- To obraźliwy zapach! Wegańska biegaczka z San Francisco chce, by sąsiedzi gotowali przy zamkniętych oknach, ponieważ podczas jej treningu przeszkadza jej zapach mięsa unoszący się zza okien – Demotywatory.pl\nW wojekwiesiek 5 marca 2020 o 18:23\nNiech pobiegnie na Wegę, bo tu jest Ziemia i tu jada sie mięso.\nB baranina13 6 marca 2020 o 11:44\nTo chyba daleko nie biega ta biegaczka\nD Dordi 6 marca 2020 o 11:48\nZależy jak gotują? U mnie jak sąsiedzi pitraszą, to śmierdzi. Co oni jadają!\nW Watcher_Sariel 6 marca 2020 o 11:57\nSam nie jem od 5 lat ale takie rzeczy to już powinno podchodzić pod chorobę psychiczną. Główną myślą takich środowisk wege powinny być propozycje i zachęcanie ludzi do jedzenia więcej warzyw i owoców bo ilość mięsa jaką ludzie jedzą jest duża patrząc na to ile kto się rusza. Nie mówiąc już o treningu czy jakimś sporcie. Nikt mi nie powie, że facet w średnim wieku ma brzuch większy niż kobieta przed porodem i ten brzuch u niego powstał przez jedzenie brukselki i pomorańczy.\nJa rozumiem, że kobiety mogą mieć problemy z wagą bo hormony i ciąże, ale dla facetów takie usprawiedliwienia nie istnieją.\nSam mam sąsiada który pracuje w zakładzie mięsnym i brzuch ma taki, że w samochodzie na maksymalnym odsunięciu fotela wciąż uderza brzuchem o kierownice. Konsekwencje wynikają z tego, że jedzenie nie jest odpowiednie do trybu życia.\nolmajti 6 marca 2020 o 12:03\nspokojnie. w UK weganizm został uznany za religię, co za tym idzie jeśli jej nie posłuchają będzie to dyskryminacja ze względu na poglądy religijne i trafią do pierdla. poprawność polityczna jednak dzielnie rozwiązuje problemy pierwszego świata :)\nS Slawawa 6 marca 2020 o 12:43\nPowinna się cieszyć, że nie ma ciapatych za sąsiadów.\nK kamk18 6 marca 2020 o 13:46\naha tobie coś przeszkadza więc ini "muszą" się zmienić no ręce opadają\nO olcia483 6 marca 2020 o 14:27\nNiech zatyka nos i oddycha przez usta\nY konto usunięte 6 marca 2020 o 18:12\ncysiek63 6 marca 2020 o 20:18\nBrak białka zwierzęcego rzuca się na mózg.\nwic1 6 marca 2020 o 23:44\nProszę przestać kroić niewinne pomidory! To sadyzm! Nie mogę na to patrzeć ani tego wąchać!\nPS: Proszę nie biegać pod moim oknem... szanowna Pani nie pachnie pomidorami ale przede wszystkim potem i pochodną kapusty :P\nK krys89 7 marca 2020 o 0:19\na co jeśli mieszkańcom, przeszkadza zapach potu owej biegaczki\nT turbulence 7 marca 2020 o 1:53\nJa prdl tacy zakochani sami w sobie, przewrażliwieni i durni weganie, psują opinię tym "normalnym"


Pensjonaty Lipińskie (Woj. Warmińsko-mazurskie, Pow. Giżycki) - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nPensjonaty Lipińskie (woj. warmińsko-mazurskie, pow. giżycki)\nznaleziono 19 ofert noclegowychofert (0 w Lipińskich oraz 19 w okolicy)\nPensjonaty w Lipińskich, województwo warmińsko-mazurskie, powiat giżycki\nPensjonaty w miejscowości Lipińskie. Porównaj możliwość zakwaterowania w Lipińskich w zależności od standardu oraz ceny. Lipińskie, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Lipińskich:


Olga, Ola, Oleńka… | SieCzyta\nWiosna zaginionych (tom 1)\nOlga, Ola, Oleńka…\n8 lipca 2018 roku po ciężkiej chorobie nowotworowej odeszła Olga Popowska – autorka m.in. książek o Annie German, Irenie Jarockiej i Dalidzie. Miała tylko 34 lata. W pierwszą rocznicę śmierci jej przyjaciółka i jedna z najbardziej cenionych polskich biografistek Mariola Pryzwan wydała zbiór wspomnień o tej zarażającej swoją pasją dziewczynie. SieCzyta ma ogromny zaszczyt być jednym z patronów medialnych.\nNie miałyśmy okazji się spotkać. Nie zamieniłyśmy wirtualnie ani jednego słowa. A jednak Olga Popowska (dawniej Yerafeyenka, z domu Konopacka) w jakiś niewytłumaczalny dla mnie sposób jest mi bliska. Może to jej młody wiek i ogromna pasja, z jaką realizowała wszystko, co tylko sobie wymyśliła? Może tragiczna choroba, która dobitnie uświadomiła mi, że niczego nie mamy na zawsze? A może sposób, w jaki za każdym razem opowiada o niej jej przyjaciółka i jedna z moich ulubionych autorek Mariola Pryzwan?\nGdy w 2018 roku zobaczyłam, że na aukcję charytatywną, która miała wspomóc leczenie mojej znajomej, Ola oddała swoją książkę o Annie German, wiedziałam, że ma wielkie serce. Że mimo własnych problemów potrafi pochylić się nad drugim człowiekiem i dostrzec jego trud zmagania się z codziennością. Po wygranej licytacji bardzo się ucieszyłam. Poza wsparciem finansowym koleżanki liczyłam też, że to będzie świetna okazja, żeby z Olgą porozmawiać. Żeby podziękować i powiedzieć jej, że w mojej rodzinie głos jej ukochanej piosenkarki też często rozbrzmiewa. Niestety, Olga już wtedy była bardzo chora. Nie zdążyłam. Gdy czasem słucham piosenek Anny German, mam wrażenie, że dobry duch Olgi jest gdzieś w pobliżu.\nTak naprawdę poznałam ją dopiero teraz – podczas lektury książki „Olga, Ola, Oleńka…”, która jest zbiorem wspomnień opracowanym przez Mariolę Pryzwan. Opowiadają o niej osoby jej bliskie – przyjaciele (także z dzieciństwa), współpracownicy i wszyscy ci, dla których była ważna. Nie jest to cukierkowa laurka ani, broń Boże, patetyczny pomnik. Olga jest tu bardzo prawdziwa, z krwi i kości, ze wszystkimi swoimi wadami i słabościami. „Dobra i wrażliwa, ale też szalona i nieprzewidywalna”, otwarta na ludzi, ale jednocześnie zamknięta w sobie, nieufna. Łapała każdą chwilę, często nie dbając o przyziemne sprawy. „Kochała wyzwania i ryzyko. Żyła dla swoich pasji”. Jedną z nich była miłość do piosenek Anny German, Ireny Jarockiej, Dalidy, która zaowocowała poruszającymi publikacjami jej autorstwa. To Oldze zawdzięczamy m.in. Gwiazdę Anny German w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki w Opolu czy ławeczkę Ireny Jarockiej w Międzyzdrojach. Była świadomą, odważną, wykształconą kobietą, córką, żoną, przyjaciółką. Wielką miłośniczką Polski, choć jej prawdziwą ojczyzną, tą z urodzenia, była Białoruś. Zostawiła po sobie ciepłe wspomnienia, promienny uśmiech, dobro, które wciąż pulsuje w sercach jej przyjaciół. I wielki żal, że odeszła za wcześnie.\nNawet jeśli do tej pory nie słyszeliście o Oldze Popowskiej, namawiam Was gorąco do poznania jej historii. To poruszająca opowieść o dziewczynie, która na przekór przeciwnościom realizowała swoje marzenia. Czasem szła mocno pod prąd, ale zawsze wyraźnie widziała swój cel i nic nie było w stanie jej zatrzymać. Mariola Pryzwan – jej przyjaciółka – włożyła w tę publikację całe swoje serce, zawodowe doświadczenie, miłość do drugiego człowieka – i czuje się to wyraźnie na każdej stronie. Piękne, niejednokrotnie bardzo wzruszające wspomnienia o Oldze zostały zilustrowane rozmaitymi zdjęciami z jej krótkiego, ale jakże intensywnego życia. Dzięki nim Ola – choć daleka – staje się czytelnikowi niezwykle bliska.\nPoruszająca, ciekawa i sentymentalna lektura.\nZa egzemplarz serdecznie dziękuję Autorce oraz wydawnictwu Oficyna R.\nAnna German, choroba, Dalida, Irena Jarocka, Mariola Pryzwan, Olga Ola Oleńka, Olga Popowska, przyjaźń, Volga Yerafeyenka, wspomnienia\n← Miasteczko zbrodni. Dlaczego zginęła Iwona Cygan?\nPowroty (tom 4 serii Owoc granatu) →


Tureckie jabłka - produkcja, odmiany, eksport - Sad24.pl\nStrona główna Aktualności Tureckie jabłka – produkcja, odmiany, eksport\nTurcja jest jednym z największych producentów jabłek w Europie. Tradycyjne, ekstensywne sady stanowią nadal większość w produkcji jabłek, więc Turcja nie jest obecnie znaczącym eksporterem tych owoców.\nDla sezonu 2019/20 produkcja jabłek w Turcji jest prognozowana na 3 mln ton, podobnie jak w roku ubiegłym. Producenci owoców ziarnkowych, w tym jabłek, prowadzą w Turcji produkcję zazwyczaj w małych sadach. Jednak w ostatnich latach założono w tym kraju również profesjonalne, duże obiekty. Te ostatnie sady są nastwione głównie na eksport. Skoncentrowane są więc na uprawie nowych odmian, które cieszą się dużym popytem na rynkach zagranicznych.\nRóżnorodne regiony geograficzne Turcji pozwalają na produkcję setek odmian jabłek, jednak tylko kilka z nich jest wprowadzanych do obrotu komercyjnie. Sady handlowe znajdują się na ogół w południowej części środkowej Anatolii oraz północnych rejonach śródziemnomorskich. Zbiory rozpoczynają się w lipcu i trwają do końca października.\nOkoło 50% procent całej komercyjnej produkcji jabłek pochodzi z trzech prowincji: Isparta, Karaman i Nigde. Isparta jest największą prowincją produkującą ponad 600 tys. ton jabłek rocznie, co stanowi około 20 procent całkowitej produkcji Turcji. Karaman jest drugim co do wielkości ośrodkiem produkcyjnym dającym około 16 procent całkowitej produkcji kraju.\nWedług Tureckiego Instytutu Statystycznego, główne odmiany jabłek to Starking, Golden Delicious, Amasya, oraz Granny Smith.\nWedług Tureckiego Instytutu Statystycznego, w ciągu pierwszych trzech miesięcy sezonu 2019/20 (od czerwca do sierpnia eksport świeżych jabłek wyniósł około 35tys. ton, co oznacza wzrost o 5 tys. ton w porównaniu z tym samym okresem poprzedniego roku gospodarczego.\nCzytaj także: Soki i koncentraty – Turcy wyznaczają sobie cel\nPrognoza eksportu jabłek dla całego sezonu 2019/20 wynosi 280 tys. ton. W poprzednim Turcja wyeksportowała 276 tys. ton jabłek o wartości około 89 mln USD. Sąsiedzi – Irak (130 tys. t) i Syria (50 tys. t) są głównymi rynkami, odbierającymi około 60 procent całkowitego eksportu. Indie, Arabia Saudyjska Arabia, Turkmenistan i Rosja były następnymi ważnymi kierunkami eksportu tureckich świeżych jabłek.


