Fabryka\t- Produkcja\nŻytomierska Fabryka Tekturowa Sp. z o.o. to potentat na ukraińskim rynku w produkcji tekturowych wyrobów do pakowania. Jesteśmy stabilnym i dynamicznie rozwijającym się przedsiębiorstwem zorientowanym na produkcję wysokiej jakości towarów.\nŻytomierska Fabryka Tekturowa została założona na fundamencie fabryki z 1962 roku, w której produkowano 15 tys. ton wyrobów papierowych w ciągu roku.\nÓwczesne przedsiębiorstwo w 1970 roku opracowało produkcję lanej tary i zaczęło wytwarzać rocznie 140 tys. sztuk wytłoczek. Od 1976 roku Żytomierska fabryka, jako przedsiębiorstwo ZSRR zaczęła eksportować swoje produkty do Niemiec, Czechosłowacji, Bułgarii i na Kubę.\nW latach 1981-1985 otrzymała 9 wyróżnień i zajmowała premiowane miejsca we współzawodnictwie socjalistycznych przedsiębiorstw przemysłowych Ukoospółki. Niestety po latach świetności w okresie 2001-2005 fabryka była już w pełnym upadku.\nNowi właściciele postanowili odrodzić działalność przedsiębiorstwa. Liczne inwestycje w zakup nowoczesnych i skomputeryzowanych linii produkcyjnych oraz renowacja istniejących cechów dało wiele możliwości rozwoju. W 2007 roku uruchomiono cech papierowy, produkujący płaskie warstwy papieru do wyrobu tektury falistej.\nPołączenie doświadczenia i wysokich kwalifikacji naszych specjalistów z możliwościami inwestycyjnymi spółki już w 2010 roku przyniosło oczekiwany sukces. Dziś Żytomierska Fabryka Tekturowa, odpowiadając na oczekiwania i potrzeby swoich klientów, stawia sobie za cel dynamiczny rozwój oraz ciągły wzrost jakości oferowanych wyrobów.\nDługoterminową strategią firmy jest pogłębianie przewagi konkurencyjnej oraz rozszerzanie działalności na kolejne rynki zbytu.\nTechnologicznym kierunkiem rozwoju fabryki są inwestycje w innowacyjne wyposażenie produkcji. Daje to nowe możliwości projektowe wyrobów pod indywidualne zamówienia, jednocześnie przyczyniając się do obniżenia strat produkcyjnych.\nDzięki kompetentnej kadrze pracowników, nowym technologiom i sprawnym metodom zarządzania produkcją jesteśmy nowoczesnym przedsiębiorstwem z potężnym potencjałem.


Witraże (6219777) - Agnieszka Lis - Opinia książki\nTom 4 cyklu Czas na zmiany\nTo już ostatni tom serii i bardzo nad tym ubolewam.\nZnów dałam się zaprosić do życia bohaterów, towarzyszyłam im w codziennym życiu. Mało tego, razem z nimi przeżywałam wszystkie zmiany zachodzące w ich życiu.\nPolubiłam tych ludzi, zżyłam się z nimi, będę tęsknić. Może nie wszystkich lubię z taką samą siłą, ale każdego z nich będzie mi brakować.\nPani Agnieszka tworzy świat w którym sama mogłam się odnaleźć. Te radości i smutki były mi tak bliskie.\nRealizm postaci i sytuacji pozwalał mi uwierzyć w prawdziwość tej historii. Tam była cząstka mnie, moich bliskich i moich znajomych. Ta różnorodność postaci doskonale odzwierciedlała moje doświadczenia z ludźmi, każdy z nas jest inny. Ta opowieść to fikcja, ale mogła się zdarzyć, a może dopiero się zdarzy.\nAutorka pięknie namalowała słowami zwykłą codzienność. Uwypukliła to, na co zdarza się ludziom nie zwracać uwagi. Kiedy przewracałam strony, świat jawił mi się tak pełen barw. Nie od dziś wiadomo, że piękno tkwi w szczegółach, tylko trzeba zwracać na nie uwagę.\nGładkość słowa, wymiany zdań czy myśli, do tego trafność cytatów i spostrzeżeń uczyniły tę serię nietuzinkową. Można swobodnie płynąć nie trąc o dno, bo słowa nie bolą a cieszą.\nDziękuję za ten przyjemnie spędzony czas, za każdy uśmiech, ale i za każdy smutek. Czym byłoby czytanie bez emocji...\nW pewnym momencie w życiu każdego człowieka przychodzi czas na zmiany. Zmiany czekają także bohaterów najnowszej powieści Agnieszki Lis Witraże, która stanowi dopełnienie uwielbianego przez czytelniczki i czytelników powieściowego cyklu o niezwykłej grupie przyjaciół. W nowej części serii Julita próbuje odzyskać kontrolę nad własnym życiem prywatnym i zawodowym. Po pandemicznym zastoju do jej firmy spływa coraz więcej zleceń, a kobieta pragnie zrealizować je z największą starannością. Sprawę nie ułatwiają jej też co rusz wpadające na nowe pomysły nastolatki – Klaudia i Malwina. W ty... więcej\nZobacz opinie o książce Witraże\nKup książkę Witraże\nCzas na zmiany. Fragment książki „Witraże"\nWszystkie kolory relacji. „Witraże" Agnieszki Lis\nNa swoich warunkach. Przeczytaj fragment powieści Agnieszki Lis „Witraże”\nAgnieszka Lis powraca z kolejną częścią serii „Czas na Zmiany”!Choć odkrywanie nieprzebytych dotąd dróg wymaga odwagi, nowe wyzwania bywają...


Złota kolekcja: Za wszystkie noce. Miłość woła nas (2xCD) - Eleni | Muzyka | Pop | merlin.pl\nPiosenkarka, kompozytorka i gitarzystka. Urodziła się w Bielawie niedaleko Wrocławia w rodzinie Peryklesa i Despiny Milopulosów - greckich emigrantów osiadłych w Polsce w latach 50. Jest absolwentką tamtejszej podstawowej i średniej szkoły muzycznej w klasie gitary. Jako piosenkarka zadebiutowała w szkolnym zespole „Niezapominajki”. Później śpiewała w licealnym tercecie „Ballada”. Po maturze trafiła do studenckiego zespołu Hellen. W 1975 roku została solistką zespołu „Prometheus”. Nagrała z nim trzy płyty długogrające, koncertowała w kraju oraz w RFN, NRD, Holandii, Grecji i we Francji. W 1980 roku nagrała debiutancką płytę solową, LP Eleni: „Ty - jak niebo, ja - jak obłok”, która w wersji anglojęzycznej ukazała się pod tytułem „Lovers”. W swoim dorobku ma ponad 200 piosenek. Brała udział w koncertach festiwalowych w Opolu w 1984, 1990-91 i 1993 roku, w Good News Festival w 1991 roku w Częstochowie, w Festiwalu Piosenki Kresowej w Mrągowie w 1998 roku. Koncertowała także w ośrodkach polonijnych USA, Kanady i Australii. Jest laureatką Wiktora w 1985 roku. LP 's „Morze snu”, „Muzyka twoje imię ma”, „Eleni... 10”, „Miłość jak wino” zdobyły tytuł złotej płyty, a „Ty - jak niebo, ja - jak obłok”, „Kolędy polskie śpiewa Eleni” tytuł platynowej płyty. Zrealizowała recitale tv „Wesołe smutki” (1982), „Eleni 20 lat z nami” (1995), „Kolędy” (1997) i „Jubileusz po grecku” (1999).\nZłota kolekcja: Za wszystkie noce. Miłość woła nas [2CD]\n29,57 zł Oszczędzasz: 8,08 zł


"Molly” Agnieszki Lingas-Łoniewskiej jeszcze przed premierą zadebiutuje w formacie serialu audio - Claudia.pl\nPomysł na fabułę zrodził się w głowie Agnieszki Lingas-Łoniewskiej rok temu, gdy słuchała singla „Molly” zespołu PRO8L3M. Oczami wyobraźni ujrzała temperamentną dziewczynę z trudną przeszłością oraz porządnego chłopaka skrywającego rodzinną tajemnicę. Choć książkowa Molly robi wszystko, aby nie dało się jej pokochać, autorka od samego początku była pewna, że czytelnicy ulegną jej niebezpiecznemu urokowi.\nTrzy tygodnie przed premierą książki wielbiciele prozy Agnieszki Lingas-Łoniewskiej mają szansę poznać tę historię, słuchając serialu audio dostępnego na platformie Empik Go. W tytułową Molly wcieli się Michalina Łabacz („Wołyń”, „Belfer 2”), natomiast Wiktorowi, głównemu bohaterowi męskiemu, głosu użyczy Józef Pawłowski („Miasto 44”, „Jack Strong”).\n– Kiedy autor oddaje książkę, która zabrała pewną część życia, czuje się tak, jakby ukochane dziecko opuszczało właśnie rodzinny dom. Teraz, gdy jestem tuż przed premierą, władają mną jeszcze większe emocje. Tym bardziej, że główni bohaterowie - Molly i Wiktor, dostali realne twarze. Aktorzy, którzy wcielają się w te role, wydają się jakby wyciągnięci z mojej powieści. Kiedy zobaczyłam pierwsze ujęcia z sesji zdjęciowej dla serialu audio w Empik Go, powiedziałam na głos: „O Boże, to oni! Melania „Molly” i Wiktor!” Lepszej obsady nie mogłam sobie wymarzyć. Dzięki magicznej interpretacji Michaliny Łabacz i Józefa Pawłowskiego, ta emocjonalna historia nabiera nowego wymiaru – komentuje Agnieszka Lingas-Łoniewska.\nPiękność uzależniona od adrenaliny\nMelania „Molly” Tarczyńska pomimo swego młodego wieku, doświadczyła w życiu tyle dramatów, że mogłaby obdzielić nimi kilka osób. Osierocona przez matkę, została zupełnie sama, gdy jej ojciec trafił do więzienia za finansowe defraudacje. Latami tułała się po domach dziecka i rodzinach zastępczych. Teraz, gdy jest dorosła, chce się już tylko bawić. Imprezy, adrenalina, pedał gazu pod nogą, szalona jazda prosto w noc – oto, co napędza ją każdego dnia. Molly kocha samochody i po godzinach pracy w call center, umiejętnie je kradnie, rozpędza się nimi na autostradzie, by poczuć wyzwalającą prędkość. Jest pewna, że niczego więcej jej w życiu nie trzeba. Do czasu, gdy w klubie spotyka Wiktora Tuli, którego pamięta z dzieciństwa.\n– Molly jest jak MDMA, narkotyk, który niszczy i ją, i cały jej świat. Wciąga w swoją ryzykowną grę syna mężczyzny, który zrujnował jej rodzinę. I choć wydaje się twarda, zwariowana i nieustraszona, już od pierwszych stron staje się jasne, że skrycie pragnie stabilności i bezpieczeństwa, których nigdy nie zaznała. Gdy pracowałam nad tą powieścią, szczerze pokochałam Molly. Mam nadzieję, że czytelnicy przyjmą ją z otwartymi sercami i będą jej mocno kibicować – mówi autorka książki.\nPochodząca z Wrocławia Agnieszka Lingas-Łoniewska to autorka ponad 40 bestsellerowych powieści, stanowiących ekscytujące połączenie romansu, dramatu i sensacji. Wiadomość o każdym premierowym tytule wywołuje niemałe poruszenie wśród fanów pisarki, którzy swoimi wrażeniami chętnie dzielą się nią w mediach społecznościowych.\nPremiera: 8 października w aplikacji Empik Go\nScenariusz: Agnieszka Lingas-Łoniewska\nReżyseria: Dominik Lehmann\nW rolach głównych: Michalina Łabacz, Józef Pawłowski\nwww.empik.com/molly (strona dostępna w dniu premiery: 8.10.2020)\nPremiera książki: 28 października (Burda Książki)\n< Poprzedni artykuł Co daje nam świętowanie małych sukcesów i jak je celebrować?\nNastępny artykuł > XX DZIEŃ PAPIESKI\nTo teatr niezwyczajny, teatr z motywem przewodnim, który wciąż jest zaczarowanym tabu. Spektakl oswaja i odczarowuje temat starości. Jest częścią projektu, któremu w ramach Międzynarodowego Dnia Osób Starszych towarzyszy kampania społeczna #MiłośćPoDwóchStronach dedykowana sztuce.\nMira. Po prostu kobieta - powieść o największej gwieździe Warszawy\nW 2021 przypadła 120 rocznica urodzin Marianny Burzyńskiej, która do historii przeszła jako Mira Zimińska-Sygietyńska! W roku jej jubileuszu wyszła powieść biograficzna „Mira. Po prostu kobieta”; autorką jest Agnieszka L. Janas, a wydało ją Wydawnictwo A&K.\nMiędzy wierszami ukrywam drugie dno. Rozmowa z Anną Szafrańską, autorką trylogii "Spragnieni..."\nAnna Szafrańska jest jedną z najpopularniejszych pisarek młodego pokolenia. Pisanie traktuje jako drogę życia, spełnienie marzeń. Rozmowę z nią zaplanowaliśmy z racji daty premiery jej najnowszej książki, drugiej z trylogii "Spragnieni...", Spragnieni, by kochać.\nPodróż do Nibylandii dla małych i dużych


