Półwysep Helski – Chałupy welcome to! | Polska jest najpiękniejsza\nPółwysep Helski – Chałupy welcome to!\nMierzeja Helska to jeden z najpiękniejszych regionów Polski. Zlokalizowana jest w północnej części kraju, na terenie Pobrzeża Gdańskiego. Ze względu na bardzo atrakcyjne umiejscowienie, mnogość atrakcji turystycznych oraz kulturalnych, co roku przyjeżdża tutaj wielu turystów, którzy pragną wypocząć w tym urokliwym zakątku Polski. Znajdziemy tutaj wiele ciekawych miejscowości oraz miast, które posiadają bogatą ofertę turystyczną. Duży obszar Mierzei Helskiej powoduje, że większość turystów zostaje tutaj na dłużej niż jeden dzień, dlatego też powstała baza noclegowa, którą możemy znaleźć w wyszukiwarce internetowej pod adresem – meteor-turystyka.pl/noclegi,polwysep-helski,58.html. Zestawienie ofert miejsc noclegowych różnych pensjonatów, hoteli oraz innych obiektów tego typu, jest ogromnym ułatwieniem dla każdego turysty i sprawia, że zdecydowana większość osób może znaleźć tutaj wymarzone miejsce do odpoczynku.\nPółwysep Helski należy do Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, który powstał w 1978 roku. Łączna powierzchnia parku jest równa około 188 kilometrom kwadratowym. Można tutaj znaleźć wiele ciekawych i unikatowych gatunków roślin i zwierząt. Elementem wyróżniającym jest obecność torfowisk, które pięknie wyglądają późnym latem i przyciągają wielu turystów. Zlokalizowano tu niewielką wioskę, która jest bardzo często odwiedzana przez wiele osób. Wieś ta nosi nazwę Chałupy, w której znajdziemy zaledwie 376 mieszkańców. Została założona w 1635 roku i już wtedy cieszyła się ogromną popularnością. W Chałupach znajdziemy piękną, piaszczystą plażę, która przez cały okres letni jest strzeżona przez ratowników wodnych. Jest tam sieć obiektów gastronomicznych, w których serwowane są tutejsze przysmaki oraz lody i inne. We wsi funkcjonuje także bardzo popularna plaża nudystów. Przy każdym kąpielisku co roku działają boiska do gry w siatkówkę plażową, na których rozgrywane są zawody. Ogromnym zainteresowaniem cieszy się Port Chałupy, który co roku jest odwiedzany przez wiele osób. Funkcjonuje on przez cały rok. Organizowane są tutaj wycieczki, podczas których można poznać historię tego wyjątkowego miejsca. Półwysep Helski posiada wiele ciekawych zakamarków i miejsc, które warto odwiedzić.\nOpublikowano 2 lutego 2017 Autor Adity\nPoprzednie Poprzedni wpis: Sianożęty na wakacje – piękna plaża i brak tłumów\nNastępne Następny wpis: Poczuj swojski klimat Śląska w Krzyżowej


Chłopak opisał, dlaczego dziewczyna nie przyjęła jego oświadczyn. Powód, dla którego tak postąpiła jest zadziwiający - Jest Pozytywnie\nDzień zaręczyn jest bardzo ważny dla każdej pary. Mężczyzna deklaruje swoją miłość i przywiązanie, a kobieta chce, by to był najpiękniejszy dzień w jej życiu. I kiedy ukochany przed nią klęknie, musi chce w radości wykrzyknąć: TAK!\nNiestety zdarza się, że plany i marzenia par rozbiegają się i to, co dla jednego jest najważniejsze dla drugiej strony nie stanowi żadnej wartości. 25-letni użytkownik Reddit – Logan podzielił się swoją historią o oświadczynach. Był ze swoją dziewczyną ponad dwa lata i stwierdził, że to właściwy czas.\nTylor, moja dziewczyna, z którą byłam ponad dwa lata, zawsze lubiła ekstrawagancje. Lubiła, żeby wszystko było olśniewająco i jak ze snów. Nigdy nie wspominała o małżeństwie, dopóki jej koleżanki nie zaczęły się zaręczać. Opowiadała mi jak wspaniale ich mężczyźni zaplanowali to – wystawne kolacje, fotograf. Miejsca też były jak ze snów – zamek we Francji, plaża w innym egzotycznym kraju. Cały czas mówiła, że tez marzy o wspaniałych oświadczynach, wystawnych i niesamowitych.\nJednak ani słowa nie mówiła o tym, co dla mnie było ważne, że ślub oznacza miłość i wierność do końca. Jej pomysły były coraz bardziej wymyślne i kosztowne. Mimo to postanowiłem poprosić ją o rękę.\nźródło : reddit.com


TENETE TRADITIONES: Kolejny Polak został zamordowany przez islamską dzicz! Tym razem, po raz pierwszy, na terenie Polski!\nKolejny Polak został zamordowany przez islamską dzicz! Tym razem, po raz pierwszy, na terenie Polski!\nW noc Sylwestrową, 31 grudnia 2016 r. ok godz. 23.00 został zamordowany, przez 26 letniego islamskiego imigranta, pochodzenia tunezyjskiego (kucharza w barze z kebabem), oraz drugiego, 41 letniego imigranta, pochodzenia algierskiego (właściciela tegoż baru), 21 letni Polak, mieszkaniec Ełku, Ś.p. Daniel Rudnicki. Zamordowany został rzekomo z powodu nie zapłacenia za dwie butelki napoju coca-cola, które wyniósł z lokalu, a za które zapłacić miał jego kolega...\nZabity w Ełku Daniel Rudnicki nie był bandziorem! Był zwyczajnym, dobrym człowiekiem. Na stronie wirtualnyelk.pl znalazłem artykuł opisujący jego sylwetkę.\nKim był zamordowany Daniel Rudnicki?\n21 letni Daniel Rudnicki poniósł śmierć w wyniku ataku nożem w noc sylwestrową w Ełku na ulicy Armii Krajowej. W naszym mieście zawrzało. Również w internecie. Można spotkać wiele komentarzy, w których internauci domniemają, jakoby zamordowany ełczanin swoim postępowaniem lub zachowaniem sprowokował obcokrajowców, że niby wrzucił petardę do lokalu z kebabem.\nTymczasem Daniel był bardzo ułożonym i dobrym człowiekiem co możemy wywnioskować z jego zdjęć na jego profilu facebookowego oraz z komentarzy jego znajomych, którzy są w szoku.\n„Tak znałam go był wspaniałym kumplem Był bardzo czuły można było na nim zawsze polegać. Dużo osobom pomógł”\n„Tak o Boże tylko nie on„\n„Znalazłeś się w nieodpowiednim miejscu w nieodpowiedniej porze”\n„Byłeś wspaniałym chłopakiem, zawsze uśmiechniętym, nie szukałeś problemów, zawsze można było na Ciebie liczyć a odszedłeś tak młodo przez takich śmieci”\nPOLSKA NIGDY NIE ZAPOMNI TEJ ZBRODNI!!!\nDodane przez: Michał Mikłaszewski o 01:51


Dom Pomocy Społecznej Wójtowska » JASEŁKOWY SPEKTAKL\nUczniowie z Technikum Architektoniczno – Budowlanego w Warszawie odwiedzili nas ze spektaklem jasełkowym. Wciągnęła nas dramaturgia przedstawienia, w której kreacje poszczególnych postaci: Świętej Rodziny, Aniołów, króla Heroda i diabłów urealniły wydarzenia z czasów narodzin Jezusa. Przypadła nam do gustu scenografia, w której odbywało się przedstawienie – oczywiście – z dużą gwiazdą betlejemską w tle. Młodzieżowy chór przy akompaniamencie instrumentów smyczkowych wykonał podczas spektaklu kolędy, a my z radością włączyliśmy się do wspólnego śpiewu. Artystyczne międzypokoleniowe spotkanie sfinalizowała pamiątkowa fotka.


JPII - Nasz Patron Błogosławionym! - Stowarzyszenie Speranda Niepogledzie\nJPII - Nasz Patron Błogosławionym!\nNa ten dzień czekał cały świat: ogłoszono beatyfikację Jana Pawła II! Z radością tę wiadomość przyjęła społeczność naszych szkół w Niepoględziu dla których od prawie siedemnastu lat Jan Paweł II jest wyjątkowym patronem. Jak podaje komunikat Watykanu beatyfikacja Sługi Bożego Jana Pawła II odbędzie się w Niedzielę Miłosierdzia Bożego 1 maja 2011 roku o godz. 10.00 na Placu św. Piotra w Rzymie.\nNauczanie papieża Jana Pawła II, Jego sylwetka i życie są na co dzień obecne w programie naszych szkół. Żywo włączaliśmy się w program dziewięciomiesięcznych przygotowań Kościoła w Polsce do beatyfikacji. W związku z podaniem daty beatyfikacji chcemy jednak dzielić się tą radością z całym środowiskiem dla którego nasza szkoła pracuje. Najbliższe sześć miesięcy obejmie program specjalnych działań jakie podejmą uczniowie, nauczyciele i rodzice by przypomnieć ten dobry przykład jaki pozostawił nam nasz Patron.\nPodjęliśmy także decyzję że w niedzielę 17 lipca 2011 roku, a więc w dzień kiedy wspominamy obecność bp Karola Wojtyły w Niepoględziu podczas spływu kajakowego rzeką Słupią, dokonamy uroczystego odsłonięcia pomnika Jana Pawła II przed naszą szkołą. Uroczystość ta połączona będzie z odprawianą tradycyjnie Mszą Święta na wodzie – na Jeziorze Głębokim. Już dziś wszystkich serdecznie na ten dzień zapraszamy. O szczegółowym programie najbliższych miesięcy oraz o programie uroczystości 17.07.2011 będziemy informować na bieżąco.


Nieoficjalnie: dyrektor PISF wybrany przewagą jednego głosu. Ostateczną decyzję podejmie minister Gliński - WP Film\nmagdalena srokaminister kultury i dziedzictwa narodowego\nRadosław Śmigulski, Izabella Kiszka-Hoflik i Andrzej Jachimczyk znaleźli się w finale konkursu na nowego dyrektora PISF. Z nieoficjalnych informacji wynika, że Komisja Konkursowa wybrała już swojego kandydata przewagą jednego głosu. O ostatecznym wyborze ma zdecydować minister kultury.\nWedług ustaleń serwisu wPolityce.pl, największe szanse na stanowisko dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej ma Radosław Śmigulski, menadżer w wielu firmach, były członek zarządu Totalizatora Sportowego i dyrektor generalny Syrena Films. Na Śmigulskiego miało zagłosować sześciu członków Komisji Konkursowej. O jeden głos mniej zdobyła podobno Izabella Kiszka-Hoflik, pełniąca obowiązki dyrektora PISF po głośnym odwołaniu Magdaleny Sroki.\nPrzypomnijmy, że oficjalnym powodem odwołania Sroki było "naruszenie przepisów prawa" w związku z listem do Christophera J. Dodda, prezesa Stowarzyszenia Amerykańskich Producentów Filmowych. List, podpisany przez Srokę, miał sugerować, że Polska jest krajem zniewolonym przez "ksenofobicznych nacjonalistów". Dyrektor PISF zapewniła, że treści listu nie znała i zwolniła w trybie natychmiastowym pracownika, odpowiedzialnego za jego treść.\nPiotr Zaremba, informując o nieoficjalnym wyborze Śmigulskiego, dodał, że "wobec niemal równego podziału głosów [Komisja Konkursowa] przekaże obie kandydatury ministrowi kultury Piotrowi Glińskiemu, aby on dokonał ostatecznego wyboru."\nZaremba przypomina, że Magdalena Sroka została wybrana jednogłośnie przez członków ówczesnej Komisji, "dobranej przez platfomerską minister Małgorzatę Omilanowską. Wybrano ją jednogłośnie, choć miała mocnych konkurentów."\nObejrzyj: Protest przed siedzibą PISF. "Instytut filmowców - nie polityków". Czy PIS przejmie PISF?


Dodane przez mlacz dnia Marzec 06 2014 10:21:15\nWe wspó³pracy ze szko³± belgijsk± VTI Sint-Lucas w Menen (http://www.vtimenen.be) rozpoczê³a siê w naszej szkole realizacja nowego projektu eTwinning: „WW1 through a lens” (I WOJNA ¦WIATOWA W OBIEKTYWIE). W projekcie bierze udzia³ 17 uczniów z klas IIb, Ia, , Ic, Id. Opiekunami s± panie profesor Agnieszka Muc i Agnieszka £±czkowska a ze strony belgijskiej Stijn Vanhoorne i Frederik Wylin.\nETwinning to ³±czenie i wspó³praca bli¼niaczych szkó³ w Europie za po¶rednictwem mediów elektronicznych i promowanie szkolenia nauczycieli. Jest to edukacyjny program Unii Europejskiej, który promuje wykorzystywanie technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w szko³ach europejskich. Uczniowie i nauczyciele wykorzystuj± Internet we wspó³pracy ponad granicami. Wspó³dzia³aj±, wymieniaj± siê informacjami i materia³ami do nauki.\nETwinning poszerza zakres pedagogicznych mo¿liwo¶ci oferowanych uczniom i nauczycielom, motywuje do nauki i otwarcia na Europê. Akcja eTwinning promuje wspó³pracê szkó³ w Europie za pomoc± technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) oferuj±c wsparcie, narzêdzia i us³ugi, tak by szko³y w prosty sposób mog³y tworzyæ w ramach ró¿nych dziedzin krótko- i d³ugoterminowe partnerstwa.\nPortal eTwinning (www.etwinning.net) jest w tej akcji g³ównym miejscem spotkañ oraz platform± pracy. Jest dostêpny w 25 jêzykach i przyci±gn±³ do siebie blisko 230 277 cz³onków i ponad 5462 projektów* realizowanych przez dwie lub wiêcej szkó³ z ca³ej Europy. Portal oferuje narzêdzia internetowe umo¿liwiaj±ce nauczycielom znalezienie partnerów do wspó³pracy, zak³adanie projektów, dzielenie siê pomys³ami, wymienianie siê przyk³adami najlepszych praktyk oraz natychmiastowe rozpoczêcie wspó³pracy z wykorzystaniem ró¿nych, specjalnie dopasowanych do potrzeb narzêdzi, dostêpnych na platformie eTwinningu.


