Senat Rzeczypospolitej Polskiej / Diariusz / Posiedzenia Senatu / 12–13 marca 2020 r.\n>12–13 marca 2020 r.\n12–13 marca 2020 r.\nlegislacja społeczeństwo przedsiębiorczość i praca zdrowie 17.03.2020\n12–13 marca 2020 r. odbyło się 7. posiedzenie Senatu. Izba rozpatrzyła na nim 3 ustawy, 2 odrzuciła, do 1 wprowadziła poprawki. Zdecydowała o wniesieniu do Sejmu projektu ustawy, podjęła 3 uchwały okolicznościowe, zmieniła swój regulamin i składy komisji.\nUchwała w 100. rocznicę urodzin Lecha Bądkowskiego\nIzba 82 głosami, przy 1 wstrzymującym się, podjęła uchwałę, przygotowaną z inicjatywy grupy senatorów. Przypomina w niej, że Lech Bądkowski walczył w kampanii wrześniowej 1939 r., w bitwie o Narvik, został „cichociemnym”. Upowszechniał wiedzę o słowiańskich korzeniach Pomorza i przekonywał, że powinno być po wojnie włączone w granice Polski. W uchwale zaznaczono, że w publicystyce i działalności Lecha Bądkowskiego miejsce szczególne zajmowały problematyka kaszubsko-pomorska i idea samorządności. Wspierał początkujących pomorskich i kaszubskich literatów, tłumaczył dzieła literatury kaszubskiej na język polski. Przypomniano też, że po odwilży politycznej 1956 r. należał do głównych twórców i działaczy Zrzeszenia Kaszubskiego, przemianowanego później na Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie. „Stało się ono, szczególnie dla ludzi młodych, miejscem kształtowania postaw obywatelskich. Z tego grona w przyszłości rekrutowały się pomorskie kadry samorządowe, posłowie, senatorowie. Lech Bądkowski uczył pracy dla regionu, inicjatywy i odpowiedzialności w jego kulturowym i ekonomicznym rozwoju” – napisano w uchwale. Zaznaczono, że postawa i osiągnięcia Lecha Bądkowskiego są stale żywe na Pomorzu i Kaszubach. W uchwale Senat dziękuje „wszystkim, którzy współpracując z nim, swoją pracą i oddaniem przyczynili się do powstania demokratycznej Polski”.\nUchwała w sprawie uczczenia pamięci ofiar katastrofy smoleńskiej w dziesięciolecie tej tragedii\nIzba jednomyślnie, 86 głosami, podjęła uchwałę, w której oddaje hołd wszystkim ofiarom tragedii smoleńskiej i deklaruje kontynuację działań na rzecz łączącego nas z nimi celu, którym jest rozwój naszej wolnej i demokratycznej ojczyzny. Przypomniano, że w katastrofie zginął prezydent RP Lech Kaczyński z małżonką Marią Kaczyńską, ostatni prezydent RP na Uchodźstwie Ryszard Kaczorowski oraz 93 inne osoby, w tym posłowie i senatorowie, reprezentujący wszystkie środowiska polityczne w ówczesnym parlamencie, ministrowie i urzędnicy państwowi, generałowie i oficerowie Wojska Polskiego, biskupi i kapłani różnych Kościołów chrześcijańskich, kombatanci, przedstawiciele Rodzin Katyńskich, działacze społeczni, ludzie kultury i inne znane osobistości życia publicznego. „Najwyżsi przedstawiciele Państwa Polskiego, którzy zginęli 10 kwietnia 2010 roku – 70 lat po dokonanym przez Związek Sowiecki Ludobójstwie Katyńskim i nieopodal miejsca tamtej kaźni – stracili życie, pełniąc służbę Najjaśniejszej Rzeczypospolitej w imię prawdy historycznej o komunistycznej zbrodni z 1940 r.” – podkreślono.\nProjekt uchwały wnieśli senatorowie: Jan Maria Jackowski, Robert Mamątow i Marek Martynowski.\nUstawa o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów – odrzucona\nUstawa, uchwalona z inicjatywy rządu na 6. posiedzeniu Sejmu, 14 lutego 2020 r., ma na celu zwalczanie nadwagi i otyłości w polskim społeczeństwie poprzez wykorzystanie polityki fiskalnej jako narzędzia promocji prozdrowotnych wyborów konsumentów.\nZakłada wprowadzenie opłaty dla przedsiębiorców prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie zezwolenia. Będą oni zobowiązani do wniesienia opłaty związanej ze sprzedażą napojów alkoholowych o objętości nieprzekraczającej 300 ml (25 zł od 1 l 100-procentowego alkoholu sprzedawanego w opakowaniach). Opłata będzie pobierana przy sprzedaży alkoholu do sklepu. Nowela wprowadza też opłatę od napojów słodzonych, podzieloną na części: stałą (50 gr za 1 l napoju z dodatkiem cukru lub substancji słodzącej – mono- lub disacharydów, 10 gr za 1 l napoju z dodatkiem substancji aktywnej – kofeiny lub tauryny) i zmienną (5 gr za 1 g cukru powyżej 5 g/100 ml, w przeliczeniu na 1 l napoju). Pieniądze z opłat mają trafić do gmin i do NFZ na edukację, profilaktykę i świadczenia z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień.\nKomisja Zdrowia przedstawiła sprawozdanie, w którym nie uzyskał większości ani wniosek senator Beaty Małeckiej-Libery o odrzucenie ustawy, ani senatora Wojciecha Skurkiewicza o przyjęcie jej bez poprawek. Komisja Budżetu i Finansów Publicznych wniosła o wprowadzenie do ustawy 11 poprawek. W trakcie debaty zmiany proponowali też senatorowie: Kazimierz Kleina, Wojciech Konieczny, Jan Filip Libicki i Janusz Pęcherz. Poparcie Izby uzyskał wniosek o odrzucenie ustawy (45 głosów za, 38 – przeciw, 1 wstrzymujący się).\nWniosek Senatu o odrzucenie ustawy rozpatrzy teraz Sejm.\nPoprawki Senatu do ustawy o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw\nNowela, uchwalona przez Sejm na 5. posiedzeniu, 13 lutego 2020 r., na podstawie projektu rządowego, ma przyspieszyć proces inwestycyjno-budowlany, wzmocnić transparentność zasad wykonywania prac geodezyjnych, jednoznacznie określić prawa i obowiązki zarówno wykonawcy prac geodezyjnych, jak i organów służby geodezyjnej i kartograficznej, a także umożliwić powszechne udostępnianie dokumentów planistycznych z wykorzystaniem technik geinformacyjnych. Ustawa przewiduje ponadto zmiany w procedurze uzyskiwania uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii, a także zmniejszenie opłat za zbiory danych i materiały pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ogranicza też formalności związane z pracami geodezyjnymi.\nKomisja Infrastruktury wnosiła o przyjęcie ustawy z poprawką. Podczas dyskusji 17 zmian zaproponował senator Artur Dunin. Izba wprowadziła do noweli 13 poprawek, co poparło 82 senatorów, a 1 wstrzymał się od głosu. Zmiany m.in. zmniejszają o 0,5 wielkość współczynnika korygującego wysokość opłat za udostępnianie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także obniżają ze 100 do 80 zł wysokość opłat zryczałtowanych za udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jedna z poprawek zmienia jednostki rozliczeniowe krajowej bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu z hektarów na kilometry. Inna przywraca przepis upoważniający ministra budownictwa do określenia w rozporządzeniu rodzajów i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych i czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Kolejna zmiana uchyla przepis zobowiązujący projektanta do składania projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii poświadczonej za zgodność. >\nUstawa o zmianie niektórych ustaw w związku z przeniesieniem środków z otwartych funduszy emerytalnych na indywidualne konta emerytalne – odrzucona\nUstawa, uchwalona z inicjatywy rządu na 5. posiedzeniu Sejmu, 13 lutego 2020 r., wprowadza zmiany w Otwartych Funduszach Emerytalnych (OFE). Zakłada, że środki, które obecnie znajdują się w OFE, zostaną automatycznie przekazane na indywidualne konta emerytalne (IKE). Środki te (ok. 154 mld zł) będą podlegały dziedziczeniu, a po osiągnięciu wieku emerytalnego będą mogły zostać wypłacone w całości bądź w ratach. Ci, którzy nie zgodzą się na przekazanie środków z OFE na IKE, będą mogli złożyć deklarację o przekazaniu pieniędzy do ZUS. Za przekształcenie OFE w IKE wnoszona będzie opłata w wysokości wartości 15% aktywów netto OFE.\nKomisja Budżetu i Finansów Publicznych oraz Komisja Rodziny, Polityki Senioralnej i Społecznej wniosły o odrzucenie ustawy, ich mniejszość zaś – o jej przyjęcie bez poprawek. W wyniku głosowania Izba odrzuciła ustawę (47 głosów za, 36 – przeciw).\nTeraz do wniosku Senatu ustosunkują się posłowie.\nSenat 46 głosami, przy 3 – przeciw i 30 wstrzymujących się, zmienił swój regulamin. Projekt nowelizacji wniosła grupa senatorów. Zgodnie z nowym przepisem w szczególnie uzasadnionych wypadkach wynikających z zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego marszałek Senatu może zadecydować o skróceniu terminu przeprowadzania pierwszego czytania projektów ustaw. Dotychczas pierwsze czytanie odbywało się nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia doręczenia senatorom projektu ustawy.\nUchwała w 30. rocznicę odrodzenia samorządu terytorialnego\nDoceniając podjętą 30 lat temu inicjatywę ustawodawczą Senatu, dorobek wszystkich kadencji polskiego samorządu gminnego i dokonania powstałych później samorządów powiatowego i wojewódzkiego, w uchwale Izba wyraża uznanie i podziękowania za ten wysiłek na rzecz dobra wspólnego. Przypomina, że 8 marca 1990 r. Sejm uchwalił, przygotowaną i przyjętą w tym samym roku przez Senat, ustawę o samorządzie terytorialnym, a 27 maja 1990 r. odbyły się pierwsze demokratyczne wybory do rad gmin. W uchwale podkreślono, że reforma samorządu gminnego to jedna z najbardziej udanych zmian po 1989 r. Rozpoczęła ona proces decentralizacji państwa i wprowadziła w życie zasadę pomocniczości. Wspólnoty lokalne uzyskały wtedy podmiotowość prawną, polityczną i ekonomiczną. Monopol państwowej własności i system centralnej władzy zostały złamane. „30 lat samorządności to czas rozwoju, tworzenia nowoczesnej infrastruktury i rozwoju przedsiębiorczości. 30 lat samorządności to czas obywatelskich aktywności, poczucia wspólnoty i partycypacji społecznej” – napisano w uchwale, której projekt wniosła grupa senatorów.\nZa jej podjęciem głosowało 82 senatorów, a 1 był przeciw.\nSenat 47 głosami, przy 34 – przeciw i 1 wstrzymującym się, zdecydował o wniesieniu do Sejmu projektu ustawy i upoważnił senatora Marka Borowskiego do reprezentowania Izby w dalszych pracach nad nim.\nProjekt ustawy, przygotowany przez komisje: Zdrowia i Ustawodawczą, ma na celu doprecyzowanie przepisów ustawy, a także zminimalizowanie negatywnych skutków epidemii wirusa COVID-19 dla gospodarki, w szczególności dla mikro- i małych przedsiębiorców. Przewiduje m.in.: możliwość czasowego zawieszenia działalności zakładu pracy (koszty wynagrodzenia za ten czas ponosiliby pracodawca i Skarb Państwa w równych częściach), a także odroczenia terminu płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i rozłożenia ich na raty przedsiębiorcom, którzy z powodu epidemii COVID-19 znaleźli się w trudnej sytuacji finansowej; wypłatę wynagrodzeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych pracownikom obowiązkowo hospitalizowanym lub poddanym kwarantannie z powodu zakażenia koronawirusem; rekompensaty dla przedsiębiorców, którzy ponieśli szkodę w wyniku działań władz publicznych podjętych w celu przeciwdziałania epidemii COVID-19; preferencyjne pożyczki dla przedsiębiorców poszkodowanych w wyniku epidemii, wykonujących działalność gospodarczą w czasie zagrożenia COVID-19. Projekt określa też zasady wykonywania i kontrolowania pracy zdalnej. Umożliwia ponadto lekarzom specjalistom wykonującym prywatną praktykę zakup wyrobów medycznych niezbędnych dla ochrony przed zarażeniem się koronawirusem. W wypadku konieczności reglamentowania wyrobów medycznych mają być one dostarczane w pierwszej kolejności nie tylko pacjentom, ale także personelowi medycznemu. Proponowane przepisy przyznają prawo do dodatkowego zasiłku opiekuńczego także rodzicom dzieci do 15. roku życia oraz wydłużenie okresu jego pobierania przez cały czas zamknięcia placówki.