Nowe grzechy - Jeja.pl\njeja.pl/memy/ różne/ nowe grzechy\nLudzkość idzie w złym kierunku\nIdealne umiejscowienie reklamy\nMnie tam przekonali\n6 lutego, 00:27\nPrzejrzałem sobie tę sekcję komentarzy.\nSame edgy gimboateiści xDDD\nTak ku*wa. Musisz być biedny, bo jak się będziesz bogacił, to zasługujesz na wieczne męki.\nKatole, jak ja was ku*wa nienawidzę.\n18 grudnia 2017, 11:30\n@MagicznySos: Chodzi o przywiazywanie się do majątku i bycie skanera. Np biedny prosi cię o kupno chleba bo sam nie ma pieniędzy a ty mu odmawiasz, bo szkoda ci tych 2 zł :P\n18 grudnia 2017, 22:07\n@KalinkaMalinka: Nigdy nie byłem skanerem\n19 grudnia 2017, 06:27\n@MagicznySos: Miało być sknera. Ah ta autokorekta\n16 grudnia 2017, 08:03\nBóg to zabobon\n16 grudnia 2017, 10:50\nBóg istnieje, w sensie siła wyższa. Ale to wiara i kościół jest zabobonem, przecież większość tych grzechów spotyka sie w kościele xD\n@KalinkaMalinka: Ale czego, o co cho xd? Napisalam ze cos istnieje no ku*wa skądś jestesmy nie? Moze nie bog stworzyl nas z gliny ale ktos musial stworzyc małpy z ktorych wyewoluowaliśmy. AA sama wiara to zabobon bo jest caly czas zmieniana aby księżą bylo dobrze.\n18 grudnia 2017, 18:55\n@Pyszka: O co ci chodzi .-. Odpowiedź była do chudini511\n@KalinkaMalinka: aaaa okej, sorki na apce nie pokazuje\nEdytowano - 16 grudnia 2017, 12:21\n,,Seks pozamałżeński z osobami tej samej płci'' o wy ku*wy\nale w tych krajach w których homo mogą brać śluby to w sumie nie jest pozamałżeński....\nAle wciąż z osobą tej samej płci.... zaraz..... mózg mnie swędzi\n17 grudnia 2017, 09:38\n@Lusia112: W krajach gdzie są homo śluby to te śluby są cywilne, nie kościelne.\n17 grudnia 2017, 13:57\n16 grudnia 2017, 18:48\n"Sprzedawanie przez Internet swej cnoty"\n16 grudnia 2017, 17:33\n16 grudnia 2017, 15:53\nLista jak najbardziej słuszna\n16 grudnia 2017, 16:25\nSzczególnie nadmierne bogacenie się(co to dokładnie znaczy?) oraz eksperymenty genetyczne\n16 grudnia 2017, 16:32\n@Dodwizo: Każdy nadmiar jest grzechem. A pojęcie genetycznych eksperymentów może być różnie pojmowane, więc wątpię czy myślimy o tym samym.\nEdytowano - 16 grudnia 2017, 16:15\nNadmierne bogacenie się - czyli ile mogę wzbogacić, żeby to nie był grzech? Wgl fajnie, że według kościoła przestępstwa takie jak pornografia dziecięcia, pedofila i zoofilia, czy mobbing (a to nie wszystkie przestępstwa na tej liście), które są przestępstwami, są grzechami dopiero od 2008. Genetyczne eksperymenty - pomyślałam o tych naukowcach, którzy naprawili chory gen w zarodku, czyli przeprowadzili eksperyment genetyczny, więc według kościoła popełnili grzech? Co z tego, że to duży krok naprzód, mimo że jeszcze nie doprowadzili eksperymentu do etapu narodzin dziecka. No chyba że chodzi o eksperymenty jakie przeprowadzał Mengele, to wtedy się zgadzam, ale nie jeśli chodzi o takie, które mają doprowadzić do wyleczenia nieuleczalnych chorób. Szczególnie, że jeśli będzie można leczyć choroby genetyczne, to będzie mniej aborcji, bo rodzice będą mieli możliwość wyleczenia dziecka, zanim się urodzi, a nie tylko wybór między aborcją a wychowywaniem chorego dziecka.\nin vitro? coś ZA ŻYCIEM jest złe? nie zrozumiem kościoła n i g d y no nie zrozumiem\n@Windows_10: Kościół krytykuje in vitro, bo twierdzi, że człowiek na za dużo sobie pozwala i sprzeciwia się takiemu nie-naturalnemu zapłodnieniu. No i krytukuje in vitro za to, że nie leczy ono niepłodności, przez co rodzice dalej pozostają bezpłodni. Nie odpowiada mu też zawód surykatki, chyba nie muszę wyjaśniać kto to. Kościół za to popiera metody przywracania płodności, tak by rodzice mogli w pełni naturalny sposób, bez faszerowania matki silnymi środkami hormonalnymi, począć dziecko.\nAle to tylko stanowisko kościoła, nie moje.\n15 grudnia 2017, 07:20\n@Walkiria_Eir: Surogatki. Surykatka to takie zwierzę.\n@kicius23: Przepraszam, autokorekta\n16 grudnia 2017, 11:01\n@Walkiria_Eir: Stanowisko kościoła jest głupie.\nSkoro jesteś katoliczką, to czemu masz inne stanowisko, niż kościół katolicki?\n16 grudnia 2017, 11:28\n@SztykMolodiets: Słyszałeś kiedyś o "swoim zdaniu "\n16 grudnia 2017, 11:35\n@kroganin: "swoim zdaniu" jest ograniczone np. Przez kościół. Nie możesz być katolikiem i twierdzić, że mordowanie jest dobre.\n@SztykMolodiets: rozpoczyna się gownoburza na tle religijnym, poczekajcie idę po popcorn\n16 grudnia 2017, 12:38\n@Windows_10: Przy In vitro nie wykorzystuje się wszystkich zarodków, ergo, nie dajesz sansy na Narodzenie potencjalnych czlowieków\nEdytowano - 16 grudnia 2017, 12:46\n@Windows_10: Podczas In Vitro zabija się setki zarodków, bo przeżywa 1 na ileś tam wszczepionych. Poza tym na niewykorzystanych prowadzi się eksperymenty (głównie pobiera się komórki macierzyste), co również je zabija.\nPoza tym jest ono wykorzystywane zbyt często, bo często osoby poddające mu mogłyby poddać się konwencjalnemu leczeniu bezpłodności.\n@Myszkapl: leczenie może się udać, a czasami zajmuje to tyle lat, że jest za późno na dzieci\na czy przy normalnym seksie wszystkie plemniki zapładniają kobietę? większość umiera\n@Windows_10: No tak, ale Męska komórka+Damska=Potencjalny człowiek\n16 grudnia 2017, 14:02\nPlemnik też=potencjalny człowiek.\n@SztykMolodiets: Gdy brać coś takiego pod uwagę to kobieta zabija człowieka co miesiąc >_>\na nocna polucja to ludobójstwo xD co ci ludzie wymyślają\n16 grudnia 2017, 14:46\n@Windows_10: Zabiłem więcej ludzi, niż jest na świecie.\n16 grudnia 2017, 14:49\n@Windows_10: No właśnie.\n14 grudnia 2017, 20:17\n"Nadmierne bogacenie się"- Że niby jak mi się w życiu powodzi, albo na loterii wygrałem to grzech?\nEdytowano - 14 grudnia 2017, 20:38\n@DarkusPL: musisz dobrowolnie wybrać życie ascety. Jeśli tego DOBROWOLNIE nie zrobisz, spłoniesz w piekle. Pamiętaj, to Twoja wolna wola, możesz sam podjąć wybór, ale jeśli wybierzesz źle, to będziesz wiecznie cierpiał.\n@DarkusPL: Musisz dać kasę Kościołowi.\n14 grudnia 2017, 21:35\nWtedy odpuszczają wszystko.\nEdytowano - 16 grudnia 2017, 12:05\nkościół to takie trochę EA, jak zapłacisz zrobią co chcesz\nPs. Aktualnie jestem na czarnej liście wszystkich mocherów\n16 grudnia 2017, 14:44\n@Aracz: Życie Ascety\nZapamiętam to jak wejdę do wysadzanego złotem kościoła\nAlbo jak zobaczę koszty budowy wielkich pomników Jezusa bądź Krzyży\n16 grudnia 2017, 14:43\n"Obrażanie w internecie"\nJestem już chyba gotowy na piekło\nDobrze, że do pornografii dopisali dziecięcą, bo bym prawie zgrzeszył.\n16 grudnia 2017, 14:03\nKiedy nadmierne bogacenie się to grzech a Rydzyk jeździ Maybachem za 1,5 mln PLN\n"Nadmierne bogacenie się" A co na to księża? Ich majątki są dla biednych?\n16 grudnia 2017, 13:27\nProblem w tym, że jestem neopoganinem :v\nTagi: #lista, #grzech, #absurd


Szef podkomisji smoleńskiej Wacław Berczyński podał się do dymisji. MON nie komentuje - RMF 24\nCzwartek, 20 kwietnia 2017 (17:30)\nAktualizacja: Piątek, 21 kwietnia 2017 (00:07)\nPrzewodniczący działającej w MON podkomisji smoleńskiej dr Wacław Berczyński podał się do dymisji. Jak poinformował w komunikacie resort obrony, Antoni Macierewicz rezygnację przyjął, a obowiązki Berczyńskiego przejmie teraz jego dotychczasowy pierwszy zastępca dr Kazimierz Nowaczyk.\nW piśmie skierowanym w czwartek do szefa MON Wacław Berczyński podał, że z powodów osobistych nie może przyjechać do Polski, i prosił o zwolnienie go z obowiązków przewodniczącego podkomisji do ponownego zbadania katastrofy smoleńskiej. Ponadto podziękował za możliwość pracy nad wyjaśnianiem tragedii z 10 kwietnia 2010 roku:\nList Wacława Berczyńskiego do szefa MON Antoniego Macierewicza opublikowała na swoich stronach podkomisja smoleńska /podkomisjasmolensk.mon.gov.pl /\nW czwartek miał wyłączony telefon.\nMON powodów rezygnacji szefa smoleńskiej podkomisji nie komentował. Wydał jedynie lakoniczny komunikat:\nAntoni Macierewicz: Dziękuję, Wacku. Wykonałeś olbrzymią pracę\nSzerzej nt. rezygnacji Berczyńskiego wypowiedział się natomiast Antoni Macierewicz.\nW swym cotygodniowym felietonie dla TV Trwam i Radia Maryja szef MON powiedział, że w czwartek rano dostał od Berczyńskiego e-mail, w którym szef podkomisji smoleńskiej "z ubolewaniem stwierdził, że ze względów osobistych, głównie rodzinnych i zdrowotnych, niestety nie będzie mógł dłużej realizować obowiązków przewodniczącego".\n(Berczyński) oczywiście pozostaje członkiem tego zespołu, będzie nadal pracował z komisją i całą swoją wiedzę przekazywał do dyspozycji komisji, ale już funkcji - nazwijmy to - takich administracyjno-reprezentacyjnych ze względu na konieczność dłuższego pozostania w Stanach Zjednoczonych, właśnie ze względów rodzinnych i zdrowotnych (...), pełnić nie będzie mógł - wyjaśnił Macierewicz.\nSzef MON podkreślił również, że od 2011 roku Berczyński odgrywał fundamentalną rolę w powiększaniu wiedzy o tragedii smoleńskiej.\nZa dotychczasowy wkład pracy serdecznie mu dziękuję. Najchętniej powiedziałbym: "Dziękuję, Wacku, w imieniu służby. Naprawdę wykonałeś olbrzymią pracę. Mam nadzieję, że rychło powrócisz do pełnej aktywności w zespole badającym tragedię smoleńską i wtedy, kiedy będzie podpisywany raport końcowy, będziesz mógł to sygnować wraz z pozostałymi członkami" - powiedział Macierewicz.\nPlatforma zapowiada doniesienie do prokuratury\nWłaśnie Prokuratura Regionalna w Szczecinie od października ubiegłego roku bada okoliczności przeprowadzenia przetargu na zakup śmigłowców przez wojsko. Doniesienie w tej sprawie złożyli posłowie PiS, którzy uznali, że wymagania przetargowe mogły faworyzować tylko jednego z oferentów: Airbus Helicopters. Według PiS, przestępstwa mogli dopuścić się ówcześni szef i wiceszef MON, a obecnie posłowie Platformy: Tomasz Siemoniak i Czesław Mroczek oraz osoby im podległe.\nTagi:Berczyński Wacław, katastrofa w Smoleńsku\nNewsBerczyński: Mamy zeznania potwierdzające błysk, wybuch, upadek


koszalin.gosc.pl → Inny polski niż mojej babusi\n▲\t– Jakiego koloru jest mleko? – pyta uczniów Ludmiła Kałasznikowa.\nW lutym ruszył w Koszalinie kurs języka polskiego dla 20 dzieci ukraińskich organizowany przez Centrum Wsparcia Integracji działające przy Caritas diecezjalnej. Uczniowie z Koszalina i okolic, podzieleni na dwie grupy wiekowe, pobierają naukę u Ludmiły Kałasznikowej, nauczycielki języka ukraińskiego przy SP1 w Koszalinie.\nAby tu pozostać\nNajmłodsi uczą się nazw przedmiotów, zwrotów grzecznościowych, komunikowania potrzeb. Starsi piszą ogłoszenia, zaproszenia, uczą się gramatyki i ortografii. I choć bardziej elastyczne są młodsze dzieci, na obecnym etapie mają większą trudność z nauką. – Niektóre mieszkają w Polsce od kilku miesięcy, więc izolacja społeczna ograniczyła naturalne kontakty z rówieśnikami. Nawet jeśli chodzą do przedszkola czy szkoły, słabo integrują się z rówieśnikami, a w domu rozmawiają po ukraińsku lub rosyjsku – zauważa L. Kałasznikowa.\nStarsi uczniowie są w jeszcze trudniejszej sytuacji – lekcje szkolne odbywają online, więc niektórzy z nich nie widują się z polskimi kolegami. To rodzi problemy z konwersacją po polsku, a co za tym idzie – z nauką gramatyki. Mimo to pani Ludmiła ma nadzieję, że po pierwszym semestrze jej weekendowi uczniowie będą umieli zrozumieć prosty tekst, powiedzieć coś o sobie, a przede wszystkim nie będą odczuwać kompleksów podczas konwersacji. – Jest szansa, że to się uda, ponieważ dzieci nie mają jeszcze utrwalonych schematów, więc uczą się i odtwarzają wiedzę łatwiej niż dorośli – stwierdza.\nPani Natalia od kilku miesięcy mieszka w Białogardzie. Jest Polką i w dzieciństwie dzięki determinacji babci mówiła po polsku. Jednak po śmierci babci zaniedbano w rodzinie ten zwyczaj i pani Natalia słabo mówi w naszym języku i niezbyt go rozumie. – Ten polski, w którym babusia rozmawiała, to inny polski niż ten, który tu słyszę – uśmiecha się. Niebawem rozpocznie kurs językowy, a póki co udało jej się zapisać na zajęcia 6-letniego syna Światosława.\n– Chcemy tu żyć, osiedlić się na dobre – mówi łamaną polszczyzną. – Kiedyś moich rodziców i babusię z dziadkiem zesłali do Kazachstanu, a po powrocie na Ukrainę nie puścili ich do Polski. Ja z mężem już dawno chcieliśmy tu przyjechać na dobre, mój starszy syn zresztą osiedlił się w Warszawie. W Białogardzie mamy rodzinę, dlatego przyjechaliśmy tutaj. Uczymy się, bo chcemy tu zostać.


