Krasnals | Blog Huncwota\nŚRODA, 9 KWIECIEŃ 2014 19:07\nPO wyraźnie rośnie w najnowszym sondażu dla Faktów TVN, Korwin ma 6%, lepsza pozycja PSL i Palikota\nW najnowszym badaniu Millward Brown dla Faktów TVN Platforma powraca na pierwsze miejsce.: PO 31% (+4), PiS 29 (-2), SLD 8 (-1), Twój Ruch 7 (+2), PSL 7 (+1), Nowa Prawica JKM 6 (+1), SolPol 2 (-1), Polska Razem 1%.\nW tym samym badaniu 37% ankietowanych zdecydowanie w teorię o zamachu w Smoleńsku nie wierzy. 24%. uważa, że raczej nie niego nie doszło. Zdaniem 10% ankietowanych cztery lata temu w Smoleńsku zdecydowanie doszło do zamachu, a 15% uważa, że katastrofa raczej była wynikiem zamachu. 14% badanych odpowiedziało na pytanie: „nie wiem”.\n74% nie przekonują ustalenia zespołu Macierewicza, 53% nie przekonują ustalenia prokuratury wykluczające wybuch, 36% przekonują.\nSondaż zrealizowany został przez Millward Brown SA 8 kwietnia 2014 na ogólnopolskiej reprezentatywnej próbie 1012 dorosłych Polaków.\nAntyrządowa i antyrosyjska manifestacja w Warszawie\nW przeddzień rocznicy katastrofy smoleńskiej członkowie klubów „Gazety Polskiej” przyszli protestować przed rosyjską ambasadę. Domagają się ujawnienia prawdy dotyczącej przyczyn tragedii sprzed czterech lat, a także ukarania winnych.\nWsród wykrzykiwanych haseł pojawiają się: „Polska to nie buda ruska ani ranczo Tuska” czy „Bronek, przyjdziemy po ciebie”.\nUczestnicy przemarszu zapowiadają, że wezmą też udział w zaplanowanym na 10 kwietnia, wieczornym Marszu Pamięci, który około godziny 20:00 ruszy sprzed Bazyliki Archikatedralnej w kierunku Pałacu Prezydenckiego.\nWybór perfum powinien opierać się o indywidualne upodobania. Tak jest w Mood Scent Bar • Fot. Michał Janica\nCK One podkradałam ojczymowi. Czego zresztą miał świadomość, bo codziennie ubywało mu kilka mililitrów wody toaletowej, a kiedy wychodziłam z łazienki unosiła się za mną chmura One. Ale ja łudziłam się wówczas, że o niczym nie wie. Do momentu, kiedy oznajmił przy śniadaniu: – Muszę dziś kupić perfumy, bo mi i Marii się kończą… Przyznaję, że wtedy mnie zatkało, spaliłam się ze wstydu, ale poczułam dużą ulgę, że wie i że akceptuje.\nFaza na One szybko mi minęła, kiedy odkryłam, że pojawiło się mnóstwo pachnących nowości i że mogę w nich przebierać jak w ulęgałkach. I tak było do czasu, kiedy trafiłam do pierwszej niszowej perfumerii w Polsce. Quality założona przez Stanisławę Missalę z rodziną, była miejscem niezwykłym i od razu kultowym. Tu nie mówiło się o podziale na męskie czy damskie perfumy, ale na rodziny zapachowe i tak jest do dziś. To klient decyduje, czym chce pachnieć, a nie panie i panowie z marketingu. Perfumy kwiatowe kupują też faceci. A perfumy drzewno-kadzidlane – bardzo świadome ich oryginalności – kobiety.\nMood Scent Bar – nowa niszowa perfumneria w Warszawie•Fot. Michał Janica\n- Podział na zapachy męskie i damskie istnieje, ale nie w każdej marce. W niszowej Comme des Garcons nawet konwalia jest proponowana dla facetów. Dawniej nie było podziałów. Perfumy były mało dostępnym i bardzo luksusowymproduktem. Trochę jak portrety malowane indywidualne na zamówienie majętnych ludzi. Ciekawostką może być fakt, że róża była popularnym zapachem wśród mężczyzn, ponieważ olejek różany łagodzi skórę po goleniu. Teraz ten kwiat kojarzy się z zapachami dla kobiet. Podobnie było z innymi kwiatami. Goździki, gardenie i jaśmin były używane do butonierek, więc dobrze urodzeni mężczyźni pachnieli bardzo kwiatowo – mówi Victor Kochetov z perfumerii Mood Scent Bar.\n- W latach 20. wraz z pojawieniem się syntetycznych składników, perfumy zaczęli kupować ludzie z klasy średniej. Fenomen Chanel 5 też tkwi w tym, że zawiera pierwsze syntetyczne składniki, które można było produkować w ogromnych ilościach – aldehydy. I tu ważną rolę zaczął odgrywać społecznie kojarzony składnik z cechami typowo męskimi lub żeńskimi. Pojawiła się moda na konkretne zapachowe kompozycje. Moda na orient: mocne i bardzo sensualne zapachy. Następnie kobiety używały kompozycji bardzo kwiatowych, jak tuberoza czy ylang ylang. Mężczyzna za to pachniał wówczas aromatami drzewnymi i zielonymi. Zapachy cytrusowe, jak wody kolońskie były dla dwojga – mówi Victor Kochetov.\n- Kwiaty, owoce i słodkości mimo wszystko kojarzymy z kobiecymi perfumami, a cytrusy, nuty morskie i drzewne – z męskimi. Wytrawne zapachy z mężczyznami, a słodkie – z kobietami. Fascynujące jest to, że prawie każda kobieta na spotkaniu ze mną twierdzi, że nienawidzi słodkich zapachów, po czym w rezultacie wybiera… słodkie. Na szczęście są różne słodycze, nie tylko te, które kojarzymy z zapachami infantylnymi i tandetnymi.\n- Najbardziej zaskakujący dla mnie jest zapach Blask od Humiecki and Graef (zapach otwartości) – pachnie emocjami i naprawdę zaskakuje. Myślę, że dla wielu niespodzianką i odkryciem są nadal zapachy „kościoła katolickiego” takie, jak Avignon od Comme des Garcons. To bardzo indywidualna sprawa.\nJa i mój mąż kochamy zapachy Serge’a Lutensa i na przykład 7 Loewe. Często zdarza się nam, że tego samego dnia pachniemy tym samym, ale zupełnie inaczej.Czy to prawda, że na każdej skórze zapach ma zupełnie inny charakter?\nWyrok WSA w sprawie rejestracji Polskiego Kościoła Latającego Potwora Spaghetti daje nadzieję pastafarianom. • Fot. YouTube.com/PiotrP13\nO oficjalne uznanie swojej religii pastafarianie walczą od ponad roku. W marcu 2013 roku Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji uznało jednak, iż ich zbyt luźny kanon wierzeń kwalifikuje Polski Kościół Latającego Potwora Spaghetti raczej jako żart niż prawdziwy związek wyznaniowy, który zasługuje na ochronę i wsparcie ze strony państwa.\nWyznawcy makaronu i miłości szybko zapowiedzieli jednak, że nie złożą broni w walce o prawo do takiego światopoglądu. Najpierw złożyli więc wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przed MAiC, ale resort i tym razem nie zmienił zdania. Wtedy otwarta została ścieżka sądowa. Po zaskarżeniu rozstrzygnięcia ministerstwa pastafarianie 8 kwietnia doczekali się wreszcie kolejnej szansy na oficjalną rejestrację ich Kościoła.\nDyrektywa retencyjna upadła przed Trybunałem Sprawiedliwości. Latający Potwór Spaghetti wygrał przed WSA.\n2:29 po południu – 8 kwi 2014\nChyba zaczynamy powoli żyć w innych nieco czasach.\n2:30 po południu – 8 kwi 2014\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wtorek orzekł bowiem, iż MAiC powinno jeszcze raz rozpatrzyć wniosek o wpisanie Polskiego Kościoła Latającego Potwora Spaghetti na listę związków wyznaniowych funkcjonujących w Polsce.\nKrótki film przedstawia kulisy tej religii.\nPastafarianie od dawna zakładali jednak, że na tym etapie ich walka może się jeszcze nie zakończyć. Jeżeli resort administracji kolejny raz znajdzie sposób na to, by odmówić obcięcia ochroną państwa ich wierzeń na temat Świętej Sosowatej Mądrości, jego wyznawcy zapowiadają walkę przez Naczelnym Sądem Administracyjnym, a nawet Europejski, Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu.\nAgnieszka Gozdyra @AGozdyra\nCzeski pastafarianin Lukáš Nový ma takie oto zdjęcie w dowodzie osobistym.\n3:06 po południu – 8 kwi 2014\nNiektórym może się wydawać, że to żart, ale nie – Czechy naprawdę oficjalnie uznały Kościół Latającego Potwora Spaghetti. Obywatelowi pozwolono na założenie na głowę sitka do makaronu na zdjęciu do dowodu osobistego.\nKino klasy B. TVN24 i tabloidy narysowały strzelaninę z udziałem byłego wiceministra\nStrzelanina na wielkopolskiej drodze z udziałem byłego wiceministra w rządzie PiS i doradcy Jerzego Buzka stała się polem rywalizacji tabloidów i TVN24 na grafiki przedstawiające to wydarzenie. Postanowiliśmy porównać wersje trzech redakcji. I dorzuciliśmy swoją.\nMedia prześcigają się w wizjach strzelaniny na drodze z udziałem Zbigniewa R. byłego wiceministra w rządzie PiS i doradcy Jerzego Buzka. • TVN24.pl\nZbigniew R. w niedzielę pod Nowym Tomyślem zajechał drogę rodzinie, która podróżowała autem z ośmioletnim dzieckiem. Były wiceminister – miał 1,6 promila alkoholu we krwi - na oczach przerażonych ludzi zaczął strzelać w powietrze. Prokurator postawił mu zarzuty prowadzenia auta pod wpływem alkoholu oraz kierowania gróźb karalnych z użyciem broni palnej. Tyle fakty. Ale tabloidy i TVN24 postanowiły narysować swoje wersje tego zdarzenia.\nWedług wizji grafika „Faktu”, R. oddawał strzały tyłem do swoich „ofiar”, ale za to patrząc prosto w oczy autorowi grafiki.\nW tej wersji Zbigniew R. patrzy prosto w oczy grafika•Fakt.pl\nW „Super Expressie”, który postawił na fotorealistyczne podejście do tematu, były polityk – dziś wykładowca z doktoratem – strzelał jednocześnie próbując się ubierać. Stąd być może wyraz zadumy na jego twarzy.\nCo autor miał na myśli? R. według „Super Expressu” strzelał w głębokiej zadumie•se.pl\nTVN24 – jak to telewizja – stworzyło krótki filmik animowany. Na kadrze poniżej mimo ciemności zwracają uwagę pomarańczowe bambosze R. oraz zamiana pojawiającego się w relacji policji volkswagena na samochód innej marki. Co ciekawe, w wersji dla „Faktów” napastnik miał spodnie od pidżamy w innym fasonie.\nWersja TVN24 może być najbardziej podkoloryzowana. Stacja zmieniła markę samochodu ofiar napaści R.•tvn24.pl\nZ tak przedstawionym przebiegiem wypadków nie zgadza się nasz redakcyjny kolega Antoni Bohdanowicz, który stworzył na ekranie komputera swoją wizję. Naszym zdaniem – mimo artystycznej chropowatości – wnosi do sprawy dokładnie tyle samo, co prace bardziej uzdolnionych artystów.\nA może nawet trochę więcej.\n•Rys. Antoni Bohdanowicz\nProwadził po pijanemu i strzelał z pistoletu. Wiceminister w rządzie Kaczyńskiego zatrzymany przez policję\nJapońskie święto kwitnącej wiśni Hanami\nJapończycy wybrali sobie bardzo piękny symbol. Gałązka kwitnącej na różowo wiśni ma przypominać o tym, jakie życie jest ulotne. Delikatne kwiaty pozostają na drzewach tylko około tygodnia i zapowiadają nadejście wiosny. W dniu pełni rozkwitu, Japończycy masowo wybierają się na pikniki i chociaż najczęściej będą musieli jeszcze ubrać się w miarę ciepło, spędzają cały dzień ucztując na świeżym powietrzu.\nHanami w parku Shinjukugyoen w Tokio • Shutterstock\nW okresie przedwiosennym oprócz codziennej, zwyczajnej prognozy pogody w mediach nadawane są również prognozy kwitnienia dla różnych regionów. Dzięki temu można sobie dość dokładnie zaplanować te kilka dni i spędzić jak najwięcej czasu ciesząc oczy pięknem ulotnych kwiatów. Nawet największe i najbardziej poważne firmy w dniu święta Hanami wychodzą ze swoich biurowców. Pracownicy spędzają czas na wspólnych zabawach w cieniu ukwieconych drzew.\nPrognoza kwitnienia na 2014•http://www.jnto.go.jp/\nJaponia to kraj naprawdę bardzo egzotyczny, czasem abstrakcyjnie niezrozumiały dla przeciętnego Europejczyka. Łatwo stwierdzić, że to bardziej „stan umysłu”, niż położenie geograficzne, ponieważ zupełnie normalne dla większości Japończyków zwyczaje, dla nas uchodzą za dziwactwa (i odwrotnie). Obecnie pod kwiatami wiśni nie spotkamy raczej medytujących w ciszy i zadumie mędrców, prędzej polowy konkurs karaoke.\nDokładnie w tej chwili mamy Hanami w pełni. Japończycy organizują firmowe pikniki, wzbogacone różnymi atrakcjami i cały dzień pełni rozkwitu spędzają na zewnątrz. Pozornie to święto już niewiele ma wspólnego z kontemplacją przyrody, jednak z łatwością da się odczuć wszechobecną radość z nadchodzącej wiosny, którą zapowiadają ukwiecone drzewa.\nhttp://shutr.bz/Oay8Ha] W parku Shukugawa w Hyogo rośnie około 1660 drzew wiśniowych.•Shutterstock\nKażde miasto ma swój ranking najpiękniej kwitnących drzew i najbardziej dogodnych miejsc spotkań. Niektóre są słynne na cały kraj i ściągają do nich turyści z odległych miasta. Przykładem są Tokijski Park Ueno lub Park Yoshino w Narze. Dla turystów dostępne są przewodniki po najpiękniejszych parkach, także wiele biur podróży organizuje specjalne wyjazdy, w których gwoździem programu są właśnie obchody Hanami.\nPiknik pod wiśniami wiąże się także z ucztowaniem. W kolorowych bentoboxach znajdziemy tradycyjne dango, czyli ryżowe kulki. W okolicach parków pojawiają się także stanowiska z ulicznym jedzeniem i alkoholem (jeśli jest to w danym miejscu dozwolone). Tradycyjnie na pikniku pije się sake i japońskie piwo. Młodzi ludzie coraz częściej decydują się także na bardziej zachodnie podejście i… zamawiają pizze. Wiele świecówek chętnie dostarcza jedzenie pod tak niecodzienny adres, jak „trzecia wiśnia na prawo od wejścia”. W końcu biznes, to biznes. Te radosne celebracje cieszą się ogromną popularnością, dlatego często zdarza się, że najlepsze miejsca są pozajmowane już dzień wcześniej.\nRóżowy kwiat moreli japońskiej ume•Shutterstock\nStarsi Japończycy ulubili sobie nieco spokojniejszy dzień zakwitania japońskiej moreli ume, która czasem nazywana jest także śliwą japońską. To bardziej starożytna forma hanami. Źródeł tego zwyczaju można doszukać się w organizowanych w czasach dynastii Tang „ucztach kwiatowych” hana no en, które były organizowane pod drzewami moreli od około 710 roku.