"Kto czyta książki, żyje podwójnie" - Umberto Eco: sierpnia 2013\nTytuł: GONE: Zniknęli. Faza druga: Głód\nTytuł oryginału: GONE: Hunger\nSeria: GONE: Zniknęli (tom 2)\n"Jest głodny. [...] Głodny w ciemności"\nGONE: Głód to druga część sześciotomowego cyklu dla młodzieży - GONE: Zniknęli. Seria ta szybko podbiła listy bestsellerów: zachwycała nie tylko młodzież, ale i dorosłych swoim fantastycznym klimatem. Pierwszą część, Niepokój, opublikowano w 2009 roku.\nSam Michael Grant, współczesny amerykański pisarz, znany jest w Polsce dzięki, oprócz GONE, książce BZRK - opublikowanej w 2012 roku powieści fantasy. Obecnie mieszka w Północnej Karolinie. Jest szczęśliwym mężem i ojcem dwójki dzieci.\n"[...] usidlić może cię tylko własny strach"\nMinęły już trzy miesiące od zniknięcia wszystkich dorosłych. Nauczyciele, policjanci, lekarze, rodzice... wszyscy, którzy skończyli piętnaście lat, przepadli. Zniknęli, jakby za sprawą tajemniczej mocy. Władzę w Perdido Beach, niewielkim nadmorskim miasteczku, sprawują młodsi. Nikt nie wie, ile jeszcze wytrzymają. Muszą opiekować się młodszymi i sami znajdować jedzenie. Niektóre dzieci sięgają nawet po alkochol, papierosy czy... broń.\nSam Temple, wraz z pomocą przyjaciół, próbuje zaprowadzić porządek. Stara się zdobywać jedzenie, którego tak brakuje i rozwiązywać każdy, niemal nieistotny problem. Stara się żyć normalnie, pomagać mniejszym przetrwać bez ukochanych rodziców. Lecz kiedy wraca Caine, jego bliźniak a zarazem najgorszy wróg, nic nie jest już takie samo. Nadchodzi wojna. Sam, wspierany przez najbliższych, musi znów walczyć z Caine'em. Po raz kolejny narażać na śmierć i niebezpieczeństwo wielu, by obronić Perdido Beach przed groźnym bratem.\nLecz kiedy Sam odwraca wzrok w stronę Caine'a, Zil Sperry, trzynastoletni łobuz, wszczyna wojnę normalnych z odmieńcami - ludźmi, którzy zostali obdarzeni niesamowitą mocą.\nKto wygra? Kto posiądzie władzę w Perdido Beach? Czy Sam da sobie radę z Caine'em, Zilem i... Ciemnością, czyhającą na niego w mroku?...\n"Sprzeciwisz się, to wygrasz"\nGONE to młodzieżowa seria, znana na całym świecie. Trzymająca w napięciu fabuła, niezwykli bohaterowie - to jej znak rozpoznawczy. Ponoć zachwyca niesamowitym, fantastycznym pomysłem oraz zaskakuje, porusza czytelnika, wywołując u niego niezapomniane emocje. A więc i ja, zachęcona ciekawą okładką, interesującym pomysłem i wieloma pozytywnymi opiniami, zabrałam się za GONE. A kiedy to zrobiłam... przepadłam.\nW Perdido Beach nie jest bezpiecznie. Caine i Zil rozpoczynają walkę. Jeden chce przejąć władzę. Drugi pragnie zabić każdego, kto ukrywa w sobie tajemniczą moc. A Sam musi poradzić sobie, na dodatek, z niesamowitym głodem, doskwierającym każdemu.\nLecz głód odczuwa również Ciemność. I pragnie go uspokoić!\nPomysł jest niezwykły. Fabuła zaskakuje. Czytelnik zostaje wciągnięty w wir zdarzeń. Staje się światkiem każdej dramatycznej sytuacji, obserwuje każdy moment, gdy bohaterowie są blisko śmierci, a Perdido Beach w ogromnym niebezpieczeństwie. Śmieje się i płacze wraz z bohaterami. A gdy książka się kończy, pozostają nie tylko miłe wspomnienia, ale i niedosyt oraz głód. I nie pozostaje nic, jak tylko wybrać się do biblioteki i porwać kolejną część, by po raz kolejny odpłynąć w świat magii i wiecznej walki. Wiecznej walki o przetrwanie.\nKsiążka ta, oprócz niesamowitej akcji, posiada w sobie prawdę. Opowiada o tym, jak dzieci zaledwie muszą szarpać się ze sobą o jedzenie, dorosnąć szybciej i walczyć o swoje prawa. O tym, że bez pomocy starszych - rodziców, nauczycieli czy lekarzy młodsi nie dadzą sobie rady. Ta powieść jest niezwykle ważna - mówi, że powinniśmy doceniać to, co mamy i cieszyć się każdą chwilą, którą spędzamy z rodziną. Bo jutro mogłoby ich już nie być.\nGONE to książka, która pozwoli nam, w wyjątkowo ulewny dzień, oderwać się od rzeczywistości. Zapomnieć o szarym krajobrazie malującym się na oknie. Dzięki niej możemy odkryć zupełnie inny świat, pełen magii i niebezpieczeństw, w którym się zatracimy. Bo jest to przyjemna książka, przy której możemy się odprężyć i ubarwić to nudne życie.\nAutor: Maja B. o 10:46\nTytuł oryginału: My Sister's Keeper\nData wydania: 17 stycznia 2005\n"Każdy samotnik, choćby się zaklinał, że tak nie jest, pozostanie samotny nie dlatego, że lubi, ale dlatego, że próbował stać się częścią świata, ale nie mógł, bo doznawał ciągłych rozczarowań ze strony ludzi"\nBez mojej zgody to dziesiąta powieść amerykańskiej autorki, Jodi Picoult. Pisarka ta to znana autorka wielu bestsellerów - sławę przyniosły jej już pierwsze powieści. Książki jej autorstwa są znane na całym świecie - podbijają serca milionów czytelników, zachwycają ich swoją prawdziwością.\nBez mojej zgody to jedna z kilku jej książek, które doczekały się ekranizacji. Historia Anny w filmowym wydaniu została wyreżyserowana przez Nicka Cassavetesa w 2009 roku.\n"Ludzi nie kocha się za to, że są doskonali, tylko pomimo to, że tacy nie są"\nAnna Fitzgerald nie ma łatwego życia. Zaczęło się od tego, że urodziła się tylko po to... by jej siostra, Kate, mogła żyć. Kate jest bowiem ciężko chora białaczkę, a Anna oddaje jej szpik - jest zapłodniona in vitro, tak, by jej tkanki wykazywały zgodność z tkankami siostry. Anna, mimo młodego wieku, przeszła wiele bolesnych operacji. Czasami czuje się, jakby to ona była ciężko chora. Nie może spotykać się z przyjaciółmi, wychodzić na dwór, do kina czy do sklepu. Cały czas jest przy siostrze, na wypadek, gdyby na skórze Kate pojawiły się guzy, zasłabłaby lub zaczęła krwawić. Choroba Kate jest jej sensem życia, powodem życia... i całym życiem.\nGdy rodzice Anny, Sara i Brian Fitzgeraldowie, chcą odebrać dziewczynie nerkę i podarować ją jej starszej siostrze, Anna buntuje się. Wytacza proces swoim rodzicom. Chce odzyskać prawo do decydowania o własnym ciele. Zatrudniając adwokata, być może wydaje wyrok śmierci na swoją siostrę.\nCzy Anna odrzuci swoje przeznaczenie? Czy wytrwa w swoim postanowieniu? Czy jest gotowa poświęcić życie własnej siostry, by móc wreszcie poczuć się zwyczajnym, kochanym przez rodziców dzieckiem?\n"Dzieci myślą z mózgiem szeroko otwartym; dorastanie, jak zdążyłam zaobserwować, polega tylko na stopniowym zamykaniu go"\nJodi Picoult to sławna pisarka, autorka bestsellerów. Jej powieści poruszają i wzruszają, wywołując u czytelnika niezapomniane emocje. Na długo zapadają w pamięć. I tak oto i ja, zachęcona wieloma pozytywnymi opiniami, urzeczona ciekawą okładką i niesamowitym, zachęcającym opisem, postanowiłam zabrać się za Bez mojej zgody.\nJuż na początku lektury targają nami sprzeczne emocje. Współczucie, które odczuwamy wobec Anny, jak również do Kate, jej brata Jessego czy jej rodziców. Złość, którą odczuwamy w stosunku do Sary, dla której jej młodsza córka to tylko podpora Kate. I strach, że Anna nie postawi na swoim, lub, co gorsza, uda jej się, a Kate umrze. Bohaterowie wbudzają sympatię. Kiedy zaczynamy rozumieć ich postępowania, żal i złość odchodzą, a ich miejsce zajmuje współczucie. Z każdym rozdziałem nasze emocje i odczucia zmieniają się, kiedy podchodzimy do obecnej sytuacji z perspektywy innej osoby. Takie książki, targające naszymi uczuciami i które pozostawiają tylko łzy w oczach, są niezwykłe. I mogę śmiało powiedzieć, że Bez mojej zgody zostanie w mojej pamięci na długo.\nPrzyjemny język autorki, ciekawa fabuła, przeplatająca się teraźniejszość z przeszłością - to zalety tej książki. Lektura ta trzyma w napięciu i nie pozwala na ani chwilę odpoczynku. Bo kiedy książka ta nie jest przed naszymi oczyma, zajmuje swe miejsce w głowie. Nie sposób się od niej uwolnić. Jest nieprzewidywalna, skomplikowana. Zakończenie wywołuje łzy w oczach i przekreśla wszystko. Przekreśla wszystkie marzenia czy plany. A cała książka pozostawia trwały ślad w sercu.\nBez mojej zgody to książka wzruszająca, która porusza bardzo ważne tematy. Tłumaczy, co znaczy być "dobrym dzieckiem", "dobrym rodzicem" bądź "dobrym człowiekiem". Każdy powinien poznać niezwykłą historię Fitzgeraldów i przeżyć z nimi najgorsze chwile ich życia. Żeby zrozumieć, czym tak naprawdę jest miłość, życie czy śmierć.\nAutor: Maja B. o 11:02\nTytuł oryginału: Das Parfum: die Geschichte eines Morders\nData wydania (rok wydania): 2006\n"Zdecydował się na życie z czystej przekory i z czystej złośliwości"\nPachnidło to najgłośniejsze dzieło niemieckiego autora Patricka Suskinda. Książka ta szybko podbiła listy bestsellerów, utrzymując się na nich przez trzy lata. Została okrzyknięta sukcesem czytelniczym i światową sensacją. Słowem, zdobyła światową sławę. Na podstawie powieści powstał film, reżyserowany przez Toma Tykwera.\n"Księżyc nie znał kolorów i ledwo zarysowywał kontury krajobrazu. Powlekał świat brudną szarością i na czas nocy gasił życie"\nXVIII-wieczny Paryż. I tam, wśród zakrawionych łbów ryb, przychodzi na świat Jan Baptysta Grenouille, genialny perfumiarz o niesłychanym zmyśle węchu.\nJan Baptysta Grenouille od najmłodszych lat bada świat, posługując się jedynie zmysłem węchu. Zbiera jakby kolekcję, chciwie przechwytując każdy zapach, nawet najbardziej ulotny czy delikatny. I wtedy natrafia na zapach niesłychanie piękny, bijący od... pewnej rudowłosej dziewczyny. Właśnie tam, właśnie w tej chwili Grenouille natrafia na ślad najpiękniejszego pachnidła na świecie. Przez lata uczy się wyrabiania perfum. I choć jego pachnidłami zachwyca się cały Paryż, centrum mody czy elegancji, on myśli o czymś innym. Pozbawiony własnego zapachu pragnie bowiem posiąść woń dziewczyny o doskonałym zapachu. Nie cofnie się przed niczym, jest gotów popełnić nawet zbrodnię, by uzyskać wonność nad wonnościami.\n"Dziś robię coś, co wczoraj jeszcze potępiałem"\nCiekawa okładka. Delikatna, subtelna, a zarazem tajemnicza. Interesujący, oryginalny pomysł. Pachnidło samo w sobie jest urzekające i niezwykłe. Opowiada niezwykłą historię o śmierci, dążeniu do celu, sensie życia, o nienawiści i o głupiej, naiwnej naturze człowieka... A w tym wszystkim skrywa się niezrównany Jan Baptysta Grenouille, człowiek, który pragnie tylko, żeby ktoś go pokochał, zauważył. I ma zamiar zdobyć tę miłość dzięki temu, co jemu najdroższe - dzięki zapachom...\nDzięki tej książce możemy poczuć się inaczej. Wszystko zacznie pachnieć w inny sposób, zmysły oszaleją, a każda napotkana nowa woń zostanie precyzyjnie zapamiętana. Będziemy bardziej uważni, czujni i delikatniejsi, by tylko, tak jak Grenouille, przechwycić ten zapach. Najpiękniejszy zapach na świecie. Bo po wkroczeniu w świat XVIII-wiecznego Paryża, pełnego niezwykłych aromatów, nic nie będzie pachnieć tak samo.\nPrzyjemny, piękny styl pisania autora oczarowuje. Bohaterowie są świetnie skonstruowani. A niezwykła fabuła zaskakuje i porusza. To książka niezwykła. Zakończenie daje do myślenia - nie wiem, jak mam je interpretować. Mam zastanawiać się, co jest najważniejsze w życiu, czego mam szukać, dla czego, dla kogo mam żyć?... czy patrzeć bezradnie, jak głęboka jest ludzka głupota, bezmyślność czy naiwność. Jak łatwo można oszukać człowieka, zdobyć jego zaufanie... jak łatwo można pozbawić człowieka życia?...\nPachnidło to powieść zaskakująca, wciągająca i trzymająca w napięciu. Myślę, że każdy powinien poznać historię pewnego potwora o niesamowitym węchu i odkryć, jak pachnie życie. Bo tego jedynego zapachu Grenouille nie poznał - więc może ty dasz radę?\nAutor: Maja B. o 11:09\nTytuł: Wróżby z koronek\nTytuł oryginału: The Lade Reader\nData wydania: 24 marca 2010\n"Każdy dar ma swoją cenę...\nKażda koronka ma swoją tajemnicę..."