Inspiracja. Oskar Blajer. Tom - Bednarek Adrian | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nInspiracja. Oskar Blajer. Tom (okładka miękka)\n107 oceny i 104 recenzji\n26,76 zł 44,99 zł (-41%)\nTytuł: Inspiracja. Oskar Blajer. Tom\nWłaśnie zrecenzowałem Inspiracja. Oskar Blajer. Tom\nKiedy miłość jest inspiracją dla zbrodni.Pisanie opowiadań kryminalnych jest dla 23-letniego Oskara formą terapii, pomagającą zapomnieć mu o dramacie z przeszłości. W poszukiwaniu inspiracji młody ...\n16-06-2020 o godz 13:13 asia1982 dodał recenzję:\nKiedy Oskar, znajduję kobietę, w której się zakochuje.. Dowiaduje się, że jej ojciec, który nie miał łatwego dzieciństwa jest zamieszany w zabójstwa. Chce ją uchronić przed tym, bo w przeszłości nie był w stanie uratować życia swojej matce, którego pozbawił ją Kobra.. Nie dziwi mnie, że na koniec Oskar się zagubił. Książka jest świetnie napisana.. Płynęłam przez nią jak marynarz przez morze.\n16-06-2020 o godz 22:07 Anonim dodał recenzję:\nKażdy z nas czasami szuka inspiracji. Każdy też ma swój sposób na nią, jeden słucha muzyki, drugi ogląda zachód słońca, trzeci czyta książki. Każdy sposób jest dobry, o ile tylko spełnia swoją rolę. A czy domyślasz się w jaki sposób bohater najnowszej powieści Adriana Bednarka się motywował? Nie zgadniesz, jego zachowanie nie było standardowe. Otóż Oskar, aby nabrać weny twórczej, często uczestniczył w pogrzebach różnych osób. Na pogrzebie młodej dziewczyny poznaje przypadkiem Luizę, koleżankę zmarłej, która jak się później okaże, będzie miała ogromny wpływ na jego dalsze życie. Chłopak zaczyna prowadzić prywatne śledztwo w sprawie zamordowanej brutalnie młodej dziewczyny. Dzięki nowo poznanej dziewczynie wiele dowiaduje się o zmarłej i jej relacjach ze znajomymi. Wkrótce relacje między Oskarem a Luizą się zacieśniają, chłopak zostaje przedstawiony rodzinie dziewczyny i jest szybko zaakceptowany przez jej najbliższych. Całkiem przypadkiem w umyśle Oskara pojawia się szybko podejrzany o dokonanie tej zbrodni. Oczywiście nie ma żadnych dowodów, tylko poszlaki i przypuszczenia. Ale jest przekonany, że intuicja go kieruje ku właściwym osobom. Wkrótce giną w podobny sposób kolejne młode dziewczyny. Sprawa nabiera coraz większych rozmiarów. Nieznany sprawca tych brutalnych morderstw zostaje nazwany Łowcą Nimfetek. Oskar za wszelką cenę chce dojść do prawdy, to jego cel honorowy, tym bardziej, że jego matka również wiele lat wcześniej padła ofiarą morderstwa. Chłopak chce ją pomścić „łapiąc” brutalnego i świetnie się maskującego mordercę. Jak dużo młodych i niewinnych dziewcząt jeszcze zginie, zanim chłopak osiągnie swój cel? Czy bez pomocy policji ma jakiekolwiek szanse na schwytanie sprawcy? A sprawca zawsze jest krok przed nim, ale nie jest nieomylny … Kto zna wcześniejszą twórczość Adriana Bednarka ten na pewno nie będzie zawiedziony. Autor nie spoczął na laurach, każda jego nowa powieść to dzieło sztuki, którego nie trzeba reklamować ani zachęcać do sięgnięcia po nie. Specyficzny, charakterystyczny dla autora klimat, lekkie pióro, ilość zwrotów akcji przyprawiająca o niesamowity zawrót głowy, i oczywiście w tle krwawa zagadka. Muszę dodać, że autor nie szczędzi nam brutalnych i obfitujących w lejącą się strumieniami krew scen, ostrzegam, to lektura dla odważnych i wytrwałych, dla czytelników nie mających wcześniej styczności z kardiologiem, albo też takich, którzy mają z tym lekarzem dobre układy i relacje. W tej powieści nie ma typowego dochodzenia prowadzonego przez policję, poszukiwania dowodów i sprawcy. Tutaj bohaterem jest młody twórca opowiadań kryminalnych, które poprzez prowadzone misternie śledztwo, sprawne kojarzenie faktów i ogromną wnikliwość stara się doprowadzić nas do sprawcy zbrodni. Pomysł na fabułę przygotowany z wielkim pietyzmem i zamysłem, zmarginalizowanie roli śledczych i uczynienie bohaterem młodego człowieka nie jest typowe w twórczości dzisiejszych autorów. Ale mnie się ten pomysł bardzo podoba i przemawia do mnie, powoduje, że moja ciekawość wymyka się spod kontroli i brnie do przodu, ręka w rękę z Oskarem. Gdzie skończy swoją wędrówkę, nie zdradzę … Inspiracja otwiera nowy cykl powieści Adriana Bednarka i już dzisiaj wiem, że autor mnie zauroczył. Zniewolił totalnie. Przy lekturze tego thrillera przepadłam, byłam nieobecna przed ponad 500 stron. On mnie tak wciągnął, że trzeba by użyć niesamowitej siły i mocy, aby mnie od niego oderwać. Przyznam nieśmiało, że ja się delektuję każdym słowem autora, każdym dialogiem i każdą stworzoną sytuacją. Dla mnie Inspiracja to rarytas wśród thrillerów, śmiem stwierdzić, że jeden z najlepszych, jakie miałam okazję przeczytać w tym roku. Inspiracja to uzależniający thriller psychologiczny, gdzie bohater z jednej strony walczy z bolesną i traumatyczną przeszłością, która odcisnęła piętno na jego życiu, z drugiej pełen sił i mocy, stara się nie dopuścić do powtórzenia sytuacji, która spotkała jego rodzinę w przeszłości. Stara się wziąć na siebie odpowiedzialność za losy innych ludzi, chce uchronić innych od zła drzemiącego w ludziach. Autor skłania nas do refleksji i udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy dobrze znam swoich bliskich, czy jestem pewna, że nie grozi mi żadne niebezpieczeństwo z ich strony? Pytanie na pierwszy rzut może wydawać się bezsensowne, ale warte przemyślenia. Jednym słowem mistrzowska kreacja zła na wyciągnięcie ręki! Uwaga, niebezpiecznie wciąga i przeraża! Dla ludzi o mocnych nerwach i nie bojących się widoku krwi!\n14-07-2020 o godz 22:19 Ewelina Wieczorek dodał recenzję:\nInspiracją dla człowieka może być wszystko: zdjęcie, słowo, kolor, piosenka, ubranie, nawet wyjątkowo udziwniony pluszowy miś. A co jeśli inspiracją zostanie seryjny morderca? Wtedy z pewnością otrzymujemy mieszkankę wybuchową, podczas czytania której nie mamy prawa się nudzić. Z chęcią więc i nieukrywaną ciekawością sięgnęłam po "Inspirację" Adriana Bednarka, pierwszy tom cyklu o Oskarze Blajerze. Co mogę napisać we wstępie? Pierwsze, co przychodzi mi na myśl to: dużo się działo, a drugie - zaskakujące zwroty akcji. Ponad parusetstronicowa książka opowiada głównie o losach Oskara Blajera, młodego chłopaka, który przeżył więcej niż niejeden doświadczony glina. Przede wszystkim zmaga się ze śmiercią matki - w tragedii towarzyszy mu ojciec, wraz z którym pracuje w sklepie monopolowym. Po tragicznych wydarzeniach postanowił rzucić plany o studiach, a dalsze marzenia wysłać w eter i pomóc ojcu w biznesie, który ledwo przędzie. Oskar hobbistycznie i w ramach terapii pisze kryminalne opowiadania na Wattpadzie, pomagające w bólu po stracie rodzica. Często poszukuje inspiracji do tworzenia kolejnych wypocin. A co inspiruje pisarza najmocniej? Oczywiście, niewyjaśnione zabójstwo nastolatki. Aneta Borkowska staje się ofiarą brutalnego morderstwa, która wstrząsa miastem. Szczególnie że jej zwłoki znalazł sam dziadek pokrzywdzonej. To właśnie na pogrzebie Anety pojawia się Oskar szukający inspiracji i to właśnie na tym pogrzebie Oscar poznaje przepiękną, dwudziestoletnią Luizę, dziewczynę z wyższych sfer. Luiza, ucieleśnienie marzeń, ku zdziwieniu również okazuje chłopakowi zainteresowanie, co prowadzi do wielu, ale naprawdę wielu, dziwnych i nieco niebezpiecznych sytuacji. Oskar zdaje się nie widzieć świata poza Luizą, jednak kolejne morderstwa nastolatek psują tę idylliczną wręcz sielankę. W mieście pojawia się seryjny zabójca, który budzi u Oskara demony z przeszłości. Chłopak kluczy między prawdą a kłamstwem, a nowe dowody stawiają jedynie więcej pytań. Bo w "Inspiracji" nic nie jest takie, jakie się wydaje. Wielowątkowość, dynamizm narracji i niespodziewane zwroty akcji to trzy największe plusy "Inspiracji", tworzące naprawdę niebanalną historię. Czytelnik zostaje porwany w sidła słów Bednarka, z których - potwierdzona informacja - ciężko się potem wydostać. Inspiracja to kawał dobrej literatury kryminalnej, w której typowe schematy zostały ograniczone do minimum, a momenty pełne zaskoczenia opanowane do perfekcji. Przyznam szczerze, że rzadko kiedy czytam kryminały, ponieważ często są oklepane i już na początku wiadomo kto zabił. W "Inspiracji" zabieg rozprawienia się z mordercą oraz odkrycia jego tożsamości autor stawia na kompletnie innym piedestale. Tutaj nie jest ważne kto, ale dlaczego i po co. Już na początku otrzymujemy poszlaki, które bohater bardzo zwinnie, bez żadnej naiwności łączy w całość. Pozostaje mu jednak najtrudniejsze, czyli zmierzenie się z osobistymi problemami, odnalezienie w sobie dostatecznej siły, ale głównie wybrnięcie z patowej sytuacji bez ranienia najbliższych, co w ogólnym rozrachunku może okazać się niemal niemożliwe. Finał tomu pierwszego to sztos. Wybaczcie za kolokwializm, ale innym słowem nie potrafię nazwać tego, co Oscar urządził na koniec. Co by jednak nie było zbyt kolorowo, przyczepię się do narracji. Wspominałam wcześniej o jej dynamizmie, co gwarantowało wsiąknięcie w fabułę. Przeszkadzało mi za to przeskakiwanie między narracją jednoosobową (oczami Oskara) a trzecioosobową (ofiary, świadkowie, morderca). Nie przepadam za podobnymi zabiegami, które traktuję jako pójście na łatwiznę - jeśli już autor decyduje się na konkretny typ, powinien ostać w tym postanowieniu do końca. Chciałabym również zaznaczyć, że w książce pojawiają się brutalne momenty pełne krwi, tortur i seksu (niekoniecznie tego za obopólną zgodą), więc to wybór dla raczej starszego czytelnika o wytrzymałych nerwach. Podsumowując, "Inspiracja" jest książką godną polecenia. Fanom gatunku spodobają się nowe kierunki, które obrała fabuła i nietrącanie stereotypami. Dostajemy tu oryginalną historię pełną rozterek miłosnych, psychologicznych i typowy wybór między złem, mniejszym złem a dobrem. Osobom stroniącym od kryminałów również polecam, bo warto przeczytać interesującą powieść z rozbudowanymi bohaterami oraz nietuzinkową akcją nierzadko wywołującą dreszczyk.\n30-06-2020 o godz 10:26 Pinko dodał recenzję:\nLudzie zakochani po wielu latach od ich pierwszego spotkania z rozrzewnieniem wspominają okoliczności chwili, w której ich oczy trafiły na siebie po raz pierwszy. W przypadku Oskara i Luizy za te kilkanaście lat może być zupełnie inaczej. Ta dwójka młodych ludzi poznała się bowiem podczas pogrzebu przyjaciółki młodszej siostry Luizy. Jeszcze wtedy społeczeństwo nie brało pod uwagę seryjnego mordercy- szczególnie, że kilka lat wcześniej jego uliczkami grasował inny psychopata, nazywany Kobrą. Oskar z kolei brał udział w pogrzebie nieznajomej dziewczyny, by odnaleźć inspirację do kolejnego, mrocznego opowiadania. Czysty przypadek zetknął jego ścieżki z Luizą- po wszystkim tym, co chłopak przeżył do tej pory, było to niczym napotkanie szczęścia w ludzkiej postaci. Po jakimś czasie, gdy ich związek przeszedł już na poważniejszy etap, chłopak poznaje rodziców ukochanej. Już wtedy wie, że będą problemy. Oskar jest wyczulony na wszelkiego rodzaju niejasności, a znaleziona przypadkiem w bagażniku ojca partnerki lalka Barbie może -ale nie musi- wskazywać, iż ojciec dziewcząt ma do ukrycia coś mrocznego. Szczególnie, że kolejne mordowane dziewczyny wystylizowane są na podobieństwo tych plastikowych zabawek... Po koszmarze sprzed kilku lat Oskar poprzysiągł, że już nigdy więcej nie będzie bezwolnym świadkiem makabry. Tym razem nie dopuści do tego, by życie straciła kolejna niewinna osoba. Myślę, że pana Bednarka już nie muszę nikomu przedstawiać; kilka lat temu wstrzelił się w rynek wydawniczy ze swoją serią Pamiętnik Diabła, dzięki której porwał serca wielu czytelników, w tym moje. Od tamtej pory staram się przeczytać każdą nowość spod jego pióra, jaka tylko się ukazuje. I powiem Wam, że na przestrzeni lat można zauważyć, w jak dobrym kierunku idzie twórczość naszego rodaka. Oskar Blajer przeżył coś, co na zawsze zmieniło jego podejście do świata. Ukojenie odnajduje w pisaniu mrocznych opowiadań o zbrodni, a jego dni płyną niemalże identycznym rytmem. Mimo tego pod skórą wciąż czuje płomień, nie pozwalający mu zapomnieć o przeszłości. Spotkanie Luizy było balsamem na jego znękaną duszę, choć późniejsze wydarzenia dowiodły, iż niektórym osobom nie jest przeznaczony spokój... Pan Bednarek rozwija swój warsztat z każdą kolejną historią, co widać po ilości zadowolonych czytelników. W jego twórczości nie ma miejsca na nudę, a sam autor coraz odważniej poczyna sobie ze stworzonymi przez siebie postaciami, wrzucając ich w życiorysy, których nikt im nie zazdrości. Co jak co, ale braku brutalnych, odrażających scen nie mogę zarzucić- było tu wszystko to, co lubię najbardziej: niepewność, agresja, przesycona tajemnicą atmosfera i przede wszystkim przeszłość, która wciąż rzutuje na chwilę obecną. Oskar jest bohaterem bardzo podejrzliwym, co zresztą nie dziwi po tym, co przeszedł. Jest raczej wycofany, nie ma przyjaciół, a codzienność upływa mu na pracy w sklepie ojca i pisaniu opowiadań, no i oczywiście research'u- czyli, jak w przypadku poznania Luizy, spędzaniu czasu na pogrzebach. Może to nie do końca tak, że mężczyzna nie chce się angażować w jakieś głębsze relacje- mam wrażenie, że po prostu jego zdaniem taka samotność jest lepsza. Dopiero nowo poznana dziewczyna budzi w nim apetyt na coś prawdziwego. Polubiłam tę jego dociekliwość, analityczny umysł i umiejętność odczytywania znaków rzucanych mu pod nos. Swoją drogą miał w życiu prawdziwego pecha, skoro dwa razy zdarzyła mu się taka sytuacja... Inspiracji się nie czyta, ją się pochłania. Owszem, praktycznie od początku znamy prawdopodobnego sprawcę morderstw młodych dziewczyn, aczkolwiek to dzięki Oskarowi zyskujemy wyraźne dowody. To on prowadzi nas przez meandry upośledzonego umysłu, to on pozwala nam kroczyć obok siebie w tym amatorskim śledztwie. Nie ukrywa przed nami żadnego faktu, dzięki czemu i my możemy rozważyć, czy aby na pewno oskarżana przez niego osoba jest tą, za którą Blajer ją uważa, a to moim zdaniem ogromny plus- czytelnik sam może dojść do prawdy, nawet jeżeli niezgodnie z twierdzeniami głównej postaci. Nie mogę się doczekać kolejnych części!\n14-06-2020 o godz 20:25 Izabela Wyszomirska dodał recenzję:\nKiedy miłość jest inspiracją dla zbrodni Pisanie opowiadań kryminalnych jest dla 23-letniego Oskara formą terapii pomagającą zapomnieć mu o dramacie z przeszłości. W poszukiwaniu inspiracji młody mężczyzna udaje się na pogrzeb brutalnie zamordowanej nastolatki. Tam poznaje Luizę, piękną dziewczynę z wyższych sfer, która wkrótce odmieni jego życie. Tymczasem pojawiają się doniesienia o kolejnych ofiarach seryjnego mordercy, ochrzczonego przez dziennikarzy mianem Łowcy Nimfetek. Oskar, zbliżając się do Luizy odkrywa zaskakujące poszlaki, łączące ludzi z jej otoczenia z serią makabrycznych morderstw. To rozpętuje lawinę zdarzeń, których finału nikt nie jest w stanie przewidzieć. "Od kilku lat moje serce było zamrożone, a ona w ciągu kilku minut sprawiła, że lód zaczynał topnieć. Za niczym tak w życiu nie tęskniłem jak za pozytywnymi uczuciami." "Inspiracja" otwiera cykl trylogii o Oskarze Blajerze. Kolejne tomy będą nosiły nazwę: "Obsesja" i "Fascynacja". Zdecydowałam się na tę lekturę, gdyż potrzebowałam oddechu od obyczajówek, romansów, żeby po prostu przeżyć coś naprawdę mocnego. I absolutnie się nie zawiodłam. Mało tego, autor rozbudził mój apetyt na znacznie więcej... Adrian Bednarek po mistrzowsku buduje klimat grozy i niepokoju oraz wzrastające napięcie. Jestem pewna, że gdy już zaczniecie czytać, nie przestaniecie nie przeczytawszy ostatniego zdania. Autor doskonale potrafi opisać daną sytuację czy wydarzenie, a szczególnie wejść w skórę i głowę psychopaty. Wszystko to działa na wyobraźnię czytelnika, wystawiając jego spokój na próbę. Dla przykładu, miejsca popełnienia zbrodni na nastolatkach sprawiło, iż miałam ciarki na plecach (a to, że czytałam książkę na swojej działce... lepiej abym nie kończyła 😉). Zresztą sama akcja nie została osadzona w jakiejś konkretnej miejscowości, a w nieokreślonym miasteczku. Daje to czytelnikowi szerokie pole do wyobraźni.  Autor stworzył bardzo realistycznych bohaterów. Oskar Blajer to postać o pokręconej osobowości. Z jednej strony nie lubimy go, a z drugiej wręcz przeciwnie. Jak to możliwe, że chłopak brzydzi się zbrodnią, a jednocześnie nią fascynuje? To postać, której tak łatwo nie pozbędziecie się z głowy. Będziecie długo analizować jego zachowanie i przeszłość.  "(...) najbardziej nienawidzę seryjnych morderców. Zabijają z przypadku, zabierają życie nie tylko ofiarom, ale również ich rodzinom. Niszczą nas, bo chcą się zabawić. Tym właśnie dla nich jesteśmy, jednorazowymi zabawkami mającymi sprawić, że poczują się lepiej." Czegóż tu w tej książce nie ma. Wstrząsające, dosadne (jak dotąd najmocniejsze, z jakimi przyszło mi się spotkać w książkach) opisy przemocy - wątek ze szlifierką... nawet teraz to pisząc się krzywię. Do tego bestialstwo i najgorsze wynaturzenia, zaskakujące zwroty akcji, odważne sceny intymne, powalający finał, a przede wszystkim dobrze skonstruowana intryga kryminalna - tu nie ma miejsca na delikatność. Jestem w totalnym szoku, że można stworzyć coś takiego! "Mimo cierpień, zgodnie z postanowieniem, gdy tylko złapała oddech, krzyczała. Próbowała nawiązać dialog z mężczyzną lub choćby trochę go zdekoncentrować. Na nic się to nie zdało. Kiedy jej skóra, niczym zalana kartka papieru, całkowicie przesiąkła krwią, podniósł ją na wysięgniku tak, że stopy zawisły w powietrzu. Wtedy wziął nowy bat. Grubszy niż ten, którym obrywała do tej pory. Miał też chyba jakieś kolce. Niemal czuła, jak bat odrywa jej płaty skóry. Mimo to nie podawała się i nadal próbowała się ocalić." "Inspiracja" to nietuzinkowy, mocny, przeładowany emocjami thriller psychologiczny odsłaniający mroczne strony ludzkiego umysłu. To opowieść o skrzywdzonych ludziach, na których decyzje wpływ wywarła tragiczna przeszłość. Pokręcona historia Oskara Blajera złapała mnie w swoje sidła! Teraz kolej na Was. Czy jesteście gotowi na spotkanie z... Łowcą Nimfetek?\n21-06-2020 o godz 20:58 anonymous dodał recenzję:\nFabuła: W końcu książka, która w opisie zdradza tak niewiele, że cała przyjemność z poznawania historii zostaje zarezerwowana dla czytelnika! Główny bohater nosi na swoich barkach spory ciężar: traumę po stracie matki z rąk mordercy psychopaty. Książka Kislewicza jest dla niego najważniejszym przedmiotem na świecie, a aby rozładować napięcie towarzyszące po śmierci mamy zamyka się on w swojej samotni i pisze własne opowiadania kryminalne, a tytułową inspiracje do nich czerpie z pogrzebów obcych osób. Na jednym z takich wydarzeń poznaje on młodą dziewczynę, która prawdopodobnie ma gronie swoich znajomych osoby powiązane ze zbrodniami dokonywanymi ostatnio w ich mieście. Oskar nawiązuje z nią coraz bliższą relację i samodzielnie decyduje się podjąć próbę zdemaskowania zbrodniarza. PLUSY: + Lekkość pióra Adriana Bednarka jest zauważalna od pierwszej do ostatniej strony. Jeśli książka wydaje Wam się gruba to nic bardziej mylnego, bo przy tym tytule bardzo szybko budzimy się z reakcją „Ale jak to już połowa za mną?”. Historię tę poznaje się w zastraszająco szybkim tempie nie tylko dzięki samemu ukształtowaniu akcji, ale także dzięki tej przepięknie lekkiej narracji. + Szok, zaskoczenie i niedowierzenie. W każdym rozdziale „Inspiracji” dzieje się coś co wywraca nasz pomysł na tę historię do góry nogami i pozostawia w stanie, w którym musimy dwa razy przetrzeć oczy. Akcja pędzi, a kolejne sekrety, które odkrywamy wraz z Oskarem intrygują i coraz intensywniej wciągają czytelnika. + Kreacja każdej postaci oraz ich portrety psychologiczne to istne arcydzieło. Fragmenty, w których główny bohater przeprowadza dedukcje sprawiały, że czułam się jakbym knuła spisek wspólnie z nim. Każdy bohater wywołuje tu konkretne emocje i nie ma tu postaci wobec, której odczułabym obojętność. + Podoba mi się, że od początku do końca wiemy o czym czytamy, na kim się skupiamy i nie poznajemy setki pobocznych i niepotrzebnych wątków. Wiemy co zaprząta głowę Oskara i tym się zajmujemy, a nie zwracamy uwagi na nieistotne kwestie. Wiedząc na czym się koncentrujemy silniej wciągamy się w historię. + Uwielbiam, gdy w trakcie czytania wyraźnie widzę skąd wziął się pomysł na tytuł, lub odnajduję nawiązania do kolejnych książek autora, a właśnie tak jest w „Inspiracji”. + Cała książka budziła we mnie silne i często skrajne emocje, ale zakończenie to prawdziwa eksplozja mocnych i niezapomnianych wrażeń! Dodatkowo podobnie jak we wcześniejszych rozdziałach na końcu dostajemy ważne przesłanie: w życiu nic nie jest takie jakie nam się wydaje i nic nie idzie zgodnie z planem. PODSUMOWANIE: Jeśli nie lubiąc drastycznych scen, które w tej książce są niezwykle mocne, krwawe i brutalne, bez wahania popadam w zachwyt to znak, że jest to szalenie dobra pozycja! Wraz z bohaterem odkrywamy zbrodnie sprzed lat jednocześnie obserwując te, które dzieją się na bieżąco. Czujemy się jakbyśmy sami wpełzali pod skórę bohaterów, a dodatkowo każdy z nich wywołuje u nas ogrom emocji. Pędząca akcja w połączeniu z lekkością stylu autora gwarantują, że czytelnik zaangażowany w każdą stronę przerzuca kartki coraz szybciej aż nagle jest już na końcu. Nie ma drugiego pisarza, który w tak przyjemnie płynny sposób prowadzi narracje jednocześnie wywołując u nas dreszcze i strach. Każdy fan mocnych i krwawych kryminałów będzie zachwycony „Inspiracją”, ale ja będąc wrażliwą na takie elementy i tak jestem zakochana w tej pozycji! Bez drastyczności ta książka po prostu nie byłaby pełna. Jeśli chcecie poczuć przerażenie, poznać mroczne historie, zgłębić się w umysły zbrodniarzy i nie tylko oraz zatracić się w genialnie poprowadzonej narracji – CZYTAJCIE!\n31-08-2020 o godz 17:40 Anastazja dodał recenzję:\nPrzez większość życia zaczytywałam się w romansach i obyczajówkach, co nie znaczyło, że spędzałam godziny na wielokrotnym, powtarzalnym seansie ekranizacji „Przeminęło z wiatrem”. Wbrew pozorom od wielu lat intrygują mnie cięższe historie, te prawdziwe, jakby to ująć o „infamous” personach, których czyny nie powinny być nigdy naśladowane. Całkiem niedawno ośmieliłam się sięgnąć po literaturę w podobnym gatunku, która nie jest oparta stricte na faktach. Od momentu, kiedy zrobiło się całkiem głośno o „Inspiracji” Adriana Bednarka, mój wewnętrzny chochlik podsycany wręcz niezdrowym łaknieniem wiedzy zaczął niemiłosiernie wrzeszczeć: „TAK, TO NA PEWNO TO!”. I niech mnie diabli, ale ten cholerny chochlik nigdy się nie myli. Zacznę od tego, że jestem w ogromnym szoku. Takim, po którym dalej się nie pozbierałam. Wiecie, sięgając po Inspirację spodziewałam się czegoś mocnego, czegoś co w swoim przerażającym wydźwięku dorówna wydarzeniom, które mogłyby się zdarzyć i tym, które się zdarzyły. Nie zrozumcie mnie źle, w żadnym wypadku nie popieram jakichkolwiek czynów ludzkości, które nigdy nie słyszały o słowie moralność tudzież człowieczeństwo. Jednakże tego, co Adrian Bednarek serwuje czytelnikowi kompletnie się nie spodziewałam. I z miejsca Wam powiem, że nie jest to powieść, po którą powinna sięgać młodsza część czytelników. Siedzę w pociągu. Grupa nastolatków tuż za mną ignoruje współistniejące byty w wagonie, rozmawiając w decybelach porównywalnych do tych, które pobrzmiewają na koncercie muzyki rockowej. Ignoruję wszystko dookoła, posyłam jeszcze jedno melancholijne spojrzenie w stronę okna i otwieram Inspirację. Morderstwo na dzień dobry. Brzmi jak idealny początek dnia, zważywszy, że jest dopiero 8.50. I chwilę potem poznaję Oskara Blajera. I przez tę chwilę mało nie ominęłam swojej stacji, po tym, jak powieść wciągnęła mnie na prawie dwie godziny. Z taką lekturą mogłabym przejechać całą Polskę wzdłuż i wrzesz, gdyby zaszła taka potrzeba. „Barwy życia mieszały się z barwami śmierci.” Czy będzie to brzmiało dziwnie, jeżeli przyznam, że pióro Adriana Bednarka w tym wykonaniu okazało się czymś, czego bardzo potrzebowałam i nawet nie zdawałam sobie z tego sprawy? Język, sposób przedstawiania świata, otoczenie, morderstwa. Modus operandi. Mistrzowska kreacja bohaterów, każdy został nakreślony w tej historii w sposób nieidealnie wyjątkowy. Każdy pasował jak ulał, jednak każdemu do perfekcji brakowało. Idealne zrównoważenie. Mogłabym się przyczepić do czegoś. Nie wiem, do zmiennej narracji? Jednak osobiście wolę takie zabiegi. I choćbym chciała, nie będę próbować na siłę. Bo i nawet nie chcę. Autor stworzył genialną powieść, przerażającą i zatrważającą. Nie przebierał w środkach czy języku. Szokuje czytelnika, który nawet nie zdaje sobie z tego sprawy, ale oczami wyobraźni widzi wszystko. Mocna, brutalna, warta każdej minuty. Śmiem twierdzić, że "Inspiracja"Adriana Bednarka jest jedną z lepszych powieści, jakie czytałam w drugiej połowie tego roku. Obsesyjnie wyczekuję kolejnego tomu na swojej półce i pokładam ogromne nadzieje w dalszych losach Oskara. Dla fanów mocnych, niecenzuralnych wrażeń Inspiracja okaże się niemałym kąskiem.\n29-07-2020 o godz 13:11 Ruda Recenzuje dodał recenzję:\nCo zrobisz, kiedy namierzysz mordercę? Wydaje się, że odpowiedź jest prosta. Tylko czy na pewno? Czy więcej szkód spowoduje tajemnica czy ujawnienie jego tożsamości? Zdecyduj sam. “Inspiracja” to historia, która zaskoczyła mnie swoim mrokiem i brutalnością. Zaskoczyła jednak jak najbardziej pozytywnie, bowiem tych elementów zawsze poszukuję w thrillerach i kryminałach. Autor zaprosił mnie do wzięcia udziału w dziwnej i niepokojącej grze, a jej zasady zmieniał i modyfikował na bieżąco w celu dopasowania do własnych wizji. Dzięki temu na żadnym etapie nie mogłam być pewna, co rzeczywiście ma miejsce i kto jest sprawcą, a kto ofiarą. Choć Bednarek wskazuje winnego właściwie na samym początku, to do końca utrzymuje nas w atmosferze niepokoju i przeświadczenia, że jeszcze nie wszystkie karty zostały odkryte. Podążamy za nim obserwując coraz śmielsze kroki oskarżonego i zastanawiając się, jak powinien zachować się ten, który go nakrył. Sytuacja staje się coraz trudniejsza i bardziej zagmatwana wraz z rozwojem akcji. Wtedy też piętrzą się kolejne pytania, autor mocniej zagłębia się w osobiste dramaty bohaterów, a fabuła gwałtownie wyskakuje z obranego toru, by nie raz jeszcze zaskoczyć. W tej powieści Bednarek pozwolił mi poznać się jako autor, który nie boi się ryzyka i balansuje na granicy przesady. Łatwo pomyśleć, że dzieje się tutaj zbyt wiele, szczególnie, kiedy jesteśmy gotowi na zakończenie, a akcja ponownie nabiera rozpędu. I to nie raz. Autor wykazuje się w „Inspiracji” skłonnością do wyobrażania sobie i opisywania ludzkiego szaleństwa w najgorszej postaci. W ten sposób działa bardzo mocno na wyobraźnię. I choć być może nie spodoba się to każdemu, to ja sięgam po takie historie z wielką ciekawością i wdzięcznością, nie stroniąc od krwawych wydarzeń i skrzywionych psychopatów. Jego bohaterzy naznaczeni zostali okropnościami przeszłości, która wpłynęła na ich postrzeganie świata i najgłębsze fantazje. Kiedy już dowiemy się, co ich spotkało, zaczynamy postrzegać całość nieco inaczej, zmieniamy perspektywę. Nie ma w tym jednak usprawiedliwienia, a jakieś ludzkie odruchy łagodzące poniekąd te wynaturzenia i dziwne pragnienia przedstawionych postaci. Bednarek wnika w ich historie mocno, pozwalając by strony książki przesiąkły jeszcze bardziej nieludzkimi opowieściami i wspomnieniami. Autor ma dobry, wyrazisty, dojrzały i odważny styl. Lekkość wyrazu i łatwość przelewania myśli na papier jest tutaj ważna i potrzebna. Pozwala przemieszczać się między kolejnymi rozdziałami bez przerw i zgrzytów, bez poczucia zmęczenia czy niezadowolenia. To ostatni element, który sprawia, że całość staje się dopełniona i kompletna. „Inspiracja” to powieść, w której łatwo się zatracić. Konsekwentnie brutalna i brutalnie wciągająca. Autor nie oszczędza swoich bohaterów, a to co dla nich przygotował to prawdziwe piekło dla ziemi. Książkowe postacie raz po raz muszą mierzyć się z własnymi demonami, a my wraz z nimi.