Drukarnia sitodrukowa | Sitodruk na koszulkach tkaninach ubraniach\nDrukarnia sitodrukowa specjalizująca się w druku na materiałach z przeznaczeniem dla dzieci i niemowląt\nSITODRUK to jedna z technik, która posiada wyjątkowo długą tradycję oraz niesamowitą trwałość. Jest wykorzystywany do drukowania jedno i wielobarwnych nadruków. Osoby planujące nadruk na dużą skalę oraz chcące zachować wysoką jakość powinny wybrać technikę sitodruku. Przed realizacją dużych nakładów przesyłamy prototyp do akceptacji z umiejscowieniem wzoru, odpowiednią tonacją kolorów. Sitodruk jest najbardziej opłacalną formą druku dla dużych zamówień. Wycena druku jest zawsze indywidualna. Na wysokość wyceny wpływa wiele różnych czynników: nakład, wymiary wzoru, kolor tła i inne. Poproś o bezpłatną wycenę. Skontaktuj się z nami poprzez formularz.\nDoskonałe nasycenie kolorów oraz różnorodność farb\nBrak ograniczeń co do rodzaju użytej tkaniny\nNiski koszt wykonania przy dużych nakładach\nOdporność na spieranie się kolorów\nNadruk na materiałach z przeznaczeniem dla dzieci i niemowląt\nWykonujemy nadruki na wykrojach z dzianin i tkanin oraz na różnego rodzaju gotowych produktach, na przykład: koszulkach, bluzach, polarach, spodniach, torbach, ręcznikach, na odzieży sportowej i roboczej.\nStosujemy farby, dzięki którym można uzyskać nietypowe efekty wizualne w zależności od potrzeb: farby puchnące, brokatowe, fluorescencyjne, efekt perły, złocenia, posypek glitterowych, posypek typu sugar, folii flex, dżety i inne.\nPrzykładowe nadruki sitodrukowe\nSitodruk dla firm i klientów indywidualnych\nRealizujemy projekty dla małych, średnich i dużych firm oraz dla klientów indywidualnych z Częstochowy, Wrocławia, Gdańska, Radomia, Rudy Śląskiej, Opola, Koszalina, Poznania, Wałbrzycha, Torunia, Elbląga, Lublina, Gdyni, Rzeszowa, Kielc, Łodzi, Piotrkowa Trybunalskiego, Katowic, Zielonej Góry, Warszawy, Bytomia, Zabrza, Chorzowa, Bielska-Białej, Sosnowca, Gliwic, Kalisza, Szczecina, Dąbrowy Górniczej, Tarnowa, Olsztyna, Rybnika, Legnicy oraz innych miast województwa dolnośląskiego, śląskiego, opolskiego, lubuskiego, podkarpackiego, kujawsko-pomorskiego, pomorskiego, mazowieckiego, małopolskiego, zachodniopomorskiego, podlaskiego, łódzkiego, świętokrzyskiego, wielkopolskiego, lubelskiego, warmińsko-mazurskiego. Świadczymy usługi sitodruku także dla zagranicznych przedsiębiorstw z Włoch, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Belgi, Holandii, Niemiec, Słowacji, Czech…\nCzy farby sitodrukowe są bezpieczne?\nW naszej drukarni stosujemy farby najwyższej jakości bez formaldehydu i metali ciężkich, odporne na ślinę i pot, które są bezpieczne nawet dla niemowląt. Posiadamy certyfikaty z Instytutu Włókiennictwa w Łodzi, które potwierdzają najwyższą jakość oraz bezpieczeństwo naszych farb.\nCzy nadruki sitodrukowe są trwałe?\nTrwałość oraz jakość nadruków jest nie tylko uzależniona od odpowiedniego doboru farb czy utrwalenia termicznego druku. Trwałość zależy również od materiału na jakim nanoszony jest druk oraz odpowiedniego przestrzegania przepisów prania. Dzięki temu możemy uzyskać trwały nadruk i cieszyć się nim przez długi okres czasu.\nJaki jest maksymalny obszar nadruku sitodrukiem?\nWielkość pola nadruku sitodrukiem wyznacza wielkość pola stołów drukarskich na których nanoszony jest druk. Drukujemy do dziesięciu kolorów włącznie w formacie 45 x 55 cm, oraz pięciu kolorów w formacie 80 x 100 cm.\nDrukarnia sitodrukowa print-sitodruk.pl – Sitodruk na wykrojach i wyrobach gotowych, Usługi sitodruku


Kraj - strona 432 - Do Rzeczy\nBosak tłumaczy się z rapu Korwina-Mikkego. "Ostre dissy wpisują się w konwencję rapową"\nJanusz Korwin-Mikke wziął udział w wyzwaniu #hot16challenge2. W nagranej piosence polityk rapuje m.in. o "szatkowaniu socjalistów". Poseł Lewicy Maciej Kopiec złożył zawiadomienie do Komisji Etyki w tej sprawie. Sprawę komentował na...\n"I to jest mój cel". Kaczyński zdradza swoje plany\n– Nasz kandydat ma wielkie szanse na wygranie wyborów prezydenckich, a to z kolei da nam dobrą pozycję do walki o następną kadencję i kolejne większościowe zwycięstwo. I to jest mój cel – tłumaczy prezes PiS Jarosław Kaczyński w...\nCztery poprawki Szumowskiego. O co wnioskował minister zdrowia?\nSejm uchwalił ustawę ws. organizacji tegorocznych wyborów prezydenckich wraz z 21 poprawkami PiS i jedną poprawką Lewicy. Cztery poprawki do projektu zgłosił minister zdrowia Łukasz Szumowski.\nMydło w głowie\nKto jest odrealniony?\nSejm przyjął ustawę PiS ws. wyborów prezydenckich\n"PiS ogranicza wolność". Bodnar chce wystąpić do OBWE ws. wyborów\nNie jesteś ubezpieczony a wymagasz leczenia? Ci specjaliści nieodpłatnie pomagają Polakom\nŚląsk: Przypadki nowych zakażeń to przede wszystkim pracownicy kopalń\nBielan: PO zrobi wszystko, aby zablokować wybory\nOsoby walczące z koronawirusem kandydatami do Nagrody Warszawy. Tego chcą radni PiS\nCieszyński: Kierujemy na Śląsk dodatkowe wsparcie\n"Drodzy hejterzy". Mocny wpis Dworczyka\nProf. Chwedoruk: Kryzys Platformy największy w historii, bo są dziś chętni, by zająć jej miejsce\nMZ: We wtorek rekordowa liczba zakażeń. Wyzdrowiało w sumie 6131 chorych\nWłaściciel siłowni pozywa Skarb Państwa. Chce prawie pół miliona odszkodowania\nMacierewicz: To nie jest zwykła epidemia\nWarszawa otwiera żłobki i przedszkola. Od kiedy?\nGorzki list lekarzy do ministra Szumowskiego. "Przyjmujemy to z oburzeniem..."\n"Konsensus i sprawne przeprowadzenie wyborów". Prezydent spotkał się z marszałek Sejmu


Nowy darmo Google Android 3.1 Jedzenie & Pić Aplikacje do pobrania\nNowy darmo Jedzenie & Pić Aplikacje dla Google Android 3.1\n8 Mar 16 W Rozrywka, Jedzenie & Pić\nMiędzynarodowe restauracji typu fast food burger z kurczaka, warzywa burger, burger sera i różnych odmian winorośli, Burger recepty bez uszczerbku na ich gusta Pobierz aplikację i prowadzić zdrowy tryb życia hamburgera w pysznym...\nTa aplikacja. zapewniają informacjom o DelhiSnacksPoint (DSP). Delhi Przekąski Point jest wylot Przekąski w sektorze 11 Rohini Delhi, która oferuje świetną jakość Pav Bhaji, soja, Paneer Tikka Chaap, Grzyb tikka Veg Kabab, Tawa Chaap, kruchy KFC Chaap i napoje dostarczane do domu. z wykorzystaniem thsi aplikacji klienci otrzymują właściwej infromation o DelhiSnacksPoint...\nPrzedstawiając nowe spojrzenie na merchandisingu, teraz sprzedawać produkty do najlepszej bazy klientów, a także kupować produkty od zaufanych sprzedawców i znaleźć najlepsze z obu światów tych na liście kontaktów samego. Z listy kupującego / sprzedającego, pochodzących bezpośrednio z listy kontaktów, eZeeSalez zawęża lukę między Twojej firmy i klientów. Czy mamy do czynienia z diamentami, tekstylia, moda, elektronika, elektronika, strój, akcesoria, zabawki, lekarstwa lub każdej...\nTa aplikacja zawiera przepisy sałatki. Wszystkie przepisy korzystać z prostych składników, które są łatwo dostępne i inexpensive.If jesteś zainteresowany dowiedzieć się, jak gotować zdrowe, a jednocześnie proste recepty, jesteś we właściwym...\n3 Mar 16 W Rozrywka, Jedzenie & Pić\nKochasz babeczki? Czy jesteś jednym z manią ciastko? Chcesz stworzyć własną ciastko? Tutaj można dowiedzieć się, jak zrobić ciastko. można również znaleźć łatwe recepty cupcake za darmo, też zdobienia ciastko wiedzieć, jak tworzyć własne ciastko i jak go upiec, jak zrobić ciastko dla dzieci sprawiają, że najlepsze babeczki jak czekolada cupcake, cupcake truskawek, czerwonej aksamitnej ciastko, proste ciastko, i podstawowy przepis ciastko znajdziesz najlepsze recepty Cupcake nauczyć...\nSzukasz łatwe i smaczne Kids Recipes? Znalazłeś - obiad - Veggies - Pizza - Pasta - Zupy - zapiekanek - szybkie przekąski -...


Szeroko uzdolniony stypendysta z ZSZ Olesno - Kamil Chwalczyk - OOL24.pl\nGrudzień 17, 2018 Informacje 0 komentarzy\nW środę 28 listopada w budynku Państwowej Szkoły Muzycznej w Opolu miała miejsce uroczystość wręczenia dyplomów prestiżowego Stypendium Prezesa Rady Ministrów.\nDyplomy wręczał opolski kurator oświaty Michał Siek.\nWśród 94 najzdolniejszych uczniów z województwa opolskiego znalazł się również uczeń Zespołu Szkół Zawodowych w Oleśnie – Kamil Chwalczyk.\nKamil jest tegorocznym maturzystą, uczy się w zawodzie technik elektryk. Jak sam mówi uczenie się nie jest dla niego żadnym przymusem, robi to chętnie odnosząc przy okazji znaczące sukcesy, na co dowodem są konkursy matematyczne czy elektryczno-techniczne. W ostatnim czasie zakwalifikował się do II wojewódzkiego etapu Olimpiady Wiedzy Technicznej.\nW wolnym czasie zajmuje się motoryzacją. Sporo czasu poświęcił na odrestaurowanie swojego samochodu-fiata 126p oraz motoroweru, na którym przejechał większość województwa opolskiego. Jego pasją są również wycieczki rowerowe oraz wędrówki górskie. Wakacje spędza na zdobywaniu kolejnych, wymarzonych szczytów.\nJak każdy młody człowiek lubi się dobrze bawić w gronie swoich przyjaciół. Po ukończeniu szkoły i uzyskaniu świadectwa dojrzałości planuje rozpocząć studia na kierunku elektrycznym, a później otworzyć własną firmę.\npoprzedni artykuł Kolejny wojewódzki sukces sportowców z Kowali\nnastępny artykułPożyczka na wkład własny – czy warto? Rekomendacja S a wkład własny 2018


Młody skrzydłowy Norwich, Jacob Murphy, znalazł się w kręgu zainteresowań Newcastle United. Jego dobra gra podczas młodzieżowego Euro przyciągnęła uwagę wielu klubów. Beniaminek Premier League miał wyprzedzić Southampton oraz Crystal Palace w wyścigu o podpis 22-latka.\nMówi się, że młodzieżowy reprezentant Anglii jest wyceniany przez Kanarki na 8,5 miliona funtów. Nie jest to zbyt wygórowana cena, zważywszy na solidne występy zawodnika drużyny z hrabstwa Norfolk podczas turnieju rozgrywanego na polskich boiskach, jak i w ostatniej edycji zmagań w Championship. W sezonie 2016/17, na zapleczu angielskiej ekstraklasy, Murphy rozegrał 37 spotkań i zdobył 8 bramek, notując tyle samo asyst.\nJak podaje Mirror, Rafa Benitez jest pod wrażeniem umiejętności młodego Anglika. Zamierza ściągnąć go na St James’ Park, pomimo braku doświadczenia na najwyższym poziomie angielskiej piłki. Menedżer już od stycznia szukał nowego skrzydłowego, jednak żadnego transferu nie udało się sfinalizować.\nMurphy byłby trzecim transferem Srok w obecnym okienku transferowym. Drużynę z północno-wschodniej części Anglii zasilili już Christian Atsu, wykupiony po ubiegłorocznym wypożyczeniu, a także Florian Lejeune, ściągnięty z hiszpańskiego Eibaru.\nDla skrzydłowego Norwich transfer do Premier League może być życiową szansą. Walka o jego podpis trwa. Jeśli jednak doniesienia angielskiej prasy są prawdziwe, to przenosiny Anglika do Newcastle United są tylko kwestią czasu. Beniaminek potrzebuje wzmocnień i rusza na dalsze łowy.\n00:05 • 10 Jul 2017