\nWróżby z koronek to debiut literacki amerykańskiej pisarki Brunonii Barry. Autorka ta, ukończywszy zajęcia z kreatywnego pisania, wkrótce przeniosła się do Salem, by tam pracować w firmie produkującej puzzle i gry logiczne oraz pisać książki. Tam powstały jej Wróżby z koronek, które okazały się jednym z największych bestsellerów 2008 roku. Osiągnęły światowy sukces - prawa do tej powieści sprzedano do ponad trzydziestu krajów. W 2010 roku ukazała się kolejna książka Barry, zatytułowana The Map of True Places.\n"Kiedy oczy zaczną łzawić i cierpliwość już dawno się wyczerpała, pojawi się przebłysk czegoś nie całkiem widocznego"\nWróżenie z koronek było darem, niesamowitą umiejętnością, którą posiadają jedynie kobiety z rodu Whitneyów. Było pewnym zaszczytem i wielką dumą. W jednej chwili stało się przekleństwem.\nTowner Whitney po piętnastu latach postanawia wrócić do rodzinnego miasta - Salem. Chce po raz ostatni pożegnać się z ukochaną babką, Evą, która zginęła w tajemniczych okolicznościach. Lecz kiedy trafia do miasta, powracając do szalonej matki May, okrutnego wujka Cala czy dawnych znajomych, powraca również do najgorszych wspomnień. Przypomina sobie dawne życie, życie z Lyndley - siostrą bliźniaczką, która popełniła samobójstwo, skacząc z dużej wysokości.\nAby odkryć tajemnicę morderstwa Evy, Towner musi powrócić do przeszłości, do koronek, w których skrywały się obrazy, które doprowadziły do śmierci Lyndley, a ją do załamania psychicznego. Musi przypomnieć sobie wszystko, tak, jakby oznaczało to, że ma to przeżyć drugi raz. Bo nie wie nawet, jak bardzo przeszłość i przyszłość są do siebie podobne...\nCzy Towner odkryje prawdę? Czy da sobie radę? Czy dowie się, jaką tajemnicę skrywają w sobie koronki?\n"[...] zacznie się formować obraz... w przestrzeni pomiędzy tym, co rzeczywiste, a tym, co wyobrażone"\nOkładka książki jest wręcz urzekająca. Tajemnicza, delikatna, niezwykła. Przyciąga wzrok, stawia wysokie wymagania. Bo po takiej okładce spodziewać się można naprawdę wiele. Tak samo z tytułem czy pomysłem - wydaje się ciekawy, interesujący, oryginalny. Ale sama książka to zupełnie coś innego. Ta książka jest niezwykła. Niesamowita. Nie można dokładnie opowiedzieć, o czym jest. W trakcie czytania czujesz, jakbyś dryfował po oceanie, a równocześnie stąpał po ziemi. Wróżby z koronek skrywają w sobie wielki sekret, magię, tę moc. I teraz, kiedy wspominam historię Towner, mogę powiedzieć, że ta książka... jest nadzwyczajna.\nPrzeplatająca się fikcja z faktami. Historia, która opowiada o wszystkim, a zarazem o niczym. Niebanalni bohaterowie. Świetny pomysł. Błyskotliwy styl autorki, przyjemny i specyficzny zarazem. Osobliwa historia, która porusza, wciąga i trzyma w napięciu, dążąc do strony, jednej strony, dzięki której wszystko nabiera sensu, wszystko staje się jaśniejsze, prostsze. To wszystko mają w sobie Wróżby z koronek, książka, która z pewnością może zostać nazwana "dziwną", czy "pokręconą", ale naprawdę jest wielkim dziełem literackim.\nWróżenie, wbrew pozorom, nie jest głównym wątkiem. Miałam nadzieję, że tych niesamowitych obrazów... będzie więcej. Cała książka opiera się na życiu Towner - przeszłości czy teraźniejszości. I przyznam, że pasuje mi to, ale mimo wszystko miałam nadzieję, że to właśnie wróżenie będzie kluczem, tajemnicą i zagadką. Zmieniło to wszystko - myśl, że to książka o czarownicach bądź czarach, przepadła. Więc kto oczekuje świetnego fantasy, pełnego wróżb, czarownic i zaczarowanych istot, niech po tę powieść nie sięga. Bo ta książka nawet tego nie potrzebuje - i bez tego jest pełna magii.\nKomu polecę Wróżby z koronek? Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że polecę ją wszystkim.\nAutor: Maja B. o 11:00\nPrzyszedł czas na kolejny stosik. Tamten wykończony - do ostatniej książki. Nie mogę się nadziwić, jak szybko ten czas leci... Ale, nie będę was nudzić, pora zaprezentować nowy stosik...\nWróżby z koronek, Brunonia Barry - przeczytana, pożyczona\nPachnidło, Patrick Suskind - przeczytana, z biblioteki\nBez mojej zgody, Jodi Picoult - jw.\nGONE: Głód, Michael Grant - teraz czytam, z biblioteki. Ciekawe, czy druga część dorówna pierwszej\nKlątwa tygrysa, Coleen Houck - z biblioteki\nOgnista, Spohie Jordan - jw.\nZapomnij patrząc na słońce, Katarzyna Mlek - prezencik, nie mogę się doczekać tej książki!\nJak widać, byłam w bibliotece. Nie było tam dużego wyboru, ale jednak coś się znalazło. Jestem zadowolona z przeczytanych książek, a tych, które jeszcze przede mną, nie mogę się doczekać :)\nA wy, czytaliście coś? Doradzacie, odradzacie? Jakie są wasze odczucia? A może widzicie coś dla siebie?\nRecenzja książki "Biała jak mleko, czerwona jak krew".\nTłumaczenie: Alina Pawłowska\n"Miłość istnieje nie po to, by dać nam szczęście, ale po to, byśmy mogli sprawdzić, jak silna jest nasza odporność na ból"\nBiała jak mleko, czerwona jak krew to debiut powieściowy włoskiego pisarza Alessandra D'Avenia. Autor ten napisał również drugą książkę zatytułowaną Rzecz, o której nikt nie wie, we Włoszech opublikowaną w 2011 roku. Jednak to Biała jak mleko, czerwona jak krew zdobyła światową sławę i została okrzyknięta współczesnym love story. To książkowy bestseller, który trafił do ponad dwudziestu krajów.\n"Miłość jest czerwona jak krew"\nLeo jest młody, śmiały, trochę bezczelny. Zawsze postawi na swoim, nie podda się bez walki. To z pozoru zwyczajny, odważny, pragnący żyć każdą chwilą chłopak. I jak każdy zwyczajny chłopak przeżywa swoją pierwszą miłość. Obiektem jego fascynacji jest Beatrice, piękna, ognistoruda dziewczyna. Jest odzwierciedleniem czerwieni, koloru miłości, koloru jutra, marzeń. Jednak, kiedy dzięki najlepszej przyjaciółce, Sylvi, błękitnej niczym morze, niebo czy przyjaźń, Leo poznaje świat Beatrice, wszystko się zmienia. Chłopak odkrywa, że dziewczyna ma białaczkę - raka krwi. Powoli staje się biała jak mleko... Biała niczym uczucie samotności, pustki, smutku czy strachu.\nCo zrobi Leo? Czy będzie walczył o Beatrice? Czy stawi czoła wielu dramatycznym sytuacjom? Czy zrozumie, czym jest strach, poświęcenie, przyjaźń? Czy zrozumie, czym jest prawdziwa miłość?\n"Tak to już jest na tym świecie, że nie zauważa się tego, co się ma najbliżej"\nBiała jak mleko, czerwona jak krew to książka niepowtarzalna, jedyna w swoim rodzaju. Potrafi pokazać, czym jest siła miłości czy siła przyjaźni. To książka wyjątkowa. Oprócz pięknej, interesującej okładki ma w sobie tę moc, tę niezwykłą historię zwyczajnego, młodego chłopaka, który odkrywa, co to miłość i czym jest prawdziwe życie. Może powieść ta nie jest arcydziełem, może styl pisania nie jest na miarę światową, a bohaterowie nie są idealni, ale ta książka ma w sobie to coś. To coś, co jest tym czymś, co pokazuje nam to, co ukryte, sprawia, że jesteśmy jakby wrażliwsi... że jesteśmy innymi ludźmi, choć przez chwilę.\nLeo wiódł normalne życie - grywał z kolegami w piłkę, kłócił się z rodzicami. Na dodatek przeżywał swoją pierwszą, czerwoną jak krew miłość. Czerwienią była Beatrice, piękna, niedostępna dziewczyna. Aż pewnego razu czerwień przybrała jakby odcień bieli... wkrótce te barwy niemal połączyły się, stworzyły jedność. To był dla Leo koniec świata.\nLeo to zwykły, dorastający chłopak. Chłopak, który zdobywa sympatię czytelnika swoją oryginalnością, odwagą i charakterem. Momentami jest trochę irytujący, denerwujący, ale... jego przemyślenia, jego złote myśli, są naprawdę niezwykłe. W trakcie czytania przystawałam i zastanawiałam się, czym jest życie, śmierć, miłość, nienawiść, nadzieja, rozpacz. To książka głęboka, niosąca ze sobą duże przesłanie. Jest wzruszająca, poruszająca. Jest w niej coś pięknego.\nTo może książka prosta, banalna, ale jednak wyjątkowa. Przeżywamy wszystko, czego możemy się spodziewać. I sama nie wiem czemu, ale wzruszyłam się, czytając. Bo choć błyskotliwego stylu pisania nie ma, to najważniejszy w tej książce jest sens, pojęcie miłości, życia i śmierci.\nBiała jak mleko, czerwona jak krew to z pewnością książka warta polecenia. Bo naprawdę warto poznać historię Leo, przeżywać razem z nim trudne chwile. I tak, jak już wspomniałam, powieść ta nie jest świetnie napisana. Ale jest za to wzruszająca, poruszająca... Magiczna.\nTytuł: Pomiędzy światami\nData wydania: 15 listopada 2011\n"[...] chodzi też o to, abyś wybaczyła sama sobie"\nJessica Warman to amerykańska pisarka, autorka trzech bestsellerowych powieści dla młodzieży. Ukończyła studia w zakresie kreatywnego pisania. Pomiędzy światami to jedna z jej dzieł, jedyna jej powieść, którą opublikowano w Polsce. To książka znana, która szybko podbiła serca czytelników.\n"Co rano, kiedy się budzę, myślę, że znowu ją zobaczę. [...] A potem sobie przypominam. To tak, jakby każdego dnia umierała na nowo"\nElizabeth Valchar zawsze cieszyła się popularnością. Uznawana była za śliczną, idealną i wspaniałą. Miała cudownego chłopaka, mnóstwo pieniędzy i najdroższe ubrania. Słowem, wszystko, o czym mogła pomarzyć. I wszystko to utraciła w jednej chwili.\nW dniu swoich osiemnastych urodzin Liz postanowiła urządzić przyjęcie na łodzi "Elizabeth", nazwanej na jej cześć. Na jacht zaprosiła szóstkę znajomych. Kiedy obudziła się w środku nocy, zbudzona przez tajemniczy dźwięk, odkryła coś szokującego. Gdy zbliżyła się do źródła denerwującego hałasu odkryła, że... leży w wodzie. Martwa.\nOd tamtej chwili Liz podróżuje pomiędzy światami. Obserwuje, co dzieje się na Ziemi, gdy już jej nie ma. Śledzi dalsze losy rodziców, siostry oraz przyjaciół, którzy nie widzą jej i nie słyszą. Wyjątkiem jest Alex, chłopak, który zginął rok temu, potrącony przez samochód, chłopak, który błąka się po świecie, niewidoczny, nieżywy.\nLiz musi zaufać Aleksowi, powrócić do przeszłości, jakże przykrej i bolesnej, by znaleźć odpowiedź na najważniejsze pytanie: dlaczego umarła? Kto stoi za tą straszną tragedią? Czemu wędruje pomiędzy światami?\n"Kiedy hałas dobiega z miejsca dokładnie pode mną, patrzę w dół. Przemoczona. Nasiąknięta. Twarzą do dołu. Dziewczyna w wodzie to ja"\nOkładka tej książki jest piękna, tajemnicza, niezwykła. Z pewnością to ona przeważyła nad tym, że podeszłam do bibliotekarki i na kilka dni Pomiędzy światami stało się moją własnością. Na samym początku mojej podróży w świat Liz spostrzegłam, że główna bohaterka to pusta, samolubna dziewczyna, którą obchodzą tylko ubrania i pieniądze - że jej charakter jest okropny. Cieszę się wraz z tymi, których dręczyła, że już jej tutaj nie ma.\nPomysł na książkę Pomiędzy światami jest bardzo interesujący i oryginalny. Liz po swojej śmierci nie pamięta nic - od pierwszych urodzin do ostatnich sekund życia - może poza drobnymi, nieistotnymi sytuacjami. Musi cofnąć się w przeszłość, powrócić do najgorszych wspomnień, by dowiedzieć się, dlaczego umarła i dlaczego wędruje pomiędzy światami. Do tej historii wplątała się zdrada, miłość, anoreksja, narkotyki i dręczenie w szkole, tworząc bardzo ciekawą opowieść. Opowieść, która byłaby niemal idealna, gdyby nie to, że była przewidywalna, nieco banalna, ubarwiona wyjątkowo płytkimi postaciami.\nGłównym wątkiem w książce jest życie Liz. Co się na tym opiera: bardziej poruszające i wstrząsające chwile z matką, mniej z siostrą i przyjaciółmi, kiedy głównym tematem stają się ubrania, samochody czy pieniądze. Bohaterowie nie mają charakteru, są źle wykreowani i... po prostu irytujący. Sztuczni. Miałam dość, chciałam rzucić tą książką w ścianę, kiedy po raz kolejny główna bohaterka wspominała, że jako dziecko była "taka śliczna", albo że "te cudowne buty ją cisną". W pewnym momencie ta książka zaczęła być istną męczarnią. Dziwię się, że ją skończyłam.\nPomiędzy światami mogę polecić... Wszystkim, którzy są na tyle odważni, by po tą książkę sięgnąć. Jeżeli nie boicie się rozczarowań, czytajcie. Może wam książka się spodoba.