\n19-03-2021 o godz 13:21 Monika A. dodał recenzję:\nKiedy dostałam propozycję zrecenzowania pierwszego tomu nowej trylogii Adriana Bednarka, przyznam szczerze, nie słyszałam wcześniej o tym autorze. Nie zraziło mnie to jednak wręcz przeciwnie, zawsze staram się sięgać po książki nieznanych mi autorów, zwłaszcza polskich. I po raz kolejny nie żałuję swojej decyzji. Czym "kupiła" mnie "Inspiracja"? Zdecydowanie okładką! Utrzymaną w absolutnie minimalistycznym stylu, dodatkowo inteligentnie bawiącym się typografią. Umiejętnie dobrany font, ukrycie słowa w słowie pobudziły moją wyobraźnię. Zanim przeczytałam opis powieści, wiedziałam, że niezależnie co w nim znajdę i tak sięgnę po tę książkę. Nie zamierzam wiele Wam zdradzać. Napiszę tylko, że głównym bohaterem jest Oscar, który pisząc opowiadania kryminalne, próbuje w ten sposób uporać się z własną traumą rzucającą się cieniem na całym jego młodym życiu. Szukając tytułowej "Inspiracji" udaje się na pogrzeb dziewczyny zamordowanej w jego rodzinnej miejscowości. Nie domyślając się nawet, jak bardzo ta jedna decyzja wpłynie na niego, ale też postronne osoby. Pióro Adriana Bednarka jest lekkie i elastyczne. Wprawnie budujące nie tylko postacie, ale też ich otoczenie. Wszystko, co opisuje, zdaje się autentyczne i możliwe do dotknięcia. Dom rodziców Luizy i Meli mogłabym scharakteryzować chociażby teraz, tak dokładnie został odmalowany słowami. A tak nawiasem mówiąc, rzuciła mi się w oczy miłość autora do dużych samochodów. A może po prostu w jego słowach doszukałem się własnych fascynacji? W końcu dobry pisarz ujawnia sekrety czytelników. Postacie stworzone na potrzeby tej historii są całkiem przyjemne i dla oka, ale też ze względu na charakter. Każdy z bohaterów, nawet tych drugo- i trzecioplanowych ma własną historię, motywację, przeszłość, która go ukształtowała oraz plany, marzenia i to "coś" co czyni ich ludźmi możliwymi do zaistnienia w rzeczywistości, nie tylko tej literackiej. Akcja wbrew pozorom nie jest jakoś szczególnie zagmatwana, a przynajmniej czytelnik może odnieść takie wrażenie. Już mniej więcej w połowie książki niemal na sto procent wiadomo, kto zamordował dziewczynę, na pogrzeb której wybrał się Oscar. Chwilami miałam odczucie, że autor bawi się ze swoim czytelnikiem, nieśpiesznie prowadząc historię do spodziewanego końca. A gdy wreszcie tam dotarł, zaserwował wszystkim niespodziewany zwrot akcji, który co niektórych miłośników kryminałów przyprawi o palpitację serca. Co zachwyciło mnie w zakończeniu, a raczej epilogu to fakt, w jaki sposób Bednarek płynnie wprowadza czytelnika do drugiego tomu serii, zatytułowanego "Obsesja". Podsumowując: Zdecydowanie sięgnę po dwa kolejne tomy tej serii, wiedząc, że mam oczekiwać nieśpiesznego kryminału kończącego się niespodziewanym przytupem\n30-06-2020 o godz 15:20 justus dodał recenzję:\n"Inspiracja" zdecydowanie zagościła w najlepszych książkach przeczytanych przeze mnie w tym roku. Nie wiem nawet czy nie jedna z lepszych , które w ogóle przeczytałam w życiu. Pierwsza część z serii o Oskarze Blajerze zrobiła mi z mózgu sieczkę i do tej pory nie mogę przestać o niej myśleć... Oskar to młody chłopak, który inspirację do pisania opowiadań kryminalnych czerpie z prawdziwych wydarzeń. Jest to dla niego forma terapii po traumatycznych przejściach jakie miały miejsce w jego życiu. Parę lat temu na jego oczach została zamordowana jego matka przez mężczyznę zwanego Kobrą. Został on złapany i osadzony w więzieniu ale niestety żal i smutek wciąż towarzyszą chłopakowi w codziennym życiu. Gdy w mieście dochodzi do brutalnego morderstwa pierwszej nastolatki, Oskar udaje się na jej pogrzeb z myślą o zebraniu informacji do nowego opowiadania. Tam poznaję znajomą zamordowanej - Luizę, która od razu wpada mu w oko. W miarę czasu, jak ich znajomość coraz bardziej się pogłębia, chłopak odkrywa coś, co może mieć kluczowe znaczenie w złapaniu mordercy nastolatek. "Inspiracja" jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością autora. Pomimo tego, że na półce mam jeszcze Córeczki, ale jakoś nigdy nie mam czasu się za nie zabrać i bardzo tego żałuje. Gdy tylko znajdę chwilę to na pewno po nią sięgnę! Jeśli i tam będzie tyle emocji co tutaj, to zdecydowanie autor trafi do moich ulubionych. Inspiracja zaskakuje, szokuje i powoduje kaca książkowego! Naprawdę! Brutalne zbrodnie, dosadne opisy morderstw, wartka akcja i świetnie zarysowani bohaterowie. Już w połowie książki dowiadujemy się kto stoi za morderstwami, ale na tym historia się nie kończy - co było dla mnie ogromnym zaskoczeniem! A to jak później potoczyła się cała akcja, to naprawdę był majstersztyk. Z każdą stroną chce się poznać prawdę, a autor tak skutecznie wprowadza zamęt, że do końca nie da się nic przewidzieć. Gdy już myślimy, że coś wiemy - to za chwilę nasza teoria staję się błędna, co jest dla mnie ogromnym plusem w kryminałach. Zakończenie normalnie wbija w fotel i tak jak wspomniałam wyżej - robi papkę z mózgu :) niech Was nie odpycha objętość książki, bo ją się tak szybko i przyjemnie czyta, że nawet nie zauważycie kiedy będziecie już na końcu ostatniego rozdziału. Niezmiernie się cieszę, że autor postanowił napisać jeszcze dwie części, które możliwe, że pojawią się jeszcze w tym roku :) ja czekam już z niecierpliwością a Wam polecam lekturę "Inspiracji". Gwarantuję Wam masę emocji i wrażeń, a historia będzie trzymać Was w napięciu od samego początku do końca! Za egzemplarz dziękuje wydawnictwu Novae Res a autorowi za wspaniałą książkę, z którą świetnie spędziłam czas!\n07-09-2020 o godz 15:32 Poczytaj ze mną dodał recenzję:\nNie będę ukrywała, lubię książki Bednarka i z góry zakładałam, że wciągnie mnie ta historia. Autor napisał książkę, która moim zdaniem odbiega od panującego trendu. Jest przestępcą i jest jakiś komisarz, policjant, detektyw itd. To bardzo duży plus, bo można odpocząć od tego, co zawsze. Poznajemy młodego 23-letniego Oskara, który odbiega troszkę od reszty rówieśników, ale nie czuje się z tym źle. W jego życiu, jak był jeszcze dzieckiem doszło do wielkiej tragedii, i on w niej uczestniczył. Mimo że lata mijają, on nie potrafi o tym zapomnieć i radzi sobie na swój sposób. Oskar pisze powieści kryminalne, często oparte na faktach. W poszukiwaniu inspiracji, często chodzi na pogrzeby, osób zamordowanych i obserwuje ludzi dookoła czytając, co twarze ludzi mówią, co czują, jak sobie radzą. Na takim pogrzebie, gdzie brutalnie została zamordowana nastolatka, Oskar poznaje Luizę. Luiza jest koleżanką ofiary i, mimo że bardzo różni się od Oskara, nawiązują wspólny język i postanawiają się bliżej poznać. Jej nie przeszkadza, że jest z robotniczej rodziny, mimo że ona jest z wyższych sfer. Poznaje, jego opowiadania i jest nimi zachwycona, a nawet jest chętna do rozwiązania zagadki śmierci swojej koleżanki i wspólnie chcą rozwiązać zagadkę, podsuwając mu tropy, które mogą mu się przydać. Im dalej bohater zagłębia się w sprawę i zbliża się do poznania prawdy, tym wszystko staje się jeszcze bardziej nieprawdopodobne. Wielokrotnie będzie musiał stanąć przed dylematem i zmierzyć się z konsekwencjami decyzji. Im bliższa staje się dla niego Luiza i czują większą miłość do siebie, tym trudniej jest mu podejmować słuszne decyzje. Wierzy w swoje przypuszczenia i chce jak najszybciej ujawnić mordercę, bo on czując się bezkarnie, ciągle zabija. Gną młode, piękne, atrakcyjne dziewczyny. Ile jeszcze musi być ofiar? Czy Łowca Nimfetek zostanie złapany? Jaka będzie cena poznania prawdy? Książka od pierwszych stron trzyma w napięciu i ciągłym zainteresowaniu. Do ostatnich stron, autor będzie zadziwiał innością tej książki. Książka zaskoczyła mnie pięć razy: * Poszukującym mordercy jest nastolatek. * Winny zostaje złapany, a to jeszcze nie koniec, bo... * Widziałam drugi raz koniec książki wiedząc, że to ciągle jeszcze nie koniec, bo jeszcze sporo kartek zostało...(żałuję, ze nie mogę o tym opisać, bo byłby spam). * Nie kończy się niczym miłym, co nie tak często w książkach się spotyka. Nie ma tu żadnego Happy Edn (jak to możliwe wiedząc, że w sumie są trzy książki z tej serii). * Posłowie wbija w fotel i tak zapowiada następną książkę, że czułam się jakbym ją już zaczęła czytać. Polecam, bo można doznać niesamowitych wrażeń.\n18-09-2020 o godz 13:06 Tomasz Kosik dodał recenzję:\nAdrian Bednarek stworzył historię, która porywa czytelnika w świat zbrodni inspirowanej miłością. Zagadka jaką staramy się rozwikłać nie ma oczywistego rozwiązania. Wielokrotnie jej finał zmienia się w naszym wyobrażeniu, a my co rusz targani jesteśmy dawką emocjonujących doznać. Nie da się ukryć, że Autor potrafi wprowadzić nas w niebywały klimat. „Inspiracja” to pierwsza część trylogii z pogranicza kryminału i thrillera psychologicznego. Czuć tutaj również powiew romansu, który rozgrzeje Wasze zmysły do czerwoności. Połączenie tych gatunków, to dla czytelnika prawdziwa karuzela emocji, a wątek fabularny zasługuje na uznanie. To, co charakterystyczne w twórczości Bednarka, to umiejętne wyrywanie się definicji klasycznego kryminału. Autor pisze go swoją unikalną metodą, sprawiając, że tworzenie w naszych umysłach wizji dalszych losów w znacznej mierze odbiega od tego, co poznajemy na dalszych kartach. Dzięki temu zmuszeni jesteśmy do analizy wydarzeń, by uzmysłowić sobie dlaczego nasze koncepcje dalszego rozwoju sytuacji rozbiegają się z tym, co pisarz dla nas przygotował. A proszę mi wierzyć przygotował dla nas prawdziwą czytelniczą ucztę. Poznajemy losy 23-letniego Oskara Blajera. Mężczyzna pisze opowiadania kryminalne oparte na faktach, traktując to jako terapię służącą poradzeniu sobie z traumatycznymi wydarzeniami z przeszłości. Po śmierci matki, która została zamordowana przez seryjnego mordercę, nie potrafi poskładać swojego życia w jedną całość. Dlatego też ucieka w twórczość pisarską. Chcąc znaleźć inspirację, postanawia pójść na pogrzeb brutalnie zamordowanej nastolatki. Decyzja ta ma kluczowy wpływ na dalsze losy mężczyzny, gdyż podczas pogrzebu poznaje Luizę. Znajomość ta przeradza się w głębsze uczucie. W kolejnych dniach pojawiają się informacje o następnych zbrodniach dokonywanych przez seryjnego mordercę okrzykniętego mianem Łowcy Nimfetek. Po pewnym czasie Oskar na liście podejrzanych umieszcza ojca Luizy. Ciekaw jestem, czy Wy również wpadniecie na to, kto dokonuje krwawych morderstw? A nawet jeśli Wam się uda, to i tak uzmysłowicie sobie, że nic nie jest tak oczywiste ja zdawałoby się być. Jest to zasługą talentu Adriana Bednarka do umiejętnego mieszania historii, dzięki czemu na długo pozostanie ona w Waszej pamięci. I warto zapamiętać, że na rynku pojawiła się już „Obsesja” czyli druga część z Oskarem Blajerem w roli głównej. Warto sięgnąć po nią jak najszybciej, gdyż jeszcze w tym roku pojawi się „Fascynacja”. Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Novae Res https://novaeres.pl/ http://www.czyt-nik.pl/recenzje/bednarek-potwierdza-swoj-talent/\n02-07-2020 o godz 12:20 Ewelina Górowska dodał recenzję:\nPo ostatnich wielu przygodach z romansami powiedziałam sobie "Ewka na jakiś czas dość". Musiałam zmienić gatunek powieści i czułam, że potrzebuję dobrego i krwawego kryminału, bądź thrillera. Wybór padł na "Inspirację". Jest to pierwsza część trzytomowego cyklu o Oskarze Blajerze. Kolejne dwa tomy są już w przygotowaniu. Wstyd się przyznać, ale pomijając kilka opowiadań, które autor stworzył na potrzeby różnych antologii, jest to moje pierwsze spotkanie z "szerszą" twórczością pana Bednarka. Opowiadania trafiły w mój gust, więc byłam bardzo ciekawa jak to będzie z dłuższą powieścią. Nie zawiodłam się, i dostałam to, czego oczekiwałam. Dawno nie czytałam tak mocnej, mrocznej i wstrząsającej historii. Autor stworzył niebanalną opowieść, w której bohaterowie mają w jakiś sposób wypaczoną psychikę. Każdy z nich walczy z traumami z przeszłości, ledwo radząc sobie w teraźniejszości, prawie wcale nie myśląc o przyszłości. Żyją z dnia na dzień bez perspektyw i nadziei na lepsze jutro. Są tak pokiereszowani, że autentycznie było mi ich żal, i nie umiałam sobie wyobrazić ich psychicznych męczarni. Rozdział po rozdziale autor wyjaśnia jakie przerażające wydarzenia stoją za tym stanem. Choć mordercę znamy niemal od początku, napięcie, które ogarnia człowieka w trakcie czytania, nie odpuszcza ani na moment. Jest wręcz odwrotnie, rośnie wprost proporcjonalnie do ilości przewróconych stron i z każdym przeczytanym zdaniem przeraża coraz bardziej. Książkę czyta się bardzo dobrze, przypadł mi do gustu styl pisarki autora- nie boi się brutalnych i krwawych opisów, są one tak sugestywne, że nie sposób wyrzucić ich z pamięci nawet po kilku dniach. Bohaterowie są tak realni w swoim zachowaniu i emocjach, że długo się zastanawiałam czy nie czytam o autentycznych osobach. Niestety nie znalazłam na to pytanie odpowiedzi. Akcja może nie dzieje się jakoś szczególnie szybko, ale bardzo trzyma w napięciu i w kilku sytuacjach zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni dosłownie w sekundę. Ostatnie sceny wbijają w fotel. Nie tego się spodziewałam i przez dłuższą chwilę nie mogłam otrząsnąć się z zaskoczenia, czułam się tak, jakby ktoś odpiął mi zasilanie. Epilog, który przenosi nas o cztery lata później stanowi doskonałe wprowadzenie do kolejnej części. Patrząc, na tak skrzywdzonego Oskara boję się aż myśleć, co stanie się w kolejnych częściach... bo zanosi się na istną petardę. Czy polecam? Zdecydowanie tak. Jeśli lubicie książki, w których nie brakuje przemocy, krwi i nieboszczyków, będziecie zadowoleni. Ja jestem zachwycona! POLECAM...\n22-06-2020 o godz 20:32 Ovieca dodał recenzję:\nNie ma to jak od dawien dawna zarzekać się, że przeczyta się książkę wybranego autora. Od tak dawna zachęcana pozytywnymi opiniami na temat książek pana Bednarka, obiecałam sobie i całemu światu, że NA PEWNO będę go czytać. I jak wiadomo praca, dom i obowiązki skorygowały bardzo mocno moje postanowienie i w ramach przeszkodzenia mi w dotrzymaniu słowa skróciły też mój czas. Na całe szczęście jakaś dobra energia pomyślała o mnie i o panu Adrianie w duecie do czytania. Moje zarzeknięcie się nabrało mocy niemalże urzędowej, a przed moimi oczyma znalazła się powieść, która nie tylko zasługuje na wszelkie achy i ochy, ale również nie dawno miała premierę, co zupełnie podwoiło (nagle!) mój zapał :) Ogólnie rzecz biorąc to ja już kupiona zostałam samym opisem. Facet, który w poszukiwaniu inspiracji / weny idzie na pogrzeb nastolatki brutalnie zabitej. Nie powiem, trzeba mieć tupet i odwagę na taką akcję. I to wystarczyło również by przepaść w powieść bez oporów. Zostałam tak mocno zaintrygowana, że nie było zmiłuj się! Nie ukrywam, że obawiałam się wątku z uczuciem, ale jednak nie zaćmiło to pierwszego planu i poszukiwania seryjnego mordercy. Nie przysłoniło to kryminalnej strony książki, za co autorowi należą się zdecydowanie owacje na stojąco! Najważniejszym aspektem był fakt, że autor pisał tak, iż uczucie z dreszczykiem nie opuszczało mnie niemalże do ostatnich stron. Fabuła jest niesamowicie zagmatwana, a my nie chcemy dawać sobie czasu na rozmyślania – chłoniemy słowa od pana Adriana niczym gąbka wodę i chcemy czym prędzej odkryć tajemnicę jaka ciąży nad bohaterami. Pan Bednarek ku mojemu zadowoleniu nie smęcił długimi opisami, podawał zdarzenia na tacy, by potem z pełnym impetem zburzyć petardą nasze lekko wysnute przypuszczenia. Bohaterowie też są konkretni, nie wyidealizowani, ale również nie nudni niczym flaki z olejem, a to bardzo ważne, szczególnie w takich powieściach jak ta. To jak bardzo nie przewidywalna jest ta opowieść, jak trzyma nas w swoich okowach, jak mocno nie daje nam się odłożyć jest godne najwyższej noty – uwielbiam dobrze napisane książki, takie, które są warte każdej naszej uwagi i wolnej chwili. I ogromnie się cieszę, że moje zarzekanie na spotkanie z panem Bednarkiem nie zostało tylko słowem, ale stało się również i czynem. Nasz wspólnie spędzony czas okazał się być naprawdę świetny!\n09-07-2020 o godz 21:35 bookarnia dodał recenzję:\n„Inspiracja” jest drugą pozycją Adriana Bednarka, którą miałam okazję przeczytać. Pozycja liczy 500 stron, ale według mnie, to zdecydowanie za mało. Książkę przeczytałam w 2 dni, a po skończonej lekturze poczułam wielki niedosyt. Adrian Bednarek jest dla mnie mistrzem budowania napięcia. Prowadzi z odbiorcą książki swoistą grę, wyprowadzając go w pole na ostatnich kartach powieści. Cieszę się, że mogłam przeczytać tak dopracowany pod każdym względem thriller. Rozbudowany wątek obyczajowy był doskonałym tłem dla wątku kryminalnego. Bohaterem książki jest 23-letni Oskar, który w wolnym czasie tworzy opowiadania kryminalne. Pisząc, oczyszcza umysł i regeneruje się po przebytej w dzieciństwie traumie. Na ścianie swojego pokoju posiada tablicę inspiracji, na której gromadzi wszystkie ważne informacje, dotyczące prowadzonych przez policję spraw kryminalnych. Sprawy te bez reszty go pochłaniają. Tymczasem w mieście grasuje Łowca Nimfetek. Jego celem są młode dziewczyny, których okaleczone ciała, porzuca w różnych rejonach miasta. Morderca działa w przemyślany sposób. Sumiennie realizuje swoje socjopatyczne wizje. W mieście wybucha panika. Autor w dosyć niestandardowy sposób prowadzi nas przez poszczególne etapy śledztwa. Zostaje ono przedstawione z perspektywy Oskara, który błyskawicznie wpada na trop mordercy. Okazuje się, że Łowca Nimfetek, znajduje się w jego bliskim otoczeniu. Prywatne śledztwo zaczyna nabierać dla chłopaka bardzo osobistego wymiaru. Zdemaskowanie zwyrodnialca, pozwoli ochronić nie tylko potencjalne ofiary, ale również najważniejszą osobę w jego życiu. Narracja pierwszoosobowa skutecznie buduje napięcie. Autor w bardzo rzetelny i wyczerpujący sposób, przedstawia historie poszczególnych osób. Ciekawy wątek obyczajowy, pokazuje nam jak bardzo przeszłość wpływa na teraźniejszość. Krzywdy wyrządzone dzieciom odbijają się na ich psychice. Zło rodzi zło. Kiedy kryminalna zagadka zostaje rozwiązana, następuję błyskawiczny zwrot akcji, który pobudza krew w żyłach. Na ostatnich stronach książki akcja ponownie nabiera rozpędu. Autor nie pozwala na chwilę wytchnienia, pozostawia niedosyt. Coś tak dobrego chciałoby się czytać dłużej. Pociesza mnie fakt, że w przygotowaniu są kolejne części thrillera. Z niecierpliwością czekam na „Obsesję” i „Fascynację”. Jestem ciekawa dalszych losów Oskara.\n28-08-2020 o godz 15:01 Anonim dodał recenzję:\nOskar, 23 – letni mężczyzna, który w swojej przeszłości przeszedł coś bardzo traumatycznego. Jest pisarzem opowiadań kryminalnych o makabrycznej tematyce. Na pogrzebie brutalnie zamordowanej dziewczyny, poznaje Luzię, która zawraca mu w głowie. Wszystko układa się dość dobrze, ale do czasu! Kolejne nastoletnie zwłoki zostają odnalezione. Oskar zaczyna na własną rękę prowadzić śledztwo w sprawie morderstw. Czy mężczyzna dowie się kto jest seryjnym mordercą i zdoła uratować następną ofiarę? ✒ Jakby ktoś parę lat temu powiedział mi, że będę czytać książki polskich autorów, to chyba bym tę osobę śmiechem zabiła 😅 @adrian_bednarek_autor to kolejny polski pisarz, który zachwycił mnie swoim talentem literackim. To było moje pierwsze spotkanie z nim, ale jak najbardziej udane. Książka to majstersztyk. W jednym momencie byłam tak zszokowana, że troszkę mi zajęło „dojście” do siebie. Nie dowierzałam w to, co przeczytałam, no po prostu bomba! Jeśli wcześniejsze książki autora są tak dobre, jak ta, to chyba za niedługo się znów „spotkamy”. To był naprawdę bardzo dobry kryminał połączony troszkę z sensacyjnością i lekkim thrillerem, który od pierwszych stron wciąga i się w nim człowiek zatraca. Autor stworzył coś przerażającego, mrocznego, tajemniczego, z ogromnym napięciem, ale nutka miłości też się tu znajdzie. W książce zbrodnia „goni” zbrodnię, akcja ,,goni" akcję. Bohaterowie są tak realistyczni, że aż trudno w to uwierzyć. Są świetnie opisani, wiemy co czują, co nimi kieruje podczas różnych zdarzeń, poznajemy ich dogłębnie, przede wszystkim poznajemy ich zranioną psychikę. Fabuła na wielki plus. W książce nie ma niepotrzebnych opisów, a śledztwo w sprawie makabrycznych morderstw prowadził nasz główny bohater. Owszem policja też gdzieś się przewijała momentami, ale na szczęście nie było jej zbyt wiele. W książce znajdziecie również troszkę namiętności między bohaterami, ale jest to wyważone prawidłowo i nie ma przesytów. Dobrze, że autor pomiędzy te wątki miłosne, wplatał wątki morderstw i nie zapomniał, że to jest kryminał. Do ostatnich stron czuć to napięcie w książce przez te wszystkie wydarzenia i nawet po odłożeniu lektury, nadal je czułam. Nie pozostaje mi nic innego jak tylko polecić Wam ten kryminał! ✒ Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwo_novaeres\n17-07-2020 o godz 19:52 Julita Serafinko dodał recenzję:\nKomu nie polecam książki Adriana Bednarka „Inspiracja”? Kiedy miłość jest inspiracją do zbrodni. Seria porwań, niewyobrażalne znęcanie się nad młodymi dziewczynami a na końcu śmierć w męczarniach. Oskar Blajer dwudziestotrzyletni chłopak, pisze opowiadania o zabójstwach a następnie publikuje je w Internecie. Aby dodać to coś do swoich utworów literackich potrafi pojechać na pogrzeb i obserwować żałobników, typować mordercę – jednym słowem szukać inspiracji. Jego matka kilka lat wcześniej została zamordowana na jego oczach przez seryjnego mordercę zwanego Kobrą. Dlatego też Oskara wciągnął ten mroczny świat. Podczas pogrzebu jednej z ostatnich ofiar poznał Luizę. Zrobiła na nim ogromne wrażenie. Umawiają się na kawę ale pod pretekstem rozmowy o zamordowanej dziewczynie. Informacje mają mu pomóc przy pisaniu nowego opowiadania a siostra Luizy, Mela przyjaźniła się z ofiarą. Wpadają sobie w oko. Oskar nie czeka długo na kolejną randkę z Luizą. Pewnego dnia nawet zaprasza go do swojego domu rodzinnego. Chłopak ma bujną wyobraźnią i z ojcem Luizy wchodzą na temat seryjnego mordercy, który obecnie poluje na młode dziewczyny wyglądające jak Luiza. Snują kim może być, czym się na co dzień zajmuje, dlaczego to robi, kto będzie następną ofiarą etc. Adrian Bednarek wykonał kawał dobrej roboty. „Inspirację” czyta się jednym tchem mimo swojej pokaźnej objętości. Nie zanudza, a wręcz przeciwnie wprowadza w taki stan, że nie można odłożyć książki. Wszystko inne musi zaczekać bo wyzwala się w nas ogromna ciekawość co będzie dalej: kto zostanie porwany, gdzie znajdą ciało, czy zdążą uratować kolejną nastolatkę. Sceny erotyczna są przeplatane morderstwami. Książka jest dla osób o mocnych nerwach, które lubią dobry thriller, ale jeśli nie lubi się mocno opisanych scen erotycznych czy dokładnych opisów tego co morderca robił i w efekcie zrobił ofierze – to nie polecam. Szkoda się zrazić i nie docenić pióra Bednarka. Przyznam, że dałam się podejść pisarzowi. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora i widzę, że sporo straciłam. Jeśli interesuje Was kto jest Łowcą Nimfetek zachęcam do lektury – nie zawiedziecie się! Swoją drogą z niecierpliwością czekam na kolejne tomy. www.zaczytanyksiazkoholik.pl\n08-07-2020 o godz 21:46 agata dodał recenzję:\nKsiążki Adriana mogłabym porównać do grania w rosyjską ruletkę. Fabuła oparta jest na tak absurdalnych niekiedy motywach, że tylko nielicznym pisarzom udałoby się wyjść z tego obronną ręką. I kurczę, Bednarkowi zawsze się udaje. Oskar ma 23 lata i jego pasją jest pisanie opowiadań o mordercach. Żeby "złapać inspirację" idzie na pogrzeb zamordowanej nastolatki z jego miasta. Tam poznaje dwie siostry, Luizę i Melę. W Luizie z miejsca się zakochuje i zabiera ją na kawę, żeby porozmawiać o przypuszczalnych motywach morderstwa. Z czasem ich związek się umacnia, a Oskar staje się stałym gościem w rodzinnym domu dziewczyny. Poznaje też jej rodziców, a przez głupi zbieg okoliczności przeszłość jej ojca sprawia, że zaczyna go podejrzewać o niestworzone rzeczy. Uparcie próbuje poskładać elementy rodzinnej układanki, obserwując jednocześnie z boku kolejne morderstwa popełniane w ich mieście. Oprócz tego poznajemy również traumatyczną historię głównego bohatera, który w tragicznych okolicznościach stracił matkę. Okazuje się, że ten młody człowiek przyciąga nieszczęścia jak magnez... Tylko ile razy można umknąć śmierci, nim ta w końcu dopadnie? Kiedy opowiadałam Łukaszowi o czym jest ta książka, stwierdził, że za dużo tych wątków jak na jedną powieść. Cóż, obiektywnie rzecz biorąc to najczystsza prawda, jednak Bednarek ma pewnien dar - on potrafi tą wiekowątkowość, która u innych powodowałaby groch z kapustą z fabuły, zamienić w genialne opowiadanie. To, co teoretycznie mogłoby być jego kulą u nogi, staje się największym atutem. Styl jest jak zawsze dość mroczny, ale łatwy w odbiorze. Oskar jako główny bohater jest przekonujący i da się lubić, chociaż nie jest krystalicznie pozytywną postacią. Natomiast morderca grasujący po mieście... Cóż, nie spodziewałam się takiego rozwoju wypadków. Gdzieś z tyłu głowy miałam pomysł na taki scenariusz, ale byłam przekonana, że jest on zbyt nieprawdopodobny. Po raz kolejny Bednarek utwierdził mnie w przekonaniu, że ma talent i że to, co robi, robi dobrze. Czekam na kolejną powieść, szczególnie, że "Inspiracja" jest pierwszym tomem jego nowego cyklu. Brawo, brawo, jestem urzeczona. Polecam!\n01-07-2020 o godz 12:45 Blue dodał recenzję:\nKsiążka od samego początku wciąga, jest tajemnicza i intrygująca. Oskar, 23- letni chłopak jest niezwykle dojrzały, jak na tak młodego człowieka, od samego początku polubiłam jego charakter. Doznał w swoim życiu wiele przykrości, a mianowicie stracił matkę. Mieszkał z ojcem, który pracował całymi dniami w swoim sklepie monopolowym i po śmierci żony zamknął się w sobie, tym samym Oskar stał się bardzo samotny, a jedynie pisanie opowiadań kryminalnych było dla niego farmą terapii, po traumie jaką przeszedł. Gdy dochodzi do zabójstwa nastolatki, Oskar dostaje inspiracji do napisania kolejnej powieści. Niespodziewanie na jego drodze pojawia się Luiza, urocza dziewczyna, która zawładnie jego sercem. Odkąd poznaje Luizę jego świat staje się piękniejszy, jednak seria kolejnych morderstw doprowadza Oskara do kolejnych odkryć. Chłopak będzie musiał stanąć przed ogromnym wyborem... Kochani, tyle jeżeli chodzi o fabułę, więcej nie zdradzę, albowiem nie chcę żebyście stracili przyjemność odkrywania tej historii kartka po kartce. Ogromny plus za to, że książka jest pisana z perspektywy faceta. Serio, inaczej się czyta jak siedzi się w głowie kobiety, a inaczej jak opowiada facet. Cieszę się, że mogłam spojrzeć z tej perspektywy, bo jednak faktem jest, że autorem tej książki jest facet. Co jeszcze ciekawsze, dreszczyk emocji pojawił się już na samym początku. Bardzo podobało mi się również, że akcja powieści działa się w Polsce, ogromny plus za postaci drugoplanowe: siostra Luizy jak i cała jej rodzinka świetnie wykreowane, baaa! Samo clue tej powieści jest tak niesamowite, że woooah! Gdy już myślałam, że doszłam do punktu kulminacyjnego następuje niesamowity zwrot akcji i wylany kubeł zimnej wody na mój łeb! No i cóż... tak się kończy moja przewidywalność. Z ogromną przyjemnością czytałam tą powieść, mam nadzieję, że będę miała jeszcze zaszczyt przeczytać kolejne powieści Adriana Bednarka, bo ta książka na pewno wbiła mnie w fotel i chociaż nie jestem fanką polskich autorów, to zaczynam zmieniać zdanie na ten temat. Już poszukuję kolejnych powieści tego autora!\n06-07-2020 o godz 09:56 ka_bookspectrum dodał recenzję:\n“Inspiracja” to pierwszy tom cyklu o Oskarze Blajerze, który chcąc uciec przed przeszłością pisze opowiadania pełne krwi i mroku. Pewnego dnia chłopak poszukując inspiracji na kolejną historię idzie na pogrzeb. Poznaje tam Luizę, dziewczynę o przyciągającej wzrok urodzie. Za cel stawia sobie nawiązanie z nią bliższego kontaktu. Młodzi z czasem budują coraz bardziej zażyłą relację, która zakrawa wręcz o obsesję. Równolegle w mieście grasuje seryjny morderca, którego celem są młode dziewczyny. Oskar zaczyna interesować się jego poczynaniami. Analizuje jego modus operandi, każda kolejna poszlaka prowadzi go do odkrycia sprawcy. Czy uda się Oskarowi ujawnić tożsamość zabójcy? Pomysł na fabułę tej książki jest niebanalny, ma ona swój charakterystyczny klimat. Czytając opisy morderstw miałam poczucie, że jestem ich naocznym świadkiem. Bohaterowie są różni, ich decyzje niejednokrotnie zaskakują. W moim odczuciu każde ma na swój sposób wypaczoną psychikę. Definiuje ich przeszłość, żyją teraźniejszością, nie myślą o przyszłości. Główny bohater jest bardzo intrygującą postacią, młody chłopak, który na swój wiek wiele doświadczył. Jego pasja, a jednocześnie przekleństwo stanowi dla niego pewnego rodzaju terapię. Książka wciąga i intryguje do ostatniej strony. Mordercę poznajemy praktycznie na początku, jednak nie ujmuje to tajemniczości. Historia jest przemyślana i bardzo dobrze skonstruowana. Realizm wykreowanych bohaterów pozwolił wczuć się w ich emocje i zrozumieć pobudki jakimi się kierowali. Nie jest to książka, w której akcja pędzi, ale rekompensują to liczne opisy zbrodni i towarzyszące napięcie. Zakończenie jest rozbudowane i rozłożone w czasie, a co najważniejsze - zaskakujące. Doskonały wstęp do drugiej części, która mam nadzieję, że ukaże się w niedalekiej przyszłości. Było to moje pierwsze spotkanie z Adrianem Bednarkiem i jestem przekonana, że nie ostatnie. Muszę przyznać, że bardzo spodobał mi się styl pisania autora. Jestem zafascynowana jego pomysłowością i lekkim, ale intrygującym piórem.\nZew krwi Osuch Marcin


