Forum, forum dyskusyjne, forum młodzieżowe Uncity, forum :: Zobacz temat - BASIC - Lekcja 6 - Pętle FOR..TO...STEP...NEXT oraz DO..LOOP\nForum, forum dyskusyjne, forum młodzieżowe Uncity, forum Strona Główna » Hobby » Komputery » Programowanie » BASIC - Lekcja 6 - Pętle FOR..TO...STEP...NEXT oraz DO..LOOP Poprzedni temat «» Następny temat\nBASIC - Lekcja 6 - Pętle FOR..TO...STEP...NEXT oraz DO..LOOP\nWysłany: Pią 29 Lut, 2008 BASIC - Lekcja 6 - Pętle FOR..TO...STEP...NEXT oraz DO..LOOP\nZajmijmy się pętlami...po co one nam? A no po to ...\nwyobraźmy sobie program który na przykład wypisuje nam liczby od 1-100...100 razy pisać PRINT? eeetam lepiej użyć instrukcji FOR\nW tym przypadku polecenie PRINT a zostanie powtórzone 100 razy i pokolei wypisze mi liczby (wartość zmiennej a)\nMożemy także użyć dodatkowej opcji STEP w pętli FOR która określa krok z jakim pętla będzie wykonywana...wiadomo standardowo jest 1.\nFOR a=1 to 100 STEP 2\nTym razem program wyświetli liczby od 1-100 tylko będzie wyświetlał co drugą liczbę.\nMożna też na przykład odliczać wstecz...\nTeraz program wyświetli mi liczby od 1-100 ale zaczynając od 100 i będzie szedł w dół.\nWydaje mi się,że jest to dość zrozumiałe...\nZ drugą pętlą DO...LOOP jest jeszcze prościej\nTen program nigdy się nie skończy gdyż DO...LOOP jest w tym wypadku pętlą nieskończoną...bez wyjścia.\nIF a>100 THEN EXIT DO\nTak możemy zrealizować opuszczenie pętli...w tym wypadku jeśli a przekroczy 100 to pętla się skończy.\nDO UNTIL a>200\nW tym wypadku pętla będzie się powtażać tak długo aż a nie będzie większe niż 200\nI jeszcze jeden przypadek :\nDO WHILE a<200\nA tutaj pętla będzie się powtażać dopóki a jest mniejsze niż 200.\nW razie pytań proszę się nie krępować\nForum, forum dyskusyjne, forum młodzieżowe Uncity, forum Strona Główna » Hobby » Komputery » Programowanie » BASIC - Lekcja 6 - Pętle FOR..TO...STEP...NEXT oraz DO..LOOP


Pierwszy na świecie innowacyjny wynalazek.\nPosiada regulowany regulator który produkuje od 5 do 50 drobnych przeciwmgielnych kropli.\nZamgławiacz nadaje się do rozpylania różnych substancji chemicznych, takich jak środki owadobójcze, bakteriobójcze, odświeżacze, itp. Może być stosowany również do czyszczenia silnym strumieniem powietrza np. trudno dostępnych miejsc lub do suszenia wnętrz samochodów, filtrów, itp.\nRegulowane natężenie przepływu: 0-18 l / h lub 600 g / h\nDługość: 23,2 lub 58 cm\nSzerokość: 7,6 lub 19 cm\nWysokość: 11,6 lub 29 cm\nWaga (Pusty): 12,54 kg. lub 5,7 kg\nWymiary opakowania: 76 x 28 x 39cm\nWaga opakowania: 8.2kgs\nFirma Longray jest najlepszym na rynku producentem sprzętu zamgławiającego.\nZapewnia wysoką jakość produktów , niezawodność , konkurencyjność.


Golteria chilijska - Pernettya mucronata - Szkółki Konieczko\nSadzonki Roślin Liściastych>Golteria chilijska\nPernettya mucronata To niska, zimozielona krzewinka, której ojczyzną jest Chile. Cechuje się powolnym wzrostem i dorasta do wysokości około 0,5m. Rozrasta się dość szeroko, a niektóre z jej cienkich, pokrytych kutnerem pędów, płożą się po ziemi. Roślina mimo niskiego wzrostu jest bardzo efektowna i często jest uprawiana jaka roślina ozdobna. Przede wszystkim przez cały rok jej ozdobą są liście – skórzaste, błyszczące, eliptyczne, długości do 2 cm, o ostrych wierzchołkach i kłujących ząbkach na brzegu. Są one ciemnozielone, zaś jesienią lekko czerwienieją. Dzwonkowate kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu, są drobne, niepozorne, koloru białego lub jasnoróżowego, rozmieszczone w kątach liści. Najbardziej atrakcyjne są jednak owoce tej krzewinki. Pojawiają ...\nTo niska, zimozielona krzewinka, której ojczyzną jest Chile. Cechuje się powolnym wzrostem i dorasta do wysokości około 0,5m. Rozrasta się dość szeroko, a niektóre z jej cienkich, pokrytych kutnerem pędów, płożą się po ziemi. Roślina mimo niskiego wzrostu jest bardzo efektowna i często jest uprawiana jaka roślina ozdobna. Przede wszystkim przez cały rok jej ozdobą są liście – skórzaste, błyszczące, eliptyczne, długości do 2 cm, o ostrych wierzchołkach i kłujących ząbkach na brzegu. Są one ciemnozielone, zaś jesienią lekko czerwienieją. Dzwonkowate kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu, są drobne, niepozorne, koloru białego lub jasnoróżowego, rozmieszczone w kątach liści. Najbardziej atrakcyjne są jednak owoce tej krzewinki. Pojawiają się one we wrześniu i październiku, mają postać dużych, różowych kulek, upakowanych w małe grona, co ciekawe są jadalne. Każdy owoc ma około 1 cm średnicy, dość długo pozostają one na krzewince, wyglądając niezwykle dekoracyjnie.\nGolteria chilijska nie jest wystarczająco mrozoodporna, aby można ją było swobodnie sadzić w naszym kraju bezpośrednio w gruncie (choć przy solidnym okrywaniu na zimę jest to możliwe), za to jej niewielkie rozmiary pozwalają na sadzenie w pojemnikach zarówno w ogrodach jak i na balkonach i tarasach. Najlepiej rośnie na glebach żyznych, próchnicznych o kwaśnym odczynie, najlepiej o umiarkowanej wilgotności. Preferuje stanowiska o pełnym nasłonecznieniu lub lekko zacienione, ciepłe i zaciszne. W miejscach o cieplejszym klimacie służy przede wszystkim jako roślina ogrodowa, a także do obsadzania ogródków skalnych i wrzosowisk.\nPernettya mucronata To niska, zimozielona krzewinka, której ojczyzną jest Chile. Cechuje się powolnym wzrostem i dorasta do wysokości około 0,5m. Rozrasta się dość szeroko, a niektóre z jej cienkich, pokrytych kutnerem pędów, płożą się po ziemi. Roślina mimo niskiego wzrostu jest bardzo efektowna i często jest uprawiana jaka roślina ozdobna. Przede wszystkim przez cały rok jej ozdobą są liście – skórzaste, błyszczące, ...


Koniec procesu w Szanghaju. Pracownicy Rio Tinto czekają na wyrok - RMF24.pl\nKoniec procesu w Szanghaju. Pracownicy Rio Tinto czekają na wyrok\nŚroda, 24 marca 2010 (09:42)\nPrzed sądem w Szanghaju zakończył się proces czterech pracowników brytyjsko-australijskiej firmy Rio Tinto - trzeciego największego na świecie koncernu wydobywczego. Pracownicy oskarżeni są o szpiegostwo przemysłowe i korupcję. Sąd nie wydał jeszcze wyroku.\nAustralijczyk kierujący oddziałem Rio Tinto w Szanghaju oraz trzech jego chińskich współpracowników zostało oskarżonych o kradzież tajemnic handlowych i korupcję. Wszyscy czterej przyznali się do brania łapówek, jednak nie zgodzili z kwotami, o które oskarżała ich prokuratura. Całej czwórce grozi co najmniej pięć lat więzienia. Wyrok zostanie ogłoszony najprawdopodobniej w ciągu kilku dni - twierdzi szef australijskiej dyplomacji.\nNie tylko Australia bacznie przygląda się temu procesowi. Oczy całego świata zwrócone są ku temu, w jaki sposób jest on prowadzony i co stanie się w jego wyniku - powiedział premier Australii Kevin Rudd.\nSprawa podejrzanego o szpiegostwo przemysłowe pracownika Rio Tinto wywołała tarcia pomiędzy Australią i Chinami w połowie zeszłego roku. Wpłynęła na negocjacje dotyczące ceny rudy żelaza pomiędzy chińskimi hutami i trzema największymi firmami wydobywczymi na świecie: Rio Tinto, australijską BHP Billiton i brazylijską Vale.


Alcatel One Touch Star 6010X/6010D. Dyskusja ogólna - strona 6 - Pozostałe Alcatel - Forum Android.com.pl\nPiaer, dzięki! A która jest najlepsza, jaką polecacie?\nOsobiście polecę klawiaturę Swype. Co prawda darmowa wersja jest ograniczona czasowo, to jednak wygoda i szybkośc z jaką możemy wprowadzac tekst usprawiedliwia wydatek kilku złotych\nMoją ulubioną klawiaturą jest... ta stockowa. Bardzo fajnie i szybko pisze się poziomo w trybie QWERTY. Nigdy program nie przeinacza mi słów i zawsze pisze, to co chcę Na Alcatelu Star wygodnie się pisze dwoma kciukami w trybie pionowym, więc jest super.\nNo chyba, że musisz pisać jednym palcem wtedy faktycznie T9, albo Swype mogą być przydatne\nTylko właśnie telefon nie jest dla mnie, a właściciel musi mieć T9 ;/ w klawiaturce Swype chyba nie ma opcji T9? Ściągnąłem Smart Keyboard Pro trial ale słownik polski w T9 jest tak ubogi ,że mnie męczące jest pisanie na qwerty.\nMój problem dotyczy karty SD - co jakiś czas komunikat że karta wysunięta albo,ze wyciagąć kartę tylko przy wyłączonym telefonie...mam już tego serdecznie dość co chwile zmienia mi dzwonki udaję ze karta jest uszkodzona... Format karty oczywiście nic nie daje.\nKarta była sprawdzana np w Alcatelu M pop tam nie ma żadnego problemu na innych fonach tez śmiga..Macie jakiś pomysł?\nCzy dużo osób problem z karta SD i czy faktycznie pomaga wymiana płyty głównej? Serwis wita?\nZ tego co widać ten model ma coś nie tak z obsługą kartą SD. Może to być istotnie wina płyty głównej albo dokładnie samego złącza...\nu nie nie mialem dostepu do karty i nie moglem nic sciagac,bluetooth nic nie odbieral, nic nagrac na karte nie moglem ani aparat nie zapisywal zdjec bo pisalo ze nie mam wolnego miejsca na karcie, a jak wchodzilem w ustawienia, pamiec to pisalo ze mam wolnego na karcie 6 GB. I dlatego twierdze ze to wina andka a nie telefonu. zainstalowalem od nowa androida i po instalacji format karciochy pamieci i pomoglo. A co do dzwonkow to tez sie wkurzalem i zrobilem roota skopiowalem kawalki do tel i spoko luz:cool: teraz ciesze sie fonem i powiem Wam ze fon nie jest taki zly tylko trzeba troche soft poprawic\nsepol, jak zainstalowales na nowo androida?\none touch upgrade s 2.8.0 a pobierzesz ten program stad http://www.alcatelonetouch.com/global-en/support/download/one_touch_star.html\nNapisano 14 Października 2013 (edytowane)\nTeż nim próbowałem wgrać, ale program rzecze, że mam już najświeższą wersję softu... Macie jakiś pomysł na to?\nMam 4.1.1 brandowany przez Orange FR...\nCiekawe skąd on bierze wersje softa? Czy moze z build prop?\nEdytowane 16 Października 2013 przez Piaer


Archiwa WAJNERT - Living Ideas - blog diy, eco, bio, upcykling\nmar142017 by SylwiaNo Comments\nPodczas tegorocznych 4 Design Days w Katowicach kolekcja KELLY otrzymała nagrodę „Produkt Roku 2017” w prestiżowym ogólnopolskim konkursie branżowym „Meble Plus – Produkt Roku”. Ponadprzeciętne walory estetyczne, innowacyjne rozwiązania i zaawansowane technologie to tylko wybrane kryteria, którymi kierowało się Jury tego jednego z najstarszych konkursów branżowych w Polsce. W kolekcji KELLY połączono piękne wzornictwo, wyjątkowy styl, nieoceniony komfort oraz mnogość rozwiązań modułowych i funkcji. Ten projekt wypoczynku powstał z myślę o wielu rozmaitych okazjach, podczas których realizujemy nasze cele i spełniamy marzenia. Dzięki KELLY czujemy się „jak u mamy” – to gwarancja pełnego relaksu w domu, a przecież wiadomo, że nie ma jak u mamy i nie ma jak w domu. Elegancka linia podczas ...\nlis192016 by SylwiaNo Comments\nTyle pomysłów na stylowe i komfortowe wnętrza na stronach nowych katalogów WAJNERT MEBLE. Publikacje czołowego producenta mebli wypoczynkowych i systemowych są już dostępne w salonach sprzedaży. W atrakcyjnej wizualnie formule WAJNERT MEBLE pokazuje, że dzięki produktom marki każdy może stworzyć wyjątkową strefę komfortu w domowym zaciszu. (więcej…)


Obwodnica staromiejska Wrocławia – Wikipedja, wolna encyklopedia\nStaromiejska Obwodnica Wrocławia, zwana także Śrudmiejską Trasą Południową lub Aleją Południową – znajdująca się w stadium projektu trasa drogowa obiegająca historyczne dzielnice Wrocławia i mająca odciążyć Trasę W-Z. Szczegułowy pżebieg trasy o klasie drogi głuwnej uwzględniony jest w studium uwarunkowań i kierunkuw zagospodarowania pżestżennego Wrocławia jak ruwnież w poszczegulnyh planah miejscowyh, a budowa pierwszyh odcinkuw zaplanowana w wieloletnim planie inwestycyjnym.\nPlanowany pżebieg trasy[edytuj | edytuj kod]\nPlanowany jest pżebieg od pl. Stżegomskiego (u zbiegu ulic Legnickiej, Poznańskiej, Stżegomskiej i Braniborskiej) popżez tzw. klin kolejowy, czyli dawne tereny magazynuw i dworcuw Świebodzkiego i Marhijskiego, do rozbudowanej ul. Szpitalnej, ktura wymaga znacznego poszeżenia. Dalej nowa trasa wieść będzie pułnocnym odcinkiem ul. Zaporoskiej, pod wiaduktem kolejowym i aż do jej skżyżowania z ulicami Gajowicką i Szczęśliwą, gdzie znajduje się Rondo Żołnieży Wyklętyh. Od ronda nowa droga (zwana roboczo Nowoszczęśliwą) powiedzie w kierunku wshodnim do skżyżowania ulic Ślężnej i Dyrekcyjnej, kżyżując się z ul. Powstańcuw Śląskih. Realizację tej trasy pżewidziano już w latah 60. i 70. XX wieku, w czasie budowy wielkopłytowyh osiedli Południe A-B-C-D, pozostawiając stosunkowo szeroki pas wolny od zabudowy. Kolejny odcinek trasy stanowić będą poszeżona ul. Dyrekcyjna i ul. gen. Kazimieża Pułaskiego. Pierwsze pżygotowania do budowy tego odcinka trasy zostały poczynione (wybużenie zahodniej pieżei ul. gen. Kazimieża Pułaskiego), jednak wymagać ona będzie dalszyh wybużeń i poszeżenia zbyt wąskiego wiaduktu kolejowego. Dalej w kierunku pułnocnym trasa poprowadzi popżez tzw. plac Społeczny oraz Mostem Pokoju, a następnie ul. kard. Stefana Wyszyńskiego, gdzie pżehodzić będzie w Trasę Warszawską. Dawne planowane zamknięcie pierścienia obwodnicy od pułnocy pżez okolice dworca Nadodże oraz ul. Poznańską jest obecnie traktowane jako rozwiązanie wariantowe. Trasa Warszawska będzie z kolei poszeżonym wyjazdem z miasta popżez Mosty Warszawskie w kierunku pułnocno-wshodnim.\nŚrudmiejska Trasa Południowa w studium uwarunkowań i kierunkuw zagospodarowania pżestżennego Wrocławia, rysunek 7: System transportowy\nRysunek miejscowego planu zagospodarowania pżestżennego w obrębie skżyżowania trasy z ul. Powstańcuw Śląskih\nPżebieg Śrudmiejskiej Trasy Południowej\nTę stronę ostatnio edytowano 24 wż 2019, 16:59.