Zobacz wątek - Euphorbia tirucalli - co się dzieje :-(\nEuphorbia tirucalli - co się dzieje :-(\nTytuł: Euphorbia tirucalli - co się dzieje :-(\nNapisane: 20 sty 2009, o 17:59\nMam problem z moim dorodnym (około 1m), kilkuletnim egzemplarzem euphorbii... . Od około miesiąca coś dziwnego dzieje się z jego pędami - usychają. Żeby to zobrazować załączam fotkę. Na początku myślałam że przesuszyłam roślinę ale to chyba nie to, bo po podlaniu dzieje się z nią to samo...Roślinka stoi w jasnym pokoju ale nie bezpośrednio na słońcu. Co robić? żal mi jej bo mam ją już kilka lat...\nOczywiście z góry dziękuję za pomoc\nNapisane: 21 sty 2009, o 14:03\nNikt nie wie co mu jest?\nNapisane: 21 sty 2009, o 14:30\nu mnie maleńka była, ale tak reagowała na nadmiar wody\nNapisane: 21 sty 2009, o 17:51\nSprawdź jej system korzeniowy. Może podgryzają ją jakieś szkodniki?\nW jakim podłożu rośnie.\nEuphorbie i inne sukulenty nie lubią ciężkiego podłoża. Najlepiej czują się w przepuszczalnym lekko kwaśnym z dodatkiem piasku, żwiru i potłuczonej cegły jeśli nie ma zwietrzałej gliny\nNapisane: 22 sty 2009, o 08:23\nRośnie w "zwykłej" ziemi ale jak już wspomniałam mam ją kilka ładnych lat i wcześniej nie było z nią żadnych problemów (rosła jak na drożdżach itp.).... . Wczoraj kupiłam dwa worki keramzytu, odkopię dziś giganta (mam nadzieję, że jej nie zaszkodzę, wyciągając ją z ziemi o tej porze roku...) zbadam korzenie i może dodam trochę tego keramzytu do ziemi....\nNapiszę też co tam ciekawego odkryłam, oczywiście wielkie dzięki za porady\nNapisane: 22 sty 2009, o 12:34\nJa też mamm kilkuletnią euphorbie i niegdyś rosła w uniwersalnym podłożu. Nie byłam wtedy świadoma, że uniwersalna tylko nadaje się do konstruowania mieszanek podłoża dla różnych roślin. Jednak nie zaspakaja potrzeb wszystkich roślin.\nKeramzyt na dnie doniczki to bardzo dobry pomysł. Działa jak drenaż dla korzeni. Aby zwiększyć przepuszczalność podłoża możesz też ten keramzyt potłuc na drobniejsze cząstki, odsiać miał a kamyczki wymieszać z ziemią. Podłoże stanie się bardzie przepuszczalne(mniej zbite). Najlepszy byłby do tego żwirek lub zwykły piasek z piaskownicy i potłuczona cegła, ale jeśli go nie masz, to keramzyt musi póki co wystarczyć. W sprzedaży jest też gres do roślin doniczkowych o różnej grubości(tylko nie ten ogrodowy - bo zawiera wapń i zasala podłoże). Ja taki gres też tłukę na drobniejsze kawałki i postępuję tak jak z keramzytem.\nCzekam na zdjęcia systemu korzeniowego. Może tak kryje się przyczyna niedomagań Twojej Euphorbii.\nCzy doniczka w której rośnie sukulent ma odpływ wody\nNapisane: 22 sty 2009, o 14:38\nchyba mam odpowiedź dlaczego moja tak powoli rośnie... jest w zwykłej ziemi z ogrodu... na wiosnę powędruje do większej już doniczki i wtedy skorzystam z waszych cennych rad...\na przy okazji chyba przesadze wszystkie rhipsaliski bo pewnie lepsza ziemia im sie bardziej spodoba niż to co im teraz zaproponowałam...\nNapisane: 23 sty 2009, o 08:56\nDziś wykopuję swojego giganta....zobaczymy co tam znajdę... Napiszę oczywiście....A co do doniczki to ma odpływ.....\nNapisane: 24 sty 2009, o 00:00\nSabello, zatem czekam na fotki korzeni giganta , no iprzy okazji cyknij fotkę całej roślinki.\nAguś, cieszę się, że mój wywód mógł się na coś przydać . Dobry pomysł aby zmienić podłoże rypsaliskom również Taka z ogrodu, o ile to ziemia liściasta idealnie nadaje się do tworzenia mieszanek dla sukulentów. Prawie wszystkie dobrze się czują w lekko kwaśnym podłożu\nNapisane: 24 sty 2009, o 10:50\nWykopałam swojego giganta. W ziemi nie znalazłam śladów bytności żadnych robali, ziemia była wilgotna ale nie strasznie mokra. Wydaje mi się, że bryła korzeniowa jest trochę za mała (ale może taki jest urok "kaktusowatych" - nie znam się na tym dobrze..). Chyba przesadziłam też z wielkością poprzedniej doniczki - była zdecydowanie za wielka...teraz umieściłam "patyczaka" w mniejszej donicy z duuuuużą ilością keramzytu. Poobcinałam mu te chore pędy co wcale nie dodało mu uroku . Zauważyłam też, że większość chorych pędów zrobiła się przed "uschnięciem" taka zielono-żółta. Mam nadzieję, że mu się polepszy teraz...i jeszcze mam pytanko - jak często podlewać skulenty/kaktusy? - tak mniej/więcej oczywiście (mam dwa aloesy, euphorbię trigonę, jakiegoś niezydentyfikowanego kaktusa i rozchodnik). Przepraszam też za jakość fotek - "komórkowe" oczywiście\nPozdrawiam wszystkich i czekam na opinię\nNapisane: 25 sty 2009, o 05:03\nSabelko, faktycznie zdjęcia nie są najlepszej jakości. Na ich podstawie nie potrafię niczego stwierdzić. Skoro mówisz, że nic nie podgryza korzeni, to wierze Ci na słowo.\nSukulenty w tym też wilczomlecze zimą podlewa sie sporadycznie. Przeważnie gdy ziemia już przeschnie w doniczce. Na brak wody reagują marszczeniem się i to jest znak że należy podlać roślinę. Nioe przesadzajmy jednak z podlewaniem, gdyż wrażliwe na nadmiar wody korzenie sukulentów bardzo szybko zaczynają gnić. Ja swoje podlewam tak co 3 tygodnie i w dodatku niewielką ilością wody. W okresie wegetacji podlewa się więcej. Stopniowo zwiększamy podlewanie, by roślina przestawiła się na pobór wody przez korzenie. Później podlewa się raz a prządnie. Nadmiar wody wylewa się z podstawka i czeka z następnym podlewaniem aż ziemia będzie sucha .\nKaktusy natomiast w zimie nie powinny być podlewane wcale, chyba że przebywają w ciepłych pomieszczeniach. Wtedy można je bardzo delikatnie podlać, chociaż bezpieczniej jest od czasu do czasu zraszać. Jeśli jednak chcesz, by kaktus Ci latem zakwitł, to zimą trzymaj go w temp. od 5 do góra 13 stopni.W takiej temp. zero podlewania.\nOdnośnie keramzytu- [/b]on w sobie magazynuje wodę, więc zimą musisz uważać z podlewaniem, by nie przelać roślinki\nCzęstość podlewania zależy od wielkości doniczki oraz od tego z czego jest wykonana donica. Plastikowe zatrzymują wodę na dłużej a w ceramicznych woda szybciej paruje z podłoża.Dlatego też nie potrafię Ci dokładnie wytłumaczyć jak często podlewać i jaką ilością wody. Np ja swoją gasterę i echeverie podlewam raz na 1,5 tygodnia, ponieważ mają malutkie doniczuszki z gliny . Natomiast sukulenty w dużych plastikowych donicach nie są podlewane czasami nawet 1,5 miesiąca\nNapisane: 25 sty 2009, o 10:27\nDzięki bardzo, bardzo, bardzo za poradę\nMam nadzieję, że moja E.trucalli wróci do siebie.. teraz nie jest zbyt atrakcyjna...Martwi i zastanawia mnie też ten żółto-zielony kolor pędów (zanim "umrą" nabierają takiej barwy ). No i nie wiem czy ja nie przesadzałam właśnie z tym NIEpodlewaniem. Moja E.trigona oraz wyżej wymieniona tirucalli zanim traciły pędy to robiły się właśnie takie pomarszczone i potem schły (w przypadku tirucalli pędy schły od środka gałęzi !)\nA może ja nie mam ręki do tych skuletów i tyle....\njak Ci coś przyjdzie jeszcze Kati do głowy to pisz...\nNapisane: 25 sty 2009, o 10:46\nSabelko, nie ma za co dziękować. Staram się pomóc, na ile mogę skoro inni nie zabierają głosu .\nWiesz z roślinami czasami tak jest, że łapią wirusa, a na to jeszcze nie wymyślili lekarstwa, więc roślina pomału zamiera.\nMiejmy nadzieję, że Ty tylko przesadziłaś z niepodlewaniem . Jeśli mieszkasz w blokach i masz na okrągło ciepło a na dodatek suche powietrze, to naturalnie musisz sukulenty częściej podlewać. W takich warunkach nawet kaktusy trzeba od czasu so czasu podlać. Ja mieszkam w domku jednorodzinnym, gdzie w nocy nie jest ciepło bo wygasa w centralnym.Temp waha się od 5 - 14 stopni. Możesz zatem podlać swoje sukulenty kiedy zobaczysz, że ziemia przesycha conajmniej do połowy donicy a z wierzchu jest sypka. Tylko nie przesadzaj\nO ile dobrze widzę, to na tych zdjęciach właśnie jest dobrze przeschnięta\nNapisane: 25 sty 2009, o 20:02\nO nieeeeeee, tylko nie choróbsko!!!!!!!\nPrzed chwilą znowu ucięłam kilka "zajętych" pędów a może on ze starości tak zrzuca te pędy albo dlatego że jest zima....Co ja mam z nim zrobić W lecie wypuścił na szczycie kilka ślicznych ciemnozielonych pędów - one nadal wyglądają zdrowo, myślałam żeby uciąc na odnóżki ale chyba pora roku trochę nie ta...\nA może czymś ponawozić


