Zdrada - znaleziska i wpisy w tagu #zdrada - Śmieszne Filmy, Filmiki, Gry Online -milanos.pl\nKiedy laska orientuje się, że flirtujesz z inną...\n#walki #zona #zdrada #wpadka\n4 miesiące temu , przez @hoshi201 0 komentarze\nMiłość to nie pluszowy miś..\n#smieszne #zdrada #para #milosc #kobieta\n#pojazdy #zona #zemsta #zdrada #rundown\nKobieta wlewa wybielacz do akwarium bo chłopak od niej odszedł\nW ramach zemsty postanawiała zabić wszystkie rybki byłego chłopaka. Po wizycie policji stwierdziła, że nie maiła pojęcia, że wlewała wybielacz\n#zdrada #rundown #kobiety\n#walentynki #smieszne #zdrada #pranki\n1 rok temu , przez @kuna81 2 komentarze\nTak się kończy zdrada!\nKoleś spuszcza ruchaczowi ostry wpie...\n#smieszne #ekstremalne #zdrada #wypadki #rundown #fight #ciekawe\n#smieszne #zdrada #lol #haha\nZ pewnością mało kto o niej słyszał. A szkoda, bo życiorys tej kobiety to g...\n#historiabezcenzury #suka #zdrada #historia #ciekawe\n#smieszne #fryzjer #zdrada #komedie\nMężczyzna dowiedział się, że kobieta, z którą planował się ożenić ma romans. Postanowił zerwać z nią w sposób, którego ona nigdy nie zapomni. Zobaczcie sami, co ...\nJak najlepiej ukarać żonę za zdradę?\n#rosja #pojazdy #zdrada\nMaż wraca do domu, a tam kochanek w łóżko z żoną\nNie miał dla niego żadnej litości. Alabama, USA.\n#usa #zona #zdrada\n2 lata temu , przez @PerfectBeast 7 komentarze\nŻona wyrzuciła nagą kochankę na korytarz\nŻona przyłapała męża na zdradzie. To, co zrobiła jego kochance, mrozi krew w żyłach\n#smieszne #zona #zdrada #rundown\nFacet za pomocą drona łapie zonę na zdradzie\nI tym oto sposobem 18-letni związek właśnie się kończy.\n#zona #zdrada #rundown #drony\nFacet złapał żonę na zdradzie i zobaczcie co zrobił\nTaka oto nauczka ...


Mercedes Klasy M - News - Blog motoryzacyjny, testy samochodów, nowości z branży\nTagi: mercedes, klasa M, ml, m, targi, fleet, flota, market\nMercedes klasy M przeszedł całkowitą modernizację. Wygląd zewnętrzny mimo, że nawiązuje linią do poprzednika wyróżnia się agresywniejszym przodem oraz zmianami z tyłu pojazdu.\nWe wnętrzu, jak przystało na samochód z wyższej półki Mercedesa, zastosowano najwyższej klasy materiały wykończeniowe. Klient ma do dyspozycji wiele możliwości indywidualnego przystosowania samochodu do swoich potrzeb. Do dyspozycji są takie opcje jak np. m.in.:\npakiet Memory - w pełni elektryczna regulacja foteli przednich, kolumny kierownicy i lusterek zewnętrznych z funkcją pamięci ustawień oraz elektryczną dwupłaszczyznową regulacją podparcia lędźwiowego,\nsystem multimedialny COMAND Online z dostępem do internetu i nawigacją satelitarną zapisaną na twardym dysku,\ndwa uchwyty na kubki z regulacją temperatury grzania,\nsystem Downhill Speed Regulation - umożliwia ustawienie prędkości zjazdu w zależności od jego nachylenia,\nAttention assist – ostrzega przed pogorszeniem koncentracji poprzez komunikaty na tablicy rozdzielczej,\nAktywny asystent martwego pola – ostrzega przed samochodami znajdującymi się w martwym polu, poprzez informacje na tablicy rozdzielczej\nPakiet AIRMATIC oferuje zawieszenie pneumatyczne AIRMATIC z adaptacyjnymi amortyzatorami, które dostosowują swoją pracę do warunków drogowych. Zapewnia to większą stabilność pojazdu w terenie oraz lepsze własności aerodynamiczne podczas jazdy z wyższymi prędkościami. Dodatkowo w zależności od stylu jazdy regulowana jest wysokość zawieszenia. Dzięki temu prześwit samochodu pozostaje stały niezależnie od obciążenia pojazdu.\nPakiet ON&OFFROAD umożliwia kierowcy ustawienie pracy m.in. ustawienie wysokości posadowienia nadwozia, pracy skrzyni rozdzielczej i możliwość manualnej zmiany biegów. Do wyboru mamy sześć trybów pracy takich jak:\nPrzyczepa może mieć masę własną do 3,5 tony, jeżeli jest wyposażona w hamulec najazdowy.\nDo napędu nowej Klasy M posłużą trzy jednostki napędowe, dwie o zapłonie ZS (ML 250 CDI oraz ML 350 CDI)oraz jedna o zapłonie iskrowym ZI (ML 350). Poniższa tabela przedstawia wybrane dane techniczne dotyczące Mercedesa Klasy M:\nLiczba cylindrów/układ 4/R 6/V 6/V\nSkrzynia biegów 7G-TRONIC PLUS 7G-TRONIC PLUS 7G-TRONIC PLUS\nObjętość skokowa [cm3] 2143 2987 3498\nMoc maksymalna [kW] 150 przy 4200 obr/min 190 przy 3600 obr/min 225 przy 6500 obr/min\nMax. moment obrotowy [Nm] 500 w zakresie 1600-1800 obr/min 620 w zakresie 1600-2400 370 w zakresie 3500-5250 obr/min\nPrzysieszenie 0-100 km/h [s] 9.0 7.4 7.6\nVmax [km/h] 210 224 235\nCykl miejski [l/100 km] 7.0-7.6 7.8-8.4 10.9-11.3\nCykl zamiejski [l/100 km] 5.4-5.8 6.3-6.8 7.1-7.4\nCykl mieszany [l/100 km] 6.0-6.5 6.8-7.4 8.5-8.8\nEmisja CO2 [g/km] 158-170 179-194 199-206\nNorma emisji spalin Euro 6 Euro 6 Euro 5\nDługość [mm] 4804 4804 4804\nSzerokość [mm] 1926 1926 1926\nWysokość [mm] 1796 1796 1796\nPromień zawracania [m] 11.8 11.8 11.8