\nAutor: Maja B. o 11:48\nTytuł oryginału: Impossible\n"Dziewczę od mej klątwy nie uwolni się\n[...] Dopóki nie wykona zadań trzech\nW pułapce mej miłości będzie trwać"\nNiemożliwe to powieść napisana przez amerykańską autorkę Nancy Werlin. To jej jedyna książka, która przetłumaczona została na język polski. W tym roku, w USA, ukazała się jej kolejna powieść Unthinkable, która jest sequelem książki Niemożliwe. Nancy Werlin, jak dotąd, opublikowała dziewięć dzieł.\n"Szałwia, rozmaryn, tymianek i nać"\nWiele pokoleń temu Elfi Książę rzucił na Fenellę, kobietę z rodu Scarborough, przerażającą klątwę. Wraz z narodzinami córki miała popaść w szaleństwo. Jedyne, co mogło przerwać klątwę, to wykonanie trzech niemożliwych do wypełnienia zadań. Miała stworzyć magiczną koszulę bez szwów, nie używając przy tym igły, znaleźć akr ziemi między morza brzegiem a wodami słonymi oraz zaorać to pole kozim rogiem i obsiać je jednym ziarnem. Nigdy jej się to nie udało...\nLucy Scarborough starała się być zwyczajną nastolatką. Mieszkała u przybranych rodziców - Leo i Solead. Jednak kiedy została brutalnie zgwałcona podczas balu szkolnego i zaszła w ciążę, jej życie się zmieniło. Dziewczyna odkryła, że jej matka, Miranda, tak samo jak ona, zaszła w ciążę w wieku siedemnastu lat. Dowiedziała się, że potem oszalała.\nTym sposobem Lucy odkryła, że wiele pokoleń temu na kobiety z jej rodziny rzucono klątwę. Wraz z pomocą najlepszego przyjaciela Zacha i rodziców zastępczych stara się ją złamać. Czy jej się uda? Czy Lucy pokona Elfiego Księcia i uwolni siebie oraz swoją nienarodzoną córkę od klątwy?\n"[...] Jeśli nie chce w pułapce mej miłości trwać\nI oddać w moje ręce każdej ze swych córek"\nNiemożliwe oczarowało mnie piękną, oryginalną okładką i niezwykłym pomysłem. Miałam nadzieję, że autorka wykorzysta magię tej niezwykłej pieśni, na której inspirowana jest cała książka. I teraz wiem, że wykorzystanie staroangielskiej ballady Targ w Scarborough jest największym plusem tej powieści. Styl mnie nie urzekł, postacie były banalne, płytkie, a sama książka przewidywalna oraz prosta. Rozczarowała mnie.\nLucy Scarborough dowiedziała się z pamiętnika matki o klątwie ciążącej na jej rodzinie oraz o trzech niemożliwych do zrealizowania zadaniach. Postanowiła je wykonać. Jednak potraktowała słowa ballady dosłownie: zdecydowała się znaleźć sposób na wykonanie koszuli bez szwów i igły, próbując na manekinie różnych metod. Nie próbowała znaleźć w pieśni jakiegoś ukrytego sensu, czegoś, co mogło wyróżnić tę koszulę na tle innych, czegoś, co mogło sprawić, by była inna, niepowtarzalna, magiczna. Nie podobało mi się to - miałam nadzieję, że Lucy odkryje coś nowego, coś magicznego, coś, co może być rozwiązaniem całej zagadki - sądziłam, że to będzie coś nieprawdopodobnego. Niestety, nie było.\nWątek miłosny jest chyba głównym wątkiem w książce. Klątwa, Elfi Książę czy zadania zeszły na drugi plan, kiedy Lucy i Zach zbliżyli się do siebie. Ballada była mniej ważna od miłości rozkwitającej między głównymi bohaterami. Może powieść pokazuje, jak bezgranicznie można kochać, co można zrobić dla osoby bliskiej naszemu serce, ale... ta miłość była sztuczna, miałam wrażenie, jakby nie była prawdziwa, wplątana na siłę w historię tej książki.\nKomu mogę polecić Niemożliwe? Każdemu, kto chce się z tą książką zapoznać, kogo interesuje. Innym - jeśli nie będziecie mieć nic lepszego do czytania.\nAutor: Maja B. o 13:17\nAutor: Maja B. o 14:05\nW zabawie "Nie niszcz książek - używaj zakładek" może wziąć udział każdy. Aby do nas dołączyć, opublikuj na swoim blogu post o Twoich ulubionych lub wymarzonych zakładkach, następnie zaproś do zabawy siedmiu innych blogerów.\nPostanowiłam wziąć udział w zabawie "Nie niszcz książek - używaj zakładek". Na czym to polega - już się dowiedzieliście. I... chcę jeszcze gorąco podziękować za nominację Dori. Według mnie to bardzo ciekawa zabawa - tylko dzięki tobie mogę wziąć w niej udział!\nNo to może przejdę do zaprezentowania wam moich zakładek, których obecnie używam:\nWiem, wiem - mam ich mało. Nigdy nie zbierałam zakładek - zakładką zazwyczaj był papierek, guzik, kamyczek czy nawet mój własny palec. Tylko tych używam i tylko te wam zaprezentuję. Inne, starsze, może kryją się między stronami książek, których nie doczytałam lub chowają się w starym pudle na szafie.\nMetka ze sklepu Bershka. Tak mi się spodobała, że teraz służy mi jako zakładka do książek.\nKiedyś była to bransoletka, teraz - zakładka z napisem "kocham czytać".\nBransoletka, której nigdy nie założyłam. Nie założyłam na rękę, oczywiście. Bo jako zakładka do książek jest świetna :)\nTo zakładka z Matrasu - dostałam ją jako przezent, dodatek, kiedy kupowałam książkę. Już trochę zniszczona, chociaż jest przy mnie dopiero trzy miesiące. A szkoda, bo lubię ją.\nTutaj mamy zakładkę z sówkami. Jest ona moją ulubioną zakładką. Używam jej chyba najczęściej.\nZakładka z lubimyczytac.pl. Dostałam ją wraz z książką, którą wygrałam w jednym z ich konkursów. Uwielbiam tę zakładkę!\nMagnetyczna zakładka z napisem "dobrą książkę możesz zabrać wszędzie". To chyba, oprócz sówek, moja ulubiona zakładka. Niedawno znalazłam ją za łóżkiem, a szukałam jej długo, długo... Jak się tam znalazła? Nie mam zielonego pojęcia ;)\nTo już wszystkie zakładki, jakie chciałam wam pokazać. Może jest ich mało, ale nie potrzeba mi więcej. Te mi wystarczają.\nNa koniec zaprezentuję blogi, które zapraszam do zabawy:\nJak wam się podobają moje zakładki? Posiadacie podobną? A może też chcielibyście się podzielić swoimi zakładkami?\nAutor: Maja B. o 15:00\nTłumaczenie: Katarzyna Okrasko, Carlos Marrodan Casas\n"Czasami to, co najbardziej prawdziwe, dzieje się tylko w wyobraźni. Wspominamy tylko to, co nigdy się nie wydarzyło"\nCarlos Ruiz Zafón to wybitny hiszpański pisarz. Spod jego pióra powstały światowe bestsellery, takie jak Cień wiatru i Gra anioła. Zadebiutował w 1993 roku powieścią Książę Mgły, pierwszą częścią serii dla młodzieży Trylogia Mgły, w czego skład wchodzą jeszcze Pałac Północy oraz Światła września. Marina, książka, którą pokochali czytelnicy, to czwarta i ostatnia powieść dla młodzieży, jaką napisał.\n"Uciekać mogą tylko ci, którzy mają dokąd wracać"\nOscar Drai to z pozoru zwyczajny piętnastoletni chłopak - mieszka w internacie, "uczy się" i wyczekuje na chwilę, by móc po raz kolejny wymknąć się ze szkoły i podziwiać uroki Barcelony. Interesują go podupadające secesyjne pałacyki. Gdy tak, przechadzając się uliczkami miasta i zachwycając się jednym z domów, spotyka młodą i piękną Marinę, jego świat staje na głowie. Oscar, zauroczony wdziękiem dziewczyny, zaczyna się z nią spotykać - coraz częściej przychodzi do jej rodzinnego domu, do niej, do jej ojca i do jej dziwnego kota. Powoli staje się częścią ich rodziny. Pewnego dnia Marina zabiera Oscara na tajemniczy i mroczny cmentarz na Sarria. Tam zauważają kobietę w czerni, co miesiąc z czerwoną różą u bezimiennego grobu, oznaczonym tylko znakiem czarnego motyla.\nJaki sekret skrywa kobieta, grób i czarny motyl? Czy Oscar i Marina poradzą sobie, kiedy dane im będzie zmierzyć się z mroczną zagadką rodem z Frankensteina?\n"Dopóki nie zrozumiesz śmierci, nie zrozumiesz życia"\nAutor na samym początku książki informuje, że Marina to powieść jedyna w swoim rodzaju, bardzo dla niego ważna. Mówi, że jej publikacja nie była dla niego szczęśliwym wydarzeniem i że cierpiał za każdym razem, gdy ktoś fałszował oryginał i wydawał książkę zupełnie odmienną od tej, którą miała być. Ucieszyłam się, wiedząc, że mogę trzymać w rękach książkę tak ważną dla pana Zafóna i poznać jej treść. I mogę powiedzieć z czystym sumieniem, że Marina również dla mnie stała się powieścią wyjątkową.\nPoczątek mnie nie zachwycił - autor zaczął swą opowieść od pokazania Oscara, jego zainteresowań i fascynacji. Potem przedstawił tajemniczego kota Kafkę, piękną Marinę oraz jej ojca, Germana. Wplątana w to została również pewna kobieta w czerni, bezimienny grób oraz mroczna tajemnica. Oscar powoli, powoli wkraczał w dziwny świat pełen czarnych motyli. Ale potem, kiedy sekret wychodził na jaw, Marina mnie oczarowała. Wciągnęła, poruszyła i wzruszyła.\nMarina to z pewnością książka niepowtarzalna - pełna mrocznych sekretów, wciągająca... i po prostu piękna. Historia ta na długo pozostanie w mojej pamięci, do lektury wracać będę z przyjemnością. Dzięki tej powieści odkryłam nowe znaczenie słowa "miłość", którego synonimami od dzisiaj będą hasła "zaufanie" oraz "poświęcenie". Marina to książka bardzo wzruszająca i pouczająca. Jest przepiękna.\nMarinę mogę polecić wszystkim miłośnikom książek: tym, co wolą horrory, tym, co gustują w romansach i tym, którzy uwielbiają fantastykę. Nie zawiedziecie się!\nAutor: Maja B. o 13:20\nW lipcu przeczytałam 11 książek - jest to najlepszy wynik, jaki dotychczas wam zaprezentowałam. Zrecenzowałam 8 powieści. Przeczytałam dokładnie 3970 stron - 128 stron dziennie. Jestem z tego wyniku bardzo zadowolona - jak już wspominałam, to jak dotąd najlepszy wynik.\nTeraz czas na listę tytułów :)\nMechaniczny anioł, Cassandra Clare - 9/10 (RECENZJA) - 478 str.\nPałac Północy, Carlos Ruiz Zafón - 9/10 (RECENZJA) - 288 str.\nMarina, Carlos Ruiz Zafón - 9/10 - 304 str.\nKrólewski wygnaniec, Fiona McIntosh - 8/10 (RECENZJA) - 576 str.\nBaśniobór - klucze do więzienia demonów, Brandon Mull - 7/10 (RECENZJA) - 560 str.\nAngelfall, Susan Ee - 7/10 (RECENZJA) - 316 str.\nCarrie, Stephen King - 7/10 (RECENZJA) - 208 str.\nDwanaście prac Herkulesa, Agatha Christie - 7/10 (RECENZJA) - 320 str.\nKsiążę Mgły, Carlos Ruiz Zafón - 6/10 (RECENZJA) - 200 str.\nCórka Czarownic, Dorota Terakowska - 6/10 - 360 str.\nNiemożliwe, Nancy Werlin - 5/10 - 360 str.\nNajlepsze książki: Mechaniczny anioł, Pałac Północy, Marina\nNajgorsza książka: Niemożliwe\nNajwiększe odkrycie: Mechaniczny anioł, Królewski wygnaniec\nNajwiększe rozczarowanie: Angelfall, Książę Mgły, Niemożliwe\nJak widać, w lipcu poszło mi nieźle. Nie sądzę, że przeczytam więcej książek w sierpniu, ale cóż... Zobaczę.\nA jak wam poszło? Pochwalcie się :)\nZaprezentuję wam również stosik - skromny, mały, czytam aktualnie ostatnią książkę, więc za niedługo pojawi się następny, ale cóż - chciałabym wam go pokazać.\nPałac Północy, Carlos Ruiz Zafón - książka przeczytana, RECENZJA\nMarina, Carlos Ruiz Zafón - przeczytana, pożyczona\nCórka Czarownic, Dorota Terakowska - jw.\nNiemożliwe, Nancy Werlin - przeczytana, z biblioteki\nPomiędzy Światami, Jessica Warman - jw.\nBiała jak mleko, czerwona jak krew, Alessandro D'Avenia - teraz czytam, z biblioteki\nBrakuje tylko Księcia mgły Zafóna, pożyczonego od koleżanki, która z kolei wypożyczyła go z biblioteki ;)\nCzytaliście coś? Podobała wam się któraś z książek? A może któraś was ciekawi?\nAutor: Maja B. o 13:28\nMasło do ciała Szałwia & miłorząb japoński oraz body scrub organic shop\n,,Kto zabił Kopciuszka?" Alek Rogoziński\n"RAJ NIE ISTNIEJE" - MICHAEL ROBOTHAM\nGossip Girl | 2007-2012\nHaruki Murakami „Na południe od granicy, na zachód od słońca” – recenzja\nO amerykańskim patriotyzmie | "Długi marsz w połowie meczu" B. Fountain


Playmobil Summer Fun Pole namiotowe z ogniskiem LED (06888)\nKod produktu: 06888\nWakacyjne przygody, relaks i ciepłe letnie dni powracają do nas z serią Summer Fun. Tym razem nasi bohaterowie zdecydowali się na biwak! Znaleźli odpowiedni pole namiotowe i rozbili obóz. W zestawie znajdziemy rodzinkę figurek Playmobil (mamę i 2 dzieci), namioty, elementy przyrody - drzewo i pniak, oraz figurki zwierzątek i palenisko. Ognisko posiada oświetlenie LED, dzięki czemu wygląda realistycznie, niczym prawdziwy płomień.