\nNiewątpliwie dzień, w którym całe aleje pokrywają się delikatnymi kwiatami to doskonały powód do świętowania. Nie miałabym nic przeciwko, gdybyśmy zdecydowali się masowo świętować np. dzień pełni rozkwitu magnolii lub jabłoni. Warto wtedy na cały dzień wyrwać się z biura i po prostu posiedzieć pod drzewem.\nW dość starym już artykule z ”Focusa” znalazłam wypowiedź Japończyka, który pięknie uzasadnia narodową miłość do Hanami i kwiatów wiśni:\n„My Japończycy kochamy sakurę z dwóch powodów. Po pierwsze, wszystkie drzewa zakwitają jednocześnie, w czym przypominają samych Japończyków, którzy lubią działać wspólnie. Po drugie, kwiaty szybko przekwitają i opadają, więc czasu, aby cieszyć się ich pięknem, jest niewiele. Jednak czas ten, dobrze wykorzystany, pozostawia na zawsze piękne wspomnienia.”\nHanami w tokijskim parku Shinjukugyoen•Shutterstock\nFaszyzm o feministycznym obliczu\nNOWY JORK – Zachodni feminizm popełnił w swej teorii kilka wartych zapamiętania błędów. Największym z nich jest dość powszechne założenie, że jeśli w społeczeństwie władzę dającą moc podejmowania decyzji obejmują kobiety, będą „milsze i łagodniejsze” (określenie wymyślone dla George’a Busha w 1988 roku z myślą o dotarciu do kobiecego elektoratu). Rzeczywiście, teoria feminizmu tzw. drugiej fali obfituje w stwierdzenia, że wojna, rasizm, umiłowanie hierarchii i szerzej rozumiana postawa represyjna łączą się z patriarchatem; natomiast przywództwo sprawowane przez kobiety będzie w naturalny sposób tworzyło świat bardziej jednoczący i wspólny.\nProblem w tym, że nigdy się to nie sprawdziło, o czym powinien przypominać nam awans kobiet na przywódcze stanowiska w skrajnie prawicowych partiach Europy Zachodniej. Postacie takie jak stojąca na czele francuskiego Frontu Narodowego Marine Le Pen, Pia Kjaersgaard z Duńskiej Partii Ludowej czy Siv Jensen z norweskiej Partii Postępu świadczą o nieprzemijającej atrakcyjności ruchów neofaszystowskich dla wielu współczesnych kobiet żyjących w egalitarnych, otwartych demokracjach liberalnych.Przeszłość jest prologiem: niedawno wydana książka Wendy Lower Hitler’s Furies: German Women in the Nazi Killing Fields (Furie Hitlera. Niemki w nazistowskich miejscach kaźni) powiększa długi rejestr kobiet angażujących się w agresywne ruchy prawicowe. A rozwój europejskich ruchów skrajnie prawicowych, którym często przewodzą kobiety, uświadamia nam, że spadkobiercy faszyzmu z lat 30. XX wieku mają pewną siłę przyciągania związaną z płcią.Jedną z przyczyn sukcesu kobiet takich jak Le Pen, Kjaersgaard i Jensen jest ich wartość marketingowa i wizerunkowa dla partii. Tak jak Bush zamierzał zmienić „markę” kojarzonej z zimnym elitaryzmem i wrogością wobec kobiet Partii Republikańskiej, tak i dziś skrajnie prawicowe partie europejskie, chcąc przyciągnąć obywateli, nie mogą uchodzić za groźną ekstremę i margines. Czyż ruch, który reprezentują kobiety, może być groźny? Partie takie postrzega się chętniej jako element głównego nurtu, a ich atrakcyjność dla tradycyjnie trudniejszych do pozyskania środowisk kobiecych znacznie wzrasta.Jak pokazuje Lower, Niemcy mieli specjalne programy – od organizacji dla gospodyń domowych po kolonizowanie podbitych terytoriów wschodnich – dające kobietom z klasy robotniczej to, czego pragnęły: poczucie przynależności do czegoś większego (od zawsze atrakcyjny punkt faszyzmu) poparte rozbudowaną oficjalną ikonografią, która przyznawała tradycyjnie niedocenianej roli żony i matki kluczowe miejsce w narodowym dramacie. Młode, niezamężne kobiety wysyłane do pracy w neokolonialnej administracji w podbitej Polsce i na innych obszarach przeżywały przygodę, zdobywały doświadczenie zawodowe i nowe możliwości.W przypadku tych kobiet, tak jak każdej podrzędnej grupy, faszyzm odwoływał się do tego, co nauki społeczne nazywają „awersją do ostatniego miejsca” – pragnienia przewyższenia innych grup. Dodajmy na koniec atrakcyjność postaci o silnym autorytecie oraz sztywną hierarchię, pociągające w równym stopniu, choć na różne sposoby z punktu widzenia psychodynamiki, dla niektórych kobiet i mężczyzn. Tak jak napisała w wierszu „Tata” Sylvia Plath, córka Niemca: „Każda kobieta uwielbia faszystę/ kopnięcie w twarz, brutala/ bezrozumne serce brutala takiego jak ty”.Wiele tych samych wątków skrajnie prawicowej ideologii zyskuje poparcie kobiet i w dzisiejszej Europie. Nie zapominajmy też, że ruchy prawicowe wykorzystują ograniczenia społeczeństwa postfeministycznego, mającego za sobą rewolucję seksualną – a także duchową i emocjonalną pustkę wywołaną przez świecki materializm.Słabo zarabiające kobiety w Europie Zachodniej, często samotne matki pracujące w sfeminizowanych zawodach („różowe kołnierzyki”), umęczone i pozbawione szans na karierę zawodową mają dziś sporo powodów, by zatęsknić za dawnymi wartościami i poczuciem pewności. Dla nich wyidealizowany obraz dawnych lat, kiedy role społeczne były utrwalone, a tradycyjny wkład kobiet ponoć ceniony, może być wysoce atrakcyjny.Oczywiście, partie, które taką wizję promują, obiecują kobietom – także tym przyzwyczajonym do podrzędnego statusu w miejscu pracy i do nawału roboty w domu – że nie będą tylko anonimowymi atomami w postmodernistycznej masie. To właśnie ty, urzędniczko biurowa, jesteś prawdziwą Dunką, Norweżką czy Francuzką. To ty, spadkobierczyni szlachetnego dziedzictwa, jesteś nie tylko lepsza od tłumu imigrantów, ale też stanowisz część czegoś większego i ważniejszego niż narzucająca ci status trybiku machina oferowana przez multirasowe świeckie społeczeństwo.Atrakcyjność prawicowych partii z punktu widzenia kobiet należy przeanalizować, nie tylko potępiać. Jeśli społeczeństwo nie proponuje jednostkom życia we wspólnocie i szans rozwoju, jeśli ceni wyłącznie produkcję, wyniki i otwiera się na imigrantów, nie podkreślając oraz nie pielęgnując tego, co szczególne i cenne w kulturze duńskiej, norweskiej czy francuskiej, samo aż się prosi o kłopoty. Kultywowanie spuścizny oświecenia i postępowych idei społecznych nie ma związku z rasizmem ani negatywną oceną innych kultur, ale politycznie poprawne programy nauczania już nawet takich prób nie podejmują.Jak długo będziemy uważać, że pluralizm kulturowy jest niekompatybilny z obroną wartości uniwersalnych, ruchy faszystowskie będą przyciągać – niezależnie od płci – tych, którzy szukają oferowanej przez nie fałszywej nadziei i poczucia własnej wartości.\nNaomi Wolf – jedna z czołowych przedstawicielek ruchu zwanego „trzecią falą feminizmu” i orędowniczek „feminizmu władzy”, który zakłada, że kobiety muszą silnie zaznaczać swój autorytet, pozycję, by osiągać określone cele. Była konsultantką podczas kampanii prezydenckiej Billa Clintona i Ala Gore’a. Autorka takich książek, jak The Beauty Myth, The End of America czy wydanej ostatnio Vagina: A New Biography.\nMy, czytelnicy, wiemy więcej niż Szczygieł. Reporter, który nie uważa się za pisarza\nPrzestałem się napinać, jeśli chodzi o życie. Zrozumiałem, że krytyka mojego tekstu nie oznacza krytyki mnie – człowieka – mówi Mariusz Szczygieł. Reporter, którego „Gottland” sprzedał się w prawie stu tysiącach egzemplarzy, ale który wciąż wstydzi się przekazania części archiwów do Biblioteki Narodowej. – Bo notatki to nieuprana bielizna reportera – mówi.\nMariusz Szczygieł • Fot. Krzysztof Dubiel/Instytut Książki\nPodobno szykuje Pan nowe wydanie „Gottlandu”?\nMariusz Szczygieł:Ukaże się na początku 2015 roku. Jestem typem, który jest niezadowolony ze swoich książek. Jedyna, z której jestem zadowolony, to ostatnia antologia, czyli „100/XX”.\nDa się poprawić „Gottland”?!\nDa się. To jest tak beznadziejnie napisana książka, że trzeba poprawić co trzecie zdanie. Nie mogę się od tej obsesji uwolnić. Jak czytam na spotkaniach autorskich fragmenty, to co trzecie, czwarte zdanie źle mi brzmi.\nKażdy tekst musi odleżeć swoje?\nTak, dopiero po czasie widzi się niedociągnięcia. Albo lepiej teraz piszę, albo książka musiała swoje odleżeć. W „Niedziela, która zdarzyła się w środę”, nic bym nie poprawił. W związku z nowym wydaniem wydawnictwo Czarne ogłasza konkurs na zdjęcia czytelników, którymi książka zostanie zilustrowana. Do końca czerwca czekamy na zdjęcia. Mogą być reporterskie, artystyczne czy symboliczne, bo nie musimy „Gottlandu” czytać wyłącznie jako książki o Czechach. Można ją czytać jako książkę o systemie, który jest źródłem cierpień. Jako książkę o XX- wiecznym mieszkańcu Europy środkowo-wschodniej, który znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Jako książkę o tym, że ktoś lub coś zamienia nas w robaki, na co reagujemy w różny sposób – od ucieczki, poprzez samobójstwo, aż do totalnego przystosowania się.\nA nie boi się Pan, że przekombinuje?\nTrzeba ryzykować. Nie mówię, że poprawię całą książkę, ale jedną trzecią – tak. Myślę, że to będzie fajna zabawa dla mnie i dla czytelników „Gottlandu”, których jest chyba więcej niż ponad 80 tys. Zakładając, że część czytelników książki pożycza. W każdym razie 80 tys. egzemplarzy się dotąd sprzedało. Chciałbym, żeby ta zmiana to była przyjemność dla czytelników, fotografów i dla mnie.\nWydanie antologii reportażu XX wieku „100/XX” też było ryzykiem, szybko jednak okazało się, że nie było się czego obawiać. Książka – a raczej dwie księgi- cieszą się popularnością. Ostatnio twórcy strony na FB „Nie wrzuciłem Antologii Szczygła na walla, choć to ważna książka”, napisali, że dwa tomy ważą trzy kg, ale metrów bieżących tekstu jeszcze nie obliczyli.\nMnie najbardziej podobał się wpis o tym, że każdemu „od momentu niewstawienia zdjęcia „Antologii” na walla”, zacznie się pasmo nieszczęść – łącznie z tym, że drzwi od szafy będą mu się same otwierać. Nie boję się ryzyka – i porażkę, i sukces chcę traktować jak przygodę. Nie przejmuję się swoimi błędami, a kiedy ktoś wyciąga mój błąd czy potknięcie – cieszę się. Wówczas albo przyjmuję krytykę i zmieniam coś w tekście, albo wchodzę w polemikę. Przestałem się napinać, jeśli chodzi o życie.\nBardzo pomogła mi terapia, która skończyłem w 2007 roku w świetnej klinice. Jeszcze nie wszystko jest w porządku, ale ostatnie lata przyniosły dużą zmianę. Może w nienapinaniu pomogło mi to dlatego, że poczułem się dowartościowany przez sukces moich książek. Nie odbieram krytyki tego, co piszę jako krytyki mnie-człowieka. Tak też tłumaczymy z Wojtkiem Tochmanem naszym studentom: jak mówimy, że tekst jest słaby i trzeba go poprawić, to nie znaczy, że uważamy, że ty jesteś słaby. Krytyka tekstu nie oznacza krytyki osoby. Z napinania się nic pozytywnego nie miałem, a zauważyłem, że czy się napinam, czy nie, na skutek różnych zdarzeń, wynik i tak jest taki sam. Co najmniej dobry.\nBył Pan znerwicowanym, przybitym twórcą, którego zjadały własne demony?\nTak. Który w dodatku uważa, że wszystko musi wyjść jak najlepiej. A wcale nie musi.\nZdarza się Panu pisać złe teksty?\nZdarza mi się napisać zły felieton do DF. Niektóre słabsze drukuję, ale mam cztery takie, które są żenujące, leżą więc w komputerze. W pierwszym momencie po napisaniu wydawały mi się bardzo dobre. Podczas ich pisania odczuwałem podniecenie porównywalne wyłącznie z tym seksualnym. Tak mam w czasie pisania w ogóle. Nie znaczy to, że to podniecenie widać w spodniach, ale wewnętrznie to jest podobny rodzaj euforii, a przedtem – napięcia. Pisanie daje mi taką samą euforię, co seks. I po tych felietonach – tych złych – właśnie tak się czułem.\nKtoś je czytał?\nO nie, wstydzę się.\nBo Hanna Krall i Małgorzata Szejnert by krzyczały?\nZdarza mi się czasem wysłać przed drukiem felieton Hannie Krall, Małgosi nie, bo pracuje teraz nad własnymi książkami, więc nie chcę jej zawracać głowy. Czasami pokazuję te felietony mojemu przyjacielowi, który wprawdzie jest finansistą, ale przeczytał więcej książek niż ja i ma nieprawdopodobną kulturę literacką. Jeśli on mówi, że felieton ma się odleżeć, to wiem, że nie jest dobry. Z tekstami jest tak, jak ze wszystkim innym – tak jak zdarza mi się słabszy felieton, zdarza mi się czasem gorszy dzień. Wtedy nie wychodzę z domu, bo uznaję, że jeśli danego dnia nie jestem entuzjastą życia, to lepiej nie wychodzić, tylko poczytać czeskie gazety, pić drinki albo parzyć kawę po wietnamsku.\nTo się wiąże z niechęcią do odsłaniania się przed światem? Ze strachem?\nNie, broń Boże, ja ze światem wchodzę w łatwy kontakt. Po prostu wiem, że w takie dni będę męczył i siebie, i innych, bo komunikowanie się będzie wymagało ode mnie trzy razy więcej wysiłku. To wiąże się z formą, która jest dla mnie w tekście bardzo ważna. To samo dotyczy życia – uważam, że jeśli jesteśmy w gorszej formie, mamy na sobie pidżamę i nie umyliśmy zębów, to nie ma sensu otwierać ludziom drzwi. Chyba że trzeba, bo dom się wali. Jeśli nie trzeba pokazywać się bez formy, to lepiej tego nie robić. A więc – jeśli tylko mamy taką możliwość – nie napinać się i nie wychodzić w domu, aby zadowolić świat.