inaczej. Jest to dla nich sztuka, styl życia, sposób na wyrażenie głębszych emocji.\nW taki sposób powstają zdjęcia warte miliony dolarów. Takie jak te najdroższe zdjęcia świata.\nUntitled Film Stills to seria 69 zdjęć z lat 1977-1980 wykonanych przez Cindy Sherman. Artystka każde zdjęcie inspirowała scenami filmowymi. To konkretne zdjęcie, na którym stoi na drodze kosztuje 2 965 000 dolarów.\nZdjęcie z 1989 roku, przedstawia punkt kulminacyjny trwającej dekonstrukcji amerykańskiego archetypu pionierów. Zdjęcie warte jest 3 077 000 dolarów.\nFotografia najstarszej giełdy na świecie, podczas pracy. Dynamiki dodają zapracowani bankierzy, a zabieg z naświetlaniem niektórych części dodaje abstrakcyjnego wyrazu całości.\nCena za zdjęcie wynosi 3 298 755 dolarów.\nPonownie Andreas Gursky jednak tym razem dzieło złożone z dwóch fotografii. Zdjęcie pochodzi z 1999 ale jako dyptyk z odbitką powstał w 2011 roku. Przedstawia wnętrze supermarketu, w którym produkty tworzą uporządkowaną kompozycję kolorystyczną. W dodatku w ciekawym ujęciu perspektywicznym.\nCena dyptyku wynosi 3 346 456 dolarów.\nBardzo kontrowersyjna fotografia. Przedstawia upozowaną scenę wojny pomiędzy ZSRR, a Afganistanem w 1986 roku. Oczywiście mundury żołnierzy są odpowiednie, jednak rozmawiający martwi żołnierze dają do myślenia. Zdjęcie powstało w 1992 roku.\nCena za zdjęcie wynosi 3 666 500 dolarów.\nZbiór 37 fotografii ułożonych w literę “H”. Każda z odbitej wykonana w technice żelatynowo-srebrowej.\nDzieło warte 3 765 276 dolarów.\nZdjęcie z 1981, stanowi część serii Untitled Film Stills. Przedstawia samą artystkę w stereotypowej roli, odpowiedniej do filmów z epoki.\nFotografia warta jest 3 890 500 dolarów.\nZdjęcie bardzo kontrowersyjne. Jest to zdjęcie zrobione zdjęciu, na którym stoi w wannie naga 10-letnia Brooke Shields w bardzo mocnym makijażu. Oprawione w kiczowatą ramkę.\nDzieło warte 3 973 000 dolarów.\nZdjęcie z 1999 roku, przedstawiające rzekę Ren. Jest to minimalistyczne ujęcie rzeki, pasa trawy i nieba.\nZdjęcie warte 4 338 500 dolarów.\nFotografia przedstawiająca przesmyk światła w Kanionie Antylopy w stanie Arizona.\nSprzedana anonimowemu kolekcjonerowi w 2014 roku za 6,5 milionów dolarów.\nAparat dla dzieci – pasja robienia zdjęć od najmłodszych lat Robienie zdjęć od najmłodszych lat, dzięki specjalnemu aparatowi fotograficznemu przeznaczonemu dla dzieci, może być pasją sprawiającą wiele przyjemności. Cyfrowy aparat tego typu...\nNext story Co dają nam szkolenia?\nPrevious story Jak podnosić widoczność strony?


W obronie polskiego łowiectwa - Łowiec Polski Łowiec Polski\nPetycja wysyłana za pomocą strony PZŁ w części została potraktowana przez sejmowy serwer jako spam. Dlatego prosimy Was o niezwłoczne skopiowanie poniższego tekstu i przesłanie go z prywatnej poczty do jak największej liczby posłów. Pod tekstem zamieszczamy ogólnie dostępne adresy mailowe parlamentarzystów.\nZa kilka dni odbędzie się w Sejmie głosowanie nad projektem ustawy Prawo łowieckie. Apelujemy więc do Państwa o niepodejmowanie działań, które zniszczą polskie łowiectwo i zniweczą trud wielu pokoleń Polaków.\nNie sposób nam sobie wyobrazić wprowadzenia zakazu obecności na polowaniach dzieci do 18 roku życia! Rodzina pozostaje fundamentem państwa polskiego, a okazało się, że parlament nie ufa rodzicom w kwestii bezpieczeństwa i prawidłowego rozwoju ich dzieci!\nDlaczego odbieracie myśliwym prawo do wychowania dzieci zgodnie z naszymi przekonaniami? Zapis ten łamie konstytucję przynajmniej w trzech artykułach!\nArt. 31 Konstytucji RP głosi, że „wolność człowieka podlega ochronie prawnej”. Przypominamy więc, że dziecko to też człowiek!\nArt. 32 Konstytucji RP mówi, że „Wszyscy są równi wobec prawa. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władzę publiczną”. Nam tymczasem ogranicza się prawo do wychowania własnych dzieci!\nArt. 47 Konstytucji RP: „Każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym”. A więc także rodzice, którzy są myśliwymi, mają prawo do wychowania swoich dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami!\nProsimy przyjąć do wiadomości, że zmiana w ustawie Prawo łowieckie wprowadza NAJOSTRZEJSZE REGULACJE NA ŚWIECIE! W żadnym kraju nie ma ograniczeń w zakresie biernego uczestnictwa dzieci w polowaniach. A w wielu, choćby Wielkiej Brytanii, nie ma ograniczeń co do wykonywania polowania przez dzieci. Decyzję o tym pozostawia się rodzicom. W Finlandii dziecko, aby polować, musi zdać egzamin pisemny. Myśliwym może więc zostać od momentu, gdy posiądzie umiejętność czytania i pisania. W Norwegi od 14 roku życia, w Austrii od 16 roku życia, w Niemczech od 16 roku życia. W Polsce wykonywać polowanie można od momentu ukończenia 18 roku życia, a zatem to już i tak jedno z najbardziej radykalnych ograniczeń w tym zakresie. Polskie prawo dopuszcza pracę małoletniego powyżej 16 roku w zakładzie pogrzebowym i w ubojni. Jednocześnie będzie się zabraniać obecności na polowaniu?\nWprowadzenie przepisu karnego do ustawy Prawo łowieckie zakazującego strzelania w odległości mniejszej niż 250 m od zabudowań mieszkalnych w praktyce uniemożliwi zwalczanie afrykańskiego pomoru świń na olbrzymich terenach występowania tej choroby. Szczególnie w okolicach wszystkich miast oraz obszarów Polski z zabudową kolonijną. Pozostaje to w jawnej sprzeczności z rekomendacjami Międzyresortowego Zespołu do spraw łagodzenia skutków związanych z wystąpieniem przypadków afrykańskiego pomoru świń (MZ ds. ASF) oraz wytycznymi Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego, a także decyzjami premiera Mateusza Morawieckiego. W myśl tych postanowień Polski Związek Łowiecki ma ograniczyć liczebność populacji dzika do 0,1 osobnika na km².\nPrzepis ten zakazuje – poza wykonywaniem odstrzału w czasie polowania – wykonywania także odstrzałów sanitarnych oraz redukcyjnych w opisywanej strefie. Wprowadzenie go jest kuriozalne i niedorzeczne w kontekście prowadzonej obecnie walki z chorobą zakaźną.\nW trakcie głosowania na połączonych Komisjach Rolnictwa i Środowiska pogrzebana została polska kynologia myśliwska! Przetrwała zabory, podniosła się po kataklizmie drugiej wojny światowej, przetrwała czasy PRL-u i właśnie teraz zdecydowaliście się Państwo ją pogrzebać! Polscy hodowcy przestaną się liczyć w Europie. Wybitne polskie psy użytkowe jak Ogar Polski, czy Gończy Polski po raz kolejny popadną w niebyt.\nUniemożliwienie układania utrudni w istotny sposób zwalczanie ASF. Nie ma wątpliwości, że udział psów w polowaniach znacząco zwiększa ich efektywność. W terenach trudnodostępnych czy w wielohektarowych uprawach psy wypłaszały dziki. Wprowadzenie tego zapisu znacząco wpłynie na zwiększenie liczby wypadków zarówno psów, jak i osób im towarzyszących – niedoświadczone czworonogi będą nieprzygotowane do wykonywania swoich zadań. Pod wrażeniem nakręconych za granicą filmów przedstawiających bestialskie zachowania, wydano wyrok na polską kynologię! I to bez chwili refleksji nad dorobkiem polskiej kynologii!\nPrzyjęcie tych samych rozwiązań w zakresie układania ptaków łowczych uniemożliwi uprawianie sokolnictwa, które zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO, a przecież jesteśmy zobligowani do ochrony naszej spuścizny kulturowej.\nProponowane w druku sejmowym nr 2234 zapisy odbierają Polskiemu Związkowi Łowieckiemu samorządność. To nawet nie kwestia wprowadzenia nadzoru, lecz w istocie przejęcie władzy. Projekt ustawy zakłada całkowitą likwidację udziału czynnika społecznego w pracy i kontroli pracy PZŁ. Zmiany ustawowe zakładają likwidację Okręgowych Rad Łowieckich, a wpływ Naczelnej Rady Łowieckiej będzie odtąd czysto iluzoryczny. W jasny i oczywisty sposób naruszone zostają swobody obywatelskie. W tym kontekście warto przypomnieć, że Polski Związek Łowiecki utrzymuje się ze składek członków, a nie z przychodów z tusz zwierzyny, czyli środków publicznych. Środki finansowe ze sprzedaży tusz trafiają do kół łowieckich – osób prawnych.\nZmiany ustawy Prawo łowieckie, przedstawione w druku sejmowym nr 2234, naruszają Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej. Wprowadzone mechanizmy są niezgodne z:\nArt. 12. – Rzeczpospolita Polska zapewnia wolność tworzenia i działania związków zawodowych, organizacji społeczno-zawodowych rolników, stowarzyszeń, ruchów obywatelskich, innych dobrowolnych zrzeszeń oraz fundacji.\nArt. 32. 2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.\nArt.. 58. 2. Zakazane są zrzeszenia, których cel lub działalność są sprzeczne z Konstytucją lub ustawą. O odmowie rejestracji lub zakazie działania takiego zrzeszenia orzeka sąd.\nArt.58. 3. Ustawa określa rodzaje zrzeszeń podlegających sądowej rejestracji, tryb tej rejestracji oraz formy nadzoru nad tymi zrzeszeniami.\nRzekoma realizacja wyroku Trybunału Konstytucyjnego w zakresie prawa własności skutkować będzie wprowadzeniem możliwości wyłączania gruntów z możliwości wykonywania polowania w formie oświadczenia przed starostą. Zgodnie z projektem, informowany jest jedynie podmiot wydzierżawiający (starostwo, Lasy Państwowe), a nie dzierżawca lub zarządca obwodu. Spowoduje to konflikty i nieporozumienia, które nie będą wynikać ze złej woli.\nSzanowni Państwo! Popierając zapisy tego projektu, czynicie zamach na samorządną organizację, polską rodzinę, a także dorobek wielu pokoleń ludzi, którzy budowali polskie łowiectwo.\nPolscy myśliwi tego Państwu nie zapomną!\nTreść petycji w formacie MS Word Treść petycji w formacie Adobe PDF\nPosłowie PiS Posłowie Kukiz 15\nPosłowie pozostałych parti