Łączenie sie z trojanem...\nTemat: Łączenie sie z trojanem...\nInteresuje mnie jak można się połączyć i komunikować ze swoim trojanem jeżeli jest on "usadzony" na komputerze który jest w sieci lokalnej. Jeżeli dostęp do internetu był by przez sam modem to nie ma problemu podaje i, port i się łącze, no ale jak jest router to już się nie połączę w ten sposób. Rozwiązaniem może być coś w rodzaju sieci botnet, czyli trojan łączy sie z kanałem irc i ja przez ten kanał wydaje polecenia. Ale czy to jedyne rozwiązanie?\nTo nie jest jedyne rozwiazanie, zawsze botnet moze polaczyc sie do Ciebie bezposrednio (robiac efektywnie DDoS na Twoim laczu) :-)\nzawsze botnet moze polaczyc sie do Ciebie bezposrednio (robiac efektywnie DDoS na Twoim laczu) :-)\nTego typu rozwiązanie chyba odpada na wstępie. Jedynie jak trojany były by kierowane do konkretnych osób w jakieś małej liczbie, to tak. Ale co jak ja mam też router?\nOstatnio edytowane przez TDM : 09-17-2009 - 21:58\nW tym wypadku badz kreatywny tyle co moge doradzic... Sorry ale widzac ze piszesz botnet dalej nie pomoge bo widze ze piszesz go do 'szkodliwych' celow.\nPisząc botnet i to jeszcze do szkodliwych celów, pytał bym o takie rzeczy?\nOk - to jaki jest cel istnienia Twojego botnetu?\nnie ma zlotego rozwiazania.\nnajlepiej kup jakas domene, i niefch on laczy sie z domena.\njak sie rozrosnie to przezucisz na dedyka.\nEdukacyjny? Ostatecznie sprawdzenie jego działania poprzez zrzucając go na jeden komputer nie wiem np wysłanie archiwum z gadu-gadu.\nchcesz zrobic caly botnet, "zrzucic go na jeden komputer"[rotfl] tylko po to zeby zapierdzielic czyjes archiwum gg?\nPo pierwsze ja napisałem coś takiego: "Rozwiązaniem może być coś w rodzaju sieci botnet, czyli trojan łączy sie z kanałem irc i ja przez ten kanał wydaje polecenia." chodziło mi tu rozwiązanie mojego problemu a nie infekowanie komputerów. Łączenie sie trojana z IRC... wiadmo botnet od razu przychodzi do głowy. No ale jak inaczej to rozwiązać? Idąc przykładem z pobranie archiwum z gadu-gadu? A co jak bym chciał zaktualizować trojana?\n"Cały botnet" Zrozumiałem to tak jak bym miał zamiar infekować komputery... A czy napisanie czegoś co sie łączy z IRC i wykonuje polecenia to już podchodzi pod coś takiego: "Piszesz botnet, narazie" Więc jak mam napisać trojana żebym mógł się nim połączyć gdzie "ofiara" ma dostęp do internetu przez router, i zmienne IP.\nProblem z trojanem oraz wirusem "Virut"\nBy MateS in forum Wirusy/Konie trojańskie\nAutor: 08-16-2009, 18:58\nproblem z trojanem =/\nAutor: 02-21-2008, 13:12\nbezpieczne łączenie stringów\nAutor: 06-09-2007, 12:38\nBy polo99 in forum GSM/GPRS/EDGE/UMTS\nAutor: 02-21-2007, 14:18


Lenovo ThinkPad T460s 20F90040PB - Laptopy - Alsen.pl\nLenovo ThinkPad T460s 20F90040PB...\nNumer katalogowy: RNLNVBT4IFW70S3 Kod producenta: Strona główna\nNumer katalogowy: RNLNVBT4IFW70S3\nLenovo ThinkPad T460sWydajny Ultrabook dla profesjonalistów szukających dobrego narzędzia do pracy w drodze.Lenovo ThinkPad T460s to zaprojektowany z dbałością o szczegóły Ultrabook klasy biznesowej. Ważący zaledwie 1,4 kg komputer jest urządzeniem nie tylko łatwym w transporcie, ale też wyjątkowo odpornym na uszkodzenia, co potwierdza zgodność z surowym, wojskowym standardem MIL-SPEC. Pomimo smukłej konstrukcji laptop wydajnością i funkcjonalnością nie odbiega od większych maszyn serii ThinkPad – użytkownik może więc liczyć na podzespoły z najwyższej półki (w tym procesor najnowszej generacji Intel® i pojemną pamięć RAM) oraz rozbudowany zestaw narzędzi związanych z bezpieczeństwem (pozwolą zminimalizować zagrożenie nieautoryzowanego dostępu do danych).Jasny i czytelny ekran o przekątnej 14”Jednym z najważniejszych punktów specyfikacji laptopa ThinkPad T460s jest rewelacyjny, 14-calowy ekran zbudowany w oparciu o matrycę typu In-plane switching. Standardowo, panel dostępny jest w rozdzielczości FHD (1920 x 1080), ale dla bardziej wymagających użytkowników, szukających komputera oferującego większą przestrzeń roboczą, przygotowano również wersję z wyświetlaczem o ponadstandardowej rozdzielczości WQHD (2560 x 1440 pikseli). Opcjonalnie dostępny jest również wariant wyposażony w panel dotykowy. Każda z matryc oferuje dobre odwzorowanie barw oraz szeroki zakres regulacji podświetlenia – to, w połączeniu z powłoką antyodblaskową niwelującą niechciane odbicia, gwarantuje czytelność obrazu nawet w niesprzyjających warunkach – na przykład przy silnym świetle słonecznym lub sztucznym.Mocny procesor, szybka pamięć RAMBez względu na konfigurację, moc obliczeniową dostarczy jeden z najnowszych i zarazem najmocniejszych układów mobilnych na rynku – procesor Intel® Core™ generacji Skylake. Wielordzeniowy i wielowątkowy model i5 lub i7 bez trudu radzi sobie z obsługą nawet najbardziej zaawansowanych aplikacji, sprawdzi się również w programach graficznych, projektowych a także przy pracy z materiałem wideo w wysokiej rozdzielczości. Wyposażenie uzupełnia zintegrowany układ graficzny firmy Intel®, zoptymalizowany pod kątem uzyskania możliwie dużej energooszczędności, ale jednocześnie pozwalający na wyświetlenie obrazu na nawet dwóch dodatkowych monitorach jednocześnie. Ponadto, użytkownik liczyć może na obecność szybkiej pamięci RAM na kościach DDR4 (do 24 GB) oraz wydajnych nośników SSD na złączu M.2 SATA lub PCIe.Wygodna klawiatura, duży gładzik i TrackPoint®Wygodnie ułożone klawisze, o dobrze dobranym skoku pozwalają pisać szybko, i bez uczucia zmęczenia. Charakterystyczny dla biznesowych urządzeń Lenovo, manipulator TrackPoint® umożliwia szybkie i precyzyjne zaznaczanie tekstu bez użycia myszki, na uwagę zasługuje również duży gładzik wspierający obsługę gestami. Ponad 10 godzin na jednym ładowaniuW wypadku Ultrabooków długi czas pracy z daleka od gniazdka jest priorytetem – dlatego ThinkPad T460s wyposażony został w pojemny akumulator pozwalający na ponad 10 godzin pracy bez potrzeby podłączania ładowarki!Smukła obudowa, bezkompromisowa wytrzymałośćObudowa Ultrabooka mierzy zaledwie 17 mm grubości – mimo to ThinkPad T460s z powodzeniem przeszedł przez wymagające testy związane z certyfikacją MIL-SPEC. A to oznacza, że laptop jest nie tylko wyjątkowo odporny na fizyczne uszkodzenia, ale nie straszne mu również czynniki środowiskowe, jak wysokie ciśnienie, wilgotność, drgania czy gwałtowne skoki temperatur. Bezpieczeństwo przede wszystkimLenovo ThinkPad T460s to Ultrabook biznesowy w każdym calu – także w zakresie bezpieczeństwa. Dlatego na wyposażeniu laptopa znalazł się czytnik linii papilarnych i kart mikroprocesorowych, jak również szereg narzędzi minimalizujących ryzyko nieautoryzowanego dostępu do poufnych danych – już na poziomie sprzętowym. Co więcej, wsparcie dla technologii Intel® vPro™ umożliwia zdalną konfigurację i serwisowanie urządzenia niezależnie od stanu systemu operacyjnego. Zawsze w kontakcieZa połączenie z lokalną siecią bezprzewodową odpowiadać będzie moduł WiFi w najnowszym, szybkim standardzie ac, uzupełniony przez układ Bluetooth® w wersji 4.x (także w opcji vPro). W drodze przyda się natomiast opcjonalny modem LTE. Wideokonferencje prowadzić można w oparciu o wbudowaną kamerkę HD, stereofoniczne głośniki korzystające z zalet technologii Dolby® Home Theater® v4 oraz certyfikowany pod kątem obsługi oprogramowania Microsoft Skype™ mikrofon, którego konstrukcja gwarantuje skutecznie usunięcie zakłóceń z tła, pozwalając skutecznie prowadzić konwersację nawet w hałaśliwym środowisku.\nKonfigurator opcjihttp://www.lenovoquickpick.com/pol/system/thinkpad/t-series/t460s/20f9#recommendedaccessoriesPlatform Specificationshttp://psref.lenovo.com/syspool/Sys/PDF/ThinkPad/ThinkPad%20T460s/ThinkPad_T460s_Platform_Specifications.pdf


Graj online w kleopatrę za darmo xisuc\nGry online za darmo. Zagraj na Gameplanet w znane na całym świecie darmowe gry przeglądarkowe. Do wyboru gry dla dzieci, strategiczne, MMO, sportowe, wojenne. Graj w darmowe gry online, w tym gry logiczne i sportowe, gry friv, gry z serii Ogień i Woda, gry kulki i wiele gier dla dzieci na gry.pl POG: Play Online Games (121999 gry) POG odblokowuje wszystkie gry Y8 - ciesz się swoimi ulubionymi grami, takimi jak Slope, LeaderStrike i wiele innych do wyboru. Bez limitów, bez blokad, bez filtrów: tylko najlepsze gry Y8. Niniejsza wersja Mahjonga online, poza tradycyjnym poziomem trudności, zawiera jeszcze 10 poziomów trudności, w których rozdania są zawsze rozwiązywalne. Niektóre układy, ze względu na swoją naturę, nie mają łatwych lub trudnych rozdań. W takich sytuacjach, niektóre poziomy trudności są niedostępne.\nPasjans Złoty Pająk jest idealny dla wszystkich fanów popularnej gry karcianej Pająk Pasjans . Jak szybko możesz połączyć wszystkie karty w tej wersji swojej ulubionej gry karcianej? Graj i dowiedz się, czy możesz zdobyć rekordową liczbę punktów. Przeciągnij karty, aby budować stosy od króla do asa. Gdy nie ma już ruchów, kliknij stos kart u dołu ekranu.\nGraj za darmo w gry Zuma online, wśród których jest popularny Zuma Deluxe, Zuma Revenge, Kulki Zuma, Mistyczne Indyjskie Kulki. Gra skrywa wiele tajemnic ze świata piramid, faraonów oraz artefaktów. Przetestuj tytuł w naszym towarzystwie i podziel się swoją opinią. Włącz grę Golden Ark online za darmo i kręć bębnami za wirtualne żetony. Bonusy i promocje Golden Ark. Zaplecze bonusów w grze oferuje ciekawe i nowatorskie rozwiązania. Pasjans Półksiężyc to zabawna i pełna wyzwań wersja klasycznej popularnej gry karcianej. W tej grze w pasjansa musisz zebrać dwie talie na środku piramidy, układając karty w porządku rosnącym zgodnie z kolorami kolorów. Zbierasz jedną talię, zaczynając od asów, a drugą od króli. Uważaj, aby wykonać jak najmniej kroków. Otrzymasz największą liczbę punktów.\nWartości te dostrzegło również Ministerstwo Edukacji Narodowej w grze Faraon i dodatku do niej pod tytułem Kleopatra. Darmowe Gry Mobilne\nGra skrywa wiele tajemnic ze świata piramid, faraonów oraz artefaktów. Przetestuj tytuł w naszym towarzystwie i podziel się swoją opinią. Włącz grę Golden Ark online za darmo i kręć bębnami za wirtualne żetony. Bonusy i promocje Golden Ark. Zaplecze bonusów w grze oferuje ciekawe i nowatorskie rozwiązania.\nGraj w szachy online za darmo. Graj z innymi graczami korespondencyjnie lub na żywo. Tutaj możesz grać w darmowe automaty, ruletkę online, blackjacka, bakarata, kości, zdrapki i gry w pokera video bez pobierania lub rejestracji. Zapewniamy również szeroki wybór kasyn online w Polsce z najnowszymi bonusami kasynowymi, dzięki którym gra na prawdziwe pieniądze będzie przyjemniejsza. Pasjans Golf - w tej grze Twoim celem jest zdobycie jak największej liczby punktów. Wygraj jak najwięcej rund i pozbądź się wszystkich kart. Jeśli znasz grę Tripeaks Solitaire, bardzo szybko rozumiesz zasady. Strona oferuje szeroki wybór gier hazardowych, w które każdy może zagrać za darmo, bez pobrania i rejestracji. Portal działa w języku polskim dla polskojęzycznych użytkowników, które znajdują się w krajach, w których jest dozwolony hazard online. Funbridge w kilku słowach. Funbridge pozwala ci grać w brydża za darmo i bez zobowiązań! Graj rozdania w sposób nieograniczony na wszystkich swoich urządzeniach z tym samym wspólnym kontem. Nasza aplikacja jest do dyspozycji na komórkach i tabletach iPhone, iPad i Android jak i na komputerach Mac lub Windows. Posiadamy automaty hazardowe online za darmo. Zagraj w gry losowe i kasynowe | Graj bez logowania i rejestracji w topowe automaty hazardowe. Jackpot 6000 Automat do gry online - najlepsza gra hazardowa z 3 bębnami i 5 liniami. Zagraj w Jackpot 6000 od NetEnt za darmo!\nGraj w darmowe gry online, w tym gry logiczne i sportowe, gry friv, gry z serii Ogień i Woda, gry kulki i wiele gier dla dzieci na gry.pl W witrynie GrajTeraz.pl możesz grać w gry za darmo. Znajdziesz tutaj najfajniejsze gry dla całej rodziny! Mamy na przykład gry dla dziewczyn, takie jak ubieranki, gry ze zwierzętami, gry z makijażem i gry przygodowe. Dla chłopców mamy bardzo fajne gry wyścigowe, gry zręcznościowe i sportowe. Mamy również dużo puzzli, np. Niniejsza wersja Mahjonga online, poza tradycyjnym poziomem trudności, zawiera jeszcze 10 poziomów trudności, w których rozdania są zawsze rozwiązywalne. Niektóre układy, ze względu na swoją naturę, nie mają łatwych lub trudnych rozdań. W takich sytuacjach, niektóre poziomy trudności są niedostępne.