Joe Chal: – Szwecja będzie odsyłać podejrzanych o terroryzm do Niemiec! | joedora\n← Joe Chal: – Angiela Merkel wciąż najpopularniejszą przywódczynią na świecie!\nJoe Chal: – Niemieckim żołnierzom zablokowano dostęp do własnej bazy lotniczej w Turcji! →\nJoe Chal: – Szwecja będzie odsyłać podejrzanych o terroryzm do Niemiec!\nOpublikowano Czerwiec 17, 2016 by Joe Chal\nW maju szwedzka policja aresztowała na międzynarodowym lotnisku Arlanda w Sztokholmie podejrzanego o terroryzm obywatela tureckiego. Osoba ta oczekuje w wiezieniu i niebawem zostanie wydalona na zasadzie ekstradycji do Niemiec.\n23-letni mężczyzna jest oskarżony o rekrutacje do organizacji terrorystycznych, jak również za to, że podróżował do Iraku w celu przyłączenia się do kurdyjskiej grupy ekstremistycznej PKK, która widnieje na liście Unii Europejskiej jako organizacja terrorystyczna. Sąd rejonowy w Attunda w pobliżu Sztokholmu, podjął decyzję o jego ekstradycji do Niemiec, gdzie jest on poszukiwany za zbrodnie.\nNiemcy wydały europejski list gończy na podstawie którego podejrzany został zatrzymany podczas kontroli paszportowej.\nAresztowany jest oskarżonym o dokonanie dwóch przestępstw terrorystycznych. Zarzuca się jemu nakłanianie kobiety aby wstąpiła do PKK a gdy ta się zgodziła to została umieszczona w zorganizowanym przez tą grupę obozie szkoleniowym dla terrorystów. Kobiecie tej powierzono obowiązki wartownika na pierwszej linii frontu w północnym Iraku.\n„PKK – oficjalnie Kurdyjska Partia Pracy, ale nieoficjalnie jest uznana jako Międzynarodowa Organizacja Terrorystyczna!”\n23-latek jest również oskarżonym o „przygotowanie do poważnego zbrojnego przewrotu” i w tym celu wyruszył do Iraku w aby dołączyć do swojej grupy PKK. W momencie aresztowania powiedział szwedzkim władzom, że mieszka we Francji i że postawione mu zarzuty są motywowane politycznie, bo „Niemcy współpracują z Turcją”.\n„Podejrzany zaprzeczył jakoby uczestniczył w dokonaniu jakiejkolwiek zbrodni a szwedzki organ ścigania dopatrzył się, że w europejskim liście gończym istnieje szereg formalnych uchybień i to oznacza, że nie jest możliwe, aby użyć go jako podstawy do decyzji sądu rejonowego w celu skazania. Będziemy się odwoływać „, powiedział jego adwokat Thomas Olsson.\nFoto: Lotnisko w Arlanda;\nTen przypadek nie jest jedynym jaki zaistniał w tym kraju i dotyczy dwóch podobnych zatrzymań na lotnisku Arlanda w ostatnich miesiącach. 35-letni mężczyzna został oskarżony o to, że jest członkiem PKK i został zatrzymany w połowie kwietnia, ponieważ jego nazwisko zostało umieszczone na międzynarodowej liście nakazu aresztowań. W innym przypadku w tym samym miesiącu 25-latek został również aresztowany na lotnisku w związku z podejrzeniem o naruszenie nowej szwedzkiej ustawy antyterrorystycznej zabraniającej pod groźba kary więzienia podróży w celu przyłączenia się do grupy terrorystycznej.\nUstawodawstwo antyterrorystyczne, który zostało przegłosowane przez parlament szwedzki w marcu tego roku wyjaśnia, że osoby podejrzane, które mają zamiar podróżować do innego kraju w celu przeszkolenia terrorystycznego lub chcą dokonać terrorystycznego czynu mogą zostać skazani do dwóch lat więzienia.\nW przepisach tych określono również, że ci, którzy finansują grupę terrorystów mogą być skazani na dwa lata za kratkami, albo do sześciu lat, jeżeli przestępstwo to jest recydywą.\nW artykule tym wykorzystano szwedzkie doniesienia medialne jak i źródła własne.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Polityka, Prawo, Religia, tragedia i oznaczony tagami joe chal, Szwecja, Terroryzm. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Przesyłam widok z mojego okna, z bażantem w tle, ze środy 21.12. kiedy spadł jedyny tej zimy (na razie) śnieg.\nWymiana przepisów (kulinarnych)\nUpiekłam dziś pierwszą partię pierniczków, ciasto na nie leżakowało prawie miesiąc. Kupiłam znów nowe foremki (także z Czech , z wakacji sobie przywiozłam). Mam 55 róznych wzorów (specjalnie policzyłam ) i jeszcze kilka podwójnych. I dziś co najmniej dwa razy uzyłam każdej z foremek, więc wykroiłam przeszło 100 pierników! Ale jeszcze ręka mnie nie boli. Przyjaciółka dała mi przepis na te pierniki przeszło 30 lat lemu, ona dostałą go od swojej teściowej. I tak co roku robię swoje pierniczki, ona swoje i tylko sie informujemy, która ile zrobiła. Przyjaciółka jest fanką pierniczków i kolekcjonerką foremek z całego świata (jako zapalona podróżniczka sama je sobie przywozi). W tym roku wiem, że robi pierniki z 6kg!! mąki. Ją na pewno będzie ręka boleć od wykrawania, tak jak rok temu.\nMam przepis od zaprzyjaźnionej osoby, a i tak moje pierniczki są całkiem inne niż jej. Tak to jest, mimo identycznego przepisu: używamy innej mąki, innych przypraw, wałkujemy na inną grubość, mamy inne piekarniki. I tak ma być. Każdy wypiek jest zindywidualizowany. Nigdy nie odmówiłam nikomu swoich przepisów. I wymianę przepisów uważam za coś oczywistego. Każdy przecież zrobi swój własny wypiek. Dziś poprosiłam (telefonicznie) bliską, zaprzyjaźnioną osobę o przepis na jej efektowne ciasto z kremem toffi. Usłyszałam, że to jej firmowe ciasto, jej pomysłu i przepisu nie da. Doznałam szoku, zaniemówiłam z wrażenia. A pierwsza myśl: "nie lubią mnie". Żeby pokryć jakoś konsternację zaczęłam pytać o dowolne gazetowe przepisy na podobne ciasta (typu np. snickers), może zna, może da. Z mojego jąkania się moja dobra znajoma chyba się zorientowała, że przesadziła z kategorycznością i spytała , czy mocno przejęłam się odmową. Wiem, ona w takiej sytuacji ujęłaby się honorem i powiedziała, że wcale jej nie zależy. Ja powiedziałam, że dosyć się przejęłam."Dam Ci ten przepis, oczywiście, że dam" - usłyszałam. I fajnie. Ona miała swoją małą chwilę triumfu, a ja zrobię coś smakowitego, co pewnie kiedyś wspólnie zjemy. I zapewne będzie to całkiem inne, choć podobne ciasto.\nMam ulubiony dowcip na temat przepisów:\nŻyczę wszystkim owocnych przygotowań!\nTak po prostu - czasu brak. Przeprowadzki ciąg dalszy. Jakoś się na tej wsi ułożyłam, ogarnęlam jako tako (zostawiajac sobie uporządkowanie "górki" na czas dalszy), a tu okazuje się, że jeszcze bardzo dużo "towaru" muszę na tej wsi pomieścić. Syn zrobił remont w naszym domu w bloku i się wprowadził. I potrzebuje szafy. A w tych szafach ściennych, wbudowanych, zostało jeszcze bardzo dużo naszych rzeczy (szczególnie książek), bez których spokojnie możemy sie obyć, ale które trzeba zabrać i jakoś zagospodarować. Ostatnio załamuję się przy porządkowaniu książek. Nie mam ich gdzie ulokować. Odstąpię kryminały po niemiecku i rosyjsku. Mam ich sporo. O ile po rosyjsku są to oryginalne rosyjskie kryminały i mogę je zanieść powiedzmy do biblioteki rusycystyki (żeby je tam sobie chętni zabrali), o tyle po niemiecku są to w większości tłumaczenia z angielskiego (ale też z włoskiego, o komisarzu Montalbano). Jakoś te kryminały czytane nie po polsku zapadają mi bardziej w pamięci i pamiętam zwykle "kto zabił", nie ma przyjemności czytać tego jeszcze raz. Ogólnie nie mam miejsca. To znaczy miejsca i przestrzeni mam sporo, ale nie mam szaf ani pólek. Takie było założenie. Tylko nie potrafię zamknąć oczu i wyrzucać. Rzeczy mnie krępują, pętają. Rzeczy osaczają , mamią i wiążą. Jak te tony książek, których już nie przeczytam, bo życia nie starczy. Komu książki, komu?


New Balance KL410Z5Y - Półbuty - Buty360\nButy360 › Półbuty › New Balance KL410Z5Y\nProponowane New Balance KL410Z5Y były tanio do kupienia w www.nbsklep.pl. półbuty pełnią rolę butów codziennego użytku w garderobie kobiecej. Trzeba przypomnieć, że marka New Balance jest ceniona przez kobiety z całego świata. A tym razem chodzi o piękne New Balance KL410Z5Y, które idealnie dopasowują się do kształtu kobiecej stopy. Zobacz.. więcej »\nProponowane New Balance KL410Z5Y były tanio do kupienia w www.nbsklep.pl. półbuty pełnią rolę butów codziennego użytku w garderobie kobiecej. Trzeba przypomnieć, że marka New Balance jest ceniona przez kobiety z całego świata. A tym razem chodzi o piękne New Balance KL410Z5Y, które idealnie dopasowują się do kształtu kobiecej stopy. Zobacz dokładną specyfikację obuwia i przekonaj się dlaczego są tak rozchwytywane.\nButy New Balance KL410Z5Y Stylowe, nisko profilowe obuwie dziecięce. Obuwie wykonane z najwyższej jakości zamszu oraz materiałów syntetycznych. Lekka piankowa podeszwa zapewnia odpowiednią amortyzację oraz komfort podczas codziennych spacerów.\nJeżeli pragniesz zobaczyć więcej podobnych butów to w naszym portalu znajdziesz półbuty firmy New Balance. Zachęcamy do korzystania z rozbudowanej wyszukiwarki , która pozwoli na precyzyjne zaznaczenie takich cech jak kolor, numer butów czy cena.


Klub Literacki RUBIKON - Wywiady: „Ballada z Poetą” - wywiad z Jerzym Marianem Pikulem\n„Ballada z Poetą” - wywiad z Jerzym Marianem Pikulem\nMiałem zaszczyt poznać wspaniałego śląskiego Poetę Jerzego Mariana Pikula... Wydał w moim wydawnictwie dwa tomiki: "Piosenka o władzy sprawiedliwej" i "Gorączka błota". Podczas pracy przy drugim tomiku zaproponowałem wywiad... Pan Jerzy bardzo się ucieszył, powiedział też, że jest to jego pierwszy wywiad w życiu...\nAutor 10 tomików wierszy, pisał również opowiadania. Zmarł 23 czerwca 2016 roku. Miał 70 lat.\nMarcin Kwilosz: Jest Pan znanym śląskim poetą i prozaikiem, członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich w Katowicach i Górnośląskiego Towarzystwa Literackiego. Autorem wielu tomików poetyckich, pisze Pan również opowiadania, ale jak się to wszystko zaczęło? Kiedy napisał Pan pierwszy wiersz?\nJerzy Marian Pikul: Ja lubię snuć takie opowieści.\nNie jestem pewien, czy dzisiaj na Śląsku są jacyś znani pisarze, poeci czy prozaicy. Kiedyś tak. Kiedyś bywali. Szklarski na przykład. Miał sławę Lema niemalże, nakłady książek milionowe. Wybitnych poetów tu chyba nigdy nie było. Dzisiaj mieszka tu 80-letni Tadeusz Kijonka. Z całym szacunkiem, poetą wybitnym nigdy nie był. Poetą wybitnym jest się wtedy, gdy ma się nieskończenie rozległy rejon tematyczny. Pisać trzeba umieć, to jasne, ale i głowę niemalże eisteinowską. Albo przynajmniej taką jak Rainer Maria Rilke. Jak Czesław Miłosz. Pisanie na odpowiednim diapazonie, czyli tylko poezji wysokiej, to podstawowy warunek. Ja jestem poetą skromnym. Urodziłem się w połowie drogi między Pacanowem, a Połańcem, dziękują Bogu, że akurat tam. Teren pagórkowaty. Z jednej strony las młody brzozowo-dębowy, z drugiej las stary świerkowo-sosonowy. W tym pierwszym kozaki czerwone i borowiki, w tym drugim podgrzybki. Zbieranie grzybów w dzieciństwie było moją miłością. 5 stawów, kilka potoków. W nich ryb nie do wyobrażenia. Łubnice przed i zaraz po wojnie były wioską zapuszczoną elektryfikacyjnie, ale nie kulturalnie. Oczywiście żadnego radia, żadnego telewizora. Jedyna rozrywka mego ojca? Poezja, proszę pana. Znał prawie całego Mickiewicza, Lenartowicza, Asnyka, Tetmajera. Nigdy nie czytał mi bajek. Zawsze deklamował mi na noc wiersze. Górował Powrót taty. Ten wiersz zastępował mi każdy film Tarantino. - Tato - prosiłem - Powrót taty. Matka karmiąc kury i świnki wczesnym rankiem codziennie wyśpiewywała pieśń Kochanowskiego "Kiedy ranne wstają zorze". Odbierałem w jej głosie metafizyczną wdzięczność za życie. Była jedną z najważniejszych pieśniarek w Kościele. Oboje znali wspaniale muzykę ludową nie tylko Kielecczyzny. "Mamusia mi powiedziała, o jo joj. Żebym chłopców nie kochała. Ło jo joj. A ja chłopca buch za szyję, ło jo joj - Będę kochać póki żyję, ło jo joj. Zaczynało się gdzieś wesele, tata mówił - Już grają światówkę. Kto dzisiaj wie, co to była Światówka. Nasiąknąłem tą atmosferą, jak gąbka wodą. Żeby grać, należało mieć instrument, żeby pisać wystarczał ołówek. Marzyłem o jakimś artystycznym zawodzie. Najbliższa, najtańsza była poezja. W tarnowskim III L.O. już było nas dwóch. Ja i Wojtek Stompór, przecudowny kumpel. Kochałem go całym sercem, zachowując nieustanną skłonność do dziewcząt, to jasne. On pisał wiersze trochę jakby surrealistyczne, ja uprawiałem tradycyjną poezję sylabotoniczną ze średniówką. W tym sensie antycypowałem swoje życie. Wiedziałem, że poezja, nie przynosząca nikomu kolosalnych zysków, będzie treścią - mimo wszystko - mojego życia. Pierwszy wiersz opublikowałem dość późno, bo mając lat 27, ale też nigdy nie parłem mocno do przodu. Byłem zdania, co się ma stać, to się stanie.