Allegro rezygnuje z autopromocji na rzecz reklam dużych sprzedawców\nAllegro.pl pozwoli znaczącym sprzedawcom reklamować się w serwisie w miejscach zarezerwowanych dotąd dla autopromocji serwisu. Reklamy mogą odsyłać tylko do ofert i podstron docelowych na portalu.\nW ramach nowej oferty Allegro udostępni dużym partnerom całą swoją powierzchnię reklamową, której spora część do tej pory była wykorzystywana przez serwis tylko do autopromocji.\nReklamy mogą odsyłać jedynie wewnątrz portalu: do ofert, list przedmiotów oraz podstron docelowych. Dostępne są wszystkie formaty (standardowe, masowe, premium, targetowane mailingi, akcje niestandardowe) w różnych miejscach serwisu (m.in. strona główna, strony główne kategorii, strony listingów). Oprócz dotychczasowych formatów mają pojawić się nowe, skierowane do znanych marek i łączące komunikację online z pozainternetową.\nAllegro proponuje reklamodawcom różne modele rozliczeń, w tym revenue share. Warunki będą ustalane indywidualne, zależne od zasięgu czy spodziewanych efektów kampanii.\nTaka oferta jest skierowana tylko do dużych firm prowadzących sprzedaż na Allegro: producentów, importerów, dystrybutorów i właścicieli marek. W pierwszej kolejności mogą z niej skorzystać partnerzy uruchomionej przed trzema laty przez portal sekcji Strefa Marek.\nAllegro podkreśla, że dla mniejszych sprzedawców adresowana jest oferta reklam samoobsługowych wprowadzona w grudniu ub.r. (więcej na ten temat).\n- Dzięki nowemu projektowi reklamowemu nasi partnerzy będą mogli wykorzystać w pełni potencjał platformy Allegro wspierając swoją sprzedaż - przekonuje Tomasz Nowak, marketplaces commercial director w Grupie Allegro. - Na korzyść tej oferty przemawia to, że reklama będzie kierowana do osób zainteresowanych kupnem poszczególnych produktów, a nie do dużych grup przypadkowych odbiorców, często zirytowanych inwazyjnym charakterem reklamy. Wierzymy, że skorzystają na tym także kupujący, dla których reklama będzie miała dużą wartość informacyjną i pomagające im znaleźć atrakcyjne towary i promocje - dodaje.\nW listopadzie ub.r. Allegro.pl odwiedziło 12,24 mln użytkowników, którzy wykonali w serwisie 2,65 mld odsłon, a każdy spędził w nim średnio trzy godziny i 20:04 minuty (według Megapanelu PBI/Gemius - zobacz jego pełne wyniki).\nDołącz do dyskusji: Allegro rezygnuje z autopromocji na rzecz reklam dużych sprzedawców\nTak, sprzedawcy, zapłaćcie Allegro za możliwość reklamowania rzeczy, za które trzeba zapłacić żeby wystawić i zapłacić Allegro żeby sprzedać\nBrakuje jeszcze opłaty za rejestrację (chociaż miesięczna i tak jest pobierana od firm), za długość nicka, za długość tytułu i za to że można mieć kolorowe zdjęcia w aukcji.


gsmManiaK.pl » Blog Archive Garmin Vivomove HR: piękny zegarek sportowy już na IFA | gsmManiaK.pl\n28.08.2017 , Aleksander Piskorz Garmin Newsy Wearables\nTargi IFA zapowiadają się naprawdę ciekawie pod względem premier– wiemy już mniej więcej, czego spodziewać się po niemalże każdym, znaczącym producencie. Tym razem Evan Blass zdradził jednak więcej informacji na temat planów Garmina, które związane są z nowymi produktami sportowymi dla aktywnych. Vivomove HR ma być nowym, inteligentnym zegarkiem, który wyróżni się nie tylko estetycznym wyglądem.\nJuż sama nazwa tego zegarka zdradza, iż na jego pokładzie znajdzie się aktywny sensor pozwalający na zmierzenie tętna. Zegarek będzie także w pełni zintegrowany z naszym urządzeniem mobilnym, a na tarczy pojawią się powiadomienia odbierane z poziomu smartfona – nie wiadomo jeszcze dokładnie, jak to wszystko będzie działać, ale podejrzewam, że będziemy mogli po prostu w łatwy sposób odczytać wiadomości lub chociażby odrzucić połączenie.\nBiorąc pod uwagę, iż model Vivomove HR wyjdzie spod rąk Garmina, na pokładzie zegarka zapewne znajdzie się mnóstwo sensorów związanych z monitorowaniem naszej aktywności.\nNa ten moment nie wiemy niestety nic więcej na temat tego sprzętu. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że cena Vivomove HR nie będzie zbytnio zaporowa. Sam zegarek wygląda bowiem naprawdę świetnie. Nie tylko jako czysto sportowe uzupełnienie podczas wykonywania codziennych czynności.\nCeny Garmin Vivomove HR\nPodobne: Garmin Vivomove HR, Garmin Vivomove HR IFA, IFA 2017, zegarek sportowy Garmin Vivomove\nProdukty: Garmin Vivomove HR