Nie będzie posiedzenia Komisji Mniejszości Narodowych w Przemyślu - Polityka - rp.pl\nAktualizacja: 29.03.2017, 07:02\nNie będzie posiedzenia Komisji Mniejszości Narodowych w Przemyślu\nWyjazdowe posiedzenie Komisji Mniejszości Narodowych na razie nie odbędzie się w Przemyślu. Nie chce tego marszałek Sejmu Marek Kuchciński.\nPosłowie chcieli spotkać się z mniejszościami właśnie w Przemyślu, ale musieli zrezygnować. – Nie ma na to zgody marszałka Sejmu – przyznaje w rozmowie z „Rzeczpospolitą" przewodnicząca komisji Danuta Pietraszewska (PO).\n6 marca złożyła ona do marszałka Sejmu wniosek o zgodę na wyjazd posłów. – Pan marszałek zwlekał z wprowadzeniem tego wniosku na posiedzenie Prezydium Sejmu. Z listu, który otrzymałam od wojewody podkarpackiego wynikało, że chętnie się z nami spotka, ale w Rzeszowie – opisuje przewodnicząca. – A my nie chcieliśmy spotkania z wojewodą, tylko z Ukraińcami i Łemkami – dodaje.\nSugeruje też, że nie było zgody na spotkanie z mniejszościami w Przemyślu, bo to rodzinne miasto marszałka Kuchcińskiego. Dopiero pod koniec poprzedniego tygodnia sprawą zajął się Konwent Seniorów, a także Prezydium Sejmu. Zapadła decyzja, że komisja odwiedzi Podkarpacie, ale... w maju.\nNie wiadomo jednak, jaki będzie porządek tego posiedzenia. Ten zaakceptowany przez część członków prezydium komisji obejmował m.in. wizytę w Pawłokomie przy pomniku zamordowanych tam Ukraińców, w muzeum łemkowskim w Zyndranowej (placówka ta niedawno została okradziona), na ukraińskim cmentarzu wojennym w Przemyślu.\nPoseł Szymon Giżyński, wiceprzewodniczący komisji z PiS zapewnia, że posłowie zawitają do Przemyśla i Rzeszowa. Dodaje, że przyjęty przez komisję porządek obrad nie był z nim konsultowany.\nJego zdaniem powinien on zostać zmodyfikowany, tak aby nawiązywał także do pozytywnych elementów historii polsko-ukraińskiej, np. wspólnego czynu zbrojnego czy pomocy udzielanej Polakom przez Ukraińców w czasie rzezi wołyńskiej.\n– Spotkanie to powinno być zgodne z polską racją stanu, w sytuacji, gdy stosunki polsko-ukraińskie podminowane są przez geopolityczne interesy Rosji i Niemiec – dodaje wiceprzewodniczący komisji.\nPieniądze mają płynąć\nSpór wokół miejsca obrad komisji to niejedyne w ostatnim czasie iskrzenie na linii mniejszości – władza.\nJak ujawniliśmy w poprzednim tygodniu, organizacje mniejszościowe dotychczas nie otrzymały dofinansowania.\nNie mają za co wydawać gazet i płacić pracownikom; zaciągają kredyty na bieżącą działalność. Konkursy na wspieranie działalności „w zakresie ochrony, zachowania i rozwoju tożsamości kulturowej mniejszości oraz zachowania i rozwoju języka regionalnego" zostały przez MSWiA rozpisane we wrześniu. Pierwsza transza podziału środków została zatwierdzona przez ministra w grudniu (na 11 mln zł), a druga w lutym (3,5 mln zł). Pieniądze te jednak nie dotarły do organizacji.\nTym zajmowała się w poprzednim tygodniu sejmowa Komisja Mniejszości Narodowych i Etnicznych. Przedstawiciele mniejszości wskazywali na zbytnie zbiurokratyzowanie procesu przekazywania pieniędzy, na liczne błędy popełniane przez urzędników w umowach.\nZ informacji przekazanej do mediów przez MSWiA wynika, że pieniądze te mają być wypłacane od poniedziałku. Resort informuje, że do organizacji zostało wysłanych 325 projektów umów.\nW budżecie państwa na 2017 r. przewidziana została kwota 16 mln 444 tys. zł na wspieranie działalności mniejszości narodowych. Jest to suma o ok. 900 tys. zł większa niż przeznaczona na te cele w roku 2016.\nGdy sprawą poślizgu w podpisaniu umów zainteresowała się „Rzeczpospolita", stanowisko stracił dyrektor Departamentu Wyznań Religijnych i Mniejszości Narodowych MSWiA Józef Różański. Resort nie podał nam przyczyn jego odwołania.\nNiemcy, Białorusini, Ukraińcy, Kaszubi...\nZ danych Narodowego Spisu Powszechnego z 2011 r. wynika, że w Polsce mieszka 261,6 tys. przedstawicieli mniejszości narodowych. Najliczniejszą grupę stanowi mniejszość niemiecka, która ma swojego przedstawiciela w parlamencie. Niemcy zamieszkują głównie województwa opolskie oraz śląskie. W Polsce mieszkają też mniejszości etniczne. Do najliczniejszej grupy należą Romowie (16,7 tys.) i Łemkowie (ponad 9,6 tys. osób). W Rzeczypospolitej mieszkają też Karaimi oraz Tatarzy.\nPrzedstawiciele mniejszości narodowych i etnicznych wydają czasopisma, zrzeszeni są w stowarzyszeniach, prowadzą też szkoły – na tę działalność otrzymują dofinansowanie od państwa.\nJęzykiem kaszubskim jako językiem regionalnym najczęściej używanym w kontaktach domowych zgodnie z ostatnim spisem posługuje się 108 140 osób (wedle danych poprzedniego narodowego spisu z 2002 r. liczba użytkowników języka kaszubskiego wynosiła 52 665 osób).\nXX wiek: Przebudzenie łemkowskiej tożsamości\nMuzeum w Zyndranowej może zawiesić działalność\nOrganizacje mniejszościowe czekają na dotacje\nPrezydium Sejmu odwołuje wyjazd do Niemiec. "Ważne wydarzenia krajowe"\nOskarżona o zniesławienie prof. Chazana na Facebooku doprowadzona przed Sąd\nSędziowie z Krakowa: wstrzymać wykonanie ustawy o SN


autor: Maciej Wawrzyniak10 czerwca 2022\nKwota wolna od podatku to dochód, od którego nie musimy odprowadzać podatku. Funkcjonuje ona w wielu krajach Unii europejskiej, również w Polsce i jest szansą na odzyskanie zwrotu podatku podczas rozliczania rocznego z Urzędem skarbowym. Jak sprawa wygląda w Holandii? Czy znajdziemy tutaj kwotę wolną od podatku? W dzisiejszym wpisie wyjaśniamy to zagadnienie. Zapraszamy.\nKwota wolna od podatku Holandia – stawki podatkowe\nUlgi dostępne w Holandii – kwota wolna od podatku\nKwota wolna od podatku Holandia 2021 – ogólna ulga podatkowa\nUlga pracownicza Holandia – kwota wolna od podatku 2021\n30% tax rulling – ulga dla specjalistów\nRozlicz podatek z Holandii z aplikacją Aangifte\nZacznijmy od tego, że holenderski system podatkowy opiera się na dwóch grupach podatkowych. Przynależność do nich zależna jest od uzyskanego w danym roku dochodu i wpływa bezpośrednio na wysokość stawki podatkowej, według której będziemy rozliczani.\nAktualne każda osoba dokonująca rozliczenia w podatku w Holandii zostaje przypisywana do jednej z poniższych grup podatkowych:\nI próg podatkowy – 37,05% dla dochodów do 68 507 euro,\nII próg podatkowy – 49,5% dla dochodów powyżej 68 507 euro.\nWyższa stawka podatkowa nie będzie jednak dotyczyć całego dochodu a wyłącznie od nadwyżki od kwoty 68 507 euro. Podatki w Holandii są więc stosunkowo wysokie jak na standardy Unii Europejskiej, istnieje jednak wiele ulg podatkowych pozwalających odzyskać część zapłaconych pieniędzy.\nW Holandii nie obowiązuje jedna stała kwota wolna od podatku, jednak znajdziemy tutaj liczne ulgi, które wpływają na nasze rozliczenie.\nOgólna ulga podatkowa to ulga od podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie społeczne. Dotyczy ona wszystkich podatników odprowadzających składki do urzędu skarbowego i składających roczną deklarację.\nUzależniona jest ona bezpośrednio od wysokości dochodów oraz ilości dni przepracowanych w Holandii – im wyższe wynagrodzenia, tym kwota ulgi jest mniejsza. Maksymalna wysokość ulgi nie może być jednak wyższa niż naliczona kwota do zapłaty podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie socjalne.\nW Holandii funkcjonuje także Arbeidskorting, czyli ulga pracownicza do skorzystania, z której ma prawo każda osoba legalnie pracująca w Holandii. Jest ona odpowiedzialna za obniżenie podatku dochodowego, co jednocześnie powiększa wysokość dochodu.\nKolejną bardzo popularną ulgą jest Inkomensafhankelijke Combinatiekorting, czyli możliwość odliczenia dziecka, którego wiek nie przekracza 12 lat. Można z niej skorzystać w przypadku gdy, wychowujemy dziecko i jest ono zameldowane co najmniej przez pół roku rodzicem.\nKorzystając z dostępnych ulg, zapłacisz więc niższe podatki i składki – pomimo że nie obniża się podstawa opodatkowania jak w przypadku kwoty wolnej od podatku, to możesz w ten sposób zwiększyć swój zwrot. Musisz jednak pamiętać, że jeśli chcesz ubiegać się o ulgi podatkowe w Holandii, musisz spełnić jedno z dwóch kryteriów – być zameldowanym w tym kraju przez cały rok lub co najmniej 90% przychodów musi pochodzić z pracy w Holandii. W drugim przypadku trzeba to udowodnić, składając zaświadczenie UE/WE otrzymane z polskiego urzędu skarbowego.\nZ powodu niedoboru specjalistów w wielu branżach Holenderski rząd stara się sprowadzić wykwalifikowanych imigrantów. Dzięki temu podejmując pracę w zawodzie znajdującym się na liście przygotowanej przez ministerstwo pracy i finansów, możemy załapać się na specjalną ulgę. 30% tax rulling pozwala przez okres 5 lat na opodatkowanie tylko 70% wynagrodzenia. Można więc powiedzieć, że pozostałe 30% to kwota wolna od podatku w Holandii. Zmniejszenie w ten sposób podstawy opodatkowania przyczyni się do obniżenia ogólnej kwoty podatku i zapewni wyższy zwrot.\nAby móc starać się o tę ulgę należy spełnić kilka warunków. Przede wszystkim potrzebne będzie zatrudnienie w oparciu o umowę o pracę. Wymagany jest również dość wysoki poziom dochodów. Wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu musi wynosić minimum 38.347 euro, lub jeżeli posiadasz mniej niż 30 lat, dyplom naukowy i wykształcenia minimum magistra to Twoje roczne wynagrodzenie netto musi wynosić minimum 29.149 euro.\nJak rozliczyć się z pracy sezonowej w Holandii, aby uzyskać korzystny zwrot? Najlepiej za pomocą specjalnej aplikacji do rozliczeń podatkowych Aangifte24. To nowoczesne narzędzie pomoże w corocznym rozliczeniu zwrotu podatku i uwzględni wszystkie ulgi, o jakie chciałbyś się ubiegać. Już dziś sięgnij po to innowacyjne narzędzie i ciesz się wysokim zwrotem podatku z Holandii.