Zarówno Pro-Am, jak i główne wydarzenie Pucharu Świata wykorzystują Fortnite Battle Royale. To jest Gra Battle Royale w którym do 100 graczy zostaje zrzuconych na wyspę bez broni i zbroi, z wyjątkiem kilofa. Gracze muszą szukać uzbrojenia i przedmiotów leczniczych, gdy tylko znajdą się na ziemi. Używają także swojego kilofa do burzenia istniejących funkcji w celu zbierania zasobów.\nWszystko to należy wykonać, unikając ataków innych graczy i pozostając w zawężonym kręgu na mapie lub ryzykując śmiertelne obrażenia, jeśli go opuszczą. Użytkownicy mogą wykorzystać zgromadzone zasoby, aby zbudować swoją bazę, aby chronić się przed atakami. Wygrywa gracz lub drużyna z największą liczbą żyć na koniec gry. Gracze mogą również tworzyć niestandardowe kursy we własnym tempie w trybie kreatywnym Fortnite, które następnie mogą wykorzystać do tworzenia konkurencyjnych wydarzeń, które można udostępniać innym.\nZawodyDlaczego finały Fortnite World Cup są popularne?Zwycięskie drużyny i największe momenty finałów Fortnite World CupPuchar Świata w FortniteGdzie i jak obstawiać Fortnite World Cup\nFirma Epic wydała znaczną ilość pieniędzy, aby ustanowić najlepsze turnieje e-sportowe. W 2018 r. firma przeznaczyła sto milionów dolarów na rozwój e-sportu Fortnite, mając ostatecznie na celu zorganizowanie dużego turnieju e-sportowego. Proces ten nie był jednak szczególnie płynną ścieżką.\nProblemy techniczne, słaba jakość produkcji i problemy z ruchem w witrynie były plagą wczesnych turniejów. Z powodu opóźnień nawet pierwsze wydarzenie Summer Skirmish musiało zostać odwołane w połowie. Sytuacja stopniowo się poprawiała, ale problemy nadal pojawiały się.\nKwalifikacje do Mistrzostw Świata również miały swoje problemy, zwłaszcza z oszustwami. Ze względu na oszustwa podczas kwalifikacji, znani gracze, tacy jak Xxif i Damion Cook, zostali zawieszeni, ale później przywrócono do gry. W ten sam sposób szybki rozwój Epic oznacza, że nowe funkcje, takie jak wszechmocne Infinity Blade, są często dodawane do tej samej gry tuż przed głównymi turniejami. Mogą one uniemożliwić graczom ćwiczenie wystarczająco dobrze w turniejach e-sportowych.\nZdecydowanie najbardziej imponującym aspektem Mistrzostw Świata jest to, w jaki sposób Epic zdołał włączyć rzeczywistość i cyfrowy wszechświat. Zachęcamy widzów do wykonywania wielu zadań każdego dnia, takich jak odwiedzanie parków rozrywki, w celu zdobycia nagród. Korzyści mogą być czymś tak prostym, jak fizyczna moneta V-dolców, tak jak w grze. Fani mogli kupić na imprezie odzież Fortnite World Cup, a także inne gratisy, takie jak tapety, które są dostępne tylko podczas tej okazji.\nEarly Access to dobra metoda stosowana przez gigantycznego dostawcę, aby zainteresować ludzi grą. Wymaga to jednak więcej, aby utrzymać zaangażowanie użytkowników, a firma Epic doskonale wykorzystała obie karty. Ratowanie Świata przyciągnęło dużą liczbę osób, które chciały skorzystać z funkcji wczesnego dostępu.\nNawet po tym, jak stał się premium, niektórzy ludzie zostali. Epic następnie udostępnił swój najnowszy tryb jako bezpłatną usługę. Został zaprojektowany jako bonus dla tych, którzy pozostali lojalni wobec poprzednich trybów. Była to również zachęta dla tych, którzy jeszcze nie dołączyli do gry, aby ją wypróbować.\nDlaczego finały Fortnite World Cup są popularne?\nTurniej e-sportowy to światowy fenomen. Epic ujawnił, że rezerwacje na miejsce o pojemności ponad 23 000 zostały wyprzedane tuż przed turniejem e-sportowym w 2019 roku. Finały Mistrzostw Świata obejrzało jednocześnie ponad dwa miliony widzów na platformach streamingowych Twitch i YouTube.\nSame mistrzostwa są zróżnicowane, a eliminacje przyciągają ponad 40 milionów graczy. Pula nagród w turnieju jest dość duża, co powoduje jeszcze większe zainteresowanie. Aby wydarzenie odniosło sukces, Epic Games polega na obecności fanów.\nEpic Games podczas imprezy stworzyło szereg atrakcji skupionych wokół turnieju. Przed, w trakcie i po igrzyskach powstaje replika parku rozrywki. Publiczność jest zawsze zróżnicowana, zwłaszcza pod względem wieku, co świadczy o popularności imprezy. Wiele rodzin z małymi dziećmi, a także dzieci i dorośli ubrani w koszulki e-sportowe sprawiają, że park rozrywki bardziej przypomina prawdziwe miejsce.\nDlaczego ten turniej jest popularny do obstawiania?\nPonieważ istnieje wiele edycji gry, jest to popularna opcja zakładów dla osób, które lubią obstawianie turniejów e-sportowych. Trzy tryby gry zapewniają kilka opcji dla graczy o różnych gustach. Ludzie z natury lubią dokonywać wyborów, takich jak kreatywna sceneria, w której są właścicielami wyjątkowych wysp i mają całkowitą niezależność. Niektóre osoby mogą regularnie przełączać się między różnymi trybami. Dlatego jest to doskonały sposób, aby gra nie stała się nudna.\nZwycięskie drużyny i największe momenty finałów Fortnite World Cup\nInauguracyjny Puchar Świata Fortnite został po raz pierwszy ogłoszony w lutym 2019 r. Epic zamierzał organizować wydarzenie co roku. Proces kwalifikacyjny wyłonił około 200 zawodników lub drużyn do rywalizacji w Pucharze Świata. Gracze i drużyny rywalizowali z innymi graczami w swoim regionie online, aby się zakwalifikować.\nKażdego tygodnia gracze solo i duety z danego obszaru rywalizują w maksymalnie dziesięciu meczach z przeciwnikami z tej samej kategorii. Zawody odbywały się online i wybrano 3000 najlepszych drużyn lub graczy.\nCoroczne wydarzenie jest jednym z największych turniejów e-sportowych na świecie. Z przyjemnością oglądało się edycję 2019. Nadmiar ekranów w mistrzostwach eSports może wydawać się przesadą, ale znacznie ułatwiają oglądanie akcji.\nKażdy gracz w turnieju e-sportowym miał przed sobą jeden monitor, który po ich wyeliminowaniu stał się ciemny, a inne ekrany były wykorzystywane do transmisji walk pod różnymi kątami. Ponieważ wysoki poziom Fortnite gra może być bardzo denerwująca, ponieważ gracze szybko niszczą i odbudowują otaczający ich krajobraz, aby lepiej pasował do ich potrzeb, różne kąty widzenia były krytyczne.\nPuchar Świata w Fortnite\nKilku znanych graczy i wpływowych osób nie było w stanie zakwalifikować się do Pucharu Świata Fortnite 2019. Tyler Blevins, najpopularniejszy streamer Twitch wszechczasów, dzięki zabawnym streamom Fortnite, nie spisywał się wystarczająco dobrze w kwalifikacjach, aby wziąć udział w głównym wydarzeniu. Inne ważne osobistości Fortnite, które nie mogły uczestniczyć w wydarzeniu, to m.in. streamer Team SoloMid Myth, Ali Kabbani, supergwiazda Cloak, Dennis Lepore z Team FaZe Clan oraz 72-godzinny weteran Team Liquid, Thomas Mulligan.\nPuchar Świata Fortnite został podzielony na dwie części; jeden dla pojedynczych graczy, a drugi dla dwuosobowych drużyn lub duetów. Sześć meczów rozegrano zarówno w formie solo, jak i w duecie. W duetach struktura punktacji przyznaje punkty za eliminacje i miejsca.\nKażda eliminacja zdobyła jeden punkt, a także niekumulowane punkty kwalifikacyjne. 28 lipca 2019 odbył się finał imprezy solowej. Kyle Giersdorf, znany online jako Bugha, 16-letni Amerykanin, wygrał turniej i zabrał do domu główną nagrodę w wysokości 3 milionów dolarów.\nNyhrox, Emil Bergquist Pedersen, Aqua i David Wang podzielili się główną nagrodą w wysokości 3 milionów dolarów w finałach duetu dzień wcześniej.\nPuchar Świata Fortnite miał powrócić w kwietniu 2020 roku po raz drugi. Została jednak odwołana, ponieważ świat został zablokowany z powodu pandemii koronawirusa. Z tego samego powodu odwołano edycję 2021. W rezultacie to wydarzenie e-sportowe miało tylko jedną edycję. Z drugiej strony Epic nadal obsługuje kilka lig eSport w Internecie.\nGdzie i jak obstawiać Fortnite World Cup\nObstawianie turniejów e-sportowych nie powinno być skomplikowanym doświadczeniem. Jest bardzo podobny do każdego innego rodzaju zakładów sportowych. Zakłady na żywo stają się coraz bardziej popularne wśród bukmacherów. Fortnite to popularny eSport, który można znaleźć w katalogach kilku firm bukmacherskich. Tak więc pierwszym krokiem jest znalezienie strony z zakładami, która spełnia potrzeby graczy.\nZarówno Mistrzostwa Świata, jak i kwalifikacje do turniejów e-sportowych online są dostępne do obstawiania na stronach z zakładami e-sportowymi online. Większość bukmacherów zawiera listę turniejów, podczas gdy inni specjalizują się w zakładach e-sportowych Fortnite. Choć najbardziej popularne są obstawianie samych mistrzostw świata, to obstawianie kwalifikacji daje graczowi znaczną przewagę. Pozwala im poznać drużyny i zawodnicy w kilku kategoriach. W ten sposób nauczą się obstawiać w najważniejszym momencie gry.\nBardzo ważne jest, aby obstawiać małe zakłady podczas obstawiania kwalifikacji. Ze względu na ogromną liczbę graczy walczących o miejsce, nawet niedoświadczeni gracze muszą rywalizować. Poziom ten powinien służyć wyłącznie do zapoznania się z uczestnikami. Zrozumienie rozrzutu kursów pomaga w wyborze gracza. Rozpiętość szans wskazuje, który gracz ma lepsze umiejętności.\nPopularnymi zakładami są zakład na czas trwania mapy, łączna liczba zniszczonych wież, zwycięzca pierwszej/drugiej mapy, łączna liczba rund i handicapy na rundy. Gdy gracz lepiej zrozumie gry i uczestników, może przejść do bardziej skomplikowanych zakładów.


Erotomania – złudzenie bycia kochanym - Piękno umysłu\nErotomania jest również znana jako syndrom Clerambaulta. Jest to zaburzenie psychiczne polegające na błędnym uważaniu iż osoba wyżej od nas postawiona lub inaczej dla nas nieosiągalna, jest w nas skrycie zakochana.\nOdkąd Elena spotkała Martina, jednego z najlepszych managerów, a do tego pracującego w tej samej firmie co ona, dosłownie oszalała na jego punkcie.\nCzuła się jak w siódmym niebie. Nie było dnia, aby nie mówiła o nim swoim koleżankom z pracy. Problem w tym, że jej przyjaciółkom nie do końca się to podoba. Gdy Martin się z nią wita, Elena twierdzi iż patrzy na nią zalotnie. Nawet jeśli jedyne co naprawdę robi to patrzenie w swój telefon.\nElena twierdzi nawet, że zmienił swoja wodę kolońską aby jej zaimponować. Zapach jest inny, to prawda. Elena niestety nie wie, iż nowa woda była jedynie prezentem urodzinowym od jego siostry. Co może się dziać się z Eleną?\nOtóż, doświadcza się czegoś, co właściwie nosi nazwę “erotomania”.\nTo złudne przekonanie zazwyczaj objawia się wśród kobiet, aczkolwiek istnieje niewiele odnotowanych przypadków męskich. Zaburzenie objawia się mniej więcej w okolicach trzydziestki oraz później. Jednakże, przede wszystkim skłonności do erotomani maja ludzie będący obecnie singlami.\nJak to możliwe, że ludzie z tym zaburzeniem nie są wstanie dostrzec, iż są w błędzie? Jak mogą dostrzegać to nieistniejące zaintersowanie ich osobą w zachowaniu innych ludzi?\nOdpowiedź jest prosta. Te osoby są ofiarami ich błędnego postrzegania rzeczywistości. Odbierają ją poprzez pryzmat delirium.\n“Bardziej, niżeli za przyjemność oraz delirium, kocham Cię za cierpienie i zwątpienie”\nFikcyjne historie miłosne\nJeśli postawimy się na miejscu osoby z tym zaburzeniem, będziemy w stanie lepiej ją zrozumieć. Ile razy zdarzyło ci się źle zinterpretować zachowanie osoby która Ci się podobała?\nCzasami uznajemy uśmiech albo miłe słowo za oznakę odwzajemnionych emocji. Aczkolwiek, zazwyczaj szybko dowiaduje się czy mieliśmy racje, czy też nie.\nLudzie cierpiący na erotomanię przechodzą przez coś bardzo podobnego. Tyle tylko, że oni tworzą historie miłosne które nigdy nie miały prawa mieć miejca. Dodatkowo, ich złudzenie jest podparte wyidealizowanym obrazem związku.\nW niektórych przypadkach, mówią oni nie tyle o zakochaniu co o przeznaczeniu, o złączeniu dusz z ich wybrankiem (który również jest ofiarą).\nTak właśnie erotomania jest powoli budowana na gestach i wszelakich niesłownych manifestach miłości, które niby to erotoman odbiera. Zwykłe spojrzenie, czy uśmiech jest odbierany za dowód płomiennego uczucia.\n“Czasami, obiekt ich złudnej miłości, nie istnieje nawet naprawdę.”\nOdrzucenie przez ukochanego nie dociera do erotomana. Taki człowiek może całkowicie nie zwrócić na to uwagi lub po prostu w to nie uwierzyć. Są całkowicie przekonani, iż ich miłość jest prawdziwa.\nW ich złudnym świecie, będą w stanie zawsze znaleźć wytłumaczenie dlaczego ich ukochany jest jeszcze nie świadomy uczucia, którym ich darzy. Czasem, uznają poprostu, iż ich ofiara jest zbyt nieśmiała, aby się do tego przyznać.\nJak już możecie się domyślać, erotomania bywa bardzo poważna i czasem wymaga odpowiedniej terapii. W niektórych przypadkach może być nawet potrzebna pomoc psychiatry.\nPrawdę mówiąc, erotomania może występować nie tylko samodzielnie, ale również jako jeden z symptomów takich chorób jak schizofrenia paranoidalna, poważna depresja, zaburzenie bipolarne czy schorzenie schizoafektywne.\nDodatkowo, osoba z takim zaburzeniem jest wystawiona na dewastacje emocjonalną związaną ze ślubem ich wybranka, czy też założeniem przez niego rodziny.\nBez wątpienia, erotoman zaraz po pierwszej fazie nieustannego szczęścia, przejdzie do etapu rozpaczy. Stanie się tak, ponieważ będą wciąż wierzyć w związek z osobą która nie dzieli ich uczuć w żaden sposób.\nCzy w moim przypadku ma miejsce erotomania?\nJeśli zadajesz sobie to pytanie, powinieneś jeszcze raz przejrzeć wszystko o czym pisalismy powyżej. Jak już wcześniej powiedzielismy, każdy z nas chociaż raz źle uznał iż nasze uczucią są odwzajemniane. Ale nie ma to nic wspólnego z erotomanią czy też syndromem Clerambaulta.\n“Mój ból jest nieustanny, moja porażka oczywista, a moje złudzenie ciągłe”.\nErotomania w ekstremalnych przypadkach może doprwadzić do stworzenia fałszywej rzeczywistości, co może wiązać się z nierealnymi seksualnymi związkami, urojonymi ciążami, czy też z obsesyjną chęcią kontrolowania drugiej osoby.\nTak więc, kiedy zaczyna się prawdziwa erotomania? Dokładnie w momencie, gdy niezważając na wszystkie oznaki odrzucenia, wciąż wierzymy, że jesteśmy kochani ze wzajemnością. Gdy druga osoba jest całkowicie nieosiągalna, ale my wciąż trwamy w naszym przekonaniu. Oraz przede wszystkim w momencie, gdy odpowiedni specjalista zdiagnozuje u nas erotomanię.\nJeśli masz jakieś podejrzenia, nie zwlekaj. Nie bój się poprosić specjalistę o pomoc.\nW ostatnich latach Europa Zachodnia doświadczyła wzrostu popularności niebezpiecznej seksualnej praktyki znanej jako chemseks. Czym on jest?


Bezpłatny projekt kostki brukowej Polbruk gratis w Allmat Leżajsk\nStrona główna >> Bezpłatny projekt kostki brukowej Polbruk\nSzeroka gama materiałów oferowanych przez firmę Polbruk idealnie sprawdzi się przy aranżacji ogrodów, tarasów dróg i ścieżek. Dużą pomocą przy takich pracach jest profesjonalny projekt wykonany przez osoby posiadające odpowiednie doświadczenie, są nimi projektanci w firmie Polbruk. Wspólnie z firmą Allmat oferujemy bezpłatny projekt architektoniczny w celu stworzenia wyjątkowej przestrzeni wypełnionej ulubionymi kształtami, zadziwiającą mnóstwem faktur i niezwykłych barw.\nZamierzasz ułożyć min. 150 m2 kostki brukowej? Wzory z kostki brukowej, które można zastosować w projekcie to: Polbruk STYL, Polbruk LINEA i Polbruk ART, firma Polbruk bezpłatnie wykona indywidualny projekt uwzględniający specyfikę terenu, uwzględniając dostarczone materiały i wytyczne.\nChcesz otrzymać bezpłatny projekt kostki brukowej zapraszamy do Składu Budowlanego Allmat , gdzie pomożemy Państwu wybrać i zakupić kostkę oraz zamówić usługę aranżacji nawierzchni.\nCo zrobić by otrzymać Bezpłatny projekt kostki brukowej:\n1. Zgłosić się do Składu Budowlanego Allmat\n2. Pomożemy Państwu wypełnić zlecenie projektowe oraz wpłacić kaucję,\n3. Czekać na kontakt od nas lub od projektanta, który ustali z Państwem szczegóły wykonania koncepcji zagospodarowania terenu.\nProjektowanie kostki brukowej trwa ok 2 tygodni od momentu dostarczenia wszystkich materiałów.\nBezpłatny projekt kostki brukowej Polbruk wykonywany jest w jednym egzemplarzu w wielkości A3 lub A2, w zależności od wielkości aranżacji i będzie obejmował:\na) projekt nawierzchni z kostki brukowej w kolorach,\nb) szczegółową specyfikację materiałów niezbędnych do realizacji projektu,\nc) zdjęcia pojedynczych kostek, użytych w projekcie,\nd) inne, dodatkowe informacje umieszczone na projekcie, pomocne wykonawcom przy pracach brukarskich.\nKupując kostkę brukową otrzymują Państwo specjalne promocyjne ceny kostki brukowej, oraz jej ułożenia.\nkostka brukowa projekty program darmowy\nprojekt z kostki polbruk\nprojekt kostki brukowej polbruk\nTen wpis został opublikowany w Aktualności dnia 14 lutego 2013 , przez witold.sadlej.\n← Pustak Max 220 z Markowicz Skład Budowlany Leżajsk Allmat →