Decyzją Zarządu Złotoryjskiego Klubu Fotograficznego w XXXVIII Tygodniu, wybrane Zdjęcie Tygodnia nie zostanie opublikowane, równocześnie nie znajdzie się ono w gronie zdjęć wybranych do wystawy Zdjęć Tygodnia 2013.\nA oto oświadczenie Zarządu Klubu:\nKonkurs na Zdjęcie Tygodnia jest klubową zabawą , a Zdjęcie Tygodnia wyróżnieniem dla autora – jednak nie za wszelką cenę.\nPodczas ostatniego spotkania klubu wybór Zdjęcia Tygodnia padł na pracę, która jak się okazało nie była samodzielnym zdjęciem ale formą reprodukcji obrazka nabytego w jednym z marketów. W związku z tym zarząd podjął decyzję o dyskwalifikacji tej pracy. Ideą klubu jest doskonalenie przez jego członków swojego warsztatu poprzez wykonywanie zdjęć – w tym odpowiednią kompozycję i dobór ekspozycji obrazu. Reprodukcji tej nie można traktować jak samodzielnej pracy ponieważ ktoś inny jest autorem. Gdyby ten obrazek stanowił część kompozycji zdjęcia zgłoszonego do konkursu nie mielibyśmy uwag, jednak przedstawienie go w takiej formie jak ta zgłoszona do konkursu Zdjęcia Tygodnia jest naruszeniem czyichś praw autorskich. Zapewne autor zgłoszonej pracy nie miał złych intencji, traktujemy to jako psikus na który chyba wszyscy daliśmy się nabrać. Decyzja o dyskwalifikacji była trudna ponieważ to będzie pierwszy przypadek bez zdjęcia tygodnia w historii klubu, ale musieliśmy ją podjąć aby zapobiec podobnym przypadkom w przyszłości.\nPrezes Leszek Leśniak, Wiceprezes Sylwiusz Godyń, Sekretarz Andrzej Cukrowski\nW bieżącym notowaniu drugie miejsce przypadało fotografii wykonanej przez debiutującego w cotygodniowym konkursie Michała Kowalskiego\nTrzecie miejsce zajęły dwa zdjęcia: Iwony Pawłowskiej\ni Sylwiusza Godynia.\n12 thoughts on “Zdjęcie XXXVIII Tygodnia”\nReakcja Z.Klubu prawidłowa,sugeruję przedstawić fotkę Michała jako zdjęcie tygodnia.\nBardzo dobry pomysł, aby zdjęcie Michała uznać za zdjęcia tygodnia, bo tak to będzie „pustka”.\n23/09/2013 o 15:37\nJeśli będzie pustka, dłużej zapamiętamy zasadę 😉\nGratuluję zwycięzcom,tzn 2 i 3 miejsca!!!! Co do zdjęcia tygodnia „pustka” mi nie przeszkadza, może będzie to nauczka, a może nie zobaczymy, ja proponuję autorowi zdjęcia tygodnia dać szklankę soku z cytryny do wypicia jako bonus;):)\n23/09/2013 o 18:37\nKtoś dawno temu powiedział: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamień”\n24/09/2013 o 11:03\n…i posypią się kamienie na zebraniu ZKF.\n24/09/2013 o 15:05\nCzyli mam przyjść na spotkanie w solidnej zbroi, nie?\n24/09/2013 o 17:52\nNie sądzę, żeby miał kto rzucać 🙂\n24/09/2013 o 20:04\nJa nie będę rzucać, bo…mnie nie będzie 🙂\n24/09/2013 o 22:17\noj tam zaraz rzucać, tak napisałem, ja tam lubię sok z cytryny sam bym wypił, tylko jakoś tak…nie znalazłem godnego obrazu do sfotografowania:):), ale fotki po terminie zdarzało mi się wysyłać miałem chyba nawet godzinne spóźnienie:(;)\n25/09/2013 o 06:13\nWeź lepiej stopery do uszu.\n02/10/2013 o 22:26\nUsz Ty zbóju! :>


lifestyle - beardrust\nPosted on 20 marca 2020 20 marca 2020 by beardrust\nPosted In InspiracjeTagged In beardrust, beardrust official, beardrust.pl, bransoletka skórzana, bransoletki, inspiracje, lifestyle, manoki, manoki.pl, męska biżuteria, męska moda, męski styl, moda, styl\nOstatnio wkręciłem się nieco bardziej w świat czasomierzy i powoli buduję swoją kolekcję (już bardziej świadomie niż kiedyś). Mówi się, że zegarki to męska biżuteria. Czytaj dalej\nPosted on 19 marca 2020 19 marca 2020 by beardrust\nPosted In MuzykaTagged In beardrust, beardrust official, beardrust.pl, bluetooth, głośnik, głośnik bezprzewodowy, jbl, jbl go 2, lifestyle, music, muzyka\nBezprzewodowe głośniki to w tym momencie nic nowego. Występują w różnych kształtach, kolorach i rozmiarach. Najczęściej widujemy je wśród młodzieży, ale również dorośli często po Czytaj dalej\nJutro tj. 29 sierpnia fajna impreza na Offie w Łodzi. Jednodniowy festiwal muzyczny, gdzie zagrają między innymi The Fall, Helena Hauff, Taco Hemingway, Psychocukier i Czytaj dalej


8 maja 2017 | 08:55\nKoszykarze z Gliwic w akcji (PAWEL MALINOWSKI)\nGliwiczanie zagrają w finale pierwszej ligi z Legią Warszawa! Stawką batalii będzie awans do koszykarskiej ekstraklasy.\nPodopieczni Pawła Turkiewicza nadspodziewanie szybko rozprawili się w półfinale fazy play-off z Max Elektro Sokołem Łańcut, wygrywając serię 3:0. Przed tygodniem dwukrotnie pokonywali drużynę Sokoła na ziemi podkarpackiej (68:67, 80:77) po spotkaniach, które do ostatniej syreny podgrzewały kibicom krew. W Gliwicach gospodarze domknęli losy półfinału, już po pierwszej kwarcie prowadząc 13 oczkami (ostatecznie skończyło się na 83:78). W rywalizacji z Max Elektro świetnie spisywał się Kacper Radwański, który na przestrzeni trzech spotkań notował średnio 19,3 pkt przy 50-procentowej skuteczności z gry.\nZ pomocą Siarki\nTeraz przed drużyną GTK finał rozgrywek z Legią Warszawa. Rywalizacja, podobnie jak we wcześniejszych rundach, toczyć się będzie do 3 zwycięstw. Mecze nr 1 i 2 odbędą się w Warszawie (13 oraz 14 maja), zaś na Śląsku koszykarze stawią się na spotkania nr 3 i ewentualnie nr 4 (20-21 maja). Zwycięzca awansuje do najwyższej klasy rozgrywkowej.\nCo ciekawe, gliwiczanie mogą być pierwszą drużyną w dziejach sportu, która rok po spadku z ligi w następnym sezonie ją wygrywa. Brzmi absurdalnie, jednak GTK w ubiegłorocznych rozgrywkach zajęło miejsce, które skazywało ich na grę poziom niżej. Na szczęście dla ekipy Pawła Turkiewicza, wobec braku spadku z ekstraklasy Siarki Tarnobrzeg, gliwiczanie otrzymali szansę na dalszą grę w pierwszej lidze.\nNowy kompleks sportowy powstał za 700 tys. zł\nWięcej na ten temat: koszykówka na śląsku


Rozjaśnianie U Fryzjera - Uroda w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: rozjaśnianie u fryzjera\nRozjaśnianie to mocna ingerencja w strukturę włosa, dlatego należy robić to wyjątkowo ostrożnie. Aby kolor wyglądał dobrze i elegancko, wybierajmy naturalne odcienie farb, zbliżone do własnego koloru(...) wykonamy u dobrego fryzjera (który dobierze odpowiedni odcień i użyje farb, które nie zniszczą włosów), to będzie można robić to rzadziej, nawet co trzy miesiące. Wybór właściwego koloru i dobrze wykonane...\n...zmianą radzimy udać się do fryzjera. Nie sugerujmy się też zdjęciem modelki na opakowaniu farby. TRIK Dobranie odpowiedniego odcienia ułatwi nam tabela kolorów, która zazwyczaj znajduje się(...) rozjaśnianie zbyt ciemnej farby jest dużo trudniejsze i może zniszczyć pasma. Dzielimy włosy na sekcje i upinamy je spinkami. To ułatwi farbowanie. TRIK Potem nakładamy wazelinę na uszy i wzdłuż linii...\n...włosów. Z każdą poważniejszą zmianą radzimy udać się do fryzjera. Nie sugerujmy się też zdjęciem modelki na opakowaniu farby. TRIK Dobranie odpowiedniego odcienia ułatwi nam tabela kolorów, która(...) następnym razem. Natomiast rozjaśnianie zbyt ciemnej farby jest dużo trudniejsze i może zniszczyć pasma. Dzielimy włosy na sekcje i upinamy je spinkami. To ułatwi farbowanie. TRIK Potem nakładamy...\nJak wygląda twoja pielęgnacja włosów? Włosy były od zawsze moim atutem i znakiem rozpoznawczym. Jeszcze 4 lata temu miałam burzę blond loków, ale z uwagi na nierozważne rozjaśnianie domowymi(...) ekstrawaganckie połączenie blondu - na grzywce z delikatnym odcieniem czekolady z tyłu - wymyśliłam sobie ten duet kilka miesięcy temu podczas wizyty u mojego fryzjera Jacka Szawioły a on, jak zwykle...\n...takich jak koloryzacja czy rozjaśnianie. Usługa składa się z 3 kroków: krok 1 i 2 wykonujesz u fryzjera w trakcie koloryzacji, krok 3 dla potrzymania efektu aplikujesz w domu. Jak działa Bond Ultim8\n...fryzjera, który pomoże Ci wybrać odpowiedni dla karnacji odcień i sposób rozświetlenia fryzury. Niestety, wszystkie związki chemiczne odpowiedzialne za rozjaśnianie niszczą właściwą strukturę włosa(...) kosmetyczne wymagają trochę wysiłku, to ich pozytywne efekty na pewno Cię zaskoczą. Mężczyźni wolą blond?- rozjaśnianie i farbowanie Chyba każda kobieta miała w życiu moment, w którym...\n.... Ale przede wszystkim, jeśli ponownie zdecydujesz się na rozjaśnianie włosów, skorzystaj z usług doświadczonego fryzjera, który dobierze odpowiednie stężenie rozjaśniacza i kosmetyki pielęgnujące włosy(...) planowanym rozjaśnianiem. Produkty naturalne mogą lekko oblepić włos i utrudnić koloryzację. W tym okresie możesz zastąpić je profesjonalnymi olejkami. Szampony Włosy rozjaśniane są bardzo łamliwe...\n...włosów na blond – aby uniknąć wpadki, polecamy wizytę u fryzjera. 3. Pielęgnacja Włosy blond wymagają intensywniejszej pielęgnacji niż ciemne. Są cieńsze, a rozjaśnianie jeszcze je uwrażliwia...\nWideo na temat: rozjaśnianie u fryzjera\nDyskusje na temat: rozjaśnianie u fryzjera\nrozjaśniła, zaś na długości nadal były czarne. Kilka dni potem poszłam znów do fryzjera by to poprawił. Trochę końce puściły, natomiast nie zadowalająco. Miesiąc potem znów poszłam na rozjaśnianie tego, co było najbardziej czarne. Włosy były w dobrym stanie, ale nadal ciemne. Po miesiącu poszłam do fryzjera, który użył wody 3% i rozjaśnił mi trochę włosy natomiast są one na długości czerwone, czego