Twitter oszalał po golu Krzysztofa Piątka! "Włochy są chyba dla niego" - Sport WP SportoweFakty\nKrzysztof Piątek zaliczył bardzo udany debiut w barwach Fiorentiny. Napastnik reprezentacji Polski w meczu pucharowym przeciwko Napoli strzelił gola i tym samym podwyższył prowadzenie swojego zespołu. "Ruszyła maszyna" - czytamy na Twitterze.\nMB 13 Stycznia 2022, 22:09\nKilka dni temu Krzysztof Piątek został wypożyczony z Herthy Berlin do ACF Fiorentina. Reprezentant Polski, który od dłuższego czasu szuka swojej formy z Genoa CFC, od razu pokazał się kibicom "Violi".\nNapastnik w spotkaniu Pucharu Włoch przeciwko SSC Napoli podwyższył prowadzenie swojego zespołu w dogrywce. Kilka minut później wynik meczu ustalił Youssef Maleh, a nowa ekipa "El Pistolero" zmazała plamę po blamażu z Torino FC w Serie A (0:4).\nNa Twitterze pojawiło się wiele pozytywnych komentarzy w kierunku Krzysztofa Piątka. "Debiut dość cichy, za wiele do zrobienia nie miał. Przy golu na 3:2 ściągnął obrońcę i ułatwił robotę Venutiemu. Jedna konkretna okazja, jeden gol - brawo" - napisał Michał Borkowski, dziennikarz portalu meczyki.pl.\nDebiut dość cichy, za wiele do zrobienia nie miał. Przy golu na 3:2 ściągnął obrońcę i ułatwił robotę Venutiemu.\nJedna konkretna okazja, jeden gol - brawo\n— Michał Borkowski (@mbork88) January 13, 2022\n"Wielka radość Piątka z bramki, zachowanie całej drużyny, celebracja. Odżywają wspomnienia. Czekamy na pistolety w Serie A" - przyznał Mateusz Święcicki, komentator Eleven Sports.\nWielka radość Piątka z bramki, zachowanie całej drużyny , celebracja. Odżywają wspomnienia. Czekamy na w Serie A. #włoskarobota pic.twitter.com/oCp848ZQ3C\n"Mocne wejście Krzysztofa Piątka. Włochy są chyba dla niego" - ocenił Radosław Nawrot, dziennikarz "Interii".\nMocne wejście Krzysztofa Piątka. Włochy są chyba dla niego\n— Radosław Nawrot (@RadoslawNawrot) January 13, 2022\n"Ruszyła maszyna, już nikt nie zatrzyma!" - stwierdził Radosław Laudański z "Calcio Merito".\nRuszyła maszyna, już nikt nie zatrzyma! #Piątek\n— Radosław Laudański (@radek_laudanski) January 13, 2022\n"Vlahović jeden gol dziś w 73 minuty. Piątek jeden w pół godziny. Takie są fakty, moi drodzy" - dodał Przemysław Langier z portalu goal.pl.\nVlahović jeden gol dziś w 73 minuty. Piątek jeden w pół godziny. Takie są fakty, moi drodzy.\n— Przemek Langier (@plangier) January 13, 2022\n"Piątek generalnie strzela to, co musi. Jest inteligentny w ruchach w polu karnym. Poprawił się w ruchu na wolne pole. Tylko jest mało przydatny w samym budowaniu ataków. Pójście z Herthy do Genoi byłoby zmianą dla zmiany" - napisał Damian Smyk z "Weszło".\nPiątek generalnie strzela to, co musi. Jest inteligentny w ruchach w polu karnym. Poprawił się w ruchu na wolne pole. Tylko jest mało przydatny w samym budowaniu ataków.\nPójście z Herthy do Genoi byłoby zmianą dla zmiany.\nxG Herthy, Genoi i Fiorentiny: pic.twitter.com/bNj0xoYPJJ\n— Damian Smyk (@D_Smyk) January 13, 2022\n"Pio Pio Pio! 4:2! Pierwszy gol Piątka w debiucie w barwach Fiorentiny! Historia się powtarza, gol z Napoli w Coppa Italia" - dodał Piotr Dumanowski, komentator Eleven Sports.\nPio Pio Pio! 4:2! Pierwszy gol Piątka w debiucie w barwach Fiorentiny! Historia się powtarza, gol z Napoli w Coppa Italia!\n— Piotr Dumanowski (@PDumanowski) January 13, 2022\n"Hahaha, pół godziny Piątka w Fiorentinie i pistolety w górę. Powietrze" - ocenił Marcin Długosz z TVP Sport.\nHahaha, pół godziny Piątka w Fiorentinie i pistolety w górę. Powietrze.\n— Marcin Długosz (@DlugoszMarcin) January 13, 2022\n"Pum pum pum!" - podsumował krótko Michał Pol.\nPum pum pum! https://t.co/dYO7SzMqpT\n— Michał Pol (@Polsport) January 13, 2022\ngp56 14-01 12:26 Zgłoś komentarz\nteż oszalałem !!! Nie mogłem przestać się śmiać z powodu tej kosmicznej formy Piątka.\nLegionowiak 3.0 14-01 06:11 Zgłoś komentarz\nPiątek grał bardzo dobrze i swój występ okrasił golem! Tak źle jemu nie będzie w Fiorentinie!\nWłochy Puchar Włoch Piłka nożna ACF Fiorentina SSC Napoli Neapol Florencja Piłka w Europie Piłka nożna we Włoszech Krzysztof Piątek