Brązowe plamienia przed okresem. - Starając się - ogólne - strona 7 - Forum OvuFriend\nCiekawi mnie ten lek o którym piszecie Ovarin ...na co go stosujecie konkretnie ?\ni pytanie do was...odnośnie tych nieszczęsnych plamień.. czy okres również kończy się u was takim brązowym plamieniem ?\nCiekawi mnie ten lek o którym piszecie Ovarin ...na co go stosujecie konkretnie ? i pytanie do was...odnośnie tych nieszczęsnych plamień.. czy okres również kończy się u was takim brązowym plamieniem ?\nWysłany: 10 stycznia 2017, 07:53\nOvarin bierze się generalnie na wyrównanie gospodarki hormonalnej, polecany tez jest kobietom z PCOS na wywołanie owulacji.\nsylwia chyba u kazdej kobiety okres konczy sie plamieniem to normalne\nOvarin bierze się generalnie na wyrównanie gospodarki hormonalnej, polecany tez jest kobietom z PCOS na wywołanie owulacji. sylwia chyba u kazdej kobiety okres konczy sie plamieniem ;) to normalne :)\nWysłany: 10 stycznia 2017, 08:03\nCzytałam o ovarinie. No i właśnie było napisane, że na PCOS.\nRobiłam wczoraj progesteron : 41.13 nmol. Kurka, chyba słabo przy normie 5-74 (mniej więcej), słabo. Powtórzę jeszcze jutro.\nCzytałam o ovarinie. No i właśnie było napisane, że na PCOS. Robiłam wczoraj progesteron : 41.13 nmol. Kurka, chyba słabo przy normie 5-74 (mniej więcej), słabo. Powtórzę jeszcze jutro.\nWysłany: 10 stycznia 2017, 08:05\nja PCOS nie mam, a Ovarin mi pomaga, dziś 28 dc i brak plamień, cud normalnie, szkoda tylko, że to nie ciąża\nWiadomość wyedytowana przez autora: 10 stycznia 2017, 08:01\nViola, jest suwak, a Ty nic nie piszesz !!\nPrzyszedł małpiszon. Zaczynamy 6cs.\nZamówiłam sobie ten Ovarin, a na początku lutego mam wizytę u nowej ginekolog więc pogadam z nią o tym.\nPozdrawiam Was dzielne kobietki :*\nPrzyszedł małpiszon. Zaczynamy 6cs. Zamówiłam sobie ten Ovarin, a na początku lutego mam wizytę u nowej ginekolog więc pogadam z nią o tym. Pozdrawiam Was dzielne kobietki :) :*\nu mnie szykuje się 12 cs i o dziwo wciąż brak plamień.\npowodzenia moni ;) u mnie szykuje się 12 cs :/ i o dziwo wciąż brak plamień.\nLuccecita, skoro nie ma plamień i @ to cały czas jest nadzieja!\nLuccecita, skoro nie ma plamień i @ to cały czas jest nadzieja! :) Trzymam kciuki.\nniby tak, ale dziś 13 dpo negatyw, to już raczej nie ma co się łudzić\nniby tak, ale dziś 13 dpo negatyw, to już raczej nie ma co się łudzić :(\nWysłany: 11 stycznia 2017, 19:39\nLuccecita jeszcze nie ma @ więc nic straconego\nNie wiem jak to wcześniej u Ciebie było z tymi plamieniami..ale ich brak i tak uważam już za mały sukces\nLuccecita jeszcze nie ma @ więc nic straconego :) Nie wiem jak to wcześniej u Ciebie było z tymi plamieniami..ale ich brak i tak uważam już za mały sukces :)\n[QUOTE=sylwia1986]Luccecita jeszcze nie ma @ więc nic straconego :) Nie wiem jak to wcześniej u Ciebie było z tymi plamieniami..ale ich brak i tak uważam już za mały sukces :)[/QUOTE] no w poprzednim cyklu miałam 7 dni przed @ ! więc i tak się cieszę ;) a co u Ciebie?\nWysłany: 12 stycznia 2017, 11:36\nKurcze to mega poprawa oby tak już zostało\nNie mówiąc już o tym że najlepiej aby nie było już ani plamień ani @\nU mnie niestety ten miesiąc trochę do kitu...bo biore antybiotyk a tu 8 dc do owu niedaleko..eeeh\nco do plamień zobaczę w tym mies jak będzie przy samym duphastonie, w zeszły mmies pierwszy raz na duphastonie i bromku miałam 7 dni plamień z dwudniową przerwą...nie czeje już tego kompletnie\nKurcze to mega poprawa :) oby tak już zostało :) Nie mówiąc już o tym że najlepiej aby nie było już ani plamień ani @ ;) U mnie niestety ten miesiąc trochę do kitu...bo biore antybiotyk a tu 8 dc do owu niedaleko..eeeh co do plamień zobaczę w tym mies jak będzie przy samym duphastonie, w zeszły mmies pierwszy raz na duphastonie i bromku miałam 7 dni plamień z dwudniową przerwą...nie czeje już tego kompletnie :/\nCześć czy mogę was o coś zapytać?\notóż tak dziś mam 32 dc dwa dni temu miałam malenkie brazowe plamienie ( 30 dc) jednorazowa sytuacja wielkości główki od szpilki dwa dni mineły i nic zero @. Byłam w tym samym dniu co to plamienie u gina ciązy nie widział macica prawidłowa, test sikany też był negatywny. Powiedzcie mi skad takie plamienie? co ono może oznaczać? Zawsze jak miałam plamienie to tego samego dnia co właściwa @ przychodziła też bylo brazowe ale było dużo mocniejsze a tu tylko dwie kropelki na papierze toaletowym były. Co sądzicie?\ndodam, ze na usg widoczna była przebyta owulacja\nWiadomość wyedytowana przez autora: 12 stycznia 2017, 11:48\nCześć :) czy mogę was o coś zapytać? otóż tak dziś mam 32 dc dwa dni temu miałam malenkie brazowe plamienie ( 30 dc) jednorazowa sytuacja wielkości główki od szpilki dwa dni mineły i nic zero @. Byłam w tym samym dniu co to plamienie u gina ciązy nie widział macica prawidłowa, test sikany też był negatywny. Powiedzcie mi skad takie plamienie? co ono może oznaczać? Zawsze jak miałam plamienie to tego samego dnia co właściwa @ przychodziła też bylo brazowe ale było dużo mocniejsze a tu tylko dwie kropelki na papierze toaletowym były. Co sądzicie? dodam, ze na usg widoczna była przebyta owulacja\nWysłany: 12 stycznia 2017, 12:06\nsloneczkowa nie mam pojecia co to mogło być , jak jednorazowo to bym się nawet nie przejmowała\nsloneczkowa nie mam pojecia co to mogło być , jak jednorazowo to bym się nawet nie przejmowała :)\nWysłany: 12 stycznia 2017, 12:36\nNo niby tak ale wiesz . Wolałabym wiedzieć co to mogło być\n[QUOTE=Luccecita]sloneczkowa nie mam pojecia co to mogło być , jak jednorazowo to bym się nawet nie przejmowała :)[/QUOTE] No niby tak ale wiesz . Wolałabym wiedzieć co to mogło być :)\nskoro lekarz na USG nic nie zauważył to skąd my mamy wiedzieć... ?\nWysłany: 12 stycznia 2017, 13:14\nNo wiem nie denerwuj sie. Poprostu szukam jakiegoś punktu zaczepienia\n[QUOTE=Luccecita]skoro lekarz na USG nic nie zauważył to skąd my mamy wiedzieć... ?[/QUOTE] No wiem nie denerwuj sie. Poprostu szukam jakiegoś punktu zaczepienia :)\nmnie się zdarza plamić 7 dni przed @\ni też do końca gin nie wie dlaczego\nto dopiero jest problem\nmnie się zdarza plamić 7 dni przed @ i też do końca gin nie wie dlaczego to dopiero jest problem :(\nLuccecita mi się zdarza plamić 7 a nawet do 10 dno przed @ i też moja gin mam wrażenie że leczy mnie na chybił trafił... ale sama mi powiedziała że z tymi plamieniami to oni lekarze tak do końca nie wiedzą co je powoduje, bo nieraz wykluczą wszelkie możliwe przyczyny i plamienia nadal są :/\nno skad ja to znam. najpierw była diagnoza, że niedomoga lutealna\nze moze prolaktyna podwyższona\npotem, że brak równowagi miedzy progiem, a estrogenami\na na koniec, że słabej jakości owulacja/ciałko żółte\ni chyba ta ostatnia diagnoza jest najbardziej trafiona,bo hormony mam w normie, ale jak biorę Ovarin albo piłam Inofem (czyli suplementy na owulację) to mam zdecydowanie mniej plamień\n[QUOTE=sylwia1986] ale sama mi powiedziała że z tymi plamieniami to oni lekarze tak do końca nie wiedzą co je powoduje, bo nieraz wykluczą wszelkie możliwe przyczyny i plamienia nadal są :/[/QUOTE] no skad ja to znam. najpierw była diagnoza, że niedomoga lutealna ze moze prolaktyna podwyższona potem, że brak równowagi miedzy progiem, a estrogenami a na koniec, że słabej jakości owulacja/ciałko żółte i chyba ta ostatnia diagnoza jest najbardziej trafiona,bo hormony mam w normie, ale jak biorę Ovarin albo piłam Inofem (czyli suplementy na owulację) to mam zdecydowanie mniej plamień a co u Ciebie ?


Ulica Śmiechowska - jednokierunkowa. Od 2 września zmiana w… - Wejherowo24.info\nUlica Śmiechowska - jednokierunkowa. Od 2 września…\nUlica Śmiechowska - jednokierunkowa. Od 2 września zmiana w organizacji ruchu\n02.09.2019, 13:06 (aktualizacja 27.11.2019, 12:54)\nOd 2 września zmienia się organizacja ruchu na ul. Śmiechowskiej w Wejherowie. Droga będzie jednokierunkowa z wjazdem od ul. Wniebowstąpienia. O zmianę wnioskowała większość mieszkańców ulicy, Rada Rodziców Szkoły Podstawowej nr 6 wraz radnymi miejskimi: Piotrem Bochińskim i Wojciechem Kozłowskim.\nUlica Śmiechowska od lat wzbudzała kontrowersje. Wąska ulica była dwukierunkowa. Dotychczas był problem z mijaniem. Auta parkowały po obu stronach. Stwarzało to wiele niebezpiecznych sytuacji. Zwłaszcza w czasie funkcjonowania szkoły, która znajduje się przy ulicy Śmiechowskiej.\n"Wiele lat prowadzimy z mieszkańcami dyskusje jak ruch na tej ulicy powinien wyglądać. Po wybudowaniu dodatkowego parkingu na terenie szkoły, po zmianie organizacji w ulicy 12 Marca i Sikorskiego, gdzie powstało rondo i po wizycie radnych na tej ulicy, doszliśmy z mieszkańcami do porozumienia i na ich wniosek ulica Śmiechowska jest jednokierunkowa. " - powiedziała Beata Rutkiewicz wiceprezydent Wejherowa.\nZmiana ma przede wszystkim usprawnić ruch i zwiększyć bezpieczeństwo. Ulica bowiem od samego początku jej modernizacji przeznaczona była do ruchu jednokierunkowego.\n"Praktycznie trwały te starania od momentu remontu. Projekt był przygotowany na ruch jednokierunkowy. Wtedy starosta ustalił ruch dwukierunkowy i tak to zostało. Kilkukrotne wnioski mieszkańców nie znalazły tam posłuchu. W tej chwili przy budowie sądu, jest obawa, że ruch będzie bardziej intensywny. A to oznacza, że ulica będzie jeszcze bardziej się zapychać. " - powiedział Piotr Bochiński radny miasta Wejherowa.\nZmianę wprowadzono na wniosek mieszkańców, po apelach Rady Rodziców przy SP nr 6 oraz starań radnych: Piotra Bochińskiego i Wojciecha Kozłowskiego.\n"Chęć zmiany organizacji ruchu na ulicy Śmiechowskiej wyraziło ponad 70 mieszkańców bloku ze Spółdzielni Mieszkaniowej, czterech Wspólnot Mieszkaniowych, domków jednorodzinnych, a także jednogłośnie Rada Rodziców przy SP nr 6. Zwrócili się do mnie oraz do Piotra Bochińskiego jako swoich radnych z tego okręgu, abyśmy wspólnie podjęli działania."- powiedział Wojciech Kozłowski wiceprzewodniczący Rady Miasta Wejherowa.\nZmiany obowiązują od 2 września. Przypominamy, że ruch jednokierunkowy rozpoczyna się od ulicy Wniebowstąpienia w kierunku ulicy Wysokiej.