\nBo życie jest jedno. W przeciwieństwie do większości Polaków nie mam drugiego życia pozagrobowego.\nBo – nie wierzę w nie. Wolę wszystko tu, w tym życiu, robić w odpowiedniej formie, bo mam świadomość, jak łatwo mogę je stracić. Zawsze tak żyję, żeby każdy dzień był fajny.\nWspomniał Pan o czytaniu czeskich gazet. Mówi się, że kiedy ktoś poznaje nowy język, to tak, jakby zyskiwał drugą duszę. A reporter to takich dusz, poprzez dostęp do wielu żyć i zawartych w nich historii, ma chyba kilka?\nChyba z tego powodu Hanna Krall uznała, że nie będzie mówiła o swoim życiu. Po tym, co napisała, po życiach, które wchłonęła i opisała, prawdopodobnie uznała, że to nie jest już tak nieistotne. Bohaterowie jej reportaży są tak dla Krall tak ważni, że stali się ważniejsi od niej samej. Ze mną jako reporterem jest trochę inaczej. Ja nie mam wielu żyć, mam jedno, ale nieprawdopodobnie wzbogacone przez życiorysy cudze. Kiedyś złapałem się na tym, że na konkretny temat decyduję się dlatego, że osobiście mi coś załatwiał. I tak „Gottland” nie jest tylko książką o Czechach, ale o mnie. Pozałatwiałem sobie nią różne swoje problemy.\nSłitfocia z Hanną Krall, kiedy byliśmy na wspólnym spotkaniu autorskim w Aix-en-Provance. Listopad 2008.\nFot. M. Szczygieł\nPisanie było formą terapii?\nPytam reporterów: ale dlaczego chcesz pisać akurat o tym? – Bo to ciekawy temat – pada odpowiedź.. Tak, ale to tylko z wierzchu. Jeśli zajrzymy głębiej, okazuje się, że wybieramy te tematy, które nam w czymś osobiście pomagają. Dostałem taki piękny prezent od losu, że mam możliwość rozszerzenia swojego życia, nałożenia tego życia na życia cudze, a poprzez te cudze – wpływania na siebie. To sprzężenie zwrotne.\nNa przykład moja książka „Zrób sobie raj” bardzo mi pomogła w moim życiu. Nie wszedłem w cudze życia, ale cudze życia zaanektowałem z pożytkiem dla siebie. Jestem teraz bogatszy o spokój, który daje mi niewiara w Boga. Otóż ja bardzo się bałem przestać wierzyć. Złapałem się na tym, że ja trochę wierzyłem w Boga ze strachu.\nTak! Obawiałem się, że jak przestanę wierzyć, to już nic nie będę miał i zostanę z jakąś straszną pustką, z jakąś płaskością życia. Myślałem, że to będzie straszne. I ci mądrzy bohaterowie moich reportaży czeskich udowodnili mi swoim życiem i tym, co mi opowiedzieli, że nie ma się czego bać. Że można być szczęśliwym bez Boga. Że życie ateisty może być pełne. Dlatego „Zrób sobie raj” jest dla mnie ważniejszą książką niż „Gottland”. Może nie jestem 100 proc. ateistą, bo jestem pełen pokory wobec jakiejś siły wyższej, wiem jednak na pewno, że ta katolicka, chrześcijańska wersja, nazywana przez moich czeskich znajomych często „baśnią”, mi nie pasuje.\nBo jest boleściwa i pełna strachu?\nTak, naiwności połączonej z okrucieństwem, czyli bajka plus lęki nieuprzedmiotowione.\nCzyli pisanie pomaga reporterom pomóc sobie?\nReporterzy niechętnie mówią o sobie, wolą opisywać swoich bohaterów, o nich mówić. Jakiś czas temu odkryłem jednak, że moje pisanie nie pojawiło się bez przyczyny i ma swoje skutki. Jak byłem młody, to pisałem po to, żeby zobaczyć swoje nazwisko w druku. Żeby mówili, że Szczygieł, ten ze Złotoryi, to nie jest taki głupi chłopak. Z biegiem czasu doszedłem do wniosku, że czytelnik, choć bardzo ważny, bo to dla niego myślę o formie tekstu, nie jest jeszcze tym najważniejszym powodem pisania. To, że robię coś dla siebie, jest tym najbliższym mi powodem. Zmniejszam swoje lęki, dowiaduję się, jak ludzie sobie z nimi radzą, jak z nimi żyją. Kiedy w 2002 roku sekretarka Tomasza Baty napisała mi, że mogę zadać mu jedno tylko pytanie, bo jest zajęty, i poprosiła, żeby pytanie było ważne, długo nad tym myślałem. O co tu zapytać? Jak doprowadził do rozwoju firmy? Jakie cechy w swoim ojcu cenił? Czy może o to, jak widzi przyszłość firmy Bata w sytuacji ekspansji obuwia chińskiego? Potem pomyślałem: Jezu, co ja w ogóle wymyślam! Mogłem mu zadać tylko jedno pytanie. A więc: Panie Bato, jak żyć? To był dla mnie przełom, wtedy sobie uświadomiłem, że w tym reportażu nie powinno chodzić o „ciekawe wydarzenia”, „przybliżanie ciekawych krajów”, „prezentację złożonych osobowości”, tylko o to, żeby się dowiedzieć od mądrzejszych ode mnie ludzi, jak żyć.\nPrzypomni pan co odpowiedział?\nPan Bata odpowiedział tak: Trzeba porządnie się uczyć, spoglądać wokół siebie otwartymi oczyma. Błędów nie powtarzać i wyciągać z nich wnioski. Uczciwie pracować i widzieć nie tylko swój własny zysk. Nie jest to chyba takie trudne?\nNiemiecki reporter Andreas Altmann też wychodzi z założenia, że skoro już pisze, to niech coś z tego ma. W autobiograficznym reportażu „Zasrane życie mojej matki, zasrane życie mojego ojca i moja zasrana młodość” stanął przed czytelnikami nagi, a dodatkowo jeszcze się prześwietlił. Jak daleko może pójść reporter w obnażaniu siebie przed czytelnikami?\nCzuję, że będę miał taką potrzebę w przyszłości. Dziś tą odsłoną mógłbym sprawić przykrość najbliższym. Zrobię to, kiedy będę stary, a moich rodziców już nie będzie na świecie. To będzie bardziej w porządku. Natomiast moi bohaterowie często mają ochotę się odsłonić, mimo że ich najbliżsi żyją. Zdarza się, że musimy ich chronić przed nimi samymi. Kiedy dochodzi do opowiadania bardzo intymnych historii, to czasem proponuję, że ukradnę tej osobie część jej opowieści i dam ją komuś innemu, kogo specjalnie do tego celu stworzę. Czasami trzeba bardzo zakamuflować bohatera, ale w dzisiejszym świecie internetu może się to nie udać. Tak, jak nie udało mi się z bohaterką tekstu „Śliczny i posłuszny”.\nMiał Pan wyrzuty sumienia?\nMam je do dzisiaj. Podstawowym jest ten, że nie udało mi się jej zakamuflować, a byłem przekonany, że zrobiłem to świetnie. Nie doceniłem jednak internetu i jego możliwości. Nawet cytując w tym reportażu dokumenty, które można znaleźć w internecie, zmieniałem w nich wszystkie słowa. Ważna była prawda, nieważne, jaki słowami wyrażona. Sądząc, że tę bohaterkę schowałem tak, że nie da się jej znaleźć, pozwoliłem sobie na ujawnienie bardzo intymnych szczegółów z jej życia. Nie padło jej nazwisko, ale ludzie ją rozpoznali. To była opowieść o tym, że przemoc się nigdy nie kończy, że przechodzi z pokolenia na pokolenie – jeśli ktoś był sam katowany w dzieciństwie, to może się zdarzyć, że nie będzie umiał inaczej postępować. Znalazłem intymne szczegóły dotyczące życia tej bohaterki z ojcem dziecka. Ona była młodą nauczycielką, on młodym inżynierem. Ci ludzie zakazali sobie na kilka lat współżycia, co, jak rozumiem, tym bardziej budowało ich frustrację i agresję, która wyładowywała się na dziecku. Oboje je katowali. Kiedyś jeden z moich bohaterów, fotograf Jan Saudek powiedział mi, że według niego dla tych rodziców, którzy katują swoje dzieci, to zastępczy seks. Bicie to erzac. Ujawniłem te szczegóły z życia tej nauczycielki, bo uważałem, że są bardzo ważne dla zrozumienia osobowości autorytarnej. Ale wierzyłem, że nie da się jej znaleźć. Niestety została odnaleziona. Strasznie źle się z tym czuję.\nMiała do Pana żal?\nNie rozmawiałem z nią, już wcześniej dwa razy odmówiła rozmowy, a listu od niej żadnego nie dostałem. Ale straciła dwie prace, w szkole i MEN, więc trudno, żeby nie miała żalu. Do końca twierdziła, że to nie o nią chodzi. Że nie zabiła żadnego dziecka.\nWyczerpał Pana ten tekst?\nOd tamtej pory nie napisałem nic podobnego. Wstrzymuję się, bo za dużo zdrowia kosztował mnie tamten tekst. Nie chcę przeżywać podobnych emocji. Przez całe życie zawodowe byłem jak chirurg. Rutyna wypierała emocje. Pisząc tekst wiedziałem zawsze, że umiem i wiem, kiedy będzie się emocjonował czytelnik. Że umiem stworzyć moment do śmiechu i do płaczu, ale mnie za cholerę samego to ani nie śmieszy, ani nie wzrusza. Oczywiście teoretycznie.\nNie – to stworzenie dla siebie komfortowych warunków do pracy, bo pisząc, nie przejmowałem się aż tak bardzo tym, co piszę. W przypadku tego reportażu wszystko się zmieniło. Strasznie mi się go pisało, nie mogłem się zmierzyć z tym materiałem. I potem reakcje na ten tekst, od euforii i czterech nagród, po deklaracje rodziców, że już nigdy nie będą bić swoich dzieci, aż po niechęć do mnie i oskarżenia, że to ja jestem oprawcą tej kobiety. Dla mnie była to taka mieszanka emocji, że na razie nie zmierzę się z podobnym tematem, chociaż szykuje się moja nowa książka o życiu ze stratą. Ale jeszcze się wstrzymuję. „Antologia” była dobrym przerywnikiem, choć emocjonalnie traktuję ją jak swoje dziecko. Autorów też, ich teksty są bardzo mi bliskie.\nNa wakacjach po przygotowaniu antologii. Autor właśnie ma zejść z łodzi na Morzu Południowochińskim. Fot. Julianna Jonek\nPowiedział Pan, że internet wiele zmienił. Czy przez to zmieni się sam reportaż, bo trzeba będzie bardziej kombinować?\nByć może zmieni się forma.\nNa więcej można będzie sobie pozwolić, bo reguły nie będą tak surowe?\nJedyną surową regułą jest to, że nie zmyślamy. Dopuszczalne jest kłamstwo formy – jeśli rozmawiam z jednym bohaterem kilka razy w różnych miejscach, a ostatecznie robię z tego jedną rozmowę, która toczy się w jednym miejscu, to wciąż jest to prawda. Teresa Torańska też tak robiła w swoich wywiadach. Spotykała się z bohaterem po pięć razy w różnych miejscach, ale rozmowa w druku wyglądała na całość. Historia, słowa, wyznania i wypowiedzi są prawdziwe, ale taki zabieg formalny ułatwia czytelnikowi czytanie.\nCzy w języku można się przejrzeć? Co te reportaże z całego XX wieku, które znalazły się w „100/XX”, mówią o ich twórcach i ich bohaterach?\nPisanie czegoś do kogoś było kiedyś czynnością specjalną. Wymagało specjalnie dobranych słów – kiedyś. Autor, w tym przypadku reporter, miał świadomość, że to, co mówi, jest ważne i będzie poważnie analizowane. Że ma wpływ na czytelników, bo od tego, co on napisze, będzie zależało to, co oni myślą.\nOgromna. Pisanie było świętem. Podobnie czytanie. To było coś! Reporter początku XX wieku opisywał świat, często jednocześnie go interpretując. Mógł być tam, gdzie czytelnik nie mógł wejść. Dlatego i ten świat- świat przedtelewizyjny – autor musiał opisać z didaskaliami, bo czytelnik tego wszystkiego nie widział. Kuncewiczowa, jak jechała do Warszawy opisać dla „Wiadomości Literackich” zoo, to opisywała swoją podróż na Pragę już od przejażdżki tramwajem ze Śródmieścia. Jaki reporter tak dzisiaj pisze?\nBrytyjczycy tak piszą: „Jestem umówiona na wywiad z wielkim pisarzem, którego dostrzegam, pochylonego nad gazetą, w najdalszym kącie kawiarni. Ma na sobie szarą marynarkę….” i tak dalej.\nCzesi też tak piszą, ale ona opisywała ten tramwaj bardziej szczegółowo, bo wielu czytelników nigdy tramwajem nie jechało. My dzisiaj jesteśmy mądrzy, a nawet przemądrzali. My, czytelnicy naTemat, wiemy wszystko i zaraz się będziemy mądrzyć pod tym wywiadem ze Szczygłem, bo my, czytelnicy, wiemy więcej niż Szczygieł. Dzisiaj reporter nie musi podpowiadać rozwiązań i interpretacji. Nie musi tak szczegółowo opowiadać świata, bo ten świat wszyscy znamy. Dziś każdy może napisać wszystko a wtedy ten, kto pisał, miał poczucie, że jest wybrany. Wie pani jaka jest różnica? „Każdy może napisać o wszystkim” – to dzisiaj. „Nie każdy może pisać o ważnym” – to dawniej.\nAle niech sobie wszyscy dzisiaj piszą, a i tak zawsze się wyróżnią jakieś osoby i style.\nW „antologii” są reportaże tych reporterów, którzy się wyróżniali. Miał Pan frajdę z wybierania i czytania?\nTak, nawet złych tekstów. Jest tam niedobry tekst Kazimierza Laskowskiego o powodzi. Nie przeszkadza mi jednak, że on jest zły – to jest taki rodzaj emocji, jaki towarzyszy słuchaniu utworów przedwojennej pieśniarki. Dziś już nikt nie śpiewa jak Ordonka, ale posłuchać można. Najlepiej dwie piosenki, nie więcej, bo jej maniera drażni dzisiejsze ucho. U Laskowskiego kataklizm musi być „straszliwy”, a każda informacja owinięta w poetyzującą panierkę. „Jechałem tymi dolinami łez we trzy dni po największym napięciu kataklizmu, kiedy opadły nurty i odsłoniły w całej nagości pierś nieszczęścia” – mnie się to odkleja od mózgu. Z dzisiejszego punktu widzenia ten tekst nie jest dobry, ale jest ciekawy, bo pokazuje sposób obrazowania, kiedy nie było telewizji, a nawet zdjęć w prasie. Z kolei w bardzo współcześnie napisanym reportażu Korczaka z 1901 r. jest takie zdanie, które wiele mówi: „Odprowadził mnie do pierwszej latarni”, a rzecz dotyczy rzezimieszka w zakazanej części miasta, który go odprowadzał.\nDzisiaj inaczej się pisze. Twardo, krócej.\nPo żołniersku, ale za chwilę pojawi się jakiś dobry stylista, który będzie umiał korzystać ze słów. Ostatnia książka Wojciecha Tochmana „Eli, Eli” to jest już piękna praca z językiem. I ucieczka od żołnierskości.\nŻe polski reportaż jest znakomity – wiadomo. Sukces „100/XX” pokazuje, że ludziom chce się czytać takie teksty, nawet są ich spragnieni. Ta tęsknota za szczegółem bierze się ze znudzenia powierzchownością tego, co można w większości znaleźć w gazetach i internecie?