00512 009867 17908453 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Johann Wolfgang Goethe Liczba stron: 293\nISBN: 978-83-272-2454-5 Data wydania: 2010-08-05\nPOWINOWACTWO Z WYBORU Johann Wolfgang Goethe\nCZĘŚĆ PIERWSZA ROZDZIAŁ PIERWSZY Edward – tak będziemy nazywać bogatego barona w sile wieku męskiego – spędził w swej szkółce piękne kwietniowe popołudnie szczepiąc drzewka. Właśnie ukończył zajęcia i, złożywszy narzędzia do futerału, z zadowoleniem przyglądał się dokonanej pracy, gdy zbliżył się do niego ogrodnik, z upodobaniem spozierając na swego tak pilnie zatrudnionego pana. – Czy nie widziałeś mej żony? – zapytał Edward, zmierzając ku wyjściu. – Jest na nowych plantacjach – odpowiedział ogrodnik. – Dzisiaj będzie gotowa chatka z mchu, którą jaśnie pani kazała zbudować na skale naprzeciwko pałacu. Wszystko udało się wybornie i zapewne spodoba się jaśnie panu. Piękny stamtąd widok: na dole wieś, nieco po prawej stronie widnieje kościół, poprzez szczyt jego wieży można daleko sięgnąć wzrokiem, na wprost zaś widać pałac i ogrody. – Ach, tak – rzekł Edward – właśnie o parę kroków stąd mogłem dojrzeć pracujących ludzi. – Dalej – opowiadał ogrodnik – na prawo otwiera się dolina, a stamtąd przez bujne łąki i kępy drzew można patrzeć aż hen, w pogodną dal. Bardzo też ładnie są zrobione schodki, prowadzące na skałę. O, jaśnie pani to już się na tym dobrze zna, aż przyjemnie pracować pod jej rozkazami. – Idź do niej – powiedział Edward – i poproś, by poczekała na mnie. Powiedz jej, że chcę zobaczyć to nowe dzieło i ucieszyć nim oczy. Ogrodnik oddalił się spiesznie, a Edward podążył za nim. Schodząc tarasami w dół dokonywał po drodze przeglądu oranżerii i inspektów, aż znalazł się nad wodą, skąd przez kładkę przeszedł do miejsca, gdzie ścieżka wiodąca do nowych plantacji rozdzielała się na dwa ramiona. Ominął tę, która biegła przez cmentarz ku skalnej ścianie, skręcił w lewo i poszedł drugą, co wiła się łagodnie w górę przez piękny zagajnik. W miejscu gdzie obie ścieżki się spotykały, usiadł na chwilę na stojącej tam ławce, potem wspinał się po pochyłości wzgórza, aż przez mnóstwo schodów i zakrętów dostał się na wąską, miejscami stromą dróżkę prowadzącą już wprost do chatki z mchu. W progu czekała nań Szarlotta i kazała mu usiąść w miejscu, skąd mógł ogarnąć jednym spojrzeniem rozmaitość widoków całego rozległego krajobrazu ujętego niby w ramy przez drzwi i okna. Rozkoszował się tym obrazem, myśląc, jak będzie wspaniały, gdy go wkrótce ożywi wiosna. – Tylko jedno przychodzi mi na myśl, czy chatka nie wydaje się cokolwiek za ciasna? – Dla nas obojga jest przecież dość przestronna – odparła Szarlotta. – Tak, w istocie – powiedział Edward – może nawet i dla kogoś trzeciego znalazłoby się jeszcze miejsce. – Ależ oczywiście – rzekła Szarlotta – nawet dla czwartego. W razie zaś licznego towarzystwa znajdziemy inne miejsce. – Korzystając z tego, iż jesteśmy tu sami, że nikt nie zakłóca nam spokoju i humoru – powiedział Edward – chciałbym ci coś wyznać. Już od dłuższego czasu leży mi na sercu pewna sprawa, którą pragnę i muszę ci powierzyć, a jakoś nigdy dotąd nie mogłem tego uczynić. – Zauważyłam w tobie pewną zmianę – rzekła Szarlotta. – Przyznam ci się – ciągnął Edward – że gdyby rano nie naglił mnie posłaniec i gdyby nie to, że jeszcze dzisiaj musimy zadecydować, milczałbym zapewne jeszcze dłużej. – Cóż to takiego? – zapytała Szarlotta z miłą zachętą w głosie. – Dotyczy to naszego przyjaciela, kapitana – odpowiedział Edward. – Znasz to smutne położenie, w jakie popadł on i wielu innych bez jakiejkolwiek ze swej strony winy. Jak boleśnie musi odczuć człowiek jego wiedzy, talentu i zdolności fakt, że pozbawiono go wszelkiej możliwości działania. Nie, nie chcę dłużej taić przed tobą, że pragnąłbym, byśmy go na pewien czas wzięli do siebie. – Trzeba się nad tym zastanowić i spojrzeć na tę sprawę nie z jednej tylko strony – powiedziała Szarlotta. – Jeśli chodzi o mnie, to gotów jestem już teraz pomówić z tobą o mych propozycjach – rzekł Edward. – W jego ostatnim liście panuje jakiś cichy ton najgłębszego zniechęcenia; nie, nie dlatego, żeby mu na czymkolwiek zbywało: potrafi on przecież doskonale ograniczać swoje potrzeby, a już jeśli chodzi o rzeczy niezbędne, sam się o nie zatroszczyłem, zwłaszcza że i on się nie krępuje brać cośkolwiek ode mnie, bo w ciągu naszego życia tak często sobie wzajemnie pomagaliśmy, że nawet trudno nam dziś obliczyć, w jakim stosunku pozostają do siebie nasze rubryki "winien" i "ma". Najbardziej go dręczy to, że jest bez zajęcia. Te różnorodne dyspozycje, które w sobie wykształcił dla dobra innych, by je co dzień, co godzinę z pożytkiem rozwijać – oto, co stało się jego namiętnością. A teraz założyć bezczynnie ręce na piersiach lub oddać się dalszym studiom po to, by wyrabiać w sobie nowe umiejętności, wiedząc, że nie zdoła spożytkować nawet tych, które posiada w takim nadmiarze – o, to chyba nie do zniesienia, drogie dziecko. Tę bolesną sytuację odczuwa on po dwakroć i trzykroć dotkliwiej w swojej samotności. – Sądziłam – wtrąciła Szarlotta – że zwracano się do niego z różnymi propozycjami. Sama napisałam w jego sprawie do niektórych wpływowych znajomych i przyjaciółek i, o ile mi wiadomo, nie pozostało to bez echa. – Masz rację – rzekł Edward – ale właśnie te rozmaite możliwości i oferty to dla niego nowa udręka, nowy niepokój. Żadna z tych propozycji mu nie odpowiada: nie będzie mu wolno działać, będzie musiał całkowicie się poświęcić, złożyć w ofierze cały swój czas, umysł, swój sposób bycia, a to byłoby dlań wprost niemożliwe. Im bardziej się nad tym zastanawiam, im mocniej to odczuwam, tym żywiej pragnę go widzieć u nas. – To naprawdę ładnie i uprzejmie z twej strony – powiedziała Szarlotta – że położenie przyjaciela budzi w tobie tyle współczucia; jednakże pozwól, że cię poproszę, byś pomyślał także o sobie, o nas. – Ależ zrobiłem to – przerwał jej Edward. – Z obcowania z nim możemy wyciągnąć tylko pożytek i przyjemność. O kosztach nie warto nawet mówić, będą one w każdym wypadku niewielkie, w razie gdyby do nas przyjechał, zwłaszcza iż z góry wiadomo, że obecność jego nie przyczyni nam najmniejszego kłopotu. Może zamieszkać w prawym skrzydle pałacu, a wszystko inne się ułoży. Jakże bardzo mu tym pomożemy, a równocześnie ileż przyjemności przyniesie nam obcowanie z nim, ile pożytku! Już od dawna nosiłem się z zamiarem dokonania pomiarów majątku i okolicy; on by się tym zajął i całą pracą pokierował. Zamyślasz przecież w przyszłości sama przejąć zarząd dóbr, kiedy tylko upłyną terminy obecnym dzierżawcom. Jak ryzykowne może być takie przedsięwzięcie! W wielu wypadkach na pewno będziemy musieli korzystać z jego pomocy. Ja sam bardzo odczuwam brak takiego człowieka. Okoliczni ziemianie znają się wprawdzie na tym, lecz ich informacje nie zawsze są dokładne i ścisłe. Fachowcy z miasta i ze szkół akademickich również znają się na rzeczy, są uczciwi, cóż, kiedy brak im bezpośredniego doświadczenia. Po mym przyjacielu zaś mogę się obu tych cech spodziewać. A w ogóle wyniknąć z tego mogą setki innych rzeczy, o których już teraz z przyjemnością myślę, a niejedne z nich nawet ciebie dotyczą; spodziewam się po nich wiele dobrego. Dziękuję ci, że mnie tak serdecznie wysłuchałaś; teraz z kolei ty rozważ to równie swobodnie i bez obsłonek powiedz mi wszystko, co masz do powiedzenia; nie będę ci przerywał. – Bardzo dobrze – rzekła Szarlotta – chcę zatem od razu rozpocząć od pewnej ogólnej uwagi. Mężczyźni bardziej myślą o zjawiskach poszczególnych, o teraźniejszości, i słusznie, gdyż powołani są do działania; kobiety natomiast bliższe są temu, co wiąże się z życiem, i to również jest usprawiedliwione, bo ich los, los ich rodzin jest od tego zależny i właśnie tej więzi od nich się wymaga. Dlatego pozwól mi ogarnąć spojrzeniem nasze dzisiejsze i nasze dawne życie, a wówczas przyznasz mi rację, iż zaproszenie kapitana niezupełnie się zbiega z naszymi zamysłami, planami i zamierzeniami. Jakże lubię wracać wspomnieniem do naszych dawnych dni! Gdy byliśmy młodzi, kochaliśmy się gorąco. Rozłączono nas: ciebie ojciec, powodowany nigdy nie zaspokojoną żądzą posiadania, związał ze starszą, bogatą kobietą, ja, bez szczególnych widoków, musiałam oddać rękę człowiekowi majętnemu, lecz nie kochanemu przeze mnie, choć godnemu szacunku. Znów odzyskaliśmy wolność; ty wcześniej, przy czym twoja staruszka pozostawiła ci wielki majątek, ja później, właśnie w tym czasie, kiedy wróciłeś ze swych wojaży. Tak więc odnaleźliśmy się na nowo. Cieszyliśmy się wspomnieniami. Kochaliśmy wspomnienia i mogliśmy tak żyć w niczym nie zakłóconym spokoju. Nalegałeś, byśmy się połączyli. Nie od razu się zgodziłam, bowiem, choć w tym samym będąc wieku co ty, byłam jako kobieta starsza od ciebie, mężczyzny. W końcu nie mogłam ci odmówić tego, coś uważał za jedyne szczęście. Pragnąłeś zaznać wytchnienia przy moim boku, z dala od wszelkich niepokojów, które przeżywałeś u dworu, w armii i w swych podróżach; chciałeś przy mnie odzyskać równowagę ducha, rozkoszować się życiem we dwoje. Moją jedyną córkę oddałam na pensję, gdzie kształci się w rozmaitych naukach, czego, rzecz oczywista, nie mogłabym jej zapewnić tutaj, na wsi; również umieściłam tam Otylię, moją drogą siostrzeniczkę, którą bym przecież pod własnym okiem mogła sobie wychować na pomocnicę w gospodarstwie. Wszystko to stało się za twoim przyzwoleniem, i tylko dlatego, byśmy mogli żyć sami i w spokoju zażywać na koniec tego z dawna upragnionego, a tak późno osiągniętego szczęścia. Tak tedy rozpoczęliśmy nasze wiejskie życie. Ja objęłam wewnętrzne sprawy domu, ty zaś wszystko inne, co razem stanowi całość. Ja staram się jedynie o to, by tobie we wszystkim dogodzić, i tylko dla ciebie chcę żyć, pozwól więc przynajmniej, abyśmy żyli w ten sposób dalej, dopóki sobie wzajemnie będziemy wystarczali. – Chociaż, jak sama mówisz, ścisły związek z życiem jest przyrodzoną waszą cechą – zaśmiał się Edward – niekoniecznie przecież trzeba was słuchać we wszystkim bez wyjątku i zawsze przyznawać wam rację. Tak i ty może miałaś słuszność do dzisiejszego dnia. Wiele było dobrego w tym, cośmy dotychczas w naszym wspólnym pożyciu czynili, ale czyż nie powinno się dalej na tym gruncie budować, by mogło się coś więcej na nim rozwinąć? Czyż to, co ja zdziałałem w ogrodzie, a ty w parku, ma być przeznaczone tylko dla pustelników? – Zupełnie słusznie! – rzekła Szarlotta - zupełnie słusznie! Obyśmy tylko nie wnieśli w nasze życie czegoś obcego, z gruntu nam przeciwnego. Pamiętaj, że nasze zasady, cały nasz sposób życia dostosowaliśmy głównie do wspólnego bytowania we dwoje. Chciałeś naprzód podzielić się ze mną wspomnieniami z podróży i ułożyć pamiętnik w należytej kolejności, a przy tej okazji uporządkować niektóre papiery, aby przy moim współudziale i pomocy z tych bezcennych, lecz rozproszonych zeszytów i zapisków stworzyć dla nas i dla innych miłą całość. Przyrzekłam ci pomóc przy przepisywaniu i tak oto zamierzaliśmy – miło, przyjemnie, przytulnie i po cichu podróżować we wspomnieniach po świecie, którego nie było nam dane zwiedzać wspólnie. Tak, już rozpoczęliśmy tę wędrówkę. Wieczorami znów, gdy gram na fortepianie, akompaniujesz mi na flecie, nie brak też u nas gości z sąsiedztwa, a i my często jeździmy z wizytami. Ja przynajmniej stworzyłam sobie z tego wszystkiego pierwsze w mym życiu radosne lato, o jakim nawet nie marzyłam. – Ależ, przez cały czas, gdy mnie tak wdzięcznie i rozsądnie przekonujesz – przerwał Edward pocierając skronie – na chwilę nawet nie opuściła mnie myśl, że obecność kapitana nie tylko niczemu nie przeszkodzi, lecz bardziej jeszcze naszą pracę przyspieszy i ożywi. Wszak on odbył ze mną część podróży, różne rzeczy notował i obserwował ze swego punktu widzenia; wykorzystamy to wspólnie i dopiero wtedy powstanie piękna całość. – Pozwól więc sobie wyznać otwarcie – podjęła Szarlotta z pewną niecierpliwością – że cała moja istota sprzeciwia się temu zamierzeniu, wprost mam przeczucie czegoś niedobrego. – W ten sposób wy, kobiety, stajecie się nie do pokonania – zaśmiał się Edward – naprzód staracie się nas przekonywać tak mądrze, że nie można wam nic przeciwstawić, z wdziękiem, któremu chętnie się poddajemy, z taką delikatnością uczuć, że lękamy się sprawić wam ból, a na koniec mówicie nam o swych przeczuciach, aby nas przerazić. – Nie jestem zabobonna – rzekła Szarlotta – i na ogół nie zważam na te ciemne, niewytłumaczone odruchy, jeśli tylko istotnie nie kryje się poza nimi nic więcej, ale tu chodzi o nieuświadomione wspomnienia całego splotu szczęśliwych i nieszczęśliwych następstw, jakie przeżyliśmy z powodu własnych lub cudzych działań. W każdej sytuacji pojawienie się kogoś trzeciego stanowi moment niezwykle doniosły. Widziałam przyjaciół, rodzeństwo, zakochane pary, małżeństwa, których stosunek zmieniał się nie do poznania z chwilą zjawienia się nowej osoby, wszystko jedno czy przypadkowego, czy oczekiwanego; sytuacja ich od razu stawała się całkowicie odmienna. – Mogło to się zdarzyć z ludźmi – odrzekł Edward – którzy żyją ciemnym instynktem, nie zaś z nami, istotami wzbogaconymi doświadczeniem, a więc bardziej świadomymi. – Świadomość, mój kochany – odpowiedziała Szarlotta – nie jest dostateczną bronią, ba, czasem nawet jest niebezpieczną dla tego, kto ją posiada. Wiele niespodzianek może stąd wyniknąć, toteż nie przyspieszajmy niczego. Daj mi jeszcze kilka dni do namysłu, nie decyduj sam! – Tak jak się rzeczy teraz mają – odparł Edward – to myślę, że jeszcze po wielu dniach będziemy się wzajemnie przekonywać. Wysunęliśmy już wszystkie okoliczności za i przeciw; teraz wszystko zależy od decyzji i byłoby naprawdę najlepiej, gdybyśmy ją zawierzyli losowi. – Wiem - rzekła Szarlotta – że w wątpliwych sytuacjach chętnie zakładasz się lub grasz w kości, lecz w tak poważnej sprawie uważałabym to za lekkomyślność. – Cóż więc mam odpisać kapitanowi? – zawołał Edward – przecież muszę mu natychmiast odpowiedzieć. – Napisz do niego spokojny, rozsądny, pocieszający list- odpowiedziała Szarlotta. – To znaczy to samo, co nijaki – mruknął Edward. – Jednak w wielu wypadkach – ucięła Szarlotta – jest rzeczą konieczną i uczciwszą raczej pisać o niczym niż w ogóle nie pisać. ROZDZIAŁ DRUGI Kiedy Edward znalazł się sam w swoim pokoju, był poruszony przypomnieniem kolei swego życia przez Szarlottę; to świeże uświadomienie sobie ich obopólnej życiowej sytuacji, ich zamysłów, pobudziło w sposób przyjemny jego żywe usposobienie. Poczuł się do tego stopnia szczęśliwy w pobliżu Szarlotty, w jej towarzystwie, że już zaczął obmyślać przyjazny, współczujący, lecz spokojny i nic nie mówiący list do kapitana. Jednak gdy tylko podszedł do biurka i wziął jego list do ręki, chcąc go raz jeszcze przeczytać, natychmiast powróciła doń myśl o smutnym położeniu tego wspaniałego człowieka, znów obudziły się w nim wszystkie uczucia, które go dręczyły przez ostatnie dni i wydało mu się niemożliwością pozostawić przyjaciela bez pomocy w tak strasznej sytuacji. Edward, jako rozpieszczony jedynak bogatych rodziców, już od dzieciństwa nie przywykł sobie czegokolwiek odmawiać. Później, namówiony przez nich do dziwacznego nieco, ale niezwykle korzystnego ożenku z kobietą o wiele od siebie starszą, był z kolei przez nią rozpieszczany, bowiem żona wdzięczna za okazywane jej względy obsypywała go wszystkim z najwyższą szczodrością. Po jej rychłej śmierci został jedynym panem swej woli, był niezależny w swych podróżach, mógł sobie pozwalać wedle upodobania na jakiekolwiek zmiany trasy, na takie czy inne urozmaicenia, a choć nie pragnął rzeczy nieosiągalnych, to jednak chciał zaznać wiele i to rozmaitych wrażeń; był szczery, uczynny, uprzejmy, gdy trzeba odważny – cóż więc na świecie mogło się przeciwstawić jego życzeniom! Dotychczas szło wszystko po jego myśli, zdobył nawet w końcu Szarlottę dzięki swej upartej wierności, spotykanej chyba tylko w romansach. I teraz nagle poczuł, że po raz pierwszy mu się ktoś przeciwstawia, że po raz pierwszy mu się przeszkadza, i to w momencie, kiedy zapragnął wziąć do siebie przyjaciela młodości, co miało stać się niejako uwieńczeniem całego dotychczasowego życia. Przykro dotknięty, kilkakrotnie chwytał z niecierpliwością pióro do ręki i znów je odkładał, gdyż nie mógł się zdecydować ostatecznie, co mu miał napisać. Przeciwko życzeniom swej żony działać nie chciał, zaś uczynić im zadość nie mógł. Było dlań wprost niemożliwością pisać spokojny list teraz, gdy był tak bardzo poruszony. Zdawało mu się, że najprostszym wyjściem jest grać na zwłokę. W skąpych słowach przepraszał przyjaciela, że nie pisał przez tyle dni, a i dziś śle mu tylko kilka zdań, i przyrzekał, że wkrótce otrzyma od niego długi, szczegółowy, uspokajający list. Szarlotta usiłowała następnego dnia podczas przechadzki nawiązać znów do tej rozmowy, może w przekonaniu, że nic bardziej nie stępia pewnych pragnień jak częste ich omawianie. Edward też chciał do tej sprawy powrócić. Mówił o tym we właściwy sobie przyjacielski, miły sposób, bo choć był bardzo drażliwy i zapalczywy, umiał być wytrwały w swych pożądaniach, a jeżeli nawet niekiedy swym uporem mógł niecierpliwić ludzi, to dzięki taktowi i prawdziwej umiejętności oszczędzania innych uwagi jego były delikatne, tak że widziano w nim zawsze człowieka niesłychanie sympatycznego, mimo że nieco trudnego. W ten to sposób najpierw wprawił Szarlottę od samego rana w doskonały humor, by potem w rozmowie powabnymi zwrotami wytrącić ją z równowagi, aż w końcu krzyknęła: – Zapewne chcesz, abym to, czegom odmówiła małżonkowi, przyznała kochankowi! Mój kochany – ciągnęła dalej – zapewniam cię, że twoje życzenia i to miłe ożywienie, z jakim je wyrażasz, nie są dla mnie bynajmniej bez znaczenia, nie sądź, że nie wywierają na mnie żadnego wpływu. One to właśnie zmuszają mnie do wyznania ci czegoś. Ukrywałam to dotychczas przed tobą. Znajduję się w położeniu podobnym do twego i zadawałam sobie również przymus, jaki, sądzę, i ciebie męczy. – O, chętnie posłucham – powiedział Edward – widzę, że w małżeństwie warto się czasem posprzeczać, bo dzięki temu można się wzajemnie czegoś o sobie dowiedzieć. – A więc chcę, żebyś się dowiedział – ciągnęła dalej Szarlotta – że na Otylii zależy mi tak jak tobie na kapitanie. Bardzo niechętnie widzę to drogie dziecko na pensji, gdzie żyje w trudnych dla siebie warunkach. To zupełnie inna sprawa, że moja córka Lucjana, stworzona dla świata, kształci się tam nabierając biegłości w językach, ucząc się historii i wielu innych nauk, grając rozmaite melodie i wariacje z nut; rzec można o niej, że przy swym żywym usposobieniu i szczęśliwym darze pamięci o wszystkim zapomina i w tej chwili znów sobie wszystko przypomina. Ach, ona gracją swych ruchów i wdziękiem w tańcu wyróżnia się spośród wszystkich dziewcząt, a dzięki umiejętności prowadzenia dyskursu i władczemu usposobieniu stała się królową tego małego grona; tak, sama przełożona zakładu widzi w niej niemal bóstwo, które pod jej pieczą dojrzewa, przynosząc zaszczyt swej opiekunce, jednając zaufanie dla jej zakładu, i przyczyniając się do napływu innych młodych dziewcząt; toteż pierwsze strony jej listów i sprawozdań miesięcznych to hymny pochwalne na cześć tak doskonałego dziewczątka, peany, które ja jedna umiałam sobie doskonale przekładać na prozę. Inaczej, gdy idzie o Otylię. Tu wiecznie tylko czytam usprawiedliwienia i tłumaczenia się, że poza tym tak pięknie dorastające dziewczę nie rozwija się należycie i nie wykazuje żadnych zdolności ani umiejętności. To niewiele, co jeszcze do tego dodaje, też nie jest dla mnie zagadką, gdyż widzę w tym drogim dziecku nieodrodny charakter jej matki, mojej najdroższej przyjaciółki, która się razem ze mną wychowywała; jestem pewna, że gdybym ja była wychowawczynią lub nauczycielką jej córki, zrobiłabym z niej wspaniałe stworzenie. Ponieważ jednak nie wchodzi to w zakres naszych planów, a ze swego życia nie można już nic więcej uszczknąć i uskubać, i niewiele też można doń włączyć, znoszę to cierpliwie, a nawet przezwyciężam w sobie nieprzyjemne uczucie, jakie mnie ogarnia, gdy widzę, jak moja córka, dobrze o tym wiedząc, że biedna Otylia w zupełności od nas jest zależna, z całą zarozumiałością okazuje jej swoją wyższość i w ten sposób niszczy w pewnej mierze nasz dobry uczynek. Lecz któż jest na tyle ukształcony, aby nie okazać czasem w sposób przykry swej przewagi nad innymi? Któż stoi tak wysoko, aby nie cierpieć pod takim naciskiem? Pośród takich prób wzrasta wartość Otylii; lecz od chwili, gdy zdałam sobie w pełni sprawę z tego niemiłego położenia, postanowiłam ją umieścić gdzie indziej. Odpowiedź ma nadejść w ciągu najbliższych godzin, a wtedy już nie będę zwlekać dłużej. Tak się mają sprawy, najdroższy. Widzisz więc, że oboje nosimy te same troski w naszych wiernych, przyjaznych sercach. Pozwól, niechaj je wspólnie przeżywamy, iżby nie podniosły głowy przeciwko nam. – Dziwni z nas ludzie – rzekł Edward z uśmiechem. – Jeśli coś, co nas niepokoi, możemy usunąć z naszej świadomości, myślimy, że tym samym rzecz jest załatwiona. Na ogół gotowi jesteśmy do wielkich poświęceń, ale w poszczególnym wypadku, gdy chodzi o jakąś drobną ofiarę – o, to jest żądanie, któremu rzadko możemy sprostać. Taka była moja matka. Jak długo żyłem u jej boku jako dziecko, a potem jako młodzieniec, nie umiała się uwolnić ani na chwilę od niepokoju i troski o mnie. Spóźniłem się do domu po przejażdżce konnej – ach, to już musiało mnie spotkać nieszczęście – przemoczył mnie deszcz przelotny – na pewno dostanę gorączki. – Odjechałem, oddaliłem się od niej, i cóż? Wydawało się jej odtąd, jak bym wcale do niej nie należał. Przypatrzmy się temu bliżej – ciągnął dalej – tak, postępujemy oboje niemądrze i nieodpowiedzialnie; dwie najszlachetniejsze istoty bliskie naszemu sercu pozostawiamy ich zmartwieniu i ciężkiemu losowi tylko dlatego, by samym nie wystawić się na żadne niebezpieczeństwo. Jeśli nie jest to samolubstwo, to jakże inaczej to nazwać? Weź Otylię, mnie pozostaw kapitana i, na Boga, zobaczymy, co z tego wyniknie! – Można by się na to ważyć – powiedziała z namysłem Szarlotta - gdyby to tylko nam czymś groziło. Sądzisz, że byłoby dobrze, jako domowników wziąć Otylię i kapitana, człowieka mniej więcej w twoim wieku, a więc w latach – że ci w oczy powiem komplement – kiedy mężczyzna dopiero staje się zdolny do uczucia i naprawdę godny miłości, i dziewczynę o przymiotach Otylii? – Nie rozumiem – odparł Edward – czemu tak wysoko cenisz Otylię! Tylko tym chyba mogę sobie to wytłumaczyć, że odziedziczyła ona twoje uczucie do jej matki. Ładna jest, to prawda, i przypominam sobie, że kapitan zwrócił mi nawet na nią uwagę, kiedy wróciliśmy przed rokiem i zastaliśmy ją z tobą u twej ciotki. Jest ładna, zwłaszcza oczy ma piękne; mimo to, pamiętam, że nie zrobiła na mnie najmniejszego wrażenia. – To jest u ciebie godne podziwu – powiedziała Szarlotta – byłam przecież przy tym obecna i choć patrzyłeś na nią, o tyle ode mnie młodszą, to jednak obecność starszej przyjaciółki widać miała dla ciebie tak wiele uroku, że nie zwróciłeś uwagi na tę rozkwitającą i obiecującą piękność. To właśnie jest w tobie zachwycające i dlatego tak chętnie dzielę z tobą życie. Jakkolwiek mogłoby się wydawać, że Szarlotta mówi z całą szczerością, to jednak ukryła, że świadomie przedstawiła wówczas Otylię powracającemu z podróży Edwardowi, chcąc swej drogiej przybranej córce zapewnić świetną partię, bowiem o sobie samej w związku z Edwardem nawet wtedy nie pomyślała. Kapitan pragnął również zwrócić na Otylię uwagę Edwarda, lecz on, który swoją dawną miłość do Szarlotty tak wytrwale ukrywał w sercu, nie patrzył na nikogo poza nią i był szczęśliwy marząc, że nareszcie może odzyskać tę kobietę tak pożądaną, a z powodu całego zbiegu wydarzeń dotąd nieosiągalną, że na koniec osiągnie szczęście, tak długo mu odmawiane. Właśnie małżonkowie zamierzali zejść nową częścią parku w dół do pałacu, gdy zbliżył się ku nim w pośpiechu służący i już z daleka wołał ze śmiechem: – Jaśnie państwo zechcą łaskawie jak najszybciej wracać! Pan Mittler wtargnął do pałacu. Zwołał nas wszystkich, kazał nam państwa odszukać i zapytać, czy jest im potrzebny. "Czy jestem im potrzebny – wołał za nami – słyszycie? Szybko, szybko!" – Komiczny człowiek! – zaśmiał się Edward – zjawia się w sam czas, prawda, Szarlotto? Wracaj szybko – rozkazał służącemu – i powiedz mu, że jest potrzebny, bardzo nawet potrzebny! Niech zsiada z konia. Zajmijcie się jego wierzchowcem, a pana Mittlera prowadźcie na pokoje i przygotujcie dla niego śniadanie. My zaraz przyjdziemy. – Chodźmy najbliższą drogą – powiedział do żony i skręcił na ścieżkę, której zwykle unikał, bo prowadziła przez cmentarz. Ale jakież było jego zdumienie, gdy spostrzegł, że Szarlotta i tutaj objawiła swą delikatność uczuć