Małgorzata Niski – coaching i szkolenia\nSZKOLENIA DLA FIRM I SZKOLENIA OTWARTE\n„Mapa świata każdego człowieka jest tak samo niepowtarzalna jak odcisk jego palca. Nie ma dwojga takich samych ludzi. Nie zdarza się, żeby dwie osoby jednakowo zrozumiały to samo zdanie. Nie próbuj zatem dopasowywać innych do własnych wyobrażeń o tym, jacy powinni być.” Milton Erickson Ten cytat jest moim drogowskazem. Każdy spotkany człowiek jest dla mnie nauczycielem, który daje mi możliwość patrzenia na świat z różnych perspektyw. Jestem certyfikowaną trenerką i coachem. Moja praca jest moją pasją, źródłem satysfakcji i energii. Prowadzę szkolenia z zarządzania sobą i zespołem w czasie, asertywności, komunikacji interpersonalnej oraz metod radzenia sobie ze stresem. Cokolwiek z mojego szkolenia zabierasz ze sobą jest ważne, bo było Ci to potrzebne w danym momencie Twojej pracy i Twojego życia.\nW procesie coachingu jestem Twoim partnerem i towarzyszę Ci w odkrywaniu Twoich zasobów i osiąganiu celów. Wiem, że wszystko, czego potrzebujesz, jest w Tobie. Jestem po to, żeby słuchać Cię uważnie i zadać Ci pytania, na które odpowiadając odkryjesz nowe możliwości.\nMoją misją jest inspirować i wspierać każdego, kto pragnie dokonać zmian w swoim życiu osobistym i zawodowym. Propagować komunikację wolną od oceniania drugiego człowieka. Komunikację, w której jest miejsce na empatię.\n„Dokonywanie spostrzeżeń, przy równoczesnym powstrzymaniu się od ocen, dowodzi najwyższej inteligencji, jaka dostępna jest człowiekowi”. Krishnamurti\nZachęcam do przeczytania książki, której jestem współautorką – Czasologia, czyli jak efektywnie zarządzać sobą i zespołem na drodze do sukcesu. Aleksander Binsztok, Małgorzata Niski.\nAleż tak! Serdecznie zapraszam do lektury!\nZapraszam do zapoznania się z kolejna publikacją, której jestem współautorką. My name is Woman… BiznesWoman. Sylwia Petryna, Marzena Stokłosa, Mariola Kruszyńska, Magda Falkowska, Małgorzata Niski.\nZ naszej książki dowiesz się czego nauczyły nas nasze doświadczenia życiowe i biznesowe. Jak przez nie przeszłyśmy i jakie wnioski z nich wyciągnęłyśmy. Przeszłość to lekcje, które warto odrobić. Przekonasz się, że inwestując w swój rozwój pomnażasz swoje bogactwo wewnętrzne a tego nie odbierze Ci nikt, ale też zwiększasz swoją szansę na interesującą pracę, świetne zarobki i lepsze relacje. Jeżeli się rozejrzysz, zobaczysz ludzi gotowych wyciągnąć do Ciebie pomocną dłoń. Dostrzeżesz, że Twoje własne historie i doświadczenia życiowe są fundamentem pod budowę Twojego świata. Że warto być sobą, żyć w zgodzie ze swoimi wartościami i wsłuchiwać się w siebie bo tam są wszystkie odpowiedzi.\nSESJA WSTĘPNA GRATIS!\nKoszt: 1 godz. 30 min. / 150 zł\nChciałbyś budować i osiągać swoje cele? Chcesz więcej czasu poświęcić na swój rozwój? Doszłaś / doszedłeś do wniosku, że potrzebujesz zmian?\nSkupimy się na budowaniu Twoich celów, dążeniu do ich realizacji, na Twoich relacjach, rozwoju osobistym, wyborze najlepszej dla Ciebie drogi życiowej.\nChcesz rozwijać się na ścieżce zawodowej, którą wybrałeś? A może czujesz, że nie spełniasz się w tym, co robisz i chcesz to zmienić?\nJestem tu po to, żeby wspólnie z Tobą osiągnąć to, co dla Ciebie najlepsze w sferze zawodowej.\nKończysz szkołę i zastanawiasz się, co dalej? Nie jesteś pewny / pewna, jaką drogą podążać?\nRazem z Tobą zadbam o to, żebyś znalazł / znalazła najlepsze rozwiązanie.\nZastanawiasz się, jak połączyć wszystkie role, które pełnisz? Brakuje Ci pewności siebie i\nmasz wrażenie, że „wszyscy wchodzą Ci na głowę”? Myślisz, że możesz być bardziej efektywna?\nZrób coś dla siebie! Będę wsparciem na Twojej drodze do odzyskania równowagi.\nZastanawiasz się jak Twoja kariera sportowa może nabrać tempa? Ciężko trenujesz, ale nie widzisz efektów? Twoja motywacja spadła i nie wiesz jak ją wzmocnić? Wspólnie znajdziemy rozwiązanie.\nCENA ZA DZIEŃ SZKOLENIOWY USTALANA INDYWIDUALNIE\nW jaki sposób efektywnie organizować pracę swoją i zespołu?\n⦁ Wyznaczanie celów\n⦁ Ustalanie priorytetów\n⦁ Delegowanie zadań i uprawnień\n⦁ Złodzieje czasu\n⦁ Odkładanie zadań na później\nKomunikaty nastawione na porozumienie\nJak wypracować asertywne zachowania i poprawić relacje w życiu osobistym i zawodowym?\n⦁ Obszary asertywności\n⦁ Różnice między zachowaniem asertywnym, agresywnym i uległym\n⦁ Prawa asertywności\n⦁ Asertywna odmowa\n⦁ Wybrane techniki asertywne\n⦁ Asertywna reagowanie na krytykę\n⦁ Asertywna obrona granic\n⦁Asertywna informacja zwrotna\n⦁ Asertywna pochwała\nJakie strategie pomagają radzić sobie w sytuacjach trudnych i jak rozwinąć umiejętność skutecznego reagowania w kryzysie?\n⦁ Reakcja stresowa\n⦁ Rodzaje stresorów\n⦁ Eustres i dystres\n⦁ Oznaki stresu\n⦁ Wpływ myśli na nasze emocje\n⦁ Techniki i metody redukcji stresu\n⦁ Praktyczne ćwiczenie technik relaksacyjnych\n⦁ Trening uważności\nNa liście moich klientów znajduje się wiele renomowanych firm, które szkoliłam przy współpracy z Firmą Binsztok i Partnerzy, a które wdrożyły moje rozwiązania:


Pasta ze szprotek wędzonych | Smaczna Pyza\n8/03/2011 / 7\nŻarłoczek woli wędzone szprotki po prostu zjadać w całości pozbawiając tylko łebków. Kupując wybieram ładne, duże sztuki o złocistym połysku. Muszą być błyszczące, pachnące a do nich tylko świeża bułeczka - pyszne jedzenie !\nJa czasami mam ochotę na pastę rybną, taką jaką robiła kiedyś moja Mama. Używam do niej też takich wędzonych szprotek a nie rybek z puszki. Nie robię dużo na raz bo pasta jest najsmaczniejsza świeża a poza tym łatwo się psuje więc nie powinna długo leżeć.\n50 dkg szprotek wędzonych\nsposób przygotowania: Od rybek oderwałam tylko łebki, resztę tuszki zmieliłam 2 razy w maszynce. Wiem, że niektórzy nawet nie odrywają tych łebków, ale ja to robię natomiast nie usuwam kręgosłupa ani ogonka . . . Zmieliłam także ugotowane na twardo i obrane jajka. Do masy dodałam posiekaną drobniutko natkę, majonez i przyprawiłam do smaku. Czasami, jak mi najdzie ochota, to dodaję jeszcze do drobniutko posiekaną cebulę, ale wtedy pastę trzeba zjeść tego samego dnia. Bez cebuli będzie dobra nazajutrz. Ja zrobiłam z nią zwykłe kanapki, ale można ją też podawać jako pastę do grzanek albo krakersów.\nMaszynka po mieleniu ryby pachnie tą rybą mimo umycia więc przecieram ją wodą z octem albo sokiem z cytryny. To neutralizuje rybi aromacik.\nmopswkuchni 3 sierpnia 2011 10:19\nTaką pastę robił mój tata jak byłam mała - muszę kiedyś zrobić u siebie. Dziękuję za radę jak pozbyć się zapachu rybki z malaksera :) Pozdrawiam\nKasia 3 sierpnia 2011 10:27\nJa i Prezydent też uwielbiamy pasty, też wrzucę niedługo kilka swoich, bo właśnie zrobiłam! ;)\nA ja się pozbywam brzydkich zapachów za pomocą lodowatej wody - zalewam przed umyciem na 20 minut zimną wodą, potem myję w ciepłej z płynem. ;) Też bardzo skuteczny. ;)\nPyza 3 sierpnia 2011 10:41\nKasia, ale czy ta zimna wodą faktycznie usunie zapach ryby? spróbuję przy okazji bo zawsze płukałam zakwaszoną :-)\nMała rada zamiast maszynki do mięsa można użyć blendera.\nIza Kulińska 18 kwietnia 2016 09:08\ntylko, że po zblendowaniu wyjdzie raczej mus niż pasta, wolę mniej gładkie\nm 17 stycznia 2017 11:52\nSzprotki są zazwyczaj mięciutkie i łatwo je pognieść widelcem, też będzie smacznie :)\nIza Kulińska 17 stycznia 2017 23:04\nAle jeśli nie usuwa się skórek i kręgosłupa to mogą potem przeszkadzać więc lepiej zmielić żeby pasta była gładsza


Czytania przeznaczone na niedzielę Świętej Trójcy zapraszają nas do uwielbienia Boga Jedynego-naszego Pana. Psalm poddaje nam słowa, które mogą nam pomóc w tym naszym uwielbieniu. Ukazuje on Boga pełnego chwały, wywyższonego ponad niebiosa, królującego nad ziemią.\nBóg nasz jednak nie jest daleki i odległy. Mojżesz, o którym czytamy w Księdze Wyjścia ma doświadczenie spotkania z Nim. Pan, który przechodzi przed jego oczyma nazwany jest „Bogiem miłosiernym i litościwym, cierpliwym, bogatym w łaskę i wierność. Mojżesz wie, jak bardzo człowiek potrzebuje spotkania z Bogiem dlatego prosi na modlitwie, by przeszedł pośród swego ludu. Niech te słowa będą i naszą modlitwą.\nLektura Listu do Kolosan odsłania nam dalej tajemnice Boga. Autor listu nazywa Boga, „Bogiem miłości i pokoju”. Przypomina również, że skoro zostaliśmy ochrzczeni w imię Trójcy Świętej to „miłość Boga, łaska Jezusa Chrystusa i udzielanie się Ducha Świętego” nieustannie nam towarzyszą.\nDziękujmy Bogu w Trójcy Jedynemu za łaskę wiary dzięki, której zostaliśmy zbawieni.\nZmartwychwstały Chrystus przychodzi do miejsca w którym przebywają Jego uczniowie, przychodzi do miejsca mojej codzienności. Przychodzi ze Swym darem pozdrowienia niosącego pokój i posłaniem.\nI do mnie i do ciebie dziś mówi ” Pokój Wam” . I nam pokazuje Swoje ręce i bok.\nCzy jest w nas w to wiara? Czy pozwalamy sobie na to spotkanie i doświadczenie radości wypływającej z tej OBECNOŚCI? (J 20, 19-23)\n„O, najmilszy z gości” (Sekwencja), Przyjdź\nW Dniu Pięćdziesiątnicy wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, (Dz 2, 1-11)\nNiech również dla każdego z nas ten szczególny moment przyjęcia przychodzącego Ducha Świętego stanie się w nas odnowieniem, orzeźwieniem, utuleniem, ochłodą, uleczeniem. Pokojem serca, ciała, umysłu i odwagą przyjęcia Chrystusowego posłania.