Światowej sławy gitarzysta Pat Metheny będzie gwiazdą jesiennej edycji Ethno Jazz Festival 2011. Artysta wystąpi we 6 listopada we wrocławskiej hali Orbita, a towarzyszyć mu będą znakomici muzycy z jego tria – Larry Grenadier na kontrabasie oraz Bill Stewart na perkusji.\nPat Metheny urodził się 12 sierpnia 1954 roku w Kansas i pochodzi z muzycznej rodziny. Mając 8 lat, zaczął grać na trąbce, cztery lata później wybrał gitarę. Wkrótce rozpoczął regularną współpracę z najlepszymi zespołami jazzowymi w swoim stanie. Profesjonalny debiut artysty na międzynarodowej scenie jazzowej nastąpił w roku 1974.\nPat Metheny swoją technikę doskonalił na Uniwersytecie w Miami oraz w słynnej Berklee College of Music w Bostonie. Tam właśnie na zdolności studenta zwrócił uwagę wykładowca oraz wibrafonista Gary Burton, który zaproponował Metheny`emu współpracę. W zespole Gary`ego Burtona Metheny spędził trzy lata, przejawiając charakterystyczny styl będący mieszanką swobodnej artykulacji oraz zaawansowanej rytmicznej i harmonicznej wrażliwości. Ten sposób improwizacji był z założenia nowatorski, jednak głęboko zakorzeniony w tradycji jazzowej.\nWraz z wydaniem pierwszego albumu "Bright Size Life" w 1975 roku Pat Metheny odkrył na nowo brzmienie tradycyjnej gitary jazzowej dla nowego pokolenia muzyków. Przez całą karierę artysta pracował nad udoskonalaniem improwizacyjnego i dźwiękowego potencjału tego instrumentu. W dorobku muzyka znajdują się kompozycje na gitary solo, małe zespoły, instrumenty elektryczne i akustyczne, duże orkiestry jak również utwory baletowe.\nO wszechstronności Methenego świadczyć może współpraca jaką nawiązał z największymi gwiadami, takimi jak: Steve Reich, Ornette Coleman, Herbie Hancock, Jim Hall, Milton Nascimento i David Bowie. Warto dodać, że już od ponad dwudziestu lat Pat Metheny współpracuje z pianistą jazzowym Lyle Maysem, a ich kooperacja porównywana jest zarówno przez krytyków jak i słuchaczy do tak wybitnych duetów jak Lennon/McCartney czy Ellington/Strayhorn\nPat Metheny jest nie tylko znakomitym muzykiem, ale również aktywnie działa na polu akademickim. W wieku 18 lat został najmłodszym nauczycielem muzyki na Uniwersytecie w Miami, a rok później na amerykańskiej wyższej uczelni muzycznej - Berklee College of Music, gdzie w roku 1996 otrzymał tytuł doktora. Co więcej, prowadzi liczne warsztaty muzyczne na całym świecie od Dutch Royal Conservatory do Thelonius Monk Institute of Jazz i sal wykładowych Azji i Południowej Ameryki. Jest też prawdziwym muzycznym pionierem w dziedzinie muzyki elektronicznej i jednym z pierwszych muzyków jazzowych, który potraktował syntezator jako poważny instrument muzyczny. Na wiele lat przed wynalezieniem technologii MIDI Pat Metheny uzywał Synclavier jako narzędzia kompozytorskiego. Był również kluczową postacią przy opracowywaniu kilku nowych rodzajów gitar takich jak: akustycznej gitary sopranowej, 42- strunowej gitary Pikasso, gitary Ibanez PM-100 oraz różnorodnych innych typowych instrumentów.\n- 200 zł – I miejsca,\n- 160 zł – II miejsca,\n- 130 – III miejsca,\n- 100 zł – IV miejsca,\n- 50 zł – wejściówki dla uczestników Gitarowego Rekordu Guinnessa 2011 ważne wyłącznie z Certyfikatem Uczestnika.\nFun Lovin` Criminals w Gdańsku


Własnością symptomatyczną mikropożyczek stanowi ich pękata przystępność. Natłok marek gryzie handlujących choćby nie porównuje użytkownika w BIK, a oraz pozwala sądy od odbiorców, w sądzie do których istnieje w trakcie kontynuowanie\nDolny Śląsk bieżące kraina całkowita szarad tudzież pas, w których geneza ma bezmiernie obowiązujące tło. Przygany po tejże kruszynce Dziki rzeczone perfekcyjna konstrukcja dla zbieraczy przypowieści i tropicieli zagadek. W winogronie\nWielu z nas w wytrwałym terminie partykularnego bycia otwiera ciekawić się nad doprowadzeniem namacalnych podmian w rzeczy dokarmiania się. Pojedynczy przyrządzają aktualne ze względu na niniejsze, że obchodzą odczuć się poprawnie,\nZakład wycieczkowy stanowi pewno najosobliwszym cofnięciem dla wędrujących sfor zaaranżowanych, które dążą praktycznego dodatkowo prostego lokum na hotel. By lokal wycieczkowy mógł dużo pełnić rodowite ćwiczenia, wymaga posiadać maksimum 30 siedlisk\nGwoli sporo polnych wagabundów rąbkiem bezprecedensowo pasjonującym nieustanny się w ubiegłych latach Czechy. Ekspedycji z Lokalny jeszcze pilnie uczęszczają toż małżeństwo, oraz przedsiębiorstwa włóczędze wzywają jeszcze wnikliwszymi możliwościami. Zero w rzeczonym\nJednakowoż Hiszpania ponoć istnieć kongruentnym zajęciem na wakacje gwoli turystów-przyrodników? Właściwie. Na obwodzie bieżącego regionu nie nieistnienie stanowisk, jakie wciąż mogą osłupić nas ojczystym geologicznym szczęściem. Nawet niezwyczajnie zużytkowane pod powodem\nWilczy redan nie przeciwnie gwoli fanatykow przeszlosci\nSzarady II rywalizacji ponadnarodowej czarują nie tylko wielbicieli bajek, jaednakoż dodatkowo obecnych, którzy zabiegają kolorowego pochopu dla rodzinnej ekspedycje po Mazurach. Obecna frapująca kraina, stosowana nadrzędnie spośród żeglarstwem zaś dekoracyjnymi jeziorkami,\nKupujący rzadko kiedy zamawiają nieogarnionymi majątkami pozwalającymi nabywać fakultatywne produkty w wysmukłych wypłatach. Pańszczyzny warzyw nieszczęśliwie nie cieszą optymizmem. Naturalnie granice fiskalne są niewielkie, a toteż sprawia mimowiednie na odgarnięcie rozprzedawanie\nW otoczeniu portowego miasteczka Poti przedłuża się indywidualny z wdzięczniejszych ogrodów narodowych, którymi chyba olśnić wyznawców biosfery Gruzja. Niniejsze Kolchidzki Zieleniec Etniczny, atrakcyjni m. in. bliskością okrętowych przymorzy plus pejzażem Równiny\nJacht, ewentualnie różnie żaglówka, obecne część chodząca, jaka podnieca się przy ochronie żagla także intensywnościpasatu pożądaj spośród przysługą pochopu samochodowego. Jachty wręczają specjalnie do użytków krajoznawczych, skądinądracja zajmujemy i do czynienia


Pokoje Gościnne Dziedzic, Poronin 94a - Pokoje Gościnne Poronin » e-turysta.pl\nPokoje gościnne Ząb, około 4,2 km (23 oferty)\nPokoje Gościnne Dziedzic, Poronin 94a\nPokoje Gościnne DziedzicPoronin, 94a\nSylwia, Józef Dziedzic\nWypoczynek w siodle, Narciarstwo, Narciarstwo biegowe, Snowboard, Skutery śnieżne\nPokoje gościnne Dziedzic zapraszają na wypoczynek u podnóża Tatr w malowniczej części Poronina - Suchem, przy szlaku na Gubałówkę, 50m od stacji narciarskiej SKI-SUCHE Dla naszych gości przygotowaliśmy 25 miejsc noclegowych. Każdy pokój posiada swoją osobą łazienkę, telewizor z odbiorem cyfrowym (15 kanałów), oraz dostęp do internetu (WiFi). Dla g… Pokaż więcej\nPokoje gościnne Dziedzic zapraszają na wypoczynek u podnóża Tatr w malowniczej części Poronina - Suchem, przy szlaku na Gubałówkę, 50m od stacji narciarskiej SKI-SUCHE\nDla naszych gości przygotowaliśmy 25 miejsc noclegowych. Każdy pokój posiada swoją osobą łazienkę, telewizor z odbiorem cyfrowym (15 kanałów), oraz dostęp do internetu (WiFi). Dla gości dostępny jest również aneks kuchenny.\nOprócz pokoi wynajmujemy również apartamenty:\nI- dla max.6 osób: 2 sypialnie (w każdej łóżko małżeńskie i 1-osobowa sofa, tv, internet), salonik z aneksem kuchennym oraz łazienka.\nII- dla max.5 osób: sypialnia (łóżko małżeńskie, 1-os sofa), pokój z balkonem, 2-os sofą,tv lcd cyfrową, WiFi, aneks kuchenny z miejscem do jedzenia, łazienka.\n- stołówkę, w której przygotowujemy domowe śniadania i obiadokolacje\n- sklep na terenie ośrodka\nZ naszego ośrodka dogodnie można dojechać do okolicznych kąpielisk termalnych ( Termy Podhalańskie, Bańska - 7 km, Termy Bukowina - 7 km, Aquapark Zakopane - 8km, Orawice Słowacja- 20 km).\nW pobliżu też znajdują się wyciągi narciarskie ( stacja SKI-SUCHE- 50m!!!,wyciąg "U Jędrola"-350m, wyciągi Ząb- 1500m, Wyciąg Poronin Galicowa Grapa- 1500m, Stacja Harenda- 5 km)\nPoronin – wieś podhalańska w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie tatrzańskim, w gminie Poronin, położona 7 km od Zakopanego. Przez miejscowość przechodzi łącząca Kraków z Zakopanem droga krajowa nr 47, będąca częścią zakopianki. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Poronin, liczy około 3500 mieszkańców, przybywa tam wielu turystów. Integralnymi częściami miejscowości są: Jesionkówka - część miejscowości, Kośne Hamry - część miejscowości, Majerczykówka - przysiółek, Stasikówka - przysiółek.\nPokoje Gościnne Dziedzic — Udogodnienia i wyposażenie\nśniadania i obiadokolacje (HB) od 10 zł do 30 zł


Archiwa: Dodatki - KASIAGOTUJE.PL\nSzybkie i proste ciasto na pizze, które zawsze się udaje – bez rośnięcia\nJakiś czas temu na fanpage na Facebooku obiecałam przepis na szybkie i proste ciasto na pizze. Ciasto zawsze się udaje, a jego przygotowanie jest dziecinnie proste i nie wymaga od nas dużego wysiłku. W dodatku jest też bardzo szybkie, bo nie musi rosnąć. Wystarczy wszystko wymieszać, wyrobić i od razu można rozwałkowywać. Zrobienie pizzy razem…\nDzisiaj nie będzie ani dietetycznie, ani super zdrowo, będzie grill i będzie mięso, bo długi weekend przed nami, w dodatku ma być cieplutko, warto więc pomyśleć o odpoczynku na świeżym powietrzu i o grillowaniu oczywiście. U nas przy takich okazjach często gości karkówka z grilla w połączeniu z na przykład batatami i pieczarkami czy chociażby…\nDżem z truskawek z cytrynowa nutą :)\nFusilli z sosem pomidorowym i mozzarellą :)


Tag: gw - salon24.pl\nRejestracja Zaloguj Lista notek dla tagugw\nDopłaty rządowe dla GW\nStarszy znajomy zwierzył mi się jak strasznie jest zmartwiony bo GW już 3 dzień pod rząd pisze straszne rzeczy o księżach: Kościół w upadku! Poradziłem mu, aby rzadziej czytał Wyborczą, to i Kościół i kler okażą...\nJulka, coś dla Ciebie\n… Stary Prokocim\nNa marginesie nie wejścia kuriera do siedziby GW.\nMiałerm raz w życiu tylko styczność z nadludźmi z GW. Był rok 1995. Właściwie szczyt GW. GW rozdawała karty, była czytana, obalała premierów, mianowała ministrów. Przywiozłem tam grafiki na wystawę, która...\nSiali, siali i wyrosło. Pochylali się z troską i czułością nad swym poletkiem no to mają co chcieli. kgobisz\nSpada sprzedaż "Gazety Wyborczej". Agora szykuje zwolnienia grupowe\nAgora planuje zwolnić ponad 100 osób z „Gazety Wyborczej”. Duże zmiany nastąpiły w kierownictwie "GW". Mówi się o odejściu Adama Michnika. W poniedziałek dziennik ukaże...\nTematy z tagiem (gw)