i z najwyższą pieczołowitością i szacunkiem dla starych pomników umiała tu wszystko tak zrównać i uporządkować, że znalazł się teraz nagle w miejscu uroczym, na którym chętnie i oko, i wyobraźnia spoczywały. Nawet najstarsze głazy otoczyła czcią. Stały wzdłuż muru, spojone z nim lub wmurowane, zdobiły również i urozmaicały wysoki cokół kościoła. Edward był szczególnie wzruszony, gdy przekroczył małą furtkę; uścisnął rękę Szarlotcie, a w oku jego błysnęła łza. Lecz spłoszył ich zaraz śmieszny gość. Nie potrafił czekać bezczynnie w pałacu, dał ostrogę koniowi, popędził przez wieś i zatrzymał się dopiero u murów cmentarza, wołając do swych przyjaciół: – Nie żartujecie chyba ze mnie? Jeślibym rzeczywiście był potrzebny, to zostanę tu do obiadu. Tylko nie zatrzymujcie mnie dłużej, mam jeszcze dziś wiele do roboty. – Skoro już pofatygował się pan tak daleko – zawołał Edward – to proszę tu wjechać; spotykamy się w tak poważnym miejscu, niech pan zobaczy, jak pięknie ozdobiła Szarlotta ten przybytek smutku. – O nie, tu do środka? – zakrzyknął jeździec – za nic! ani konno, ni powozem, ni pieszo… niech sobie spoczywają w pokoju, nie mam z nimi nic do roboty… dość mi już tego, że będę musiał się zgodzić, gdy mnie kiedyś zaniosą tu nogami naprzód… a więc, czy coś poważnego? – O tak – zawołała Szarlotta – to sprawa bardzo poważna! Po raz pierwszy my, młodzi małżonkowie, znaleźliśmy się w takim kłopocie i pomieszaniu, że nie możemy sobie z tym dać rady. – Nie wyglądacie na takich – odparł – lecz chcę wam wierzyć. Ale, jeśli wprowadzicie mnie w błąd, to nie będę was chciał znać. Pośpieszcie się, mój koń zasłużył na odpoczynek. Wkrótce znaleźli się we trójkę w jadalnej sali; podano do stołu i przez cały czas Mittler opowiadał im o swych ostatnich pracach i zamierzeniach. Ten osobliwy człowiek był niegdyś duchownym, rozwijał niezmordowaną działalność na swym stanowisku i wyróżniał się tym, że umiał łagodzić i uśmierzać wszelkie spory, czy to domowe, czy sąsiedzkie, naprzód wśród poszczególnych mieszkańców, potem już dotyczące całych gmin i wielu ziemian. Dopóki on piastował swój urząd, nie doszło tam do żadnego rozwodu między małżonkami, a przed kolegiami sądowymi w powiecie nie wytaczano żadnych pretensji i procesów. Toteż wcześnie zdał sobie sprawę, jak wielce użyteczna była dlań znajomość prawa. Rzucił się z zapałem do dalszych studiów i wkrótce mógł się uważać za najbieglejszego wśród obrońców. Zakres jego działalności nadzwyczajnie się rozszerzył, chciano go nawet ściągnąć do rezydencji panującego, aby dokończył tam u góry dzieła, jakie rozpoczął na dole, gdy nagle, wygrawszy znaczną sumę pieniędzy na loterii, nabył niewielki mająteczek, puścił go w dzierżawę i uczynił zeń ośrodek swej działalności. Powziął przy tym mocne postanowienie, zgodnie zresztą ze swym starym nawykiem i skłonnościami, że nie przestąpi progu żadnego domu, jeśli nie będzie tam mógł niczego rozsądzić ani w niczym pomóc. Ludzie, przywiązujący magiczne znaczenie do imion, twierdzili, że nazwisko Mittler, pośrednik, przywiodło go do powzięcia tego osobliwego postanowienia. Wniesiono wety, kiedy gość poważnie upomniał swych gospodarzy, by dłużej nie zwlekali z wyjawieniem sprawy, gdyż natychmiast po kawie musi udać się w dalszą drogę. Małżonkowie przedstawili mu szczegółowo rzecz całą; lecz zaledwie uchwycił jej sens, porwał się raptownie zza stołu, skoczył do okna i kazał siodłać konia. – Albo mnie wcale nie znacie – zawołał – albo mnie nie rozumiecie, albo też jesteście bardzo złośliwi. Czy toczy się tu jakiś spór? Jakiej potrzeba tu pomocy? Cóż wy sobie myślicie, że ja żyję na świecie tylko po to, by udzielać rad? To najgłupsze rzemiosło, jakie można by sobie wyobrazić. Niech każdy radzi sobie sam i czyni to, czego nie może uniknąć. Jeśli mu się uda, niech się cieszy ze swej mądrości i szczęścia, nie uda się, wtedy na mnie kolej. Kto pragnie się pozbyć jakiejś dolegliwości, ten przynajmniej zawsze wie, czego chce, kto zaś szuka czegoś lepszego, aniżeli ma, jest ślepy jak kret. – Tak, tak! nie śmiejcie się, bawi się w ciuciubabkę, może nawet uchwyci coś, ale co? Róbcie, jak chcecie, i tak wszystko na nic! Bierzcie przyjaciół do siebie, dajcie im odejść, na jedno to wyjdzie! Widziałem, jak rzeczy najmądrzejsze się nie udawały, a niedorzeczne szły jak z płatka. Nie łamcie sobie głów, nawet gdyby sprawy tak czy inaczej wzięły zły obrót. Wówczas poślijcie tylko po mnie, a znajdziecie od razu pomoc. Do tego czasu sługa uniżony! I, tak jak stał, wybiegł, skoczył na koń, nie poczekawszy nawet na kawę. – Widzisz teraz sam – odezwała się Szarlotta – jak mało w istocie może pomóc ktoś trzeci, jeśli między dwiema bliskimi osobami nie wszystko jest w porządku. Właściwie jesteśmy teraz tylko jeszcze bardziej niż wprzódy niepewni i niezdecydowani, o ile to w ogóle możliwe. Jeszcze długo trwałyby wahania obojga małżonków, gdyby nie list, który nadszedł od kapitana w odpowiedzi na ostatnie pismo Edwarda. Kapitan zdecydował się ostatecznie przyjąć jedno z ofiarowanych mu stanowisk, jakkolwiek żadne z nich mu nie odpowiadało. Miał dzielić nudy z dostojnymi i bogatymi ludźmi, którzy w dodatku mieli nadzieję, że on je rozwieje. Edward w pełni zdał sobie sprawę z sytuacji i z całą ostrością przedstawił jego położenie Szarlotcie. – Czyż możemy to spokojnie znosić i patrzeć na to, w jakim stanie żyje nasz przyjaciel? – Nie możesz przecież być tak okrutna, Szarlotto. – Ten dziwak Mittler miał jednak rację – powiedziała Szarlotta. - Wszystkie podobne przedsięwzięcia są niepewne. Nikt nie może przewidzieć, co z nich wyniknie. Takie nowe stosunki mogą kryć w sobie szczęście lub nieszczęście, niezależnie od tego, czy przypiszemy sobie z tego powodu zasługę lub winę. Nie mam już więcej sił, by ci się przeciwstawiać. A więc spróbujmy. O jedno cię proszę, niechże jego pobyt nie trwa długo. Pozwól, że nieco więcej niż dotąd włożę w to starania i wykorzystam skrupulatnie swe wpływy i stosunki, by mu zapewnić stanowisko, które by go zadowoliło. Edward w najmilszych słowach wyraził żonie swą głęboką wdzięczność i pośpieszył w swobodnym i wesołym usposobieniu co prędzej powiadomić przyjaciela o swej propozycji. Szarlotta musiała we własnoręcznym dopisku również wyrazić zadowolenie i połączyć własną prośbę z mężowską. Szybko kreśliła słowa uprzejme i zobowiązujące, lecz pisała jakby w pośpiechu, co nie było jej zwyczajem i nie często się u niej zdarzało; zeszpeciła w końcu list kleksem i, już mocno zirytowana, usiłując go wywabić, jeszcze bardziej rozmazała. Edward żartował z tego powodu, a ponieważ było jeszcze miejsce, dołączył drugi dopisek: niech przyjaciel weźmie to za oznakę niecierpliwości, z jaką go oczekują, oraz pośpiechu, w jakim list był pisany, i tym bardziej przyśpieszy swój przyjazd. Gdy posłaniec już odjechał, Edward, mniemając, iż nic bardziej nie przekona Szarlotty o jego wdzięczności, zaczął namawiać żonę, by nie zwlekała dłużej i odebrała Otylię z pensji. Prosiła o zwłokę i udało się jej tego wieczora obudzić w Edwardzie ochotę do muzyki. Szarlotta dobrze grała na fortepianie. Edward nie opanował tak biegle fletu, gdyż jakkolwiek od dłuższego czasu zadawał sobie wiele trudu, zabrakło mu jednak cierpliwości i wytrwałości, nieodzownych wszak dla rozwoju takiego talentu. Dlatego też gra jego była nierówna, niektóre miejsca wypadały dobrze, może tylko cokolwiek za szybko, inne znów niepotrzebnie przedłużał, gdyż nie wyćwiczył ich należycie. Toteż dla każdego innego byłoby rzeczą niezmiernie trudną prowadzić z nim duet, ale Szarlotta świetnie umiała sobie z tym poradzić, to się zatrzymywała, to znów pozwalała się wyprzedzać przez niego i w ten sposób spełniała podwójny obowiązek: dobrego kapelmistrza i mądrej pani domu, która umie we wszystkim zachować właściwą miarę, choćby i poszczególne pasaże nie zawsze miały takt właściwy. ROZDZIAŁ TRZECI Kapitan przyjechał. Wysłał przedtem bardzo rozsądny list, czym całkowicie uspokoił Szarlottę. Tak wyraźnie pisał o sobie, tak jasno zdawał sobie sprawę ze swej pozycji wobec przyjaciół, że można było być dobrej myśli, jeśli chodzi o przyszłość. Pierwsze godziny, jak to często bywa wśród przyjaciół, którzy nie widzieli się przez długi czas, upłynęły im wśród ożywionych i emocjonujących rozmów. Pod wieczór Szarlotta zaproponowała przechadzkę po nowo założonych ogrodach. Kapitanowi bardzo się podobała okolica, podziwiał każdy piękny widok, który odsłaniał się dopiero teraz w całej krasie dzięki przebiciu nowych dróg. Miał bystre oko, przy tym był skromny i mimo że dobrze się znał na rzeczach godnych widzenia, nie postępował tak, jak to się często zdarza u ludzi, że więcej żądają, aniżeli pozwalają na to okoliczności i wprawiają gospodarzy w zły humor przypominając sobie rzeczy piękniejsze, które widzieli gdzie indziej. Kiedy stanęli przed chatką z mchu, znaleźli ją wesoło przybraną, wprawdzie tylko sztucznymi kwiatami i zimową zielenią, lecz wśród niej ukryto tak piękne snopy żyta i innych plonów pól i sadów, że całość świadczyła o poczuciu piękna tych, co chatę urządzali. - Chociaż mój mąż nie lubi, kiedy się uroczyście obchodzi jego urodziny lub imieniny, to dziś nie weźmie mi chyba tego za złe, że poświęcę te skromne wianki na cześć potrójnego święta. – Potrójnego? – zdziwił się Edward. – No oczywiście! – odparła Szarlotta – przecież sam przyjazd naszego przyjaciela już jest dla nas świętem, a poza tym obaj zapomnieliście o tym, że dziś są wasze imieniny. Czyż każdy z was nie nosi imienia Otto? Przyjaciele uścisnęli sobie dłonie ponad małym stołem. – Przypominasz mi – powiedział Edward – ten młodzieńczy żart. Jako dzieci nosiliśmy istotnie to samo imię; lecz kiedy byliśmy razem w szkołach często powstawało z tego powodu zamieszanie i wtedy to dobrowolnie ustąpiłem mu tego pięknego, krótkiego imienia. – Nie byłeś wcale taki hojny – zaśmiał się kapitan. - Przypominam sobie dokładnie, że imię Edward bardziej ci się podobało, zwłaszcza gdy je wymawiały urocze usteczka. Tak więc siedzieli we trójkę przy tym samym stoliczku, przy którym Szarlotta tak gorliwie broniła się przed przybyciem gościa. Edward, zadowolony i szczęśliwy, nie chciał żonie przypominać tych chwil, lecz nie mógł się powstrzymać od uwagi, że i dla czwartej osoby znalazłoby się tu dość miejsca. Od strony pałacu rozległo się w tej chwili granie rogów myśliwskich, niby potwierdzenie i uznanie dobrych uczuć i pragnień zebranych przyjaciół. Słuchali w milczeniu, każde z nich zamyśliło się głęboko, podwójnie odczuwając własne szczęście w tak pięknym otoczeniu. Edward pierwszy przerwał milczenie, wstał i wyszedł przed chatkę. – Pozwól – powiedział do Szarlotty – że poprowadzę przyjaciela od razu na wzgórza, niech nie myśli, że ta zamknięta dolina jest jedynym naszym dziedzictwem i miejscem pobytu; tam w górze nic nie ogranicza wzroku, a pierś się rozszerza swobodnym oddechem. – Tym razem – rzekła Szarlotta – musimy wspinać się jeszcze tą uciążliwą ścieżką, mam jednak nadzieję, że w przyszłości moje schody i stopnie wygodniej poprowadzą w górę. I tak poprzez skały i gęstwinę krzaków przedostali się na sam szczyt wzgórza; nie tworzyło ono równej płaszczyzny, lecz opadało w dół urodzajnymi terasami. Nie było już stąd widać ani wsi, ani pałacu. W głębi można było dostrzec szeroko rozlane stawy; po tamtej stronie ciągnęły się lesiste pagórki, a w oddali widniały strome skały, które pionową ścianą zamykały ostatnie zwierciadło wody; na tle nieba jeszcze mocniej odcinały się potężne ich kształty. W wąwozie, tam gdzie bystry strumień wpadał do stawu, stał na wpół ukryty w zieleni młyn, który wraz ze swym otoczeniem stanowił nader malowniczy zakątek. W całym tym półkolu, jak daleko można było sięgnąć wzrokiem, widziało się na przemian doliny i pagórki, zagajniki i lasy, których świeża zieleń zapowiadała jeszcze bardziej nęcące widoki w niedalekiej przyszłości. Również pojedyncze grupy drzew przykuwały wzrok w wielu miejscach okolicy. Szczególny podziw wzbudziła kępa topoli i platanów, rosnąca w dole, tuż pod stopami rozglądających się przyjaciół, na brzegu środkowego stawu. Drzewa stały w pełnym rozkwicie, świeże i krzepkie, szeroko rozrosłe, wysokie. Na nie to skierował Edward szczególną uwagę przyjaciela. – Te oto drzewa – zawołał – sam zasadziłem w młodości. Były to wtedy młodziutkie sadzonki, które uratowałem, kiedy mój ojciec przy zakładaniu nowej części dworskiego parku kazał je wykarczować w pośrodku lata. Bez wątpienia i tego roku znów strzelą pięknie wzwyż nowymi pędami. Zadowoleni i pogodni wrócili do domu. Dla gościa przygotowano w prawym skrzydle pałacu przyjemne i obszerne mieszkanie, gdzie też od razu ułożył i uporządkował swoje książki, papiery, instrumenty, aby móc zgodnie ze swym zwyczajem przystąpić od razu do pracy. Lecz Edward nie dawał mu spokoju w pierwszych dniach, oprowadzał go wszędzie, to konno, to pieszo, po okolicy i po całym majątku; chcąc lepiej go zaznajomić ze wszystkim, zwierzał mu się równocześnie z planów, z jakimi się nosił już od dłuższego czasu. – Pierwszą rzeczą, od której powinniśmy rozpocząć – rzekł kapitan – to zbadanie przeze mnie całej okolicy igłą magnesową. Jest to lekki i dowcipny instrument i chociaż nie daje pomiarów o najwyższej dokładności, jednakże jest nader użyteczny i na początek sprawi nam wiele rozrywki, przy tym można się nim posługiwać bez wszelkiej pomocy i z góry być pewnym wyniku. Jeśli jednak zechcesz kiedyś dokładniejszych pomiarów, wówczas również znajdziemy na to radę. Kapitan miał dużo doświadczenia w tego rodzaju zajęciach. Przywiózł ze sobą potrzebne przyrządy i od razu rozpoczął pracę. Udzielił szeregu wskazówek Edwardowi oraz kilku strzelcom i chłopom, którzy mieli mu pomagać przy pomiarach. Pogoda sprzyjała; wieczory i wczesne poranki kapitan spędzał na rysunkach i kreśleniu. Niezadługo wszystko pozaznaczał na mapie, podmalował kolorowymi farbami i pewnego dnia Edward ujrzał na tym kartonie swoje posiadłości przedstawione tak wyraziście, że zdały się wyrastać przed nim jako coś zupełnie nowego. Odniósł wrażenie, jak by dopiero teraz poznał je dokładnie, jak by dopiero od tej chwili naprawdę do niego należały. Dawało to okazję do prowadzenia rozmów na temat okolicy, parków i ogrodów, które dzięki tak przejrzystemu odmalowaniu można było o wiele lepiej uporządkować i rozplanować aniżeli poprzednio, gdy się polegało tylko na przypadkowych wrażeniach. – Musimy to dokładnie omówić z moją żoną – powiedział Edward. – Nie czyń tego! – rzekł kapitan, który niechętnie dzielił własne doświadczenia z innymi, gdyż życie nauczyło go, że poglądy ludzi są zbyt różnorodne, ażeby mogli oni nawet przy najmądrzejszych koncepcjach zgodzić się na jeden wspólny punkt widzenia. – Nie czyń tego! – zawołał – ona może nam wszystko poplątać. Bowiem należy do typu ludzi, którym bardziej zależy na tym, aby samemu czegoś dokonać, aniżeli na tym, by w ogóle cokolwiek zostało zrobione; jest to zresztą rys wspólny osobom, które zajmują się tymi sprawami tylko z amatorskiego zamiłowania. Ot, stykamy się z przyrodą, podoba nam się ten lub ów zakątek, ale wahamy się, wzbraniamy się usunąć tę lub tamtą przeszkodę; nie mamy tyle śmiałości, by coś poświęcić, nie umiemy z góry sobie wyobrazić, co tu ma wyrosnąć; toteż próbujemy na ślepo, raz się udaje, raz nie, wciąż coś zmieniamy, czasami nawet zmieniamy to, co należało zostawić, a pozostawiamy rzeczy, które powinno się było usunąć, i na koniec staje przed nami to nasze dzieło zawsze tylko we fragmentach. Wprawdzie nam się podoba, cieszy nasze oczy, ale przecież czujemy, że nas nie zadowala. – Wyznaj szczerze – powiedział Edward – jej terasy ci się nie podobają. – Gdyby pomysł, który jest bardzo dobry, konsekwentnie wprowadziła w czyn, nie byłoby tu nic do wytknięcia. Niemało się namęczyła, by z trudem przedrzeć się przez skałę, lecz teraz męczy każdego, kto wspina się pod górę. Nie idzie się tą ścieżką swobodnie ani obok siebie, ani nawet gęsiego. Co chwila przerywa się takt kroku; ach, wiele by tam jeszcze należało ulepszyć! – Czy łatwo można by to zmienić? – zapytał Edward. – O, z łatwością – odparł kapitan – powinna była tylko usunąć jedną ścianę skały, zresztą niezbyt masywną, bo złożoną z drobniejszych głazów; wtedy ukształtowałoby się na zakręcie pięknie spływające zbocze, po którym wygodnie można by się wspiąć w górę, a ponadto pozostałyby kamienie dla podmurowania tych miejsc, gdzie droga jest wąska i zniekształcona. Ale mówię ci to wszystko w największym zaufaniu, zachowaj to dla siebie, gdyż mogłoby to wprowadzić ją w przykre pomieszanie. Musimy zostawić wszystko tak, jak jest. Jeśliby dalej chciało się wkładać w to pieniądze i pracę, można by tu jeszcze zrobić wiele pięknych rzeczy, ot, choćby w górę od tej chatki z mchu i tam, ponad tym wzniesieniem. Choć obaj przyjaciele mieli nieco zatrudnienia przy tych sprawach, nie brakło im przy tym czasu na snucie wespół z Szarlottą ożywionych i przyjemnych wspomnień z minionych dni. Postanowili również, że gdy tylko ukończą najbliższe prace, zasiądą nad notatkami z podróży, by i w ten sposób utrwalić swą przeszłość. Poza tym nie bardzo miał Edward o czym mówić z Szarlottą, zwłaszcza od czasu, kiedy uznał za słuszną krytykę jej parkowych pomysłów. Wprawdzie dotąd przemilczał uwagi kapitana, lecz kiedy zobaczył, że żona znów każe układać schodki i dróżki w górę za chatką z mchu, nie zapanował dłużej nad sobą i po wielu omówieniach wyznał jej swe wątpliwości. Szarlotta stanęła urażona. Była na tyle inteligentna, by od razu zrozumieć, że mężczyźni mają rację, lecz ponieważ już tych prac dokonała, uważała je za dobre i pożądane; nawet to, co zganili, było jej drogie, toteż przeciwstawiła się ich zdaniu i gorąco broniła swego małego dzieła, łając mężczyzn, którzy od razu chcieliby rzeczy wielkich i dla żartu czy rozrywki towarzyskiej gotowi przeprowadzać nadzwyczajne zmiany, ani myśląc o kosztach, jakie pociągnąłby taki rozszerzony plan działania. Była poruszona, dotknięta, zła. Nie mogła już dalej prowadzić prac po dawnemu, nie zważając na nowe pomysły, wobec tego zdecydowanie, jak to leżało w jej charakterze, przerwała roboty i postanowiła wszystko raz jeszcze przemyśleć do czasu, gdy rzecz cała w niej dostatecznie dojrzeje. Tak więc, gdy Szarlotta musiała się wyrzec swych ulubionych czynności, mężczyźni prowadzili razem coraz bardziej ożywione prace. Ze szczególnym upodobaniem zajęli się ozdobnymi ogrodami i cieplarniami, a w wolnych chwilach uprawiali zwykłe rycerskie ćwiczenia, jeździli konno, polowali, kupowali i wymie – niali wierzchowce, ćwiczyli je i ujeżdżali. Szarlotta czuła się coraz bardziej samotna. Tym przyjemniejsze i bardziej pokrzepiające były dla niej wieści, jakie nadeszły z pensji. Przełożona, jak zwykle rozpływając się nad postępami córki Szarlotty, dołączyła do swego obszernego listu krótki dopisek na marginesie notatki pedagoga, pracownika tego zakładu. Oba te dokumenty przekazujemy czytelnikowi. Dopisek przełożonej Co się tyczy Otylii, Łaskawa Pani, mogę właściwie powtórzyć to, co już niejednokrotnie podkreślałam w poprzednich listach. Nie daje mi powodu do niezadowolenia, a jednak nie jestem z niej zadowolona. Jest tak jak poprzednio skromna i usłużna wobec wszystkich, lecz nie podoba mi się ta jej skromność i usłużność. Łaskawa Pani przesłała jej niedawno pieniądze i rozmaite drobiazgi. Pieniędzy nie tknęła, podarunki leżą nienaruszone. Swoje rzeczy utrzymuje we wzorowej czystości i porządku i zdaje się, że tylko z tych względów zmienia stroje. Nie mogę również pochwalić jej nadmiernej wstrzemięźliwości w jedzeniu i piciu. Na naszym stole nie ma przepychu, lecz nie ma dla mnie nic milszego nad to, kiedy dzieci jedzą z apetytem smaczne i zdrowe potrawy. To, co z rozwagą i znajomością rzeczy podaje się do stołu, powinno być zjedzone. Do tego zaś nigdy nie mogę skłonić Otylii. Zawsze znajdzie okazję, by czegoś nie zjeść, a gdy tylko służba się cokolwiek spóźni, zawsze opuści jakieś danie lub deser. Przy tym wszystkim spieszę zwrócić i na to uwagę, że niekiedy, jak się dopiero niedawno o tym dowiedziałam, cierpi ona na bóle w lewej stronie głowy; wprawdzie szybko przemijają, lecz mogą kiedyś stać się bardziej uporczywe i poważniejsze. Tyle więc o niej; poza tym jest to piękne i dobre dziecko. Notatka wychowawcy Nasza Szanowna Przełożona pozwala mi zwykle czytać listy, w których dzieli się z rodzicami i opiekunami wychowanek spostrzeżeniami na temat swych pupilek. Listy skierowane do Łaskawej Pani czytam zawsze z podwójną uwagą, z podwójną przyjemnością: winszując Łaskawej Pani posiadania córki o nadzwyczajnych przymiotach, dzięki którym zdobywa się świat, nie uważam, Łaskawa Pani, by mniej szczęśliwy okazał się dla Niej los obdarzając córką przybraną, dzieckiem zrodzonym dla dobra i radości nie tylko Pani, lecz i innych ludzi. Otylia jest chyba jedyną wychowanką, co do której nie mogę się pogodzić z naszą Wielce Szanowną Przełożoną. Bynajmniej nie biorę za złe tej czynnej matronie, że pragnie, by owoce jej troskliwych starań wyraźnie i jasno rzucały się w oczy. Jednakże istnieją także owoce głęboko ukryte, o zdrowym, jędrnym miąższu, które prędzej czy później dojrzeją do pięknego życia. Taką jest właśnie przybrana córka Łaskawej Pani. Odkąd jestem jej nauczycielem, widzę, jak równym krokiem, powoli, idzie naprzód, a nigdy się nie cofa. Należy do dzieci, z którymi trzeba zawsze rozpoczynać od samego początku. Nie pojmuje tego, co nie wypływa z poprzednich zjawisk. Staje bezradna i zaskoczona przed najprostszą rzeczą, jeśli nie umie jej powiązać z poprzednią. Skoro jednak znajdzie się te ogniwa łączące i wytłumaczy się jej wszystko, pojmie nawet najtrudniejsze sprawy. Przy tak powolnych postępach pozostaje ona w tyle za swymi towarzyszkami, które obdarzone zupełnie innymi uzdolnieniami śpieszą zawsze przed siebie, przyswajając sobie lekko i lekko zatrzymując w pamięci wszystko, nawet rzeczy z sobą nie powiązane, by z wdziękiem tym operować. Toteż Otylia nie uczy się i nie korzysta wcale na wykładach przyśpieszonych, na wielu lekcjach, które prowadzą świetni, lecz porywczy i niecierpliwi pedagodzy. Uskarżają się na jej charakter pisma i na niezdolność opanowania przez nią reguł gramatyki. Zbadałem bliżej utyskiwania; to prawda, pisze powoli i sztywno, jak twierdzą niektórzy, lecz nie jest to pismo nieśmiałe i zniekształcone. Jeśli idzie o język francuski, który wprawdzie nie jest moim przedmiotem, łatwo pojęła, co jej stopniowo objaśniałem. Doprawdy, to zadziwiające, jak dużo ona umie, a tylko wtedy, gdy ją się pyta, zdaje się nic nie wiedzieć. Gdybym miał skończyć jakimś ogólnym wnioskiem, mógłbym to tak sformułować: nie uczy się, jak dziewczęta, które mają się kształcić, lecz jak osoba sama pragnąca kształcić innych; nie jak uczennica, lecz jak przyszła nauczycielka. Może wyda się to Czcigodnej Pani dziwne, że ja, jako wychowawca i nauczyciel, nie widzę nikogo bardziej godnym uznania i pochwały, jak tylko podobnych do mnie, jeśli chodzi o zawód. Sądzę, że Łaskawa Pani posiadając głębszą znajomość człowieka i świata, wydobędzie najlepszy sens z moich skromnych i życzliwych słów. Przekona się Pani, że i to dziecko przyniesie Jej wiele radości. Polecam się do usług Łaskawej Pani i proszę o wyrażenie zgody, abym mógł i w przyszłości pisać do Niej, gdy będę miał przekonanie, że list mój będzie zawierał coś ważnego i przyjemnego. Szarlottę ucieszył ten list. Treść jego odpo\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Powinowactwo_z_wyboru-ebookRO/p02011883i020" target="_blank" title="Powinowactwo z wyboru [Johann Wolfgang Goethe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Powinowactwo z wyboru [Johann Wolfgang Goethe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Rajstopy Bonjour Den 40 Den - MODNAPOLKA.pl\nponiedziałek, 18 czerwca 2018 Kobiety Odzież Bielizna Rajstopy Bonjour Den 40 Den\n2 w 1 - gładkie nieco melanżowe rajstopy które w okolicy ud...\n33.50 zł Stringi Gerdine F-151 Ecru Zjawiskowo i bardzo kobieco! Gerdine to stringi których subtelny wzór urzeka spojrzenie już od pierwszej chwili. Romantyczna stylistyka elegancka tkanina zgrabny fason...\n45.80 zł Figi Intimo 740 Bardzo kobiece figi które urzekają miękką elastyczną dzianiną zwieńczoną koronkowym akcentem. Prawdziwa pokusa dla zmysłów.\n19.89 zł Rajstopy Magnifique 20 den Śliczne rajstopy z subtelnym zdobieniem powyżej kostki.\n32.45 zł Figi (5 par) bonprix czarno-biały w paski Z elastyczną koronką.\n56.90 zł Bodystocking Catriona white Czarna delikatna ażurkowa siateczka która tajemniczo otula ciało...\n108.90 zł Koszulka Kristina czarna Pomysł na wieczór? Czarna koszulka nocna z pięknym koronkowym tyłem.\n99.90 zł Biustonosz Cornelia Push up Czasem trzeba założyć coś po prostu "innego". Co powiesz na "romantyczną łąkę" ale w ciemnej nieco bardziej wieczorowej wersji? Nowość.