Dzień, w którym lwy zaczną jeść sałatę [Raphaëlle Giordano] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Raphaëlle Giordano Liczba stron:\nISBN: 978-83-287-0980-5 Data wydania: 2018-06-06\nTytuł oryginału: La jour où les lions mangeront de la salade verte Przekład z francuskiego: Krystyna Szeżyńska-Maćkowiak Redaktor prowadzący: Bożena Zasieczna Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski Korekta: Bogusława Jędrasik Na okładce zostały wykorzystane zdjęcia: © Dave King/Dorling Kindersley/Getty Images © Andrew John Simpson/Stone/Getty Images © Eric Isselee/Shutterstock © Carlo Dapino/Shutterstock © Oksana Kuzmina/Shutterstock © Freestyle images/Shutterstock © 2017 Groupe Eyrolles, Paris, France © for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2018 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych i przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez pisemnej zgody posiadacza praw. ISBN 978-83-287-0980-5 MUZA SA Wydanie I Warszawa 2018 FRAGMENT\nSerdecznie dziękuję wszystkim, którzy przejawiają skłonności do bufonowatych zachowań, a których spotkałam na swej drodze, ponieważ to oni stali się inspiracją tej opowieści i skłonili mnie do refleksji nad tym, jak stać się lepszym człowiekiem… Mojemu synowi Vadimowi, którego bardzo kocham. Jego ojcu, Régisowi, niezawodnemu powiernikowi, z którym dzielę się pomysłami. Matce, Claudine, za to, jaka jest, i za wszystko, co mi przekazała. Siostrze bliźniaczce Stéphanie, za to, że jest tak blisko i że wspiera mnie bezwarunkowo. Redaktorkom – Stéphanie i Élodie, za to, że tak umiejętnie towarzyszyły mi w tej pięknej przygodzie wydawniczej… Vaninie C. Renard za pomoc w Grze Feniksa.\nKochać bardziej. Kochać lepiej. Kochać źle. Ale kochać. Hołubić ten wspaniały potencjał radości, kreatywizmu i szczęścia, by rozkwitał i promieniał w nas i wokół nas. Miłej lektury! Raphaëlle Giordano\nSpis treści 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 Epilog Podręczny słownik przydatnych terminów\n1 STRUMIEŃ KRWI TRYSNĄŁ NA PIASEK areny, plamiąc go, jak dripping dzieło Jacksona Pollocka. W centrum tego żywego obrazu – byk: potężna, zwarta, czerwona masa – brutalnie odcinał się od piaskowego tła. Bykomachia wynoszona jest do rangi sztuki, a zwarty tłum spragnionym spojrzeniem spija do ostatniej kropli z kielicha krwawej fascynacji… Bestia rozrzuca gorący piasek. Kopyto grzebie w ziemi niczym widły złego diabła, samcza siła symbolizuje – chcąc nie chcąc – potęgę zła… Naprzeciw niego człowiek spowity światłem, totalnie odarty z każdego skrawka cienia przez publiczność. Pojedynek na ego. Samcza duma ugodzona do żywego banderillami. Chrapy i nozdrza drżące i rozdęte tym samym pragnieniem zwycięstwa. I oto torreador powolnym ruchem ożywia czerwoną flagę, jakby błyskawicznym pociągnięciem pędzla kreślił wyzywającą linię. Nagle wszystko nabiera tempa. Zwierzę rusza z oszałamiającą prędkością, zaczyna się obracać. Ciała w tym anarchicznym ruchu zatracają strukturę, nadając scenie mylące pozory Guerniki Picassa. Osłupienie! Torreador przetacza się po piasku, żeby uniknąć ciosu. Byk okrąża arenę i znów szarżuje i skacze, odsłaniając dwa imponujące jądra – atrybut albo brzemię męskości… Przeraźliwy krzyk wyrywa się z ust torreadora, splata się z ponurym rykiem zwierzęcia. Rozwarte usta stają się coraz większe, przemieniają się w straszną czarną dziurę, gotową wchłonąć wszystko w morderczą otchłań. Romane drgnęła, rozbudzona. Perlisty pot zrosił jej czoło. Już nie pierwszy raz śniła ten koszmar. To trema, pomyślała, rozprostowując obolałe kończyny. Ten sen powracał przed każdą ważną konferencją, podczas której miała występować publicznie. Natarczywy dźwięk telefonu znów świdrował jej w uszach. Gniewnie mruknęła, przesuwając palec po gładkim ekranie, żeby położyć kres dźwiękowej torturze. Czternasta trzydzieści. Minuty w takich sytuacjach nigdy nie zwalniały tempa, ale bezlitośnie mijały. Romane nie miała chwili do stracenia. Wyskoczyła z łóżka i nerwowym ruchem ręki przetarła twarz, żeby pozbyć się śladów poobiedniej drzemki. Szybko zwinęła długie kręcone włosy w chaotyczny kok, spinając go pierwszym ołówkiem, jaki wpadł jej w rękę. Szlafrok bez oporu opadł do jej stóp, kiedy wchodziła do kabiny prysznicowej. Lśniący prysznic mógł z pełną swobodą przypatrywać się wdzięcznym kształtom młodego ciała zgrabnej i wysportowanej trzydziestolatki, a jego chromowane elementy zapewne by się zaczerwieniły, gdyby obdarzono je ludzkimi reakcjami. Potem Romane owinęła się dużym ręcznikiem i w pośpiechu przetarła zwiniętą w pięść ręką zaparowane lustro, żeby zrobić w nim spore kółko. Ogromnie się cieszę, że mogę poruszyć dziś przed państwem temat, który jest w ścisłym kręgu moich zainteresowań, a dotyczy każdego z nas: to pysznienie się w życiu codziennym! Bufonowatość, bucowatość… Tymi słowami określała zespół zachowań i postaw szkodliwych i przykrych, dotykających niemal wszystkich na co dzień – zarówno w miejscu pracy, jak i w domu oraz w każdym innym miejscu. Kierowca albo klient niesłusznie wyładowujący się na niewinnej osobie, zwierzchnik publicznie krytykujący podwładnego, małżonek wykazujący się rażącym brakiem taktu… Przykłady można by mnożyć w nieskończoność! Spośród najczęściej spotykanych cech charakteryzujących pyszniące się, bufonowate, bucowate osoby należało wymienić uwidoczniające się w różnym stopniu: pewną inflację ego (i związany z nią egocentryzm…), skłonność do dominacji i mniej lub bardziej nasilone poczucie wyższości, a także wrodzony pociąg do walki o władzę lub stosowania przemocy. Mówiąc o bufonowatości, Romane często wspominała o nieszczęsnych „małych zamachach na wrażliwość”, do których dochodziło na każdym kroku (brak taktu, brak zdolności słuchania, wszelkiego rodzaju podłostki i grubiaństwa), o pożałowania godnej skłonności do nieuzasadnionej agresji, a także o tak powszechnej złej woli w każdej sprawie. Częsta była także tendencja do pochopnych osądów i krytyki „w trzech n”: niesprawiedliwej, nieuzasadnionej, nieadekwatnej; czasem występowała również niepohamowana potrzeba wywierania zbędnej presji lub niepojętego dążenia, żeby „racja była po mojej stronie”. Krótko mówiąc, bufonowatość mogła pojawić się na każdym poziomie. Romane bardzo szybko zrozumiała, co jest jej powołaniem: chciała ograniczać wszelkimi dostępnymi jej sposobami upowszechnianie się grubiaństwa, pyszałkowatości, zarozumialstwa, arogancji, bufono- i bucowatości! By osiągnąć cel, musiała podjąć trojakie działania: pomagać ludziom w stawianiu czoła bucom, aby zminimalizować niszczycielskie skutki ich zachowań, rozbudzać świadomość, skłaniając wszystkich do refleksji nad własnymi skłonnościami do pysznienia się, arogancji, i wreszcie wspierać w okresie przemiany tych, którzy tego pragnęli, ucząc ich skutecznego rugowania pyszałkowatych zachowań; była to swoista odnowa postawy i mentalności. Idea? Wymazać wady, szkodliwe lub trucicielskie dla otoczenia, i przyjąć właściwszy, harmonijny sposób bycia. Z dzisiejszą konferencją wiązała duże nadzieje, liczyła, że będzie to okazja do promowania działalności. Wiedziała, że pojawią się dziennikarze, a ich opinie mogły mieć duże znaczenie dla jej firmy AntyBuc. Stojąc pod lustrem, Romane powtarzała tekst, żeby dodać sobie otuchy, a równocześnie robiła odpowiedni na tę okazję makijaż. Nie lubiła przesady, toteż zwróciła się o poradę do profesjonalistki i nauczyła się, jak rozświetlić twarz, nie sięgając po zbyt widoczne środki. Zielone jak woda w stawie oczy odziedziczyła po ojcu, wywodzącym się z Litwy. Matka natomiast przekazała jej wdzięk weneckiego rodu. Zderzenie tych dwóch kultur widać było w niezbywalnej dwoistości natury Romane. Potrafiła być równie ekspansywna, co powściągliwa, bywała dzikuską, ale i osobą towarzyską, raz łagodna i potulna, kiedy indziej okazywała się zawzięta. Nie każdy potrafił sobie radzić z tymi sprzecznościami. Peterowi Gardenerowi się nie udało – ich małżeństwo po dwóch latach okazało się totalną porażką. Romane zachowała po tym doświadczeniu tylko nazwisko, a życie uczuciowe kompletnie zaniedbała, oddając się bez reszty budowaniu firmy. Minęła piętnasta. Ubierając się, Romane stwierdziła, że jest głodna. Zajrzała do lodówki, ale ta była jak lodowa pustynia. Nie znosiła tego, musiała jednak zadowolić się fastfoodem na rogu ulicy… Kiedy człowieka skręca z głodu, nie czas na filozofowanie. Trzymając torbę i jednocześnie zamykając drzwi na klucz, odebrała telefon, chyba trzecią ręką, która w samą porę wyrosła jej na plecach. – Tato? Tak… nie… nie mogę teraz rozmawiać, już, zaraz. Oczywiście, że będę punktualnie… Dziennikarze już są? Udało ci się wszystkich zawiadomić… Świetnie. Muszę kończyć. Tak, ja też… Całuję… Ojciec. Stali się sobie tacy bliscy… Aż trudno w to uwierzyć. Dawniej był potwornym bucem, przekraczał wszelkie granice. Teraz stał się innym człowiekiem i, jak nikt inny, angażował się w rozwijanie firmy, pomagając Romane. Kobieta cieszyła się, że przyszedł na konferencję i będzie dodawał jej otuchy. Przez ostatnie miesiące był dla niej prawdziwą podporą. Po rozwodzie, półtora roku temu, znów stał się bardzo znaczący w jej życiu. Świadomość, że jest w pobliżu, za chwilę pomoże jej przezwyciężyć tremę. Romane odetchnęła z ulgą na tę myśl i weszła do fastfooda. Na szczęście o tej porze klientów było tu niewielu. – Nie, dziękuję, bez keczupu. Poproszę wodę mineralną. Romane sięgnęła po słomkę i położyła butelkę na tacy, nie chcąc, żeby spadła. Usiadła w spokojnym kącie, ale po chwili szturm na sąsiedni stolik przypuściła grupa nastolatków. Dlaczego muszą używać takiego języka – ciężkiego i paskudnego jak te hamburgery? Zwłaszcza dziewczęta… Młodzieńcza bufonada, pomyślała Romane, nie wiedząc, czy się śmiać, czy ubolewać nad tym przypadkiem. – No nie, Dylan, wal się, masz mnie za chuja, że tak trujesz? Brednie dziewczyny, która przyjmuje styl buca w fazie wylinki – uważa, że dostosowanie się do otoczenia wymusza robienie kopiuj–wklej z wzorca męskiego i przeistoczenie się w faceta z cyckami. Szkoda. Bucowatość najwyraźniej triumfowała i Romane miała tego jaskrawe dowody. W tej chwili nie miała jednak czasu na analizy ani bawienie się w Spidermana – wybawcę buców w krótkich spodenkach. Wsiadła do taksówki. – Proszę do Domu Politechniki. Kierowca bez słowa skinął głową. Paryż przesuwał się za oknem, demaskując pyszałkowate skłonności, których symbolem była wieża Eiffla, bez kompleksów wystawiająca na lubieżne spojrzenia swój falliczny kształt. Panowała nad miastem jak żelazna dama, dzielnie konkurując z pyszniącym się również obeliskiem z Concorde. Po kilku przymusowych postojach i objazdach taksówka dotarła do celu i zatrzymała się na prawym pasie, prowokując zajadłe trąbienie. – Reszty nie trzeba – uśmiechnęła się Romane, wdzięcznie wysuwając nogi w czarnych pończochach z samochodu. Ojciec czekał na nią przy wejściu. Sala była wypełniona po brzegi. Kobieta poczuła, że jej serce bije coraz szybciej. Wszystko było już gotowe do jej wystąpienia. Mikrofon czekał, jakby chciał spijać każde jej słowo. Pić. Tylko o tym myślała Romane, czując, że ze strachu zaschło jej w gardle. Jak zwykle bała się chrypy. Przeżuwać wodę, przypomniała sobie jedną z technik przełamywania stresu przed zabraniem głosu. To nie ludzie na ciebie patrzą, to ty patrzysz na nich… Twój strach wcale nie jest tak widoczny, jak ci się wydaje… Romane uspokajała swoje obawy, powtarzając w kółko te porady. Głęboki wdech, promienny uśmiech i już mogła zaczynać. Ledwie otworzyła usta, a mikrofon, paskudny zdrajca, wydał z siebie przeraźliwy dźwięk. Mężczyzna z pierwszego rzędu skrzywił się, parsknął i rzucił: „Och, kobieta i technika…”. Pewnie uważał się za bardzo dowcipnego, bo obleśnie uśmiechnął się do Romane i wymownie mrugnął okiem, jakby rzucał jej niedwuznaczną propozycję. Romane w duchu podziękowała temu typkowi, który jeszcze raz potwierdził wagę i ogrom jej misji… I również w duchu podwinęła rękawy.\n2 CLÉMENCE TRAFIŁA DO BIURA MAXIMILIENA Vogue’a, dyrektora generalnego imperium Cosmetic & Co. przed pięcioma laty. Ale praca z tym człowiekiem powodowała, że czas trzeba było mnożyć, tak jak przy przeliczaniu wieku psa na ludzki – każdy rok równał się siedmiu w innym miejscu. Należy jednak zaznaczyć, że taka sytuacja bardzo jej odpowiadała. „Osobista asystentka”, czytaj: prawa ręka. Sziwa – to powinno być jej drugie imię. Ale to nie miało znaczenia. Clémence uwielbiała czuć się nieodzowna. I nie trudziłaby się tak dla byle kogo, jednak dla Maximiliena gotowa była wspinać się na szczyty Himalajów. Uśmiechała się, idąc korytarzem przez firmę: chciała jak najszybciej przekazać mu dobrą wiadomość: właśnie otrzymała potwierdzenie niezwykle ważnego zamówienia, o które Cosmetics & Co. musiało stoczyć zaciekły bój. Obserwowała manewry Maximiliena przez kilka tygodni i coraz bardziej podziwiała jego niesłychaną zdolność wczuwania się w psychikę „ofiary”, by skuteczniej ją oczarować i przekonać. Kiedy szef zarzucał sieci na potencjalnego klienta, nic nie było w stanie go zniechęcić do realizacji celu, którego trzymał się z zażartością buldoga, wciąż zachowując grację czarnej pantery… Wspominała wszystkie wieczory, kiedy zostawała, by go wspierać i myślała o nici porozumienia, jaka się między nimi wytworzyła. W takich chwilach Clémence delektowała się spokojem panującym w biurach opustoszałych po dniu niemal histerycznej wrzawy i cieszyła się, że ma go na trochę wyłącznie dla siebie… Nie mając ani męża, ani dzieci, niechętnie wracała do domu. Jej życie toczyło się tu, w tych murach. I – o ile to możliwe – jak najbliżej tego fascynującego mężczyzny. Czasami, jeśli Maximilien Vogue uznał, że sobie na to zapracowali, proponował jej drinka. Wyjmował z ukrytych zapasów najlepsze bordeaux, a potem bez pośpiechu sączyli wino. Patrzyła, jak ten mężczyzna w końcu się rozluźnia i na krótką chwilę zdejmuje żelazną maskę. Żeby pokazać oblicze, które znali tylko nieliczni wybrańcy! Ta myśl wywołała delikatny uśmiech na ustach Clémence, która przechodziła właśnie przez przestronną poczekalnię. Wyglądała jak zwycięska madonna i ten szczegół nie umknął telefonistkom, które powitały ją niczym królową matkę. Wszyscy wiedzieli, że Clémence cieszy się wyjątkowymi względami pana Vogue’a, toteż jej pozycja w firmie była szczególna. Dwie zazdrośnice powiodły za nią nieprzyjaznym wzrokiem, lustrując ją od stóp do głów, oceniając wygląd, idealnie proste szwy pończoch, markę jedwabnej szmizjerki, która delikatnie podkreślała jej bujne kształty. Clémence – platynowa blondynka uczesana w finezyjny kok, umiejętnie podkreślająca niebieskie oczy czarną kredką, malująca usta odważną, ciemnoczerwoną szminką, wybrała styl old Hollywood, wzorując się na gwiazdach z filmów Hitchcocka. Niewątpliwie była kobietą ładną, o twarzy gładkiej jak nienagannie uczesane włosy. Najlżejsza zmarszczka nie mogła zdradzić, że Clémence ma trzydzieści pięć lat. Na nowoczesnej kanapie zaprojektowanej, podobnie jak pozostałe meble i inne przedmioty w tym pomieszczeniu, przez znanego designera, siedziały dwie osoby. Wystrój wnętrza miał już od progu przekonywać gości o silnej pozycji firmy. – Czy ktoś już się panami zajął? – zapytała uprzejmie. – Tak. Zaanonsowano nas – odparł jeden z mężczyzn, a Clémence rozpoznała jego brytyjski akcent. – Cieszę się – uśmiechnęła się. – Sprawdzę, czy pan Vogue jest już wolny. Podeszła do drzwi gabinetu Maximiliena i zamarła, słysząc podniesione głosy. To nie był właściwy moment na wkroczenie. Clémence postanowiła wycofać się do swojego pokoju, który dzieliła od gabinetu szefa tylko cienka ścianka. Zamknęła drzwi i żaluzje, by zapewnić sobie pełną swobodę i już bez skrępowania przyłożyła ucho do ściany, wsłuchując się w rozmowę. Do diabła ze skrupułami! Głos szefa zdradzał silne zdenerwowanie. Tego drugiego nie rozpoznała, ton był jednak oskarżycielski i rozżalony zarazem. – Zdajesz sobie sprawę, co się z tobą dzieje? – A co się ze mną dzieje? Powiedz! A czy ty zdajesz sobie sprawę, że kieruję firmą, wiesz, ile ciąży na mnie obowiązków? – Ty, ty, zawsze tylko ty! Uważasz, że jesteś pępkiem świata! A czy przynajmniej od czasu do czasu myślisz o innych? Clémence aż zadrżała wobec tak zuchwałej krytyki. Jak pan Vogue zareaguje na taką bezczelność? Wyobraziła go sobie pobladłego, urażonego, bo każde z tych słów było dla niego policzkiem. – Tak, wyobraź sobie, że myślę i to znacznie częściej, niż ci się wydaje… – odpowiedział zaskakująco spokojnie. – Wiesz, co w tej chwili przeżywam? Wiesz, jakie to dla mnie trudne? – kobiecy głos nadal atakował. – Potrzebuję cię, chcę, żebyś miał dla mnie trochę czasu! Max, dzwoniłam do ciebie dziesięć razy, i co? Szanowny pan był zbyt zajęty swoimi biznesikami, żeby odebrać telefon? Żeby oddzwonić? Maximilien Vogue odpowiedział znużonym głosem. – Julie, muszę prowadzić firmę. Czy ci się to podoba, czy nie, nie jestem panem swego czasu, jak ty… – O! Dziękuję bardzo! Dziękuję, przypomniałeś mi, że w tej chwili zostałam bez kontraktu… Myślisz, że w karierze modelki to takie łatwe? Czy to moja wina, że nie jestem na topie? Głos przechodził w szloch. – Przestań, Julie, wiesz, że wystarczy jedno słowo, a znajdę ci pracę, skoro jej potrzebujesz… – Do diabła, Max! Doskonale wiesz, że to nie praca jest mi potrzebna, ale uznanie! Odrobina uwagi… Po prostu miłość! – Uważasz, że ci tego brak? Chyba trochę przesadzasz. – Jasne, mam się zadowolić ochłapami! Jak zwykle zasłaniasz się chronicznym brakiem czasu! Maximilien, ciebie nigdy nie ma. A jeśli nawet jesteś, to i tak nieobecny… To nie do wytrzymania! – Co znaczy nieobecny? – Słuchaj, dość tego! Kiedy ostatnio jedliśmy razem kolację, trzy razy wychodziłeś, żeby załatwić jakieś cholernie ważne telefony! A przez resztę czasu co trzy minuty zerkałeś na telefon. Jestem pewna, że nie dotarła do ciebie połowa tego, co mówiłam… W biurze Clémence rozdzwonił się telefon. Zła, że musi przerwać podsłuchiwanie w tak ważnej chwili, mimo wszystko szybko podniosła słuchawkę i zrobiła, co w jej mocy, żeby zbyć rozmówcę. Potem błyskawicznie wróciła na stanowisko i wsłuchała się w sprzeczkę. – …Naprawdę się na tobie zawiodłam, Max. Nie podoba mi się facet, którym się stajesz. Uprzedzam: jeżeli się nie zmienisz, więcej się nie zobaczymy! – Od razu wielkie słowa… – Owszem, wielkie słowa, Max. Ale ze słowami radzisz sobie jak nikt inny. Tyle że ja czekam teraz na czyny. Rozumiesz? Na czyny! Ku ogromnemu zdumieniu Clémence Maximilien zaniemówił. A kobiecy głos kontynuował. – Proszę, wzięłam to dla ciebie. Rzuć na to okiem. To program Romane Gardener. Wiesz, kim jest Romane Gardener? Słyszałeś o bucach? W tym artykule doskonale przedstawia niszczycielskie skutki bucowatych zachowań, takich jak twoje. Pisze, jaką krzywdę mogą wyrządzić innym. Powinieneś to sobie dokładnie przeczytać… – Posłuchaj, Julie! Ja naprawdę nie mam czasu na takie bz… – Skoro nie masz czasu na najważniejsze, to faktycznie nie mamy już o czym rozmawiać. – Julie! Nie możesz reagować w ten sposób! – Spróbuj się nad tym zastanowić. Cześć! Clémence usłyszała, jak drzwi gabinetu zamknęły się z trzaskiem. No, no, będzie ciężko, mruknęła pod nosem. Zdążyła już całkiem dobrze poznać Maximiliena Vogue’a i wiedziała, że taka kłótnia wprawi go w okropny nastrój. Obeszła na palcach biurko, usiadła i próbowała się uspokoić. Ręce wciąż lekko jej drżały, kiedy układała w szufladzie dokumenty „specjalne”. Potwierdzenie zamówienia ważnego włoskiego klienta musiało zaczekać. Pan Vogue z pewnością nie będzie przez pewien czas w nastroju do rozmowy, choćby przybyła do niego z doskonałą nowiną. Clémence zamknęła tę chronioną szufladę i wrzuciła kluczyk do kubka na ołówki – swojej skrytki. Potem, nieobecna duchem, usiłowała skupić się na nieustannie spływających e-mailach. Aż podskoczyła, gdy rozległ się elektryzujący dźwięk interkomu. Wzywał ją. – Clémence? Może pani przyjść? Natychmiast! Powiedział to ostrym, tnącym jak skalpel głosem. W tej sytuacji nie wystarczyło biec. Trzeba było frunąć. Kiedy otworzyła drzwi gabinetu, Maximilien siedział już pochylony nad dokumentami. Najwyraźniej postanowił szybko skupić się na innych sprawach. Uniósł głowę i Clémence zobaczyła na jego twarzy minę złych dni, tę z czołem przeciętym poprzeczną bruzdą, srogą, i zimne jak lód oczy pod zmarszczonymi brwiami. Mimo wszystko wciąż był pięknym mężczyzną. Jego ciemne, niemal czarne włosy były wystarczająco długie, by układać się miękko. Setki razy wyobrażała sobie, że wsuwa w nie palce i czuje ich jedwabisty dotyk. Maximilien miał regularne rysy twarzy, mocno zarysowaną brodę, a zaciśnięte szczęki świadczyły o irytacji. Najbardziej niesamowite były jego oczy – kasztanowe i pałające specyficznym blaskiem. Te oczy potrafiły paraliżować. – Clémence, czy Santini przysłał odpowiedź? – Tak, tak! Ale pomyślałam, że to może nie najwłaściwsza chwila… – Źle pani pomyślała. Proszę mi ją natychmiast przynieść. Clémence przyjęła ten cios bez mrugnięcia okiem. Przypadkiem zauważyła właśnie zwiniętą w kulkę kartkę, rzuconą na podłogę. – Na co pani tak patrzy, Clémence? Do roboty! – Tak… Czy mam to sprzątnąć? Niechętnie zerknął na papier. – Owszem, niech pani to wyrzuci. Dziękuję, Clémence. Rzucił to dziękuję zupełnie obojętnym tonem, jakby wypowiedział je odruchowo, ale Clémence nie przywiązywała do tego wagi. Była skłonna go zrozumieć i usprawiedliwić. Pochyliła się, podniosła zmiętą kartkę, a potem wyszła na palcach. Wiedziała, że trzeba mu dać chwilę na pozbieranie się.\n3 – TATO! Romane serdecznie przytuliła ojca i poczuła, jak spływa z niej napięcie. – I co, jak ci się podobało? – Wypadłaś doskonale! Jestem z ciebie dumny! Uśmiechnęła się do niego, zadowolona. Uczestnicy spotkania wolno przesuwali się w stronę wyjścia. Czasami ktoś z tego tłumu zatrzymywał się jeszcze, żeby jej pogratulować albo zadać pytanie. Jeden z dziennikarzy poprosił o chwilę rozmowy. – Chciałbym przeprowadzić z panią wywiad. Czy w najbliższym czasie znajdzie pani wolny termin? – Proszę uzgodnić to z moim ojcem, to on prowadzi mój kalendarz – odrzekła z uśmiechem. Jean-Philippe wręczył mu firmową wizytówkę ze swoim nazwiskiem. – Masz ochotę iść coś zjeść? – zapytał, kiedy zostali sami. – Marzę o tym. Konam z głodu… – W takim razie chodźmy do Café Campana, to dwa kroki stąd, tuż przy muzeum d’Orsay. Romane poszła za nim, zadowolona i przekonana, że z ojcem wieczór minie miło i przy pysznym jedzeniu. Kawiarnia urzekła ją, kiedy tylko przekroczyli jej progi: duży zegar, niegdyś stanowiący wyposażenie dworca d’Orsay, spoglądał z wysoka na salę, roztaczając łagodne światło. Wystrój – ludyczny, ale elegancki, pozwalał odetchnąć po całym dniu w przyjaznej atmosferze. Choć kelner dość długo ich nie zauważał, Jean-Philippe spokojnie czekał. Jak on się zmienił, pomyślała Romane. Uważniej niż zwykle przyjrzała się jego twarzy, na której czas odcisnął piętno. Włosy ojca, kiedyś tak ciemne, a w latach młodości bujne, dziś były szpakowate i przerzedzone, a wokół niebieskozielonych oczu poza drobnymi zmarszczkami pojawiły się ciemne kręgi. Dawny Jean-Philippe był niecierpliwy, porywczy, zaciekły. W tamtych czasach mógł służyć za wzorzec wad buca. W domu chciał niepodzielnie rządzić. W swoim salonie nie życzył sobie okrągłego stołu, jak bowiem królować przy takim stole? W dyskusji nie interesowała go wymiana poglądów. On chciał tylko mieć rację. Nawet w najbłahszych kwestiach. Lubił robić zamieszanie. Zwracał na siebie uwagę, trzaskając, czym się dało – drzwiami i drzwiczkami szaf oraz szafek; w ten sposób znaczył hałasem swoje terytorium, symbolicznie, ze zwierzęcym instynktem, jakby nie wyzbył się atawizmu, jakby górę brały w nim prehistoryczne odruchy. Obserwując go, Romane powątpiewała w ewolucję cywilizacyjną. Ale jego bucowatość przekraczała wszelkie granice, kiedy siadał za kierownicą. Całkowicie tracił cierpliwość, zanim jeszcze wsiadł do samochodu, a pisk opon był w stanie wywołać w nim wrzenie. Romane bardzo wzbogaciła zasób przekleństw właśnie za sprawą ojca. Pozostawiał przeciętniakom klasyczne obelgi, wszelkich dupków, półgłówków i inne urocze kompozycje, i za każdym razem wykazywał się zadziwiającą kreatywnością: wypierdek ośmiornicy, pieprzona stonoga, dychawiczny ślimak, rozmiękczony ptasi móżdżek, odmóżdżony żółw… Najtrudniej było mu znieść niepewnych, wlokących się noga za nogą, i czerwone światła. Starał się dokuczyć ślamazarom. Jego ulubionym sportem było wyprzedzanie ich z rykiem potężnego silnika GTI. Nie wahał się ryzykować. Nie był jakimś pedziem. Aż do tego fatalnego dnia, kiedy ryzyko przypłaciła życiem jego żona. Matka Romane. Kurtyna. Wraz z nią umarł nadęty buc. Jean-Philippe stał się innym człowiekiem. Kiedyś rozpychający się łokciami, kłótliwy i arogancki, teraz skulił się w sobie. Był jak własny cień. Szept. Odbicie. Zdruzgotany utratą kobiety, którą kochał, wkroczył na drogę odrodzenia. Zaangażował się nawet w projekt córki. Firma AntyBuc stała się celem jego życia, pokutą, przebaczeniem. Romane wiedziała, że w tej pracy widzi szansę na odkupienie win. Kiedyś twardy jak skała, mimo upływu czasu wciąż był kruchy i wrażliwy. Życie przybiło mu pieczątkę: Delikatny. Nie wstrząsać. Romane myślała, że nigdy nie zdoła mu wybaczyć. Że nie będzie w stanie go kochać. Od najmłodszych lat jej więź z ojcem była bardzo słaba. Delikatnie rzecz ujmując, nie było pomiędzy nimi porozumienia. Był dumny z faktu, że nie angażuje się w wychowanie dziecka, nie okazywał zainteresowania córką. Dopóki… – I co, smakuje ci? – zapytał z troską. No właśnie. Dawny Jean-Philippe nigdy nie zadałby tego pytania. Zadowolenie innych nic go nie obchodziło. Straszliwy dramat, który przeżył, wstrząsnął nim. To był nokaut, po którym się obudził. Można powiedzieć, że rozbudził jego duchowość. Romane snuła te refleksje, wpatrzona w tarczę zegara. Ile czasu minęło od śmierci matki? Osiemnaście lat… Ona była wtedy zaledwie dwunastolatką. To wiek, kiedy dziecko, które musi ratować ojca przed pogrążeniem się, zaczyna bardzo szybko dorastać. – Odwiozę cię. Zaparkował pod jej domem i czekał, aż wejdzie do mieszkania. Dopiero wtedy, kiedy zobaczył sylwetkę Romane przesuwającą się za firanką, odjechał. Wiedział, że jest bezpieczna. – Och, ten tata! – westchnęła. Zmęczona, wyciągnęła się na kanapie i odruchowo włączyła telewizor, żeby zagłuszyć ciszę. Myślała o dzisiejszej konferencji i różnorodnych obliczach, jakie mogła przybierać bucowatość. Istniały też różne jej stopnie. Buc wagi piórkowej, buc wagi ciężkiej… W swej pracy i życiu prywatnym spotkała się już chyba ze wszystkim. Przed oczyma przewijał jej się film z tego popołudnia: stała przy mikrofonie przed mniej więcej stoma dwudziestoma osobami pragnącymi zrozumieć, jakimi zachowaniami się zajmowała. – Może pani podać przykłady postaw, które ma pani na myśli? – pytano zwykle na początku. – Szef, który wciąż stoi za plecami pracownika i wywiera presję, małżonek, który nie szczędzi złośliwości (ale przecież to tylko żarty albo szczera prawda, a ten drugi jest przewrażliwiony…), dobra koleżanka, która w towarzystwie zawsze stara się skupić uwagę innych na sobie, a przyjaciółce nie daje dojść do słowa, rodzic, który ocenia każdą decyzję dziecka albo to, jak coś robi… Przykłady można mnożyć bez końca! – To znaczy, że ktoś, kto ma „przywary grubiaństwa”, nie jest dobrym człowiekiem? – wtrącił zaniepokojony mężczyzna. – Nie. Najważniejsze jest, aby zrozumieć, że nie osądzamy człowieka, ale jedynie kwestionujemy jego zachowania i negatywny wpływ, jakie mogą wywierać na otoczenie. To zasadnicza różnica. – Ale jak wykryć tę bucowatość? – zapytała jakaś pani. – Pewne cechy są powtarzalne. Nieumiejętność słuchania, brak empatii i życzliwości. Niecierpliwość. Skłonność do krytykowania i osądzania. Typowe są także branie siebie zbyt serio, rozkwit egocentryzmu i uwiąd poczucia humoru… – Ale przecież słowem buc określa się mężczyznę… – Owszem. Typowe objawy syndromu buca są pobudzane przez testosteron. Zresztą, takie grubiaństwo i granie twardziela jest bardzo „męskie”. I chociaż dziś ta przypadłość dotyczy także kobiet, większą na nią podatność wykazują mężczyźni. Nie bez powodu. To pokłosie wielowiekowego dziedzictwa kulturowego i wychowania na twardego faceta, który musi udowodnić, że ma jaja! Karmiono was mlekiem władzy, dominacji, siły, uczono być macho, więc trudno wam tak po prostu wyzbyć się głęboko wpojonych wzorców. Czyż mężczyzna – ten prawdziwy mężczyzna – nie powinien umieć walnąć pięścią w stół, żeby wszyscy go słuchali? Innymi słowy, w każdej sytuacji musi udowadniać, że jest samcem alfa! Romane lubiła w tym momencie zawieszać głos, aby jej słowa dotarły do wszystkich słuchaczy. Po chwili przerywała milczenie. – Ale uwaga, drogie panie! Syndrom buca szerzy się także wśród was, żeby bowiem zdobyć pozycję na terytorium jąder, wy też musicie wyhodować sobie jaja (oczywiście, na poziomie mentalnym) i przyjmować coraz bardziej agresywne postawy: schować empatię do szafy, ukradkiem kopać męskich rywali wysokimi szpilkami, kolekcjonować facetów… Romane wiedziała, że to, co mówi, zawsze trochę wzburza słuchaczy. Jednak celem takich konferencji było właśnie szokowanie, rozbudzanie świadomości, żeby skłonić do działania. Uśmiechnęła się, idąc do kuchni, żeby zaparzyć ziółka. Była z siebie dość zadowolona – konferencja zakończyła się gromkimi brawami, dziesiątki osób zgłaszały się do nich, zainteresowanie jej programem było znaczne. Czegóż chcieć więcej? Z laptopa wydobył się charakterystyczny dźwięk. Dostała nową wiadomość. Od ojca. 23.24. Kochanie, dziękuję za miłe chwile spędzone razem dziś wieczorem. Mam wrażenie, że tryskasz energią! Mam już pełną listę uczestników najbliższego kursu odbucowania. Przesyłam ją w załączniku. Sama zobaczysz, że to pełna gama bucowatości! A tymczasem odpocznij, to bardzo ważne. Bardzo się w to angażujesz, ale nawet w Formule 1 nie da się jeździć bez opon ;-). Całuski, Daddy Świetnie! Miała ochotę od razu zapoznać się z profilami przyszłych kursantów, ale senność wzięła górę nad ciekawością. Może powinnam poczekać z tym do jutra, pomyślała, przecierając oczy. Postanowiła iść za głosem ciała… i kuszeniem łóżka! Kartoteka może poczekać… * * * koniec darmowego fragmentuzapraszamy do zakupu pełnej wersji\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Dzien__w_ktorym_lwy_zaczna_jesc_salate-ebookRO/p1033364i1160822" target="_blank" title="Dzień, w którym lwy zaczną jeść sałatę [Raphaëlle Giordano] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dzień, w którym lwy zaczną jeść sałatę [Raphaëlle Giordano] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kontakt – Joga Foksal VOD\nZasugeruj nam tematykę filmów, zadaj pytanie z zakresu jogi, pochwal lub zgań 🙂\nTwój adres e-mail (wymagany) *\nNa jakich urządzeniach mogę oglądać filmy?\nFilmy odtworzą się tak na komputerach, laptopach, smartfonach i tabletach, jak i telewizorach wyposażonych w przeglądarkę internetową.\nJak często aktualizowana jest baza filmów?\nCo tydzień na stronie pojawiają się średnio 3-4 nowe produkcje.\nCzy mogę wpłynąć na tematykę nagrań?\nAbsolutnie tak! Bardzo polecamy wysyłanie wiadomości przez formularz po lewej stronie. Na bieżąco będziemy realizować proponowane tematy sesji! W ostatnim czasie po otrzymaniu kilku sugestii, zrealizowaliśmy je w ciągu kolejnych dwóch tygodni!\nCzy mogę być subskrybentem poza granicami Polski?\nTak, materiały dostępne są bez względu na miejsce zamieszkania.\nCzy mogę dzielić się swoim loginem?\nStrona wyświetliła mi informację o zalogowaniu na wielu urządzeniach i nie dopuszcza do oglądania sesji. Co mam zrobić?\nStrona dedykowana jest do przeglądania na jednym urządzeniu. Wiedząc jednak, że część użytkowników będzie z niej korzystać na paru urządzeniach, dopuszczamy możliwość logowania się zamiennego na nich. Jednoczesne logowanie się na wielu urządzeniach nie jest możliwe i jest blokowane przez serwis, a notoryczne logowanie się z wielu urządzeń może skutkować kontaktem ze strony administracji celem wyjaśnienia logowań. Uspakajamy zarazem, że staramy się liberalnie podchodzić do kwestii związanych z użytkowaniem serwisu, dopóki nie jest to związane z przekazywaniem danych do logowania innym osobom.\nCzy ceny będą ulegać zmianie?\nNie przewidujemy tego ze względu na równość wszystkich użytkowników. Osobom chcącym zaoszczędzić na karnecie, zwracamy uwagę na to, że karnet roczny jest ok. 4-krotnie tańszy niż przedłużanie przez rok tygodniowego.\nSkąd wziął się pomysł na Joga Foksal VOD?\nJoga Foksal VOD to pomysł, który narodził się w czasach pandemii, pozwalając wszystkim osobom podłączonym do internetu kontynuować praktykę rozpoczętą przed wielkim lockdownem. Na początku stanowił on facebookowe transmisje klasycznej praktyki, do których kolejno dołączały zajęcia dla początkujących, seniorów czy tematyczne. W ciągu kilku miesięcy filmy zostały obejrzane kilkadziesiąt tysięcy razy, co utwierdziło nas w przekonaniu, że JFV ma sens i może dalej się rozwijać pod postacią oddzielnego portalu.\nCo muszę przygotować do praktyki?\nKażda osoba praktykująca jogę różni się pod względem fizycznym. Jedna nie będzie potrzebowała żadnych dodatkowych pomocy przy jakiejkolwiek pozycji, inna wykorzysta je wszystkie do każdej. Ogólnie jednak można uznać, że każdy jogin potrzebować będzie maty. Dodatkowe pomoce używane w zależności od swoich predyspozycji to koce (trzy), pasek, klocki (dwa). Opcjonalnie przydać się może stabilne krzeslo i ściana.\nPosiadam adres mailowy w domenie hotmail.com i nie otrzymuję powiadomień drogą mailową. Co się dzieje?\nHotmail charakteryzuje się bardzo specyficznym rodzajem zabezpieczeń na serwerze, który odrzuca wiele bezpiecznych wiadomości. Pracujemy nad rozwiązaniem, które pozwoli na komunikację nie tylko za pośrednictwem strony, ale także maila z osobami korzystającymi z Hotmaila.\nUczę jogi od 21 lat, ale przede wszystkim jestem uczniem przekazu B.K.S. Iyengara. Praktykuję pod okiem zaawansowanych nauczycieli zdobywając doświadczenie , którym dzielę się z wami. W 2004 roku założyłem Akademię Harmonijnego Rozwoju w ramach której wspólnie z wami tworzymy szkołę Joga Foksal.\nNauczyciel jogi w stopniu Senior Intermediate II. To ona w większości odpowiada na Wasze pytania i wątpliwości z zakresu praktyki.