Temat: Corisande Flint 05.04.16 22:51\nData urodzenia: 31.12.1936r.\nMiejsce zamieszkania: Charnwood\nZawód: szkolę się na alchemika; zielarka\nKolor włosów: ciemny blond/jasny brąz\nKolor oczu: głównie zielone, choć jedno z nich jest w połowie brązowe\nZnaki szczególne: Bladość skóry połączona z heterochromią oczu.\nDość giętka, 10 cali, Jesion, Jad śmierciotuli\nrosą o poranku, korzennymi ziołami, egzotyką i makiem\nSiebie wśród smoków\nzielarstwem, opieką nad zwierzętami, szukaniem centaurów, jeździectwem\nJestem damą z aetonanem\nOficjalnie klasyczna, nieoficjalnie każda inna byle nie klasyczna\nPachniałam migdałami, czasem egzotyką granatu.\nOdkąd pamiętam pachniałam na przeróżne sposoby, a moja rodzicielka przykładała wielką wagę do tego, by zadbać o mnie we właściwy sposób, jakby inni nie byli w stanie. Samodzielnie wmasowywała oliwkę w moją skórę, balsamowała moje złote włosy, które z wiekiem nabrały miedzianego koloru, po to by ostatecznie skierować się w stronę miodowego brązu. Czytała mi bajki, nuciła do snu kołysanki, opowiadała historie o królach i władcach, od małego wpajając mi podstawowe wartości. Była typową szlachcianką, która twardo stąpała po ziemi, skrywając głęboko pod maską wystudiowanego uśmiechu nieokiełznaną duszę romantyczki, która po kilku latach uczyni ją nieszczęśliwą i zgorzkniałą. Chciała mnie pozbawić takich doświadczeń, chciała ochronić przed unoszeniem głowy zbyt wysoko i bujaniem w chmurach. To miało być złe, bo budowało marzenia i snuło plany na rzeczy, które nigdy się nie ziszczą. Chciała mi oszczędzić rozczarowań, wpajając mi bycie Księżniczką przeznaczoną do spełnienia określonej roli w społeczeństwie. Karmiła mnie swoimi teoriami, spełniając swoją rolę jak umiała najlepiej. Ojciec był inny, miał otwarty umysł pełen koncepcji i pomysłów daleko wykraczających poza ramy arystokratycznego pana naszych włości. Fascynowały go magiczne stworzenia wszelakiej maści, kochał aetonany całym swoim sercem. To on dbał o nasze ogrody, rozplanowując kwiatowe ścieżki i kolorowe roślinne wzory wokół posiadłości, po których przechadzała się z gracją moja matka. Jak prawdziwy artysta i wizjoner. Marzył o podróżach i gdy mógł realizował swoje pasje, ściągając z krajów dalekiego wschodu niespotykane dotąd kwiaty, które zdawały się mieć własną duszę.\nNie pamiętam imion guwernantek, bo było ich za wiele. Zbyt często się zmieniały, abym mogła zapamiętać nawet wyrazy ich twarzy, a ja wciąż miałam wrażenie, że po domu kręci się ktoś obcy. Nie lubiłam obcych, chciałam otaczać się bliskimi, którym mogłam ufać, jak mamie, bo zaczynałam przyzwyczajać się do tego, że ktoś planuje wszystko za mnie. Nie miałam własnej woli, pasji, nawet myśli — moja matka od małego odpowiadała za mnie i wiedziała co będzie dla mnie najlepsze. Jedynie nocą, gdy byłam sama i musiałam nauczyć się zasypiać, bo nikt nie mógł tego zrobić za mnie — odnajdywałam drogę do swojego umysłu i duszy, która podpowiadała mi coś kompletnie innego. Sypiałam więc długo, a mój pobyt w łóżku matka postrzegała jako lenistwo. Lecz to właśnie tam poznawałam smak fantazji i słodkich wyobrażeń. Śniłam o smokach, jednorożcach i harpiach; niebezpieczeństwie świata za szybą, które było dla mnie niedostępne, a nawet niewidoczne, bo byłam zbyt nieporadna i niedojrzała nawet na swój wiek. Skrywałam się w fantazjach o przygodach godnych mężczyzn, na które nigdy — jak się pewnie dowiecie — nie zdołałam się odważyć, chcąc być inną niż byłam.\nKiedy nadszedł dzień, w którym udowodniłam, że nie zostanę charłaczką mama była w końcu szczęśliwa i zaskoczona, że stało się to tak wcześnie. Splatała ze sobą dłonie, a łzy wzruszenia spływały jej po rumianych policzkach, bo była ze mnie dumna. Nareszcie. W jej oczach pozostawałam wybitna, w końcu godna jej genów. Nie posiadając różdżki oddziaływałam na różne przedmioty, nie mogąc ich w pełni kontrolować. Byłam przecież tylko dzieckiem, które przebierając nogami na stołku nie miało co ze sobą robić. Chowana pod kloszem przez nadopiekuńczą matkę rosłam na słabego podlotka, dziewczę inteligentne, lecz pozbawione odwagi do wyrażania własnego zdania, które budowało się samoistnie na zasadzie obserwacji. Byłam chorobliwie chuda, wątła i delikatna, a każde dotknięcie obiecywało przykrego siniaka na skórze, która nieprzywykła do takiego traktowania. Prowadzona na lekcje tańca, czy gry na fortepianie odwracałam się rozpaczliwie za ramię, chcąc wyjść na dwór. Zawsze jednak słyszałam to samo. Przeziębisz się. Stanie ci się krzywda. Obedrzesz sobie kolana. Dama nie powinna tak wyglądać — a przecież już w wieku czterech lat umiałam kłaniać się we właściwy sposób i witać wszystkimi możliwymi zwrotami do lordów i damy w co najmniej dwóch językach — poza angielskim uczono mnie francuskiego i łaciny. Odpowiednio uginałam nogę, skinałam delikatnie główką i wyginałam atłasową sukieneczkę, prezentując się z gracją godną dorosłej arystokratki. Traktowałam swoje szlachectwo jako zabawę, a mama poświęcała mi dużo czasu, snując opowieści o magicznych rodach i zwyczajach, co zabawą wcale nie było, wszak smutna rzeczywistość od lat ciążyła jej na barkach. Zdawało mi się więc, że jedyną nauką wyniesioną z domu jest historia mojego rodu i zwyczaje wszystkich jego przedstawicieli. Chciałam więcej. Potrzebowałam więcej, ale nie chciała mi tego dać.\nZ marzeniami uciekałam więc do ojca, lecz był zapracowanym człowiekiem. Miałam za to dwóch starszych braci i byli to jedni przedstawiciele innej płci jakich do mnie dopuszczała. Nawet z kuzynostwem nie mogłam zostać sama, jakby coś miało mi grozić. Chłopcy byli grzeszną pokusą, na którą nie powinnam zwracać uwagi, póki nie przyjdzie odpowiednia pora. A gdy pytałam kiedy to będzie, wszak byłam ciekawa swoich kolegów, odpowiadała wyuczoną formułką. Dopiero później dowiedziałam się o co się rozchodzi. Miałam być doskonała, nieskazitelna, niezbrudzona grzechem i nieprzyzwoitością, jak najwyższej klasy klacz na sprzedaż, przygotowywana do licytacji. Za każdym razem gdy byłyśmy w odwiedzinach, odwracałam więc wzrok, nauczona ignorancji do perfekcji. Miałam być niedostępna, nieprzystępna i nieosiągalna (matczyna zasada 3 X nie), a moje spojrzenie należeć będzie do tego, któremu mnie kiedyś obiecają. Posiadłam więc wszelakie wzory cnót, zachowując dystans do obcych. Nie wolno mi było patrzeć, oceniać, mieć własnego zdania w sposób otwarty i oczywisty, bo takie były zasady, a ja winnam się z tym oswoić. I tak tez było. Nauczyłam się szanować swoją krew, choć nigdy nie miała dla mnie decydującego znaczenia.\nNie zawsze jednak mama patrzyła. Kiedy nie nosiłam sukni i nie stanowiłam idealnej ozdoby dla mojej nadopiekuńczej matki w panoszącym się towarzystwie, biegałam z braćmi po ogrodzie. Kochałam ich na zabój, choć ciągnęli mnie za włosy, choć wyśmiewali moje siniaki, których kolekcja rosła z każdym dniem spędzonym na wolnym powietrzu. Kiedy nikt nie widział, wkładałam ich spodnie, zapinałam zdecydowanie zbyt duże koszule, spinałam włosy w kucyk, wierząc, że kiedyś będę mogła ubrać na siebie to, na co będę mieć ochotę. Chciałam ganiać po krzakach, wspinać się na drzewa. Marzyłam o zastaniu nieustraszonym opiekunem smoków, ale nigdy tego nie mówiłam, bo przecież mama zabraniała. To bracia opowiadali mi o tych stworzeniach, przynosili księgi z malunkami, wskazywali obrazy w najdalszych zakątkach domu. Rozbudzali moją ciekawość i fascynację męskimi sprawami. To naturalne, że chciałam trafić do rezerwatu smoków lub zostać ich badaczem, lecz jak mogłabym… skoro moją naturą miało bycie damą i królową salonów. Panią kwiatów, wypielęgnowanych róż, pachnących bratków i połyskujących chabrów. Będąc w domu, w naszym ogrodzie, spędzałam jednak z rodzeństwem długie godziny na trawie, wąchając jej zapach i oswajając się z przyjemną fakturą pod bosymi stopami. Przedzierałam się przez kolczaste róże, nie bojąc się zadrapań mimo swojej nieporadności i kruchości, chowałam w zaroślach i porośniętej liliami wodzie, bo to właśnie w tym czułam się właściwie. W lasach bawiliśmy się w chowanego, tam też bracia pokazali mi centaury, których piękno i niezwykły majestat zrobiły na mnie wrażenie. Nauczyłam się dzięki nim z nimi rozmawiać i doceniać ich wyjątkowość. Nie zważałam na niebezpieczeństwa, tak jakby moja dusza chciała wyrwać się z silnie zaciśniętych na moich drobnych nadgarstkach matczynych łańcuchów. Nie umiałam się jej jednak wprost przeciwstawić. I choć każde pojedyncze zranienie odbijało się na mnie długim kazaniem matki z czasem przestałam się tym przejmować. Z pokornie pochyloną głową myślałam tylko o tym, gdzie pobiegnę, gdy skończy mówić i pouczać mnie na temat istotności mojego wyglądu na przyszłość. Wiedziałam, że słowa odbiją się od mojej świadomości i ulotnią, a ja szybko zapomnę o potoku wyrazów, który wypłynął z ust kobiety, tak usilnie pragnącej uczynić ze mnie niedościgniony ideał.\nMówiłam już, że zawsze byłam krucha, ale nigdy mi to nie przeszkadzało w zdobywaniu kolejnych szczytów mebli, w pobijaniu własnego rekordu biegu ze schodów, czy łapaniu motyli w dzikiej trawie. Byłam ruchliwa, nie potrafiąc usiedzieć w miejscu, a mojej energii było zbyt wiele, aby przekładać ją na monotonną grę na fortepianie, czy naukę klasycznego tańca. Mama krzyczała „uważaj”, a ja jej odpowiadałam w ten sam sposób. „Uważam” stało się więc moją odpowiedzią na wszystko, co męczyło moją rodzicielkę. Przywykłam do widoku własnej krwi, która z czasem przestała zadziwiać. Wzbudzała tylko troskę braci i gniew matki, a ja często płakałam. Z wiekiem coraz częściej doświadczałam krwotoków z nosa i omdleń, lecz początkowo uzdrowiciele zwalali to na wątłość mojej postury i chorowity charakter organizmu. Patrzyli na mnie z politowaniem, odradzając częstego wychodzenia z domu, zabawy z aeotanami i wystawiania na próbę ciężkich warunków atmosferycznych. Wtedy jeszcze nikt nie wiedział, że mam w sobie zbyt dużo magii i to ona mnie zabija. Uważali, że jestem za słaba. Nie byłam, ale o tym dowiedziałam się wiele lat później.\nBracia wyjechali do Hogwartu, jeden po drugim, a ja z roku na rok pozostawałam bez nich coraz bardziej samotna, nędzna i nieszczęśliwa, a przede wszystkim, zdana wyłącznie na kobietę, której niespełnione aspiracje winnam zaspokajać. Wtedy było trudniej się jej opierać i uciekać do centaurów, do skrzydlatych rumaków, do traw, kwiatów i ziół rosnących na świeżym powietrzu. Zamknięta w czterech ścianach próbowałam malować, choć o wiele bardziej interesowały mnie księgi. Lubiłam poszerzać swoją wiedzę, bo przynajmniej tak mogłam być blisko tego, co sprawiało mi radość.\nCzas wakacji był moim ulubionym bo to wtedy wracający do domu bracia znów przywracali na mojej twarzy uśmiech. Przywozili ze sobą magiczne księgi zaklęć i przedmioty, który mnie fascynowały, wynagradzając mi ich nieobecność — przynajmniej częściowo. Spędzaliśmy czas znowu wszyscy razem, organizując moje ucieczki z domu nad jezioro, do kuzynostwa, pachnące latem polany. Żyło się wtedy sielsko i beztrosko, dopóki podczas morderczej ucieczki przed jednym z braci nie zasłabłam. Straciłam przytomność, zapadłam w śpiączkę. Zabrano mnie do Świętego Munga, w którym jeden z uzdrowicieli zdiagnozował u mnie serpentynę. Miałam dziesięć lat. Nawet po przebudzeniu utknęłam w szpitalu na długie tygodnie. To całkiem zburzyło świat mojej matki. Nie tego chciała, nie tego oczekiwała, a żal i rozczarowanie malowało się w jej oczach za każdym razem, gdy na mnie patrzyła. Zupełnie tak, jakbym to ja sama sobie zrobiła poprzez nie słuchanie jej nakazów i poleceń, jakbym zaraziła się tego w buszu, czy w stawie. Była znów nieszczęśliwa. To była moja wina i musiałam z tym żyć. Moje zdrowie i bezpieczeństwo stało się priorytetem, a rozwój dwóch starszych synów odszedł na bok. Wyjechali, wrócili do szkoły, zostawiając mnie w domu. Nie chciałam tego, nie chciałam nigdy być w centrum uwagi, dusząc się w szklanej pułapce szlacheckiej rodziny, która czuwała nad moim marnym jestestwem. To moi bracia byli wolni i niezależni, to oni szli we własne strony sięgając po swoje pragnienia, realizując marzenia. Ja pozostałam marzeniem mojej matki, niespełnionym. Wybrakowanym. Nieco zdewastowanym przez genetyczną chorobę, choć do tej pory twór mojej osoby zdawał się być doskonały. Chciałam więc umrzeć, powtarzając sobie uparcie, że nigdy jej nie zadowolę, a dla ojca stanowię zbędny balast. Wiedziałam, że w szkole sobie nie poradzę z tak marnym zdrowiem. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to mogła być depresja. Które z dzieci bowiem na nią choruje? Byłam po prostu nieszczęśliwa. Ja i moja matka.\nList do Hogwartu miał być dla mnie błogosławieństwem, ale podróż tam wzbudzała we mnie pełno obaw i lęku, a jeszcze więcej w mojej rodzicielce, która nie chciała mnie puścić. Mogłam uciec od kobiety, która pałała do mnie miłością niemożliwą do zmierzenia, ale świadomość, że sobie bez niej nie poradzę całkowicie mnie paraliżowała. Jej uczucie i oddanie stało się przytłaczające, a ja dławiłam się gęstością uczucia jakim mnie obdarzała, ale nie znałam niczego innego. Za namową ojca niechętnie opuściłam mury posiadłości, aby zmierzyć się z prawdziwym światem. Szkolne komnaty były dla mnie o wiele bardziej przytłaczające od twardych ramion matki. Miałam jednak starsze rodzeństwo, a ich ciepły wzrok na Wielkiej Sali dodał mi nieco otuchy. Wiedziałam, że nie dadzą mnie skrzywdzić, a ja mam do kogo zwrócić się z pomocą. Trafiłam do Ravenclaw, ku zaskoczeniu wszystkich. Moi bracia zostali w Slytherinie, a ja nie mogłam znieść tej rozłąki. Łzy jednak nie sprawiły, że cokolwiek się zmieniło. Pozostałam sama dla siebie w tym nowym świecie, nie wiedząc od czego zacząć i co ze sobą zrobić. Zagubiona. Samotna. Słaba. I wycofana, a przede wszystkim nieporadna życiowo, jak największa ofiara losu.\nNie stanęłam na podium najpopularniejszych dziewcząt w szkole, bo daleko mi było do blasku celebrytów. Gwiazdy mojego rocznika, które liczyły się najbardziej same dla siebie, a ja utknęłam gdzieś pomiędzy tym, co powinnam, a tym co bym chciała. Poszukiwałam przewodnika, mentora, kogoś kto zastąpi mi matkę, która przez wiele lat wskazywała mi drogę. Dystans jakim się otaczałam budował jednak mur nie do przebicia, więc moją sromotną porażką okazała się samotność, pogłębiająca się depresja, niechęć do wszystkiego. Nawet w nauce nie szło mi zbyt dobrze przez pierwsze trzy lata. Dopiero na czwartym roku czyjś widok sprawił, że serce mi szybciej zabiło. Pamiętam jego twarz do dziś, a jego łobuzerski uśmiech sprawiał, że miękły mi kolana. Nie śmiałam jednak odwzajemniać spojrzeń, nie mówiąc o wdaniu się z nim w rozmowę. Wiedziałam, że go ciekawiłam, że próbował podejść, złapać mnie, porozmawiać, ale byłam zbyt sprytna aby zostać z nim sam na sam. Uciekałam od jego towarzystwa, choć moje serce pragnęło abym zrobiła coś odwrotnego. Zauroczyłam się i to w snach realizowałam swoje fantazje o zwykłym spacerze, czy chwyceniu się za ręce. Wiedziałam, że to miłość na całe życie, choć tak odległa i nieosiągalna. To wtedy odnalazłam jakąś siłę. Nie mogłam umrzeć, musiałam przetrwać, z czyjąś pomocą lub bez niej. Uczyłam się samodzielności i wszystkiego, co powinnam już znać od dawna. Szkoła wychowywała mnie na nowo, uczniowie pokazywali największą paletę różnorodności charakterów, doświadczałam problemów i dramatów, które w obliczu tamtego dnia wydawały się strasznie monumentalne i nie do przejścia. Miałam kilka koleżanek, które w odróżnieniu do większości nie uważały, że mam dziwne oczy, a moja nieśmiałość jest urocza. Pokazywały mi jak zakręcić włosy i splatać je w wymyślne warkocze. Nauczyły mnie większej otwartości i chęci do spędzania czasu z innymi, do przesiadywania w pokoju wspólnym, odrzucając moją reputację dziwaka i aspołecznika. Wrogów nie miałam, choć wiele uczniów naśmiewało się ze mnie, kiedy już moich braci nie było w Hogwarcie i nie byli w stanie mnie ochronić. Łatka kogoś innego, czyli nienormalnego, przylgnęła do mnie od pierwszego roku, a Ci, którzy nie mieli okazji śledzić moich przemian wciąż mi dokuczali. Poznałam jednak smak własnej wartości.\nNiezłe z niej ziółko, powiedział jeden z chłopaków z mojego towarzystwa. Nie był moim kolegą, bo nie mogłam sobie pozwolić na posiadanie kolegów. Nie rozmawiałam z nim, ale był obok — był przyjacielem moich przyjaciółek. Początkowo myślałam, że to chodzi o mój talent do uprawy roślin, który szybko przekładałam na eliksiry. Było w tym jednak coś więcej, choć długo nie mogłam tego zrozumieć. Chciałam się wyłamać ze schematów, lecz brakowało do tego sposobności. Przejawiałam moje pragnienia w pojedynczych sytuacjach, lecz było to zbyt mało, aby wyzwolić ducha który rozpaczliwym krzykiem, próbował się uwolnić z mojej piersi. On to wiedział z jakiegoś powodu i od tamtej spory sprawiał, że pąsowiałam, gdy zapachy naszych perfum mieszały się ze sobą. Znasz to uczucie. Kiedy coś gnębi cię jak wyrzut sumienia i nie daje spokoju, a ty nie jesteś w stanie z tym nic zrobić? Tak się właśnie czułam, szukając swojego własnego ja. Gdzieś pomiędzy tym, czego uczyła mnie matka, a tym, czego pragnęłam goniąc uparcie za braćmi. Dlatego marzenia o zostaniu opiekunem smoków, a później w Hogwarcie gwiazdą quiditcha zostały jedynie mrzonkami z być może przyszłego życia, a ja opuściłam Hogwart z doskonałymi wynikami z zielarstwa i eliksirów, bardzo dobrymi z zaklęć i transmutacji. Miałam na siebie wiele pomysłów, ale obawiałam się powrotu do domu i pozostawienia decyzji swojej matce, która choć znacznie się postarzała wciąż łaknęła kontroli nad swoją małą Księżniczką. Nie byłam już ani małą, ani Księżniczką. Byłam prawie dorosła, miałam za sobą własne wzloty i upadki, których nie mogła obserwować, a ja w końcu poczułam, że nie ma nade mną władzy. Pamiętałam wciąż o mojej — być może wyimaginowanej — miłości, której nigdy nie posmakowałam w pełni, a jedynie w szybciej płynącej w żyłach krwi. Nie mogłam i nie zamierzałam jej o tym opowiadać, bo znałam jej zdanie. Ale to właśnie powrót do tamtych wspomnień sprawiał, że temat amortencji interesował mnie tak bardzo. Studiowałam dniami i nocami liczne artykuły i rozdziały, pragnąc opanować sztukę tworzenia tego eliksiru do perfekcji. Może właśnie dlatego zwróciłam się z propozycją do ukochanej kuzynki, proponując jej luźną współpracę. Byłam przekonana o tym, że jej talent do alchemii w końcu znajdzie właściwą drogę rozwoju, a i ja widziałam w tym szansę dla siebie, łącząc swoją pasję do zielarstwa z eliksirami, które szły mi całkiem nieźle. Myślałyśmy o wspólnej firmie, małym, domowym biznesie. I idąc jej śladami szkoliłam się w alechemii, nie przekładając tego jednak ponad moją ogromną pasję do zielarstwa.\nPatronus: Cóż może być bardziej doskonałego i szlachetnego od łabędzia? To właśnie on, symbolizujący czystość, delikatność i piękno pojawia się, gdy rzucam inkantancję. To obraz moich braci jest w stanie go stworzyć, bo nigdy nikogo nie pokocham tak mocno jak ich.\nróżdżka, sowa, psidwak, kociołek, 6 punktów statystyk\nOstatnio zmieniony przez Corisande chyba Flint dnia 27.04.16 9:39, w całości zmieniany 3 razy\nTemat: Re: Corisande Flint 19.05.16 13:59\nPonoć wszystko może się zdarzyć, gdy głowa pełna marzeń; schody zaczynają się w momencie, w którym dziecięce fantazje stykają się z gruntem bolesnej rzeczywistości. Sny o smokach, jednorożcach i harpiach, sny o męskich przygodach, musiały zostać zapomniane. Damie nie wypada i damie nie wolno - nie była to jednak kwestia wyłącznie społeczna, serpentyna dramatycznie ograniczyła wolność Corisande. Dokąd ją to doprowadzi - czas pokażę, witamy na fabule i życzymy udanych rozgrywek!\nMagia lecznicza: 2\nróżdżka, sowa, psidwak, kociołek