W sidłach prawa (16) | Tygodnik DB2010Tygodnik DB2010 W sidłach prawa (16) | Tygodnik DB2010\nW sidłach prawa (16)\nKolejny odcinek historii wałbrzyszanina Wojciecha Pyłki, który został skazany za morderstwo, którego… nie mógł popełnić.\nAnalizując akta sprawy Wojciecha Pyłki, wielokrotnie zastanawiałem się: dlaczego tak oczywisty obraz wydarzeń, wyłaniający się z całości materiału dowodowego, zebranego przecież przez prowadzących śledztwo policjantów i nadzorującej je prokurator, nie zwrócił uwagi sądu? Dlaczego sąd, którego przecież nie tylko moralnym, ale i prawnym obowiązkiem było badanie oraz uwzględnianie okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 k.p.k.), nie zwrócił uwagi no to, że zamknięty łańcuch dowodów (nie poszlak, ale dowodów), wskazuje, że do opisywanego przez Bogumiła K. zabójstwa nie mogło dojść w nocy z 23 na 24 stycznia 2008 r.? Takiej dacie przeczą wszystkie zeznania najważniejszych świadków, którzy ze zdarzeniem mieli bardziej lub mniej osobisty związek. Data tego zdarzenia nie została podana przez świadków. Ona została wyinterpretowana przez funkcjonariuszy policji, a następnie bezrefleksyjnie przyjęta przez prokuraturę i sąd. W mojej ocenie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z wskazanego już art. 4 k.p.k. Została przyjęta, ponieważ w sposób najwygodniejszy dla tych organów wskazywała na sprawstwo Pyłki. Ktoś powie, że zbyt wielką uwagę zwracam na różne szczegóły i szczególiki zapisane w protokołach przesłuchania świadków. Owszem, czynię tak, albowiem wieloletnie policyjne (i nie tylko zresztą) doświadczenie nauczyło mnie, że powiedzenie „diabeł tkwi w szczegółach” dla osób prowadzących wszelkie dochodzenia i śledztwa winno mieć szczególne znaczenie, a najlepiej, aby zapisane było na obwolutach każdej prowadzonej przez nich sprawy. Nie mam wątpliwości, że śledczy wszelkiego rodzaju i formatu, winni szczególną uwagę zwracać na drobiazgi, różne niekiedy zdawałoby się drobne szczegóły, ponieważ to one mogą odegrać decydującą rolę w prawidłowej i obiektywnej ocenie całości. Bo to, co z pozoru wydaje się oczywiste i proste, w gruncie rzeczy wcale takie nie jest.\nAby to jakoś bardziej to zobrazować, powrócę na moment do wyjaśnienia złożonego 11 sierpnia 2008 roku przez Bogumiła K., kiedy to pod wpływem konfrontacji z Teresą J., dotyczącej nocnej rozmowy w sprawie kota, nagle przyznał, że opisywane przez nią zdarzenie miało miejsce dokładnie 23 stycznia 2008 r. Dociekliwy policjant, prokurator, a zwłaszcza sędzia, z miejsca zastanowiłby się, na jakiej podstawie Bogumił K. tak stanowczo określił tę datę, skoro do tej pory – tak jak wszyscy inni współpodejrzani – nie posługiwał się nią, a jedynie opisem zdarzenia. Niestety, nikt takim dociekliwym nie był, bo nikt nie był zainteresowany w dłubaniu w szczególikach, zwłaszcza gdy się samemu datę tę przyjęło, zresztą na wątpliwej wartości zeznaniach Teresy J. Wątpliwej, albowiem nie popartej dowodem w postaci wspomnianego przez nią terminarza, jakim rzekomo miała się posługiwać przy określeniu daty tego zdarzenia. Przecież z akt wynika, że ani policjant, ani prokurator, ani też i sędzia, terminarza tego na oczy nie widział. Szczególik taki, ale bardzo istotny. Nikt więc nie zwrócił uwagi na to, że wskazując na tę datę, użyła stwierdzenia „najprawdopodobniej”. Drobny szczególik, ale wywraca całe to zeznanie do góry nogami. W sądzie nie można posługiwać się takim terminem, zwłaszcza kiedy dotyczy sprawy mającej dla prawidłowego orzeczenia fundamentalne znaczenie. Rzecz w tym, że ten szczególik i jego znaczenie trzeba było chcieć, a może tylko potrafić, dostrzec…\nEfektem dążenia do szybkiego ujęcia sprawcy, a więc osiągnięcia sporego sukcesu, była rzucająca się w oczy niechęć (a może niezdolność) do bardziej szczegółowej analizy, która mogłaby przecież całą konstrukcję przyjętą przez organa ścigania i wymiaru sprawiedliwości obrócić w perzynę. Dlatego śledczy zatrzymali się na najbardziej wygodnych dla nich momentach, które w istotny sposób pomogły im uprawdopodobnić – bo nie udowodnić – sprawstwo Pyłki. I dlatego np. wręcz triumfalnie zakrzyknęli „hurra”, kiedy odzyskali telefon komórkowy, który zdawał się im być własnością Janusza Laskowskiego (według śledczych i sądu zamordowanego przez Pyłkę). Z tego dominującego poczucia sukcesu nawet nie sprawdzili numerów IMEI jego telefonów (podanych przez siostrę), które absolutnie nie pasowały do tego, jaki dzielni policjanci z Komendy Miejskiej Policji w Wałbrzychu wytropili u jednego z mieszkańców Wałbrzycha. Wystarczyło tylko je porównać, ale nikomu się takich drobiazgów sprawdzić nie chciało. Telefon ten został zakupiony przez niego w lombardzie w Szczawnie Zdroju, gdzie pozostawiła go jakaś kobieta. Niestety, kobiety tej już nie udało się w żaden sposób namierzyć. Być może dobrze się stało, bo – jak wiadomo – telefon ten do Janusza nie należał. Może się funkcjonariusze zresztą „kapnęli” i nie chcąc się ośmieszać, po cichutku ze sprawy tego telefonu się wycofali. Mogę to zrozumieć, bo nie było się czym chwalić, ale dlaczego dokumentacja dotycząca tego „sukcesu” nie została wycofana z akt sprawy? Prawdopodobnie w całym tym bałaganie procesowym nikt na tak drobny szczegół (?) nie zwrócił uwagi. Tak jak nikt nie zwrócił uwagi na kolejny „drobny szczególik”, związany z numerem telefonu Wojciecha Pyłki. Chodzi o to, że składając wyjaśnienia powiedział, iż na początku lutego zadzwonił do Janusza, ale skrzynka głosowa była już zapchana i nawet nie uzyskał połączenia z pocztą elektroniczną. A dzwonił do niego (kilka razy), ponieważ nie wiedział, że Janusz nie żyje. Oczywiście wystąpiono o stosowne billingi, tylko nikt nie zauważył, że pomylono jedną cyferkę, w rezultacie czego uzyskano billingi telefonu osoby nikomu nie znanej! Błąd można było szybko skorygować, ale żaden „orzeł” z Mazowieckiej (daruję już sobie prokuraturę) nie zastanowił się nad tym, że był to billing kogoś mieszkającego w Gdańsku, w związku z czym zdecydowana większość połączeń dotyczyła różnych firm z terenu tego województwa. Wyglądać by mogło, że panie i panowie policjanci byli przekonani, iż Pyłka prowadził tak szeroko zakrojone interesy i może handlował na wielką skalę z przemytnikami narkotyków. Wszak to Gdańsk, „królestwo” takich handlarzy. I zamiast zadzwonić pod ten numer, zaczęli przepytywać go z jego interesów w tym mieście, wypytywać o posiadane tam kontakty etc. etc. A wystarczyło, aby postąpili tak, jak ja, kiedy w 2018 roku pod ten numer zadzwoniłem i w rozmowie z jego właścicielką bez trudu ustaliłem, że jest ona mieszkanką Gdyni, a telefonem z tym numerem dysponuje od 2005 roku, z tym, że wówczas był on przypisany do jej prywatnej firmy, którą prowadziła. Wojciecha Pyłki, ani Janusza Laskowskiego nie znała i nigdy o nich nie słyszała. Tak samo „orłom” z Mazowieckiej nie przyszło do głowy zabezpieczenie billingów telefonów Laskowskiego z grudnia 2007 r., aby ustalić wszystkie jego kontakty. Mało tego, nie przyszło nikomu do głowy, aby ustalić i przesłuchać wszystkie osoby, które z Januszem Laskowskim kontaktowały się telefonicznie, aby rozpoznać charakter tych kontaktów i sprawdzić, czy wśród nich nie kryje się właśnie zabójca. Nie zdobyli się również na odrobinę inwencji i nie sprawdzili baz danych stacji BTS, dzięki czemu mogliby uzyskać w miarę precyzyjne informacje, dotyczące lokalizacji poszczególnych telefonów w trakcie prowadzonych z Januszem rozmów lub wysyłanych wiadomości SMS.\nPiszę o tych „szczególikach” dlatego, że w przyszłym tygodniu przedstawię najbardziej bulwersujący tego rodzaju fakt, który być może, dokładnie po latach obiektywnie osądzony przez Sąd Najwyższy, pozwoli Wojciechowi Pyłce wyjść na wolność. A dotyczy on właśnie szczegółów połączeń telefonicznych Laskowskiego ze stycznia 2008 roku oraz tego, jakie dla ustalenia winy Wojciech Pyłki miały znaczenie.\nNastępnyOkiem psychologa: z dala od ludziNext