Uwolnione z rąk Boko Haram 82 nigeryjskie uczennice po ponad trzech latach po raz pierwszy spotkały swoje rodziny.\nAgencja Associated Press tak ilustruje poruszające sceny pierwszego spotkania: jaskrawo ubrani członkowie rodziny uwolnionych dziewcząt biegają w tłumie i obejmują się nawzajem. Jedna mała grupa ludzi pada na kolana, pewna kobieta wznosi ręce, jak podczas uwielbienia. Niektórzy są zalani łzami.\nSpotkanie po ponad trzech latach\nZ relacji AP, zaniepokojeni rodzice obserwowali każdy gest swoich córek, próbując stwierdzić, jak bardzo zmieniły się pod wpływem więzienia przez ekstremistów.\n– Dzisiaj jestem naprawdę szczęśliwy – jestem Świętem Bożego Narodzenia i Nowym Rokiem – powiedział Godiya Joshua cytowany przez AP, którego córka Esthera znalazła się wśród oswobodzonych dziewcząt. – Jestem bardzo szczęśliwy i dziękuję Bogu.\n82 girls finally reunite with their families. Negotiations continue for the release of 113 girls who are still held captive by Boko Haram pic.twitter.com/YofFbbXmgU\n— 10 News First (@10NewsFirst) May 21, 2017\nRodziny spotkały się w stolicy kraju – Abudży, gdzie uczennice zaraz po uwolnieniu na dwa tygodnie trafiły pod opiekę nigeryjskich władz. Niektóre organizacje walczące o prawa człowieka krytykowały to rozwiązanie, jako że skutkowało odroczeniem powrotu do domu.\nW zamian za 5 bojowników\nOstatnie wydanie zakładniczek było największym, odkąd w 2014 roku 276 uczennic zostało porwanych ze swojego liceum w Chiboku, na północnym wschodzie Nigerii.\nJak podały nigeryjskie władze, dziewczęta zostały uwolnione w zamian za wydanie 5 bojowników Boko Haram. W mediacjach między nigeryjskim rządem a Boko Haram uczestniczył szwajcarski rząd oraz Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża. Przedstawiciele rządu podali, że będą podejmowali kolejne kroki, by sprowadzić do domu pozostałe 113 uczennic, które przebywają w rękach bojowników.\nPo tym, jak 2 tygodnie temu ponad 80 uczennic zostało uwolnionych, ich mieszkające w odległym Chiboku rodziny wyczekiwały na informację, czy ich córki znajdują się w tej grupie. Rządowa lista z nazwiskami krążyła między nimi, a rodzice byli proszeni o zidentyfikowanie córek za pomocą zdjęć.\nMasowe porwanie uczennic zwróciło uwagę międzynarodowej opinii publicznej na działania rebeliantów Boko Haram w północnej Nigerii. Zorganizowano kampanię pod hasłem „Bring Our Girls Back” wspieraną przez niektórych celebrytów, jak również Michelle Obamę.\nW trakcie ośmioletniej rebelii Boko Haram porwano tysiące ludzi, a 20 tys. zabito.