Słoneczny patrol komendanta - Kolbuszowa - wiadomości, informacje, wydarzenia\nSłoneczny patrol komendanta\nOpublikowano: ndz, 13 mar 2016 15:14 2016-03-13T15:14:00.000Z\nKULTURA Choć Stanisław Skiba, były komendant policji w Dzikowcu, jest już na emeryturze, ale nadal patroluje. Tym razem… zachodzące słońce. Jest bowiem zapalonym miłośnikiem fotografii, który swojej pasji oddaje się już ponad pół wieku. Jak to możliwe, że największym hobby byłego już policjanta stało się uchwycenie momentu zachodzącego za horyzont słońca?\nPan Stanisław z Dzikowca właściwie od dziecka interesuje się fotografią. Pierwsze w swoim życiu zdjęcia wykonał, mając 12 lat. Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie. Pasji oddawał się zazwyczaj podczas rodzinnych spotkań i uroczystości. – Najpierw fotografowałem sceny rodzinne, śluby, chrzty i niestety też pogrzeby. Później krajobrazy i przyrodę, a od kilkunastu lat wschody i zachody słońca – przyznaje nasz rozmówca, dla którego to właśnie głębokie barwy czerwieni porannego i wieczornego słońca stały się inspiracją do rozwijania swojej największej życiowej pasji. – Kiedy po raz pierwszy zrobiłem zdjęcie zachodu słońca gdzieś mnie tak tknęło, że rzeczywiście warto to robić. Szczególnie zachody mnie interesują. Wschody też, ale zachody najbardziej. Patrzę wieczorem, jak zachodzi słońce i gdy dostrzegam, że na niebie zaczyna się robić czerwone podświetlenie, to już widzę, że będzie coś ciekawego i warto ten moment wykorzystać – informuje pan Stanisław. Zaopatrzony w sprzęt fotograficzny wychodzi na zewnątrz i czeka na Jest to dość żmudne. Trzeba mieć przede wszystkim zmysł i wiedzieć, co się chce osiągnąć. Chodzi o kadrowanie, chodzi o tę chwilę – podkreśla nasz pasjonat.\nWięcej w Korso Kolbuszowskie nr 10/09.03.2016


Konstantin Iwanowicz Paszczenko urodził się w 1830 roku. Uczył się w Odessie, w Liceum Richelieu. W służbie państwowej od 1855 roku. W 1874 roku wyznaczony na wicegubernatora chersońskiego. Na tym stanowisku przeprowadził liczne rewizje.\nTę stronę ostatnio edytowano 17 paź 2018, 19:38.


To co mi kradnie czas: Wymianka szkrabikowa\nPrzygotowałam prezenciki w wymiance dla Bartusia. Jak już wiecie, bardzo ograniczył się mój wolny czas, ale mimo to chciałam, żeby to co przygotuję było "od serca". Zrobiłam małego filcowego ptaszka, takiego do kieszonki.\nDo chłopca pojechała także myszka. Mama dostała broszkę. Mam nadzieję, że będzie się dobrze nosić.\nDo paczuszki dołączyłam jeszcze kilka drobiazgów.\nMój syneczek dostał prezencik od Mamagi. Super ptaszka-moje dziecko z nim sypia i jest wielka awantura, gdy w ciągu dnia gdzieś zaginie i nie ma go w łóżku wieczorem. Sama widzisz, jak bardzo się spodobał.\nPtaszek ma pod skrzydełkiem skrytkę na skarby.\nDostałam także piękną podkładkę pod kubek, ale nie używam. Szkoda mi. Schowałam i już .\nTo oczywiście nie wszystko. Książeczkę już dawno rozwiązaliśmy, a słodycze zjedliśmy. Bardzo serdecznie dziękujemy. Wszystkie prezenty wywołały ogromny uśmiech mojego malucha. A ja uwielbiam patrzeć jak się śmieje i z przejęciem odpakowuje nowe rzeczy, więc to był także wspaniały prezent dla mnie. Dziękujemy!\nAutor: Marietta o 20:37\nEtykiety: dziecko, maskotki, zabawa blogowa, zabawki\nPeninia 24 września 2011 19:36\n:)Dziękuję serdecznie za odwiedziny na moim blogu oraz miłe słowa.Pozdrawiam ciepło!\nZwierzaki wyszły przeuroczo :)\nQuiet book dla Oskara


„MOJA WOLNOŚĆ”, CZYLI RECEPTA NA PRZEBÓJ\npiątek, 22 marca 2019 12:25\nZnany pionkowskiej publiczności Paweł Mosiołek wydał nowy teledysk do autorskiej piosenki „Moja Wolność – Protest Song”.\nWszystko na to wskazuje, że będzie to kolejny przebój radomskiego artysty Pawła Mosiołka, który już kilkakrotnie gościł na pionkowskich scenach artystycznych.\nNajnowsza piosenka „Moja Wolność – Protest Song” znanego z kilkukrotnych występów na pionkowskich scenach artystycznych Pawła Mosiołka jest na najlepszej drodze do powtórzenia sukcesu „Nie dla czasu”, który przez wiele miesięcy okupował czołówki krajowych list przebojów.\n- Każdy człowiek dąży do wolności pomimo, że interpretuje ją po swojemu. Jedno jest pewne. Człowieka należy pojmować takiego, jakim on jest naprawdę, a nie jakiego chcielibyśmy widzieć – mówi o swoim najnowszym utworze „Moja Wolność – Protest Song” Paweł Mosiołek.\n„Moja Wolność – Protest Song” to pełen muzycznej ekspresji utwór utrzymany w klimacie popu z lekką domieszką subtelnego funki.\n- Lecieć z wiatrem chcę, niczym wolny ptak. Łapią w klatkę mnie zamykają drzwi. Przekręcają klucz, abym nie mógł wyjść – śpiewa w swoim bez wątpienia kolejnym przeboju Paweł Mosiołek. Utwór zawiera uniwersalne ale ciągle aktualne przesłanie o prawie do wolności. Do wolności osobistej ale i do wolności w przestrzeni publicznej.\n- Moja wolność, taka wolność ta jedyna, którą mam – to nie tylko słowa refrenu ale również ponadczasowe motto, dla człowieka, który nie chce dać się zaszufladkować. I bez wątpienia Paweł Mosiołek to twórca, którego nie można włożyć w żadne ograniczające ramy.\nWraz z nowym utworem „Moja Wolność – Protest Song” opracowany został teledysk, w którym oprócz samego Pawła Mosiołka wystąpił również Robert Szewczyk - serialowy "Stefan" z serialu "Gliniarze", znany również z z filmów od Patryka Vegi. Za przyciągający wzrok pokaz ogniowy odpowiadał Grupa Fire Unity: Paweł Wesołowski, Maciej Wesołowski, Filip Wesołowski, Michał Roguski Makeup: Ewelina Purwin. Jednocześnie Paweł Mosiołek składa szczególne podziękowania dla: Pana Adama Kosiora - Dyrektora ds. administracyjno - eksploatacyjnych w SWPZZPOZ im. Barbary Borzym w Radomiu za udostępnienie kinoteatru. Pani Renacie Mulik - Dyrektor CKiCz w Serocku za udostępnienie sali. Bożenie Bochyńskiej za udostępnienie placu w plenerze. Annie Osmakowicz za wszelką życzliwość i pomoc. Dziękuję czołówce polskiej sceny muzycznej za partycypowanie w moim projekcie. W składzie: Jacek Królik - gitara Wojciech Pilichowski - bas Artur Lipiński - perkusja Paweł Pełczyński - saksofon Arkadiusz Nawrocki - klawisze Realizacja: miks i mastering - Arkadiusz Nawrocki Lord Fader Studio w Warszawie.\n- Pragnę podziękować wszystkim tym, dzięki którym powstało to dzieło! – podsumowuje swój najnowszy projekt muzyczny Paweł Mosiołek.\n- Tu jest wszystko, co Człowiek buduje i niesie ze sobą swoje skrzydła wolności. Słowa uznania kieruję dla Ciebie, Twojego Zespołu Osób, z którymi realizowałeś ten projekt. Niech wędruje z wiatrem wiosny, dociera do kolejnych Pokoleń. Brawo – napisała z kolei jedna z fanek Pawła Mosiołka.\nPS: Foto - Materiały promocyjne Paweł Mosiołek.


Przypinki/Pinsy mini z Twoim logo - kolorowy druk UV - PS010 :: GRAWERNIA.PL\nBardzo estetycznie wykonane przypinki z laminatu grawerskiego. Na przypinkach drukujemy dowolną treść i logo. Przypinki posiadają zapinkę, która pozwala na łatwe przyczepienie do odzieży. Przypinki z logo to idealna inwestycja w wizerunek Twojej firmy.\nmateriał: laminat grawerski srebrny szczotkowany


Barrock, Bratysława - recenzje restauracji - TripAdvisor\nBratysława — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Barrock\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Bratysława Atrakcje w pobliżu obiektu Barrock\nEuropa Słowacja Kraj bratysławski Bratysława Bratysława Restauracje Barrock\nNr 208 wśród 999 Restauracje w lokalizacji Bratysława $$ - $$$\nAmerykańska, Bar, Pub Sedlarska 1, Bratysława 811 01, Słowacja+421 2/544 700 06Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 3,5 Liczba recenzji: 188Doskonałe25%B. dobre38%Średnie17%Złe8%Okropne12%Teraz zamknięteN - Pn17:00 - 01:00Wt - Śr17:00 - 03:00Cz17:00 - 04:00Pt - So17:00 - 05:00Wszystkie godziny KUCHNIE Amerykańska, Bar, Pub CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA Sedlarska 1, Bratysława 811 01, SłowacjaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji jest telewizor?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki bezglutenowe?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest dostępna bezpłatna sieć Wi-Fi?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja specjalizuje się w kuchni halal? Tak Nie Nie wiem Czy jest to koszerna restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na specjalne okazje?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na spotkanie biznesowe?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzję\nOceny podróżnych Doskonałe7B. dobre15Średnie5Złe6Okropne4Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (37)angielski (109)włoski (28)Więcej języków Język polski (37)angielski (109)włoski (28)niemiecki (16)portugalski (11)francuski (6)hiszpański (5)rosyjski (5)szwedzki (3)słowacki (2)holenderski (1)norweski (1)\nBarbara C298Zrecenzowano 22 września 2014 Przyjemna odmianaGłośna, ale bardzo dobra muzyka stanowiąca przyjemną odmianę po innych klubach, fajny wystrój i charakterystyczny, trochę studencki klimat.Dziękujemy, Barbara C Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieElodie WStrasburg, Francja546Zrecenzowano 10 kwietnia 2017 Rock na!!!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJames D164Zrecenzowano 3 kwietnia 2017 z urządzeń przenośnych Fantastyczny barWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieCrazywaters4Zrecenzowano 12 lutego 2017 z urządzeń przenośnych Lepiej unikać toWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiemartinF2348MSBolonia, Włochy91Zrecenzowano 5 lutego 2017 w odpowiednim miejscuJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNielissvandepeer256Zrecenzowano 7 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych DrogieWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieEliza M268Zrecenzowano 2 stycznia 2017 świetny wieczórJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMichal P4317Zrecenzowano 10 grudnia 2016 z urządzeń przenośnych Unikaj - częste postaci okradania samochodów na parkingu.WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNievitu16Bangkok, Tajlandia12414Zrecenzowano 28 października 2016 z urządzeń przenośnych w centrum starego miasta, ale drogieJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieGuillaume VParis375Zrecenzowano 28 października 2016 z urządzeń przenośnych Niesamowita noc!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeZeppelin Cafe and SouvenirsLiczba recenzji: 350 w odległości 0,06 km Green BuddhaLiczba recenzji: 501 w odległości 0,08 km Urban BistroLiczba recenzji: 253 w odległości 0,08 km Konditorei KormuthLiczba recenzji: 81 w odległości 0,03 km Pobliskie atrakcjeBratislava Old TownLiczba recenzji: 5 906 w odległości 0,09 km Hlavné námestieLiczba recenzji: 758 w odległości 0,1 km Brama MichałaLiczba recenzji: 819 w odległości 0,12 km Napoleon’s Army Soldier StatueLiczba recenzji: 607 w odległości 0,12 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Barrock.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij\nSedlarska 1, Bratysława 811 01, Słowacja Lokalizacja:


Torunianin zaśpiewa przed 100-osobowym jury i ponad milionową publicznością! Toruń | ototorun.pl\nTorunianin zaśpiewa przed 100-osobowym jury i ponad milionową publicznością!\nPortal ototorun.pl 08/04/2019 10:39\nW najbliższym odcinku programu pt. Śpiewajmy razem. All Together Now emitowanym przez Telewizję Polsat wystąpi Andrzej Chrzanowski z Torunia.\nTorunianin zaśpiewa przed największym w historii programów telewizyjnych 100-osobowym jury na czele z Beatą Kozidrak. Do tego należy dodać ponad milionową widownię tego talent-show. Czy uczestnikowi z naszego miasta uda się porwać do wspólnego śpiewania całą setkę? Przekonamy się o tym już w środę wieczorem. Premiera 10 kwietnia o godzinie 20:30. Pan Andrzej na co dzień mieszka i pracuje w Toruniu jako bankier. Od 17 roku życia gra i śpiewa na ulicy. Granie wśród przechodniów sprawia mu największą frajdę. - Uwielbia te chwile, kiedy ludzie zatrzymują się żeby go posłuchać i wspólnie z nim zaśpiewać - czytamy w komunikacie prasowym TV Polsat.\nFormuła tego show polega na zaprezentowaniu umiejętności wokalnych przed setką jurorów w taki sposób, aby porwać do wspólnego śpiewania jak największą liczbę oceniających. Im więcej członków jury wstanie z krzeseł i zaśpiewa wraz z uczestnikiem, tym wyższy będzie jego wynik. Dwójka uczestników, która w każdym odcinku zdobędzie najwyższą liczbę punktów przechodzi do finałowego odcinka, w którym zawalczą o nagrodę pieniężną.\nśpiewajmy razem, all togetger now, polsat - komentarze opinie\ngość 2019-04-09 22:09:12