Uniwersytet Medyczny w Lublinie / Uczelnia / Informacje / Aktualności / Archiwum aktualności - rok 2015 / Nagroda „Lubelski Akant Przedsiębiorczości” dla doktoranta Uniwersytetu Medycznego w Lublinie\nNagroda „Lubelski Akant Przedsiębiorczości” dla doktoranta Uniwersytetu Medycznego w Lublinie\n„Lubelski Akant Przedsiębiorczości” jest nagrodą dla osób lub podmiotów realizujących bądź wspierających ideę przedsiębiorczości. Nagrodę przyznaje Uczelniany Samorząd Studentów KUL i Fundacja Studenckie Forum Business Centre Club.\nW 2015 roku wśród laureatów konkursu znalazł się doktorant Uniwersytetu Medycznego w Lublinie Pan Artur Wnorowski. Został on nagrodzony w kategorii „Omnibus” za wyróżniającą się studencką działalność naukową.\nNagrody wręczono podczas Gali Sukcesu, która odbyła się na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.\nNagroda „Lubelski Akant... Gala Sukcesu (Z galerii KUL,...


| Baza-Turystyczna.eu » Łódź » Kawiarnie, Kawiarnia w Łodzi, woj. łódzkie\nPoniżej znajduje się lista kawiarni w Łodzi. Wpisy zostały wyświetlone w kolejności alfabetycznej. Kawiarnie, które szczególnie polecamy zostały wyświetlone jako pierwsze i są wyróżnione innym kolorem tła.\nDział Łódź - Kawiarnia to jedna z kategorii związanych z rozrywką w Łodzi. Zapraszamy do zapoznania się również z innymi działami, w których znajdziesz obiekty, gdzie można spędzić noc i dzień przy muzyce, tańcu, z kawą, piwem, drinkiem i z uśmiechem na ustach oczywiście.\nCafe - Pub Manekin\nAdres: Łódź, Piotrkowska 88\nTelefon: +48 (50) 249-91-64\nCafe - Pub Manekin to miejsce z duszą. Zlokalizowane w centrum miesta potrafiło zachować swój kameralny, klimatyczny nastrój. Na zewnątrz lokalu w okresie letnim znajdują się stoliki.\nAdres: Łódź, Stanisława Moniuszki 11\nTelefon: +48 (50) 978-17-06\nW ofercie kawiarni Czekolada Retro Cafe każdy z klientów znajdzie coś dla siebie. Lokal w swoim Menu proponuje Państwu bogatą ilość kaw i herbat, deserów lodowych, różnego rodzaju słodkości oraz oczywiście czekolady, zarówno tradycyjne jak i te bardziej urozmaicone jak np. miętową, orzechową lub pomarańczową.\nKawiarnia & Herbaciarnia Anastazja\nAdres: Łódź, Piotrkowska 60\nTelefon: +48 (42) 291-00-69\nKawiarnia & Herbaciarnia Anastazja jest jedyną w Łodzi - mieście czterech kultur - rosyjską herbaciarnią. Wewnątrz czeka na Państwa stylowe, nastrojowe wnętrze w carskim stylu. W tle rosyjska muzyka, a pod ręką rosyjska klasyka.\nJeśli chcesz dodać obiekt do kategorii: "kawiarnia - Łódź " to zapraszmy do rejestracji i dodania wpisu do bazy turystycznej, a Twoja wizytówka zostanie dołączona do listy kawiarni w Łodzi.