Czy himalaizm to zawód? Podcast z Krzysztofem Wielickim | 8academy\nHome Do kawy Podcast górski Czy himalaizm jest zawodem?...\nKrzysztofa Wielickiego nie trzeba nikomu przedstawiać. Znany himalaista był gościem Piotra Czmocha, w trzynastym odcinku Górskiego Podcastu 8a.pl.\nGłównym tematem półgodzinnej rozmowy był – rzecz jasna – himalaizm, ale poruszono w niej też inne kwestie, takie jak rozterki, które pojawiają się w życiu osobistym aktywnego wspinacza. Wszak osoby, który zdecydowały się pójść tą właśnie drogą, muszą mierzyć się z szeregiem mniej lub bardziej istotnych dylematów. Zachęcamy do lektury!\nPiotr Czmoch: Witam w kolejnym odcinku podcastu 8a.pl i 8academy.pl. Dzisiaj gościmy Krzysztofa Wielickiego. Cześć Krzysiek!\nKrzysztof Wielicki: Witam!\nP. Cz.: (…) Przygotowując się do tej rozmowy sprawdziłem sobie to, co ludzie wpisują w wyszukiwarkę internetową, jeśli chodzi o “himalaizm” i wyszły mi ciekawe rzeczy. Oprócz tego, że na pierwszym miejscu jest fraza “Czy Himalaje to miasto?” to pojawiły się jeszcze takie pytania, jak: “Czy himalaista to zawód?”, “Ile himalaiści zarabiają?”, “Czy himalaizm to sport?”. No i właśnie o tym chciałby z Tobą porozmawiać. Czy zatem uważasz, że himalaizm to jest sport?\nK. W.: To jest bardzo szerokie pojęcie. Ale tak w ogóle trzeba by zacząć od wytłumaczenia czym jest alpinizm, bo jego znaczenie jest jeszcze szersze. Mieszczą się w nim różne formy działalności, ale zawsze związane z górami. (…)\nW górach wysokich himalaizm – nie wiem dlaczego – przyjął formę przygody. Ja bym nawet powiedział, że im niższe góry, tym więcej w nich jest sportu. (…) Najwięcej będziemy go mieli na… ściance wspinaczkowej, gdzie są medale, czy też elementy bezpośredniej rywalizacji. Potem mamy wspinanie sportowe. W Alpach też jest trochę sportu. (…) Ale z drugiej strony jest to wymóg samej natury, bo jednak w górach wysokich są nieco inne uwarunkowania. Limitują one uprawianie sportu jako takiego, a głównie chodzi o niebezpieczeństwa. W związku z tym wielu ludzi wyjeżdża w Himalaje nie po jakiś wielki wynik sportowy. Raczej jadą po przygodę, po przeżycia, by walczyć z samym sobą, żeby się sprawdzić.\nCzy himalaizm jest zawodem? O to zapytaliśmy Krzysztofa Wielickiego. (grafika: 8academy)\nWydaje mi się, że ten element sportowy istnieje, tylko w sensie rywalizacji (…) pośredniej: że ktoś tam wejdzie na szczyt jakąś drogą, ktoś inny przyjedzie i zrobi to w lepszym stylu albo ładniejszą drogą. Zauważyłem, że tych elementów sportowych w himalaizmie jest coraz mniej. To wynika z faktu, że już się wyczerpała formuła nowych przejść. Powiedzmy, że nasi przyjaciele z lat 60. 70. czy 80. XX wieku mieli jednak więcej możliwości. (…) W tej chwili (…) zostało kilka problemów, nazwijmy to sportowych (w tym sensie, że są wyzwaniem dla zawodowych alpinistów, którzy się tym całe życie trudnią i doskonale się wspinają), ale już zaczyna to być niebezpieczne, albo przynajmniej ryzykowne. Dostrzegam, że nawet ci topowi wspinacze głęboko się zastanawiają, czy warto ryzykować, podejmując się nowego przejścia w niebezpiecznym terenie.\nTo, że obecnie element sportowy w górach wysokich jest coraz mniej widoczny, wynika też ze zdobyczy cywilizacyjnych. Zauważ, że kiedyś to organizowały kluby. Przed wyjazdem trzeba było mieć klubową historię. (…) Te zdobycze cywilizacyjne pozwoliły nam przybliżyć góry tak, że właściwie wszystko o nich wiemy. Te wszystkie informacje, przekazy, internety, zdjęcia, filmy powodują, że ludzie uważają, iż jest bardzo łatwo. Dzisiaj nie jest problemem by gdzieś wyjechać. Nie trzeba należeć do żadnego klubu. Można wsiąść w samolot, polecieć i wspinać się z kim się chce. Myślę, że to jest dobre.\nLudzie chcą robić łatwe drogi w Himalajach. Niech robią! Uważam, że jeśli daje im to radość (…) i nie jest to sprzeczne z jakimś tam paktem ekologicznym, to (…) nie mam nic przeciwko temu. Pytają mnie: co sądzę o zdobywaniu Everestu? Co ja mogę sądzić? Powiem tylko, że ja tam po prostu nie pojadę. Jeśli ktoś lubi stać w kolejce na takiej górze, niech stoi… Właściwie to trzeba by było ich zapytać: dlaczego to robią? Ja bym nie chciał czegoś takiego. (…)\nP. Cz.: A co jest w takim razie przejściem sportowym w Himalajach?\nK. W.: (…) To się zmieniło. Co innego było przejściem sportowym w latach 50., 60. i 70. XX wieku, a co innego jest obecnie. Dzisiaj, z pewnością, przejściem sportowym będzie wejście na szczyt siedmio- lub ośmiotysięczny bez użycia tlenu, w małej grupie, bez pomocy Szerpów (albo gdy jej zakres jest minimalny). No i styl się będzie liczył. Moim zdaniem są to te wejścia w stylu alpejskim…\nP. Cz.: Nie wszyscy słuchacze wiedzą, więc wytłumaczmy, że ten styl alpejski polega na tym, że idzie się od bazy na sam szczyt bez zakładania obozów i bez zakładania lin poręczowych…\nK. W.: Ale wcześniej jednak alpiniści się aklimatyzują.\nP. Cz.: Tak, oczywiście!\nKrzysztof Wielicki – pierwsze zimowe wejście na Mount Everest, luty 1980 r. (fot. archiwum Krzysztofa Wielickiego)\nK. W.: Bo to jest problem fizjologii. Nie da się z pięciu tysięcy wejść na osiem bez aklimatyzacji. To grozi śmiercią. A więc najpierw trzeba się gdzieś zaaklimatyzować, a potem – gdy się już podejmie tę finalną próbę – to już nie zakłada się obozów.\nTo się też wpisuje w pewną filozofię, którą zawsze wyznawałem. Mówiłem: “im krócej w górze, tym bezpieczniej”. (…) Jak długo przebywam na górze, zawsze jest większe prawdopodobieństwo, że się coś stanie, pojawi się jakieś obiektywne zagrożenie. A gdy jestem krótko w ścianie, to jest szansa, że nic takiego się nie stanie, albo dotknie mnie to w mniejszym zakresie. W związku z tym wydaje mi się, że szybkość też jest ważna. Dzisiaj ludzie się bardzo dobrze wspinają i wydaje mi się, że himalaizm (mówię teraz o alpinistach, a nie turystach wysokogórskich) będzie szedł właśnie w kierunku poprawiania stylu.\nP. Cz.: Janusz Gołąb na pytanie: “czy przejście z tlenem jest sportowe?”, odpowiedział, że w górach jest wolność i niech każdy robi co chce…\nK. W.: Ja też tak uważam… Jeśli ktoś chce używać tlenu i nosić butle, to jest jego sprawa. Nie można być tak ortodoksyjnym. Niektórzy twierdzą, że nie powinno się zaliczyć wejścia na Everest panu Hillary`emu, ponieważ używał tlenu. Umówmy się: co innego było w latach 50. XX wieku czy przed wojną, a co innego jest w naszym XXI wieku.\nP. Cz.: To również Wam można by zarzucić, że też wchodziliście na tlenie…\nK. W.: Myśmy na Everest wchodzili z tlenem, ale wtedy… nie wiedzieliśmy, że można wchodzić bez tlenu. Po prostu kierownik wziął tlen na wyprawę, było szkolenie, jak go używać. Wszyscy wiedzieli, że musimy to robić. Co prawda (…) tlen służył nam do ogrzewania ciała bardziej pewnie niż do oddychania. (…) Pamiętam, że z Leszkiem myśmy zużywali 2 litry na minutę. To jest poniżej wszelkich norm, bo zwykle zużywa się od 4 do 6 litrów na minutę. Mieliśmy butlę – tylko 160 atmosfer – więc nie wiem czy nam starczyło do szczytu. Ja w ogóle nie odczuwałem takiej bezpośredniej pomocy. Nawet bym zdjął tą maskę (bo przeszkadzała mi, gdyż była cała oblodzona).\nCo prawda w 1978 roku Messner wchodził bez tlenu, ale myśmy o tym nie wiedzieli. Nie było przekazu, nie interesowałem się tym. Lider kazał, no to szliśmy. To była moja jedyna próba i powiedziałem sobie, że już nigdy więcej nie założę butli. Nie ze względu na ten tlen, tylko dlatego, że jest to niewygodne, a szczególnie zimą. Tak się nie da. Oddychasz ciepłym powietrzem, a masz -40ºC. Na obrzeżach maski aż do ram robi się lód. Może dzisiaj ten sprzęt tlenowy jest lepszy?\nTlen na wyprawie – w mojej opinii – być powinien, ale tylko i wyłącznie do celów medycznych. Ktoś bardzo chce go użyć? Dlaczego nie! Tylko taka osoba musi potem w ostatniej rubryce, tam gdzie podawany jest styl, napisać: “używałem tlenu”. Wtedy czytający będzie mógł sam wyrobić sobie na ten temat opinię.\nSpotkanie z Krzysztofem Wielickim w Gliwicach. (fot. 8academy)\nP. Cz.: (…) Czy w takim razie przy odpowiedniej aklimatyzacji każdy może wejść bez tlenu na ośmiotysięcznik?\nK. W.: Myślę, że prawie każdy, ale nie każdy. To zależy od przygotowania wydolnościowego, od tego jaki jest VO2 max takiej osoby. Jeśli jest niski, to mogą być problemy. Pamiętajmy też, że oprócz aklimatyzacji jest jeszcze potrzebna sprawność fizyczna, ruchowa i wspinaczkowa. Nie każdy po zaaklimatyzowaniu może się wspinać w stylu alpejskim, ale większość alpinistów na wysokim poziomie bez problemu może to robić.\nP. Cz.: Sam powiedziałeś przed chwilą, że wszystko z czasem się zmienia. Także zmieniają się pewne zasady czy też kryteria uznania co jest sportowym wejściem. Tak, jak w przypadku tego tlenu. Ostatnio dosyć dużo osób wchodzi na ośmiotysięczniki. Media o tym donoszą, ale bez podawania stylu. (…)\nK. W.: Ale dla przeciętnego klienta, to nie ma żadnego znaczenia. Kwestia elementu sportowego czy stylu dotyczy naszego środowiska, a media ogólne nie są kierowane do tej grupy. Nie wiem dlaczego pisze się o wejściach na szczyty ośmiotysięczne tak, jakby było to coś wyjątkowego. No może to jest kwestia tego, że historycznie rzecz biorąc ten podbój się odbywał później. Może były jakieś takie heroiczne próby walki (…), czego w Alpach się nie obserwowało już później. (…)\nMedia uważają, że jest to coś ciekawego, a to od środka wygląda trochę inaczej. Często są to wejścia bardzo proste, nic nieznaczące. (…) To jest jedna wiadomość, która umiera następnego dnia. Później tej informacji nie ma, są następne, następne… Ci ludzie, którzy się wspinają bez stylu, oni nie piszą historii światowej, ani nawet historii alpinizmu. Oni piszą jedynie własną historię: gdzieś sobie weszli, z tlenem lub bez tlenu. Było łatwo albo trudno. (…) W naszych mediach alpinistycznych się w ogóle nie odnotowuje takich rzeczy. (…) Także ja bym tu wyraźnie odróżnił media “krótkotrwałe”, gdzie ta wiadomość się pojawia i znika (bo takie są ich prawa) od naszych mediów czy tych społecznościowych, gdzie trwale się ktoś zapisuje. (…)\nJak pytają mnie, czy Martyna Wojciechowska to taka wielka alpinistka, mówię że ona nie napisała historii światowej. W naszych mediach alpejskich prawie w ogóle się tego nie odnotowywało, ale w jej życiu to jest jakaś historia. (…)\nP. Cz.: Pamiętam, jak Janusz Gołąb na Trollväggen`ie w Norwegii przeszedł z ekipą „Arch Wall`a”. I to było w czasie, gdy w tym kraju odbywała się olimpiada. Mówił wtedy, że codziennie były doniesienia w mediach na temat tego, gdzie oni są w tej ścianie – a oni w 12 dni ją robili! Po przejściu – pomimo igrzysk – kamery prawie pod prysznic im się wpychały. Więc widać, że w innych krajach mają dużo większe pojęcie na temat tego, czym jest wspinanie. Jest też spore zainteresowanie…\nK. W.: Bo też kultura górska jest wyższa.\nP. Cz.: Tak, dokładnie! U nas też obserwujemy duże zainteresowanie ludzi samym himalaizmem, ale – jak powiedziałeś – trochę kojarzy się on z taką przygodą, romantyzmem.\nK. W.: Ludzi, którzy sami tego nie uprawiają, do Morskiego Oka jeżdżą powozami, albo w tenisówkach chodzą na Halę Gąsienicową. To do takich osób skierowane są media. Oczywiście, są kraje o odmiennej kulturze górskiej i tam się mówi o innych wyczynach. (…) Nie wiem czyja to jest wina. Może samego naszego środowiska, a może rozkłada się to po połowie: na media i na nas, bo nie potrafimy tego sprzedać.\nUmówmy się, że dla przeciętnego odbiorcy mediów Nepal czy Himalaje są gdzieś bardzo daleko, więc robi to wrażenie. A weźmy jakąś inną ścianę alpejską, która ma 600 metrów. Nie potrafi się przełożyć tego wysiłku i umiejętności na potęgę gór, bo to jest ściana. (…) Trzeba zapytać dziennikarzy, jak oni na to patrzą. Dlaczego nie piszą o innych przejściach. Jest wielu alpinistów, którzy robią wspaniałe przejścia, a mówi się o tym mało. (…)\nKrzysztof Wielicki w redakcji 8academy. (fot. 8academy)\nP. Cz.: Kiedyś powiedziałeś, że góry wymagają respektu i cierpliwości, a na sukces składają się tysiące doświadczeń. Można się tego nauczyć jedynie przez długoletnią praktykę. Zmierzam do tego, że kiedyś ograniczenia w podróżach zmuszały Polaków do wspinania się w Tatrach. Do robienia tam tysięcy metrów w dosyć ciężkich warunkach zimowych (bo Tatry – wbrew pozorom – są ciężkimi górami, jeśli chodzi o wspinanie zimowe). A więc to przekładało się na dosyć dobre i szybkie przechodzenie w górach wysokich…\nK. W.: Tak. (…) Zauważ taką rzecz. Żeby móc się wspinać, trzeba było należeć do jakiegoś klubu. Taki człowiek był więc poddany pewnej procedurze oraz “życiu klubowemu”. A to “życie klubowe” oznaczało wyjazdy. Starsi koledzy szkolili młodszych. Potem ktoś zrobił w Tatrach dobre przejścia, no to była komisja sportowa, która decydowała: ok – ci którzy zrobili, to i to mogą… Stworzymy grupę sześcioosobowa i pojedziemy w Alpy. Jak zrobiło się coś w Alpach czy w Dolomitach, no to była szansa, że komisja sportowa zakwalifikuje cię na wyjazd gdzieś dalej – na przykład w Kaukaz czy Pamir. (…)\nMożna powiedzieć, że wspinanie w pewnym sensie było reglamentowane. Wraz z rozwojem cywilizacyjnym ta reglamentacja właściwie upadła. Teraz nie trzeba należeć do klubów. Co to oznacza? Nie należysz do klubu i nie przechodzisz tej drogi “klasycznej”, od skałek, którą my przechodziliśmy. Jak ja zacząłem się wspinać w skałach, to (…) patrzyłem troszeczkę wyżej – na Tatry, potem jeszcze trochę wyżej. To było takie bardzo naturalne. Dziś przez rozwój cywilizacyjny omija się często te etapy. (…)\nNa pewno ten poprzedni system był dużo lepszy i przede wszystkim bezpieczniejszy, dlatego, że zdobywanie doświadczeń przebiegało wolno. (…) Człowiek często nie jest przygotowany na najgorsze sytuacje (…). Natomiast zbierając doświadczenia pomału, potrafi też zapamiętać, że są momenty trudniejsze, które trzeba przezwyciężyć. To co jest dzisiaj, nazwałbym chodzeniem na skróty. Czasem zdarza się przecież, że ktoś w ogóle nie bywał w Tatrach i Alpach, a jedzie w Himalaje i nie potrafi zrobić jakichś rzeczy. To zdarza się rzadko, ale się zdarza. (…)\nP. Cz.: Obecnie napływ osób chętnych, by się wspinać w górach wysokich, chyba nie jest duży? Nawet ci, co robią przejścia sportowe, czyli przejścia wielkich ścian na szczyty sześcio- czy siedmiotysięczne, czasami nie są w ogóle zainteresowani udziałem w takich wyprawach.\nK. W.: Zgadza się! Oni chcą przede wszystkim realizować swoje cele (…) na sześciu, siedmiu tysiącach. Uważam, że to jest świetna sprawa. Nie muszą wszyscy podążać taką samą drogą. (…) Teraz ludzie potrafią realizować wyzwania na każdej górze, gdzie widzą możliwość osiągnięcia jakiegoś celu czy pokonania ściany. Myślę, że to poszło “wielotorowo”. Przedtem była jedna droga: od najniższych gór do najwyższych. Teraz często ludzie się zatrzymują w pewnym momencie: ktoś się wspina tylko w Alpach, ktoś tylko robi big wall climbing, ktoś tylko jeździ w Himalaje, a ktoś uprawia wspinanie sportowe. To się troszeczkę jakby rozjechało. W naszych czasach nie było takiej wielotorowości.\nKrzysztof Wielicki na spotkaniu w Gliwicach. (fot. 8academy)\nP. Cz.: Ja załapałem się w zasadzie na samą końcówkę tego systemu szkolenia, o którym mówisz, bo zaczynałem się wspinać na początku lat 90. Starsi o jakieś 10 lat koledzy mówili mi, że oni się będą wspinać tylko w skałkach. To było dla mnie niewyobrażalne, że można iść do klubu i wspinać się tylko tam. Teraz, tak naprawdę, mamy: bouldering, wspinanie sportowe, również w skałkach… I te środowiska się już w ogóle nie przenikają.\nK. W.: Zgadzam się z Tobą. Ale z drugiej strony pomyślałem, że obecnie, gdy wszyscy biegają za pieniądzem, za pracą, za realizacją zawodową, brakuje ludziom czasu. Zauważ, że my, przez system jaki był, mieliśmy bardzo dużo czasu na realizację swojej pasji. Dzisiaj często młody człowiek od poniedziałku do piątku zakłada garnitur, a w sobotę zaczyna spełniać swoje marzenia. Pojedzie w skały, na diving, na skitury, na drytooling, na lodospady do Norwegii, ale to są krótkie wyjazdy. Te nasze realia początkującego kapitalizmu mają pewien wpływ na sposób spędzania czasu.\nP. Cz.: Niedawno rozmawiałem z Maćkiem Ciesielskim, który jest przewodnikiem IVBV. On się wyspecjalizował w takim wspinaniu sportowym w górach. Czyli ktoś, kto ma mało czasu, ale posiada pieniądze, (…) wynajmuje takiego Maćka i idą się wspinać na dużą ścianę w Alpach. Ostatnio powiedział mi, że ma klientów, którzy tak naprawdę tylko z nim jeżdżą się wspinać. (…) Taki człowiek minimalizuje w ten sposób ryzyko, że czegoś nie zrobi. Że nie wykorzysta swojego wolnego czasu…\nK. W.: Czy to jest złe?\nP. Cz.: Nie. Uważam, że to jest bardzo dobre. Niektórzy moi koledzy się oburzają: jak można jeździć w skały z instruktorem? Przecież jeździ się z kolegami. Ale – jak mówisz – ci ludzie za bardzo nie chcą zgłębić tematu, jak w tych skałach się wspinać. Nawet w Grecji czy Hiszpanii – oni minimalizują ryzyko, bo nie muszą noclegów załatwiać, nie muszą myśleć o tym, na jaką iść drogę, w który rejon skalny.\nK. W.: Tak jak mówię, dużo się zmieniło przez ułatwiony dostęp do wiedzy. (…) Niedawno w Polsce w ogóle nie było przewodników. Byli tylko koledzy z klubu. A teraz stało się to zawodem, więc przyjęliśmy ogólnoświatowe zasady. Myślę, że dobrze, iż idziemy w tym kierunku. Czy ktoś jeszcze napisze wielką historię? Nie jest prosto! Popatrz ilu wspaniałych już odeszło, od Ueli Stecka począwszy po Davida Lamę. (…) Poprzednie pokolenia nie przykładały takiej wagi do niebezpieczeństw. Dzisiaj jest inaczej, a mimo to zdarzają się tragedie. I to są chyba takie ostrzeżenia dla czołowych zawodników.\nP. Cz.: Chyba jednak robi się teraz troszeczkę trudniejsze rzeczy?\nK. W.: Bo już zostało ich niewiele i są tak trudne… Ale wraz z postępem tak musiało być. Kiedyś alpiniści nie potrafili trafić pod górę. Francuzi w 1950 roku jechali pod Dhaulagiri, a skończyli na Annapurnie. Inny był cel, a co innego zrobili.\nP. Cz.: Wpisywałem w Google różne hasła, które są wyszukiwane w kwestii himalaizmu. Sprawdziłem też co internauci wpisują obok nazwisk himalaistów. Wyszło: “Krzysztof Wielicki żona”, “Krzysztof Wielicki dzieci”. Przy nazwiskach innych himalaistów wychodzą podobne hasła. Okazuje się jednak, że ludzi interesuje życie prywatne himalaistów. Niedawno nagrywaliśmy podcast z Jackiem Jurkowskim, w którym rozmawialiśmy o tym, jak połączyć te sfery…\nK. W.: To są trudne rozmowy, od razu Ci mówię. [śmiech] (…) Jest z tym pewien problem, ale wydaje mi się, że – przynajmniej w moim pokoleniu, a może i teraz – to wynika z pewnej zachłanności na życie. Wiele osób wspinających się, to osoby bardzo aktywne, które chcą mieć wszystko: rodzinę, dzieci, dobrą pracę, góry i realizację wyzwań. W pewnym sensie są wojownikami. To jest rzecz trudna do wytłumaczenia, bo jakbyś tak spojrzał w nasze biografie to wielu alpinistów ma duże rodziny. Choć wydawałoby się, że alpinistą powinien być ktoś, kto rodziny nie ma, żeby nie ryzykować większej tragedii. A jednak jest na opak. (…)\nSą ludzie, którym wystarczy, że idą jakąś ścieżką (…). Pobierają się, mają dzieci, żyją do emerytury i umierają. Ale są też ludzie, którym to nie wystarcza i realizują się zawodowo. A jeszcze są tacy, którzy dodatkowo zarażają się pasją. Taka pasja jak wspinanie (ale też kilka innych dyscyplin) jest trudna do pogodzenia i to się zawsze odbywa kosztem najbliższych. (…) Trudno jest osiągnąć sukces bez kosztów. Oczywiście, należałoby je minimalizować, ale nie da się tego zrobić całkiem “bezkosztowo”. Zawsze to jest czas, albo poświęcenie, albo pieniądze.\nKiedyś jak córkom zwracałem uwagę, że coś było nie tak, pytały się: “a gdzie ty byłeś, jak trzeba było nas wychowywać?”. Te koszty są i ja nie uciekam od tego. (…) Fakt, że w naszych czasach one były troszeczkę uzasadniane misyjnością (bo nam się wydawało, że my robimy misję). Polegała ona na tym, że chcieliśmy, aby polski alpinizm zapisał się na kartach historii (…). No i tak sobie tłumaczyliśmy, że cel uświęca środki. Cel mieliśmy wielki, więc środki polegające na tym, że się zostawiało dom i rodzinę, były w pewnym sensie uświęcone.\nDziś już tego nie ma. Wydaje mi się, że będzie coraz trudniej ludziom, którzy chcą w sposób sportowy i wymagający czasu, realizować wyzwania. Dlatego – o czym mówiliśmy poprzednio – zaczyna to się przesuwać w kierunku krótkotrwałych emocji: dzień, dwa lub pięć dni, zamiast opuszczania domu na 3 miesiące. Ja to po sobie zauważyłem – co może jest związane z wiekiem i sytuacją rodzinną – że zacząłem widzieć wagę. Myśmy nie widzieli tej wagi kiedyś, ponieważ liczyła się misja.\nP. Cz.: Czy uważasz, że byliście mniejszymi egoistami niż współcześni wspinacze?\nK. W.: Myślę, że byliśmy większymi, ale nam sytuacja społeczno-polityczna to ułatwiała. Nasze małżonki nie miały paszportów. W latach 70. XX wieku, jak ktoś dostał paszport, to wszyscy się dziwili. Jak masz paszport to jedź, bo to jest jakbyś wygrał los na loterii! (…) Te czasy sprzyjały takiemu właśnie egoistycznemu podejściu. Po trosze to była taka sytuacja, że żona się realizowała przez męża, tak jak często rodzice, którzy czegoś nie osiągnęli, bardzo chcą, żeby ich dziecko to osiągnęło. Dzisiaj to jest takie fifty-fifty. Można opuścić dom, ale można też wrócić i zastać walizki spakowane. Już partnerki sobie nie pozwalają na to, na co pozwalały sobie kiedyś.\nP. Cz.: Żeby w dzisiejszych czasach zachować polityczną poprawność dodajmy, że przedstawiasz sprawę ze swojego punktu widzenia, a nie z punktu widzenia koleżanek himalaistek, których mężowie się realizowali…\nK. W.: [śmiech] Oczywiście, to jest mój punkt widzenia. To tak przychodzi, bo nie pamiętam, żebym kiedyś “ważył”. A teraz tak sobie patrzę na “wirtualne szalki” i myślę: jeszcze bym się podjął jakiegoś wyzwania…\nHimalaizm wymaga wielu wyrzeczeń. (fot. archiwum autora)\nP. Cz.: One nie są takie wirtualne…\nK. W.: Ale wiesz, ja tak wirtualnie patrzę na to i tak myślę: “co to wniesie do mojego życia i ile mógłbym stracić?”. Zaczyna człowiek rozumować pojęcie korzyści i strat – różnie rozumianych, choć przeważnie psychicznych. Wcześniej tego nie miałem. I wydaje mi się, że teraz wielu ludzi wspinających się widzi już wagę. A dlaczego? Bo kiedyś wiesz jak to było: jakaś praca, w której nie można było się zrealizować, trudno było jakąkolwiek karierę zrobić. A dzisiaj jak ktoś pracuje w dużej firmie, jest managerem, realizuje się zawodowo, ma fajną żonę, może jeździć z nią na wczasy nawet na Hawaje. I nagle myśli: “pojadę, coś się stanie i wszystko stracę.” Czyli ten rozwój związany ze zmianą systemu spowodował, że trudniej jest podejmować takie decyzje, które są na tyle ryzykowne, że mogą to wszystko popsuć.\nP. Cz.: Ja mam wielu znajomych wspinaczy, którzy mówią, że woleliby zarabiać o połowę mniej pieniędzy i o połowę mniej pracować. Teraz czas jest cenny.\nK. W.: No tak, bo teraz czas jest jak pieniądz.\nP. Cz.: Świętej pamięci Janusz Nabrdalik, którego znałeś, powiedział mi kiedyś (…), że więcej kurczaków nie zje. To ile ma, mu wystarczy. To była odpowiedź na pytanie: “dlaczego on nie rozwija firmy?”\nK. W.: To były takie czasy, ale dzisiaj tak nie jest, bo i konkurencja wzrosła i jest wolny rynek.\nP. Cz.: Zależy na jakim etapie życia jesteś.\nK. W.: No tak, to jest inna sprawa. Tu masz rację! Ale u mnie jeszcze zadziałały osobiste sprawy, bo mam syna, obecnie nastoletniego. Jak się urodził, to inaczej spojrzałem na ojcostwo. No bo tak sobie myślisz: “ile mogę stracić?” Założę sobie jakieś tam wyzwanie, przekroczę tę cienką czerwoną linię (bo człowiek nigdy nie wie czy ją przekroczył, czy nie) i nie wrócę… I sobie pomyślałem: “tak wiele tracę, ponieważ mogę obserwować go, jak się uczy, chodzi do szkoły, gdzieś z nim pojechać, pokopać piłkę…” Mogę też to wszystko stracić, nie mówiąc już o tym, co on sobie pomyśli – że niepotrzebnie tata zaryzykował. U mnie było to – jak mówię – związane z sytuacją rodzinną i wiekiem, ale myślę, że również młodzi ludzie, którzy zakładają rodziny, mają dobrą pracę, rozwijają firmy, też się głęboko zastanawiają nad tym.\nP. Cz.: Oczywiście, wybierają aktywność, która odpowiada ich potrzebom…\nK. W.: Starają się minimalizować ryzyko i już nie muszą pisać światowej historii. Nawet nie mają takiej potrzeby.\nP. Cz.: To już nawet chodzi o taką osobistą przyjemność. Mam wiele planów wyjazdowych, gdzie mógłbym pojechać na kilka miesięcy czy na pół roku, ale nie mogę tego zrobić, ponieważ mam nastoletnie dzieci i wiem, że nie mogę ich zostawić na dwa lub trzy miesiące. Dlatego moje wyjazdy trwają najdłużej dwa tygodnie.\nK. W.: A my mogliśmy. [śmiech] Ale troszeczkę inne to były czasy – tak staram się to sobie wytłumaczyć. Oczywiście, było to tak samo egoistyczne, ale teraz jest trudniej o taki egoizm, bo jednak poziom życia się podniósł. (…) Mamy biznesy, mamy możliwości wyjazdowe, możliwości spędzania czasu, mamy budowy, dzieci, edukację… Wszystko się zmieniło, w związku z tym pojęcie wagi zaczyna działać.\nP. Cz.: Ten podcast mieliśmy nagrywać dzień wcześniej, ale go przesunęliśmy, ponieważ zadzwoniłem Ci, że jadę w Alpy na 3 dni, bo jest okno pogodowe…\nK. W.: Ja się dziwię, że wracasz po trzech dniach, a nie pojechałeś na trzy miesiące…\nP. Cz.: Takie są teraz czasy.\nK. W.: I bardzo dobrze! Ja też obserwuję ludzi, takich jak mój starszy syn, który się trochę zaczął wspinać. Ale on tu się powspina, tam gdzieś pojedzie na zdjęcia, tu na skitury, tam gdzieś na nurkowanie… Każdy rodzaj aktywności, który daje emocje jest mu potrzebny. On mi sam powiedział “stary, ja nie muszę pisać już historii, ja nie chcę tego robić (…) ja to robię dla siebie.” Takich ludzi jest coraz więcej.\nP. Cz.: Strasznie duże ryzyko jest teraz, żeby się podjąć napisania tej historii. Kiedyś było o to łatwiej.\nK. W.: Poprzeczka jest bardzo wysoko…\nP. Cz.: Więc po co inwestować w coś, gdzie stopa zwrotu jest bardzo ryzykowna.\nK. W.: I co do tego jest jeszcze mało realne…\nP. Cz.: (…) Tak naprawdę nie da się z tego wspinania żyć…\nK. W.: Jest może kilku zawodowców….\nP. Cz.: Nie ma ich wielu.\nK. W.: Jeśli ktoś się pyta: “czy można na himalaizmie zarobić?”… [śmiech]\nP. Cz.: To właśnie ludzie wpisują w Google i tego szukają…\nK. W.: Że himalaiści dobrze zarabiają? Tak? No to trzeba im powiedzieć tak, że za każde 100 metrów tysiąc złotych. [śmiech]\nP. Cz.: Himalaizm ma jeszcze inną cechę – dosyć wysokie koszty uczestnictwa. Zauważ, że inne aktywności…\nK. W.: Szczególnie te krótkie alpejskie wyjazdy: ściany, skały – to wszystko jest dużo tańsze, ponieważ raz kupisz sprzęt i możesz go używać kilka lat. Kosztuje Cię podróż, nic więcej. Natomiast te wyjazdy himalajskie związane są z dużymi wydatkami. (…)\nP. Cz.: Wcześniej było inaczej. Finansowało to “państwo”.\nK. W.: No wiadomo – kluby…\nP. Cz.: Teraz, tak naprawdę, albo jest sponsor, albo są pieniądze państwowe, które bardzo trudno jest uzyskać, bo inne aktywności sportowe się równie mocno dopominają.\nK. W.: I dlatego muszę Ci powiedzieć, że będzie coraz więcej tych wyjazdów komercyjnych, gdzie ludzie sami płacą kilkadziesiąt tysięcy dolarów, bo ich stać. I to już nie jest wyjazd sponsorowany z klubu. Nie! Pan Kowalski ma pieniądze i jedzie. I to będzie sposób na realizację. Ale przeważnie ci ludzie nie podążają drogą alpinisty. Oni wracają, są zadowoleni, spełnieni, bo byli i weszli gdzieś tam.\nP. Cz.: Najbardziej mnie dziwi w wypowiedziach tych osób – co oczywiście akceptuję, bo to nie jest moje życie – gdy po wejściu na taki Everest mówią, że nie będą już chodzić po górach.\nK. W.: No właśnie! Dla mnie jest to też niezrozumiałe, ponieważ pasja to jest coś takiego, że się człowiek zaraża nią i z nią umiera. To co jest po drodze i się kończy, nie jest pasją. (…) Tym się różni ona od hobby, bo hobby można sobie zostawić. (…)\nP. Cz.: Może teraz jest tak, że szukamy zróżnicowanych, ale mocnych wrażeń?\nK. W.: Też, ale jednak opartych o bezpieczeństwo.\nP. Cz.: Jeżeli zmienię sport i ze wspinania przesiądę się na downhill, to znowu przez rok czy dwa będę miał mocne wrażenia. Jak mi się to znudzi czy też uznam, że nie napiszę historii w tym downhillu, to zmienię na inny sport.\nK. W.: No właśnie. Myślę, że to też wynika z tego, że generalnie jest zapotrzebowanie na emocje. Ludzie albo chcą odreagować, albo pracują gdzieś w biznesie i – tak jak mówisz – idą z przewodnikiem. No bo to jest forma takiej sanacji, trochę takiego dowartościowania się na innym polu.\nP. Cz.: No to zostawmy może już słuchaczy z tymi dylematami…\nK. W.: [śmiech] Niech każdy sam sobie je rozwiąże i sam wybiera własną ścieżkę. Ważne, żeby pokochać góry. (…) Jeśli jednak możemy o coś apelować, to o to, by zadbać o środowisko i zwracać uwagę na śmiecenie.\nP. Cz.: Dziękujemy Ci za rozmowę. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy i poruszymy kolejne tematy.\nK. W.: Nie ma problemu. Dzięki!