\nTak, bo szczegół jest na miarę człowieka, jak kiedyś to ładnie powiedziała Małgorzata Szejnert. Szczegóły tworzą człowieka, one decydują o tym, czy kogoś lubimy, czy nie. Kiedy ktoś się z kimś koleguje (albo koleżankuje, bo ja się ze swoimi koleżankami koleżankuję właśnie) i opowiada komuś innemu, dlaczego, to mówi na przykład tak: „Słuchaj, wiesz, jak to jest fajna osoba? Ja jej w ogóle nie znałam, bo dopiero przyszłam do tej pracy, i złamał mi się obcas. A ona, wyobraź sobie, miała w biurku zapasową parę, i dała mi te buty. Zapytała tylko, jaki mam rozmiar. Ja mam 36, ona 37 wprawdzie, ale pasowały. I ona obcej osobie dała te swoje buty! Tak żeśmy się zaprzyjaźniły.” Zawsze w ten sposób opowiada się o ludziach. Szczegół jest nie tylko tym, co buduje reportaż, ale też spoiwem międzyludzkim. Ja jestem odporny na publicystykę, jeśli publicysta widzi wszystko ogólnie. Zawsze mi przeszkadzało w wywiadach Kapuścińskiego, że jak on opowiadał o świecie, to mówił ogólnie. Globalnie. W swoich reportażach miał mnóstwo genialnych szczegółów, a w wywiadach – nigdy. Na spotkaniach autorskich też mówił ogólnie. Może dlatego, że był wstydliwy? Oj, zdradzę pani pewną tajemnicę. Znam przypadek, kiedy Kapuściński przyszedł na spotkanie autorskie pewnego reportera i chciał publicznie powiedzieć, że ta książka jest wybitna, ale ponieważ był tam inny znany reporter, którego ostatniej książki nie zdążył skomplementować, wstrzymał się. Nie chciał, żeby temu drugiemu reporterowi nie zrobiło się przykro.\nPrzekazał Pan część swoich prywatnych archiwów do Biblioteki Narodowej. Kiedy zapytałam o to w jednym z e-maili, powiedział Pan, że temat Pana żenuje. Dlaczego?\nBo za wcześnie. Dałem im notatki z „Gottlandu”, gdzie były numery telefonów, czeskie słowa, których nie rozumiałem. Poza tym oddałem – dyplomy, wydrukowane e-maile od niektórych znanych osób, ale jestem trochę zażenowany, bo notatki reportera to nieuprana bielizna. Wstydziłem się. Może w przyszłości oddam więcej, ale najpierw muszę napisać kilka dobrych książek. Oni chcą mieć prawo do opublikowania tego w internecie, a ja nie bardzo chciałbym się na to zgodzić, bo nie powinien tam zaglądać każdy, tylko ktoś, kto w przyszłości będzie się interesował moją twórczością. Ale przede wszystkim mnie to żenuje, bo ja nie uważam siebie za jakiegoś twórcę przez duże „T”. W życiu nie powiedziałem o sobie, że jestem pisarzem. To innym zdarza się tak o mnie powiedzieć. Uważam się za autora, który jest w tej chwili modny, może jeszcze przez chwilę będzie. Przez trzy lata Andrzej Brycht, autor „Dansingu w kwaterze Hitlera”, był tak modny, że przez trzy lata codziennie jeździł na spotkania autorskie. Dziś nikt go nie pamięta. Dlatego cieszę się, że wyszła „antologia”, bo ona po mnie zostanie. A co będzie z moimi książeczkami, zobaczymy. Nie tworzę sobie żadnych iluzji.\nZbyt wielu pisarzy i same gwiazdy ekranu?\nSłowa straciły na znaczeniu, więc o każdym, kto wyda książkę, mówi się „pisarz”, a o tych, którzy pisują recenzję – „krytyk”. A krytyk to ktoś więcej niż recenzent. To ktoś, kto nie tylko jest naczytany, naoglądany i sprawnie pisze, ale kto może się równać z pisarzem czy reżyserem, kto ma renesansowy umysł. Jak Tadeusz Sobolewski. 24-letni autor nie może być krytykiem. To się zmieniło. Ja jestem za pokorą. Pewne słowa się zdewaluowały.\nCzym się różnią polskie reportaże od tych, które pisali Terzani czy Chatwin? Skąd bierze się poczucie, że Polacy są niejako predestynowani do pisania reportaży?\nTerzaniemu, który pięknie widział świat, brakowało jednak formy. Mam wrażenie, że pisał wszystko, co wiedział na dany temat. Zawsze mówię dziennikarzom i reporterom, kiedy redaguję, że nie można zadowalać się pierwszymi bohaterami, których poznasz, ani pierwszymi odpowiedziami, które usłyszysz. A on, mam wrażenie, przy całym swoim talencie i biegłości, zadowalał się tym. W polskim reportażu jest więcej potu. Pieczołowitości. Tu jest zagęszczanie i destylowanie, jak u Tochmana i u Krall. Tochman to destylator, a Krall – wirówka. Szejnert z kolei w swoich ostatnich książkach nie boi się długiej, nieco staromodnej frazy.\nJa i Tochman jesteśmy bardziej hip hopy, a Małgorzata Szejnert to bardziej śpiewaczka operowa. W polskim non fiction mamy starannie dobierane słowa i uważność na metafory, podczas gdy bardzo wielu autorów zachodnich pisze po prostu to, co widziało tak, jak widziało. Jednak wielu z nich ma genialną dokumentację, jak Erik Larson, autor ” W Ogrodzie Bestii”. Oni mają czas i środki na to, żeby dokumentować. Ja, pracując w redakcji, dobierałem bezpłatnego urlopu, żeby dozbierać materiał.\nZaczynamy teraz w naTemat cykl, w którym pytamy rozmówców o jedną radę dla innych. Jak brzmiałaby Pańska?\nBardzo często dostaję propozycje wypowiadania się na tematy, na których się nie znam. A jestem przeciwko fałszywym autorytetom medialnym. Może, gdybym był głupszy, to bym w to szedł. Kiedy zapraszają mnie np. na Forum Ekonomiczne w Krynicy, zawsze odmawiam, cytując Witkiewicza: Sztuką jest pozostać w swoich proporcjach. I ja zawsze chcę pozostać w swoich proporcjach. Powinienem robić to, na czym się znam, ponieważ na większości rzeczy się nie znam. Inaczej nazwałbym to tak: Nigdy nie przekraczam granic, jeśli nie mam walizki.\nŚwinia, której sutek ssie papież Jan Paweł II – tak ojciec Tadeusz Rydzyk został przedstawiony na obrazie „Bitwa pod Grunwaldem/Statek głupców” grupy The Krasnals. Dzieło można oglądać na ścianie przeszklonego biurowca w Poznaniu. Jak twierdzi Ryszard Nowak z Ogólnopolskiego Komitetu Obrony przed Sektami i Przemocą, artyści znieważyli toruńskiego redemptorystę i papieża. Właśnie złożył w tej sprawie zawiadomienie do prokuratury.\nGrupa artystyczna The Krasnals znieważyła papieża i ojca Rydzyka? • Fot. http://the-krasnals.blogspot.com/\n„Bitwa pod Grunwaldem/Statek głupców” to współczesna wersja dzieła Jana Matejki. Na obrazie w ironiczny i karykaturalny sposób przedstawiono wiele znanych osób, m.in. ze świata sportu, polityki i sztuki, ale także duchownych. „Wykorzystując znane każdemu Polakowi dzieło, relacjonujemy pierwszą dekadę XXI w. Obraz jest komentarzem do otaczającego nas świata, w którym możemy zaobserwować permanentną walkę o władzę, nihilizm oraz upadek wszelkich wartości, w klimacie rodem z obrazów Hieronima Boscha” – napisali członkowie grupy The Krasnals.\nIch praca prezentowana jest w Poznaniu z okazji przyznania artystom corocznej Nagrody „Aretonu” – miesięcznika o sztuce. Wielki obraz o wymiarach 990 x 430 cm wisi na jednej ze ścian przeszklonego biurowca Skalar Office Centre.\n„Według anonimowych źródeł zrobiono, to celowo przed kanonizacją błogosławionego Jana Pawła II, która odbędzie się w dniu 27.04.2014 r.” – pisze w zawiadomieniu do prokuratury Nowak.


Zachmurzone Galway - Całe Życie w Podróży blog - Zwykłe życie | Podróże | Inspiracje\nIrlandię odwiedziłam w kwietniu i z tego, co mówiły mi różne osoby trafiłam na bardzo ładną pogodę. Lecąc na wyspę miałam przed oczami skąpaną w deszczu zieleń, a całkiem często wychodziło zza chmur piękne słońce.\nMieszkałam w Galway – przyjemniej miejscowści na zachodnim wybrzeżu, gdzie mieszkają moi znajomi Ana i Nuno. Jest to ładne, kameralne miasto. Podobała mi się jego niezobowiązująca atmosfera, niska zabudowa i świeży zapach powietrza. Miałam okazję poznać kilka osób, które wybrały to miejsce na swój dom. Każda z nich twierdziła, że to niezwykle przyjemne miejsce do życia i pewnie coś w tym jest.\nPrzez długie lata myślałam, że moja pierwsza wizyta w Irlandii ograniczy się do weekendu w Dublinie. Los chciał jednak inaczej i bardzo się z tego cieszę! Nie miałam żadnych oczekiwań wobec tej części wyspy – może dlatego tak pozytywnie mnie zaskoczyła?\nGalway nie oferuje wachlarza turystycznych atrakcji. Jego siłą jest urok małego miasta, a także klimatyczne uliczki i rytm, jakim ono żyje. Przyjemnością było obserwowanie codzienności mieszkańców, błąkanie się bez celu po centrum, zaglądanie do sklepów. Wieczorem wychodziliśmy do pubu zjeść rybny chowder i napić się Guinnessa. Przy radosnej muzyce czas mijał szybko.\nW mieście podobała mi się niska zabudowa pięknie eksponująca niebo. Galway to tak naprawdę jedna główna ulica handlowa, a przy niej i w bocznych ulicach znajdują się restauracje i puby, które zapełniają się wieczorami i w weekendy. To ma swoje plusy i minusy. Z jednej strony lubię takie wspólne wyjścia w miejsca tętniące życiem, ale widok pijanych nastolatków i młodych ludzi dosłownie leżących na chodnikach mnie przeraża. Mój stosunek do alkoholu jest raczej obojętny. Lubię czasem wypić piwo czy kieliszek wina, ale nie rozumiem jak można czerpać frajdę ze świadomego upijania się. Dla mnie świadome życie jest o wiele ciekawsze i przyjemniejsze.\nOdczuwam wielki niedosyt Irlandii! Po samym Galway chętnie bym pochodziła bez pośpiechu, posiedziała nad wodą i wymieniła uwagi z gadatliwymi mewami w porcie. Miasto ma rybacki charakter, który przypadł mi do gustu. Pachnie morzem i przygodą. Jestem pewna, że kiedyś tam wrócę!


Kości na palucha pracy Uljanowsk - Zapobieganie koślawego stóp\nBezczel ft. Paluch - Swego pewien koślawe stopy Montaż\nUsunięcie stłuczki na dużych nogach laserowych toe szyszki na przyczyny palce do leczenia, guzek na palcu po kontuzji guzek w dłoni u nasady palca środkowego. Koślawego masaż stóp jak usunąć kości stopy kciuka w domu, wpadać na piechotę od małego palca koślawego szpotawe zdjęcia.\nKliny z osłoną kości dla osób z paluchem koślawym (haluksem) - Prohaluks Duo Wspiąłem się na kości nóg na kciuk\nOpona stałe koślawego plano koślawego stopa końsko-szpotawa, czy możliwe jest, aby zatańczyć z koślawego zniekształcenia stopy terapia ruchowa w koślawego ustawienie stóp u dzieci. Kości na środkowym leczenia toe koślawego masaż stóp stóp, koślawe kolana w piłce nożnej koślawego krzywizna leczenia stóp u dzieci.\nKrime - Na Dzielni (OFFICIAL VIDEO KS) wpadać na podagrę na palcu kości na palucha pracy Uljanowsk\nKoślawego leczenie deformacji w Petersburgu wpadać na górnym łuku stopy, koślawego pro lock koślawego Pro Plus Mińsk. Biały wzrostu na palcach niż leczyć kości palca, niższy masaż nóg koślawe zniekształcenie stóp u dzieci wideo jak leczyć koślawego stopę na zdjęciach dzieci.\nJak powstają halluksy Jak pozbyć się kości w palucha domu\nUsunąć guz na dużym palcu środków ludowej guzki wokół dużego palca, który jest, zdjęcia nogi koślawe zniekształcenie u dzieci ortopedyczne buty dla kobiet z opinii palucha koślawego. Blokada koślawego pro Medicus zdjęcia koślawe zniekształcenie stawów biodrowych to, koślawe zniekształcenie traktować środki folk palucha koślawego SCHIENE bort.\nFULL FACE Using ONLY MY FINGERS Challenge! (NO BRUSHES) ortezy z ceną koślawego kości na palucha pracy Uljanowsk\nPlano przystanek koślawe ustawienie Opony z deformacjami koślawego u dzieci, lekarstwem na stłuczki na piechotę z kciukiem koślawe stopy na poziomie dziecka. Wpadać na stawu dużego palca po urazie Ortopedyczny Stabilizator palucha koślawego pro opinii, wpadać kres kupić krem w Czelabińsku wpadać w paliczka palca.\nPopek x Kali x Rozbójnik Alibaba - Braci się nie traci Żel do palca do kości\nOperacja palucha koślawego wielkiej operacji toe wpadać zatrzymania instrukcją, koślawe zniekształcenie palucha po zabiegu leczenia kości w palcach. Złamania kości palucha narośl na stawach palców stóp zdjęć, jak usunąć kości na nogach wokół kciuka jeśli ból z kością stopy.\nAkcja, Przygoda, Sci Fi Caly Film Lektor PL Akcja 2017, Najlepszy film 2017 YouTube Buty koślawego glina\nOperacja na płaskiej koślawości stóp ból kości w nodze powyżej stopy, traktowano guz drugiego palca uderzać palcami o najważniejszym. Jak usunąć kości stopy operacji kciuka I podrapał palcem i wysiadł gulę, silne stłuczenie na kości stopy Koślawego z Buturlinsky Powiat.\nO.S.T.R. - We krwi (Since I Saw You) - feat. Playground Zer0 - prod. Killing Skills - cuts DJ Haem koślawe stopy u dziecka kości na palucha pracy Uljanowsk\nLeczenie zniekształceń stóp chirurgicznie kupić w aptekach sf koślawego Plus, wpadać hurtowo zatrzymania odkształcenie stopy w poprzecznym płaskim. Koślawego opinii deformacja bandaż tańczyć z koślawego zniekształcenia stopy, valgus płaskim przekroju stopy koślawe zniekształcenie wojsko.\nFilmy z lektorem pl. przystanek gula licznik\nRozpoznanie różnicowe palucha palucha Tradycyjne metody leczenia kości kciuka, narośl na kości stopy że z wybojami na stopie. Bolący guzek na nogę na nogę Opony cen koślawego, chirurgiczna na kości palucha w Orenburg Stopy koślawe jako uczta.\nSobota - VII Nie kradnij (prod. Matheo) - X PRZYKAZAŃ - VIDEO masaż techniką koślawego\nPłasko-koślawe zniekształcenie stóp i wojska kości na stopie na palce wschodzącego leczenia, klamra z kości w stopie koślawy paluch osteotomii. Kości stóp, aby pozbyć na górnej części stopy nastąpił wstrząs, deformacja płytki paznokcia na kciuku Wkładki do montażu koślawości stóp.