Rafał Toborek ‒ Stalker Photo\nInspiracją do stworzenia tego albumu była książka braci Strugackich pt. Piknik na skraju drogi. To właśnie do tej książki odsyłam cię jeśli chcesz dowiedzieć się kim są stalkerzy i czym się zajmują.\nSosnowiec, Żeromskiego: Politex\nPolitex to przędzalnia założona w 1878 roku przez Henryka Dietla. Upaństwowiona po II wojnie światowej, a obecnie zniszczona i sukcesywnie wyburzana fragmentami. Tak ciężko stworzyć, tak łatwo zniszczyć.\nSosnowiec, Maczki: wiadukt i zapora\nNieczynna zapora wodna zlokalizowana na terenie Maczek tuż obok charakterystycznego wiaduktu kolejowego. Przez zaporę przepływa Biała Przemsza, która według planów z 2013 roku miała wkrótce zasilać mała elektrownie wodną w tym rejonie.\nKatowice, Roździeńskiego: budynek Dudy\nBudynek położony obok trasy S86 w kierunku Katowic. Jeszcze niedawno mieścił się tutaj skład drewna "Duda". Niestety, nie udało mi się znaleźć na jego temat więcej informacji. Dzisiaj zupełnie opuszczony w oczekiwaniu na to co nieuniknione.\nZ potrzeby serca © 2012 ‒ 2021 Rafał Toborek\nProszę nie upubliczniać bez wcześniejszej zgody\nNapisz do mnie lub zasubskrybuj kanał RSS\nPrzejrzyj listę wszystkich albumów\nRafał Toborek Fotografia


KLEJ I SZCZELIWO WURTH K+D BRĄZOWY 300ml | Sklep Żeglarski\nKod produktu: 089010014\nKLEJ I SZCZELIWO K+D - Produkt elastyczny o szerokim spektrum zastosowań. Doskonała przyczepność na wszelkiego rodzaju materiałach i powierzchniach. Dopuszczony do stosowania przy uszczelnianiu elementów mających kontakt z żywnością (certyfikat ISEGA), nie powoduje korozji oraz zapobiega jej powstawaniu, bezzapachowy, nie posiada w składzie silikonu. Po powstaniu powłoki można ją poddać obróbce mechanicznej oraz malowaniu/gruntowaniu bez aktywacji powierzchni (należy wykonać test w celu sprawdzenia zgodności farby).\nstosowany w przemyśle spożywczym\nnie stanowi zagrożenia dla zdrowia\nkompensacja naprężeń wynikających z różnic rozszerzalności cieplnej\ntłumi wibracje i dźwięki\nniezastąpiony podczas klejenia dużych powierzchni\nmożliwość korygowania ustawień klejonych elementów\nNie dopuszczać do kontaktu produktu z farbami na bazie żywicy alkidowej. Nie stosować do uszczelniania elementów szklanych, jak również uszczelniania złącz kompensacyjnych w sektorze budowlanym. W przypadku wystawienia na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, powierzchnia może ulec nieznacznemu przebarwieniu na kolor żółty. Nie nadaje się do PE, PP, PTFE, silikonu, polistyrenu i tworzyw sztucznych. Może być stosowany w miejscach przechowywania, przetwarzania żywności.\nMin. warstwa kleju to 3mm, aby w pełni wykorzystać zalety grubych spoin. Dla uzyskania optymalnych efektów klejenia stosować produkty Adhesion Plus.\nMożna używać w miejscach przechowywania i przetwarzania żywności, np. do wiązania powierzchni podłogi i ścian w firmach przetwórstwa spożywczego.\nWyżej wspomniane instrukcje odnośnie stosowania są zaleceniami w oparciu o przeprowadzone testy oraz doświadczenia. Przed zastosowaniem produktu wykonać własne testy. Mając na uwadze dużą różnorodność zastosowań oraz warunków przechowywania i warunków pracy nie bierzemy odpowiedzialności za wyniki użycia w konkretnym zastosowaniu.\nZASTOSOWANIE – do wiązania i klejenia materiałów powierzchniowych jak: metal, powierzchnie malowane, drewno, kamień, beton i tworzywa sztuczne (poliester i twarde PCW).\nINSTRUKCJA- klejona powierzchnia ma być sucha i pozbawiona zanieczyszczeń z pyłu i smaru. Temperatura obróbki w granicach od +5 st.C do +35st.C.\npełna prędkość utwardzenia/warunki: 4mm/d/ przy 20 °C i względnej wilgotności powietrza 50%- w zależności od grubości paska\ngęstość/warunki: 1,18 g/cm3/20°C\nmin. odporność na rozrywanie wzdłuż: 10N/mm\nwytrzymałość na rozrywanie: warunki – spełnia wymagania DIN 53515\nmin.max. temperatura aplikacji: 5 do 35 °C\nodporność temperaturowa min./ max.: -40 do 90 °C\npunkt zapłonu min. : 55°C\nczas przechowywania po wyprodukowaniu/warunki: 12msc/ 5°C-25°C\nkrótkotrwała odporność na rozcieńczone kwasy