Chwilówki Mielec – pożyczki pozabankowe bez BIK\nW Mielcu też wydają się „rządzić” niemal niepodzielnie internetowe szybkie pożyczki bez BIK czyli takie, których oferty polecamy tutaj. Tak wynika z wyszukiwarki po wpisaniu frazy „chwilówki Mielec”. Nie da się ukryć, że wygoda i szybkość dostępności (przez internet, telefon – bez wychodzenia z domu) daje im przewagę nad konkurencją w stacjonarnych firmach pożyczkowych i nad pożyczkami prywatnymi. Czy w Mielcu działają firmy pożyczkowe albo prywatni pożyczkodawcy?\nMy zlokalizowaliśmy tylko Pośrednictwo Finansowe Kredyty-Chwilówki Sp. z o.o., Aleja Niepodległości 16B, 39-300 Mielec, tel. 17 583 48 04. Osoby które mają wiedzę lub doświadczenie w tych tematach prosimy o wpisy w komentarzach. Może są takowe i są tańsze (mają niższe oprocentowanie rzeczywiste) w porównaniu z tymi internetowymi? A może jest jakaś godna wskazania konkurencja do Providenta czyli już raczej nie chwilówki ale do pożyczki bez BIK na dłuższy termin (nawet do roku czasu)?\nO Providencie można przeczytać sporo żali wypowiadanych przez pożyczkobiorców (bo pożyczki trzeba spłacać a te bez BIK nie należą do tanich, wiadomo, coś za coś) jednak firma zdominowała cały rynek w Polsce, o czymś to świadczy. Mamy też w owym wcześniej zarekomendowanym zestawieniu ofertę ww. pożyczki, można po kliknięciu w baner złożyć online wniosek. Jak wynika z naszego rozeznania, kredyt pozabankowy Provident to wciąż najkorzystniejszy wybór na rynku pozabankowych pożyczek bez BIK dla zadłużonych, z komornikiem… Prawdopodobnie nie znajdziesz parabanku który oferuje pożyczkę tego typu z niższym oprocentowanie rzeczywistym od oprocentowania rzeczywistego Providenta. Naiwnością jest też poszukiwanie kredytu bez BIK w bankach.\nJeszcze a propos pożyczek prywatnych. Jeżeli w Mielcu są osoby prywatne nie będące przedsiębiorcami i stale (zaznaczamy: stale a nie tylko okazjonalnie) udzielające pożyczek, to prosimy ogłaszać to na dole niniejszej strony. My polecamy mieszkańcom Mielca pożyczki prywatne – z firm pożyczkowych których oferty widoczne są po kliknięciu w link umiejscowiony pod pierwszym akapitem i są to najlepsze oferty tego typu pożyczek nie tylko w Mielcu ale i w skali Polski. Trudno natomiast znaleźć osoby prywatne które stale udzielają pożyczek – oferując pożyczki o każdym czasie. Zwykle prędzej lub później osoby te zakładają właśnie firmy pożyczkowe.\nKomentarze do 'Chwilówki Mielec – pożyczki pozabankowe bez BIK'\nMam dochody 1800 netto ale jestem w BIK nieładnie, co polecają Państwo? Potrzebuję 4000 zł. na nie mniej niż pól roku.\nPolecam Providenta, oferta jest w zestawieniu wskazanym powyżej, wysyłasz wniosek kontaktowy przez internet, oddzwania przedstawiciel i umawiacie spotkanie w mieszkaniu u Ciebie.\na Profi Credit w Mielcu?\nProfi Credit w Mielcu można uzyskać bez konieczności udawania się do oddziału tego parabanku. Najpierw wyślij wniosek zgłoszeniowy przez internet, powyżej w zestawieniu pożyczek masz baner Profi credit – użyj go. Pożyczka jest w stu procentach bez BIK ale dla osób o stałych dochodach. Pożyczkę tę można odnawiać.