\nPs. Warto pamiętać iż w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego za pobożne, publiczne odmówienie całego hymnu: "O Stworzycielu Duchu, przyjdź..." można dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami.\nWycieczka Sióstr z Krakowa - Olszanicy\nWłaśnie przy takiej aurze spędzałyśmy majowe dni wspólnotowego wyjazdu. Wybrałyśmy się do Zamościa.\nPodziwiałyśmy piękno tamtego miasta i okolic. Piękna zieleń- w wielu odcieniach, cudowne widoki towarzyszyły nam już podczas podróży.\nZobaczyłybyśmy chrząszcza w Szczebrzeszynie, potem zwiedzałyśmy miasto-Zamość. Udało się zwiedzić rotundę, malowniczy rynek w centrum miasta, ratusz i bogactwo kościołów.\nW kolejnym dniu zwiedzałyśmy okolice Zamościa. Spędzałyśmy czas odpoczywając wśród piękna przyrody, śpiewu ptaków, a także zwiedzając i ciesząc się tym, co dane nam było otrzymywać.\nZatrzymałyśmy się w kaplicy na wodzie, kaplicy św. Rocha i innych ciekawych miejscach. Ostatni dzień naszej wędrówki okazał się bardzo zimny i mokry. Jednak pomimo chłodu, udało się odwiedzić Łańcut, a na koniec, gdy już wracałyśmy do Krakowa, zatrzymałyśmy się u naszych Sióstr w Rzeszowie.\nCzytaj więcej: Wycieczka Sióstr z Krakowa - Olszanicy\nCzytania IV Niedzieli Wielkanocnej ukazują nam Jezusa jako dobrego pasterza.\nLubimy patrzeć na Jezusa trzymającego owcę w ramionach. To budzi w nas radość, pokój i daje poczucie bezpieczeństwa. Większość pocztówek wielkanocnych, które wysyłamy do bliskich przedstawia właśnie ten obraz. Czy jednak głębiej zastanawiamy się na przesłaniem jakie płynie z przypowieści o dobrym pasterzu. Warto tej niedzieli otworzyć Ewangelię Jana i przeczytać ten 10 rozdział. Co Bóg chce mi dziś powiedzieć?\nMoże przypomina, że woła mnie po imieniu, bym wyszedł ze swoich przyzwyczajeń, zmienił swoje dotychczasowe życie i poszedł za nim. Czy jednak słyszę Jego głos? Słowo Boże zapewnia, że Jezus mówi, a człowiek potrafi rozpoznać Jego głos wśród innych, o ile nie słucha zbyt często obcych.\nDokąd ten dobry pasterz chce mnie prowadzić? Odpowiada „List św. Piotra”. Chrystus powołuje, abyśmy szli Jego śladami. Śladami, które prowadzą na „zielone pastwiska” i „ożywcze wody” . Po drodze jednak jest krzyż i cierpienie. Trzeba nam je przetrzymać i tak oddawać Bogu chwałę.\nKiedy razem ze zgromadzonym na liturgii ludem Bożym będziemy śpiewać refren psalmu „Pan mym pasterzem; nie brak mi niczego” zastanówmy się przez chwilę i odnówmy w sobie pragnienie, aby Bóg był rzeczywiście naszym pasterzem, a my wsłuchanymi w Jego głos owcami. Prośmy o mocną wiarę, abyśmy w chwilach bolesnych doświadczeń mogli powiedzieć „nie brak mi niczego”.


Brama przesuwna 4m przeciwwaga – Ogrodzenia betonowe dębica\nBrama przesuwna 4m przeciwwaga\nPrzeciwwaga w bramie przesuwnej powinna mieć min. Powiedzmy że brama ma 4m światła i 1m przeciwwagi. Kopia Ogłoszenia o tematyce: brama przesuwna przeciwwaga na Sprzedajemy. Niestety odległość ma dość ograniczoną i brama przesuwna musi być możliwie.\nNie wiem czy znajdziesz taka brame – moja ma swiatlo 4m , a cala ma dlugosc.\nAle to kwestia ciężaru przeciwwagi , a nie jej długości. Mam zamontowaną bramę przesuwną o szerokości 5m, przeciwwaga ma 8m czyli razem wszystko to 3m. Ponieważ nie mieliśmy więcej . Odejmując od długości całkowitej bramy przesuwnej szerokość wjazdu na posesję, uzyskamy długość przeciwwagi , a co za tym idzie, długość fundamentu pod . Jaki napęd do bramy przesuwnej m. I jaki napęd do bramy segmentowej garażowej 5xm. Stargard , stargardzki, Zachodniopomorskie Dodane o 17:2 lutego .\nJaki katownik kupic pod montarz bramy przesuwnej ? Ile miejsca potrzeba do zamontowania bramy przesuwnej ? Brama wjazdowa przesuwna posiada tzw. W bramie przesuwnej przeciw waga powinna mieć długość. Są one kluczowe przy wyborze bramy przesuwnej to właśnie od nich. Zlecę montaż bramy przesuwnej 4m światła. Szukam bramy przesuwnej , z przeciwwagą , łącznie 9m, Leźno.\nZapoznaj się z naszym poradnikiem dotyczącym montażu bramy przesuwnej. Brakujące: 4m Bramy przesuwne – OGRODZENIA BIELSKO-BIAŁA ogrodzeniabielsko. Kopia Podobne BRAMA PRZESUWNA POD PEŁNE (łącznie z przeciwwagą ) WYPEŁNIENIE SZTACHETAMI. Prowadnica bramy 80x80xRama bramy 60x40xWypełnienie bramy.\nWyłącznik przeciążeniowy powoduje zatrzymanie się bramy i jej cofnięcie, jeżeli skrzydło podczas zamykania napotka na opór, dodatkowo gumowa listwa na . Zlecenia dotyczące bram wjazdowych i ogrodzeń: Zlecę wykonanie bramy przesuwnej szer. Konieczna jest też przeciwwaga dla prawidłowego funkcjonowania. Sprzedam bramę przesuwną wykonaną z profili zamkniętych o przekroju kwadratu.\nW handlu są dostępne bramy rozwierane i przesuwne. Aby tak duży i ciężki element zachował równowagę, konieczne jest zastosowanie przeciwwagi.