Śmierć w saunie, zwinka.pl,\nNarody zimę dobrze znające powiadają: sauna to zbawienie, bo nie ma to jak w środku zimy wyskoczyć z sauny wprost na śnieg. Gorzej, gdy z sauną się przesadzi - jak to zrobił Rosjanin Władimir Ladyzhensky.\nNie każdy Polak zakochuje się w saunie od pierwszego posiedzenia - ewentualnie pierwszej chłosty brzozowymi rózgami. Pierwsze wrażenie zależy bowiem od rodzaju sauny, w której się przebywa. W zależności od temperatury (od 45 do 140 stopni Celsjusza), czy poziomu wilgotności (suche sauny mają ok. 40 procent wilgotności, zaś sauny parowe mają ponad 90 procent) należy dopasować je do własnych potrzeb i preferencji. Podobno jednak do każdej można się przyzwyczaić. I jeśli korzysta się z niej z głową, śmierć w saunie jest niemożliwa - pod warunkiem, że ma się zdrowe serce.\nDla narodów północy - Rosjan, Finów, Szwedów, Litwinów, Łotyszy, Estończyków, Kanadyjczyków - sauna to wręcz element kultury. Niejedną noc polarną umilają sobie siedzeniem w upale, który tylko przez kilka pierwszych chwil wydaje się nie do zniesienia. Potem z każdą kroplą potu wylaną w saunie mają poczucie, że przybywa im zdrowia. Z potem przecież z organizmu wydalane są toksyny i inne szkodliwe związki.\nJedno z ostatnich zdjęć Władimira Ladyzhenskiego(z lewej) wykonane podczas mistrzostw siedzienia w saunie. Wktórce Rosjanin zmarł\nTo co na początku było sposobem na zdrowie, niektórzy potrafili przekuć w interes. Od dziesięciu lat organizowane są w Finlandii Mistrzostwa Świata w Siedzeniu w Saunie. W tym roku odbyły się w miejscowości Heinoli. Oficjalny rekord świata należy do Fina Timo Kaukonena, który w 2003 roku wytrzymał 16 minut w temperaturze 110 stopni Celsjusza.\n- Temperatura 110 stopni nie jest dla Finów korzystających z sauny niczym nadzwyczajnym - mówi Kristian Miettinen, który opiekuje się zawodnikami biorącymi udział w mistrzostwach. - Średnio każdy człowiek korzystający z sauny jest w stanie wytrzymać w takiej temperaturze nawet sześć minut. Znane są też przypadki, że niektóre osoby wytrzymują po kilka minut w saunie o temperaturze nawet 160 stopni Celsjusza. Oczywiście zdarzają się przypadki śmierci w saunie, ale należą one do rzadkości.\nkategorie: Finlandia ekstremum\nNaukowcy nie wiedzą kiedy wybuchnie superwulkan. Pierwszy będzie Yellowstone...\nWspółczesna szkoła średniowiecznej sztuki walki wręcz - Ringschule\nMafia na wystawie\nTa wystawa wywołuje skrajne emocje. Dla jednych jest prowokacją dla drugich narzędziem walki.\nAir taxi Inari\nNawet z samolotu nie widać tam nic z wyjątkiem lasu i wody


Artykuły reklamowe – zapoznaj się koniecznie : Blog\nDla zainteresowanych porządnymi urządzeniami związanymi z automatyką przemysłową chcielibyśmy bardzo serdecznie przedstawić akurat naszą ofertę. A można tak naprawdę powiedzieć, że na stronie pod adresem www.automatyka-sklep.eu natrafisz na najlepszą automatykę na rynku. Trudno uważać, iż oprogramowanie, systemy bezpieczeństwa czy falowniki nie sprostają autentycznie wszystkim Twoim wymaganiom. A jeszcze na dodatek automatyka przemysłowa jest generalnie dosyć atrakcyjna cenowo!\ntagi: Architektura, Budownictwo i Ogrod, Architektura i Uslugi, Nieruchomosci i Dom.


BARFny Świat :: Zobacz temat - Kalkulator koci dla psa?\nBARFny Świat Strona Główna » BARFny Świat psów » Kalkulatory BARFowe dla psów » Kalkulator koci dla psa?\nKalkulator koci dla psa?\nWysłany: 2015-09-24, 13:24\nno ja właśnie o te stosunki optymalne pytam jakie powinny być dla psa\nbo tego mi brakowało w psim kalkulatorze jak go sobie podziwiałam\nWysłany: 2015-09-24, 15:35\nSpokojnie mozna psa na kocim. Pamietajcie ze suplementuje sie pokarm a nie zwierze\nEwentualne poprawki mozna brac np na zdolnosci do produkcji wlasnej. Np psu nie potrzeba dodawac tauryny koniecznie\nWysłany: 2015-11-23, 12:47\nWydzieliłam taki temacik z wątku ogólnego o technikaliach psiego Kalka, bo sądzę, że opcja wykorzystania kociego arkusza może być dla niektórych psów lub ich właścicieli ciekawa czy warta przemyślenia. A w przypadku psów chorych, np. na PNN, to z pewnością bardzo dobry pomysł.\nW zasadzie ja nie widzę żadnych przeciwwskazań, by układać psią dietę przy pomocy kociego Kalkulatora, jeśli chce się mieć większą kontrolę nad wyliczaniem poszczególnych parametrów pokarmu niż daje psi Kalkulator. Koci Kalk jest tak skonstruowany, że "buduje" całą ofiarę z dostępnych elementów, a przecież w zakresie podstawowych składników odżywczych ofiary psów nie różnią się wiele od kocich. Dla psów można jedynie podnieść ilość węglowodanów w posiłkach oraz obniżyć ilość tauryny.\nWysłany: 2015-12-28, 01:22\nI chyba o wit A ?\nNie zauważyłam, że jest znaczna różnica pomiędzy zapotrzebowaniem na wit A kota a psa. :(\nZrobiłam mieszankę z gigantyczną ilością wątróbki:(\nW kalkulatorze kocim zachowałam normy ale w psim już nie:(.\nWyszła 5 -krotnie wyższa dawka.


•18 maj 2022 10:55\nPracownicy skarbówki nie odpuszczają - dalej walczą o podwyżki. Związek Zawodowy Związkowa Alternatywa w Krajowej Administracji Skarbowej organizuje kolejną akcję.\nZwiązkowa Alternatywa w Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) przy wsparciu związku zawodowego Celkas ogłasza akcję "Aż poleje się krew" (Fot. Związkowa Alternatywa)\nZwiązkowa Alternatywa w Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) przy wsparciu związku zawodowego Celkas ogłasza akcję "Aż poleje się krew".\nJak wyjaśniają Piotr Szumlewicz, przewodniczący Związkowej Alternatywy oraz Agata Jagodzińska, przewodnicząca Związkowej Alternatywy w KAS, akcja będzie polegać na tym, że 2 czerwca bieżącego roku pracownicy skarbówki na masową skalę będą oddawać krew lub osocze. Będzie miała ona charakter ogólnopolski i obejmie wszystkie placówki Krajowej Administracji Skarbowej.\nZwiązkowcy przypominają, że zgodnie z prawem pracownik, który oddaje krew lub jej składniki, ma prawo do zwolnienia od pracy oraz zwolnienia od wykonywania czynności służbowych w dniu, w którym oddał krew lub jej składniki, a także w dniu następnym.\nKonflikt o podwyżki\nKolejna akcja protestacyjna odbyła się w ostatnim tygodniu rozliczania roku podatkowego - pracownicy skarbówki robili przerwy w obsłudze podatników.\nZ kolei w maju tego roku Agata Jagodzińska zaapelowała do nowej minister finansów Magdaleny Rzeczkowskiej o podwyżki płac dla wszystkich pracowników Krajowej Administracji Skarbowej.\nile zarabia się w KAS\nile zarabia się w skarbówce\nDo artykułu: W skarbówce protestują "aż poleje się krew"


Rozszerzenie może być bodźcem do zmian w UE – EURACTIV.pl\n16-05-2022 (updated: 16-05-2022 )\nPrezydent Francji Emmanuel Macron oraz kanclerz Niemiec Olaf Scholz. / 10/03/2022 / Foto via : European Union [Council EU]\nRozszerzenie może być impulsem do rozpoczęcia procesu reform Unii Europejskiej. Obecnie wezwania do zmian nabierają tempa, ale kilka państw członkowskich sprzeciwia się propozycji ingerowania w traktaty.\nKoniec prac Konferencji w sprawie przyszłości Europy stał się bodźcem do dyskusji na temat reform w Unii Europejskiej. Szczególnie zainteresowane reformowaniem Unii są Francja, Włochy i Niemcy.\nWedług Marca Uzana, dyrektora Centrum Polityki Europejskiej (CEP) w Paryżu trzy największe kraje UE mogłyby „naprawdę zrobić coś ważnego dla Europy” a trwający kryzys jest „punktem zwrotnym”.\nZ drugiej strony, prawie połowa państw członkowskich UE sprzeciwia się daleko idącym zmianom traktatowym. 13 państw – Polska, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Litwa, Łotwa, Malta, Rumunia, Słowenia i Szwecja – we wspólnym stanowisku ostrzegło przed „nieprzemyślanymi i przedwczesnymi próbami rozpoczęcia procesu zmierzającego do zmiany traktatu”.\nOdnosząc się do Konferencji w sprawie przyszłości Europy sygnatariusze stwierdzili, że zmiana traktatu nigdy nie była celem tej inicjatywy, a wszelkie decyzje dotyczące UE muszą być podejmowane w ramach podziału kompetencji ustanowionego w traktacie.\n„Nie jesteśmy przeciwni dialogowi na temat zmiany traktatów, ale nie uważamy tego za jedyne możliwe podejście”, powiedział EURACTIV.cz minister spraw europejskich Czech Mikuláš Bek.\nZ kolei rumuńskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych podkreśla, że te 13 państw nie wyklucza reform instytucjonalnych, jeśli są one potrzebne, ale chce uniknąć rozpoczynania takich procesów bez dokładnej analizy.\nRozszerzenie kartą przetargową\nZebranie 27 państw członkowskich celem podjęcia decyzji o zmianie traktatu będzie długim i trudnym procesem, zwłaszcza, że głównymi inicjatorami są kraje Europy Zachodniej.\nDlatego „poważna reforma traktatowa jest raczej mało prawdopodobna”, twierdzi Frank Schimmelfennig, przewodniczący Centrum Polityki Europejskiej ETA w Zurychu.\nWszelkim reformom traktatowym zdecydowanie sprzeciwia się np. Polska. „To jest propozycja, która dla nas jest nie do przyjęcia, ponieważ oznaczałaby tak naprawdę dyktat najsilniejszych krajów w UE w stosunku do krajów mniejszych. Odebranie de facto głosu naszej części Europy”, powiedział w zeszłym tygodniu wicepremier Jacek Sasin.\nKwestią, która może zmienić stanowiska niechętnych państw jest potencjalne rozszerzenie Unii Europejskiej. Niektóre stolice, tj. Berlin czy Madryt, dały już do zrozumienia, że zanim kolejne państwa dołączą do UE, sama UE powinna przejść szereg reform, bo w przeciwnym razie jej możliwości działania by się zmniejszyły.\n„To może być dźwignia. Państwa, które są dość sceptycznie nastawione do zniesienia jednomyślności, zwłaszcza w Europie Wschodniej, są jednocześnie bardzo zainteresowane rozszerzeniem Unii. Można sobie wyobrazić pewne kompromisy w tej kwestii”, podkreśla Schimmelfenning.\nDodaje, że „powiązanie rozszerzenia i reform instytucjonalnych było przedmiotem właściwie wszystkich obrad podczas każdej kolejnej rundy rozszerzeń”.\nSpór o jednomyślność\nIstnieją jednak możliwości przeprowadzenia reform instytucjonalnych bez dokonywania zmian w traktatach.\nSzczególnie Niemcy naciskają na zniesienie wymogu jednomyślności w decyzjach dotyczących polityki zagranicznej, a opcja ta jest możliwa na mocy obecnych postanowień traktatowych. Problemem pozostaje jednak niechęć ze strony państw Europy Wschodniej.\n„Jednomyślność daje mniejszym państwom możliwość wynegocjowania wyjątków – jak to ma miejsce obecnie, na przykład w przypadku sankcji dotyczących ropy naftowej. W systemie głosowania większościowego nie byłoby to już możliwe. Nie sądzę, by państwa te łatwo zrezygnowały z tej możliwości”, wskazuje Schimmelfenning.\nWeto Węgier w sprawie sankcji na import rosyjskiej ropy doprowadziło jednak do refleksji w niektórych państwach.\nWicepremier Sasin przyznał, że zasada jednomyślności ma swoje „ciemne strony”. „Kwestia sankcji (wobec Rosji) pokazuje, że czasami rzeczywiście to przeszkadza, ale co do zasady UE powinna być tą organizacją, gdzie głos każdego się liczy”, stwierdził.\nWęgierskie weto jest również postrzegane jako problem w Estonii, ale odejście od zasady jednomyślności budzi obawy w Tallinnie.\nPremier Kaja Kallas powiedziała w rozmowie z EURACTIV, że mniejsze państwa członkowskie mogłyby być „wyprzedzane w podejmowaniu niektórych decyzji”. Zauważyła jednak, że „w naszym interesie jest, aby Europa działała szybciej”.\nAlternatywną możliwością dalszego rozwoju UE bez zmiany traktatów jest model Europy wielu prędkości.\nOpcję tę zasugerował już Emmanuel Macron w zeszłym tygodniu, stwierdzając, że Europa nie powinna czekać na „najbardziej sceptycznych lub najbardziej niezdecydowanych”.\nNa taki model integracji pozwalają traktaty – co najmniej dziewięć państw członkowskich UE może ustanowić mechanizm wzmocnionej współpracy, tym samym pogłębiając integrację między nimi.\nJednak mimo że Francja i Niemcy od dawna opowiadają się za stosowaniem tej opcji, do tej pory rzadko z niej korzystano.