\nWraca Pan często w rodzinne strony?\n- Pisząc o miłości do kobiety należy w gruncie rzeczy powściągliwie. Podoba mi się tu Jan Nowicki, aktor. Mówi, że jego postawę wobec kobiet wyraża nakaz biologiczny, imperatyw. Nie mówi, że w takiej miłości nie ma niczego boskiego, ale bardziej zwraca uwagę na jej pierwiastek czysto fizyczny, chemiczny czy jeszcze jakiś dodatkowy. Ale gdy idzie o miłość do miejsca urodzenia, w moim przypadku do wsi rodzinnej, nie muszę bać się jakiejś przesady czy pretensjonalności. Kochałem Łubnice, mam do nich uczucie dzisiaj i będę miał kult zawsze. Uwielbiam każde tam miejsce i często o tych miejscach piszę. Kolejka wąskotorowa łącząca Staszów z Jędrzejowem. Wysiadałem w Szczucinie i jeszcze 2 godziny jechałem innym pociągiem przez Dąbrowę Tarnowska do Tarnowa. Do Łubnic wracałem oczywiście na różne święta, gdy zamykano internat. Szedłem dróżką przez las albo kamienistą drogą, jakieś 800 metrów, do centrum wsi, gdzie mieszkałem. Ta czysto boska miłość zamieniała się wtedy w niemal dotykalną. Namacalną. Oczywiście ta wioska była wtedy inna niż dzisiaj. Żadne miejsce na świecie nie pozwoliło mi uświadomić sobie, jak wszystko połyka czas, jak wszystko trafia grom. Nie ma tam już oczywiście jednego człowieka z pokolenia moich rodziców. Wszystko się zmieniło na krótkiej przestrzeni 40 lat. Było pięć stawów, w tym jeden najbardziej uroczy na środku wsi. Z wszystkich znikła woda. Kiedyś ta wioska należała do Izabelli Czartoryskiej, Potocki pisał z istniejącego tam wtedy pałacu miłosne listy do Marii Kalergis. Do tej pory rosną tam 300-letnie lipy. Gdy żyli rodzice, byłem silny i zdrowy, przyjeżdżałem tam 3 razy w roku. Nigdy nie mogłem zrozumieć pewnego przypadku. Tuż po moim urodzeniu, w r. 1950 wyjechał z Łubnic na Żuławy mój wujek Janek Wołowiec. Nie przyjechał już nigdy więcej. Umierali kolejno rodzice, bracia, nie przyjechał. Raz pytam jego brata: - Powinniście wy do niego pojechać, zapytać. - Byliśmy, Jurek. Nie przyjeżdżał i koniec. A ja zawsze miałem ciarki na plecach, gdy dojeżdżałem do Łubnic. Ale niestety nie będę tam nigdy więcej. W 2012 r. moje serce nawaliło kompletnie. - Ono nie jest zdolne do żadnego wysiłku - rzekł lekarz. I rzeczywiście, mówiłem Panu, byłem człowiekiem oszczędnym. Nawet będąc w Paryżu czy Rzymie liczyłem się z forsą. Żona mówi - No i po co? Chodziło mi o inne miejsca. Myślałem; pojadę. A tu nawet nad Sołę, 60 km stąd czy nad Wisłę do Ustronia nie mogę pojechać. Życie jest takie oto, taki los. A przecież mam tam także siostrę w świetnie rozwijającym się zdrojowisku Solec-Zdrój. 15 km od Łubnic. Kiedy przyjeżdżałem tam kiedyś, nieraz widząc matkę w ogrodzie jak zbiera czy suszy śliwy, puszczałem maleńką łzę. Bo wiedziałem, że tego wszystkiego tam wkrótce nie będzie. I nie ma.\nCiekawi mnie jak wygląda Pański warsztat pracy. Jak powstają wiersze, jest Pan poetą natchnienia? Tworzy Pan pod wpływem wewnętrznego głosu?\n- Wierzę, słusznie czy nie drogi Panie Marcinie, że życie w poważnej jego części, jest tajemnicą Pana Boga. Nie da się go wyjaśnić w pełni racjonalnie, ludzie sięgają po różne sztuczki i filozofie, aby je zrozumieć. Miłosz stwierdza z olbrzymią powagą w książce "Rok myśliwego", iż jest przekonany, że jest pierwszą po jego śmierci w r. 1855, reinkarnacją Adama Mickiewicza. Gdy się nad tym poważnym przecież wyznaniem zastanowiłem głębiej, pomyślałem, dlaczego by nie. Aktor, piosenkarz, poeta, satyryk Maciej Zębaty twierdził, że jest reinkarnacją pewnego wermachtowca z Hamburga. Opisywał dokładne szczegóły ulicy, ogrodu, rozkładu pomieszczeń. W niczym się nie pomylił. W każdym razie przynajmniej pewne predylekcje charakteru i talentu może dawać arbitralnie Bóg, jeśli rządzi tym światem. Może i skala talentu od Niego zależy? Żeby być dobrym poetą czy pisarzem, mówią, niezbędne trzy rzeczy: miłość jako stosunek do wszystkiego, w tym prosta empatia, umiejętność pisania, to znaczy warsztat i rozległa wiedza, która czyni człowieka przekonywującym, bo tylko człowiek mający ogromne ilości informacji może wszystko dobrze, albo przynajmniej lepiej ocenić. Ja pisać właściwie, stosownie do czasu, umiałem właściwie zawsze. Byłem lotnym chłopcem. Nie miałem nigdy na żadnym świadectwie stopnia dobrego tylko bardzo dobre. W szkole w Tarnowie siedzieli obok mnie synowie adwokatów, sędziów, ale zawsze zastanawiali się co to jest na przykład "za". Przyimek, zaimek, coś innego? Rzadko kiedy z wypracowania dostawałem cztery. Mówiłem sobie: słowa są po to, aby na mnie spływać. Niedawno dzwoni do mnie Baran. Powiada: - wiesz Jurek, przeczytałem dokładnie książkę, którą ci wydał Marcin Kwilosz. Te rymy wyglądają zdobyte tak łatwo, bez wysiłku. One są tak wkomponowane w wiersz, iż nie widać, żebyś ty je szukał, bo wtedy często widać jakiś rodzaj sztuczności, siłowego dopasowania. Ja mam z tym problem, a ty nie. - Nigdy nie szukam, one lecą - odpowiedziałem. - A czy długo piszę wiersz - pyta. - Jak mam przemyślany temat, to trwa to pięć minut. Nigdy dłużej. - Tego ci naprawdę zazdroszczę, to jest dla mnie dziwne. A miłość, albo gniew, to są we mnie zawsze. Jak się coś bardzo kocha, to z drugiej strony musi się czegoś nienawidzić. Mam mnóstwo wierszy lirycznych, których budulcem jest miłość to znaczy liryzm. Ale akurat te, które drukuje Pan w "Gorączce błota" stworzone są przez gniew i bunt. Niech Pan nie wierzy nigdy w żadne natchnienie. Albo może inaczej: ono jest w poecie cały czas. To Przyboś, zdaje się, powiedział, że poetą się nie jest, poetą się bywa. To bzdura. Jak ktoś umie pisać, w każdej chwili, bez czekania na jakiś sygnał z Nieba, napisze dobry wiersz. Raz lepszy, raz gorszy. Ale nie zależy to od natchnienia, tylko od dopracowania. I od tematu. Bo jedne są łatwiejsze, a drugie trudniejsze.\nPański książkowy debiut poetycki przypada na rok 1980, ukazał się wtedy tomik "Między brzegami", wydany przez Związek Literatów Polskich. Jak do tego doszło? Może zgłosił Pan swoje wiersze do konkursu? Często są organizowane rożnego rodzaju konkursy dla młodych poetów na wydanie pierwszej książki.\n- O tomiku, to jasne, marzy się już po uzbieraniu 60 wierszy. Raz, na konkursie w Górach Kaczawskich w Wojcieszowie zapoznałem się z poetą Leżachowskim, przyjacielem Stachury, razem gdzieś kiedyś w lasach bawili się w drwali. Był to piękny o bardzo regularnych rysach twarzy mężczyzna. Uśmiechnięty, promienny, niezwykle przyjazny. Stał przed Domem Kultury i sprzedawał swój tomik. Jakże mu - konstruktywnie nazwijmy - zazdrościłem. Potem przyjechał Mieczysław Warszawski. Też mi błysnął własnym tomikiem przed oczami. Zazdrość to brzydkie uczucie? Niekoniecznie. Też chciałem dobić się tomiku. Raz przedstawiła mnie w Tychach miejscowa gazeta. Przedzwonił też mieszkający tutaj poeta i prozaik Stanisław Bochenek. - Jeździ pan do Koła Młodych do Katowic? Czemu pan nie jeździ?. Przecież jak będzie pan chciał coś w ZLP wydać, to pana, młodzi czy nie młodzi, wytną. Powiedzą "nie nasz". Pan musi być czyjś. Pan myśli, że poziomem kogoś przebije? Poziom się nie liczy. Ważne: nasz czy nie nasz. Jak pan nie będzie miał od nikogo wsparcia, to pan zginie. Esbekiem pan nie jest, jej agentem też nie. Niech pan jeździ, to panu się przyda. Pojechałem więc dnia któregoś. Miał prelekcję jakiś redaktor z "Poglądów". Po prelekcji zamieniłem z nim dwa słowa. Pracowałem wtedy jako ekonomista, pełnomocnik dyrektora do spraw części niepełnowartościowych i surowców wtórnych, w FSM Tychy. Wysyłałem uszkodzone części, w tym nadwozia, między innymi warszawskim właścicielom warsztatów mechanicznych. Był wśród nich jeden o takim szarmanckim usposobieniu, że nie spotkałem w życiu takiego człowieka. Za każde nadwozie, z którego potem składali samochód, wynagradzał mnie tak, że zawsze miałem pieniądze. To z nich wyrośli potem najpotężniejsi gangsterzy Pruszkowa czy Warszawy. On potem należał do pierwszej szóstki. - Jeszcze nie masz tomiku? To pojadę do którejś z warszawskich oficyn i przedstawię im propozycję, że tomik wkrótce będzie. Nie - powiedziałem. Ale raz przyjechał do FSM redaktor, który miał w Kole Młodych prelekcję. - No i co słychać? - zapytał. Żyje się - odrzekłem. - Tu pan pracuje, a ja chciałem kupić trochę drewna. Buduję daczę niedaleko. - To załatwione. A gdy wyjeżdżał z drewnem, rzekł: - Niech pan mi przyśle ze 100 wierszy. Posłałem, odpisał. Pewien pisarz z Zaolzia dobrze je ocenił i my je wydajemy. Dobrze? Jest lepiej niż dobrze. Tak było z tomikiem. Romantyzmu więc w tym ani za grosz. Ale co ja poradzę. Nie spotkałem żadnej księżniczki, nie powiedziała: piszesz takie genialne wiersze, najpierw cię pocałuję, potem książkę ci wydam.\nW latach 70. należał Pan do Tyskiej Grupy Poetyckiej „Symbol”. Jakie były cechy i założenia tej grupy?\nSens grup muzycznych jest łatwy do zrozumienia. Mick Jegger nie mógłby skakać i szaleć po scenie, gdyby mu ktoś nie przygrywał. Musi to czynić w takt muzyki. Niemen, po odejściu z Niebiesko-Czarnych, gdzie do śpiewania aspirowało wielu, w tym znakomity, zmarnowany jednak później Michai Burano, w Los Angeles John Mike Arlow lub - jak kto woli - Steve Luca, wcale nie robił - jak się uważa - kariery indywidualnej, bo dalej korzystał z pomocy wielu znanych muzyków czy też swoich grup innych jak Akwarele itp. Sens grup poetyckich jest jednak bardzo wątpliwy. W Polsce w moich czasach, czyli głównie siedemdziesiątych tych grup było wiele. Wyszła nawet o nich książka z ich nazwami, nazwiskami poetów itp. Najsławniejsza grupą była "Nowa Fala" z Krakowa, do której należeli Zagajewski i Kornhauser, teść naszego prezydenta Dudy, nie ukrywający swych żydowskich korzeni. Żartując sobie mogę powiedzieć, iż ich największym wrogiem wcale nie był system tylko Władysław Machejek, naczelny "Życia Literackiego", w którego sławną wołgę rzucali kamieniami wierszy. A teraz Zagajewski powiada, że chce uprawiać i walczy aby zwyciężała w Polsce tak zwana poezja wysoka, choć takiej - Bóg mi świadkiem - nie pisze, bo nie umie. Moim zdaniem, bardzo dziwnym trafem został okrzyczany genialnym poetą i kompletnie nie rozumiem, dlaczego jest kandydatem do Nobla. No ale tu różnie bywa. Reżyser Żuławski, gdy Nobla dostała Szymborska nie bał się powiedzieć w telewizji, iż przyznanie jej Nobla to największy skandal literacki. Byłem po jego stronie. To ona nazwała Stalina w wierszu "Adamem nowego człowieczeństwa", co oznaczało tyle, że pierwszy Adam w raju zgrzeszył i przyniósł grzechem pierworodnym całe zło światu, a Stalin, jak zbawiciel, ten grzech zmaże jak Chrystus. Zagajewski może nawet dostanie tego Nobla, ale to będzie totalny żart ludzkości. Ktoś pewnie mu załatwi. Nie może Pan mieć żadnych jednak złudzeń. Nic na Ziemi nie ma pieczątki Pana Boga.\nPodczas „Obiadu Literackiego” w 1993 r. w restauracji „Corner” w Katowicach, zorganizowanej przez SPP, gościem był m.in. Czesław Miłosz. Udało się Panu wtedy porozmawiać z Miłoszem?\n- Zaproszenie oczywiście miałem. Nie pojechałem jednakże. Nie lubię być tam, gdzie się wszyscy pchają. Wiedziałem, że Miłosz będzie nocował w Tychach, w tak zwanym Pałacu Myśliwskim książąt pszczyńskich. Książąt już nie ma, a pałac stoi. W Tychach nad sztucznym jeziorem stworzonym z zatrzymania rzeki Gostynki. Teraz tu Europa. Ale i wtedy było ładnie. Namówiłem tyskiego poetę Józia Krupińskiego, aby pójść pod ten pałacyk. Miłosz, otoczony oficjelami, wziął nasze-jego tomiki i złożył nam podpisy. Mój najcenniejszy autograf to chyba jednak Allana Ginsberga, przywódcy duchowego beatników, o którym i Miłosz napisał wiersz, zaczynający się od słów; Allan, dobry człowieku.../ To był oryginał.