Al Romolo: maja 2009\nW piątek wieczorem powiedziałem kazanie. Pierwsze po z góra dwóch miesiącach przerwy. Nieśmiało. Trochę niepewnym i drżącym głosem, jakbym był dopiero po święceniach… Powiedziałem na naszym rocznikowym 10.leciu w bielskim kościele NMP Królowej Polski.\nWczoraj w mojej parafii, kolejne kazanie. Tym razem na 25.leciu małżeństwa Czesławy i Józefa. Znów ta nieśmiałość. Jednak potrzebowałem tego! Nie potrafię być księdzem bez głoszenia Słowa. On o tym wie! Dziękuję Mu, za tę nieśmiałość, bo był czas, że byłem już zbyt pewny siebie…\nDzisiaj Pięćdziesiątnica. Niespodziewanie ks. proboszcz prosi mnie o pomoc i przewodniczenie Mszy św. Celebruję sam. Chce, by była bardzo uroczysta. Śpiewam i przepiękną sekwencję i prefację i uroczyste błogosławieństwo. Dokładnie tak samo, jak przed 10 laty, gdy celebrowałem prymicyjną… Czuję, jak serce mi wali niemiłosiernie szybko. To moje poranione serducho z mnóstwem sztucznych nowości wokół. Boże, jak się cieszę, że dałem z siebie wszystko! Na Twoją chwałę! Jak ja tego potrzebowałem, by znów być księdzem w apostolskim działaniu. Wiem, umówiłem się z Tobą kolejny raz, że będzie bardziej jak Ty chcesz. Nie ja. Za dużo było „mojego” wcześniej. Żebym tylko nie zapomniał o tym, co w umowie… (na pierwszym miejscu pokora).\nWczoraj odwiedził mnie Boguś, przyjaciel ze studiów. Bardzo jestem mu wdzięczny za duchowe, braterskie towarzyszenie mi w ostatnim czasie. No i, że przyjechał. Potrzebuję takich wizyt, bardzo.\nWłaściwie to, Bogu dzięki, każdy dzień jest lepszy od poprzedniego, sił przybywa! Czas najwyższy wziąć się powoli za jakiś konkretny program. Czas wrócić do studiów i pisania doktoratu. Nie można osiąść w fotelu i cały czas rozczulać się nad swoim losem. Czas wrócić do pracy!\nSłucham komentarza do dzisiejszej Uroczystości ze web - strony dominikańskiej Tym razem autorstwa o. Jacka Krzysztofowicza OP. W kontekście poprzedzającym Zesłanie Ducha Świętego, czyli w kontekście Wniebowstąpienia Jezusa, mówi o. Jacek, że „Prawdziwa przyjaźń, prawdziwa miłość jest możliwa tylko w wolności. Dlatego Jezus odszedł i zarazem wrócił jako Duch Święty. Wrócił jako wicher. Nie przypadkiem Bóg przychodzi do nas pod postacią wiatru. Nieuchwytnego, ale pełnego mocy. Wiatr oznacza wolność. Nie da się go pochwycić. Nie da się go zamknąć w ramki. Nie da się mu powiedzieć: „odtąd – dotąd”, „tu jesteś, a tu cię nie ma”. Wiatr przychodzi nie wiadomo skąd i dąży nie wiadomo dokąd. Bóg jest sobą. Nie jest oswojony. Jest pełen dzikości i mocy, jak wicher. Ale jeżeli On jest wolny to znaczy, że tę wolność daje także nam. Bóg pragnie, abyśmy spotykali Go w wolności. Nie mówi nam: „powinieneś”, „musisz”. Pyta: „Czy chcesz, abym cię porwał?”. „Czy chcesz razem ze Mną wyruszyć w drogę?”.\nAutor: Luk o 5/31/2009 10:23:00 PM\nWłaśnie 10 lat mija od chwili, w której zostałem księdzem… Biskup Tadeusz Pieronek mówil nam na koncu, żesmy dobrze wybrali...\nNie zamierzam z tej okazji cytować ani kochanego ks. Jana Twardowskiego, ani pisać wielkich słów. Wystarczy, że On i ja wiemy, jak te minione lata wyglądały… On pamięta jeszcze lepiej, nawet to, o czym ja zapomniałem, albo zapomnieć chciałbym. Miłosierdziu Jego oddaję to wszystko, zwłaszcza zmarnowany czas i chwile. Tego żal mi najbardziej, ale to się już nie wróci. Zmarnowane, bo przecież mogłem więcej i lepiej i pełniej je zrealizować. I żal mi siebie samego za moją naiwną głupotę, której tez niemało było. To też oddaję Jemu.\nTo jednak nie tak, że wszystko było źle! On i ja wiemy ile dobrego się stało! Ile to dobro kosztowało! Jaką cenę trzeba zapłacić, gdy walczy się o dobro, zwłaszcza w chaosie zła… On wie, jak bardzo zależało mi na człowieku. Jak zależy mi na nim. Na jego dobru i szczęściu. Jak pięknie jest odkrywać w człowieku obraz Boga, zamazany często i zagruzowany. Te minione lata… Na początku, krótko po prymicyjnej Mszy św. miałem marzenie, żeby być wędrownym kaznodzieją, wziąć do ręki Biblie i krzyż i iść i głosić Ewangelię. Tak się stało. Polska, od Bałtyku po gór szczyty i od wschodu do zachodu. I maleńkie parafie i wielkie, anonimowe skupiska miejskie. Później Włochy, i Sycylia, kochana moja ziemia. I New Jersey i Tanzania… Gdzie bym pomyślał! Tyle, że, dziś znowu widzę, że więcej Ewangelii w tym jeżdżeniu po Polsce i lataniu po świecie trzeba. Jakie to upokarzające czuć się jak pusty garnek, w który uderza się kijem. Wydobywa dźwięk, ale jest pusty. A tu trzeba Ewangelii! I świadectwa! To nic, że bracia księża się dziwią (i pewnie podśmiechują, ale niech im na zdrowie wyjdzie), że czytam „L’Osservatore Romano” i nauczanie papieża. Ja też tak ostatnio patrzę i dziwię się i myślę, jak to jest i jak to jeszcze będzie, skoro uświadczyć dziś księdza w kościele, to nie lada szczęście. Wpadają do zakrystii minutę przed Mszą, zrobią, co mają zrobić, zgarną, co mają zgarnąć i już ich nie ma. Dobrze, że proboszcz pilnuje nabożeństw. Czy jednak za kilka(naście) lat księża będą potrafili odprawić, poprowadzić na przykład nabożeństwo majowe? Piszę o tym, gdyż spotykam się z jakąś przerażającą mnie – księdza bądź co bądź – obojętnością, „funkcjonariuszostwem”, bylejakością… a może trzeba wprost powiedzieć… brakiem wiary? Chyba za wiele kontestuje się zwyczajnej, prostej wiary, która przecież niesie ten świat i zwycięża…\nA wracając do mojego kapłaństwa… Jeszcze do niedawna twierdziłem, że poszukującym kapłanem jestem i że kocham oryginalność. Tak było. I pewnie cos z tego zostanie. Ale dziś, kiedy mam za sobą ostatnie miesiące oczyszczenia, może trzeba by wreszcie zaryzykować, by stać się wreszcie Bożym i duchowym kapłanem? By pod przykrywką poszukiwań i oryginalności nie krył się śmierdzący snobizm i chęć autokreacji (takie szminki, farbki i lakiery, maseczki na twarz, by pokazywać nie siebie, ale swoje marzenie siebie). Dziś widzę wyraźnie, że nie warto! Czas jest krótki, życie mija, a tu tak wiele do zrobienia! Trzeba świadectwa i… więcej niż dotąd Ewangelii!\nZatem dziś jest dzień, by popatrzeć w przyszłość. Kolejny raz. Tyle, że bez pisania jakichś tam planów. One są na biurku u Kogoś Innego. I niech tam będą. Ważne, bym się im tylko podporządkował i nie dyskutował, ale wypełniał (lub zrealizował). Czego chciałbym sobie życzyć? Więcej Ewangelii i skupienia myśli nad nią. Żeby Brewiarz i różaniec nie wypadały nigdy z moich rąk. Bardziej otwartego serca nie tylko na tych, z którymi jest mi dobrze, ale przede wszystkim na tych, z którymi jest trudno. Szeroko otwartego serca i oczu na ubogich tego świata, zwłaszcza w wymiarze ducha i serca. I więcej cierpliwości do siebie i świata. A przede wszystkim życzę sobie ryzyka świętości… tylko nie tej lukrowanej i słodkiej, ale normalnej, stabilnej i mocnej. Nie jestem święty. Daleko mi do świętości, ale zaryzykować kiedyś trzeba. I jeszcze chciałbym sobie życzyć przyjaźni… takiej prawdziwej, szczerej i trwałej…\nI jeszcze jedno. Zawsze chciałem zostać księdzem, bo chciałem odprawiać Mszę św. To kocham najbardziej w kapłaństwie! W minionym dziesięcioleciu był taki moment, kiedy moja sinusoida spadła daleko poniżej zera. I wtedy, tam na dnie, zdezorientowany i połamany, stanąłem przy ołtarzu, by odprawić mszę. Wtedy zrozumiałem, że nie potrafiłbym zostawić kapłaństwa dla tej jednej sprawy. Nie potrafiłbym nie móc więcej odprawić Mszy św. I to mnie trzyma! I obym nigdy ołtarza i Pana mojego nie puścił!\nDlatego „Czym się Panu odpłacę\ni wezwę imienia Pana” (Ps 116).\nMyślę dziś o moich rocznikowych braciach. Wszystkich. I o tych, których na kapłańskiej drodze spotkałem… Wszystkim Wam dziękuję, a tych, których powinienem, przepraszam!\nAutor: Luk o 5/29/2009 09:17:00 AM\nTrzy odsłony tej samej rzeczywistości\nSpotkała mnie wczoraj miła niespodzianka. Siostry seniorki z mojej zakonnej rodziny zaprosiły mnie na majówkę. Kilkuosobowa grupa sióstr organizuje się pod dowództwem niezawodnej siostry Anieli, „od zawsze” gotującej w naszym seminarium, a od kilku lat znanej autorce, najpoczytniejszych – jak sama twierdzi – książek, o tematyce, ma się rozumieć kucharskiej. Mając miejsce w samochodzie, siostry zaproponowały mi dołączenie się do grupy, na co chętnie przystałem, gdyż potrzebny był mi bardzo taki wyjazd, a z drugiej strony miejsca, które odwiedziliśmy, wiązały się z pewnymi wewnętrznymi zobowiązaniami, które miałem. Chciałem po prostu pojechać, by w tych miejscach podziękować Komuś za Jego troskę i opiekę nade mną w ostatnim czasie. Cóż to za miejsca? Nie były to ani górskie polany, ani mazurskie jeziora, ani tym bardziej wybrzeże Bałtyku… Trasa naszej majówki była prosta: Kalwaria Zebrzydowska – Kraków. Jednakże w tym, co takie proste i zwyczajne na pozór, kryje się piękno i nadzwyczajność, gdyż każde z odwiedzonych wczoraj miejsc było dla mnie odsłoną tej samej rzeczywistości, której na imię Miłość…\n1. Do Kalwarii Zebrzydowskiej zaglądam zazwyczaj raz w roku. Nigdy nie byłem tam na odpuście, na misterium Męki Pańskiej czy na sierpniowych „Dróżkach Matki Bożej”. Trudno byłoby mi nadać tytuł „pielgrzyma kalwaryjskiego”. A jednak Kalwaria Zebrzydowska jest jednym z tych miejsc na mojej duchowej mapie, do których wracam zawsze z osobistym wzruszeniem i sentymentem. I wcale nie dlatego, że to miejsce „papieskie”, że tam bywał kardynał i papież Wojtyła, albo że odwiedził je Benedykt XVI. Nie, nie to przemawia do mnie w Kalwarii. Dla mnie Kalwaria ma swój osobisty wymiar ze względu na… prostotę i zwyczajność. Już sam widok bernardyńskiego klasztoru, otulonego beskidzkimi wzgórzami i lasami, działa na moją wrażliwość. A co dopiero powiedzieć o szlaku kapliczek, czyli dróżkach Pana Jezusa i Matki Bożej, wydeptanymi przez wieki milionami kroków ludzkich stóp, gdzie każdy ślad pielgrzymujących tam pokoleń prostych zazwyczaj ludzi, kryje w sobie tajemnice ich życia, ich troski, zmartwienia, radości i szczęścia, dramaty i tragedie, cierpienia i zwycięstwa, pytania i poszukiwania… To są ślady Człowieka takiego, jakim jest i jaki przychodził i przychodzi na kalwaryjskie dróżki. I to najbardziej mnie wzrusza. Bo idąc tam myślę o prostocie kalwaryjskich pielgrzymów, prostocie, która de facto jest skarbem i perłą człowieczeństwa, ale której nie zrozumie nikt, kto nie potrafi odkryć jej najpierw w sobie i nie potrafi stać się pielgrzymem, ale z ironią będzie nazywał głupotą i naiwnością prostą wiarę ludu. Ta prosta wiara jednak zwycięża i prowadzi człowieka i świat spokojną drogą. I z tego wyrosła także wielkość Jana Pawła II, na przykład, i nie tyle nawet, że ona miała takie a nie inne korzenie, ona karmiła się i budowała nieustannymi powrotami do takich zwyczajnych miejsc jak Kalwaria.\nW sanktuarium ruch. Kilka grup dzieci pierwszo-komunijnych z rodzicami i duszpasterzami wypełnia bazylikę i krużganki klasztorne. Wchodzę do kaplicy cudownego obrazu. Jest akurat chwila, w której kaplica jest prawie pusta. Odkąd pamiętam, cisza kalwaryjskiego sanktuarium była dla mnie zaproszeniem do tego, by wejść w jej przestrzeń i zatrzymać się. Ta cisza stwarza klimat modlitwy. Tak samo było i wczoraj. Patrzę w obraz. W jego głębię. W kalwaryjskim obrazie jest jakieś ciepło, które emanuje na człowieka stojącego blisko. To jest ciepło miłości. Takiej szczerej i zwyczajnej. Domowej. Miłości Matki do Syna, która nie tylko jest wyrażona przez przytulone do siebie twarze i spojrzenie utkwione w sobie nawzajem oraz rękę Maryi trzymającą Jezusa, i rączkę Jezusa wskazującą na Matkę. Nie tylko te zewnętrzne, widoczne gesty mówią o tym, ale coś więcej jeszcze, otóż w kaplicy kalwaryjskiego obrazu można wyczuć bicie serca domu. Domu, w którym jest bezpiecznie i dobrze. Domu, w którym jest prawdziwa miłość. I to serce jest otulone niejako łańcuchem kaplic przy dróżkach, które mówią o cierpieniu i współcierpieniu, o śmierci i zmartwychwstaniu. Ale czy to nie jest tak, że tam, gdzie jest miłość, cierpienie mniej boli? … Miłość i współodczuwanie w cierpieniu redukują ból.\nPełen takich właśnie refleksji wyszedłem z kalwaryjskiego sanktuarium. Pocieszony i otulony ciepłem kalwaryjskiego serca, które bije w bocznej kaplicy przylegającej do bazyliki.\n2. Kolejnym punktem naszej majowej wycieczki były krakowskie Łagiewniki. Kolejny raz odkryłem wczoraj, że pomimo przytłaczającej nowoczesności sanktuarium Bożego Miłosierdzia, stara kaplica klasztoru sióstr, wraz z obrazem Pana Jezusa i szczątkami św. siostry Faustyny jest prawdziwą oazą i przystanią ciszy i modlitwy. To w niej bije serce tego miejsca. W nowej bazylice celebrujemy Eucharystię wraz z grupą dzieci pierwszo-komunijnych. Giniemy w wielkości tegoż kościoła, będącego chlubą wielu. Rodzą się we mnie mieszane uczucia, ale na szczęście pomyślałem sobie, że ta wielka bazylika jest jak Boże Miłosierdzie, wielkie, ogromne. I każdy może znaleźć w Jego wnętrzu swoje miejsce. Tyle, że ja należę do osób, do których ogromne świątynie budowane w stylu nowoczesnym, wszelakie pomniki, itp., nie tylko że nie przemawiają, ale wręcz rozpraszają. Ale dość krytykanctwa! W czasie Mszy św. otrzymałem znak. Tak to bynajmniej odczytuję. Usiadłem z lewej strony ołtarza (patrząc od strony prezbiterium). Dodam, że pierwszy raz celebrowałem w tejże bazylice. W czasie kazania pomyślałem sobie, gdzie będę jeszcze w życiu posłany, teraz, po ostatnich doświadczeniach… I popatrzyłem na tabernakulum, będące wyobrażeniem kuli ziemskiej, na którym są zaznaczone wszystkie kontynenty. I co widzę? Przed moimi oczami… Afryka! Czyżby więc nic się nie miało zmienić? Byłoby cudownie! Oddałem to Panu Jezusowi. Tak, niech się dzieje Jego wola!\nPo obiedzie czas na Koronkę. Idę do starej kaplicy. Znajduję spokojne miejsce w ławce. Patrzę na obraz. Taki mi bliski od dawna, a to ze względu na ranę serca. Serce, zranione serce, to są obrazy, które są mi bardzo bliskie. A u Jezusa często je można spotkać, wiadomo zresztą dlaczego… Kiedy w Chojeckim szpitalu zszedłem po operacji do kaplicy, to właśnie ten obraz, rana serca Jezusa Miłosiernego, dał mi najwięcej wsparcia i pociechy. Poczułem, że On mnie doskonale rozumie. On wie dobrze, czym jest zranione serce, otwarte serce. W Jego serce można się wtulić, poczuć się bezpiecznie i dobrze. Tam można znaleźć wsparcie i siłę. Dla mnie to wszystko jest bardzo ważne. Nie ukrywam, że czuje głód miłości, takiej zwyczajnej, takiej, w której można się wygadać, wybeczeć, znaleźć zrozumienie. Takiej, która czeka, interesuje się, myśli i jest blisko. Konkretnej, a nie ujmowanej w pięknych, kaznodziejskich frazesach. Stąd łagiewnickie sanktuarium było wczoraj dla mnie nie tylko miejscem spotkania z miłosierdziem, ale z Miłością Miłosierną, z Dobrym Samarytaninem i Przyjacielem, który rozumie i jest blisko, po prostu jest, odsłaniając ranę swojego serca, dotyka ran mojego serca…\n3. I jeszcze jedno miejsce. Na moja prośbę pomknęliśmy przez Mateczny, Most Dębnicki i Aleje Trzech Wieszczy, prosto na Prądnik Czerwony. Bardzo chciałem wejść na moment do niewielkiego sanktuarium, które jest mi szczególnie bliskie. To sanktuarium „Ecce Homo”. Tam, moje siostry albertynki wiele modliły się za mnie. A ja lubię tam wracać, gdyż znajduję tam znów wiele zwyczajności i wiele człowieczeństwa. Brat Albert Chmielowski, to postać, która fascynuje mnie taką zwyczajnością, która dla psychologów może pachnąc trochę typem osobowości „borderline”. Mnie jednak fascynuje ta zwyczajność Brata naszego Boga, jak go nazwał Wojtyła. Jego odwaga i determinacja, ubóstwo i bliskość z człowiekiem, który w swojej istocie jest dokładnie taki, jak to wyraził w swoim dziele „Ecce Homo”. Wiele osób może tego po prostu nie rozumieć. Ale patrząc na Człowieka namalowanego przez Chmielowskiego, nietrudno zauważyć, że to obraz PRAWDZIWEGO CZŁOWIEKA. Tak! Bo czyż prawdziwy człowiek, to nie zraniony człowiek – jak mówił A. Grün? W tym obrazie można odnaleźć samego siebie, w różnych momentach swojego życia. Kiedy się było zranionym, upokorzonym i sprowadzonym do absolutnego dołu albo fizycznie, albo moralnie, albo psychicznie, albo duchowo. Tam można odnaleźć wszystkie zranienia świata! Całą pogardę i bycie nikim. Jest jednak coś, co nie wprowadza w stan depresji, tylko podnosi. Człowiek na obrazie nie jest złamany, On stoi jak król, dominuje całą wydawać by się mogło przegraną sytuację. Nie, nie. To nie obraz przegranej, ale obraz zwycięstwa! I jest jeszcze jeden szczegół. Światło, które artysta skierował na… serce! Ten król, prawdziwy Człowiek ma serce, które rozumie drugiego człowieka, które zaprasza do wspólnoty serc wszystkich zranionych Ecce Homo tej ziemi. Niezwykłe to jest! I ważna nauka. Trzeba zaakceptować siebie ze swoimi ranami i upokorzeniami, z doświadczeniami bycia zdradzonym, porzuconym, okłamanym, wyśmianym, skrzywdzonym, zniszczonym. Nie wolno pozwolić się złamać! Ale trwać. Milczeć, ale trwać z podniesiona głową. I mieć otwarte dla każdego serce.\n4. To zaledwie kilka myśli, które potrafię wystukać, by oddać to wszystko, czym jest dla mnie doświadczenie takich miejsc jak Kalwaria, Łagiewniki czy Prądnik. Człowiek nie potrafi wyrazić całej głębi doświadczenia, którym żyje. I tak zdaję sobie sprawę, że będę posądzony o dewocje do potęgi entej. Trudno. Mniejsza o to. Pod każdym z w/w opisanych obrazów mieści się konkretna treść. Ważna dla mnie treść, będąca cząstką mojego życia. I mieści się głód. Głód serca spotykanego w zwyczajności. Każde z tych miejsc jest zatem dla mnie odsłona tej samej rzeczywistości, której na imię Miłość. Miłość Boga Człowieka. Niezgłębiona, wielka, a przecież… taka normalna i zwyczajna i prosta. I myślę sobie, że tak do końca mogą zrozumieć ją i przyjąć prości ludzie. Ona jest dla prostaczków. Choć, i tu jest paradoks, te miejsca – odsłony Bożej Miłości znajdują się niejako w sercu jednego z najbardziej snobistycznych miast Polski, jakim niestety stał się Kraków…\nAutor: Luk o 5/26/2009 10:34:00 PM\nSobota, 23 maja'09\n1. Gdzieś między godziną 10.00 a 11.00 dzisiejszej soboty, Romek został księdzem. Myślę o nim od rana. Tak bardzo chciałem być dziś w bazylice Świętej Trójcy, stanąć za filarem (jak to robiłem przed laty) i uczestniczyć w wydarzeniu, którego, pomimo własnych 10 lat, wciąż nie rozumiem i muszę stwierdzić bez patosu, że absolutnie mnie przerasta. Romek, to jest bez wątpienia jakaś szczególna historia mojego życia. Ta, z półki najpiękniejszych i zawsze chętnie otwieranych, jak najlepsza książka, do której trzeba często wracać, by nie tylko odświeżyć sobie jej treść, ale przynajmniej jakiś fragment móc przeżyć na nowo. Dokładnie 10 lat temu, pewnie to było w lipcu, kiedy poznałem Romka, wtedy jeszcze studenta szlachetnej uczelni lubelskiej. Zmagał się z Panem Bogiem i sobą w „Ćwiczeniach duchowych” św. Ignacego w naszym krakowskim Centrum. Pamiętam, jak chodząc po ogrodzie z zeszytem zapisków w ręku, uważnie przyglądał się wszystkiemu, z wyraźnym napięciem myślał, walczył. Wtedy jeszcze nie znaliśmy się osobiście. Zaczynałem moja pracę w Centrum. Kolejnego roku przypadło mi osobiście towarzyszyć w zmaganiach Romka. I tak kroczyliśmy obok siebie kolejne dwa lata. Już wtedy byłem pewien, że ma powołanie do kapłaństwa i czegoś więcej jeszcze niż kapłaństwa, do zakonu. Nie wiedziałem tylko, jak mu to zasugerować, powiedzieć. W końcu nadszedł czas, że cos, co było moim przekonaniem, a jego niepewnością, dojrzało, pękło. Koniec studiów, praca, i… pytania o to, czy jednak Autor Życia nie woła do czegoś więcej. Kolejne rekolekcje, już indywidualne. Decyzja: Idę. Tylko gdzie? I wtedy coś mnie natchnęło. Przeżywałem akurat zafascynowanie jednym z czcigodnych i prężnych zakonów. Powiedziałem: Romek, może tam…? Może… To była nasza ostatnia rozmowa na płaszczyźnie duchowego towarzyszenia. Od tamtego czasu nawiązała się relacja braterstwa, mam nadzieję, że także przyjaźni, choć miejsca i drogi rozeszły się w różnych kierunkach. Romku, pamiętasz, jak wsiadałeś do pociągu w Krakowie? Ania zrobiła wtedy zdjęcie, mam je do dziś, jak pociąg ruszał. Dziś dojechałeś szczęśliwie do jednej z węzłowych stacji tej podróży. Teraz będzie przesiadka. Od dziś Jesteś kapłanem! Łza kręci mi się w oku… ze szczęścia! Kiedyś obiecałem Ci dozgonną modlitwę i tak zostanie! Czekam na Twoje kapłańskie błogosławieństwo! Bądź szczęśliwym kapłanem i niech wszyscy, którym będziesz posługiwał będą szczęśliwi! Pan odbił w Tobie, swoje Oblicze, niech to Jego Oblicze i droga, fascynują tych, których w życiu spotkasz!\n2. Wieczorem kolejna niespodzianka! Zadzwonił do mnie Karol. Jak nic po 7 albo 8 latach. Jego także spotkałem w naszym Centrum. Mówi mi, że dziś po długim czasie absencji na naszej-klasie, zajrzał na swoje konto i zauważył moje szpitalne zdjęcie. Postanowił zadzwonić. Kilka minut serdecznej rozmowy po latach, w wielkim skrócie opowiedziane nasze „dzisiaj” i plany na przyszłość. Umówiliśmy się na spotkanie, by pomówić o życiu. Jak mówi Mirek, trzeba się spotykać i rozmawiać. Też mam do tego przekonanie, a w ostatnim czasie, czego zresztą nie ukrywam, mam prawdziwy głód takich właśnie zwyczajnych, przyjacielskich spotkań face to face. I to, co jest wspólne dla obu dzisiejszych pięknych wydarzeń to fakt, że u początku znajomości z Romkiem i Karolem leży doświadczenie wiary, duchowe spotkania w klimacie modlitwy i zmagań z samym sobą. Jestem przekonany, że nic tak nie tworzy i cementuje wzajemnych relacji jak szczery dialog, otwarcie się na siebie takimi, jacy jesteśmy i przede wszystkim Bóg, którego wspólnie poszukujemy, odnajdujemy i z Którym wspólnie wędrujemy przez pogmatwane nieraz życie.\n3. Także dziś poszedłem do miejscowej kaplicy na zakonny Jubileusz. Tym razem sióstr z mojej zakonnej rodziny. Spośród nich zwłaszcza dwie są mi szczególnie bliskie, zawdzięczam im wiele i chciałem z nimi dziś być. Piękna uroczystość. 60, 50, 40 i 25 lat w zakonie to już nie byle co, zwłaszcza, że wtedy, przed laty te młode dziewczyny decydowały się na życie w warunkach, o których trudno sobie dziś nawet wyobrazić. Podziwiam je za wytrwałość, za to, że praca im ciężką nigdy nie była, no i za optymizm, który charakteryzuje większość z nich. Tak patrząc na te kochane kobiety, zmęczone ofiarną pracą, a przecież szczęśliwe, pomyślałem o tym, że mnie dziś łatwo nie jest. I że przychodzą chwile, w których mam dość, w których narasta we mnie bunt, dlaczego wciąż jestem taki słaby, kiedy będzie normalnie, etc… To są chwile, w których nie mam siły, żeby przełamać się do jakiegokolwiek działania, czuję tylko ich ciężar oraz własną ograniczoność. I często jednak samotność, w której zmagam się ze sobą, by nie poddać się, ale odbić się od dna i iść zdecydowanym krokiem do przodu… Problem może w tym, że wśród najbliższych brakuje chyba takich, którzy zmotywowaliby jednak i chcieli jako towarzyszyć w tym powstawaniu…\n4. Jutro Wniebowstąpienie Pana. Czytam właśnie komentarz T. Zamorskiego OP, który na łamach „W drodze” mówi, że „Mądrość wniebowstąpienia to wezwanie do dojrzałości wiary i życia. Odejście Jezusa uczy odpowiedzialności za siebie samych i za innych. Zapewne nie ma innej, bardziej ludzkiej drogi do Boga, jak nie uciekać od własnego życia”. Słuszna i inspirująca myśl, choć nie powiem, nie łatwa. Zatem wniosek jest jeden: nie uciekać od własnego życia, od siebie, od tego, co jest moim „tu i teraz”. Mimo wszystko…\nAutor: Luk o 5/23/2009 09:35:00 PM\nTerapeutyczna przestrzeń dotyku\n„Dlatego za leżącego w śpiączce ‘mówią’ przede wszystkim jego dłonie. – Zwykle nie identyfikujemy ludzi po ich rękach – mówi artysta. Na zdjęciach ręce Alka dotykają rąk mamy, ojca, brata, dziadka, babci, przyjaciół, rehabilitantów, ale też chińskiej maskotki, dobrej do wyrabiania sprawności mięśni, młoteczka używanego podczas badań neurologicznych, Kiedy ojciec schyla się do twarzy Alka, jego dotyk przenosi się na policzki syna. Z czasem Niesłony zaczął rozróżniać dwa dotyki, poprzez które otoczenie komunikuje się z chorym. – Dotyk techniczny, czyli nacieranie, masowanie, mycie wykonywane przez pielęgniarki i rehabilitantów, nie niósł żadnych dodatkowych informacji oprócz troski – opowiada. – Dotyk bliskich był pełen dodatkowego ciepła, przekazywał bardzo czytelny komunikat: ‘kocham cię’. Kiedy mama Alka wyjechała na kilka dni z jego młodszym bratem, chłopak nagle dostał gorączki, poczuł się gorzej. Wszyscy przekonali się, jak kojąco działała na niego jej obecność” (B. Gruszka – Zych, M. Niesłony, Ostrość na dotyk, Gość Niedzielny, nr 21, 24 maja 2009, s. 62-65).\nFotografia na okładce najnowszego numeru „Gościa Niedzielnego” wraz z zapowiedzią krótkiego felietonu o twórczości fotograficznej Macieja Niesłonego z Chorzowa, który wykonał serię przejmujących zdjęć choremu na guza mózgu młodemu Alkowi, od razu przykuła moją uwagę. Powyższy fragment felietonu, pokrywa się z treścią przemyśleń, które od jakiegoś czasu noszę i ja w sobie. Przemyśleń niezwykle delikatnych, wręcz intymnych, a jak się okazuje, tak bardzo prawdziwych, które dotyczą obecności, dotyku, bliskości człowieka przy człowieku, zwłaszcza w trudnych momentach jego życia.\nDla mnie osobiście jest to temat niezwykle frapujący. To jest także moje doświadczenie. Podobnie jak wielu z nas, surfujących po Internecie, często łapię się na fakcie, jak bardzo wirtualny stał się świat spotkań i relacji z innymi. Co więcej, uważam, że świat ten jest bardzo niebezpieczny, gdyż wyobcowuje człowieka z realnego świata obecności, sprawia, że człowiek stopniowo staje się niewrażliwy i ważne komunikaty potrafi przekazać jedynie za pomocą sms-a, naszej-klasy, e-meila, gadu-gadu, skype i innych komunikatorów. Wszystko byłoby dobrze, wiadomo, jak ważna jest w ogóle pamięć o drugim, tylko… no właśnie, czy taka forma zawsze jest wystarczająca?\nPrzykład Alka jest świadectwem jak ważnym komunikatorem i terapeutą jest dotyk. A żeby móc dotknąć, trzeba być, znaleźć czas, odważyć się, przełamać się, i stanąć obok kogoś, kto jest moim matką, ojcem, bratem, siostrą, współbratem, współsiostrą (to w zakonach czy wspólnotach), przyjacielem, kolegą, bliskim…\nKiedy siedem lat temu przywieziono mnie po operacji pęcherzyka żółciowego na salę szpitalną w krakowskim szpitalu bonifratrów, pamiętam do dziś, czułem się skonany, zmęczony, obolały. Do mojej sali zajrzała na chwilkę znajoma psycholog. Danka podała mi rękę, uścisnęła moją i powiedziała: „Cześć Stary, wiem, że jesteś zmęczony. Ale już po”. Ten dotyk trwał kilka sekund. W tamtej chwili jednak zakomunikował mi tak wiele, że czuje go do dziś. To był dotyk przyjaźni.\nKiedy trzy tygodnie temu wybudzono mnie na OIOMie kilka godzin po zakończeniu operacji, miałem jeszcze założoną maskę i rurkę intubacyjną. Czułem, jak zaczynam się dusić. Wybudzanie było powolne. Czułem się źle, wystraszony i zupełnie zagubiony w tym wszystkim, co tego dnia działo się ze mną i we mnie. Na OIOMie zajął się mną pielęgniarz, Krzysztof, o ile zapamiętałem dobrze. Nie zapomnę nigdy jego troskliwego ocierania mojej zalanej potem twarzy i wlewania mi do spieczonych i spragnionych ust odrobiny zimnej, przegotowanej wody. Ta posługa, wykonywana z prawdziwą troską, znaczyła dla mnie bardzo, bardzo wiele. A następnego dnia, kiedy przewieziono mnie na oddział, kiedy wpuszczono do mnie moją mamę. Znów jej dotyk, troska, łza szczęścia, one działały jak antybiotyk! A później pani wice-oddziałowa, Ela. Nie znaliśmy się w ogóle. Zajrzała do pokoju, uścisnęła na moment moją dłoń. Znów dotyk, przez który ta obca bądź co bądź ta kobieta przekazała mi siłę, by nie poddać się. Trzeba walczyć, by nie zalec, ale wstać i iść.\nChciałbym być dobrze zrozumiany w tej refleksji.\nNie czuję żalu do osób, które z wiadomych przyczyn są daleko. Nie! Chcę jednak powiedzieć, że w chwilach ekstremalnych życia człowiek często zostaje sam. Właśnie wtedy, kiedy tak bardzo potrzebuje nie tylko słów wsparcia, ale bliskości, dotyku. Myślę o tym, jak wiele osób w szpitalach, hospicjach, domach opieki, ba, nawet w rodzinnych domach, pozostaje tragicznie samych, osamotnionych, pozbawionych obecności tych, których kochają, lub którzy deklarują im swoją miłość, przyjaźń czy bliskość.\nDopóki w szpitalu miałem kontakt z Internetem, wirtualnym światem, zawsze ktoś nalazł się po drugiej stronie. Kiedy zabrakło Internetu, zabrakło przyjaciół…\nTyle, że… Internet mimo wszystko pozbawia terapeutycznego dotyku i komunikatów, które można zawrzeć w jednym, krótkim uścisku dłoni.\nI jeszcze jedna obserwacja. Na kardiochirurgii wszyscy pacjenci są dosłownie „zranieni”. Te rany są spore, konkretne. Człowiek często boi się ran. Boi się ich dotykać, bo infekcja, ból, nieprzyjemne uczucia. W szpitalu każą jednak te rany szybko odsłaniać, myć, dotykać, by szybciej się goiły. Ciekawe, prawda? Różne są rany. Nie tylko te fizyczna, są także emocjonalne, duchowe, psychiczne. Stąd dobra to rada, by nie zakrywać ich, ale przemywać i pozwolić, by się goiły i jak najszybciej stawały się bliznami.\nPotrzebny jest dotyk. Zwłaszcza ten nie – techniczny, ale czuły, wyrażający bliskość, miłość, serdeczność. On daje potrzebującemu w danej chwili tak wiele szczęścia i siły, że trudno to wyrazić słowami. Człowiek pozbawiony takiego dotyku od razu dostaje gorączki, a jego stan się pogarsza… W takich sytuacjach rozumiem dokładniej co działo się w dramacie śmierci Jezusa na krzyżu. Rozumiem Jego ochrypłe wołanie: „Pragnę”. Rozumiem, czym była obecność Matki, Umiłowanego Ucznia i kilku kobiet. Ukrzyżowany nie dałby już rady odczytać dobrych słów wysłanych sms-em, nie sprawdziłby już komunikatorów w necie. Jedynie obecność. I tak sobie myślę, oby ta lekcja nie poszła na marne u mnie w stosunku do bliźnich! Zasada, by poświęcać się dla drugiego, gdy jest w potrzebie, nie żałując czasu, pieniędzy, etc. jest zasadą przyjaźni. Tak, ikoną prawdziwej przyjaźni pozostaje dla mnie wciąż droga z Jerozolimy do Jerycha i leżący przy niej człowiek. Zatrzymanie się, pochylenie się i troska Samarytanina, obcego człowieka, jest początkiem przyjaźni, wspólnoty, w której potrafię zapomnieć o sobie, by pomyśleć o drugim, potrzebującym. Dziś on leży przy drodze, ale jutro…\nAutor: Luk o 5/21/2009 10:14:00 PM\nDwa ostatnie tygodnie, tak niespodziewanie (znów zaskakująco) przeleżałem na oddziale kardiologii. Miało być tylko niewielkie wzmocnienie pooperacyjne, a w efekcie zrobiło się wielkie leżenie. Anemia pooperacyjna, stany podgorączkowe, osłabienie organizmu – to wszystko towarzyszy mi jeszcze teraz. Tyle że już nie w smętnej, wydłużającej się w nieskończoność atmosferze szpitalnej samotni, ale w domu. Dziękuję Ci Mamo, że byłaś u mnie każdego dnia! Tato, Przyjaciele, którzy znaleźliście czas by zajrzeć lub napisać sms-a: dziękuję Wam! Trudno, bardzo trudno byłoby mi przejść tę ciężką próbę bez Was! Napiszę więcej na ten temat jak siły wrócą.\nPiękna wiosna, świeża, soczysta zieleń, wielobarwnie kwitnące magnolie, azalie, i inne krzewy i kwiaty wokół mojego rodzinnego domu wraz z zapachem skoszonej trawy, to moja dzisiejsza radość! Próbuję wychwytywać te niewielkie elementy radości, które daje mi Bóg. Po tych trzech ostatnich tygodniach w klinice, po wielkiej operacji i wielu zmaganiach czuję się jak dziecko. Nieporadny trochę, wciąż zdany na innych, stawiający powoli pierwsze kroki.\nPotrzebuję wzmocnienia. Nie tylko lekami, mam ich całą torbę. Nie tylko rehabilitacją, która jeszcze przede mną, ale wzmocnienia przyjaźnią, wsparciem emocjonalnym, które wraz z krwią upływa z człowieka i osłabia tak, że nie da się bez swoistej „transfuzji”.\nW Wydawnictwie SALWATOR w Krakowie ukazała się właśnie niewielka publikacja, moje pierwsze „dziecko”, które bardzo mnie cieszy! To zapis konferencji, które poświęciłem „Kontemplacji Serca Jezusa”, jeszcze w 2002 roku. W istocie traktują one o ranie serca, także o naszych ranach.\nPublikację przygotowywałem do druku na początku marca tego roku. Jeszcze wtedy nie wiedziałem, że ukaże się ona w czasie, kiedy sam doświadczę otwarcia serca… Tak to bywa. Jest rana. Goi się. Bogu niech będą dzięki! Ale przecież mamy także inne rany serca. Te niewidoczne, ukryte, a przecież tak bolesne. W ostatnim czasie doświadczyłem kolejny raz bólu takiego zranienia… To są te różne życiowe próby, których efektem niech będą nie tylko blizny, ale wzmocnienie na wszystkich płaszczyznach ludzkiego ja.\nWierzę, że wkrótce już będzie więcej i optymistyczniej – jak wiosna w moim rodzinnym ogródku! Dziś w mojej parafii dzieciaki przystąpiły do I Komunii Św. Myślę o nich, bo 28 lat temu, w 1981 roku, 17 maja też było w niedzielę i też była piękna wiosna. I od tamtego dnia jest Ktoś, kto swoje Serce, otwiera dla mojego, abym szukał tam siły i wsparcia, kiedy tylko chcę. I Ty możesz!\nAutor: Luk o 5/17/2009 07:42:00 PM\nZ klinicznego oddziału cz. II\nLiczba komentarzy pod ostatnim wpisem onieśmiela mnie i wzrusza szczerze... Dziękuję Wam przede wszystkim za to, że Jesteście: bliscy bądź anonimowi. Nieważne. Odkrywam, że jednym z najpiękniejszych darów Stwórcy dla stworzenia jest dar relacji, bliskości, nawet jeśli jest tylko zwyczajnym koleżeństwem!\nSpacerując po klinicznym oddziale, usiadłem na moment przy komputerze "dla pacjentów", by podzielić się małą obserwacją. Kręcimy się tak tutaj (my, pacjencji) od ranka wczesnego do późnej nocy. Milczymy, zagadujemy, siadamy na chwilę pogawędki:\n- Jedni w napięciu oczekiwania (tak było u mnie w ubiegłą niedzielę): to napięcie staje się horrorem, traumą! w niejednym przypadku! Stąd ci "oczekujący" wypytują tych "co już po" jak to będzie i co to będzie detal po detalu (ja dostałem takiego strachu, że anestezjolog podał mi tabletkę, po której nie pamiętam nawet chwili wywozu z sali). Wszyscy wiedzą, że to poważna operacja i strach jest uzasadniony.\n- Drudzy siedzą i opowiadają sobie, jak się dzisiaj czują, jak minęła noc, co i jak boli, jak teraz żyć, żeby dojść do formy, etc.\nKonkluzja: W szpitalu naprawdę nie jest ważne kto kim jest, jaki ma zawód, tytuł, co zdobył, a czego nie. Tu ludzie stają się sobie bliscy w swoim człowieczeństwie. Tu łączy ludzi choroba, cierpienie, niepewność następnych godzin. Im więcej potrafimy sobie nawzajem dać nadziei, tej prawdziwej, Bożej, tym lepiej! Tu nie ma pierwszych i ostatnich. Profesorów i zwyczajnych, prostych ludzi. Tu, na korytarzach i salach szpitalnych CZŁOWIEK JEST CZŁOWIEKIEM. AŻ CZŁOWIEKIEM!\nTak rodzą się szpitalne koleżeństwa, wymieniamy telefony, kontakty. Połączył nas oddział i to samo doświadczenie. To tu, człowiek odkrywa jeszcze raz i potwierdza w sobie, że jednym z najpiękniejszych darów Stwórcy dla stworzenia jest dar relacji, bliskości, nawet jeśli jest tylko zwyczajnym koleżeństwem!\nCeńmy sobie te dary, one są niezwykłym skarbem.\nI dodam, nie ze względu na coś lub na bycie kimś... Człowieczeństwo, to wystarcza aż nadto!\nHmm, trochę kaznodziejsko zabrzmiało, ale proszę mi wierzyć, to są moje odkrycia i ja pierwszy chcę tym wszystkim, tym miesiącem ostatnim żyć! Pozdrawiam wszystkich i wracam do mojego oddziałowego spacerowania, bo rehabilitanci gonią do tego! W sercu mam już następny tekst, ale musi jeszcze troche dojrzeć!\nAutor: Luk o 5/02/2009 02:23:00 PM