Podstawowe pojęcia. Bóg to ktoś czy coś? - Kwadrans z Podkopem\n„Kim jest dla ciebie Bóg, opisz go 2-3 słowami?”\nBywa, że na twarzy osoby, której postawiłam to pytanie pojawia się konsternacja, zaczyna mi tłumaczyć, że to nie takie proste, że Boga nie da się tak lakonicznie opisać. W sumie to prawda jednak nie do końca. Wszystko zależy czy znasz swojego boga. Napisałam to słowo z małej litery, bo osoby, które mają problem z odpowiedzią na to proste pytanie zwykle mało wiedzą, w kogo lub w co wierzą. Niekiedy wynika to z przekonania, że przecież nie da się poznać boga.\nCzasem słyszę jednak szybkie odpowiedzi i widzę zadowolenie na twarzy rozmówcy.\nNajczęściej słyszę wtedy: bóg to absolut, dobro, jest wszędzie.\nWszystkie te odpowiedzi mają pewien słaby punkt: nie wyjaśniają czy to co opisują to ktoś czy coś.\nAbsolut – to takie ładne słowo plączące się przez wieki w rozmowach filozofów. Tak naprawdę może znaczyć wszystko i nic. Nie musi być osobowe, może być siłą byle nie potrzebowało niczego innego poza sobą do istnienia. Gdyby się uprzeć i zabawić słowami da się pod to pojęcie podciągnąć nawet praatom i wielki wybuch.\nDobro też nie jest osobowe. Wiele zależy od tego co rozumiemy pod pojęciem owego „dobra”. Taki deszcz może być życiodajny dla roślin i reszty stworzenia, ale i morderczy, gdy jest go za dużo i spowoduje powodzie.\nSkoro bóg jest wszędzie to czy bóg to natura?\nCzy bóg to my jako zbiorowość żyjących stworzeń, z których każde ma jego cząstkę w sobie?\nCzy bóg jest w morderczym tsunami czy może tsunami jest bogiem?\nOdpowiedź na pytanie czy bóg jest osobowy czy nie to podstawa definiująca nasz stosunek do niego.\nSkoro jest siłą to nie ma sensu z nim rozmawiać, prosić go o coś. Można jedynie starać się odgadnąć jak działa. Jeżeli jest wszędzie i we wszystkim to trzeba wszystko traktować jak boga – krzywdząc coś lub kogoś krzywdzimy boga i siebie, jesteśmy przecież zjednoczeni. W sumie to takie myślenie może mieć dobre strony dla wzajemnych relacji między ludźmi, sposobu w jaki traktują zwierzęta i środowisko, ale oznacza również, że bóg lub jego część jest śmiertelny – wszystko co materialne ma swój koniec.\nBóg jako osoba to inna bajka.\nTeraz jest ktoś kto może odpowiedzieć, dać wskazówki jak żyć, bezpiecznie funkcjonować w tym świecie. Nie trzeba zgadywać jak „to działa”.\nTaki Bóg jest dobry, doskonały, dał początek wszystkiemu co istnieje – ma więc sporo z tego co wpakowuje się w pojęcie absolutu.\nNie jest jednak wszystkim, bo nie byłby wtedy dobry i doskonały – nie wszystko co istnieje na świecie jest dobre. To co nie jest dobre to chociażby zabójstwo, sadyzm, kłamstwo, bezmyślne niszczenie życia nie tylko ludzkiego, złość, zazdrość. Wszystko to można nazwać słowem grzech.\nWiara w osobowego jak i nieosobowego boga lub bogów to nie nowość dla ludzi, tak wierzyli od tysiącleci. Każdy z nas dokonuje w pewnym momencie życia wyboru co lub kto jest jego bogiem.\nGdy zdecydujemy się uznać boga za osobę mamy skłonność do traktowania go jak kogoś podobnego nam.\nBiblia mówi co prawda, że pewne podobieństwo między Stwórcą i ludźmi istnieje, ale biegnie ono z kierunku góra – dół. Znaczy to, że Bóg dał nam cząstkę podobną do siebie, ale On sam nie jest taki jak my.\nNie, pomyślcie chwilę jacy są ludzie a jaki Bóg – mówię teraz o Bogu Biblii.\nBóg jest doskonały a my nie. W Bogu nie ma naszych słabości, On z nikim nie pogrywa, nie manipuluje, nie oszukuje, nie jest wredny z natury, nie kradnie, nie zdradza.\nOsobowy Bóg jest dawcą życia, mocy, dawcą praw/zasad. Nieosobowy bóg jest życiem, mocą, siłami natury i prawami nią rządzącymi.\nJak wierzysz: bóg to ktoś czy coś?\nStwórca i stworzenie to dla ciebie jedno czy nie?\nPiszę to, bo zaczynam coraz częściej spotykać się z panteizmem przykrytym płaszczykiem pozornego chrześcijaństwa. Być może powodem jest ludzkie poszukiwanie mocy i skupienie na niej. Nie ma tu znaczenia czy będzie to życiodajna moc niosąca uzdrowienie fizyczne, czy chęć doświadczenia cudu, wizji dającej odpowiedzi na trudne pytania.\nSzukanie czegoś jest na pierwszym planie. Poznanie kogoś na dalszym lub znika w ogóle.\nJeżeli już jest osobowy Bóg to głównie znany jako dawca mocy, uzdrowienia, siły – jest więc traktowany przedmiotowo, nie jest podmiotem.\nKiedy ostatnio słuchałeś kazania o Bogu, przybliżającego Jego osobę nie moc, którą może dać, cuda, które może zrobić, kary, które może zesłać czy o Jego Prawie i konsekwencjach złamania go?\nBógczłowiek a Bógstworzenie