Nowe informacje o kolejnej grze twórców serii Penumbra | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 19 lutego 2010, 18:30\nNowe informacje o kolejnej grze twórców serii Penumbra\nStudio deweloperskie Frictional Games, znane przede wszystkim z wyprodukowania serii przygodówek Penumbra, ujawniło, że premiera przygodowego survival horroru Amnesia: The Dark Descent odbędzie się w sierpniu bieżącego roku. Firma uruchomiła również oficjalną stronę internetową gry.\nTwórcy ujawnili datę debiutu poprzez publikację nowego zwiastuna swojego dzieła, prezentującego kilkuminutowy fragment rozgrywki. Wynika z niego, że gra – mimo zastosowania wielu standardowych, jak na warunki survival horrorów, zagrywek – będzie w stanie przestraszyć gracza. Duża w tym zasługa mrocznej atmosfery, dającej się odczuć nawet w czasie oglądania trailera.\nStudio Frictional Games uruchomiło również możliwość składania zamówień przedpremierowych na cyfrową wersję Amnesia: The Dark Descent (PC, Mac, Linux). Decydując się na taki krok będziecie w stanie zaoszczędzić 20% z normalnej ceny gry (ustalonej na poziomie 20 dolarów). Jeżeli przed 31 maja liczba preorderów przekroczy 2000, to Frictional Games zobowiązuje się dołączyć do każdego z nich dodatek w postaci filmu z komentarzami twórców. Warto odnotować, że producenci planują wydanie swojego dzieła także w wersji pudełkowej (ciągle trwają poszukiwania wydawcy i dystrybutorów na poszczególnych rynkach).\nStrona internetowa jest także źródłem informacji na temat minimalnych wymagań sprzętowych Amnesia: The Dark Descent. Nie będą one wygórowane – autorski silnik graficzny Frictional Games będzie potrzebować do działania procesora taktowanego zegarem 1.5 GHz, 1 GB pamięci RAM oraz karty grafiki na poziomie co najmniej Radeona 9600 lub GeForce 4. Dowiedzieliśmy się ponadto, że niedługo na łamach oficjalnej strony gry zostanie udostępniona wersja demonstracyjna gry.\nAmnesia: The Dark Descent będzie pierwszoosobowym, klimatycznym survival horrorem, posiadającym wiele cech charakterystycznych dla przygodówek (m.in. interfejs i sposób wchodzenia w interakcję ze światem). Akcja gry zostanie osadzona XVIII-wiecznych realiach, a głównym terenem naszych działań mają być mroczne pomieszczenia starego zamku, które będziemy przemierzać w dowolnej kolejności. Więcej informacji na temat Amnesia znajdziecie na podanej już stronie internetowej, a także na łamach oficjalnego bloga Frictional Games (w ostatnim wpisie studio rozkłada najnowszy zwiastun gry na czynniki pierwsze).\ngryszczegóły 1C Company PC\nCall of Duty w Wietnamie - kolejne dowody\nWieści ze świata (Resident Evil 5, Lost Planet 2, Epic Mickey) 19/02/10\nNowy Medal of Honor z dedykowanymi serwerami\nESA alarmuje - w grudniu ściągnięto prawie 10 milionów pirackich kopii gier\nKolejne sekrety Alana Wake’a


Zajecia pozalekcyjne » ręczniki\nPosts Tagged ‘ręczniki’\nSposród wymienionych substancji organicznych podstawa\nSpośród wymienionych substancji organicznych podstawą wszelkich przemian biochemicznych są węgłowodany, ponieważ stanowią najbardziej rozpowszechniony substrat oddechowy zarówno u roślin, jak i zwierząt. Utlenianie węglowodanów podczas metabolizmu energetycznego dostarcza roślinie energii, koniecznej do podtrzymania ciągłości życia. Węglowodany są również zasadniczymi elementami strukturalnymi, z których roślina tworzy większość innych związków organicznych wchodzących w skład komórki. Należy więc […]\nRównież w kapitalistycznych przedsiębiorstwach rolnych zmniejszanie produkcji przy spadku cen jest trudniejsze i powolniejsze niż w przemyśle, gdyż kapitał w rolnictwie odznacza się mniejszą ruchliwością. Jego dopływ z rolnictwa do innych gałęzi wymaga znacznie dłuższego czasu. Również duży udział kapitału trwałego w produkcji rolniczej prze- sądza o powolnym ruchu okrężnym i obrocie kapitału. W wyniku […]


Mydła Znaleziono\t4 produkty.\nGęste mydło z Aleppo z organiczną oliwą z oliwek, przygotowane na bazie starodawnej, niezmienianej od wieków receptury. Intensywnie nawilża i odżywia skórę całego ciała.\nMydło prowansalskie - starodawna prowansalska receptura piękna. Organiczne oleje lawendy, mirtu i organiczny ekstrakt szałwii. 16 prowansalskich ziół. Odżywia, nawilża, poprawia sprężystość i elastyczność skóry. Ma silne działanie bakteriobójcze.\nKod produktu: POR18\nKod EAN: 4680007200380\nMarokańska glina gassul jest naturalnym produktem wulkanicznego pochodzenia z wysoką zawartością krzemu i magnezu. Jest silnym absorbentem, pięknie oczyszcza i usuwa toksyny. Glina wydobywana jest ręcznie w podziemnych kopalniach, potem przemywana wodą.\nKod EAN: 4680007200366\nPlaneta Organica - Tureckie Mydło Do Kąpieli - Hammam - Do Łaźni I Pod Prysznic - Propolis, Jemeńska Hna, Organiczne Oleje Eukaliptusa, Róży I...\nHammam – to wspaniały spadek po imperium osmańskim w Turcji. To filozofia głębokiego oczyszczenia przy udziale pozytywnych emocji. Dlatego nasze mydło wytwarzane jest zgodnie z wielowiekową tradycją hammamu.\nKod produktu: POR34\nKod EAN: 4680007200397


Wojewódzka inauguracja roku szkolnego 2019/20 w Wieluniu [ZDJĘCIA, WIDEO] | Dziennik Łódzki\nWojewódzka inauguracja roku szkolnego 2019/20 w Wieluniu [ZDJĘCIA, WIDEO]\nZbigniew Rybczyński 02.09.2019\nZS nr 1 w Wieluniu jest czołową szkołą zawodową w woj. łódzkim. Podczas wojewódzkiej inauguracji roku szkolnego w jej murach nie mogło zabraknąć odniesień do reformy oświaty, która objęła również szkolnictwo techniczne i branżowe. Nauczanie w technikach zostało wydłużone z czterech do pięciu lat. Wchodzi również w życie nowa podstawa programowa.\n- W reformie chodzi o wprowadzenie nowej jakości edukacji, żeby młodzi ludzie byli pracownikami znającymi się na nowoczesnych technologiach, ale też żeby potrafili radzić sobie z edukacją na studiach. Tego nie da się zrobić bez rewolucyjnych zmian w szkołach średnich – mówi Grzegorz Wierzchowski, łódzki kurator oświaty.\nWspółpraca z firmami ma być dla zawodówek „ścisła i obowiązkowa”. Dlatego też z reorganizacją tego rodzaju szkolnictwa nie można już było dłużej zwlekać. - Pracodawcy czekali na tę reformę i czekają w dalszym ciągu na wysoko wykwalifikowanych pracowników – podkreśla kurator.\nW parze z reformą programową i organizacyjną idą takie działania, jak choćby opublikowanie po raz pierwszy przez Ministerstwo Edukacji Narodowej prognozy zapotrzebowania w poszczególnych zawodach. - Myślę, że będzie to bardzo ważna pomoc zarówno dla uczniów, jak nauczycieli dyrektorów szkół, nauczycieli oraz organów prowadzących – dodaje Grzegorz Wierzchowski.\nFragment wystąpienia łódzkiego kuratora w ZS nr 1 Wieluniu:\nMocną stroną ZS nr 1 w Wieluniu jest kształcenie na kierunkach budowlanych. Wojewódzką inaugurację roku szkolnego połączono z oficjalnym oddaniem do użytku nowych warsztatów budowlanych. W budynku zastosowano nowoczesne rozwiązania technologiczne. Obiekt, który otwiera nowe możliwości prowadzenia zajęć praktycznych, powstał przy ogromnym zaangażowaniu szkolnej społeczności.\n- Prawie wszystkie możliwe w ramach kształcenia praktycznego i przepisów prace budowlane i wykończeniowe zostały wykonane przez uczniów i nauczycieli naszej szkoły – nadmienia Elżbieta Urbańska-Golec, dyrektor ZS nr 1. - Budowa trwała pięć lat. Można powiedzieć, że długo, ale cały ciężar finansowy spoczywał na powiecie wieluńskim. Niezwykle cenna okazała się współpraca z firmami budowlanymi, które przekazały nam materiały i technologie. Planowaliśmy tak prace, aby móc łączyć poszczególne etapy z możliwościami organizacyjnymi kształcenia praktycznego w naszej szkole.\nPodczas uroczystości zaprezentowano film ukazujący kolejne etapy budowy warsztatów:\nW okolicznościowych wystąpieniach nawiązywano do 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej, która zaczęła się od zbrodniczego bombardowania Wielunia.\n- Wczoraj mieliśmy piękne uroczystości. Znakomite, mądre wystąpienia prezydentów Polski i Niemiec. Symbolicznie nowy rok szkolny rozpoczął się wczoraj w Wieluniu od pięknej lekcji historii – podsumował wicewojewoda łódzki Karol Młynarczyk.\nUroczystość była też okazją do wręczania przez władze powiatu aktu powierzenia stanowiska dyrektora I LO na kolejne pięć lat Zbigniewowi Wiśniewskiemu. Wręczono również akty awansu zawodowego 13 nauczycielom mianowanym z placówek podległych Powiatowi Wieluńskiemu i Gminie Wieluń. Akcentem artystycznym był występ chóru Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury i Sportu w Wieluniu. Uroczystość poprzedziła msza św. w kolegiacie w intencji społeczności oświatowej.\nWystęp chóru PMDKiS:\nPo jakich studiach z oferty łódzkich uczelni zarabia się najwięcej? Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego w lipcu 2019 r. opublikowało najnowszą edycję swojego raportu o Ekonomicznych Losach Absolwentów (ELA). To wskazówka, co warto studiować, dla tych, którzy chcą się szybko...


bajki | Nasz Inowłódz - Wieści Gminne - Part 2\nStrona główna Tagi Bajki\nMikołajki w Kinie Helios!\nW tym roku serdecznie zapraszamy wszystkie dzieci na Mikołajki 6 grudnia, a także na weekend mikołajkowy 8 i 9 grudnia. Naszym specjalnym gościem będzie...\nŻubr Pompik zaprasza do Kina Helios\nAdmin - 17 października, 2018\n21 października o godzinie 10.30 zapraszamy do kina Helios w Tomaszowie Mazowiecki na seans Pierwszy raz w Kinie. Film jaki obejrzą nasi najmłodsi kinomani...\nAdmin - 27 września, 2018\nW niedzielę 30 września o godzinie 10:30 zapraszamy na kolejną porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie - Filmowe Poranki: Tomek i Przyjaciele cz. 4....\nAdmin - 12 września, 2018\nW niedzielę 2 września o godzinie 10:30 zapraszamy na kolejną porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie - Filmowe Poranki: Strażak Sam cz. 5. Tym...\nFilmowy Poranek: Tomek i Przyjaciele cz. 3\nAdmin - 31 sierpnia, 2018\nW niedzielę 2 września o godzinie 10:30 zapraszamy na kolejną porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie - Filmowy Poranek: Tomek i Przyjaciele cz. 3....\nAdmin - 1 sierpnia, 2018\nW niedzielę 5 sierpnia o godzinie 10:30 zapraszamy na kolejną porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie - Filmowy Poranek: Tomek i Przyjaciele cz. 2....\nAdmin - 17 lipca, 2018\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie - Filmowe Poranki: Strażak Sam cz.3. W niedzielę 22 lipca o godz. 10.30 zaprezentujemy zestaw bajek: ...\nFilmowe Poranki Tomek i Przyjaciele\nAdmin - 3 lipca, 2018\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie - Filmowe Poranki: Tomek i Przyjaciele cz.1. W niedzielę 10 czerwca o godz. 10.30 zaprezentujemy zestaw...\nFilmowe Poranki ze Strażakiem Samem\nAdmin - 23 maja, 2018\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie - Filmowe Poranki: Strażak Sam cz.1. W niedzielę 27 maja o godz. 10.30 zaprezentujemy zestaw bajek: ...\nAdmin - 1 marca, 2018\nTęczowa Rubinka zaprasza na Filmowe Poranki\nAdmin - 7 lutego, 2018\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie: Filmowe Poranki – Tęczowa Rubinka! W niedzielę 11 lutego o godzinie 10:30 zaprezentujemy nowy zestaw bajek: W salonie piękności Lodowe...\nFilmowe Poranki z Tęczową Rubinką. Nowy zestaw bajek.\nAdmin - 26 stycznia, 2018\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie: Filmowe Poranki – Tęczowa Rubinka! W niedzielę 28 stycznia o godzinie 10:30 zaprezentujemy nowy zestaw bajek: Pobudka Przepisy ruch drogowego ...\nNowa odsłona Filmowych Poranków z Tęczową Rubinką w Kinie Helios\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie: Filmowe Poranki – Tęczowa Rubinka! W niedzielę 14 stycznia o godzinie 10:30 zaprezentujemy nowy zestaw bajek: Przeciwdeszczowa piosenka Akcja z...\nFilmowe Poranki – Tęczowa Rubinka w Kinie Helios!\nAdmin - 26 grudnia, 2017\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie: Filmowe Poranki – Tęczowa Rubinka! W niedzielę 31 grudnia o godzinie 10:30 zaprezentujemy nowy zestaw bajek: Przeciwdeszczowa piosenka Akcja z...\nFilmowe Poranki – Tęczowa Rubinka!\nAdmin - 12 grudnia, 2017\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie: Filmowe Poranki – Tęczowa Rubinka! W niedzielę 17 grudnia o godzinie 10:30 zaprezentujemy nowy zestaw bajek: Kulkowa ulewa Ciasteczko księżycowe ...\nFilmowe poranki i nie tylko\nAdmin - 26 października, 2017\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek i kolejne odcinki z serii Filmowe Poranki – Pamiętnik Florki! W niedzielę 29 października o godzinie 10:30 zaprezentujemy nowy...\nPoranek Filmowy w kinie Helios Tomaszów Mazowiecki\nAdmin - 12 października, 2017\nZapraszamy na porcję filmowych niespodzianek i kolejne odcinki z serii Filmowe Poranki – Pamiętnik Florki! W niedzielę 15 października o godzinie 10:30 zaprezentujemy nowy...\nIKS Inowłódz — Concordia Piotrków Tryb.\n03 dni 07 godziny 00 minuty 34 sekundy\nZakaz wychodzenia z domu. Rząd wprowadza nowe obostrzenia\nW najbliższych dniach zdecydowany wzrost zakażonych\nAktualizacja: Już 627 zrażonych koronawirusem\nKolejne 19 osób z łódzkiego zarażonych koronawirusem