Znowu dużo zakażeń i zgonów. Wielkopolska na pierwszym miejscu pod względem liczby zachorowań / Zdrowie kaliszan / Aktualności / Fakty Kaliskie\nZnowu dużo zakażeń i zgonów. Wielkopolska na pierwszym miejscu pod względem liczby zachorowań\nMamy dziś 1306 nowych przypadków koronawirusa, a 15 osób zmarło – wynika z komunikatu Ministerstwa Zdrowia. Źle sytuacja wygląda w Wielkopolsce, gdzie w ciągu ostatniej doby potwierdzono aż 200 zachorowań. To najwięcej w kraju.\nNajwiększą grupę zakażonych stanowią mieszkańcy Domu Pomocy Społecznej w Baszkowie (pow. krotoszyński). W powiecie kaliskim koronawirusa wykryto u 4 osób.\nTAK/Szpital Powiatowy w Śremie\nW kraju mamy dziś 1306 nowych i potwierdzonych przypadków zakażenia koronawirusem z województw:\nResort zdrowia poinformował też o śmierci 15 osób zakażonych koronawirusem (wiek-płeć, miejsce zgonu): 33-M (pow. gostyński), 71-M (pow. gostyński), 90-K (pow. gnieźnieński), 75-M (pow. wolsztyński) Poznań, 71-K Częstochowa, 81-M Tychy, 64-M Grodzisk Mazowiecki, 73-K Nowy Sącz, 84-K Miechów, 62-M, 69-M, 68-K Gdańsk, 83-M Bytów, 61-M Kościerzyna, 59-M Grudziądz (mieszkaniec woj. pomorskiego). Wszystkie osoby miały choroby współistniejące.\nLiczba zakażonych koronawirusem to od początku pandemii 88 636. Zmarło 2 447 osób, wyzdrowiało 68 420.\nRośnie liczba pacjentów wymagających respiratora. To już 130 osób. Zajętych jest 2 305 łóżek.