Moje sposoby na zdrowe odżywianie | Ekocentryczka\nekocentryczka 16:24 28 zdrowe odżywianie\nJuż kilka razy pisałyście w komentarzach, że interesują Was wpisy na temat zdrowego odżywiania. Tydzień temu obiecałam, że co jakiś czas będę pisała na ten temat.\nNie jestem specjalistą w tej dziedzinie, ale w ciągu wielu lat wielu eksperymentów z jedzeniem wiem co służy mi najlepiej. Nie znaczy to jednak, że przestałam szukać, cały czas śledzę nowe doniesienia, czytam artykuły najczęściej te zamieszczane tutaj, niestety są w języku angielskim.\nNie mam zamiaru się wymądrzać, napiszę po prostu o tym co mi pomogło:)\nOd kilku lat staram się jeść zdrowo, ale to co kiedyś było dla mnie zdrowe dziś jest nie do przyjęcia... Na początku standardowo odstawiłam białe pieczywo, przetworzone produkty i cukier. Ciągle jednak jadłam słodzone muesli i sporo jogurtów, nie tylko naturalnych. To było dawno i zupełnie się nie sprawdzało. Brakowało mi energii i często bolał mnie brzuch.\nTeraz stawiam głównie na owoce, warzywa, kasze, ziarna, strączki i orzechy. Po odstawieniu nabiału czuję się o niebo lepiej, moim zdaniem nie służy on dorosłym osobom. Coraz częściej znajomi, po odstawieniu nabiału czują się lepiej i mają mniejsze problemy z cerą. Nie chcę dzisiaj rozwijać tego tematu, ale jeśli będziecie chciały mogę napisać o tym więcej.\nStawiam na roślinne odżywianie, czuję się dobrze, mam więcej energii i siłę do regularnych treningów.\nZnalazłam to co dobre dla mnie i tego się trzymam:\nZapomnij o diecie, nie ma sensu się głodzić, na przemian z jedzeniem co popadnie. Tylko trwałe zmiany mają sens. Zacznij od małych zmian, wyeliminuj przetworzone produkty z dużą ilością soli i cukru. Łatwo się od nich uzależnić. Wkładaj na talerz jak najwięcej wartościowego jedzenia.\nWszystko siedzi w głowie, na początku może być ciężko, ale im dłużej opierasz się pokusie tym jest łatwiej! Od czasu do czasu możesz pozwolić sobie na deser za którym tęsknisz :)\nJedz dużo świeżych owoców i warzyw, powinny znaleźć się w każdym posiłku. Dają uczucie sytości i hamują apetyt. Najlepiej wybieraj sezonowe z lokalnych upraw, będą najbardziej wartościowe. Nie zapominaj też o zdrowych kiszonkach. Sięgaj po sałaty i inne zielone liście- np. szpinak, pietruszka, jarmuż.\nSzukaj nowych przepisów, przypraw. Zdrowe jedzenie może być bardzo smaczne!\nW domu trzymaj tylko zdrowe jedzenie, kiedy będą pod ręką na pewno po nie sięgniesz:) Nawet jeśli chcę zjeść coś słodkiego, kombinuję z tego co mam w domu, nigdy nie pędzę do sklepu po słodycze.\nJedz regularnie, nie koniecznie z zegarkiem w ręku, ale małe porcje co 3-4 godziny. Jako przekąski najlepiej sprawdzają się owoce, albo szejki, kilka przepisów możecie znaleźć tutaj.\nCodziennie rano jedz śniadanie, owsianka, owocowy koktajl czy kasza z dodatkami zapewni Ci dużo energii.\nW torebce mam zawsze jakieś zdrowe przekąski, owoce, albo bakalie, sięgam po nie kiedy dopada mnie głód poza domem.\nNie wychodź z domu bez butelki wody, pij ją przez cały dzień:)\nNa koniec najważniejsze..możesz mieć zły dzień! Każdemu się to zdarza! Nie poddawaj się, nawet jeśli skusisz się nie coś niezdrowego. Zmian nie można wprowadzać drastycznie. Jeśli przez większość czasu jesz zdrowo nie musisz się przejmować jednym odstępstwem. Ważne, żeby zły dzień nie zamienił się z zły tydzień, czy miesiąc.\nTo wszystko co przychodzi mi teraz do głowy, ujęłam najważniejsze, ale na pewno wiele mi umknęło. Co myślicie o takich wpisach? Chętnie będę je przygotowywać co jakiś czas.\nWiem, że to co sprawdza się u mnie, niekoniecznie będzie odpowiednie dla Was, ale sama bardzo lubię czytać takie posty u innych. Zawsze można wyciągnąć coś dla siebie i urozmaicić swoje jedzenie. Do niczego nie Was nie namawiam, jedzcie tak żeby czuć się dobrze we własnym ciele:)\nMamy jedno ciało na całe życie, traktuj je dobrze. Masz wybór! Najważniejsze jest zdrowie, dopiero później zgrabna sylwetka, którą na pewno osiągniesz jedząc zdrowo!\nDorota (Włosowelove) 3 września 2013 16:58\nPewnie że pisz! Bardzo lubię takie posty. Sama postawiłam właśnie na takie stopniowe zmiany i cieszę się z efektów. Na razie jem nabiał, bo bardzo go lubię, ale coraz częściej się nad nim zastanawiam.\nekocentryczka 4 września 2013 18:20\nTrzymam za Ciebie kciuki:) Ciesze się, że wpis się spodobał!