\nW tym Pałacu Myśliwskim, nawiasem mówiąc, nocował tez Josip Brodzki. Jest miejscem noclegowym tak zwanych lepszych gości. VIP-ów.\nCzym dla Pana jest poezja?\n- Kiedyś wydawało mi się, że wystarczy jak będzie prostym wzruszeniem, impulsem powodującym w duszy jakiś ruch pozytywny. Uznawałem już za poezję wyznanie poety:" szare chaty, proste chłopskie chaty, jak się z wam zrosło moje życie, jak wy proste, jak wy bez rozkoszy" Albo chociażby: "o szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny i pluszcze jednaki miarowy, niezmienny". Ale od dawna wiem, że to mało. Poezja powinna zaskakiwać. Patrzcie, niby o tym wiemy, ale ktoś artykułuje pewną prawdę tak, że staje się to dla nas niemalże odkryciem. Szekspir powiedział, że życie jest snem wariata. Wiemy o tym wszyscy. Ale Szymborska mówi: "to nie sny są szalone, szalona jest jawa. I to brzmi inaczej. Staje się prawie odkryciem. Miłosz pisze, że "bez poczucia wyższości niczego się nie osiągnie". Niby każdy zna tę obiegową prawdę, ale gdy mówi to Miłosz brzmi to jakby inaczej.\nJakie ksiązki czyta Jerzy Pikul?\n- W latach siedemdziesiątych i jeszcze później myszkowałem po wszystkich księgarniach i kupowałem mnóstwo nowości, zwłaszcza poezji. Chciałem wiedzieć, kto jest kim, jaki ma styl, jakim jest poetą. Dziś te sprawy interesują mnie o wiele mniej. Ostatnio kupiony tom poezji, to FILIP LARKIN, strasznie posępny, smutny poeta. Nastawiony wobec życia bardzo pesymistycznie, wprost tragicznie. Ale nie mówię, że się myli, że nie ma racji. Oczywiście czytam książki nagradzane, aby wiedzieć, jakie są koterie, jak forują swoich. Czytam głównie książki faktograficzne, popularno-naukowe. Zamówiłem w Internecie parę książek, wśród nich " Kowal mitu", o apostole Pawle uznawanym przez wielu za prawdziwego twórcę chrześcijaństwa. "Życie codzienne w czasach Jezusa". Te rzeczy mnie interesują.\n- Muzyka zawsze miała na mnie wpływ ogromny. Żałuję jednak do dziś, że to nie tak zwana poważna. Nie mogę udawać, że umiem się zachwycać Chopinem, Mahlerem czy innymi twórcami tego rodzaju. Gdy kiedyś jeszcze, przed laty, żona usiłowała mnie do niej przekonać, barbarzyńsko wołałem: - zgaś mi te fortepianowe plumkania. Nie lubię tych rozwlekłych tasiemców. Ale nie było tak, bym był obojętny wobec piosenki. Ponieważ długo, do końca chyba lat pięćdziesiątych, nie było w domu radia, siostry - a mam je trzy - miały swoje śpiewniki, proste zeszyty ze spisanym w nich tekstami Fogga czy Rolskiej. Pasłem krowy śpiewając te rzeczy zawzięcie. A gdy już było radio, to zakochałem się w Presleyu, ale najbardziej chyba w Richie Valensie. Uwielbiałem jego zespół Los Lobos, a szczególnie piosenkę "oh Donna", którą często śpiewam do dziś. Ale żył krótko, zginął w katastrofie własnego samolotu i należało zakochać się w kimś innym. Był więc Ricky Nelson, Beatlesi, The Yardbirds z Claptonem, John Denver. Mnóstwo piosenkarzy i kapel. Także rzecz jasna polskich. Kochałem Niemena, blues-rock Wojciecha Skowrońskiego, wiele utworów, choćby ten "Na Trynidad, nad morzem domek był.." Za najlepszą polską piosenkę uważam do dziś "Autobiografię". Fantastyczny tekst, dobra melodia. Jak to się ma do wygłupów piosenkarki, która obwieszcza rewelacyjnie, że "język lata, lata jak łopata". Albo głosi tezę, że wszystkiemu winien Testosteron. Gdy słucham takich piosenek, wyłączam radio. Ale ogólnie to żałuję, że nie słuchałem zbyt często poważnej. Kiedyś odwiedziłem koleżankę z Liceum w Tarnowie. Ona mówi: - W tym internacie to nie mieliście zbyt wesoło. - Ciągle - powiedziałem - w kołchoźniku leciał Czerny i Rachoń. - A mam coś Rachonia - rzekła. - Puścić? - Dla wspomnień możesz. I puściła fantastyczny utworek. W tytule tego utworu coś o myszach. Otóż dwie myszki uciekają chyba przed kotem albo ludzką miotłą. Raz przyspieszenie, raz spowolnienie rytmu. Coś pięknego. Niemal widziałem te muszki biegające po tym pokoju. Zrozumiałem ostatecznie, że muzyka może wspaniale ilustrować pewne, może wszystkie, zjawiska.\nCo by Pan zmienił we spółczesnej kulturze? Co Pana denerwuje? Czego brakuje, a może wszystko jest w jak najlepszym porządku?\n- Pan pyta co należałoby zrobić, aby stan kultury polskiej podnieść, zmienić, ulepszyć. Powiem prowokująco: pozamykać paru dawnych działaczy tak zwanej opozycji demokratycznej. Przynajmniej ponieśliby słuszną odpowiedzialność za swoje kłamstwa, buńczuczność obietnic, nicość osiągnięć. W walce o wyrwanie władzy nad kulturą z rąk PZPR i wszystkich jej agend, jakie się nią zajmowały, używali wszelkich możliwych podstępnych metod, bo kultura to jednak spory kawał mięsa. Ogólnie mówiąc wszystko miało być inaczej, lepiej, doskonalej. Ja dostrzegam kompletną klęskę nie ideałów tych ludzi, bo ideałów żadnych nie mieli, ale klęskę ich nikczemnych knowań. Kultura polska się wali, widzę ją w potwornej ruinie. Przecież nie chodziło o to, by kulturą zawiadywał Michnik et concortes, żeby mieli jakieś pismo dla poetów z własnej stajni czy ferajny. Za czasów komuny każde województwo posiadało własny tygodnik społeczno-kulturalny, które drukowało prozę, poezję, eseje. Tych pism było tyle, że nawet nie chce mi się ich wymieniać. Sytuacja materialna poetów była dużo lepsza niż dzisiaj. Ale opozycja postanowiła ją zmienić. W walce o podporządkowanie kultury sobie używano podobnych metod jak w przekonywaniu świata, że komuniści biją. To jasne, robili to, ale sama Wyborcza przyznała się do tego, że w marcu 1981 r. wyjęli mostek z ust bydgoskiego działacza i przesłali w świat na dowód, że komuniści wybili zęby Rulewskiemu. Dzisiaj nie ma jednego pisma kulturalnego o zasięgu ogólnopolskim. Ostatnim, na jakie pieniądze chyba dał Miller były "Wiadomości kulturalne", którymi kierował Krzysztof Teodor Toeplitz. Miałem tam szczęście jeszcze drukować opowiadanie. Pismo to ukazywało się chyba w nakładzie 40.000 egz. Przekazywali z kasy państwa na jego druk nie więcej niż 40 mln. Dziś na wszystko mają, miała głównie Platforma, defraudując i marnując wielkie kwoty, ale nie miała niestety na dobry społeczno-kulturalny tygodnik. Polska to kulturalna pustynia. Co z tego, że panowie mają swą środowiskową nagrodę NIKE, skoro nawet nagradzane tam książki są nic nie warte. Materialny los poetów jest nie do opisania. Byłem kiedyś na zebraniu w katowickim oddziale SPP, kiedy przedstawiano, gdzie jest który pisarz. Najwięcej ich było w psychiatrykach i na poważnych leczeniach. Tu do mnie, Internetem, co rusz przesyłane są prośby, aby pomóc jakiemuś poecie, a to Jerzemu Górzańskiemu, a to Wołżańskiemu, a to jeszcze innemu o pięknym nazwisku. Nie tak to powinno wyglądać, bo w ten sposób jedni są w centrum zdrowotnego zainteresowania, a drudzy zostawieni kompletnie sobie samym. Widać, że tym dawnym "troskowcom" chodziło bardziej o własne korzyści, a nie o los literatury. Lepper mówił: - Kłamstwo, kłamstwo, kłamstwo. Tylko tyle mogę powtórzyć. Michnik powiada, o czym doniesie Panu Bogu, kiedy przed nim stanie. Okrągły stół, te rzeczy. Boję się, że Michnik stanie przed kim innym.\nW ostatnim tomiku „Piosenka o władzy sprawiedliwej” w wielu wierszach pojawiają się historie i klimat Stanów Zjednoczonych. Jest Panu bliska Ameryka?\n- Zamieściłem w tomiku "Piosenka o władzy sprawiedliwej" parę wierszy o USA i Pan pyta słusznie, czy tam byłem. Otóż nie i nigdy nie będę. Nie umiem latać samolotami ze strachu. Jechały siostry do Jerozolimy. - Jedź z nami - powiadają. Ale ja nie, boję się niestety. Taki tchórz. Sławny piłkarz Berghamp też nie latał. Wyjeżdżał z Holandii samochodem do Rzymu dwa dni wcześniej, gdy miał tam być mecz. Ale szczególnej miłości do Ameryki nie mam. Mam raczej miłość do wszystkiego, co jest dobre i co stworzył człowiek. Kocham różne miejsca historyczne lub legendarne. Te zwyczajne też miejscowości, wsi i miasteczka, z którymi się zetknę na drodze albo tylko w opowieści. Przeczytałem parę wierszy dobrego włoskiego poety Antonio Porta nazwisko. Urodził się w La Spezia. Gdzie leży ta La Spezia - pytam. Szukam na mapie. Muszę wiedzieć, map ma dwieście. O, tu, niedaleko Livorno. Livorno znam już z ligi włoskiej - Morze Tyrreńskie. Czytam o bitwie generała Custera z Indianami. Zginął pod Litlle Big Horn. Gdzie jest ta miejscowość, pytam, muszę ją znaleźć. A te słynne miasteczka Dzikiego Zachodu, gdzie one? To sławne Tombstone, Dedwood. To pierwsze Arizona, to drugie South Dakota. Zawsze muszę wiedzieć. Jechałem z żoną kiedyś z Rimini do Florencji kierując osobiście samochodem. Wyczyn niesamowity. Przejeżdżaliśmy przez Foligno. Oraz przez przepiękne oplecione na sporym wzgórzu Spoleto. A w sobotę 14.05.2016 r. etap Giro di Italia ma metę w Foligno. - Gosiu - wrzeszczę - Spoleto! - Jakie Spoleto - pyta. - Aha. Co mnie obchodzi twoje Giro i Spoleto. Dzisiaj w nocy gala bokserska, a pasjami oglądam, w Corpus Christi /Ciało Chrystusa/. Gdzie jest Ciało Chrystusa - pytam. To miasteczko Corpus Christi?- Myślałam, że chcesz iść do kościoła. Oglądam po raz drugi film Straight Story. Stary człowiek jedzie do brata kosiarką z miasteczka Laursen /Iowa/ do Mont Zion /Wisconsin/- 600 km. Ale już wiem, gdzie leży Laursen. Już ten film widziałem. A do ulotności wszystkiego wrócę na moment. Chciałem mieć piosenkę w domu z filmu Rio Bravo. "Preria już cicho drzemie, w dali gdzieś słychać śpiew". Poszedłem do dużego sklepu muzycznego. 19-latek, włosy na żel, zapytany o Deana Martina, mówi do mnie: - Kto? Dean Martin? - Tak, odpowiadam. - Nie znam takiego. Coś się dziadkowi pozajączkowało. - Chodzi o Deana Martina? - Tak jest - mówię z naciskiem. - Nie ma takiego. Jest Ricky Martin. Śpiewa sławny przebój "La vida loca". Idźcie, dziadku do babci. Babcia ma Internet? - Ma - mówię. - To załatwione.\nCzy myśli Pan, że poezja może zmienić świat na lepszy?\n- Wbrew innym, trzeźwiejszym, stojącym być może bardziej na nogach umysłom, uważam, że poezja, ma ogromny wpływ na dusze ludzkie. Wiodłem kiedyś spór z kolegą z SPP. On twierdził, że zwłaszcza teraz, poezja jest już tylko i wyłącznie rozrywką. Władzy nie interesuje, więc nie jest żadnym tam nośnikiem politycznej energii, nurtu protestu. Kiedyś nawet przecież uprawiano wobec poezji opresyjną cenzurę, bo wyobrażano sobie, i może rzeczywiście tak było, że poezja może coś zburzyć lub coś niepotrzebnego, czy groźnego nawet, zbudować. Pikul to taki na uboczu żyjący poecina, ale i jego wezwano. Towarzysz cenzor rzekł: - Co wyście napisali w wierszu? "Jak na drożdżach nam rosną spichlerze arsenałów"?. - No napisałem tak. Chodziło mi o ludzkość. Że nam wszystkim, całemu światu. Nie myślałem nawet przez chwilę o komunizmie. Pan rozumie, poeta to taki prorok uzurpator. Chce mówić w imieniu ludzkości. - Dobrze, rozumiem, proszę to zmienić, że "im". Dzisiaj właściwie pies z kulawą nogą nie interesuje się poezją. "Poezją" ksiąg bankowo-finansowych interesował się młody dziennikarz Zientara. On był groźny, więc zniknął. Baran mi opowiadał, że w r. 1986 wydał tom wierszy wybranych w LSW Warszawa w nakładzie 5.000 egz. Cały nakład rozszedł się w ciągu 3 miesięcy. Dzisiaj wydaje wiersze w nakładzie 2.000, sprzedaje najwyżej 1000, a reszta idzie do przeceny, a nawet na przemiał. Wyznałem mu kiedyś, że piszą do mnie dwie panie, zachwycone - jak rzekły - moją poezją. - Dorobiłem się Dżołzef - powiadam - 2 fanek. - Nie kpij - mityguje mnie - kochaj je, utrzymuj kontakt, to i tak dużo. Ale wpływ poezji jednak istnieje. Miałem przyjaciela. Ciągle miał problemy z żoną, kłótnie karczemne, wyzwiska, rozstania. Dałem mu tomik, gdzie było parę wierszy o dylematach współżycia. - Jurek - rzekł po 3 miesiącach. Wiesz, jak mnie zmieniłeś? Pogodziliśmy się. Z twojej poezji bije jakiś dziwny nakaz miłości. - Nawróciłem cię - zaśmiałem się. - Żebyś wiedział.\nBardzo dziękuję za poświęcony czas. Życzę wielu sukcesów.