Katar - Makijaż, kosmetyczka i uroda\nKatar jest to rodzaj dolegliwości. Podczas przeziębienia najczęściej możemy nabawić się właśnie kataru ponieważ jest on dość częsty przy grypie. Podczas przeziębianie jest atakowany nasz system odpornościowy w tym oddechowy nic wiec dziwnego ze w naszych płucach zaczyna zalegać pewien rodzaj substancji pod wpływem choroby wycieka ona z naszego nosa. Katar początkowo jest dość rzadki czyli wodnisty charakteryzuje się tym ze jest przezroczysty i ciągle wypływa z nosa nie można go zatamować. Pod wpływem choroby może później osłabnąć i być gesty. Problem zaczyna się w momencie kiedy katar jest tak bardzo gesty i blokuje nasze zatoki wtedy może dojść do jeszcze gorszej infekcji czyli kataru zatokowego który jest bardzo niebezpieczny dla nas. Katar jest dość nieprzyjemny ponieważ powoduje duży dyskomfort ciągle musimy pocierać nasz nos co za tym idzie często dochodzi do jego podrażnienia i zaczerwienienia. Katar można leczyć na kilka sposób czyli lekami z apteki są to specjalne krople do nosa lub za pomocą inhalacji domowych które oczyszczają nos\nTagi: katar, nos, oddychanie, wysiek


!!!Starforce i daemon 4-czyżby pokonany?? - Forum CDRinfo.pl\n!!!Starforce i daemon 4-czyżby pokonany??\n25.11.2005, 23:46 #1\nStarforce-jeden z najbardziej zaawansowanych systemów zabezpieczeń antypirackich został wreszcie pokonany. Czyżby Nowa wersja programu emulującego Daemon 4 podobno radzi sobie ze starforcem.\nMi osobiście nie udało jednak zgładzić tej "Gwiezdnej siły" przy pomocy nowego dziecka ze stajni DT Soft ltd. Nie obejdzie się tu chyba bez udziału programików pomocniczych typu antiblaxx i starforce nightmare- co również mnie zawiodło. Może więc któryś z forumowiczów chciałby porozmawiać na ten temat. Zapraszam.\nZobacz posty napisane przez użytkownika toomi1982\n25.11.2005, 23:57 #2\nNapisany przez toomi1982\nA nie lepiej było poszukać zanim się założy temat? --> TU\n26.11.2005, 01:52 #3\nData rejestracji: 22.06.2005\nnie podniecaj się tak chłopie... poczekaj troche i zobaczysz co wymyślą chłopaki od sf średnio raz na rok sf jest 'pokonywany' przez jakiś programik... i co? I nadal się trzyma taka jest prawda, że to maleństwo jest tworzone przez ludzi znających sie wybitnie na reverse engineering'u... a mówiąc 'po ludzku' przez crackerów. Chwilowe obejście sf poprzez virtuale nie jest wygraniem wojny, a tylko jednej bitwy - stare tytuły /jeśli nie zostaną zaktualizowane/ będzie można odpalić z kopii zapasowej /a poważnie to wiadomo co to za 'kopia' będzie - od pewnego czasu nie wierzę już w ludzką uczciwość/, nowe natomist będą już odporne na dt4... i tak w kółko Problem jest tylko jeden - autorzy SF na tym zarabiają, autorzy tools'ów 'anty' jak i crackerzy nie. Jeżeli poziom zabezpieczenia podniesie się jeszcze troche to praca nad jego obejściem\_złamaniem okaże się nieopłacalna /jeśli chodzi o crackerów to po złamaniu sprawa może skończyć sie dwojako - pudło albo praca w sf/. Nie liczcie na to, że SF wyjdzie jakimś cudem z użycia - autorzy gier dzięki niemu zarabiają i raczej nadal będą zarabiać... Piszę jakieś herezje? nie - to niestety fakty... a samo zabezpieczenie podziwiam /szczególnie po ostatnich aktualizacjach/. Zobaczymy co przyniesie SF 4\n//zastanawia mnie jedno - czemu virtuale nie emulują szybkości napędów fizycznych\nOstatnio zmieniany przez Deus : 26.11.2005 o godz. 02:01\nZobacz posty napisane przez użytkownika Deus\n26.11.2005, 23:40 #4\nNo ja to wszystko rozumiem doskonale.Wiem o tym. Znalazłem na forum temat metoda bez USB. Sprawdzałem i nic.Nie dało się złamać stara i tyle. Konkretnie chodzi mi o uruchomienie gry World Racing 2. Próbowałem bawić się nawet w unplugi napędów itd. Nic nie pomagało. ///po co virtuale miałyby chodzić z prędkością napędu jeśli mogą chodzić z prędkocią naszego hdd-zawsze szybciej.\n30.11.2005, 22:50 #5\nData rejestracji: 11.10.2005\nDeus smarujesz taka ciemna wizje az serio zaczynam w myslach szuakc kasy na oryginaly, ale prawda jest taka ze ludzie ktorzy to lamia robia to po czesci tez dla kasy a na pewno po to by udowdnic dla sceny ze da sie to zrobic.Kolko zamkniete moim zdaniem zawsze beda safediski,starforcy i innego rodzaju zabezpieczenia i zawsze beda ludzie ktorzy beda probowali je obejsc.WOjny nikt nigdy tu nie wyrga bo zadna ze stron nie skapituluje o tym wiesz doskonale, a ze ludzie czesto przechodza z tej ciemnej strony na jasna to chyba normalna kolej rzeczy.Wbrew temu co piszesz mysle ze starforca w koncu da sie rozpracowac.mam nadzieje ze to kwestia czasu\nZobacz posty napisane przez użytkownika overcast\n03.12.2005, 20:38 #6\nTy się martwisz, że będziesz musiał się przerzucić na oryginały. A co w tym przypadku ja mam zrobić, jeśli od 2 lat kupuję tylko oryginały (to prawda, stać mnie) i chciabym zrobić sobie "legalną" kopię gry/programu? Prawo w Polsce zezwala jeszcze na wykonanie kopii na własny użytek i w tym przypadku ja (i wielu użytkowników) jestem tego prawa pozbawiony\nZobacz posty napisane przez użytkownika uFo\n07.12.2005, 19:46 #7\ndołanczam sie do usera @ uFo kułem jeden oryginał to jest Sc:chaos theory 70 zeta i co tylko ja sie cieszyłem szczęcśiem klumple nie bo SF3, a i mam pytanie czy może sie przydać mój oryginał np. do zorbienia kopii ??\nWszystkie czasy w strefie CET. Aktualna godzina: 05:13.


Firma za granicą? Poradnik know-how w pigułce - dogadamycie.pl\nPosted on 15 lipca 2021 przez Michał Nielub\n1 Jak założyć firmę w Anglii?\n1.1 Firma po angielsku – jakie są rodzaje działalności w Anglii?\n1.2 Firma self employed – czy warto ją założyć?\n1.3 Self employed w UK – jak to zrobić?\n1.4 Sole trader – obowiązki\n1.5 Limited Company – Firma w Anglii, sprzedaż w Polsce\n1.6 LTD i sprzedaż w Polsce – jak to działa?\n1.7 Firma LTD działająca w Polsce – Allegro\n1.8 Firma LTD – jak to zrobić?\n1.9 Jaki jest ZUS w Anglii?\n2 Jak założyć firmę w Niemczech?\n2.1 Niemiecka gewerbe i firma budowlana w Niemczech – czy warto?\n2.2 Firma w Polsce a praca w Niemczech – czy to możliwe?\n2.3 Firma w Niemczech a praca w Polsce – jak to zrobić?\n2.4 Firma w Niemczech – jakie są koszty prowadzenia?\n3 Jak założyć firmę w Norwegii?\n3.1 Firma w Norwegii – dlaczego warto?\n3.2 Koszty założenia firmy w Norwegii\n3.3 Koszty prowadzenia firmy w Norwegii\n3.4 Jakie są rodzaje firmy w Norwegii i jak je założyć?\n4 Jak założyć firmę w Czechach?\n4.1 Poznaj rodzaje firm w Czechach\n4.2 Koszty prowadzenia firmy w Czechach\n4.3 Firma w Czechach a sprzedaż w Polsce – czy to realne?\n5 Czy warto prowadzić firmę na Tajwanie?\n5.1 Rodzaje firm na Tajwanie\n6 Jak założyć firmę w Szwajcarii?\n6.1 Indywidualna działalność w Szwajcarii\n6.2 Spółka o ograniczonej odpowiedzialności (GmbH/SarL)\n6.3 Numer VAT w Szwajcarii – jak uzyskać i kto musi go mieć?\n6.4 Firma w Szwajcarii – jakie są koszty?\n7 Firma w Polsce a mieszkanie za granicą – czy można to zrobić?\n7.1 Firma w Polsce a mieszkanie za granicą – jak się rozliczać?\n8 Jak zarejestrować firmę w Polsce?\n8.1 Czy polska firma może mieć konto za granicą?\n9 Firma za granicą a tłumaczenia – czy ich potrzebujesz?\n10 Firma za granicą? Najpierw sprawdź, czy Ci się to opłaca\n10.1 Sprawdź również:\nW 2004 roku Polska stała się członkiem Unii Europejskiej. Dzięki temu Polacy zyskali prawo do zakładania własnej firmy w dowolnym kraju UE. Okazuje się, że w wielu z nich warunki do prowadzenia biznesu są o wiele bardziej sprzyjające niż w Polsce. Jeżeli zależy Ci na optymalizacji podatkowej i lepszym wsparciu dla przedsiębiorców – firma za granicą może okazać się dla Ciebie najlepszym rozwiązaniem. Poznaj nasz poradnik know-how, w którym wyjaśniamy, jak założyć firmę za granicą.\nPolskich firm na Wyspach Brytyjskich przybywa. Jak podaje Bankier.pl, w artykule z maja 2018 roku, Polacy założyli już ponad 60 tys. firm na terenie Zjednoczonego Królestwa. Skąd taka popularność? Zapewne stąd, że aby prowadzić działalność gospodarczą na terenie UK, nie zawsze trzeba ubiegać się o status rezydenta. Co więcej, kwota wolna od podatku jest stała, bez względu na wysokość przychodów czy rodzaj prowadzonej działalności. Zainteresowany? Sprawdź, jak założyć firmę w Anglii.\nFirma po angielsku – jakie są rodzaje działalności w Anglii?\nAbyś mógł założyć własną firmę po angielsku, musisz się najpierw dowiedzieć, jakie są rodzaje działalności w UK. Oto one i ich polskie odpowiedniki:\nsole trader / self employed (jednoosobowa działalność gospodarcza),\nlimited company / LTD (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością),\nlimited liability partnership / LLP(spółka partnerska),\npublic limited company, PLC (spółka akcyjna).\nPierwsze 2 z wyżej wymienionych spółek powinny Cię najbardziej zainteresować. Sprawdźmy, który rodzaj działalności gospodarczej najlepiej pasuje do Twojego modelu biznesowego.\nFirma self employed – czy warto ją założyć?\nZacznijmy od firmy self employed. Jest to jedna z najprostszych form prowadzenia własnego biznesu w UK. Można powiedzieć, że przypomina jednoosobową działalność gospodarczą. Proces rejestracji firmy jest bezpłatny i nie wymaga posiadania osobnego konta bankowego. Jest to więc idealne rozwiązanie dla osób zaczynających przygodę z prowadzeniem własnego biznesu.\nSelf employed w UK – jak to zrobić?\nAbyś mógł prowadzić firmę self employed, musisz spełnić pewne wymagania. Po pierwsze, musisz być rezydentem w UK, czyli przez minimum 183 dni przebywać na terenie Wielkiej Brytanii. Po drugie musisz posiadać numer NIN, świadczący o Twoim ubezpieczeniu społecznym. Następnie, znając już podstawowe dane dotyczące swojej firmy, powinieneś ją zarejestrować.\nZrobisz to poprzez zgłoszenie do HMRC. Możesz to zrobić telefonicznie, listownie lub online. Samo w sobie zarejestrowanie firmy polega na wypełnieniu odpowiedniego formularza. Co ciekawe, na rejestrację masz aż 3 miesiące. Pamiętaj jednak, aby po upływie tego czasu jak najszybciej poinformować HMRC o chęci rejestracji. W przeciwnym wypadku czeka Cię mandat.\nSole trader – obowiązki\nPrzygotuj się na to, że w jednoosobowej działalności gospodarczej to Ty jesteś odpowiedzialny za administrację firmy. Na szczęście nie jest ona aż tak skomplikowana. Do twoich obowiązków należy: płacenie podatków, opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne, płacenie VAT (przy przychodach 85 000£), rozliczanie podatku z HMRC oraz prowadzenie dokumentacji finansowej. Co ciekawe, prowadząc firmę self employed, nie musisz podawać danych swojej firmy do wiadomości publicznej. Minusem tego jest fakt, że może to negatywnie wpłynąć na Twoją wiarygodność wśród potencjalnych klientów.\nLimited Company – Firma w Anglii, sprzedaż w Polsce\nBycie rezydentem brytyjskim do Ciebie nie przemawia? Istnieje też druga opcja. Zakładając w Anglii firmę LTD, możesz prowadzić sprzedaż w Polsce. Brzmi ciekawie, prawda? Limited Company, w skrócie LTD, jest odpowiednikiem polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (sp. z o.o.). Spółka ta może (lecz nie musi) być działalnością jednoosobową. Co ciekawe, w firmach LTD oddziela się swoje prywatne finanse od finansów firmy.\nLTD i sprzedaż w Polsce – jak to działa?\nPrzejdźmy jednak do najbardziej interesującej rzeczy, czyli do tego, w jaki sposób sprzedawać swoje produkty w Polsce mając firmę w Anglii. Istnieje kilka kanałów sprzedażowych – które idealnie się do tego nadadzą. Wartą uwagi opcją jest Allegro – polska internetowa platforma e-commerce.\nFirma LTD działająca w Polsce – Allegro\nSerwis Allegro w łatwy i efektywny sposób pomoże Ci w sprzedaży produktów. Platforma ta w znacznym stopniu ułatwi Ci dotarcie do polskich klientów i zagwarantuje sprzedaż na wysokim poziomie. Wszystko brzmi świetnie, ale co z podatkiem dochodowym? Należy go uiszczać w tym kraju, w którym zarejestrowana jest działalność. Czyli w Anglii.\nA co z podatkiem VAT? Jeżeli sprzedajesz swoje produkty osobom fizycznym, to podatek VAT jest regulowany na podstawie zasad sprzedaży wysyłkowej (czyli limitów). Obecnie limit ten wynosi 10 000 euro. Oznacza to tyle, że do tej kwoty masz możliwość rozliczenia podatku w Anglii. Jeżeli jednak ją przekroczysz, podatek musi zostać rozliczony w Polsce.