strona główna >> 2/2012 >> 2/2012 >> Drogie Czytelniczki, Drodzy Czytelnicy!\nCzarna Afryka, ogarnięta rewolucją muzułmańska Syria czy spokojne osiedle klasy średniej na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych – które z tych miejsc jest najbardziej przyjazne rowerzystom z dalekiego słowiańskiego kraju, a które najmniej? Odpowiedź na to pytanie jest dla osób obeznanych z tematem tak zaskakująco oczywista, jak nieprawdopodobna dla tych, którzy obeznani nie są. Bieżąca niestabilna sytuacja polityczna i bieda okazują się pojęciami relatywnymi, a ludzie nawet w ekstremalnych sytuacjach najczęściej pozostają… ludźmi. Syci Amerykanie okazują mniej serca i zrozumienia dla samotników na rowerach niż surowo doświadczani przez los i historię mieszkańcy Bliskiego Wschodu czy Afryki, mimo że jedni i drudzy nie do końca rozumieją sens rowerowej wyprawy. Na prostopadłych asfaltowych uliczkach, przy których rządkiem stoją białe domy amerykańskich self-made manów, będziemy takimi samymi kosmitami, jak w wiosce w środku kongijskiej dżungli.\nLuty to dobry czas, by zacząć planować nowy sezon. W końcu nie wszyscy – mimo naszych starań – pokochali zimę. Zresztą w lutym nawet jej wielbiciele mają już powoli dość, zwłaszcza że tegoroczna zima do najpiękniejszych nie należy. Na naszych stronach jest więc mniej śniegu, a więcej słońca. Obok kilkugodzinnych zimowych wypadów proponujemy Wam dłuższe wyprawy po Polsce i zagranicy. Mamy nadzieję, że staną się one inspiracją dla planujących wakacje czy długi majowy weekend. Oprócz planowania nowego sezonu podsumowujemy jednak też ten, który minął. W tym celu zapraszamy wszystkich do Poznania na ceremonię wręczenia nagród „Rowertouru”. Sala zmieści ponad 400 osób, prawie dwa razy więcej niż w ubiegłym roku. Przyjść może każdy, kto zechce. Na początek i zakończenie imprezy będziecie mieli okazję spotkać podróżników rowerowych znanych z naszych łamów. Zarówno Paweł Kilen, jak i Piotr Strzeżysz są obecni również w numerze, który macie w ręku. Ich dokonania są tak różne, ale jednocześnie mają tyle wspólnego.\nStany Zjednoczone okazały się równie dzikim miejscem, jak kraje środkowej Afryki, choć oczywiście z zupełnie innych powodów. Na tym tle nasza wyprawa numeru do Portugalii wygląda jak nierzeczywista bajka z kolorowymi obrazkami. Jednak do jej pokonania również potrzeba silnej woli. Ona jest zawsze niezbędna. Wiatr może wiać wszędzie, a droga urwać się i na Saharze, i w Beskidach. Ostatecznie liczy się tylko to, ile masz sił i determinacji, by pokonać przeciwności i dojechać do celu.\nSiądźcie zatem wygodnie i zmierzajcie, dokąd zaplanowaliście!


Moje Kulinarne Rozterki: stycznia 2014\nAutor: Moje Kulinarne Rozterki o 23:05 5 komentarzy:\nAutor: Moje Kulinarne Rozterki o 22:49 1 komentarz:\nAutor: Moje Kulinarne Rozterki o 23:45 1 komentarz:\nnastał Nowy Rok...nowe wyzwania, nowe cele, aż w końcu nowe postanowienia.\nJednym z nich chciałabym się z Wami podzielić, otóż postanowiłam powalczyć o swoje dobre samopoczucie i wcielić w życie zasady zdrowego odżywiania. Nie nazywam tego dietą odchudzającą z prostych przyczyn, za każdym razem, kiedy tak robiłam, traktowałam cały ten proces jak istną katorgę, każdy dzień był przytłaczający obfitujący w moje ciągłe podirytowanie. Tym razem, chciałabym, żeby to nie była dieta, ale sposób na życie, coś co daje mi energię, zdrowie i przede wszystkim radość.\nZaczęłam również trenować, dzięki czemu czuję się dużo lepiej fizycznie, ale nie tylko. Po intensywnym godzinnym treningu, mój mózg jest dotleniony, wydzielają się endorfiny, a sama czuję się bardzo zrelaksowana.\nZatem ćwiczę sześć razy w tygodniu po godzinie, jeden dzień pozostawiam na regenerację mięśni.\nJeśli nowa formuła bloga przypadnie Wam do gustu to zapraszam na całkowicie odmienione przepisy, dawkę informacji na temat zbawiennego działania na nasz organizm poszczególnych produktów, moje ulubione zestawy treningowe, a także na spore pokłady pozytywnej energii.\nNie znaczy to, że nie mam złych dni, w których najchętniej rzuciłabym w diabły ćwiczenia i nawtranżalała się chipsów, cheeseburgerów i kanapek z majonezem.\nJednak warto pamiętać, że zmiana stylu życia to wyzwanie, które podejmujemy każdego dnia.\nDziś proponuję Wam bardzo fajne danie, które możemy traktować jako samodzielne danie lub dodatek do mięsa czy ryby.\nGłównym daniem tego dania jest kasza pęczak.\nPęczak należy do rodzaju kasz, które są najmniej oczyszczone, zatem zachowują jednocześnie najwięcej składników odżywczych, tym samym są najzdrowsze.\nKasza pęczak należy do kasz jęczmiennych, które są cennym źródłem Niacyny, która korzystnie wpływa na stan naszej skóry, ma także działanie krwiotwórcze, a więc przeciwdziała niedokrwistości. Pęczak bogaty jest również w Witaminy z grupy B, które wspomagają prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego oraz wpływają na stan i kondycję włosów. Bogactwo Magnezu wzmacnia układ nerwowy i krwionośny, hamuje rozwój osteoporozy, wspiera pracę mięśni. Zawiera również Żelazo, zapobiegające anemii oraz Potas obniżający ciśnienie tętnicze. W pęczaku znajdziemy również takie pierwiastki jak Fosfor czy Wapń.\nJest źródłem Rutyny, która walczy z wolnymi rodnikami, zapobiega starzeniu się organizmu oraz wzmacnia naczynia krwionośne. Kasze zawierają najwięcej węglowodanów ze wszystkich produktów spożywczych. Są to Węglowodany złożone, które podawane w odpowiednich proporcach są dla nas ogromnie korzystne, przede wszystkim dlatego,że są łatwo przyswajalne, dostarczają nam energii, a dzięki zawartej w kaszy skrobi, która rozkłada się powoli, jesteśmy dużo dłużej najedzeni. Zawierają również Białko roślinne, które jest łatwo przyswajalne.\nNajwiększą jednak zaletą pęczaku jest duża zawartość rozpuszczalnego Błonnika, która zapobiega zaparciom, wzdęciom oraz bólom brzucha. A dzięki beta-glukanom obniża także poziomu cukru i cholesterolu we krwi.\n- 3/4 szklanki kaszy pęczak,\n- pół szklanki mrożonego zielonego groszku,\n- 250g mieszanki mrożonych grzybów (kurku, podgrzybki, borowiki),\n- świeże listki tymianku,\n1. Kaszę przepłukujemy kilkakrotnie zimną wodą i zostawiamy na sicie, aby odciekła.\n2. W garnku o grubym dnie rozgrzewamy łyżkę oleju rzepakowego. Wrzucamy plasterki czosnku i podsmażamy, aż czosnek zacznie się rumienić, a następnie wyjmujemy go z garnka.\n3. Na rozgrzany olej wrzucamy drobno posiekaną cebulę, mrożoną mieszankę grzybów, a po chwili wsypujemy kaszę, wszystko chwilę podsmażamy, cały czas mieszając. Po paru minutach zalewamy kaszę białym wytrawnym winem.\n4. Kiedy wino całkowicie odparuje, po łyżce wazowej zaczynamy dodawać warzywny wywar. Kiedy kasza wchłonie wywar, dolewamy kolejną łyżkę i tak czynność tę powtarzamy, aż kasza będzie ugotowana al dente. Wywaru zawsze lepiej mieć przygotowanego więcej, bo tak naprawdę ciężko jest do końca przewidzieć ile kasza w rzeczywistości wchłonie płynu.\n5. Pod koniec gotowania dodajemy mrożony groszek, który błyskawicznie mięknie, więc nie potrzeba mu zbyt wiele czasu.\n6. Pęczotto doprawiamy listkami świeżego tymianku oraz solą i świeżo mielonym pieprzem do smaku.\n7. Na koniec dodajemy posiekane orzechy włoskie lub łyżkę masła i nieco startego parmezanu, jeśli nie musimy liczyć kalorii:).\nPropozycja podania pęczotta z rybą - filet z dorsza w szynce delikatnie wędzonej nadziewany suszoną morelą.\nSmacznego weekendu Kochani !!! :)\nAutor: Moje Kulinarne Rozterki o 02:29 3 komentarze:\nEtykiety: danie główne, danie wegetariańskie, groszek, grzyby, kasza, przepis fit


informacje | AAE - Podróże i przygody\nPity 2015 program także mieliśmy sposobność używać\nCo rok musimy się rozliczać z państwem z tego co uzyskaliśmy. Przez to właśnie należy się zastanowić, czy powinniśmy to zrobić samodzielnie, czy jednak przekazać komuś, kto się tym zawodowo zajmuje.\nWybierasz się na Mazury? Najciekawsze będzie Giżycko.\nWspółcześnie, kiedy w kraju dostępne są oferty niedrogich linii lotniczych, znacznie więcej ludzi wybiera się na wakacje w odległe wycieczki. Zwiedzanie Australii, opalanie w Meksyku, czy nastrojowy weekend w Barcelonie. Te wszystkie alternatywy cieszą się całkiem dużą popularnością. Lecz mimo tego, nadal bardzo wielu turystów woli polskie krajobrazy - nad Bałtykiem każdego roku możemy spotkać rzesze wczasowiczów. Jednak nie tylko Bałtyk jest dobrą opcją - bardzo dużo podróżnych, nie tylko Polaków, preferuje na wakacje Pojezierze Mazurskie.\nLeczenie laserem wad wzroku- zobacz rzetelne wiadomości na ten temat\nOn 4 Jan, 2019 By addmean\nW obecnych czasach można stwierdzić nie istnieją rzeczy niemożliwe. Powinniśmy jedynie być świadomi tego, że sporo kwestii da się pozałatwiać. Przykładowo kłopoty ze wzrokiem nie zawsze będą musiały kończyć się stałym dyskomfortem bądź też, co gorsza stratą wzroku, obecnie możemy postawić na zabieg, który może pomóc w poprawie naszego widzenia.\nWybór dobrego obuwia sportowego dla osób każdej płci i w każdym wieku nie jest zazwyczaj sprawą banalną. Lepiej wybrać korki Adidas Predator, czy obuwie sportowe mało znanej marki, które mogą szybko się zepsuć? Aby doskonale wybrać najbezpieczniej zapoznać się bliżej z firmami produkującymi wyłącznie obuwie najwyższej jakości. Należy przy tym kierować się osądami cenionych i doświadczonych specjalistów. O polecane buty sportowe można popytać również znajomych. Ich opinię na temat świetnych marek obuwia można znaleźć w specjalne fachowej prasie dla sportowców. Zdecydowanie każda osoba bez względu na własne preferencje, znajdzie tam coś dla siebie.


OpublikowałRadzimierz Cichosz Został zmieniony 3 lata temu\n2 Reaktywacja Młodzieżowej Rady Gminy. Czy kiedykolwiek taka organizacja na terenie naszej gminy działała? Dlaczego chcemy reaktywacji Młodzieżowej Rady Gminy? Kto radnym, kto przewodniczącym? Działalność ?\n3 Działalność samorządu szkolnego\n4 Spotkania przedstawicieli gminy z młodzieżą. Po co organizować takie spotkania ? Kto mógłby w nich uczestniczyć? O czym można na takich spotkaniach rozmawiać? Kto takie spotkania mógłby prowadzić? Gdzie organizować takie spotkania?\n5 Problemy społeczeństwa – co zrobić aby ujrzały one światło dzienne?\n6 Dzień dziecka jako oficjalny dzień sportu w naszej gminie Po co dzień sportu w każdej z placówek w naszej gminie? Kiedy byłoby organizowane takowe święto? Jak wyglądała by organizacja takiego dnia? Jak wybrać zwycięzcę? Dlaczego nadwaga i otyłość jest niekorzystna dla całego środowiska?\n7 Budzenie w młodych patriotyzmu lokalnego\n8 Częstsze akcje proekologicznie Czy istnieje dzień sprzątania świata, jak jest w naszej szkole obchodzony? Dlaczego chcemy aby takie akcje organizowane były częściej? Co proponujemy?\n9 Utworzenie na portalach społecznościowych oficjalnego konta gminy Kto prowadzi takie konto ? Co na takiej stronie może być umieszczone? Czy osoby które polubią ten profil mogą także aktywnie uczestniczyć w prowadzeniu tego profilu?\n10 Teraz chwielibyśmy opowiedzieć o projekcie który od kilku lat działa w naszej gminie.\nNie tylko wybory – jak młodzi mogą wypływać na rzeczywistość i aktywnie uczestniczyć w demokracji? Natalia Barcz, Martyna Doziwska 25.03.2014r.