FAQ - omnido.pl\nCzy założenie konta w sklepie jest konieczne aby móc dokonywać zakupów?\nNie, posiadanie loginu i hasła nie jest konieczne by dokonać zakupu. Nawet bez rejestracji można śledzić status zamówienia (statusy są wysyłane na maila, którego należy podać przy uzupełnianiu danych adresowych w koszyku)\nAby dokonać rejestracji w sklepie należy kliknąć ikonkę w lewym górnym rogu a następnie napis "Zarejestruj się". W następnym kroku należy podać wszystkie wymagane dane. Po kliknięciu przycisku „Zarejestruj się” zostanie wysłany e-mail z linkiem aktywującym. Po kliknięciu w link można dokonywać zakupów w sklepie na zarejestrowanym koncie.\nCzy mogę dokonać zmiany danych adresowych?\nOczywiście, w każdej chwili można zmienić dane adresowe.\nW jaki sposób mogę sprawdzić rozmiar interesującego mnie produktu?\nNależy skorzystać z tabeli rozmiarów dostępnej na karcie produktu poniżej zdjęcia.\nCzy wszystkie produkty znajdujące się na stronie sklepu są dostępne?\nWszystkie produkty widoczne są dostępne do zakupu, jednak nie w każdym rozmiarze i wersji kolorystycznej.\nCzy mogę wycofać/zmienić złożone zamówienie?\nIstnieje możliwość wycofania lub zmiany złożonego zamówienia pod warunkiem, że zamówienie nie zostało jeszcze przekazane kurierowi. Należy niezwłocznie skontaktować się przez czat dostępny na stronie sklepu, pod adresem mailowym: bok@omnido.pl lub pod numerem telefonu : +48 603 601 345\nStatusy realizacji można na bieżąco śledzić poprzez link podany w wiadomości mailowej.\nNiestety ze względu na rodzaj naszej działalności, nie istnieje możliwość odebrania towaru w sklepie stacjonarnym.\nKoszty dostawy są uzależnione od sposobu płatności oraz rodzaju dostawy (Kurier/Paczkomaty InPost). Zasady naliczania opłat najlepiej sprawdzić w tabeli znajdującej się w każdej karcie produktu\nOferujemy darmową dostawę od 100 zł bez względu na wybrany sposób płatności i dostawy.\nJaki jest termin realizacji/wysyłki zamówienia?\nWysyłka towaru do Państwa następuje zazwyczaj w ciągu 24 godzin od zaksięgowania wpłaty na naszym koncie (nie dotyczy pobrań) lub od momentu pozytywnej autoryzacji karty płatniczej, ale ze względu na możliwe opóźnienia wynikające z dużej ilości zamówień podajemy czas wysyłki 48 godzin.\nW naszym sklepie mają Państwo szereg dostępnych form płatności:\n08 2490 0005 0000 4530 6122 1779\nW tytule przelewu prosimy podać:numer zamówienia oraz Imię i Nazwisko.\nPrzed odesłaniem towaru prosimy o wypełnienie formularza zwrotu dostępnego w zakładce „Reklamacje i zwroty”.\nJak mogę zwrócić lub wymienić zakupiony towar?\nWydrukuj i wypełnij formularz zwrotu i odeślij go do nas razem z towarem, który chcesz zwrócić na adres:\nPiotr Franczyk, Staszica 8D/12 55-011 Siechnice.\nWydrukuj i wypełnij formularz zwrotu i odeślij go do nas razem z towarem do wymiany na adres:\nWydrukuj i wypełnij formularz zwrotu - dopisz w dowolnym miejscu informację o chęci wymiany towaru na inny rozmiar lub model i wskaż na jaki chcesz go wymienić.\nOdeślij do nas wypełniony formularz razem z towarem do wymiany na adres:\nZlecimy wysyłkę nowego zamówienia w dniu otrzymania przez nas zwróconego towaru.\nJak długo będę czekać na zwrot środków za zamówienie?\nW przypadku gdy chcesz zwrócić towar, zwrócimy ci pełną kwotę zamówienia w ciągu maksymalnie 14 dni liczonych od daty otrzymania przez nas wypełnionego formularza zwrotu (pod warunkiem, że towar też już do nas wrócił). Pamiętaj o podaniu na formularzu zwrotu numeru konta bankowego, na który mamy zwrócić pieniądze (powinien to być numer konta, z którego było opłacone zamówienie).


Wersja z 12:39, 7 gru 2010 (pokaż źródło)\n(niem. ''Stolzenhagen-Kratzwieck''), odległość od [[Szczecin Głowny|Szczecina Głównego]]: 15,6 km. Stacja położona przy ul. [[Nad Odrą]], prowadzi z niej także bocznica do [[Huta Szczecin|Huty Szczecin]]. Przy stacji znajduje się nastawnia "SL". Niemiecka nazwa stacji oraz polskie powojenna ''(Stolec-Kraszewsko)'' i obecna, oznaczają położenie stacji na granicy dzielnicy [[Stołczyn]] oraz osiedli [[Kraśnica]] i [[Glinki]]. Najbliższy przystanek ZDiTM to "Zamknięta".\nWersja z 12:39, 7 gru 2010\nTę stronę ostatnio edytowano 7 gru 2010, 12:39.


Mikołajkowa uczelnia | suwalki24.pl - Suwalski Dziennik Internetowy (Suwałki, Augustów, Sejny, Suwalszczyzna)\nNie ma chyba piękniejszego uczucia niż radość obdarowanego dziecka. Chociaż tegoroczne wspomnienie św. Mikołaja przypadło na prawdziwą suwalską zimę, tego dnia na PWSZ było prawdziwie gorąco. Samorząd Studencki PWSZ zorganizował 6 grudnia 2013 r. zbiórkę słodyczy.\nApel „Zostań świętym Mikołajem” nie pozostał bez odzewu. Każdy mógł wrzucić do koszyka jakiś smakołyk, batona lub czekoladę. Dzięki tym darczyńcom, dzieci z suwalskiej świetlicy „Uśmiech dziecka” będą cieszyć się ze świątecznych paczek, które otrzymają w okresie świątecznym.\n- Cieszy nas fakt, iż studenci nie przechodzili obojętnie. Niektórzy zbierali nawet pieniądze na swoich kierunkach, aby potem kupić za to słodycze dzieciom. Takie postępowanie jest godne podziwu i pochwały. Do zbiórki włączyli się także wykładowcy. Wszystkim tym, którzy pomogli- jako organizatorzy- serdecznie dziękujemy - powiedziała jedna z pomysłodawczyń zbiórki.\nSuwalscy studenci udowodnili, że potrafią się dzielić z innymi. Zbliżające się święta będą z pewnością dla wszystkich szczególnie piękne: i dla obdarowujących i dla obdarowanych.