\nFirma LTD – jak to zrobić?\nZainteresowany? Dowiedz się jak założyć własną firmę LTD. Aby zarejestrować tego typu działalność, musisz zgłosić się do Companies House. Nie martw się, nie musisz iść do żadnego urzędu – wszystko możesz załatwić online. Jedyne co musisz zrobić, to wybrać pakiet i wypełnić formularz dotyczący struktury spółki.\nJaki jest ZUS w Anglii?\nPrzyszła pora, aby dowiedzieć się, jaki jest ZUS w Anglii. Bez wątpienia składki na ubezpieczenie w Wielkiej Brytanii są o wiele niższe niż w Polsce. W Anglii odprowadza się podatek NIN, który dla samozatrudnionych wynosi:\n3,05 funtów tygodniowo dla zarobków nieprzekraczających 9 568 funtów rocznie,\n9-proc. od nadwyżki powyżej 9 569 funtów, do 50 270 funtów rocznie,\n2-proc. od nadwyżki powyżej 50 270 funtów rocznie.\nJeżeli chodzi o limited company (LTD), to składka na ubezpieczenie jest mocno uzależniona od zarobków. To, co jest pewne, to fakt, że nie musisz odprowadzać składek NIN, jeżeli Twoja miesięczna pensja nie przekracza 737 funtów miesięcznie. Zarobki poniżej tego progu zwalniają Cię również z płacenia podatku dochodowego. Więcej informacji o składkach VAT, nie tylko dla firm LTD, znajdziesz na stronie Government Digital Service: Stawki i progi dla pracowników 2021.\nWarto również rozważyć działalność gospodarczą u naszych zachodnich sąsiadów – Niemców. I w tym przypadku warunki do prowadzenia biznesu wydają się korzystniejsze niż w Polsce. Założenie takiej firmy jest nie tyle, co skomplikowane, jak wymagające czasu. W zależności od rodzaju działalności i formy prawnej należy zgłosić się do sporej liczby instytucji.\nCo więcej, aby móc założyć własny biznes w Niemczech, musisz dysponować lokalem lub serwisem biurowym. Dodatkowo powinieneś otworzyć niemieckie konto bankowe. Pamiętaj jednak, aby mieć na uwadze to, że aby otworzyć taki rachunek, banki bardzo często wymagają zameldowania w Niemczech. Następnie powinieneś sprawdzić, czy działalność, którą chcesz prowadzić, nie wymaga uzyskania specjalnych zezwoleń lub koncesji.\nNiemiecka gewerbe i firma budowlana w Niemczech – czy warto?\nZakładając firmę w Niemczech, musisz przygotować się na to, że czeka Cię wiele formalności. Pierwsze, z czym przyjdzie Ci się spotkać to niemiecka gewerbe. “Gewerbe” to nic innego jak wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Dotyczy on zarówno osób fizycznych, jak i prawnych. Obowiązkowemu rejestrowi podlegają firmy świadczące usługi: przemysłowe, handlowe, budowlane itp.\nWarto zwrócić uwagę na te ostanie. Polskie firmy budowlane w Niemczech cieszą się bardzo dobrą opinią. Można powiedzieć, że nasi rodacy zbudowali zaufanie do polskich fachowców i skradli serca niemieckich klientów. Dodatkowo u naszych zachodnich sąsiadów popyt na nieruchomości przekracza ich podaż. Są to więc idealne warunki do świadczenia tego typu usług.\nFirma w Polsce a praca w Niemczech – czy to możliwe?\nCo ciekawe, możesz mieć swoją firmę (nie tylko budowlaną, ale i każdą inną) w Polsce, a pracować w Niemczech. Istnieją jednak co do tego restrykcje. Zgodnie z prawem, polska firma może działać na niemieckim rynku przez maksymalnie 180 dni. Co się stanie, jak przekroczysz tę liczbę? Czy będziesz musiał zapłacić podwójny podatek?\nNie musisz się o to martwić. Na szczęście, Polska i Niemcy mają podpisaną ustawę o unikaniu podwójnego opodatkowania. Co za tym idzie, w przypadku przepracowania ponad 180 dni na terenie Niemiec, będziesz musiał zapłacić podatek w kraju, w którym posiadasz ośrodek interesów życiowych i gospodarczych. Mówiąc prościej, będzie to kraj, w którym masz dom, rodzinę, kredyty lub pożyczki.\nFirma w Niemczech a praca w Polsce – jak to zrobić?\nMimo wszystko istnieje również drugie rozwiązanie. Czyli założenie firmy w Niemczech a praca w Polsce. W takim przypadku musisz pamiętać o rejestracji podatkowej w niemieckim Urzędzie Skarbowym. Pozwoli Ci to na uzyskanie numeru podatkowego, potrzebnego do prowadzenia działalności na terenie Niemiec.\nNie zapomnij również o złożeniu Gewerbe. Aby to zrobić, będziesz potrzebował:\nadresu miejsca, w którym ma zostać zarejestrowana firma,\ndokumentów potwierdzających prawo do wykonywania danego zawodu,\nzaświadczenia o wpisie do rejestru handlowego lub izby rzemieślniczej,\nzaświadczenia o prawie do swobodnego przesiedlania się,\nFirma w Niemczech – jakie są koszty prowadzenia?\nZainteresowany założeniem firmy w Niemczech? Dowiedz się, jakie są koszty prowadzenia takiej działalności. Jeżeli chodzi o podatek dochodowy, to nie da się go tak łatwo określić. Jest on bowiem uzależniony od wysokości uzyskanego przychodu (zarówno na terenie Niemiec, jak i Polski). Kwota wolna od podatku to aż 9 744 euro. Jeżeli chodzi o ubezpieczenia społeczne, to wynoszą one:\nokoło 58 050 euro rocznie – ubezpieczenie zdrowotne i pielęgnacyjne,\nokoło 85 200 euro rocznie – ubezpieczenie emerytalne.\nWarto wspomnieć o tym, że ubezpieczenie emerytalne i rentowe jest dobrowolne.\nDo głównych kosztów trzeba również zaliczyć wynajem lokalu. Należy też mieć na uwadze to, że sama rejestracja Gewerbe kosztuje od 15 do 65 euro. Kwota ta jest uzależniona od landu i miasta, w którym ma być zarejestrowana Twoja działalność.\nSprawdź: Jak założyć firmę w Niemczech — co warto wiedzieć?\nCiekawą opcją jest również założenie firmy w Norwegii. Nie jest to zbyt skomplikowane, a niesie za sobą masę korzyści. Co prawda, nikt nie prowadzi danych statystycznych dotyczących Polaków prowadzących działalność w Norwegii, ale z nieoficjalnych źródeł wynika, że jest ich ponad 40 tysięcy. Dlaczego?\nFirma w Norwegii – dlaczego warto?\nProwadzenie własnej działalności na terenie Norwegii niesie ze sobą szereg korzyści. Są to m.in. uproszczone formalności i liberalne prawo dotyczące zakładania firm. Co więcej, Polacy podlegają tam tym samym przepisom, co norwescy przedsiębiorcy. Dodatkowo rejestracji firmy można dokonać przez Internet. Jest ona obowiązkowa i co najważniejsze bezpłatna.\nKoszty założenia firmy w Norwegii\nOczywiście, pojawiają się również koszty. Aby prowadzić firmę w Norwegii, musisz zgłosić swoją działalność do Foretaksregisteret. Jest to odpowiednik polskiego Rejestru Handlowego. Takie zgłoszenie wynosi 5 570 NOK lub 6 797 NOK.\nW zależności od charakteru prowadzonej działalności mogą się również pojawić inne koszty, takie jak:\nkoszt uzyskania kart branżowych (są one wymagane np. przy zakładaniu polskich firm budowlanych w Norwegii) – około 105 NOK,\nkoszt szkolenia HMS (polski odpowiednik szkolenia BHP) – około 1 500 NOK.\nKoszty prowadzenia firmy w Norwegii\nWarto również wspomnieć o tym, że norweskie prawo podatkowe jest korzystniejsze niż to, które obowiązuje w Polsce. Ubezpieczenie społeczne wynosi około 11,4% wysokości dochodu, a zaliczki na podatek dochodowy 22%. Istnieją 4 progi podatkowe, po których przekroczeniu nadwyżki zysku podlegają oprocentowaniu według ustalonych stawek. Podatek VAT (przy zysku powyżej 50 000 NOK) dzieli się na stawkę:\nJakie są rodzaje firmy w Norwegii i jak je założyć?\nPrzejdźmy dalej, czyli do tego, jakie są rodzaje firmy w Norwegii. Przedstawimy Ci dwa najpopularniejsze typy, które powinny Cię zainteresować. Pierwszą jest enkeltpersonforetak (ENK), czyli jednoosobowa działalność gospodarcza. Jest to najczęściej wybierana forma prowadzenia działalności. Rejestracja takiej firmy jest prosta i nie wymaga zbyt wielu kosztów. Aby to zrobić, należy wypełnić formularz online i założyć własny rachunek bankowy. Następnie wypełnia się deklarację przychodów, na podstawie której urząd oblicza wysokość podatku dochodowego.\nInnym rodzajem firmy w Norwegii jest aksjeselskap (AS) – odpowiednik spółki kapitałowej. Tutaj również wymagane jest złożenie odpowiedniego wniosku i założenie konta bankowego. Przy rejestracji są jednak wymagane dodatkowe dokumenty, takie jak: umowa spółki, bilans otwarcia czy potwierdzenie wpłaty kapitału początkowego (wpłata musi wynosić minimum 30 tys. koron). Nie obejdzie się również bez powołania rady nadzorczej spółek i wpisu do rejestru przedsiębiorców (koszt około 3 tys. koron).\nSprawdź: Jak założyć firmę w Norwegii? Co to jest spółka AS, NUF i enkelpersonforetak?\nBiorąc pod uwagę wszelkie wydatki i opłaty, warto również zastanowić się nad założeniem firmy w Czechach. Proste przepisy, korzystny system podatkowy i wiele innych zalet kuszą, aby przenieść swoją działalność do naszych południowych sąsiadów. Dowiedz się, jak założyć firmę w Czechach i kiedy się to opłaca.\nPoznaj rodzaje firm w Czechach\nZacznijmy od początku, czyli od poznania rodzajów firm w Czechach. Weźmy pod lupę jednoosobową działalność gospodarczą. Jej założenie jest bardzo proste i wymaga opłaty o wartości 1 000 koron. Dokumenty, które będą Ci potrzebne to: dowód osobisty, zgłoszenie rejestracyjne, zaświadczenie o niekaralności oraz zaświadczenie o tytule własności lub prawie do użytkowania lokalu.\nIstnieje również możliwość założenia spółki. Aby ją założyć, niezbędne będzie spisanie aktu notarialnego. Jego koszt jest uzależniony od kapitału zakładowego i najczęściej wynosi około 10 000 koron. Wymagane dokumenty to: wypis z księgi wieczystej, dokumenty o praktyce zawodowej i wykształceniu, kopia dowodu osobistego (zarówno Twoja, jak i Twojego wspólnika) oraz wyciąg z KRK.\nKoszty prowadzenia firmy w Czechach\nPrzejdźmy do najbardziej interesującej rzeczy, czyli do kosztów prowadzenia firmy w Czechach. Podatek dochodowy od osób fizycznych wynosi 15% różnicy między przychodami a wydatkami. Natomiast podatek dochodowy od osób prawnych wynosi 19%. Warto również wspomnieć o podatku VAT, który w podstawowej stawce wynosi 21%, a w stawce obniżonej od 10% do 15%, w zależności od sprzedawanych produktów czy świadczonych usług.\nFirma w Czechach a sprzedaż w Polsce – czy to realne?\nBrzmi świetnie, ale czy istnieje możliwość założenia firmy w Czechach a sprzedaży w Polsce? Istnieje, ale nie jest ona zbyt opłacalna. W takiej sytuacji jesteś zmuszony do płacenia podatków według polskiego systemu. Dlaczego? Ponieważ zgodnie z prawem, powinieneś płacić podatki w kraju, w którym znajduje się Twoje centrum interesów życiowych. Jasne jest więc, że korzystniejsze jest prowadzenie sprzedaży na terenie Czech.\nSprawdź: Jak założyć firmę w Czechach? — co warto wiedzieć?\nCzy warto prowadzić firmę na Tajwanie?\nJeżeli na poważnie myślisz o firmie za granicą, rozważ opcje działalności na Tajwanie. Posiada on bowiem gospodarkę nastawioną międzynarodowo i najlepszy na świecie system regulacji chroniący mniejszościowych inwestorów. W sprawie podatków warto wiedzieć o tym, że na Tajwanie obowiązuje ustawa o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ponadto Tajwan jest czwartym co do wielkości producentem elektroniki na świecie. Co więcej, kraj ten posiada dodatni bilans i nadwyżkę handlową. Są to więc idealne warunki do założenia własnego biznesu.\nRodzaje firm na Tajwanie\nZakładając firmę na Tajwanie, możesz się zdecydować na jedną z 4 form prowadzenia działalności. Co ważne, żadna z nich nie wymaga kapitału zakładowego. Pierwsza to spółka z o.o, w której musi występować co najmniej jeden partner, a odpowiedzialność wspólników jest ograniczona do wniesionej kwoty. Druga to spółka akcyjna, składająca się z min. 2 partnerów. Jej odpowiedzialność wygląda tak samo, jak w przypadku spółki z o.o. .\nKolejna spółka to spółka jawna, w której odpowiedzialność za zobowiązania ma charakter nieograniczony. Czwartym, ostatnim typem działalności jest spółka komandytowa. Występują w niej dwa rodzaje wspólników. Są to wspólnicy aktywni, ponoszący odpowiedzialność nieograniczoną oraz wspólnicy nieaktywni, których odpowiedzialność jest ograniczona.\nJak założyć firmę w Szwajcarii?