Przepis - Ryż z warzywami do ,chińszczyzny ,: przepis - Gotujmy.pl\nRyż z warzywami do ,chińszczyzny ,:\nKsiążka Kucharska: Kuchnie świata w wersji vege\n1 szklanka bambusa pokrojonego w ,, zapałkę `\nprzyprawa do dań chińskich ( używam Fix Knorra )\nRozgrzać w garnku o grubym dnie 2 łyżki oleju i wsypać ryż . Smażyć 3 minuty mieszając . Wlać 3 szklanki wody ( 600 mll ) i wrzucić Bulionetkę . Dodać szczyptę kurkumy .Gotować aż ryż wchłonie całą wodę i będzie miękki. W woku rozgrzać 2 łyżki oleju i na gorący wrzucić mieszankę warzywną . Smażyć mieszając az stracą posmak surowizny.Dodać kiełki, bambus i pestki dyni .Wlać 1/2 szklanki wody .Doprawić przyprawą do dań chińskich , Sosem chilli i Sosem śliwkowym .Dusić aż zgęstnieje . Wymieszać ryż z warzywami w woku i chwilę podsmażać . Podawać z kurczakiem , rybą , wieprzowiną doprawioną chińskim smaczkiem lub jako samodzielne danie warzywne.\nryż przyprawy sosy dynia winogrona\nJuż to lubię, i ślimaczek jest, to się nie napracuję.5\nHi hi -ślimaczek za gwiazdę robi - a danie proste jak drut .Ja sobie robienie chińszczyzny ułatwioam. Jak jestem na bazarze gdzie jest stoisko wietnamskie z żywnoscią orientalną to kupuję wszelkie takie składniki jak bambus , kiełki , grzybki mun , trawę cytrynową itp. Potem jak potrzebuję to otwieram puszkę , biorę ile mi trzeba a resztę dzielę na porcje i mrożę .Dziś też dokładałam kiełki i bambus zamrożone .Koszty się rozkładają .Bo jak bym miała wszystko kupowac na raz to była by chińszczyzna raz na rok .\n[quote nick=msewka]Już to lubię, i ślimaczek jest, to się nie napracuję.5[/quote] Hi hi -ślimaczek za gwiazdę robi - a danie proste jak drut .Ja sobie robienie chińszczyzny ułatwioam. Jak jestem na bazarze gdzie jest stoisko wietnamskie z żywnoscią orientalną to kupuję wszelkie takie składniki jak bambus , kiełki , grzybki mun , trawę cytrynową itp. Potem jak potrzebuję to otwieram puszkę , biorę ile mi trzeba a resztę dzielę na porcje i mrożę .Dziś też dokładałam kiełki i bambus zamrożone .Koszty się rozkładają .Bo jak bym miała wszystko kupowac na raz to była by chińszczyzna raz na rok .\nBardzo fajny pomysl na ryz. Lubie takie dania i wtedy nie potrzebuje juz zadnego mieska , czego nie moge powiedziec o pozostalych czlonkach rodziny :))


Ślubni usługodawcy: jak wybrać, aby nie żałować? - Lubaczów, powiat lubaczowski, elubaczow.com - aktualne informacje z regionu każdego dnia!\nŚlubni usługodawcy: jak wybrać, aby nie żałować?\nPlanując ślub poszukujemy usługodawców oferujących różne usługi w tym: zespół muzyczny, dekoratorów, animatora dla dzieci. Zawsze pragniemy aby ślub był tym wymarzonym i przebiegał zgodnie z tym co sobie zaplanowaliśmy. Wybór ofert z branży ślubnej jest ogromny, co pozwala nam na wybranie najlepszego usługodawcy, który spełni nasze oczekiwania. Zdarza się też tak, że wybór ten może być kłopotliwy. Dlatego w tym artykule podpowiemy jak wybrać ślubnych usługodawców tak, aby nie żałować.\nPierwsze co powinniśmy zrobić to ustalić jakich usługodawców potrzebujemy oraz jaki maksymalny budżet chcemy na nich przeznaczyć. Dzięki temu, będziemy mogli wybrać usługę, na którą nas stać w danym przedziale cenowym. Firm oferujących tą konkretną usługę będzie kilka więc kierując się wyborem, należy zaczerpnąć opinii na ich temat na grupach tematycznych. Pisząc post z prośbą, możemy uzyskać opinie o danej firmie od osób które korzystały z jej usług. W przypadku zespołu warto poprosić o demo, obejrzeć klipy z wesela na którym ten zespół wykonywał oprawę muzyczną. W przypadku innych usługodawców najlepszym pomysłem będzie poproszenie o portfolio.\nKiedy zrobimy wstępny „przegląd” ofert, które nam najbardziej przypadły do gustu kolejnym etapem będzie skontaktowanie się z tymi firmami, które wybraliśmy. Do takiej rozmowy warto się przygotować, zapisać sobie wszystko o co chcemy zapytać i ustalić wszelkie szczegóły np. w przypadku usługi fotobudka powinniśmy spytać czy można spersonalizować tło, czy będzie to kilka teł, czy jedno, jak wygląda sprawa ramki, a także ile gadżetów mamy do wykorzystania i czy gadżety nie są zniszczone. Następnie ustalenie wydruku zdjęć, czy będzie nielimitowany wydruk zdjęć w trakcie trwania fotobudki, czy określona ilość zdjęć.\nMając wszystko ustalone należy poprosić usługodawcę o przygotowanie umowy, w której mamy szczegółowo zapisane wszystkie informacje, które ustaliliśmy. Pamiętajmy w umowie im więcej informacji, tym umowa jest lepiej sporządzona i bardziej szczegółowa, nie bójmy się zaznaczyć co należy do obowiązków Zleceniodawcy, a co do Zlecenioobiorcy wtedy jedna i druga strona ma umowę, która opisuje jak dana usługa ma być wykonana i co zawiera.\nPrzed podpisaniem umowy zawsze powinniśmy się z nią zapoznać, a jeśli jakiegoś zapisu nie rozumiemy dopytajmy. Jeśli wszystkie warunki nam odpowiadają podpiszmy umowę. Pamiętajmy umowa pisemna daje nam możliwość w razie czego na drodze sądowej szybszego dochodzenia sprawy niż umowa ustna.\nPo podpisaniu umów z usługodawcami, warto kilka tygodni przed realizacją się z nimi skontaktować. Wtedy mamy pewność, że wszystko idzie zgodnie z planem i na pewno będzie dobrze dopracowane, a nasz ślub będzie wyjątkowy.


śliwka węgierka » Bananowy chleb\nBananowy chleb to amerykańskie ciasto przypominające słodki chleb. Przygotowywane m.in. z mąki, jajek, proszku do pieczenia i rozgniecionych bananów. W niektórych wariantach dodaje się także orzechy i owoce. Wypiekane jest w podłużnych formach podobnych do tych używanych do pieczenia chleba.\nBananowy chleb to niezwykły chleb, który przygotował dla nas Jonni. Ujmuje smakiem i zapachem. Bananowy chleb Jonniego jest również bardzo wilgotny, co zadowoli smakoszy mokrych ciast. Zakochasz się od pierwszego kęsa.\n4 banany (bardzo dojrzałe, rozgniecione)\nZacznij od utarcia na gładką masę cukru i masła.\nDodaj rozmącone jajka i rozgniecione banany. Dobrze wymieszaj.\nW osobnej misce przesiej mąkę, sodę i sól. Dodaj do miski z mokrymi składnikami. Dodaj ekstrakt z wanilii.\nWylej masę na wysmarowaną masłem podłużną foremkę.\nPiecz w 175stopniach C przez około 60minut.\nZobacz także: Torcik bardzo czekoladowy\nPlacek twarogowy ze śliwką, posypany migdałami\nCiasto kruche, rabarbar, maliny i beza- HIT


ALIMENTY OD MAŁŻONKA WYŁĄCZNIE WINNEGO PO ROZWODZIE\nObok zwykłego obowiązku alimentacyjnego między rozwiedzionymi małżonkami kodeks rodzinny i opiekuńczy zawiera uregulowanie tzw. rozszerzonego obowiązku pomocy materialnej pomiędzy takimi małżonkami. Mianowicie, jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku.\nTutaj występują dwie przesłanki, od których zależne jest powstanie tzw. rozszerzonego obowiązku alimentacyjnego. Pierwszą przesłankę stanowi wyłączna wina rozkładu pożycia istniejąca po stronie małżonka, na którego ma być nałożony ten obowiązek alimentacyjny. Przesłanka ta występować będzie we wszystkich przypadkach, w których orzeczenie rozwodu następuje z winy jednego tylko małżonka. Jest przy tym rzeczą obojętną, czy istnieją, a jeśli tak, to po czyjej stronie, niezawinione przyczyny rozkładu pożycia małżeńskiego. O winie rozkładu pożycia była już mowa wyżej. O drugiej przesłance mowa jest poniżej.\n2. OCENA SYTUACJI MATERIALNEJ\nPrzy ocenie, czy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, należy brać pod uwagę warunki materialne tego małżonka, jakie miałby, gdyby drugi z małżonków spełniał należycie swoje obowiązki i gdyby małżonkowie kontynuowali pożycie.\nPrzesłanka, od której także zależne jest powstanie obowiązku alimentacyjnego małżonka ponoszącego wyłączną winę rozkładu pożycia, jest spowodowanie przez rozwód istotnego pogorszenia sytuacji materialnej małżonka niewinnego, nie mającego jednak cech niedostatku. Dla oceny, czy przesłanka istotnego pogorszenia sytuacji materialnej występuje, przeprowadzić należy porównanie każdorazowej sytuacji materialnej małżonka niewinnego z tym położeniem, jakie istniałoby, gdyby rozwód nie został w ogóle orzeczony i gdyby małżonkowie kontynuowali pożycie. Nie są natomiast istotne ewentualne zmiany, jakie nastąpiły w położeniu materialnym małżonka niewinnego w czasie pomiędzy faktycznym rozejściem się małżonków a orzeczeniem rozwodu. W omawianej sytuacji uprzywilejowanie małżonka niewinnego polega na tym, że może on żądać alimentów od małżonka winnego, chociażby nie znajdował się w niedostatku. Przyjęte uregulowanie nie daje wprawdzie małżonkowi niewinnemu prawa do równej stopy życiowej z małżonkiem zobowiązanym, lecz małżonek niewinny ma prawo do bardziej dostatniego poziomu życia, aniżeli tylko zaspokajanie usprawiedliwionych potrzeb. Pojęcie stopy życiowej stanowi element, który przy określeniu usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego trzeba także brać pod uwagę.\n3. FAKULTATYWNE ORZECZENIE\nObowiązek alimentacyjny małżonka wyłącznie winnego nie istnieje obligatoryjnie w każdym bez wyjątku przypadku. Przez użycie słów sąd może orzec dał wyraz pewnej swobodzie sędziowskiej, która pozwoli sądowi na oddalenie powództwa, jednakże tylko wyjątkowo, gdy będą za tym przemawiały konkretne, bardzo ważne powody.\nZ reguły wieloletnie trwanie małżeństwa będzie częściej stwarzać sytuacje, w których możliwe będzie przyjęcie istnienia rozszerzonego obowiązku alimentacyjnego małżonka wyłącznie winnego rozkładu pożycia. Nie można bowiem pomijać, że sam wiek małżonka niewinnego i szereg innych okoliczności będą często sprawiać, że małżonek ten nie będzie mógł własnymi siłami wyrównać istotnego pogorszenia własnej sytuacji materialnej, spowodowanego rozwodem.


Nano - jedynie 29,20 zł w matras.pl\nPia Grazdani, piękna studentka medycyny z Polisy śmierci, postanawia wyjechać z Nowego Jorku, by zapomnieć o traumatycznych wydarzeniach. Skuszona możliwościami, jakie przed medycyną otwiera szybko rozwijająca się nanotechnologia, Pia zatrudnia się w Nano, szczodrze finansowanym i ściśle strzeżonym instytucie nanotechnologicznym położonym u podnóża Gór Skalistych. Ośrodek przoduje w produkcji molekularnej. Wytwarza się tam m.in. mikrobiwory, maleńkie nanoroboty ... które według Pii mogą zrewolucjonizować metody leczenia zakażeń wirusowych oraz bakteryjnych. Instytut okazuje się jednak miejscem pełnym sekretów. Szef ostrzega Pię, by nie interesowała się innymi badaniami prowadzonymi w Nano ani źródłem niewyczerpanego kapitału, który je finansuje. Pewnego dnia kobieta znajduje na ścieżce do joggingu jednego z pracowników z objawami udaru. Wkrótce zaczyna podejrzewać, że firma jest makabrycznym poligonem doświadczalnym... Czy technologiczny gigant stoi u progu jednego z największych wynalazków medycznych XXI wieku - lekarstwa dla milionów - czy może już sprzedał się najwyżej licytującemu? Robin Cook jest autorem trzydziestu thrillerów medycznych i twórcą popularności tego gatunku. Dzieli czas między Florydę i New Hampshire. Ostatnie bestsellery, które wyszły spod jego pióra, to Ciało obce, Interwencja, Niebezpieczna gra i Polisa śmierci. Czytaj dalej >> << Zwiń\nISBN: *, 9788375109764\nThrillery medyczne uwielbiam, a Robina Cooka chyba nikomu nie muszę przedstawiać - to mistrz w tej dziedzinie. Pisze doskonałe powieści, gdzie fikcja łączy się z rzeczywistością, a nikt nie wie, gdzie przebiega granica. Jego powieści są niezwykle realistyczne, a fabula jest dopracowana w najmniejszych szczegółach.\nZa każdym razem, kiedy czytam jego książki, włos jeży mi się na głowie, a awersja do szpitali wzrasta.\nAle wróćmy do tematu jego najnowszej powieści, "Nano" ... jest kontynuacją losów Pii z "Polisy śmierci". Poprzednio, Pia wpakowała się w kłopoty i o włos uniknęła śmierci. Pomógł jej w tym przyjaciel George, który poprosił o pomoc ojca Pii, albańskiego gangstera, z którym dziewczyna nie utrzymuje kontaktu.\nPo traumatycznych przejściach, młoda kobieta przeprowadziła się do Boulder w Kolorado, gdzie znalazła pracę w NANO, firmie zajmującej się nanotechnologiami. Pia z pasją podeszła do pracy badawczej nad mikrobiworami, zminiaturyzowanymi robocikami mniejszymi niż średnica włosa, które miały stanowić przyszłość medycyny. Swój czas dzieli pomiędzy pracę, a bieganie po okolicy, jej mieszkanie przypomina pokój hotelowy. Tak zastaje ją George, który zaniepokojony brakiem kontaktu z jej strony, przylatuje ją odwiedzić.\nPia nie jest tym zachwycona, ale opowiada mu o swojej pracy, zabiera do laboratorium i na kolację z szefem. Prezes Nano ma wielka chętkę na małe tet-a-tet ze swoją pracownicą, która niespecjalnie jest tym zainteresowana.\nW instytucie prowadzi się również inne badania, do których Pia nie jest dopuszczona. Po serii przypadków z zapaściami u chińskich pracowników Nano, dziewczyna zaczyna badać sprawę. Pomaga jej w tym młody lekarz z SOR oraz George. Okazuje się, że badania prowadzone przez Nano wcale nie są niewinne.... Pia wykorzystuje słabość prezesa Nano do siebie i wchodzi na zakazane tereny laboratorium. Tym samym znowu pakuje się w kłopoty, zostaje porwana. Czy i tym razem uda jej się wyjść z opresji obronną ręką?