Opał Tartak Nadma Bartłomiej Szczypkowski, Nadma ✦ Drewno opałowe ✦ Panorama Firm\nul. Jaworówka 44, 05-261 Nadma mazowieckie\n508 007 292\nTartak Nadma został otwarty w 2012 roku. Znajduje się w miejscowości Nadma w województwie mazowieckim. Osobą decyzyjną w firmie jest Bartłomiej Szczypkowski.\nW naszym tartaku znajdą Państwo drewno do niemal każdego przeznaczenia. Zakupią Państwo u nas zarówno drewno opałowe i kominkowe jak również drewno do produkcji mebli ogrodowych. Oferujemy przystępne ceny. Ciągle też rozszerzamy swoje zaopatrzenie. Jesteśmy producentem ekologicznego rodzaju ciepła – supremy. Głównym surowcem wykorzystywanym do jej produkcji są wióry i cement.\n- klocki dębowe,\n- brykiet paczkowany,\nPonadto zajmujemy się transportem zakupionych u nas materiałów. Usługę tą wykonujemy szybko i sprawnie, aby jak najszybciej mogli Państwo cieszyć się swoim zamówieniem.\nwołomiński, miński, węgrowski, pruszkowski, wyszkowski, Warszawa, otwocki, warszawski zachodni, legionowski, piaseczyński\nklocki dębowe grube,\nklocki dębowe cienkie,