\nKolejnym państwem, oferującym wysokie zyski i niskie podatki jest Szwajcaria. Jak w prawie każdym kraju, w zależności od rodzaju firmy, do jej założenia wymagane jest mniej lub więcej formalności. W Szwajcarii rozróżnia się 2 najczęstsze typy działalności gospodarczych:\nindywidualną działalność (Einzelunternehmen/Raison individuelle),\nfirmę o ograniczonej odpowiedzialności (GmbH/SarL)\nIndywidualna działalność w Szwajcarii\nAby prowadzić indywidualną działalność, nie musisz nic rejestrować. Nie potrzebujesz kapitału założycielskiego, dokumentów założycielskich, konta bankowego, pieczątki czy wpisu do rejestru. Co więcej, nie musisz nawet mieszkać w Szwajcarii. Wystarczy ważne pozwolenie na pracę i pobyt. Minusem tego typu działalności jest to, że odpowiadasz za nią całym swoim majątkiem (zarówno majątkiem prywatnym, jak i majątkiem przedsiębiorstwa). Oznacza to, że wszystkie straty idą z Twojej kieszeni.\nKiedy więc zarejestrować taką działalność? Wtedy, gdy Twoje obroty przekroczą 100 000 CHF rocznie i zdobędziesz min. 3 klientów. Rejestracja firmy następuje w Rejestrze Ubezpieczeń Społecznych (SVA/AVS). Wymagane dokumenty to m.in.:\numowy z klientami i dostawcami.\nSpółka o ograniczonej odpowiedzialności (GmbH/SarL)\nPrzejdźmy do firmy o ograniczonej odpowiedzialności. Jest ona o wiele droższa i wymaga większego nakładu administracyjnego w porównaniu do działalności indywidualnej. Aby założyć tego typu firmę, będziesz potrzebował zebrać kapitał początkowy o wysokości min. 20 000 CHF. Od wielkości wkładów uzależniona jest odpowiedzialność wspólników. Co więcej, musisz się również liczyć z kosztami, jakie niesie za sobą współpraca z notariuszem i prawnikiem oraz wpis do Rejestru Handlowego.\nNumer VAT w Szwajcarii – jak uzyskać i kto musi go mieć?\nBez względu na to, na jaki rodzaj działalności się zdecydujesz, będziesz zobowiązany do uzyskania numeru VAT w Szwajcarii. Zgodnie z prawem, każda zagraniczna firma, która chce kupować, sprzedawać i importować towary z lub do Szwajcarii, powinna zarejestrować się jako podatnik VAT. Aby to zrobić, wystarczy wypełnić odpowiedni kwestionariusz online. Dane, które będą Ci do tego potrzebne to m.in.:\nnazwisko i adres szwajcarskiego przedstawiciela fiskalnego,\nszwajcarski obrót spółki zagranicznej.\nFirma w Szwajcarii – jakie są koszty?\nPrzejdźmy więc do kosztów. Warto wspomnieć o tym, że Szwajcaria słynie z najniższych podatków w Europie. Zwykła stawka VAT wynosi 8%, w przypadku usług hotelarskich – 3,8%, a w odniesieniu do artykułów pierwszej potrzeby i książek – 2,5%. Co więcej, usługi medyczne i edukacyjne są całkowicie zwolnione od podatku.\nSkoro już jesteśmy przy kosztach, to warto również pomyśleć o ubezpieczeniu od utraty źródła dochodu. Co prawda, nie jest ono wymagane, lecz na pewno może się przydać. Koszt takiego ubezpieczenia to 500 CHF miesięcznie. Istotne jest również ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, którego koszty wahają się między 200 – 250 CHF.\nFirma w Polsce a mieszkanie za granicą – czy można to zrobić?\nA co w przypadku gdy mieszkasz za granicą, a chciałbyś założyć własną firmę w Polsce? Czy istnieje taka możliwość? Oczywiście, że tak. Zgodnie z prawem, działalność w Polsce może założyć każdy obcokrajowiec pochodzący:\nz państw UE,\nz państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA),\nz państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych przez te państwa z Unią Europejską i jej państwami członkowskimi.\nFirma w Polsce a mieszkanie za granicą – jak się rozliczać?\nWszystko jasne, ale w którym kraju powinieneś się rozliczać? Mieszkając za granicą i posiadając jednocześnie firmę w Polsce, będziesz podlegał ustawodawstwu tego państwa, w którym prowadzisz swoją działalność. Rozliczasz się wtedy z dochodów uzyskanych na terenie Polski. Jest to tzw. ograniczony obowiązek podatkowy.\nJak więc założyć własną firmę w Polsce? To proste. Pierwsze co będziesz musiał zrobić, to złożyć wniosek CEiDG-1. Na szczęście nie musisz przyjeżdżać do Polski, aby to zrobić. Istnieje opcja złożenia wniosku online. Co ciekawe, podczas jego wypełniania masz możliwość dokonania zgłoszenia do ZUS. Kolejnym krokiem jest rejestracja do VAT. Jak widać, potrzebne jest trochę czasu i załatwienie formalności. Na szczęście, zawsze można zlecić założenie działalności zewnętrznej firmie.\nPozostała jeszcze jedna kwestia, a mianowicie to, czy polska firma może mieć konto za granicą. Zgodnie z prawem, otwieranie rachunków bankowych przez polskich rezydentów jest dopuszczalne:\nw państwach UE,\nw państwach członkowskich OECD,\npozostałych państwach (lecz z pewnymi ograniczeniami).\nNależy mieć również na uwadze to, że w każdym kraju obowiązują inne zasady dotyczące zakładania kont za granicą. Z pewnością nie zakazują one otwarcia nowego konta. Raczej wymagają spełnienia pewnych warunków, takich jak uzyskanie określonych przychodów czy liczby klientów.\nFirma za granicą a tłumaczenia – czy ich potrzebujesz?\nPrzejdźmy do bardzo ważnej rzeczy, niezbędnej przy zakładaniu firmy za granicą, a mianowicie do tłumaczeń. Jak już pewnie zauważyłeś, przy rejestracji działalności wymagane jest złożenie sporej ilości dokumentów, takich jak: umów spółek, wpisów z KRS czy aktów notarialnych.\nCzęsto treści te wymagają tłumaczenia. I to nie byle jakiego. Jest to tłumaczenie uwierzytelnione. Takim zadaniem zajmuje się tłumacz przysięgły. Jego podpis i pieczęć potwierdzają zgodność tłumaczenia z oryginałem pod groźbą odpowiedzialności cywilnej.\nFirma za granicą? Najpierw sprawdź, czy Ci się to opłaca\nFaktem jest, że prowadzenie firmy za granicą generuje duże zyski. Niższe podatki i lepsze warunki do rozwoju biznesu sprawiają, że coraz więcej osób decyduje się na założenie działalności za granicą. Nie jest to jednak rozwiązanie dla każdego. Wszystko zależy od modelu biznesowego, zgromadzonych funduszy i kraju, w którym chce się założyć firmę.\nIstotne są również tłumaczenia biznesowe, potrzebnych nie tylko do rejestracji działalności, ale i do jej prowadzenia. Czy zdecydowałeś się na firmę za granicą i szukasz wysokiej jakości tłumaczeń? Wykonujemy tłumaczenia online, dzięki czemu nie musisz ruszać się z domu. Co więcej, zamówienie złożysz z dowolnego miejsca na świecie. Dzięki temu rozwiązaniu zaoszczędzisz sporą ilość czasu i będziesz mógł przeznaczyć go na prowadzenie własnego biznesu.\nJak założyć firmę na Malcie? Czy to się opłaca?\nJak założyć firmę na Słowacji? Jakie są podatki dla firm na Słowacji?


Honorata "Honey" Skarbek dodała zdjęcie, na którym w ogóle nie przypomina siebie! - Gwiazdy - MAXXX News | RMF MAXXX\nHonorata "Honey" Skarbek dodała zdjęcie, na którym w ogóle nie przypomina siebie!\ndate_range środa, 27 listopada 2019 (18:51)\n"Honey" słynie ze swoich spektakularnych metamorfoz. Na każdym dodanym przez celebrytkę zdjęciu, internauci porównują jej wygląd do zagranicznych i rodzimych gwiazd show-biznesu. Często nie można oderwać wzroku od niesamowitych zdjęć, na których prezentuje się wyśmienicie. Czy tym razem jednak przesadziła ze zmianą wyglądu? Niektórzy uważają, że w ogóle nie przypomina siebie!\nPobawmy się w nastolatków i #teamktótkie zostawia w komentarzu  , a #teamdługie  / bodziak @undizfamily #undizfamily\nA post shared by Honorata Skarbek (@honkabiedronka) on Nov 26, 2019 at 10:23am PST\nNa ostatnim zdjęciu internauci nie dowierzali, że widzą tę samą kobietę. Krótkie blond włosy ścięte w średniego „boba”, który sprawia, że twarz jest znacznie szczuplejsza, wyraźnie powiększone usta i oczy sprawiają wrażenie, jakby ta kobieta nie miała nic wspólnego ze Skarbek. Fani przecierają oczy ze zdumienia, gdy zorientują się, że oglądają najnowsze zdjęcie opublikowane przez Honoratę.\nSzukałem podobieństwa... To na bank nie jest H.Skarbek, więc kto?\nTa mina jest trochę niepokojąca\nCos tu jest nie tak na tym zdjeciu.. Moze światło pada na twarz ale wrazenie jest dziwne.\nCos majstrowalas z buzka?\nPrzypominasz mi tu trochę Nicki Minaj\nPoza niedowierzającymi komentarzami pojawiało się także sporo tych pozytywnych. Nie ma co się dziwić, zdjęcie przedstawia piękną kobietę, ale niepodobną do Honoraty, którą znamy ze zdjęć na Instagramie.\nWiele twarzy Honoraty\nMożna powiedzieć, że Honorata jest niemal jak kameleon. Zawsze zachwyca swoją nietuzinkową urodą, z którą często eksperymentuje. Nowy kolor włosów, mocniejszy makijaż, mocniej wyrysowane brwi i usta i mamy kompletnie nową „Honey”. Pomimo częstych zmian wyglądu i porównań do Ariany Grande, Mariny, czy przede wszystkim do Kylie Jenner, nadal można było rozpoznać piosenkarkę na zdjęciach.\nJaki jest Wasz ulubiony cytat z dowolnej piosenki z mojej najnowszej płyty #codependency ? Szykuję jeszcze dla Was kilka niespodzianek związanych z tym projektem, a po Nowym Roku ruszam z nagrywaniem nowego materiału fot. @dscll\nA post shared by Honorata Skarbek (@honkabiedronka) on Nov 18, 2019 at 8:34am PST\nJesteśmy po 48h od premiery mojej płyty CODEPENDENCY i jestem bardzo ciekawa jak Wasze wrażenia? Gdzie słuchacie płyty? CD czy streamingi? Który utwór jest Waszym ulubionym i czy podoba Wam się najnowsze video do singla EGO? Czekam na Wasze komentarze\nA post shared by Honorata Skarbek (@honkabiedronka) on Nov 10, 2019 at 9:50am PST\nPlanowałam Wam pokazać, że ścięłam włosy, ale ewidentnie miłość do piesiorów wzięła górę ?\nA post shared by Honorata Skarbek (@honkabiedronka) on Nov 14, 2019 at 9:25am PST\nMy soul is a mix of chaos and art / błyszczyk @semilac Candy Lips Pastel Peach 102\nA post shared by Honorata Skarbek (@honkabiedronka) on Nov 4, 2019 at 10:21pm PST\nDESIRE dzisiaj 15:00\nA post shared by Honorata Skarbek (@honkabiedronka) on Oct 17, 2019 at 5:30am PDT\nPatrzy spokojna, chłodna, bo jest do tornad zdolna / komplet @sunsetshop.pl\nA post shared by Honorata Skarbek (@honkabiedronka) on Sep 12, 2019 at 8:44am PDT\nThe mind is like water. When it’s turbulent, it’s difficult to see. When it’s calm, everything becomes clear. @undizfamily #undizfamily\nA post shared by Honorata Skarbek (@honkabiedronka) on Aug 5, 2019 at 7:39am PDT\nHonorata Skarbek zrobiła sobie wcięcie w talii... Photoshopem? Fani nie mają wątpliwości\nHonorata Skarbek należy do tych gwiazd polskiego show-biznesu, które regularnie dzielą się ze swoimi fanami zdjęciami z życia prywatnego. Piosenkarka wrzuciła niedawno do sieci...\n"IYO". Honorata Skarbek w duecie z hiszpańskim DJ-em IWARO\nJuż niebawem na światło dzienne wyjdzie piąty album Honoraty Skarbek, jednak teraz możemy usłyszeć jej nowy singiel, który jest zapowiedzią krążka....\nlabel Honorata Honey Skarbek Honorata Skarbek metamorfoza\nOdmieniona Adele zachwyca w kręconych włosach. Fani nie mogą rozpoznać piosenkarki\nMama Honoraty Skarbek jest ciężko chora. "Nie życzę tego nikomu"\nAleksandra Żuraw schudła 40 kg! Uczestniczka "Top Model" zdradziła kulisy przemiany\nEwelina Lisowska blondynką! Piosenkarka pokazała efekt metamorfozy\nRebel Wilson chudnie w oczach! Aktorka idzie w ślady Adele\n"Na Wspólnej" po wakacjach. Śmierć w serialu!\nW najnowszych odcinkach serialu: "Na Wspólnej", które widzowie będą...\nJasnowidz Wojciech Glanc przepowiedział wybuch w Bejrucie. Teraz ostrzega przed kolejną tragedią\nZnany m.in. z programu "Mam Talent" Wojciech Glanc jest jasnowidzem....\nAleksandra Żebrowska urodziła? Media przekazały informację o trzecim dziecku Żebrowskich\nAleksandra Żebrowska urodziła! Taka wieść od wczoraj pojawia się na...\n"ęśąćż, test" - dostaliście takie wiadomości od mBanku? Nie logujcie się do aplikacji mobilnej!\nKlienci mBanku dostali dziś niepokojące wiadomości o tajemniczej treści...\nKrzysztof Kiersznowski dementuje wiadomości o pobycie w szpitalu: „Plotki i niecne pomówienia”\nSzokujące wiadomości na temat zdrowia Krzysztofa Kiersznowskiego niedawno...\nPoszukiwany piłkarz nie żyje. Odnaleziono ciało 23-letniego Dominika Kaczora\nTragiczny finał poszukiwań 23-letniego Dominika Kaczora. Za pośrednictwem...\nZniewalająca Sandra Kubicka. Kadry w skąpym bikini trafiły do sieci!\nSandra Kubicka doskonale wie, jak rozgrzać fanów. W sieci pojawiły się...\nKwiatkowski pokazał swojego nowego chłopaka. Michał opublikował romantyczny kadr\nMichał Kwiatkowski pokazał swojego nowego partnera. Zaledwie pół roku po...\nInstagramDzieckoCiążaserialM jak MiłośćpremieraSerialefilmYouTubeprogramTVNśmierćzdjęcieŚlubBig BrotherZdjęciaWideoRolnik szuka żonyzwiązekaktorkaodcinekTVN7Anna LewandowskateledyskmetamorfozaRobert LewandowskiNowośćkinoPolsatPlayerkoronawirusmuzykaWakacjezwierzętawypadekpiespiłka nożnaPolskaJulia WieniawaDoda