Restauracja Avangarda | Kuchnia oraz Gotowanie\nYou are here: Home / Porady / Restauracja Avangarda\nczwartek, 26 października, 2017 336 Views Comment Off\nJeżeli szukasz odpowiedniego miejsca, aby w ciągu tygodnia wybrać się na smaczny lunch, a w weekend zabrać rodzinę i przyjaciół na wspólny obiad lub kolację to Restauracja Avangarda z pewnością spełni Twoje oczekiwania.\nRestauracja Avangarda jest miejscem, gdzie można zjeść smaczne zestawy lunchowe w ciągu tygodnia w określonych godzinach. Jest to doskonałe rozwiązanie dla osób chcących zjeść sycący posiłek w ciągu dnia, a które nie mają czasu na to, aby samemu go sobie przygotować. Każdego dnia proponowany jest inny zestaw lunchowy skomponowany w oparciu o składniki występujące o danej porze roku. Menu zmienia się wraz z sezonami, dlatego warto jest korzystać z ofert czasowych i limitowanych.\nRestauracja zajmuje się również organizowaniem przyjęć okolicznościowych, chrztów, komunii, imprez rodzinnych, bankietowych. Awangardowe menu, a także oryginalny wystrój sali są z pewnością atutami przemawiającymi za wyborem tejże restauracji. Restauracja dysponuje salą mogącą pomieścić określoną ilość osób, jednak wszystkie szczegóły dotyczące między innymi ustawienia stołów i innych ustalane są indywidualnie. Dodatkowo restauracja posiada własny duży parking dla gości.\nWszystkie proponowane oferty posiadają przystępne ceny, które również podlegać mogą niewielkiej negocjacji. Menu ustalane jest wedle upodobań i życzeń klienta. Spośród wielu potraw można samemu skomponować awangardowy zestaw serwowanych potraw.\nWarto skorzystać z oferty restauracji Avangarda, ponieważ jest ona oryginalna, ciekawa i w przystępnych cenach.\nwtorek, 4 lutego, 2020Legenda związana z nazwą fast-food\nśroda, 20 lutego, 2019Bella Italia Ristorante pizzeria Zamość menu\npiątek, 31 sierpnia, 2018Zasmakuj mediolańskiej kuchni!\nwtorek, 4 lutego, 2020Kuchnia w przedszkolach\nniedziela, 29 grudnia, 2019Surówki o każdej porze roku\nNext article Restauracja na bankiety Bydgoszcz


Strona Mirosława Dakowskiego - Katastrofa - ciekawa hipoteza\nS T A R T PUBLICYŚCI Kataryna Katastrofa - ciekawa hipoteza\nWednesday 21 October 2020 07:23:29.30.\nKatastrofa - ciekawa hipoteza\nhttp://kataryna.blox.pl/html środa, 28 kwietnia 2010\nZ góry zaznaczam, że nie moja, nad czym bardzo ubolewam bo trzyma się kupy i gdybym sama na to wpadła, byłabym bardzo z siebie dumna. Hipoteza urodziła się w pasjonującej dyskusji pod wpisem Łukasza Warzechy "Zamach - słowo tabu", a opisana została na blogach Sarthran8 i Tommy Lee. Mam nadzieję, że obaj autorzy się nie obrażą, że ten wpis zbuduję prawie wyłącznie z ich pracy, ale chciałabym zebrać i spopularyzować tę hipotezę bo jest naprawdę przekonująca, a obaj autorzy są młodzi stażem więc siłą rzeczy mają mniej czytelników niż ja i nie każdy mógł mieć okazję trafić na ich analizy, a naprawdę warto. Ponieważ hipoteza jest porozrzucana w różnych miejscach, postaram się tu ją zebrać i skleić, mam nadzieję, że mi autorzy wybaczą ingerencję w ich tekst, bo nie obiecuję, że uda mi się to zrobić tylko dosłownymi cytatami. Z góry też przepraszam jeśli wtrącając swoje trzy grosze zepsuję hipotezę zamiast ją uzupełnić.\nJak pamiętamy, pierwszą podaną godziną katastrofy była 8:56, ta godzina funkcjonowała jako pół-oficjalny czas katastrofy bardzo długo, na tyle długo, żeby móc przypuszczać, że nie była to zwykła pomyłka (taką by szybko sprostowano), ale celowa dezinformacja. Ewentualnie pomyłka całkiem nieprawdopodobna, ale być może teoretycznie możliwa. Dzisiaj, gdy już wiemy, o której polski samolot naprawdę się rozbił, pierwsze relacje odnoszące się do - jak już wiemy - nieprawdziwej godziny katastrofy rzucają na nią nowe światło.\n- Kontrolerzy lotów uciekali co sił i milicja ich ledwo złapała. W takiej sytuacji doskonale bowiem wiedzieli, co się stało i jaki był zakres winy Rosjan,\n- Na jednym z filmów pan Wiśniewski mówi, że w czasie jego pobytu w hotelu kamera stała na oknie i pracowała cały czas od chwili wylądowania pierwszego samolotu, zakładam że chodzi o Jak-40. Przez ten czas nie słyszał, by inny samolot podchodził do lądowania, a wiemy że Ił-76 próbował lądować. Można to wytłumaczyć w ten sposób, że samoloty były bardzo blisko siebie przez co odgłos ich silników zlewał się. Jeżeli moja hipoteza jest prawdziwa to przelot samolotu Ił-76 nad lotniskiem powinien nastąpić prawie jednocześnie z katastrofą.\n- Pan Wiśniewski wspominał (...) w swej pierwszej relacji o dziwnym dźwięku silników. Więc może był to odgłos dwóch samolotów,\n- Z innych relacji Pana Wiśniewskiego, który był w hotelu, wiemy, że słyszał on odgłos wybuchu lub uderzenia. Nie znam takich relacji od dziennikarzy, którzy byli na lotnisku. Może nie słyszeli wybuchu ponieważ właśnie przelatywał Ił-76? Stąd też Pan Wiśniewski był pierwszy na miejscu katastrofy, a przecież z lotniska jest tam całkiem blisko. Sądzę, że osoby na lotnisku nic nie wiedziały o katastrofie, bo jej nie słyszały, do czasu włączenia syren.\n- "Przesunięcie w czasie" dolotu naszej Tutki do lotniska na godz. 08.30-08.40, każe zastanowić się nad zasadnością wielokrotnie powtarzanej informacji o "skrajnie trudnych" warunkach na lotnisku. Warunki były trudne, ale fakt, że dwóch pilotów (rosyjskiego Ił-76 i polskiego Tu-154) niezależnie od siebie, na podstawie własnej oceny i doświadczenia, podjęło decyzje o podjęciu lądowania (Ił-76 kilkukrotnie) sugeruje, że warunki lądowania były dużo lepsze niż to wynika z przekazu medialnego. Gdyby warunki były tak skrajnie trudne, to logiczne jest założenie, ze żaden pilot (a szczególnie pilot Ił-76, znający doskonale uwarunkowania tego lotniska) nie próbowałby lądowania. Szczególne znaczenie ma fakt, ze pilot Ił-76 próbował podejścia kilkukrotnie (!!!!). Należy założyć więc, że w jego ocenie manewr ten był wówczas zasadny i bezpieczny. Można by założyć, że pilot rosyjskiego samolotu podjął taką decyzję ponieważ opierał się na wskazaniach rosyjskiego odpowiednika ILS, do której pilot Tu-154 nie miał dostępu i dlatego usiłował lądować. Skoro tak, to należałoby zadać pytanie: dlaczego nie wylądował? Skoro system ten pozwala na lądowanie w warunkach zerowej widoczności.\n- Fakt kilkukrotnego podejścia do lądowania rosyjskiego pilota falsyfikuje pojawiające się informacje, jakoby pilot polskiego Tu-154 podjął lądowanie na skutek wywieranych na niego nacisków. Skoro pilot Ił-76, nie będąc pod "przymusem" takim jak pilot Tu-154 mógł się znajdować, zdecydował się na lądowanie i próbował uczynić to kilkukrotnie, teza o lądowaniu Tu-154 na skutek nacisku na naszego pilota ze strony pasażerów staje się coraz mniej prawdopodobna. Logika nakazuje założyć, że obaj piloci bazując na takich samych danych podejmą podobną decyzję.\nMoim zdaniem taki scenariusz nie tylko trzyma się kupy ale także tłumaczy niektóre niewyjaśnione wątki, jak błędna godzina katastrofy czy fałszywa informacja o czterech próbach lądowania Tu-154 (według niektórych relacji to Ił-76 próbował kilka razy, najwyraźniej w tak krótkim odstępie czasowym od katastrofy, że świadkom się to "zlało"). Nie chcę puszczać wodzów fantazji, ale być może Rosjanie początkowo sądzili nawet, że samoloty się zderzyły i podawana w pierwszej chwili liczba ofiar to suma pasażerów Tu-154 i Ił-67?


Nowe drogi i szlaki rowerowe w Płocku - Aktualności - Portal Integracyjny PŁOCK\nW ciągu najbliższych lat zostanie poprawiona infrastruktura rowerowa Płocka. Do 2014 roku powstanie około 35 km nowych dróg i szlaków rowerowych. Nastąpi połączenie z Płockiem trasami rowerowymi ościennych gmin, a także zostaną połączone już istniejące trasy rowerowe w granicach administracyjnych miasta. Zrealizowanie wielu inwestycji rowerowych jest zaplanowane na najbliższe 3 lata.\nStan większości płockich dróg rowerowych zgodnie z metodą oceny IGPiK w Krakowie „Instrukcja Oceny Stanu Technicznego Dróg Publicznych w Miastach” jest dobry (6183 mb) i bardzo dobry (6474 mb). Jednak istnienie niespełna 13 km tras rowerowych, które w większości przypadków nie są ze sobą połączone i nie spełniają oczekiwań rowerzystów, trudno uznać za stan zadowalający.\nNa początku roku, po konsultacjach społecznych został przyjęty „Program zrównoważonego rozwoju systemu dróg rowerowych na terenie miasta Płocka do 2033 roku w ujęciu krajowym, regionalnym i lokalnym” opracowany przez niezależnych ekspertów. Program jest podstawą do zrealizowania strategii rozwoju infrastruktury rowerowej w Płocku w ujęciu krótko i długoterminowym.\nNa najbliższe lata zostały wyznaczone dwa cele strategiczne do zrealizowania:\n1. Połączyć z Płockiem drogami rowerowymi sąsiednie gminy w myśl zasady „jeden rok, jedna gmina”.\n2. Utworzyć ciągi komunikacyjne w istniejącej infrastrukturze ścieżek rowerowych, które umożliwią poruszanie się rowerem między poszczególnymi osiedlami w Płocku.\nEfektem przyjętych celów strategicznych jest plan budowy ścieżek i szlaków rowerowych na lata 2012-2014(2015). Zakłada on połączenie z Płockiem infrastrukturą rowerową gmin: Łąck, Biała Stara, Radzanowo, Słupno oraz tworzenie ciągów dróg rowerowych nowo budowanych z już istniejącymi, aby zapewnić optymalną komunikację między poszczególnymi osiedlami.\nPlan budowy ścieżek i szlaków rowerowych na lata 2012-2014