\nUnknown 3 września 2013 17:11\nCiekawy wpis.Niedawno próbowałam się zdrowo odżywiać jednak nie udało mi się w tym wytrwać :(\nPróbować trzeba nieustannie! W końcu się uda:)\nJoanna 3 września 2013 18:32\nna taki wpis o odżywianiu właśnie czekałam i z chęcią przeczytałabym więcej! tylko u mnie jest z tym jeden problem- mam b. szybką przemianę materii, jestem drobnokoścista-po prostu szczupła- i odżywiając się zdrowiej mam wrażenie że muszę jesc znacznie więcej, bo inaczej tracę na wadze. Czy można coś na to poradzić:/\nekocentryczka 4 września 2013 18:23\nWitam:) Ja sporo się ruszam i czasem mam wrażenie, że jem za dwóch. Nie mam na to rady, po protu jedz więcej jeśli czujesz, ze jesteś głodna:) Najczęściej sięgam po to co syci na dłużej, owsianka albo kasze z dodatkami.\nrogaczki 3 września 2013 19:04\nbardzo ciekawy post i mam nadzieję, że będziesz kontynuować :)\nNa pewno będę kontynuować:) Pozdrawiam!\nEllie 3 września 2013 19:15\nzawsze mam przy sobie wodę :)\nPlace Of Woman 3 września 2013 19:28\nekocentryczka 4 września 2013 18:24\n4 miesiące temu postanowiłam przejść na weganizm i zauważyłam drastyczny wzrost energii, poprawił się stan cery, włosów, paznokci, przestałam mieć problemy z koncentracją i w końcu przytyłam. Zawsze byłam pożeraczem słodyczy teraz zastępuje je bakaliami (migdały i suszoną żurawinę mogę jeść codziennie) zawsze mam w torebcę małą puszkę z nimi, polecam też 'nutellę' z daktyli.\nWarto też pamiętać, że ograniczając mięso i nabiał warto suplementować witaminę B12.\nekocentryczka 4 września 2013 18:25\nCieszę się, że poprawa nastąpiła tak szybko, niektórzy męczą się na początku. Nutellę znam, robię ją czasem zimą:) Dziękuję za pozytywny komentarz:)\nAlicja S. 4 września 2013 08:07\nwszystko to prawda, dodałabym jeszcze nie chodzenie po sklepach na głodnego, bo to jest masakra :)\nekocentryczka 4 września 2013 18:26\nNiciutka 4 września 2013 09:39\nBardzo fajny i wartościowy post. Czekam na więcej :)\nUnknown 4 września 2013 13:29\nzwłaszcza dla mnie teraz gdy próbuje się zdrowo odżywiać i zrzucić kilka kilogramów ;)\neve 4 września 2013 16:30\nŚwietny wpis, będę zachwycona jeśli zrobisz całą serię o odżywianiu! :)\nBędzie więcej postów na ten temat, dziękuję:)\nAnonimowy 15 lutego 2015 22:14\nGrażyna. Dziękuje i prosze o więcej konkretnych przepisów.\nekocentryczka 16 lutego 2015 05:35\nBędą się pojawiać:)\nBarbara Elżbieta 12 marca 2015 11:06\nSuper .. Uwielbiam takie motywacyjne teksty . Nieco zboczyłam z kursu pt. Zdrowe odżywianie. Ale i tak nie jest źle . W porównaniu z tym co było - bajka .\nekocentryczka 12 marca 2015 12:44\nPowodzenia, każdy czasem upada, grunt to się nie poddawać:)\nSzymon K 22 kwietnia 2015 22:06\nNo pewnie, że pisz takie posty ! Super sprawa ;) Motywacji nigdy nie jest za wiele. Warto abyś wszystkich wspierała dobrym słowem ;)\nekocentryczka 23 kwietnia 2015 05:52\nCieszę się:) Pozdrawiam!


Forum Kamera!Akcja • Zobacz temat - Akademia Filmu i Telewizji w Warszawie\nObecny czas: 17 Lut 2019, 13:15\n[ 289 posty(ów) ] Idź do strony Poprzednia 1 ... 11, 12, 13, 14, 15\nWysłany: 01 Lip 2009, 22:52\n[ Dodano: Pon 06 Lip, 2009 01:38 ]\nA ktos z was byl moze na rozmowie 25 czerwca od godziny 10:50 do 12:00 ?\nWysłany: 06 Lip 2009, 15:55\nRejestracja: 29 Sty 2009, 13:57\nWysłany: 06 Wrz 2009, 02:41\nJeżeli jest tu ktoś (lub znajdzie mój post), a studiować będzie zaocznie 2009-2011, a mieszka na trasie Kraków - Kielce - Radom - Warszawa i chciałby dojeżdżać ze mną to proszę o kontakt na filmestria@gmail.com .\nWysłany: 29 Wrz 2009, 17:05\nA moze ktos z torunia lub okolic uczeszczac bedzie na zaoke?\nWysłany: 02 Paź 2009, 18:33\nDobrze slyszalem sława szkoły Pan Gębski już nie jest dyrektorem??\nWysłany: 03 Paź 2009, 09:02\nTak. Został nim Andrzej Kotkowski ("Miasto z morza"). Nikt nas nie poinformował dlaczego tak się stało (podczas rozmowy kwalifikacyjnej Gębski dawał mi do zrozumienia, że pogadamy o kilku sprawach w październiku, czyli nigdzie się nie wybierał), usłyszałem jedynie słowa Ministerstwo Edukacji i nałożony...\nP.S Jest ktoś na dziennych w grupie B?\nWysłany: 05 Paź 2009, 17:38\nJa jestem w A. Pewnie mu się zdrowie pogorszyło albo jakies sprawy swoje miał.\nWysłany: 13 Lip 2010, 16:43\nRejestracja: 13 Lip 2010, 16:39\nKogo spotkam w tym roku na zaocznych?:)\nTemat postu: Re: Akademia Filmu i Telewizji w Warszawie\nWysłany: 25 Cze 2014, 14:43\nRejestracja: 17 Kwi 2014, 13:22\nWitam. W tym roku będę szedł do AFiT'u na zaoczny montaż, czy ktoś pamięta jak mniej więcej wyglądała rozmowa kwalifikacyjna, jakie były pytania ? Pozdrawiam !