Szukaj z nami: Hotel Hotel Atelier Gniezno - Hotel Gniezno - hotele\nStrona główna Hotele Gniezno Hotel Atelier\nMapa Hotel Atelier\nHotel Atelier to czterogwiazdkowy butikowy hotel zbudowany w secesyjnej Kamienicy w centrum Gniezna, oddany do eksploatacji w lipcu 2009 roku. Mieści się on w odległości zaledwie 100 m od Katedry Gnieźnieńskiej i około 200 m od rynku gnieźnieńskiego. Jednocześnie do skrzyżowania z główną obwodnicą miasta łączącą wszystkie drogi krajowe krzyżujące się w Gnieźnie jest zaledwie 500 m.\nDo dyspozycji Gości Hotel Atelier oddaje 30 stylowo wykończonych pokoi. Wszystkie z nich mają przewodowy dostęp do Internetu, poza tym są kompleksowo wyposażone, m.in. w TV, przewodowy dostęp Internetu, suszarkę, czyścik do butów, itp. Udostępniamy również szlafroki, żelazka, parasole. Posiadamy 21 pokoi jednoosobowych, w 18 z nich znajdują się szerokie „małżeńskie” łóżka, zatem mogą być wykorzystywane jako pokoje dwuosobowe. Hotel posiada również 7 pokoi typu Studio i każdy z nich ma do zaoferowania niepowtarzalną atmosferę. Są to przestronne pokoje z dwoma pojedynczymi łóżkami. Dwa studia na ostatnim piętrze mają niewielki taras od strony ulicy z pięknym widokiem na Katedrę. Dwa inne mają balkon lub taras od strony ogrodów, pozostałe zaś mają jedną przeszkloną ścianę od strony ulicy. Możemy Państwu również zaproponować dwa dwupokojowe apartamenty (salon oraz dwuosobowa sypialnia). W jednym z nich w łazience jest wanna z jacuzzi. Drugi natomiast oferuje kabinę prysznicową z hydromasażem. Podane stawki to ,bpromocyjne ceny otwarcia, w których zawarte jest śniadanie. Proponujemy zatem Państwu 4 gwiazdkowy standard w 3 gwiazdkowej cenie.\nCały obiekt jest wyposażony w meble z lat 30 - tych XX wieku i urządzony w secesyjnym stylu. Do dyspozycji gości oddajemy darmowy przewodowy Internet we wszystkich pokojach. W wydzielonych strefach dostępny jest również darmowy Internet bezprzewodowy. Hotel Atelier jest 3 piętrowym obiektem. Do wszystkich poziomów (w tym do restauracji zlokalizowanej w piwnicach) mają państwo dostęp za pomocą nowoczesnej przeszklonej windy. Rozciąga się z niej piękny widok na północną i zachodnią stronę miasta, w tym na Katedrę Gnieźnieńską, zabudowania kurii metropolitalnej, a także na budynek II LO im. Dąbrówki połączonego z Muzeum początków Państwa Polskiego. W odległości 300 m od Hotelu znajduje się całodobowy parking strzeżony. Jeśli zaś chcecie Państwo uciec od ulicznego gwaru zapraszamy do ogrodów Hotelu Atelier znajdujących się wewnątrz kompleksu. Jest to ślicznie ukształtowany zielony teren w środku miasta o powierzchni ponad 500 m2. To po prostu kwartał ulicy z każdej strony odgrodzony zabudowaniami. W ogrodach Hotelu Atelier organizowane są także cykliczne festiwale jazzowe oraz inne występy artystyczne.\nW Hotelu Atelier mogą Państwo skorzystać z Restauracji. Luksusową atmosferę zapewnią Państwu secesyjne wnętrza, wykwintne menu, oraz wykwalifikowany personel. W Restauracji odbywają się comiesięczne koncerty jazzowo – bluesowe. W obiekcie znajdą Państwo także wspaniale urządzoną Kawiarnię - komfortowe sofy i fotele, bogaty wybór kaw i herbat, przepyszne ciasta i desery zadowolą każdego. Ponadto Kawiarnia pełni rolę lobby baru dostępnego 24h na dobę dla naszych klientów. Hotelowi goście skorzystać mogą również z usług małego Bistro, gdzie proste i bardzo smaczne potrawy umilą lunch, czy popołudniową przekąskę. W okresie wiosenno – letnim z naszej kuchni mogą Państwo skorzystać w ogródku gastronomicznym od strony ulicy.\nW Hotelu Atelier można skorzystać z dwóch kompleksowo wyposażonych sal wielofunkcyjnych (konferencje, szkolenia, spotkania biznesowe). Sala Business center jest przystosowana do organizowania małych – maksymalnie 25 osobowych szkoleń i spotkań biznesowych. Sala Conference center to duża 60 – osobowa sala dla większych spotkań. Dodatkowo salony naszych apartamentów świetnie nadają się do zorganizowania małego spotkania biznesowego na około 5 – 6 osób.\nHotel Adalbertus, Hotel Atelier, Hotel Awo, Hotel Gewert, Hotel Pietrak