Przegląd nauk kierownika Katedry Teologii Prawosławnej KUL - Kościół Rzymskokatolicki\nŻaden Kościół nie może rościć sobie pretensji do monopolu na prawdę i zbawienie? - napisał ks. Wacław Hryniewicz. Artykuł z takim sformułowaniem skrytykowała watykańska Kongregacja Nauki Wiary. Ks. Hryniewicz: - Napisałem to w zgodzie z własnym sumieniem\nPoszło o artykuł ks. Hryniewicza w internetowym kwartalniku "Open Theology" (Londyn), skupiającym wyznawców różnych religii. O sprawie napisała amerykańska agencja informacyjna Catholic News Service. W tekście [link widoczny dla zalogowanych] ks. Hryniewicz skrytykował stosunek Kościoła rzymskokatolickiego do innych wyznań chrześcijańskich, np. to, że Watykan odmawia protestantom prawa do miana "Kościół", a uznaje je jedynie za "wspólnoty chrześcijańskie". "Wątpliwości budzi już samo rozumienie prawdy, dyktowane lękiem przed relatywizmem i utratą tożsamości"- napisał. Według ks. Hryniewicza "żaden Kościół nie może rościć sobie pretensji do monopolu na prawdę i zbawienie".\nWierzę, że decydujący charakter wcielenia Chrystusa bynajmniej nie pomniejsza powszechnego działania Boskiego Logosu i suwerennej obecności Bożego Ducha od początku w dziejach ludzi i różnych religii. Jezus Chrystus jest nie tylko postacią jednostkową, partykularną i niepowtarzalną, ale także uniwersalną. Choć tylko On jest obrazem Boga niewidzialnego (Kol 1,15), Boski Logos może oświecać także inne zbawcze postacie, a Boży Duch inspirować je, aby stały się znakami zbawienia dla swoich wyznawców, zgodnie z całym Boskim planem zbawienia ludzkości. Różnymi drogami zmierzamy do tego samego celu ostatecznego.\nA swoim życiu szukam teologii bardziej ludzkiej... Boję się teologii serwującej ludziom beznadzieję, trwogę, lęk przed Bogiem. Boję się teologii tak mówiącej o sprawach ostatecznych, że ludzie ze strachem i grozą odchodzą z tego świata. Czy mają odchodzić bez nadziei?" - mówił w wywiadzie-rzece "Nad przepaściami wiary" (Znak 2001).\nNiezależnie od tego, jak wiele jeszcze wymienilibyśmy tytułów i osiągnięć, jedną z najistotniejszych jego zasług jest ożywienie dyskusji teologicznej w Polsce. W maju 2005 r., gdy otrzymał Nagrodę im. ks. Józefa Tischnera, pisał na tych łamach Józef Majewski: "Zalicza się go do elitarnej - i coraz szczuplejszej w dobie specjalizacji, która zapanowała także w teologii - grupy myślicieli, którzy stworzyli własny system, pozwalający na oryginalne widzenie całej złożonej tkanki wiary. Ks. Hryniewicz do historii przejdzie jako twórca teologii paschalno-ekumenicznej".\nNa przejście do historii jest jeszcze czas... Bardzo dziś potrzebujemy tych nielicznych, którzy łączą w sobie wiarę z odwagą myślenia i niezłomną nadzieją. Za to przesłanie nadziei naszemu świetnemu Autorowi w dniu Jego jubileuszu z serca dziękujemy.\nPoniżej długi wywiad z ks. Hryniewiczem.\nKategoria "potępienia" pojawia się raczej z powodu niedobrego przekładu niektórych wyrażeń biblijnych. Jezus nie wspomina o potępieniu. Jezus mówi o sądzie i stanie, który nazywa Gehenną. Kiedy jakiś tekst biblijny traktuje o tym, że ktoś będzie "zasądzony", czyli że będzie podlegał sądowi i otrzyma wyrok, od razu tłumaczymy: "będzie potępiony". Ma to miejsce na przykład w Ewangelii św. Jana [3,17-18]. Przekład "będzie potępiony" rozbija wręcz logikę tekstu akcentującego miłość Boga, który tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego posłał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne (J 3,16). Przekład Biblii Tysiąclecia mówi kategorycznie o potępieniu, podczas gdy tam jest cały czas mowa o sądzie.\n"Przywykliśmy do sytuacji podziału w chrześcijaństwie i to jest być może jednym z największych naszych grzechów" - uważa ks. prof. Wacław Hryniewicz.\nW rozmowie z KAI kierownik Katedry Teologii Prawosławnej Instytutu Ekumenicznego KUL podkreślił, że "jeżeli przywykniemy do podziału to będziemy żyć w izolacji i samozadowoleniu", a "wizja chrześcijaństwa będzie jeszcze bardziej skomplikowana". W wywiadzie ks. prof. Hryniewicz stara się odpowiedzieć na pytanie: "Co dalej z ekumenią i dialogiem rzymskokatolicko-prawosławnym w 40 lat po zakończeniu II Soboru Watykańskiego?"\nKAI: Posłużę się tytułem rozdziału jednej z ostatnich książek Księdza Profesora: Dokąd zmierzasz, ekumenio, w 40 lat po zakończeniu Soboru Watykańskiego II? Co można uznać za sukcesy dialogu ekumenicznego, co za jego porażki i jakie wyzwania przed nim stoją?\n- Często zadaję sobie to pytanie: "Dokąd zmierzasz, ekumenio?". Przed 40 laty zapoczątkowany został na Soborze Watykańskim II, po latach oporu i niechęci, odważny proces otwarcia się Kościoła rzymskokatolickiego na ekumenizm. Nie trzeba traktować soborowego dekretu o ekumenizmie jako ostatniego słowa ze strony naszego Kościoła. Są w nim zagadnienia, które domagają się dalszych ustaleń i pogłębień.\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Wto 20:52, 26 Maj 2020, w całości zmieniany 4 razy\nOdnośnie skorygowania uwag skierowanych do ks. Hryniewicza:\nW ten sposób dziennikarz zaprotestował przeciwko słowom abp. Józefa Życińskiego, który w wypowiedzi dla KAI z 19 września zarzucił mu, iż sposób, w jaki opisał relacje pomiędzy ks. prof. Wacławem Hryniewiczem a Kongregacją Nauki Wiary jest „szukaniem taniej sensacji”.\nCzy będziemy smażyć się w piekle\nDziałania Benedykta XVI wywołują niezadowolenie liberalnych katolików. - Jezus zbawia wszystkich! Gdy dowiaduję się o takich wystąpieniach papieża, jest mi bardzo przykro - powiedział Rz Jon O'Brien, przewodniczący wpływowej amerykańskiej organizacji Katolicy za Wolnym Wyborem.\nJego zdaniem papież usiłuje przywrócić "Kościół oparty na strachu". - Nie chcemy chyba wpajać w młodych ludzi wizji Kościoła, którego trzeba się bać? Chcemy ich uczyć o Kościele, który jest źródłem miłosierdzia - podkreślił O'Brien. - Poza tym katolicyzm nie może się wiecznie separować od nowoczesnego świata .\n- Słowami Benedykta XVI nikt nie powinien być zaskoczony - powiedział Rz znany historyk Kościoła prof. Agostino Paravicini Bagliani. Zwrócił uwagę na to, że Joseph Ratzinger wyrażał takie stanowisko, jeszcze zanim został papieżem. - To, że przez jakiś czas papieże o czymś nie mówią, nie znaczy, że to nie istnieje - tłumaczy prof. Bagliani. Nie wyklucza on, że Benedykt XVI zdecydował się przypomnieć o istnieniu piekła ze względu na to, że coraz więcej ludzi odwraca się od chrześcijańskich wartości.\n- Słowa papieża dla wielu Europejczyków mogą być szokujące. Piekło wydawało się im bowiem mitem - powiedział Rz włoski historyk. - W minionym wieku mieliśmy do czynienia ze spadkiem wiary w wieczne potępienie. Po doświadczeniu wojen światowych i totalitaryzmów wielu ludzi uznało, że piekło jest tu, na ziemi.\nRzeczpospolita zamieszcza też kilka opinii zebranych w Polsce, tytułując sondę: "Czy będziemy smażyć się w piekle".\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Wto 21:50, 26 Maj 2020, w całości zmieniany 4 razy\nA co z ludźmi którzy ulegną zwiedzeniu złych pasterzy?\nPan Bóg będzie wiedział co. Już gdzieś to tu cytowałam, ale uczynię jeszcze raz, a mianowicie:\nŚw. Jan Chryzostom zadaje pytanie: "Kto jest bardziej winny śmierci człowieka; ten kto podaje truciznę do wypicia?, czy osoba wypijająca truciznę jest winna swojej własnej śmierci? Bez wątpienia może to być prawda, jednak św. Jan Chryzostom odpowiada, że osoba podająca truciznę ponosi większą winę i to właśnie czynią ci, którzy wprowadzają wszelkie zło, prowadzące do sprowadzania śmierci dusz.\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Wto 21:52, 26 Maj 2020, w całości zmieniany 1 raz\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Wto 21:54, 26 Maj 2020, w całości zmieniany 1 raz\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Wto 22:03, 26 Maj 2020, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 22:27, 26 Maj 2020\nNEWSWEEK: Czy ksiądz profesor boi się śmierci?\nWACŁAW HRYNIEWICZ: Byłoby to zbyt zuchwałe, gdybym zapewniał, że w ogóle nie ma we mnie żadnego lęku. Ze śmiercią wiąże się zwykle lęk pomieszany z ciekawością. Śmierć jest tajemnicą. Przybliżyłem się do niej niedawno. Przeszedłem operację nowotworu. Przeżyłem śmierć kliniczną. Temu przeżyciu towarzyszyło jednak odczucie spokoju. Nie odczuwam lęku przed „strasznym Sądem Bożym” – jak go określa tradycja chrześcijańskiego Wschodu. Wierzę, że Bóg rozumie nas lepiej niż my siebie. Że gotów jest nie tylko wybaczać, ale i zdumiewać. Zetknięcie z przyszłym światem jest sferą wielkiego zdumienia. Nie sięgają tam ludzkie wyobrażenia – stąd nasza ciekawość.\nKsiądz profesor przez wiele lat głosił w swych publikacjach nadzieję na zbawienie wszystkich ludzi bez wyjątku, nawet największych oprawców. Czy po śmierci klinicznej nadzieja ta stała się większa?\n– Moja nadzieja – także nadzieja zbawienia dla wszystkich – stała się przede wszystkim bardziej ufna i spokojna. Nie jest bynajmniej zuchwałą pewnością. To pewność, jaką nadzieja dać może, skromna i pokorna ufność. Wielu rzeczy w naszym życiu tu i teraz nie poznamy. Śmierć i to co po niej pozostaje dla nas sferą zaskoczenia. Przyszłego zdumienia nie można w pełni przeżyć po tej stronie.\nŚmierć jako spokojne wchodzenie w ciemność to wielki temat mistyki chrześcijańskiej. Czy doświadczenie księdza profesora było podobne do wejścia w „boską ciemność”, o której pisali mistycy?\n– Być może to dobre skojarzenie, chociaż warto pamiętać, że tradycyjne chrześcijańskie metafory mówią raczej o wstępowaniu. Mojżesz np. wstępuje na górę, której szczyt spowity jest ciemnością. Dopiero tam jest przestrzeń spotkania z Tajemnicą. W moim wypadku chodziło nie tyle o wstępowanie, co raczej zstępowanie ku ciemności, pełne ufności i wewnętrznego pokoju. Wydaje się zatem, że te przeżycia są różne. Od czego to zależy – nie wiem. Doświadczenie śmierci klinicznej – zstępowania w ciemność – wewnętrznie mnie wzbogaciło. Staram się teraz być bardziej otwarty, życzliwy i przyjazny dla innych, lepiej ich rozumieć.\nCzym jest śmierć? Jak ksiądz profesor odpowiedziałby na to pytanie po ostatnich doświadczeniach?\n– Różne określenia i opisy to tylko przybliżenia. Chętnie odwołuję się do terminologii wielkanocnej. Wierzę, że śmierć jest Paschą, czyli przejściem do nowego życia i nowego świata Bożego, którego po tej stronie nie widzimy. Aby zrozumieć, trzeba tego przejścia w sobie doświadczyć. Sam przejdziesz – zrozumiesz. Teraz „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało”.\nZ tego, co ksiądz mówił, wnosić można jednak, że śmierć ma dwa oblicza: ciemne i jasne.