Czekoladowa pianka na zimno - przepisy na czekoladowa pianka na zimno z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na czekoladowa pianka na zimno\nPlacek z czekoladową pianką i jagodami 490\nPrzepis pochodzi z bloga www.mojewypieki.blox.pl. Zamieniłam jedynie budyń waniliowy na czekoladowy i maliny na jagody. Wyszło także pysznie :) Składniki na ciasto: 2,5 szklanki mąki pszennej kostka Zobacz więcej\nPianka jogurtowa z truskawkami na zimno 173\nCotygodniowy nasz cykl Ciasto na niedzielę a w nim Truskawkowo mi!, no bo jakże by inaczej w czerwcu, tylko truskawki. Truskawek wszędzie pełno, pysznych, słodziutkich, pachnących słońcem i warto się Zobacz więcej\nJeśli macie ochotę na pyszny, lekki, letni deser, to zapraszam na torcik na zimno z jogurtową pianką i truskawkami. Zrobiłam do niego biały biszkopt na samych białkach, dzięki czemu torcik wyglądał Zobacz więcej\nCzekoladowa pianka 807\nCzekoladowa pianka to przepyszny i leciutki jak puch deser w którym smak gorzkiej czekolady miesza się ze słodyczą białej czekolady i aromatem grejpfruta. Czekoladowa pianka Pianka ciemna: 300 ml Zobacz więcej\nTruskawkowa pianka z kremem czekoladowym, czyli... 37\nTo ciasto jakiś czas temu było moją małą improwizacją z wykorzystaniem minimum składników i dysponując niewielką ilością czasu. Okazało się wielkim hitem i nie raz usłyszałam, że jest lepsze od Zobacz więcej\nCzekoladowy sernik na zimno z wafelkami Lusette 141\nMocno czekoladowy sernik, który jest lekki pomimo sporej ilości czekolady. Znaczącego smaku nadają mu wafelki Lusette z mlecznym nadzieniem, które osładzają i jednocześnie ciekawie wyglądają. Wafelki Zobacz więcej\nPianka truskawkowo-cytrynowa na bloku czekoladowym 124\nmojprzepisna.pl | Pianka truskawkowo-cytrynowa na bloku czekoladowym Zweryfikowałam stan lodówki i stwierdziłam: Za dużo cytryn i kremówki, nikt nie lituje się nad greckim jogurtem! ;-).Pomyślałam: Zobacz więcej\nCzekoladowa kawa z piankami i cynamonem.... 26\nW końcu mamy zimę. Ja, chociaż nie lubię jej na dłuższą metę, to cieszę się jej obecnością zwłaszcza w tych pierwszych dniach, bo to naprawdę piękny widok, zobaczyć śnieg przed domem po roku jego Zobacz więcej\nKawowy jogurtownik z wiśniami i czekoladowo –... 102\nZrobiłam mały skok w bok z drożdżami, ale wracamy do żelatyny ;) Zapowiadałam już coś jabłkowego i kajmakowo-bananowego, ale jeszcze się wstrzymam ;) Bowiem na prowadzenie wysunął się jogurtownik Zobacz więcej\npianka czekoladowa 1505\nDelikatny łakoć dla amatorów czekoladowych przyjemności :) spód: 130 gramów herbatników typu petitki 240 gramów kremu czekoladowego nutella pianka: 125 gramów mascarpone ( w temperaturze pokojowej) 50 Zobacz więcej\nCzekoladowe ciasto z masą z pianek marshmallow 35\nZrobiłam to ciasto dla moich gości. Przyjechali szybciej i nie było czasu na schłodzenie ciasta. Ciasto jest pyszne. Wykonanie ciasta czekoladowego – Na garnuszku z parującą wodą postawić miseczkę i Zobacz więcej\nCzekoladowy Sernik na Zimno (z Mascarpone) 1563\nPółkruche ciasto z rabarbarem i czekoladową pianką 106\nKruche ciasto z rabarbarem i czekoladową pianką | Kuchnia u Poli Kuchnia u Poli Półkruche ciasto z rabarbarem i czekoladową pianką 13 lipca 2015 / by Pola / in Ciasta kruche i półkruche Półkruche Zobacz więcej\ntorcik królowej, pyszne ciasto bez pieczenia z... 8198\nPianka na zimno 1012\nWeekend bez ciasta czy deseru, to smutny weekend - tak kiedyś prawdopodobnie powiedziałam do swojej Mamy jak byłam dzieckiem. Pamiętając te słowa, staram się, żeby jednak było słodko;) Za chwilę lato Zobacz więcej\nSernik puchatek na biszkoptowym murzynku z... 470\nWitam amatorów serników. Dzisiaj mam propozycję na atrakcyjny sernik o fantastycznym smaku. Ciacho bogate w białko i czekoladę naprawdę stawia na nogi. Polecam gorąco na różne okazje. Pośród słodkości Zobacz więcej\nSernik czekoladowy na zimno 1535\nCiasta bez pieczenia 10059


Nasila się obława na Theta Seven\nJednostka antyterrorystyczna ACT zdobyła zaszyfrowaną wiadomość, która może ujawnić lokalizację Theta Seven.\nACT udało się schwytać większość twórców bomb znanych jako Grupa Theta, a teraz priorytetem stało się schwytanie faktycznego przywódcy NMLA.\nTen ostatni przełom wyjaśnił kapitan Milo Castile:\nGrupa Theta zdołała skasować większość swoich danych przed schwytaniem, ale odzyskaliśmy krótką wiadomość, którą otrzymali 31 lipca. W tym czasie większość członków Grupy Theta była ukrywana przez sympatyków Neo-Marlinistów w koloniach Marlinistów, ale Theta Seven i jego najbliżsi współpracownicy uciekli w nieznanym kierunku.\nNiestety wiadomość została zaszyfrowana przy użyciu z góry ustalonego klucza szyfrującego, bez którego jej treść jest nie do odczytania. Nie wiadomo, dlaczego nie została ona przesłana przez sieć dark-comms NMLA, która pozostaje niewykrywalna mimo naszych wysiłków.\nPonieważ możliwe jest, że wiadomość została wysłana przez Theta Seven, oczekujemy wszelkiej pomocy od społeczności galaktycznej w jej rozszyfrowaniu. Ten bezwzględny terrorysta musi zostać wytropiony, zanim będzie mógł odebrać życie kolejnym niewinnym osobom.\nACT poprosił, aby wszystkie kanały informacyjne opublikowały zaszyfrowaną wiadomość o następującej treści:\n61-76-126-67-99-74-71-113-81-41-96-103-51-117-55-103-91-69-104-117-84-114-141-134-90-108-90-79-115-95-102-102-98-76-91-57-83-104-92-99-96-78-79-83- 132-115-80-106-91-150-114-105-148-144-93-163-83-138-123-94-108-115-81-128-147-162-131-140-150-129-29-98-99-59-74-125-55-123-107-112-98-108-82-91-124- 71-75-111-109-95-129-89-155-135-98-131-149-97-151-105-152-152-144-128-155-64-81-123-89-90-87-96-59-116-127-52-94-103-51-89-51-47-98-88-61-112-112- 111-129-147-124-153-134-109-87-114-121-80-90-113-111-153-131-84-104-131-84-151-113-129-130-117-105-123-73-99-126-106-118-144-97-83-123-104-75-78-90-49\nNa pierwszą osobę, która przekaże do ACT poprawnie rozszyfrowaną wersję tej wiadomości, czeka pokaźna nagroda.\n12 listopada 3307 CG, news Brak komentarzy


Jeżeli już od dłuższego czasu zastanawiamy się nad swoim businessem, bowiem dalej nie wiemy, na czym powinien on się skupiać, złączmy go z gałęzią, która od zawsze nas ciekawiła. Jeżeli jest nią motoryzacja, mamy wyjątkową okoliczność do tego, ażeby utworzyć niezwykłą i stosowaną placówkę – wynajem wozów. Własna wypożyczalnia samochodów Poznań, to wspaniały bodziec na zręczny interes, więc już teraz spróbujmy go realizować, aby jak najszybciej zacząć zarabiać swoje pierwsze pieniądze. Chociażby jeśli początkowo ofiarujemy je na pożądane inwestycje, później one wszystkie nam się zwrócą i to z nadwyżką.\nOczywiście nie możemy ot tak powiedzieć sobie, iż otwieramy wypożyczalnię i od razu wynajmować ludziom samochody. Potrzebujemy zameldować się bowiem do urzędu, by na samym wstępie zarejestrować swoją pracę, gdyż w przeciwnym wypadku działalibyśmy nielegalnie, co mogłoby nas doprowadzić do poważnych szkopułów. Właściwie powinniśmy ich unikać, zdecydowanie na samym początku, dlatego zróbmy wszystko, ażeby nasza wypożyczalnia samochodów Poznań pozostała założona w sposób legalny i zgodny z wszystkimi przepisami. Potem zdecydujmy, gdzie ją utworzymy, ażeby od razu uzyskać dla niej budynek, w którym będziemy następnie chować wszystkie pojazdy. Nie musimy natomiast wcale zakładać firmy w znacznym mieście, ponieważ za taką lokalizację z góry musielibyśmy mnóstwo zapłacić, a wcale nie zagwarantowałaby nam ona sukcesu. Rozsądniej stąd pomyślmy o ulokowaniu w mniej ciekawą działkę, na której sami ukształtujemy wypożyczalnię, ewentualnie kupmy budynek mieszczący się w nieznacznej miejscowości bądź chociażby na wsi. Wtedy spróbujmy go urządzać, ponieważ przecież nasza wypożyczalnia samochodów Poznań musi mieć jak największą ilością samochodów, bowiem to na nich będziemy zyskiwać. Starajmy się zyskać najoryginalniejsze auta, począwszy od samochodów osobowych, kończąc na znacznych ciężarówkach, limuzynach oraz pojazdach dostawczych. Gdy albowiem nasza możliwość będzie ciekawa, cała nasza firma sama się rozreklamuje.\nJuż od małego jesteśmy namawiani do nieustającej nauki, albowiem rodzice insynuują nam od początku, iż bez niej nic nie dojdziemy i nikim nie zostaniemy. To toteż regularnie idziemy do szkół, a następnie, gdy już je kończymy, dalej zajmujemy się różnorodnymi kursami oraz szkoleniami. Jeśli wszakże to wypożyczalnia samochodów Poznań była takim zajęciem, które od zawsze nas poruszało, również musimy określić, że żeby z niej skorzystać, powinniśmy rozpocząć się kształcić. Wypożyczalnia pojazdów będzie bowiem dla nas przystępny tylko wówczas, gdy otrzymamy prawo jazdy, a wcale nie tak lekko jest je zdobyć w dzisiejszych czasach. Zobaczmy toteż, dlaczego powinniśmy to zorganizować, ażeby całkiem mocno zmotywować się i skłonić do przedsięwzięcia, zatem skutecznej nauki.\nZnaczniejsze perspektywy i właściwsze życie\nZ pewnością każda umiejętność, którą posiądziemy w swoim życiu, może nam pomóc. Poniekąd z niektórych miejsc i usług uzyskujemy jednak tylko wówczas, gdy pokażemy w nich swoje sprawności lub potwierdzimy jakoś, że już je osiągnęliśmy. Istotnie wypożyczalnia samochodów Poznań jest jednym z takich miejsc, w którym wcześniej pokazujemy prawo jazdy, a wówczas następnie decydujemy się na wynajem auta. Jeżeli zatem kiedykolwiek pragnęła się nam przejażdżka gustownym, prestiżowym czy wyraźnie szybkim pojazdem i wiemy teraz, iż w przyszłości planowaliśmy je nabyć lub chociaż wynająć, wypracujmy to prawo jazdy. Ono z pewnością przyda nam się też w naszym życiu zawodowym, które dzięki kolejnym kwalifikacjom staje się o wiele właściwsze. Dzięki swojej przenikliwości jesteśmy w stanie uzyskiwać coraz to trafniejsze posady i awansować w swoich firmach, by dodatkowo więcej zarabiać. Również, z motoryzacją możemy jeszcze połączyć całą swoją pracę, jednak zrobimy to raptem wtedy, gdy będziemy posiadać prawo jazdy. W takiej sytuacji jakakolwiek wypożyczalnia samochodów Poznań na pewno z chęcią nas zatrudni, a my znajdziemy dla siebie taką pracę, do której będziemy chodzić z radością. Taka profesja na pewno marzy nam się już od wielu lat.