News2Night | Latest News | USA: syn oficera policji skazany na 16 lat więzienia za seryjne morderstwa kotów\nUSA: syn oficera policji skazany na 16 lat więzienia za seryjne morderstwa kotów\nW USA sąd w Santa Clara (Kalifornia) wydał wyrok 26-letniego живодеру Robert Roy ' owi Фармеру, który skazany za serię mordów zwierząt. Mężczyzna, będący rodzeństwem stróża porządku, zamęczył na śmierć ponad 20 kotów. Zwłoki jednego zwierzaka naraził seksualnego надругательству.\nNa mocy decyzji sądu, mieszkaniec San Jose Farmer Robert będzie odbywają 16-letniego więzienia, pisze The Sacramento Bee.\nPo wyjściu na wolność na Фармера będzie nałożona 10-letni zakaz kontaktów z kotami. Ponadto zabroniono mu pojawiać się w okolicy Кэмбриан Park, gdzie dokonywano zbrodni.\nJak wynika z materiałów sprawy karnej, w 2015 roku w Кэмбриан-Park w San Jose zaczęły znikać koty. Pewnego dnia mieszkańcy zobaczyli, jak pewien mężczyzna próbował porwać dwóch kotów, zwabił ich do siebie plecak. Jeden z kotów w końcu wyrwała się i uciekła. Podczas badania lekarz weterynarii stwierdził na jej ciele ślady ukąszenia, którzy nie mogli zostawić zwierzęta, a także krwawiącą ranę w okolicy głowy".\nPóźniej znaleziono kilka ciał kotów ze śladami przemocy. Dwa z nich znalazły się w koszu.\nObliczyć mordercy kotów udało się na nagrania z kamery zainstalowanej przy wejściu do domu lokalne mieszkanki Miriam Petrovy. Na klatkach widać, jak Robert Farmer porwał kota o imieniu go-Go. Znaleźć zwierzę lub jego szczątki nie udało się do tej pory.\nRobert Farmer, który jest synem, który wyszedł na emeryturę kapitana policji w San Jose, został aresztowany rano 8 października 2015 roku. W tym momencie młody człowiek spał w swoim samochodzie na parkingu w pobliżu Хиллсдейл avenue. Prosto między siedzeniami, w centrum salonu, leżał trup zamordowanej koty. Salon był brudny krwią zwierzęcia. Tam pełno fragmenty futra.\nRównież policjanci znaleźli w samochodzie rękawiczki i nóż myśliwski w pochwie, schowane w plecaku. Rękawice pokryte były kociej sierści. Ponadto, lekarz weterynarii, осматривавший genitalia zwierzęcia, doszedł do wniosku, że zwłoki znalezione rudej paski kot był używany do wykorzystywani seksualne.\nPo spędzeniu genetyczne i inne badania dowodów znalezionych w samochodzie podejrzanego śledczy doszli do wniosku, że Farmer ma nic wspólnego z zabójstwem 21 koty. A jego DNA znaleziono pod pazurami zwierzęcia, znajdującego się w samochodzie.\nZnane Фармера określiły go jako złego człowieka, który wykazywał agresję nie tylko do zwierząt. Na przykład, starsza kobieta powiedziała, że Robert kiedyś kojarzył łapy kota o imieniu Angel i bił ją o ścianę. Innym razem Farmer bez żadnego powodu uderzył wnuka tej samej kobiety w twarz. A kiedyś napastnik strzelił w nogę tego samego chłopca z pistoletu.\nWedług poszkodowanego, pewnego dnia Farmer mówił głośno o tym, co czuje człowiek, zabijając sobie tego.\nAsystent prokuratora Aleksandra Alice proponowała wprowadzić nazwę Фармера na listę przestępców seksualnych. Jednak sąd stanął po stronie ochrony, утверждавшей, że motyw seksualny przemoc nie jest udowodniony. Według adwokata Wesley Schroedera, sam fakt kontaktu seksualnego Фармера z martwym zwierzęciem nie mówi o tym, że on jest зоофилом i niebezpiecznym zboczeńcem seksualnym. Obrońca podkreślił, że Robert znajdowała się wtedy w narkotycznym piciu po spożyciu amfetaminy, a ponieważ mógł nie zdawać sobie sprawy w swoich działaniach.\nOd oskarżeń o popełnienie przestępstwa seksualnego syna stróża porządku uratowało przede wszystkim to, że w społeczności ekspertów nie ma jednego zdania na temat tego, czy można mówić o gwałt lub seksualne wykorzystanie, jeśli w roli ofiary jest jakieś zwierzę, a nie człowiek. Ponadto, uwolniony w sądzie weterynarz zmienił swoje zeznania i powiedział, że wyraźnych śladów przemocy seksualnej u zamordowanej Фармером koty nie stwierdzono.\nPrzed orzeczeniem wyroku Schroeder przeczytał list swojego klienta, w którym Robert wyraził skruchę. "To uczucie, że ktoś inny popełnił te zbrodnie. Ale wiem, że to byłem ja" — napisał Robert.\nFarmer wyjaśnił, że od dzieciństwa go otaczały koty i konie. A zbrodni stał się wykonywać ze względu na zaburzenia psychiczne (lekarze odkryli u niego социопатию).\nWcześniej Robert nie okazywał skruchy, a swój brutalny stosunek do zwierząt tłumaczył nie jest chorobą, a pragnieniem, aby wyładować za problemy w rodzinie. Ekspert medyczny również wskazywał, że Farmer może być bardzo niebezpieczny, ponieważ w przyszłości chęć rewolwer torturować i zabijać może przejść na ludzi.