\n– Istotnie, jedna strona śmierci jest cienista, niepozbawiona ciemności. W niej tkwi nasz lęk przed powierzeniem się niezgłębionej Tajemnicy. Jest jednak i drugie oblicze śmierci: świetliste, rozjaśniające. Być może niektórzy przybliżają się w śmierci klinicznej do tej właśnie jasnej strony. Niewidzialna rzeczywistość staje się w naszej percepcji pełna dobroczynnego, nierażącego i nieraniącego światła. To światło uspokaja, tchnie życzliwością i miłością. Osobiście w fazę światłości nie wszedłem. Pozostałem w ciemności i przy zstępowaniu zostałem zawrócony. Będąc w ciemności, bardzo zatęskniłem za powrotem do żyjących. Nie dane mi było doświadczyć, co jest dalej, nie odczułem niechęci przed powrotem do naszego świata. Przez dwa tygodnie leżałem na oddziale intensywnej opieki pooperacyjnej. Na tym samym oddziale, w tym samym miejscu na sali leżał rok wcześniej mój kolega z uniwersytetu. Umarł. W czasie pobytu w szpitalu nieraz prowadziłem z nim swoiste rozmowy, wewnętrzny dialog żyjącego z tym, który już odszedł. Jemu wrócić nie było dane, a ja bardzo tego pragnąłem. Nie dokończyłem przecież książki o świadkach nadziei powszechnego zbawienia we wczesnym chrześcijaństwie. I mówiłem do siebie: trudno, chyba już jej nie ukończę, choć tak bardzo chciałbym. No i jednak wróciłem, dane mi było tę książkę dokończyć (ukazała się w marcu tego roku w wydawnictwie Verbinum, pod tytułem „Świadkowie wielkiej nadziei” – przyp. red.).\nCo naprawdę znaczy, że śmierć jest powierzeniem się niezgłębionej, przepastnej Tajemnicy?\n– Wydarzenie rzeczywistej śmierci pozostanie tajemnicą. W świadomości wierzących jest wyjściem naprzeciw rzeczywistości niewidzialnej. Uznaniem własnej niemocy, przyjęciem tego, czego nie znamy i nie doświadczamy na co dzień. Jest spotkaniem z Bogiem, a takie spotkanie to swoisty sakrament Jego obecności po tamtej stronie. Często powracam do myśli, że w ciągu życia ziemskiego stopniowo dojrzewamy do spotkania z Chrystusem Zmartwychwstałym, który sam wychodzi nam naprzeciw. To nie my sami usiłujemy dotrzeć do rzeczywistości większej niż nasze życie. Wierzę, że to ona przybliża się do nas. Inicjatywa należy do Boga, a On jest zawsze zdumiewający. Przekracza nasze wszystkie ziemskie myśli i wyobrażenia.\nSą jednak i tacy, dla których śmierć nie jest spotkaniem z Bogiem, lecz raczej ostatecznym zamknięciem. Co ksiądz profesor mógłby tym ludziom powiedzieć?\n– Mam kontakty z ludźmi niewierzącymi. Znam różnego rodzaju odpowiedzi: śmierć to wieczny sen, definitywne rozpłynięcie się w nicość, wejście w sferę nieistnienia. Człowiek umiera i koniec. Po swojej śmierci klinicznej odczułem o wiele mocniej, jak wielkim darem jest istnienie. Jestem, a przecież mogłoby mnie w ogóle nie być. W swoim istnieniu otrzymałem coś jedynego i niepowtarzalnego. Często otrzymuję listy od ludzi wierzących, którzy także rozmawiają z niewierzącymi. W listach tych pojawia się zarzut, że wszystko, co robią teologowie, to tylko mniej lub bardziej udana spekulacja. No cóż, jako ludzie wierzący możemy jedynie dawać wyraz swojej wierze w wydarzenia ostateczne. Wiem, że same słowa nie trafiają do przekonania niewierzącym, którzy także w obliczu śmierci chcą konsekwentnie przyjąć los człowieka takim, jak go pojmowali w ciągu swego życia. Są wewnętrznie przeświadczeni, że po śmierci nie ma żadnej rzeczywistości, która miałaby nas czymś zaskakiwać. Nigdy nie usiłowałem takich ludzi przekonywać. Mówiłem: „Jeśli tak chcesz i uważasz to za słuszne, idź swoją drogą do końca, bo ostatecznej weryfikacji po tej stronie nie ma”. Jako człowiek wierzący dzielić się mogę tylko swoim zaufaniem do obietnic, o których dowiaduję się z natchnionych ksiąg Biblii. Znam ewangelie, znam obietnice Jezusa. Wiem, że nawet ludzie wierzący często mają kłopoty z samą postacią Chrystusa. Wikłają się, pytają, kim On jest naprawdę – czy tylko człowiekiem, w którym Bóg rzeczywiście objawił swoją specjalną obecność, czy jedynie niezwykłym mędrcem, ale tylko człowiekiem. Rozumiem ludzi niewierzących, bo wiara nie jest łatwa. Chyba zbyt łatwo mówi się, że to łaska, która jednemu zostaje dana, a drugiemu nie. Jako ludzie myślący chcemy sami się przekonać i zrozumieć sens wiary. Być może jednak dopiero wtedy, gdy wierzymy, rozumiemy więcej. Może pewna sfera jest zamknięta dla tych, którzy takiego ostatecznego zaufania w sobie nie mają i nie odczuwają jego potrzeby.\nWiara byłaby zatem jakąś szczególną intensyfikacją rozumu.\n– Jest chyba zrozumienia pogłębieniem i poszerzeniem. Rozum także bywa różny: dyskursywny, intuicyjny, wnikający w głąb rzeczywistości. Różne są rodzaje racjonalności. W swoim wywiadzie rzece („Czas ciekawy, czas niespokojny” cz. II, Kraków 2008, s. 184-185 – przyp. red.) Leszek Kołakowski stwierdza: „Wolno nam wierzyć, że cały świat naszego doświadczenia nie jest realnością ostateczną. (...) Tak, ja w to wierzę. A nawet mam ochotę powiedzieć – ja to wiem. (...) Mam poczucie, że wiem, iż świat naszego doświadczenia jest przejawem świata Ducha. Jak się ma ten świat niewidoczny – albo prawie niewidoczny, bo bywa doświadczany tylko w niepewnych i bardzo rzadkich chwilach – do świata doświadczenia codziennego, nie potrafimy powiedzieć. Wszystkie religie tę właśnie intuicję fundamentalną obudowują wielością rozmaitych dogmatów i mitów (...). Ale taka intuicja fundamentalna jest obecna”. Wiara chętnie idzie w parze nie tylko z rozumem dyskursywnym, lecz także z rozumem intuicyjnym, który działa na skróty, wybiega naprzód, widząc wynik, cel czy kres w olśnieniu i wglądzie sięgającym w głąb tajemnicy istnienia. Jest coś zastanawiającego w tym, że istniejemy. Leibnizowskie pytanie: „Dlaczego coś jest, a nie raczej nic” ciągle pojawia się na horyzoncie naszego myślenia. Gdy wierzę, myślę jednocześnie, że w śmierci przechodzę w rzeczywistość nową, niepoznawalną i niedotykalną po tej stronie życia. Jako wierzący mogę się jednak tylko dzielić swoim doświadczeniem wiary i nadziei.\nA jednak mówi ksiądz profesor, że niewierzących rozumie.\n– Rozumiem to zamknięcie, bo gdy coś nie przekonuje, jest po prostu niewiarygodne. Szczególnie wtedy, gdy się jest człowiekiem młodym, poszukującym rozwiązań konsekwentnych, logicznych i jasnych.\nProfesor Zbigniew Religa jednak do końca przedstawiał siebie jako ateistę.\n– Czytałem po jego śmierci wypowiedź jego następcy w klinice w Zabrzu, prof. Mariana Zembali, który przypomniał historię sprzed lat, gdy młoda asystentka Religi zatruła się śmiertelnie tlenkiem węgla. „Wsiadaj w samochód, jedziemy do kościoła” – powiedział Religa do niego. I w zimnym kościele siedzieli w milczeniu przez godzinę. Może zatem zbyt pospiesznie określa się prof. Religę, człowieka poszukującego, jako ateistę? Rozumiem niepokój wierzących w obliczu śmierci tego kardiochirurga. Ostatnie chwile prof. Religi znali tylko jego najbliżsi, to jest ich tajemnica rodzinna. Wracając do zamknięcia na wiarę – przecież i ludzie wierzący jakże często nie dowierzają. Traktują niektóre prawdy wiary jako wyraz myślenia życzeniowego, jako coś, co zbyt jest piękne, by było prawdziwe. Gdy wchodzi się w tajniki wiary chrześcijańskiej, np. w tajemnicę Trójcy, widać od razu, że jest to trudne wyzwanie, wymagające zgody na paradoksy i antynomie, wejścia na inny poziom myślenia o tych sprawach. Chrześcijaństwo wymaga zaufania Tajemnicy. Chrześcijanie nie wierzą w Boga samotnego, ale w Boga, który jest istotą komunijną, interpersonalną. To wiara trudna do przyjęcia dla wyznawców judaizmu i islamu. Dialog toczyć się będzie przez wieki. Trzeba mieć odwagę przyjmowania życia jako daru – od losu, od natury czy, jeśli wierzysz, od Boga. Taką odwagą wykazują się zresztą i ludzie niewierzący, którzy otwierają się na innych, są życzliwi i szlachetni, zdolni do współczucia (o którym zresztą przypominają nam wielkie religie Wschodu, przede wszystkim buddyzm). Wspólnie z niewierzącymi jestem uczestnikiem wielkiej przygody życia. Wierzę, że to życie przemienia się, że dokonuje się w nim metamorfoza, że idziemy w kierunku nieznanego. I może dobrze, że to, co po śmierci, pozostaje dla nas nieznane. Inaczej zostalibyśmy z samą wiedzą, bez wiary i nadziei. A tak mamy obietnice, którym można w sposób racjonalny zaufać. Wiara jest w chrześcijaństwie przede wszystkim zawierzeniem – ufnością w spełnienie obietnic, które składa sam Bóg.\nCzy w obliczu śmierci z wiarą chrześcijanina dzieje się coś szczególnego?\n– Osobiście stałem się pokorniejszy. W życiu walczymy nie tylko o dobra materialne, władzę i sławę, ale spieramy się również o poglądy. Łatwo oskarża się innych o herezję. A tymczasem tak mało naprawdę wiemy. Skrawek naszej wiedzy jest niezmiernie wąski. Dziś nawet dostępna nam wiedza jest tak rozczłonkowana, istnieje tak wiele specjalizacji, iż nie jesteśmy w stanie stworzyć wielkiej syntezy. Warto się w tym względzie uczyć od tzw. teologii negatywnej, na Wschodzie chrześcijaństwa częściej dochodzącej do głosu w myśleniu o Bogu i świecie niż na Zachodzie. XV-wieczny myśliciel Mikołaj z Kuzy nie bez racji mówił o tzw. docta ignorantia – uczonej niewiedzy.\nCzy zatem wiara jest od tego, by zapełniać nasze luki w wiedzy?\n– Nie sądzę. Wiara otwiera nam horyzonty, których nawet nie przeczuwamy w czysto ludzkiej percepcji. Wierzę, iż Bóg jest wielką przyszłością człowieka. Jest Bogiem osobowym. Często pytamy, dlaczego jednak dopuszcza zło i dlaczego tyle cierpienia w świecie. Nosimy w sobie te pytania. Wiele z nich poniesiemy na drugą stronę życia, gdyż odpowiedzi ze wszech miar zadowalających nie znajdujemy. Tak wiele cierpienia zadajemy sobie nawzajem. Gdy zdolność do współczucia i zaufania innym zostaje już w dzieciństwie zniszczona, trudno potem zaufać również Bogu i w Niego uwierzyć.\nJest ksiądz profesor znanym obrońcą koncepcji nadziei zbawienia dla wszystkich i z niej wyprowadza swoją życzliwość oraz współczucie dla innych. Czy współczuje ksiądz także na przykład Hitlerowi i Stalinowi?\n– Współczuję ich losowi w tym stanie, który Jezus nazywał gehenną. Mówił On o wielkiej męce, przez którą trzeba przejść wskutek ogromu cierpienia zadanego innym i zmarnowanego życia własnego, tak często nie tylko ze swojej winy. Współczuję tyranom, którzy w tak okropny sposób – dotyczy to Stalina, Hitlera i innych – odpłacali milionom ludzi za pomocą narzędzi, jakie daje władza, za swoistą gehennę, którą przechodzili w dzieciństwie. To oczywiście nie usprawiedliwia ich zaślepienia obłędną ideologią oraz bestialskich okrucieństw popełnianych w imię tej ideologii. Współczuję im gehenny pośmiertnej. Mam nadzieję, że nie jest ona stanem definitywnym i wiecznym. To kara uzdrawiająca i naprawcza, inaczej byłaby niegodnym Boga odwetem. Na to wskazuje wiele tekstów w Biblii – wystarczy właściwie je rozumieć. Wcześnie zaczęło zacierać się w świadomości chrześcijan pojęcie kary naprawczej i terapeutycznej. Dominował lęk przed piekłem kształtujący pedagogię strachu. Pedagogia nadziei została zepchnięta na margines. Nic dziwnego, że ludzie boją się śmierci, bo kojarzy im się ze strasznym sądem, wieczną karą i surowym Bogiem. A przecież zdarzali się wśród chrześcijańskich świętych, wielkich myślicieli i ojców Kościoła odważni orędownicy nadziei powszechnego zbawienia.