Obrusy Aromatic Home pozwolą stworzyć na stole wiele cudownych kompozycji. Roślinne motywy pasują do każdej kuchni, oraz restauracyjnych aranżacji. Stanowią wspaniałą ozdobę zarówno kameralnie urządzonych, jak i nowoczesnych wnętrz wzbogacając ich wystrój. Nasze obrusy do kuchni wykonane zostały w 100% z tkaniny poliestrowej, która odznacza się wysoką trwałością oraz niebywałą gładkością w dotyku. Są proste w pielęgnacji, a to za sprawą właściwości plamoodpornych jakie posiadają. Rozlana ciecz tworzy na powierzchni łatwe do zebrania kropelki. Znakomite obrusy Aromatic Home wyróżniają się letnią, optymistyczną kolorystyką. Stanowią przepiękną dekorację, na której zastawa stołowa, a także rośliny i dodatki prezentować się będą wyjątkowo. Idealnie nadają się one na prezent dla każdej gospodyni domowej i miłośników ogrodnictwa. Posiadamy wiele różnych rozmiarów, dlatego każdy znajdzie w naszym sklepie materiał na wymiar swojego mebla, natomiast wysoka jakość zadowoli nawet najbardziej wymagających klientów.


Recenzje gościnne: Maru o Rasha Rasasi\nPodobała Wam się moja wizja upleciona dla Antylopy Rasasi?\nPrzygotujcie się na kolejną opowieść. Tym razem naprawdę wyjątkową, bo towarzyszą jej zdjęcia z podróży Autora do Indii.\nMaru, Dziękuję Ci najserdeczniej! I zazdroszczę troszkę... :)\nI już nie truję...\nRasha – zapach, który nie powinien mi się podobać :)\nNa wstępie muszę się przyznać, że jestem oddanym fanem orientalnych woni, stosuję je niezależnie od okazji i nie respektuję obowiązujących zasad klasyfikowania zapachów w kontekście okazji.\nPodczas moich wizyt w Indiach zawsze odwiedzam rodzinny warsztat w Waranasi, gdzie od pokoleń tradycyjnymi metodami produkowane są olejki zapachowe. Zawsze wychodzę z zapasem olejku sandałowego, który nie ma sobie równych…\nDlatego zaraz po odkryciu (dzięki Sabb) istnienia perfumerii Yasmeen natychmiast rzuciłem się w wir zamawiania tamtejszych próbek. Pierwszy 5-pack zawierał same pewniaki – oudowce w formie olejków, z których 2 podbiły moje serce. Dan al. Oud al. Nokhba i Oud al. Methali okazały się strzałami w dziesiątkę, upojnymi woniami opartymi na olejku oud, hmmm, bardzo opartymi :)\nJednak moja przygoda z woniami made by Rasasi nie zakończyła się na tym odkryciu. Po wygraniu sabbathowego konkursu stanąłem przed koniecznością wyboru kolejnego zestawu pięciu próbek. Nie było to łatwe, zważywszy pierwszą selekcję… Dlatego w mojej kolekcji znalazły się wonie zawierające składniki, które delikatnie mówiąc nie są dla mnie szczególnie atrakcyjne, a mianowicie nuty owocowe i jaśmin. O ile woń czerwcowych krzewów jaśminu zaliczam do najwspanialszych atrakcji wczesnego lata, to jaśminowe nuty w perfumach zbytnio mnie nie zachwycają. Owocowe nuty natomiast bywają fantastycznie wplecione w doskonałe kompozycje, zatem nie ośmieliłbym się tutaj generalizować, ale w mojej szafce z perfumami pojawiają się niezmiernie rzadko (męskie Opium ze swoją porzeczką jest tutaj dobrym przykładem).\nW związku z powyższym połączenie jaśminu i nut owocowych w olejku Rasha zwiastowało doświadczenie co najmniej trudne, jeśli nie znajdujące się na granicy moich możliwości.\nWyobraźcie sobie zatem moje zaskoczenie, kiedy po zaaplikowaniu owego specyfiku moja skóra zaczęła uwalniać bogatą, głęboką i doskonale zharmonizowaną kompozycję orientalnych woni. Kompozycję tyleż drzewną i przyprawową, co owocowo-kwiatową. Kompozycję niezwykle zrównoważoną pomiędzy słodyczą owoców i pikantnym, lekko wiercącym w nosie akcentem przypraw. No i przede wszystkim podbitą mrocznym jaśminem na cudownie drzewno-ambrowej bazie.\nOto znalazłem się w owocowym sadzie otoczonym krzewami jaśminu znajdującym się w patio arabskiej rezydencji, gdzie kuchnia na ogród otwiera swe podwoje, a dym sandałowego kadzidła umila czas domownikom. Bajka. No i kolejny „must have” na mojej liście.\nCóż, zamiast budować wyobrażenia na temat woni (i uprzedzenia), należy po prostu wąchać :) Polecam.\nZa zgodą Autora informuję, że zdjęciach 2-6 widzicie właśnie Waranasi. W tym na 2 dokładnie tę olejarnię, o której mowa w tekście. Pan pierwszy od lewej to właściciel firmy. Wszyscy zwracają się do niego Uncle, pomimo, że prowadzi dużą firmę i eksportuje swoje produkty między innymi do Francji. Na jego wizytówce pozbawionej nazwiska znajduje się nazwa firmy – Sri Maa Sales.\nGdyby ktoś chciał go odwiedzić w Waranasi, może za moim pośrednictwem poprosić Maru o podanie namiarów na Sri Maa Sales. :)\nCzyż nie mówiłam, że będzie wpis niezwykły?\nKatalina 03 października, 2012 17:37\nMiałaś rację, niezwykły wpis :) Historia w historii.