##### Tryskać lesbijki plemiona - Kobiecy wytrysk lesbijki na skórzanej kanapie - Darmowe.\nMamuśki porno oics\nKiedy lesbijka skarży się policjantowi, zazwyczaj słyszy: kto by ciebie chciał. Czyż zeznania Elie Wiesela lub Primo Leviego tryskają radością? Kos-Krauze: Sprawcy ludobójstwa w Rwandzie tryskają dziś radosną energią. Pornhub jest domem dla tryskać lesbijki plemiona filmów z Lesbijki darmowe filmy w kategorii, ze wszystkimi najpopularniejszymi gwiazdami porno. Judy i Symeona, które hentai związany seks zajmować tereny jeszcze bardziej wysunięte na.\nPoczątkowo to nawet ciekawe, bo noszą stroje plemion górskich, ale dość. Lesbijki tryskać lesbijki plemiona świecie islamu, w: K. Oglądaj Lesbian lesbijii na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno.\nOglądaj GIRLSWAY TAK DUUUŻO TRYSKANIA!!!! Perwersyjne lesbijki wypełnić ich duże tyłki lesbjiki mlekiem i tryskać go. Górak-Sosnowska (red.), Queer. została jako pełna energii, tryskająca optymizmem, beztroska i budząca sympatię. Dwie Rajgród się seksualne lesbijki kuszące liżą ciekawe fajnie.\nMulligan, i Ariusz, wojujący przez całe życie przeciw. Hardcorowe filmy porno Lesbijki Kobiecy wytrysk! Lesbijki Tryskanie Tryskać lesbijki plemiona Porno – Najpopularniejsze Kanały na Lesbijki plemiona soczyste pussies mamuśki porno x oni eksplodować. Zobacz Kobiecy wytrysk lesbijki na skórzanej kanapie na ulubionym tryskać lesbijki plemiona z darmowymi filmami porno.\nGorąca z wyrku doprowadza tryskania Panna do cycat Np koscioły długi czas. Pornhub jest domem dla najbogatszych filmów z Lesbijki. Afrykanki w scenie lesbijmi filmu Czarna Wenus Była kobietą z plemienia Khoekhoe. Lesbijki plemiona soczyste pussies til oni eksplodować. W Rwandzie plemię Hutu wymordowało ponad pół miliona sąsiadów z plemienia Tutsi.\nPan policjant wykazał się talentem pisarskim, „krew tryskała po ścianach”.\nTłuste murzynki cipki Gorące gejowskie porno za darmo Darmowe dziwaczne hebanowe porno Ty porno hd Ogromne fiuty na tumblr Filmy młodych pormów


Słowacja - Bułgaria na żywo, transmisja online, live stream, gdzie obejrzeć\nSłowacja - Bułgaria – live stream online i transmisja na żywo\nPiłka nożna to jedna z najpopularniejszych dyscyplin sportowych na świecie. Każdego dnia kibice z całego świata oglądają wydarzenia i mecze na żywo związane właśnie z tym sportem takie jak Słowacja - Bułgaria. Jedną z najbardziej popularnych kategorii rozgrywek i lig w tym sporcie jest Mecz Towarzyski, w której rozgrywane są między innymi takie mecze jak nadchodzące wydarzenie Słowacja - Bułgaria, które można oglądać na żywo i online przez Internet na kanałach live stream .\nGdzie oglądać Słowacja - Bułgaria na żywo w tv i Internecie\nWiele osób zastanawia się gdzie oglądać Słowacja - Bułgaria? Takie transmisje na żywo jak ta z wydarzenia Słowacja - Bułgaria w ramach popularnych rozgrywek do których zdecydowanie należy Mecz Towarzyski mozna oglądać na żywo w tv i online. Słowacja - Bułgaria to jedno z najbardziej Istotnych dzisiejszych wydarzeń dla każdego kibica popularnej dyscypliny sportowe, do której trzeba zaliczyć Piłka nożna.\nWarto też pamiętać o tym, że wszystkie wydarzenia z kategorii Mecz Towarzyski a także z dyscypliny sportowej Piłka nożna można oglądać na żywo w telewizji na kanałach tv , a także w internecie na kanałach online. Sprawdź więc nie tylko mecz Słowacja - Bułgaria, ale także inne wydarzenia należące i rozgrywane w ramach rozgrywek Mecz Towarzyski. Najbliższy mecz odbędzie się w dniu 01.06.2021 18:00.


Donald Trump nie składa broni i zapowiada batalię sądową w związku z nieprawidłowościami podczas głosowania | PRP\nDonald Trump nie składa broni i zapowiada batalię sądową w związku z nieprawidłowościami podczas głosowania\nOpublikowano: 08 Nov 2020 15:32\nJak donosi portal pch24.pl obywatele amerykańscy mają prawo do uczciwych wyborów: oznacza to przeliczenie wszystkich legalnych kart do głosowania i nie liczenie nielegalnych kart do głosowania. Jest to jedyny sposób na zapewnienie pełnego zaufania społeczeństwa do naszych wyborów – napisał Donald Trump w oświadczeniu wydanym po medialnym ogłoszeniu Joe Bidena zwycięzcą wyborów prezydenckich.\nW odpowiedzi na „ustalenie przez media” wyniku wyborów i przyznanie zwycięstwa kandydatowi Demokratów, Donald Trump wydał oświadczenie, w którym wskazał, że proces wyborczy się nie skończył, a prezydentem zostanie ten, kto uzyska więcej legalnie oddanych głosów.\nWszyscy wiemy, dlaczego Joe Biden spieszy się, aby fałszywie pokazać się jako zwycięzca, i dlaczego jego medialni sojusznicy tak bardzo starają się mu pomóc: nie chcą, aby prawda została ujawniona.\nTo prosty fakt – te wybory jeszcze się nie zakończyły. Joe Biden nie został uznany za zwycięzcę w żadnym ze stanów, nie mówiąc już o żadnym z tych stanów, których wyniki są silnie kwestionowane, a które zmierzają do obowiązkowego przeliczenia głosów, ani o stanach, w których nasz sztab ma ważne i uzasadnione wątpliwości prawne, które mogłyby zdecydować o ostatecznym faktycznym zwycięzcy.\nNa przykład w Pensylwanii nasi legalni obserwatorzy nie mieli możliwości obserwowania procesu liczenia głosów. To legalnie oddane głosy decydują o tym, kto jest prezydentem, a nie media informacyjne.\nPocząwszy od poniedziałku, nasz sztab rozpocznie dochodzenie w sądzie w celu zapewnienia, że prawo wyborcze jest w pełni przestrzegane, a prawowity zwycięzca obsadzi Biały Dom.\nObywatele amerykańscy mają prawo do uczciwych wyborów: oznacza to przeliczenie wszystkich legalnych kart do głosowania i nie liczenie nielegalnych kart do głosowania. Jest to jedyny sposób na zapewnienie pełnego zaufania społeczeństwa do naszych wyborów.\nNadal szokujące jest to, że sztab Bidena odmawia uznania tej podstawowej zasady i chce, aby zaliczyć jako ważne nawet te karty do głosowania, które są sfałszowane, wyprodukowane, lub oddane przez niekwalifikujących się legalnie wyborców lub przez zmarłych wyborców. Tylko partia zaangażowana w nadużycia bezprawnie trzymałaby obserwatorów z dala od sali do liczenia głosów – a następnie walczyłaby w sądzie o zablokowanie im dostępu.\nCo więc ukrywa Biden? Nie spocznę, dopóki Amerykanie nie otrzymają uczciwego przeliczenia głosów, na które zasługują i którego domaga się demokracja.


Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna (PKP S.A.) – powstała w wyniku komercjalizacji istniejącego od 1926 przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe. Ich jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa, który reprezentuje obecnie Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Spółka pełni dominującą rolę w Grupie PKP. Do jej podstawowych zadań należą:Żelazo (Fe, łac. ferrum) – metal z VIII grupy pobocznej o dużym znaczeniu gospodarczym, znane od czasów starożytnych.\nTy37 – seria ciężkich parowozów towarowych PKP, polskiej konstrukcji. Skonstruowana w związku z rosnącą w drugiej połowie lat 30. XX wieku masą składów towarowych. Był odpowiedzią na niewystarczające parametry robocze parowozu Ty23, miał też wyższą od niego sprawność z uwagi na wyższe ciśnienie pary w kotle. Do wybuchu II wojny światowej, w latach 1937–1938, zbudowano w zakładach H. Cegielski w Poznaniu tylko 27 parowozów. 15 z nich zostało po wybuchu wojny przejęte przez koleje niemieckie jako seria 58.29, ponadto po zajęciu fabryki przez Niemców, zmontowano w 1940 z przygotowanych części 10 kolejnych maszyn tej serii. Po wojnie na stan PKP wróciło 17 parowozów, które pracowały do połowy lat 70. XX wieku. Ostatnią lokomotywą wycofaną z ruchu w 1978 był Ty37-17, który jako jedyny zachował się do dnia dzisiejszego - znajduje się on w skansenie w Chabówce.Magistrala węglowa (potocznie zwana Węglówką) – trasa kolejowa łącząca bezpośrednio zagłębie węglowe Górnego Śląska z Gdynią.\nBogdan Pokropiński, Parowozy normalnotorowe produkcji polskiej dla PKP i przemysłu, Warszawa, WKiŁ, 1987, ISBN 83-206-0483-4, s.46-47\nPierwsza Fabryka Lokomotyw w Polsce "Fablok" Spółka Akcyjna – zakład przemysłowy założony w 1919 roku w Chrzanowie.Parowóz towarowy – lokomotywa parowa przeznaczona do ciągnięcia pociągów towarowych. Charakteryzuje się stosunkowo niewielką średnicą kół napędowych (zwykle 1200-1500 mm) dla uzyskania dużego momentu obrotowego i dużą masą przyczepną dla osiągnięcia dużej siły pociągowej, kosztem ograniczenia prędkości maksymalnej (zwykle rzędu 50-80km/h). Niektóre parowozy towarowe powszechnie używano także przy prowadzeniu pociągów pasażerskich na liniach kolejowych o dużych pochyłościach (zazwyczaj na terenach górskich) – co nie było dogodne z uwagi na obecny tender i gorsze prowadzenie składu tendrem naprzód.


Miała osiemnaście lat, gdy zdiagnozowano u niej wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Trzy lata temu przeszła operację usunięcia całego jelita grubego i wyłonienia stomii. W sierpniu, wraz z drużyną piłkarek ręcznych Szwecji, zajęła czwarte miejsce na Igrzyskach…\nZapraszamy na turnus zimowy w Tatrach organizowany w terminie od 2 do 9 stycznia 2022 roku. Turnus odbędzie się w znanym Wam ośrodku Skalnity położonym w Poroninie ul. Stasikówka 74c http://skalnity.pl/ koszt pobytu – dzieci do 3 lat –…\nPacjenci z chorobą Leśniowskiego-Crohna (ChLC) i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (WZJG) zdecydowali się pokazać swoje twarze i opowiedzieć o chorobie, której na pierwszy rzut oka nie widać, mimo że krok po kroku zmienia życie w sposób nieodwracalny. Są młodzi, mają różne…\nNa turnus „J-elity” w górach wybraliśmy się spragnieni wspólnego towarzystwa, nowych wyzwań i pięknych widoków. Po raz kolejny gościł nas pensjonat Skalnity, jak zawsze pełen domowej atmosfery i wielu wygodnych miejsc do integracji. Początek turnusu to zawsze…\nPolskie Radio Rzeszów: Niezwykła wystawa w Galerii Nierzeczywistej w Rzeszowie\n„…masz być Napoleonem.” – taki tytuł nosi wystawa fotograficzna, którą od piątku można oglądać w Galerii Nierzeczywistej w Rzeszowie. Ekspozycja została przygotowana przez lekarza – gastroenterologa prof. Rafała Filipa oraz artystę fotografika dr Krzysztofa Pisarka. Przez trzy lata…\nZ nieswoistymi zapaleniami jelit (NZJ) zmagają się nie tylko osoby chore, ale także ich partnerki i partnerzy. Jak budować szczęśliwy związek, gdy pojawia się choroba? Jak dobrze żyć we dwoje? Jak rozmawiać o chorobie i swoich dolegliwościach z bliskimi? I jak…\nTo była wyjątkowa wrześniowa sobota. Piękna, słoneczna pogoda towarzyszyła członkom oddziału mazowieckiego Towarzystwa „J-elita”, którzy wzięli udział w spływie kajakowym na rzece Liwiec. Wodna wyprawa rozpoczęła się o godzinie 11. Pokonanie trasy Zaliwie Szpinki –…\nJelita – nasz „drugi mózg”\nCzy nasze jelita mogą komunikować się z mózgiem? Rola nerwu błędnego w chorobach zapalnych jelit. Nieswoiste choroby zapalne jelit (NZJ) to grupa przewlekłych chorób przewodu pokarmowego, dotykająca miliony osób na całym świecie. Mimo postępu nauki,…\nW imieniu Stowarzyszenia CEESTAHC serdecznie zapraszamy na XVI Międzynarodowe Sympozjum Evidence -Based Health Care pt. „What has heath care learnt from the COVID-19 pandemic?”, które odbędzie się w dniach 4-5 października 2021 roku, jako…\nWyjazd całą rodziną na dwutygodniowy turnus „J-elity” w Stegnie nad morzem był najlepszą decyzją jaką podjęłam od czasu diagnozy syna. W ostatni dzień, dziewiątego lipca, pakując torby, zaczęłam odliczać dni do kolejnego wspólnego wyjazdu. Rok temu…\nCo to jest stomia? Kiedy jej wyłonienie jest konieczne w przebiegu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego czy choroby Leśniowskiego-Crohna? Jak się żyje ze stomią? Na te i wiele innych pytań odpowiada chirurg z ponad 35 letnim doświadczeniem – profesor Wojciech…\nLekcja miłości: seks a nieswoiste choroby zapalne jelit\nZmęczenie, problemy z samooceną, poczucie zawstydzenia – to tylko niektóre z wyzwań, z jakimi zmagają się pacjenci z chorobami przewlekłymi, w tym z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit (NZJ). Wszystko to zdecydowanie nie sprzyja intymności. Seks to bardzo ważna część naszego…\nApel w sprawie wadliwej procedury importu leków – Vasosanu P i Vasosanu S\nTowarzystwo „J-elita”, w imieniu zrozpaczonych i zbulwersowanych pacjentów, zwraca się do Ministerstwa Zdrowia z apelem o pilną zmianę wadliwej procedury importu docelowego leków. W przypadku chorych na nieswoiste choroby zapalne jelit problem dotyczy Vasosanu P i Vasosanu S (cholestyraminy), leku…\nMarianna Gierszewska: Staram się żyć na maksa\n– Nie chcę się obudzić w wieku osiemdziesięciu lat i pomyśleć: „Kurczę, tak bardzo chciałam zrobić to, to i to, ale nie dałam sobie szansy” – mówi Marianna Gierszewska, aktorka znana m.in. z serialu „Pułapka” oraz pacjentka z wrzodziejącym zapaleniem jelita…