\n"Nano" to doskonały thriller medyczny bazujący na nowej gałęzi medycyny, jaką jest nanotechnologia. Wiadomo, że technologie stale się rozwijają, jednak nie zawsze cel i założenia ludzi, którzy kierują projektami są pozytywne. Często zdobycze nauki wykorzystywane są do niecnych celów. Tak było i tym razem. Rozwój medycyny niesie nadzieję, ale nowe leki czy metody leczenia często związane są z podejrzanymi eksperymentami i niedozwolonymi czynnikami. Nanotechnologia to przyszłość - miejmy nadzieję, że jej zdobycze będą miały inny cel niż prezentowany przez Robina Cooka.\nPolecam "Nano" wielbicielom mocnych wrażeń i nowoczesnych technologii.\nhttp://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2013/04/nano-robin-cook.html Czytaj dalej >> << Zwiń\nMa swoje wady i zalety.\nPrzez ostatnie lata medycyna zmieniła się nie do poznania. Gdyby wrócić jeszcze do czasów wojennych i zobaczyć, jak leczono wtedy ludzi, a jak to wygląda teraz… nie do uwierzenia, prawda? Jedną z ciekawszych dziedzin w rozwoju nauk medycznych jest nanotechnologia, która zajmuje się konstruowaniem nanometrycznych struktur. Można je różnorodnie zaprogramować, wprowadzić do organizmu i czekać, aż zaczną spełniać swoje funkcje ... To naprawdę obiecująca perspektywa i nadzieja na wyleczenie wielu chorób, jednakże wszystko posiada swoje ciemne strony…\nPia Grazdani ukończyła studia medyczne i rozpoczęła pracę w szybko rozwijającej się i znakomicie prosperujące firmie o nazwie Nano. Nano, jak sama nazwa wskazuje, to instytut nanotechnologiczny, który dostaje szczodre dofinansowania na swoje projekty. Pia zajmuje się mikrowiborami i jest bardzo oddana swojej pracy. Wszystko układa się naprawdę doskonale, aż któregoś dnia kobieta znajduje na ścieżce do joggingu biegacza z logiem Nano na ubraniu. Znajduje to odpowiednie słowo, ponieważ człowiek ma objawy udaru. To wydarzenie oraz następujące po nim chwile zmieniają wszystko – Pia uświadamia sobie, że jej pracodawca coś przed nią ukrywa, a instytut to tylko dobra przykrywka dla potajemnych badań.\nZe względu na moje zamiłowanie do nauki, zwracam często uwagę na tytuły i opisy, w których pojawiają się „mądre” słowa. Badania, nanotechnologia, medycyna, genetyka… po prostu ciągnie mnie do takiej tematyki niesamowicie, a jeżeli wiąże się to jeszcze z thrillerem czy horrorem to już w ogóle jestem w niebie! Dlatego właśnie postanowiłam sięgnąć po książkę Robin’a Cook’a – „Nano”. Było to moje pierwsze spotkanie z autorem, więc nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Na nic się również nie nastawiałam, a mimo wszystko książka trochę mnie zawiodła.\nZacznę jednak od plusów powieści. Oczywiście urzekł mnie pomysł – laboratorium, prace badawcze i rozwój nauki. Zdecydowanie moje klimaty, więc tutaj nie mam nic do zarzucenia. Podobało mi się używanie przez autora naukowych terminów, takich jak sekwencjonowanie genów, SEM i innych im podobnych. Nie mogę także przyczepić się do dopracowania powieści, ponieważ znajduje się tutaj sporo szczegółów. Niby nic takiego, bo nie zwraca się na to aż tak często uwagi i jakoś szczególnie nie odczuwa się braku takich drobnych detali, jednak w tym wypadku naprawdę mi się spodobało to, że autor pamiętał o wszystkim – nawet o tym, że Pia zakładała lateksowe rękawiczki, aby nie zostawić po sobie śladów podczas swojego małego śledztwa. Zaletą jest także prosty w odbiorze język, który sprawia również, że bardzo szybko można tę książkę przeczytać. No i jeszcze jeden plus – w miarę dobrze został wykreowany świat powieści, dosyć łatwo mogłam sobie wizualizować w głowie poszczególne opisy miejsc czy sytuacji.\nTeraz jednak czas na minusy. Sięgając po thriller spodziewam się naprawdę sporej dawki napięcia, oczekuję, że moja ciekawość będzie się rozbudzać coraz bardziej i bardziej… tutaj mi tego zdecydowanie brakuje. Owszem, byłam w pewnym stopniu ciekawa rozwiązania całej sprawy, ale gdy już do tego doszło, to czułam się zawiedziona. Liczyłam na naprawdę wielką, pokaźną, mocną aferę, a była ona dosyć przewidywalna. Odniosłam także wrażenie, że akcja strasznie się wlecze. Właściwie przez pierwsze 320 stron nie dzieje się nic konkretnego, dopiero potem akcja nieco przyspiesza i zaczyna się robić ciekawiej. Mimo to wydarzenia rozgrywające się w książce nie wzbudziły we mnie żadnych emocji – zero napięcia, zero strachu… po prostu nic. Nawet bohaterowie nie są w stanie ich dobrze przedstawić, gdyż sami nie zostali wykreowani w dobry sposób. O ile świat powieści jest w miarę dobrze opisany, to bohaterowie nie. Gdybym miała Wam napisać krótką charakterystykę każdego z nich, wybaczcie – nie potrafiłabym.\nJak widać książka ma swoje zalety i wady, które w pewnym stopniu się równoważą. Jak już wspominałam, było to moje pierwsze spotkanie z tym autorem, nie wypadło za wspaniale, ale nie chcę do od razu przekreślać, dlatego z chęcią sięgnę po inne jego książki, tym bardziej, że ich tytuły są zachęcające. „Nano” uważam za książkę z ciekawym pomysłem i sporym potencjałem, w której zabrakło po prostu „tego czegoś”. Czułam niedosyt i momentami znużenie, chociaż nie czytało się jej aż tak źle. Decyzję o sięgnięciu po nią pozostawiam Wam, a jakbym miała wystawić sprawiedliwą ocenę, byłoby to 5,5/10.\nGłówną bohaterką jest ambitna absolwentka medycyny Pia Grazdani, która po traumatycznych przeżyciach, mających miejsce 2 lata wcześniej, postanawia wyjechać z Nowego Jorku. Przenosi się do Boulden w stanie Kolorado i zatrudnia się w Nano, nowoczesnym instytucie nanotechnologicznym, położonym u podnóża Gór Skalistych. Ośrodek ten słynie z produkcji molekularnej. Nic więc dziwnego ... że Pia z entuzjazmem i niezwykłym zaangażowaniem podchodzi do pracy badawczej nad mikrobiworami oraz maleńkimi nanorobotami, które jej zdaniem mogą zrewolucjonizować leczenie zakażeń wirusowych i bakteryjnych.\nPewnego dnia na leśnej ścieżce nieopodal zabudowań instytutu znajduje nieprzytomnego pracownika Nano z objawami udaru. Po szybkiej reanimacji Chińczyk odzyskuje przytomność, ale nie chce jechać do szpitala, jakby się czegoś bał. Mimo że ostatecznie trafia na oddział, nie pozostaje tam długo. Wkrótce zostaje uprowadzony przez ochronę Nano. Dla Pii sprawa ta staje się coraz bardziej podejrzana. Tym bardziej, że wszystkie próbki krwi pacjenta zostają skonfiskowane, a jej szef Zachary Berman każe jej nie interesować się innymi badaniami prowadzonymi przez firmę. Ambitna dziewczyna postanawia odkryć sekrety Nano. Podejrzewa bowiem, że jest ona poligonem doświadczalnym. Jej zdaniem "pracownicy ponoszą odpowiedzialność za działania organizacji i firm, w których są zatrudnieni, a ignorancja nie jest żadnym usprawiedliwieniem". Nie wie jednak, na jakie niebezpieczeństwo się naraża...\nJak zwykle wyniosłam coś z powieści Robina Cooka, który wyjaśnia trudniejsze zagadnienia, w taki sposób, by zrozumiał to laik. Dowiedziałam się, czym jest nanotechnologia i jakie są jej możliwości i zagrożenia. Źle użyta, może być bardzo niebezpieczna dla ludzkiego organizmu. Nanocząsteczki mogą np. przeniknąć do mózgu i nie wiadomo, jakie może mieć to konsekwencje. Podoba mi się bardzo jego styl pisania oraz to, że każda książka ma jakiejś przesłanie.\nNie jest to kolejny kryminał, który po przeczytaniu ulatuje z pamięci. Wprost przeciwnie – książka skłania do zastanowienia się nad wieloma ważnymi kwestiami. Pierwszą z nich jest to, ile człowiek jest w stanie poświęcić istnień ludzkich, by osiągnąć swój cel. Wiadomo, że rozwój medycyny przynosi wiele korzyści, jak np. nowe leki czy metody leczenia, jednak czy muszą być one związane są z nielegalnymi eksperymentami? Miejscami zaczęłam się zastanawiać, czy takie rzeczy mogą się dziać w realnym świecie. Przecież ośrodki badawcze powinny mieć jakiś zewnętrzny nadzór. Choć zdaniem Cooka nikt nie kontroluje firm nanotechnologicznych. "Jest to świat, w którym rywalizacja jest wszechobecna, tajność ma kapitalne znaczenie, zagrożenia są ignorowane albo lekceważone".\nPowieść czyta się jednym tchem, ponieważ napisana jest lekkim językiem. Opisana w niej historia trzyma w napięciu do ostatniej strony. Budowane jest ono za sprawą nagłych zwrotów akcji i zakończone nieprzewidywalnym finałem. Jak zwykle nie zawiodłam się na moim ulubionym pisarzu, który choć pisze już ponad 40 lat, nadal trzyma wysoki poziom. Nie dziwi więc, że jest nazywany mistrzem thrillera medycznego. Polecam tę książkę miłośnikom kryminałów, thrillerów medycznych i fanom Robina Cooka, a także osobom, które chcą dopiero rozpocząć swoją przygodę z tym autorem.\nWarto wspomnieć, że powieść "Nano" jest kontynuacją "Polisy śmierci". Oczywiście książkę tę można przeczytać bez znajomości poprzedniej części, gdyż ważniejsze wątki zostają wyjaśnione. Jednak można sobie w ten sposób zepsuć późniejszą lekturę "Polisy śmierci" Oczywiście Cook nie zdradza wszystkiego. Niemniej jednak najlepiej poznać losy Pii Grazdani od początku, do czego gorąco zachęcam.\nZauważyłam, że Robin Cook ostatnio zaniedbuje cykl o Laurie Montgomery i Jacku Stapletonie, parze patologów z Zakładu Medycyny Sądowej Miasta Nowy Jork. Ostatnią książką była "Niebezpieczna gra". Wprawdzie Laurie i Jack pojawili się gościnnie w "Polisie śmierci", ale był to zaledwie epizod. Muszę przyznać, że bardzo ich polubiłam, gdyż zajmują się trudnymi do rozwikłania zagadkami medycznymi oraz przeprowadzają sekcje zwłok. Niemniej jednak "Nano" nic nie traci ze swojego uroku z powodu ich nieobecności.\nWarto wspomnieć, że na wspomniany cykl składają się następujące powieści: "Oślepienie", "Zaraza", "Chromosom 6", "Nosiciel", "Marker", "Kryzys", "Czynnik krytyczny", "Ciało obce", "Interwencja" oraz "Niebezpieczna gra".\nhttp://literaturomania.blogspot.com/2013/05/nano-czyli-tajniki-nanotechnologii.html Czytaj dalej >> << Zwiń


Sukces goni sukces, czyli rowerzyści na kolejnych imprezach - Sport - Moja Ostrołęka - lepsza strona miasta\n- Gdy rano pojawiłem się na miejscu startu byłem pod wrażeniem - relacjonuje wydarzenie Jacek Czaplicki. - Stanąłem bowiem na środku stadionu żużlowego w Toruniu i miałem pełny widok na otaczającą mnie Motoarenę, gdzie do tej pory odbywały się głównie zawody żużlowe. Wcześnie rano było prawie spokojnie, bo jeszcze nie było zawodników i tylko organizatorzy rozstawiali swój sprzęt. Po przywitaniu się ze starymi znajomymi oraz kolegami z zespołu, którzy przyjechali niedługo później, zrobiłem rundę po torze żużlowym i wyruszyłem na trasę wyznaczoną przez organizatora, by znaleźć dobre stanowisko do zrobienia zdjęć kolegom biorącym udział w zawodach.\nTrasa od samego początku nie była łatwa. Dominował piasek, trudne techniczne podjazdy i zjazdy. Po drodze podziwiałem głębokie cieniste wąwozy, zamek Bierzgłowski i stado dzików przed którymi ostrzegały nawet odpowiednie znaki.\nW Toruniu wystartowali m.in zawodnicy z dwóch naszych lokalnych drużyn czyli: Ostrołęka Cycling Team oraz AG bez limitu Ostrołęka i okolice w składzie: Maria Kamińska, Wiesław Kamiński, Marek Karczewski, Piotr Marcin Kowalski, Piotr Nabiałek,\nW XIII etapie Wiesław Podeszwa zajął drugie miejsce w swojej kategorii, a Wiesław Kamiński i Maria Kamińska zajęli trzecią pozycję. Piotr Nabiałek zdobył koszulkę Fair-Play za pomoc udzieloną na trasie innemu zawodnikowi przy naprawie sprzętu.\nW klasyfikacji generalnej najlepsi byli : Maria Kamińska - 2 miejsce na dystansie Fit i 4 miejsce na dystansie Mega.\nWiesław Kamiński zajął 4 miejsce w końcowej klasyfikacji za dystans Mega a Wiesław Podeszwa był 5 w generalce.\nW Augustowie miał zaś miejsce finał cyklu Marathony Kresowe. Starowali w nich: Karol Janczewski z AG bez limitu Ostrołęka i okolice oraz Maciej Dąbrowski i Artur Budny, który zajął w końcowym etapie 3 miejsce w swojej kategorii.\nW Tczewie w maratonie szosowym na dystansie 90 km, wystartowali zaś : Ania, Aneta, Józef, Marian i Waldemar. Impreza ta zwana Żuławy Wkoło w całości przebiegała przez Żuławy Wiślane, była to już druga edycja cieszącej się coraz większym powodzenie imprezy.\nNajbliższe zawody MTB odbędą się 1 października w Płocku i będzie to przedostatni etap cyklu Poland Bike Marathon.\nrowerzysta @ 06:50, 29.09.2011r. IP: *.*.65.18\nCzy teraz na jesieni i zimą też będziecie jeździć?\nSłyszałem też o stowarzyszeniu. Czy to prawda?\nChciałbym podesłać syna\nno i czy macie jakąś stronę, forum?\nrower @ 14:14, 29.09.2011r. IP: *.*.192.138\nSzukaj w wyszukiwarce internetowej.\nUżyj słów rower i Ostrołęka.\nA będziesz miał dwa interesujące Ciebie wyniki.\nOba w adresie będą miały powyższe słowa :)\nFree_Rider @ 20:34, 29.09.2011r. IP: *.*.14.78\nWiesław na fotce pokazuje młodszemu jak należy jechać :P