Sztuką jest pokazać emocje, ale jeszcze większą jest zrozumieć je we właściwy sposób. – zahyrra\nAdam Polański fotografią zajmuje się od ponad dwudziestu lat. Jego prace prezentowane były na wielu autorskich wystawach w kraju i zagranicą oraz publikowane na łamach wielu międzynarodowych magazynów branżowych takich jak: Vogue, THE IMAGINARIUM™, FA E Photomagazine, CameraRaw, ARTFREELANCE, Kaleidos, Full Frame czy All in Your Head.\nFotograf jest także głównym organizatorem oraz pomysłodawcą międzynarodowego konkursu fotograficznego pod tytułem: Portret Prawdziwy adresowanego do wszystkich pasjonatów fotografii portretowej, a którego ideą jest przede wszystkim promowanie fotografii portretowej, jako sposobu na przekazanie prawdy o człowieku, jego historii, emocji oraz doświadczeń odciskających się w jego twarzy. Celem konkursu jest także promowanie w Polsce i na świecie Nowego Tomyśla, jako niewielkiego miasta, któremu z powodzeniem udaje się propagować sztukę nie tylko lokalną, a dzięki środkom uzyskanym z licytacji prac konkursowych wspieranie jednej z organizacji charytatywnych działającej na rzecz chorych dzieci. O swoim projekcie artysta mówi: Portret prawdziwy bywa odbiciem przeżyć lub ucieleśnieniem marzeń, jest wypadkową dwóch wrażliwości – osoby fotografowanej i twórcy fotografii. Zapraszam na rozmowę z fotografem Adamem Polańskim.\nZahyrra: Spotyka dobry fotograf wybitnego fotografa i o czym rozmawiają (śmiech)?\nAdam Polański: Oni są sobie równi – fotograf to fotograf, w tej sztuce widzą to samo, ale nie tak samo. O czym mogą rozmawiać? Może o świecie fotografii? Może o tym, że nie dla każdego jest on zrozumiały i że czasem trzeba się nieźle postarać, by coś mądrego i wartościowego pokazać w danym obszarze. I myślę, że mogliby porozmawiać też o tym, że nasz świat jeszcze nie na wszystko jest gotowy – i mam tu na myśli na przykład małomiasteczkowość.\nZ: Leonardo da Vinci powiedział: ”Dobry malarz musi namalować dwie rzeczy: człowieka oraz istotę jego duszy”. Co jest wyzwaniem dla fotografa-portrecisty?\nAP: Myślę, że wyzwaniem dla fotografa-portrecisty jest zrobić takie zdjęcie, które będzie ukazywało duszę właśnie w człowieku. To naprawdę sztuka pokazać prawdziwe oblicze fotografowanej osoby, a nie zawsze zależy to jedynie od fotografa, ale również od postawy, otwartości czy po porostu doświadczeń życiowych modela. Ale dzięki współpracy, wzajemnemu zrozumieniu i zaufaniu są w stanie w kilku kadrach uchwycić to, o co tak naprawdę chodzi.\nZ: Przypadkiem natrafiłam na serię zdjęć Toma Husseya zatytułowaną „Reflections”, a przedstawiającą ludzi w bardzo podeszłym wieku, które patrząc w swoje odbicie w lustrze, widzą siebie, jako osoby młode, piękne i zdrowe. Muszę przyznać, że po raz pierwszy w życiu wzruszyłam się oglądając „tylko albo aż” te fotografie. Czy Twoim zdaniem trudno jest dziś fotografowi wywołać emocje u odbiorców jego prac?\nAP: Myślę, że tak – wbrew pozorom jest to bardzo trudne. To, o czym mówisz to niesamowicie skomplikowana materia – sztuką jest pokazać emocje, ale jeszcze większą zrozumieć je we właściwy sposób. Często bywa tak, że wzrusza się osoba fotografowana, widząc swoje ujęcie po jakimś czasie, na przykład już na wydruku prezentowanym podczas wernisażu. Czasem wzruszają się też jej najbliżsi. Jednakże trudno jest dotrzeć do ogółu odbiorców – widzów. Zdarza się jednak, że podczas takich wystaw spotykasz ludzi, którzy są w stanie odkryć sens tego, co zostało ukazane, ponieważ rozumieją znaczenie pasji w życiu człowieka i wiedzą, czym należy się kierować, by móc ją w sobie rozwijać i ciągle doskonalić. Podchodzą oni wówczas bliżej bohaterów wydarzenia – modela lub fotografa i na ten temat po prostu rozmawiają, dzieląc się swoimi spostrzeżeniami i emocjami.\nZ: Przy tej okazji przypomniało mi się zdanie ks. Twardowskiego, że najtrudniejsza jest wiara wieku średniego. Pomyślałam sobie, że może i podobnie jest w fotografii. Dzieci, cokolwiek by nie zrobiły i jak wyglądały, zawsze będą budzić w nas emocje; podobnie osoby starsze, które również nie potrzebują żadnych dodatkowych atrybutów czy innych elementów ozdobnych na planie, aby ich portret był interesujący? Co o tym sądzisz?\nAP: Zgadzam się z tym, że dzieci zawsze będą budzić emocje, niezależnie od wieku, zawodu, czy sytuacji życiowa osoby oglądającej. Z osobami starszymi jest jednak inaczej. Tacy ludzie niechętnie chcą być fotografowani, ponieważ widać na ich twarzach upływ czasu – często wstydzą się tego, jak wyglądają; obawiają się, że ich portret może wywołać różne reakcje; obawiają się odrzucenia czy nawet pogardy. Czasem oglądanie osób starszych na zdjęciach i odpowiednie zrozumienie tego, co przez dany portret fotograf chciał ukazać jest wielką trudnością dla widza, czasem nawet barierą nie do pokonania. I to jest jednocześnie interesujące i intrygujące – jak dotrzeć do ludzi, by pokazać im coś w taki sposób, aby zarówno fotograf, jak i obserwator widzieli to samo.\nZ: Jak się przygotowujesz do sesji portretowej? Jak długo trwa zrobienie dobrego portretu?\nAP: Fotografowi profesjonaliście sesja zdjęciowa i zrobienie portretu, który zamierzał zrobić, zajmuje kilka minut. Dłużej natomiast rodzi się w jego głowie pomysł na portret. Przechodząc od pomysłu do realizacji należy dopracować każdy szczegół, a podczas takiej sesji zdjęciowej zadbać o każdy detal. Najtrudniej jest uchwycić na zdjęciu uczucia osoby, z którą przebywa się, na co dzień i z którą jest się w bliskiej relacji emocjonalnej.\nAP: W życiu zdarzają się magiczne chwile, tak piękne, że boimy się je po prostu popsuć czy stracić. Czasem uczucie do drugiej osoby jest tak intensywne, że boimy się zatrzymać je w kadrze, aby właśnie go nie stracić. Dlatego też czasem warto zachować te ulotne momenty dla siebie, zamiast na siłę zamykać je w kadrze.\nZ: Czy kobiety są gotowe „zrobić sobie portret prawdziwy” – na przykład bez makijażu, czy raczej mówią o otwartości na nowe wyzwania fotograficzne, ale w pełnym makijażu (śmiech)?\nAP: Portret prawdziwy to nie tylko portret przedstawiający kobiety. Faktem jednak jest, że kobieta w makijażu czuje się z tym lepiej wewnętrznie. Piękno jednak nie zawsze znajduje odzwierciedlenie na zewnątrz; bogate wnętrze i specyficzny charakter osoby fotografowanej, który da się pokazać na zdjęciu jest czasem więcej warte niż zdjęcie najpiękniejszej i najzgrabniejszej modelki.\nZ: Czy zdarzyło Ci się, że osoba portretowana nie była zadowolona z końcowego efektu, czyli swojego portretu? Co wtedy?\nAP: Nie, nie spotkałem takiej osoby, ale zdarzyło się, że raz ja sam byłem niezadowolony tak bardzo, że nie podszedłem już do tematu po raz drugi – nie zrobiłem ponownie zdjęć tej modelce.\nZ: Czy pamiętasz jakąś sesję portretu, która była niezwykła?\nAP: Tak naprawdę to każda sesja jest niepowtarzalna, bo jest po prostu inna – inny jest model, inny też jest pomysł na samo zdjęcie, inne ustawienie, inny kadr… Myślę, że ta niezwykła sesja jest jeszcze przede mną – wierzę, że będzie mi dane zrobić kiedyś zdjęcie swojego życia.\nZ: Czy portret osoby fotografowanej jest autoportretem fotografa? Co Twoje prace mówią o Tobie?\nAP: Nie. Portret osoby fotografowanej jest jej własnym autoportretem. Ja, jako artysta staram się wydobyć to, co najgłębiej ukryte. Co moje prace mówią o mnie? Myślę, że należałoby zapytać tych, którzy je oglądają i oceniają, komentując – czasem pozytywnie, a czasem negatywnie.\nZ: Co myśli fotograf z ponad 20-letnim doświadczeniem, gdy słyszy pytanie: „Jaki jest Twój styl?” lub „Po czym można poznać, że są to Twoje prace?”\nAP: To takie podchwytliwe pytanie o mój styl – tak (śmiech)? Tego typu pytania nie przeszkadzają mi, jak również nie wyprowadzają mnie z równowagi (śmiech). Ludzi zazwyczaj pytają mnie o mój styl, ponieważ chcą się, na przykład, więcej dowiedzieć, jak udało mi się uzyskać jakiś efekt lub po prostu takie pytanie jest wstępem do dłuższej rozmowy. Ja cały czas się rozwijam i zapewne nie odkryłem jeszcze wszystkich obszarów fotografii. Moje prace są specyficzne, pełne emocji, zadumy i głębi – może nie smutne, ale poważne i intrygujące. Bliski jest mi klimat epoki wiktoriańskiej. Często też jestem pytany czy moje zdjęcia nie mogłyby być bardziej radosne. Odpowiadam, że nie, ponieważ wolę pokazać osobę taką, jaka jest, a nie w wystylizowanej i wymuszonej radosnej pozie.\nZ: Prowadzisz warsztaty fotograficzne. Czego najbardziej potrzebują Twoi kursanci, co ich najbardziej interesuje?\nAP: Chcieliby chyba od razu wszystko wiedzieć – posiąść całą wiedzę podczas kilku godzin warsztatów i być doskonałym w każdym calu, a to nie jest możliwe. Najczęściej i najbardziej interesuje ich mój warsztat, czyli na przykład pytają mnie o określony efekt wizualny na zdjęciu. Często są zaskoczeni faktem, że uzyskanie pewnych rezultatów zajęło mi niewiele czasu, a zdjęcia są po prostu dobre. Cały czas tłumaczę im, że pasja to zamiłowanie, a nie przymus pracy na etacie. Hobby to nie obowiązek, a przyjemność.\nZ: Na czym, Twoim zdaniem, polega różnica w określeniu fotograf amator a fotograf zawodowy?\nAP: Fotograf amator to ten, który się jeszcze uczy, a fotograf zawodowy to ten, który już się tylko doskonali.\nZ: Czy Twoi synowie już podzielają Twoją pasję? Podpowiadają ci pomysły?\nAP: Fotografia nie jest jedyną moją pasją. Moi synowie podzielają moją pasję, jaką jest nurkowanie. Faktem jednak jest, że bardzo lubią być fotografowani. A pomysłów nie muszą mi podpowiadać, bo ja wciąż mam ich mnóstwo (śmiech).\nZ: Jesteś inicjatorem i pomysłodawcą międzynarodowego konkursu fotograficznego „Portret Prawdziwy”. Właśnie rozpoczął się nabór prac konkursowych na trzecią edycję. Jakie emocje i refleksje towarzyszą Ci w trakcie oglądania prac konkursowych?\nAP: Przede wszystkim nadsyłane prace są automatycznie kodowane. Ja i moi koledzy z jury nie widzimy nazwisk autorów zdjęć oraz ich prac do momentu zakończenie etapu nadsyłania prac konkursowych. W trakcie oceny prac nie komunikujemy się ze sobą wzajemnie. Prace w ramach trzeciej edycji konkursu stale napływają i ja jeszcze nie miałem okazji ich obejrzeć. W pierwszej edycji napłynęło ponad tysiąc prac, które bardzo się różniły pod względem jakości, ale też zrozumienia istoty konkursu „Portret prawdziwy”. Wielu autorów zdjęć nie zrozumiało czego szukamy i co znaczy słowo „prawdziwy”. Wyłonienie pierwszych zwycięzców i pokazanie ich prac pomogło uczestnikom kolejnego konkursu odkryć, na czym nam najbardziej zależy i czego oczekujemy jako organizatorzy. Wśród nadesłanych prac wiele było takich, które gdzieś zginęły w tłumie innych podobnych prac, ale wiele było takich, nad którymi długo się zastanawiałem. Muszę też przyznać, że zdarzyły się i takie prace, że przez chwilę zazdrościłem autorowi pomysłu na zdjęcie.\nZ: Jakie cele stawiasz sobie na najbliższe lata w zakresie rozwoju tej formuły konkursowej?\nAP: Zadano mi kiedyś pytanie: co moim zdaniem jest najważniejsze w życiu? Odpowiedziałem: czuć i rozumieć, jak drugi człowiek, pomagać – nie oczekując nic w zamian od innych i właśnie z tego powodu być szczęśliwym. Myślę, że po części do tych wniosków pozwoliła mi dojść moja pasja, jaką jest fotografia. Dlatego też idea, która dała impuls do zorganizowania tego konkursu, a więc promowanie fotografii portretowej oraz chęć pomagania chorym i cierpiącym dzieciom pozostanie nadal taka sama jak na początku. Konkurs cieszy się coraz większym zainteresowaniem, a z roku na rok napływa coraz więcej prac również od pasjonatów fotografii portretowej z zagranicy. Moim celem jest uczynienie konkursu Portret prawdziwy konkursem znanym i prestiżowym w całej Europie tak, aby środki uzyskane z licytacji prac konkursowych mogły pomóc większej liczbie dzieci. Oprócz tego, obecnie pracuję nad kolejnym moim dużym projektem fotograficznym zatytułowanym „Anioły Polski”, którego celem będzie ujęcie w kadrze znanych osób ze świata muzyki, mody, telewizji, kina, polityki, ale nie tylko, i w którym głównym motywem przewodnim będą skrzydła: białe, czarne, anielskie, szatańskie, połamane… Po zakończonym projekcie również i te prace zostaną zlicytowane na rzecz dzieci chorych, cierpiących i poszukujących w swoim cierpieniu sensu życia.\nWięcej informacji o konkursie, regulaminie i terminach nadsyłania prac znajdziecie na stronie: http://www.portretprawdziwy.nowytomysl.pl/