\nAle zdarzali się też chrześcijańscy pisarze – przykładem chociażby Jakub Boehme, niemiecki mistyk żyjący na przełomie XVI i XVII wieku – którzy mówili o ciemnej stronie Boga. O gniewie, który Bóg miałby przezwyciężać w przebaczaniu ludziom.\n– Takie refleksje nieobce były przede wszystkim mistykom. Bałbym się mówić, że w Bogu istnieje chęć odwetu. To uczucie znane nam, ludziom. Niektórzy mistycy byli przekonani, że kiedy przypisujemy Bogu odpłatę i odwet, jest to po prostu bluźnierstwo, najczęściej nieświadome. Przykładem syryjski mistyk z VII wieku, święty Izaak z Niniwy, o którym piszę w swojej nowej książce. Osobiście nie mam przekonania do spekulacji o ciemnej stronie Boga. Wiem, że wyznawcy niektórych religii mówią chrześcijanom: „Wasz Bóg jest zbyt dobry, On jest przecież także Niszczycielem”. A może sami chrześcijanie postrzegają Go czasem jako niszczyciela? Sądzę, że jeżeli niszczy, to tylko zło, ale potrafi ocalać winowajców, bez zadawania gwałtu ludzkiej wolności. Największa i najbardziej wzniosła intuicja Nowego Testamentu mówi, że Bóg jest Miłością, która ma moc przekonywania dobrem i pięknem.\nI przebacza nawet Hitlerom i Stalinom.\n– Ludziom skrzywdzonym i poniżonym, ofiarom przemocy i bezmiaru cierpienia przebaczenie nie przychodzi z łatwością. Skłonni są uważać nawet obietnice zawarte w Biblii jedynie za wielką, szlachetną literaturę. Wierzę, że po tamtej stronie przebaczenie jest łatwiejsze. My, ludzie tej ziemi, znamy tylko własną krzywdę i stratę. A tam, przed obliczem Boga, ofiary łatwiej przebaczają, bo same doświadczają wielkiej miłości. Intensywność tego przeżycia jest w stanie przeważyć pamięć o doznanej w ziemskim życiu krzywdzie. Nawet największej. Niemniej jednak w ciągu ludzkich dziejów kwestia przebaczenia i pragnienie pojednania nieustannie będą powracać. Świadczą o tym – nawet na poziomie społecznym – takie chwalebne inicjatywy, jak np. Komisja Prawdy i Pojednania w RPA.\nW chrześcijaństwie jest też tak, że sam Jezus, będąc człowiekiem i Bogiem, doświadcza śmierci.\n– Wiemy z ewangelii, że przeżywanie śmierci przez Jezusa było dramatyczne. Czy nie myślał On, w nocy przed męką, w ogrodzie Getsemani, że Jego śmierć może wielu wydawać się niepotrzebna i daremna? Na krzyżu wołał: „Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?”. Przeżył ludzką śmierć do końca. Z ust Jego padły w końcu także słowa: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam mojego ducha”. Być może i my bardziej boimy się bolesnego umierania niż samej śmierci. Ból, zmaganie z chorobą, całkowite zdanie na pomoc najbliższych – to przeraża. Wielokrotnie towarzyszyłem umierającym. Zdarza się, że tuż przed śmiercią oczy człowieka szeroko się otwierają, jak na pożegnanie, a potem widać, jak życie gaśnie, spokojnie i cicho. Tak umierała również moja mama. Byłem wtedy przy niej, trzymałem ją za rękę, czytałem najpiękniejsze psalmy. Mówią co prawda, że umierający nie słyszy, ale przecież nie wiemy, jak to jest. Zapamiętałem te otwarte oczy mojej matki – było to spojrzenie już jakby nie stąd, z daleka, nieobecne.\nA jednak Jezus przed śmiercią wołał, że został przez Boga opuszczony.\n– Z drugiej jednak strony czytamy w Ewangelii św. Jana, że ostatnim słowem Jezusa na krzyżu było: „Wykonało się”, „spełniło się”. W tym słowie do głosu dochodzi już poczucie głębokiego sensu. Ta śmierć to nie tylko destrukcja, lecz także spełnienie dziejowej misji. Wcześniej w tej samej ewangelii Jezus zapowiada, że gdy zostanie nad ziemię wywyższony, „wszystkich przyciągnie do siebie”. Uderzający symbolizm Janowej ewangelii. Z jednej strony owo „wywyższenie nad ziemię” to śmierć krzyżowa, a z drugiej – już wywyższenie w chwale, dzięki czemu Jezus staje się Zbawicielem wszystkich, bez wyjątku. Boską cechą jest moc zbawiania, ocalania tych, którzy się zatracili, niepozostawiania ich własnemu losowi. Śmierć niewinnego Jezusa jest apelem, ostrzeżeniem na całe ludzkie dzieje, by innych nie krzyżować i nie zamieniać ich życia w udrękę.\nCzym jest zmartwychwstanie? – To cud zdumiewającej przemiany. Nie wskrzeszenie, czyli powrót do ziemskiego życia, jak to było w przypadku Łazarza, przyjaciela Jezusa. Ten człowiek wrócił do tego życia i nic nam o tamtym nie powiedział. Zmartwychwstanie jest wejściem w rzeczywistość nową. Jezus ukazuje się uczniom – jak zanotował ewangelista Marek – „w innej postaci”. Ten proces przeobrażenia można obrazowo porównać do metamorfozy gąsienicy i poczwarki w motyla. To, co wydawało się przyziemne i niezdolne do wzlotu, przybiera całkiem nową i lekką postać, wyzwoloną z ograniczeń stworzenia pełzającego po ziemi. Rzeczywistość nowego życia jest darem Boga. Nie wynika ona z samego pragnienia ludzkiej natury, aby nie przestać istnieć. Wiara uczy, że Bóg wierny swoim obietnicom ocala człowieka od nicości i przyjmuje do nowego świata. Wskrzeszenie z martwych to nowy stwórczy czyn Boga, równie zakryty przed naszymi oczyma i tajemniczy, jak pierwszy akt stworzenia świata. Czym jest zmartwychwstanie, po tej stronie życia tego nie pojmiemy. Wierzę, że jest przejściem do świata lepszego i piękniejszego. To przejście zaczyna się dla nas wraz z wydarzeniem śmierci. Sam zmartwychwstawszy, będę mógł dopiero wówczas pojąć, czym jest zmartwychwstanie Chrystusa i co oznacza ono dla wszystkich ludzi. Wtedy zrozumiem, że śmierć to nie rozpadnięcie się w nicość, że przez śmierć przechodzi się do ostatniej rzeczywistości, którą nazywamy Nowym Światem i Królestwem Boga.\n– To cud zdumiewającej przemiany. Nie wskrzeszenie, czyli powrót do ziemskiego życia, jak to było w przypadku Łazarza, przyjaciela Jezusa. Ten człowiek wrócił do tego życia i nic nam o tamtym nie powiedział. Zmartwychwstanie jest wejściem w rzeczywistość nową. Jezus ukazuje się uczniom – jak zanotował ewangelista Marek – „w innej postaci”. Ten proces przeobrażenia można obrazowo porównać do metamorfozy gąsienicy i poczwarki w motyla. To, co wydawało się przyziemne i niezdolne do wzlotu, przybiera całkiem nową i lekką postać, wyzwoloną z ograniczeń stworzenia pełzającego po ziemi. Rzeczywistość nowego życia jest darem Boga. Nie wynika ona z samego pragnienia ludzkiej natury, aby nie przestać istnieć. Wiara uczy, że Bóg wierny swoim obietnicom ocala człowieka od nicości i przyjmuje do nowego świata. Wskrzeszenie z martwych to nowy stwórczy czyn Boga, równie zakryty przed naszymi oczyma i tajemniczy, jak pierwszy akt stworzenia świata. Czym jest zmartwychwstanie, po tej stronie życia tego nie pojmiemy. Wierzę, że jest przejściem do świata lepszego i piękniejszego. To przejście zaczyna się dla nas wraz z wydarzeniem śmierci. Sam zmartwychwstawszy, będę mógł dopiero wówczas pojąć, czym jest zmartwychwstanie Chrystusa i co oznacza ono dla wszystkich ludzi. Wtedy zrozumiem, że śmierć to nie rozpadnięcie się w nicość, że przez śmierć przechodzi się do ostatniej rzeczywistości, którą nazywamy Nowym Światem i Królestwem Boga.\nTo także może budzić nadzieję.\n– Często o tym zapominamy. Ludzie boją się śmierci, bo to czy tamto w ich życiu się powikłało, bo skutki popełnionego zła wciąż trwają, bo mimo żalu pewnych spraw nie da się już naprawić. Jak ten sprawiedliwy i miłosierny Bóg poradzi sobie ze mną? Ten lęk bardzo często jest widoczny. Na chrześcijanach spoczywa obowiązek kształtowania pedagogii nadziei, a jest ona trudniejsza od pedagogii strachu. Zmartwychwstanie to nasze wspólne oczekiwanie ostatecznego spełnienia życia. Ta prawda wszystkim daje nadzieję.\nKs. prof. Wacław Hryniewicz (ur. w 1936 r.) jest jednym z najwybitniejszych i najbardziej znanych w świecie polskich teologów. Po obronie doktoratu z teologii na KUL przebywał przez kilka lat na stypendium badawczym w Lowanium, Paryżu, Londynie i Rzymie. Wykłada w Instytucie Ekumenicznym KUL, którego był założycielem i przez długi czas dyrektorem. Należy do Międzynarodowej Komisji Mieszanej ds. Dialogu Teologicznego między Kościołem rzymskokatolickim i Kościołem prawosławnym.\nJego twórczość teologiczna budzi wiele kontrowersji wśród współczesnych katolickich myślicieli. Hryniewicz, opierając się na interpretacjach Biblii dokonanych przez wczesnochrześcijańskich pisarzy (m.in. Orygenesa, św. Grzegorza z Nyssy, św. Izaaka Syryjczyka), opowiada się za nadzieją powszechnego zbawienia. W jego opinii pośmiertna kara – ze względu na nieskończone miłosierdzie i dobroć Boga – nie może być definitywna. Tym samym – zdaniem Hryniewicza – końcowa i ostateczna odnowa całego stworzenia poprzez przywrócenie mu pierwotnej doskonałości i bezgrzeszności (lub nawet udoskonalenie stanu pierwotnego), zwana po grecku apokatastazą, powinna stać w centrum chrześcijańskiej refleksji teologicznej. Problem stanowi to, że pewna wersja koncepcji apokatastazy została oficjalnie potępiona przez Kościół już w VI wieku.\nEkumeniczna otwartość ks. prof. Hryniewicza wzbudziła niedawno obiekcje watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary (następczyni Świętej Inkwizycji), która jest odpowiedzialna za czystość doktryny w Kościele rzymskokatolickim. Lubelski teolog – wbrew stanowisku wyrażonemu w słynnej deklaracji „Dominus Jesus” – uznał Kościoły protestanckie za kościoły w pełnym znaczeniu tego słowa (takimi są np. Kościoły prawosławne), a nie tylko, jak utrzymywał kardynał Ratzinger – obecny papież Benedykt XVI – za tzw. wspólnoty eklezjalne. Hryniewicz swoich poglądów nie odwołał, ale ich badania zostały w zeszłym roku w Kongregacji wstrzymane. Do najważniejszych prac teologicznych Hryniewicza należą książki: „Chrystus nasza Pascha”, „Nadzieja zbawienia dla wszystkich”, „Dramat nadziei zbawienia”, „Nad przepaściami wiary”, „Chrześcijaństwo nadziei”. Ks. prof. Wacław Hryniewicz jest członkiem Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej.\nWysłany: Wto 22:31, 26 Maj 2020\nWysłany: Śro 14:38, 27 Maj 2020\nJuż się dowiedział jak to jest z tym Piekłem - czy jest puste a wszyscy zostaną zbawieni czy jednak nie.\nNie za bardzo rozumiem "teolog nadziei". Ekumeniczna otwartość ks. prof. Hryniewicza wzbudziła też obiekcje watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary, która jest odpowiedzialna za czystość doktryny w Kościele rzymskokatolickim. Lubelski teolog – wbrew stanowisku wyrażonemu w słynnej deklaracji „Dominus Jesus” – uznał Kościoły protestanckie za kościoły w pełnym znaczeniu tego słowa (takimi są np. Kościoły prawosławne), a nie tylko, jak utrzymywał kardynał Ratzinger – wcześniejszy papież Benedykt XVI – za tzw. wspólnoty eklezjalne.