Przegląd pogody w Romanovskiy. Pogoda Romanovskiy na dziś, jutro. Szczegółowy przegląd pogody na 16 dni w Romanovskiy. | METEOPROG.PL\nPrzegląd pogody na 16 dni w Romanovskiy\nPogoda w Romanovskiy\n/ Pogoda w Romanovskiy\nPogoda Romanovskiy – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Romanovskiy dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Romanovskiy na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Romanovskiy - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Romanovskiy pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Romanovskiy – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Romanovskiy tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nUdostępnij pogodę w Romanovskiy:\nPrzegląd pogody w Romanovskiy\n46° 44′ 53″ N 41° 58′ 37″ E


Obliczyli, ile taco waży Taco [ZOBACZ JAK] – fenomen peja "Obliczenia i analizy w rapie" - Magazyn Going. MORE\nJak wielki jest Mata w teledysku „Patoreakcja”? Jaki % raperów lubi pizzę hawajską? Ile dań zjadł Makłowicz? Ile taco waży Taco? Na te i wiele innych jeszcze bardziej absurdalnych pytań odpowiadają „Obliczenia i analizy w rapie” – fanpage na Facebooku, który przez ostatni rok bardzo mocno namieszał w polskim Internecie.\n„Obliczenia i analizy w rapie” to grupka matematycznych zajawkowiczów, którzy do wszystkiego lubią podejść analitycznie, nie zapominając przy tym o poczuciu humoru. Wyliczają wszelkie absurdalne rzeczy, jakie tylko mogą komuś przyjść do głowy, bazując (głównie) na tekstach polskich raperów, ale nie tylko. Tak się składa, że zadaliśmy im ostatnio zagadkę do obliczenia, o której rozwiązanie możecie znaleźć tutaj. Ja z kolei miałem przyjemność obserwować rozwój tego tworu od samiutkiego początku. Oto historia ich powstania.\nJesień 2020. Szaruga i mroczna aura lockdownu w najlepsze szalały za oknami. Ja, podobnie jak cała ekipa Sajko (serdecznie pozdrawiam) zabijaliśmy przybijającą nudę, pisząc teksty na portal Sajko Network. Pewnego dnia ni stąd ni zowąd napisał do mnie Kuba – autor wdzięcznego tekstu „Ile samochodów pojawiło się w tekstach Kizo? – analiza”, który zrobił niemały szum na portalu kilka tygodni wcześniej. Nie znałem go wtedy wcale, kojarzyłem tylko, że jest w redakcji Sajko, podobnie jak ja.\nKuba chciał zapytać, czy udostępnię jego kolejną analizę u siebie na fanpejdżu. Od słowa do słowa zaczęliśmy rozmawiać o jego twórczości. Po paru dniach dyskusji i rozkmin, jak pchnąć jego content dalej, zapytał, co myślę o pomyśle założenia fanpejdża skupiającym się na takich obliczeniach. I tak oto, moi drodzy, zaczyna się ta legenda.\nDoradziłem mu wówczas, jak redakcyjny kolega koledze, jak zacząć, co na początku robić, do kogo pisać o rozgłos i w jaki sposób prowadzić fanpejdż, na własnych doświadczeniach (prowadziłem wówczas Raportażystę już ponad rok). Projekt ruszył, Kuba nie był w ogóle pewny sukcesu tego przedsięwzięcia. Jest z natury bardzo skromnym i można rzecz, nieprzebojowym kolesiem, który po prostu lubi wszystko obliczać. Opublikowano pierwsze obliczenie, pierwszą analizę, minęły trzy dni i… Kuba miał więcej lajków i zasięgów niż ja.\nŻabson ostatnio napisał, że Leosia osiągnęła debiutem to, na co on musiał czekać 5 płyt i… przepełnia go z tego powodu ogromna duma i szczęście. Tutaj sytuacja jest analogiczna, chociaż Kuba może mieć mi za złe, że porównałem go do Young Leosi. Wybacz, Kuba, musiałem.\nKariera „Obliczeń” ruszyła lawinowo. Prędko zainteresował się nimi Hype, największy fanpage rapowy w Polsce, i pozwolił mu publikować niektóre analizy u siebie. To spowodowało duży skok liczby odbiorców. Kolejnym przełomem było obliczenie objętości wiader, które Żabson dodawał do zamówień swoich płyt. Analiza dotarła wówczas do samego Żabsona, który wrzucił ją na swoje Instastories, co ponownie przyniosło ogromny przypływ nowych fanów. Minął niecały tydzień nowej działalności Kuby, a on już był kojarzony w większości rapowego Internetu. Zresztą, jak rapował klasyk „To co zrobiłem do teraz to był trailer dopiero, elo”.\n2020, najdziwniejszy rok XXl wieku, wreszcie dobiegł końca. W międzyczasie o Obliczeniach napisał newonce, a Kuba przestał być jednoosobową armią do podbijania Internetu. Zgłosiło się do niego parę osób podzielających jego obliczeniową zajawkę, kilkoro sam wyłapał, i tak powstała ekipa Obliczeń w Rapie z Kubą na czele. Na kolejny ich duży ruch nie trzeba było długo czekać. Już w styczniu na fanpage wleciała analiza, nad którą pracowali łącznie 2.5 miesiąca; „Ile przestępstw popełniono w Ojcu Mateuszu?” odbiło się echem w całym polskim Internecie. Kuba udzielił wywiadu dla Noizz.pl, a artykuły i pomniejsze wzmianki o tej analizie zrobił praktycznie każdy portal i magazyn w kraju.\nPotem przyszedł marzec i kolejny olbrzymi blockbuster Obliczeń, który zamiótł wszystko: „Ile dań zjadł Makłowicz we wszystkich swoich programach?” eksplodowało docierając do każdego zakątku memiarsko-publicystycznego Internetu.\nAnaliza z królem polskiej gastronomii namieszała tak bardzo, że Kuba wylądował w Dzień Dobry TVN. Wszystko zaczynało powoli kwitnąć, kolejny lockdown trwał w najlepsze, a ja siedziałem z popcornem przed telewizorem i oglądałem, jak typ, który pół roku wcześniej pytał mnie o rady jak prowadzić fanpage, opowiada o tym Dorocie Wellman i Marcinowi Prokopowi na żywo w telewizji śniadaniowej. Podkreślmy, że Kuba nie miał wtedy nawet skończonych 18 lat.\nNa następny duży krok w karierze wystarczyło poczekać miesiąc. Wtedy to Kuba wraz ze swoim kompanem spotkali się z Winim w jego aucie i opowiedzieli o swojej zajawce. Wszystko uwiecznione dla potomnych:\nNa ten moment Kuba jest właścicielem 90-tysięcznego fanpejdża, ma koneksje w każdej wytwórni i u każdej większej szychy w branży hip-hopowej. Widział i osiągnął to wszystko nie wstając od komputera w wieku 16 lat, w mniej niż 9 miesięcy. Jest nieomal przerażony tym jak dużo czasu ostatecznie pochłaniają z jego młodości. Nie potrafi już zwyczajne, na luzie słuchać dużych rapowych premier, tylko od razu, automatycznie przesłuchuje je pod kątem możliwych analiz i ciekawostek, które mógłby wrzucić u siebie.\nKuba to Mata świata rapowych fanpejdży. Człowiek, który rozjebał system, nie kończąc nawet liceum. Pozostał przy tym zwykłym, skromnym chłopakiem, który, gdy to piszę, odrabia pracę domową z fizyki (facetka wyjątkowo dużo im zadała, nie wie czy się w ogóle wyrobi!), a ja mogę być tylko szczęśliwy i dumny, że dołożyłem swoją małą cegiełkę do tej ogromnej machiny, jaką są „Obliczenia i analizy w rapie”.\nfacebook internet MATA Memy MORE obliczenia i analizy w rapie Raportażysta Robert Makłowicz Taco Hemingway Żabson\nRaportażysta 4 października 2021


Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło w Świnoujściu Pożegnanie Pana Rysia – PSONI Koło w Świnoujściu\nPożegnanie Pana Rysia\nW dniu 01.09.2017 nasz długoletni pracownik Pan Ryszard Szwarc odchodzi na zasłużoną emeryturę. W dniu 31.08.2017 spotkaliśmy się wspólnie: członkowie zarządu, pracownicy i podopieczni, aby Go serdecznie pożegnać. Po okolicznościowych przemówieniach złożyliśmy Mu kwiaty i drobne upominki, aby zawsze nas pamiętał. Nie obyło się bez łez. Pan Rysiu, bo tak na Niego wszyscy mówili, to szczególny pracownik w historii naszego Stowarzyszenia. Był z nami „od zawsze”. Zajmował stanowisko konserwatora, ale pełnił o wiele ważniejszą rolę – dla wszystkich był przyjacielem. Będzie nam Go brakowało, ale liczymy na to, że na emeryturze, będzie nas często odwiedzał.\nNastępny wpis: Jesienny Turniej Sportowy: „Żyjmy Zdrowo” »


Sprężarki kolejowe - Agregapol P.P.H.U. Dariusz Focht\nAGREGAPOL P.P.H.U. Dariusz Focht\nNIP: PL 898-128-99-19\nSprężarka pomocnicza do podnoszenia pantografu typu 1JS60\nprzy 850 obr/min — 50 dm³/min\nprzy 700 obr/min — 30 dm³/min\nCiśnienie nominalne: 5 bar\nPosiadamy w stałej sprzedaży sprężarki typu 1JS60, stosowane w polskim taborze kolejowym. Sprężarka składa się z głowicy, cylindra z żeliwną tuleją, karteru, pokrywy, zespołu korbowo-tłokowego i koła zamachowego.\nDysponujemy także kompletem części zamiennych, składających się zarówno na wyposażenie podstawowe sprężarki, jak i komponenty dodatkowe (tarcza sprzęgła, wentylator) czy dedykowany zestaw naprawczy. Od niedawna w naszej ofercie można również znaleźć przeznaczone dla tej sprężarki osuszacze.\nZdjęcia i dane do zamówień można odnaleźć w dedykowanym katalogu w zakładce Katalogi.\nZapraszamy również do sprawdzenia innych kategorii stale poszerzanego asortymentu, wśród którego odnajdą Państwo zarówno pojedyńcze części zamienne, zawory, jak i kompletne zestawy naprawcze, znajdujące zastosowanie w kolejach polskich i czeskich, m.in. S2P-115-3E/4, V2.15.8A czy sprężarki serii K-lok.\nW celu uzyskania informacji o aktualnym stanie magazynowym, cenach i warunkach realizacji zamówień prosimy o kontakt indywidualny. Wszelkie potrzebne informacje znajdą Państwo w zakładce Kontakt.


O uczelni – Międzynarodowa Wyższa Szkoła Logistyki i Transportu we Wrocławiu\nMiędzynarodowa Wyższa Szkoła Logistyki i Transportu we Wrocławiu rozpoczęła działalność w 2001 roku, od razu stając się istotnym punktem na edukacyjnej mapie Dolnego Śląskiego. Podstawową misją uczelni jest kształcenie nowoczesnych menedżerów przygotowanych do zarządzania procesami logistycznymi oraz gotowych do pracy w warunkach współdziałania w zintegrowanej Europie.\nTo, co wyróżnia wrocławską uczelnię to międzynarodowość, która zawarta jest nie tylko w nazwie. MWSLiT jest jedyną szkołą wyższą w Europie Środkowo- Wschodniej z akredytacją brytyjskiego instytutu logistycznego.\nPonadto, należy do tzw. Sieci Kartageńskiej, współpracuje z największą europejską instytucją badawczą- Instytutem Fraunhofera w Magdeburgu, a także ściśle współpracuje z wieloma przedstawicielami branży TSL.\nMiędzynarodowa Wyższa Szkoła Logistyki i Transportu we Wrocławiu prowadzi kształcenie w ramach studiów pierwszego stopnia, drugiego stopnia, jak również studiów podyplomowych.\nIstotnym elementem oferty edukacyjnej są studia dualne, które łączą zajęcia teoretyczne z zajęciami praktycznymi realizowanymi w ramach płatnych staży odbywających się w firmach partnerskich. To, co przemawia za wrocławską uczelnią to liczby: 95% absolwentów MWSLiT znajduje zatrudnienie na specjalistycznych stanowiskach, zarówno w krajowych, jak i międzynarodowych przedsiębiorstwach.\nO trafności kształcenia świadczą także liczne wyróżnienia, w postaci między innymi certyfikatu „Uczelnia liderów” i „Wiarygodna szkoła”.\nMiędzynarodowa Wyższa Szkoła Logistyki i Transportu oferuje nowoczesne studia, których atutem są innowacyjne programy nauczania, a także grono wykładowców złożone ze specjalistów w swoich dziedzinach oraz przedstawicieli kadry naukowej z kraju i zagranicy.\nSiedziba Międzynarodowej Wyższej Szkoły Logistyki i Transportu we Wrocławiu mieści się przy ulicy Sołtysowickiej 19B.\nTo właśnie pod tym adresem studenci otrzymują najlepsze warunki do nauki, ponieważ uczelnia może pochwalić się nowoczesnymi laboratoriami: logistycznymi i budowlanymi. W laboratoriach tych realizowane są zajęcia na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych i dzięki nim studenci otrzymują możliwość zapoznania się z najnowszymi rozwiązaniami stosowanymi w przemyśle.\nW skład struktury uczelni wchodzą także między innymi biblioteka, biuro karier, czy biuro projektów międzynarodowych.