\nSabbath 03 października, 2012 20:40\nPrawda? Co spojrzę, to się uśmiecham. Myślę, ze Maru musi być uroczym rozmówcą.\ntova1 04 października, 2012 11:16\nA kim jest chłopiec z 3-go zdjęcia?\nmaru 04 października, 2012 16:05\nChłopak jest sprzedawcą koszyków ze sklepu przy jednej z ulic Waranasi. Nie mam tu żadnej szczególnej historii do zaserwowania :) W Indiach ludzie nie mają problemu z pozowaniem do zdjęć, czy byciem fotografowanym w ogóle. Potrafią z wdziękiem odnaleźć się w takich sytuacjach. Często sami inicjują wspólne fotografowanie, chcąc sobie zrobić fotę z turystą. Zwłaszcza, gdy ów obiekt zainteresowania ma np. bardzo jasne włosy :) albo dość okazałe wąsy – jak w moim przypadku :)\nSabbath 04 października, 2012 17:39\nO tak, wąsy masz bardzo stylowe. :)


[Natalie] NRS - Kosmograd - Page 6\nby Deithe on Pon Paź 31, 2011 11:50 pm\nLuka zmył się, nawet skłaniając się jej przed zamknięciem drzwi.\nNatalie sprawnie zgarnęła teczki do szuflady biurka i rozłożyła sztabówkę. Mapa była o wiele dokładniejsza od turystycznej, co widać było chociażby po zaznaczeniu trzech Stacji na obrzeżach miasta: Wschód, Zachód i Południe. Upstrzono ją też schematem patroli, choć przy pierwszym spojrzeniu nie zrozumiała wszystkich oznaczeń, ale na to będzie jeszcze czas. Chwilowo użyła swojej bezcennej fotograficznej pamięci, do zapamiętania całości, po czym schowała ją do tuby, a pojemnik wcisnęła pod biurko.\nZarzuciła płaszcz na ramiona, wsadziła notatnik i pióro do kieszeni i przewiesiła karabin przez ramię. Zamknęła gabinet i zostawiła jeszcze skreśloną dla Kelly wiadomość w Pokoju Wariatów i za pięć pierwsza była już na dole w hallu. Efreitor skinął jej głową i poprowadził przez boczne wejście. Stanowisko portiera było chwilowo puste, ale Nevarez i tak nie miała czasu na wyjaśnianie sprawy akt Rocheva.\nWyszli przed bramę kompleksu i ruszyli przez plac apelowy. Pomimo sporej powierzchni był wysprzątany lepiej niż większość ulic Kosmogradu. Widać było grupki żołnierzy z łopatami odrzucającymi śnieg to tu to tam. Kara czy zwykła praca?\nAle już wchodzili na teren właściwego kompleksu. Natalie jeszcze nie wiedziała co jest czym, gdyż każda część wyglądała podobne, czy była barakami, czy szpitalem: szare, izolowane ściany i brązowe, wąskie drzwi, zapewne dla oszczędności ciepła. Oni jednak przeszli przez drzwi głównej dyżurki, jedyne szersze, bo zapewne w razie potrzeby tędy transportowano ciężkie sprzęty.\nW dyżurce siedziało kilku dyżurnych, zajętych jakąś papierkową robotą, albo rozmawiających z żołnierzami, których kręciło się tu sporo. W powietrzu wisiał szum rozmów, szelest papierów i okazyjne dryńdanie telefonu, co w pierwszej chwili zaskoczyło Natalie. Być może skreśliła w myślach pomysł o jakiejkolwiek formie cywilizacji w tej dziczy.\nPrzeszli przez dyżurkę niezatrzymywani. Weszli w plątaninę korytarzy, mijając zamknięte i na wpół otwarte pokoje, gdzie trwały narady, posiedzenia, przesłuchania, albo zwykłe ciche pisanie po papierze. Z lewej mignęła jej niewielka salka, gdzie kilku żołdaków rozmawiało i śmiało się, najwyraźniej podrywając siedzące z nimi towarzyszki, z prawej mignęła jej scena, gdzie okrwawiony mężczyzna siedział przykuty do krzesła z miazga zamiast twarzy.\nZnaleźli się w pokoju sztabowym. Na sporym stole leżała rozłożona mapa, niemal trzykrotnie większa niż ta którą otrzymała Natalie. Była wielkości porządnego dywanu, pełna niezrozumiałych symboli i oznaczeń kodowych. Pochylało się nad nią kilku mężczyzn, psionitka zauważyła kilku majorów, dwóch pułkowników a nawet generała-majora. Raibov zapukał w futrynę, by zwrócić na nich uwagę.\n- Efreitor Andrei Raibov, Armia/ląd - zasalutował sprężyście. - Przyprowadziłem kapitan, Nadyę Levchenko, wedle rozkazu.\nSiwiejący mężczyzna o wyraźnych zakolach rzucił coś niezrozumiałego do reszty dowódców, po czym podszedł do nich. Mógł mięć już prawie pięćdziesiątkę, ale trzymał się prosto. Wydawał się w pewien sposób czerstwy, jakby zasuszony. Przyjrzał się Natalie uważnie wyblakłymi, niebieskimi oczami.\n- Major Lev Juszczenko - powiedział ściskając dłoń Nevarez. Miał krótki, mocny uścisk. - Dziękuję, efreitorze. A panią zapraszam do mojego gabinetu.\nRaibov zasalutował ponownie i oddalił się rzucając jakby zatroskane spojrzenie Nevarez. A ponieważ to nie była prośba przeszli do gabinetu majora, który znajdował się zaledwie dwa pokoje dalej.\nJeśli trzeba by to pomieszczenie jakoś określić, należałoby sięgnąć po słowo "zagracony". Szafki na akta i gablotki uginały się od segregatorów, teczek i dokumentów. Biurka nie ominęła ta przypadłość. Na wolnych kawałkach przestrzeni pod ścianą piętrzyły się książki.\n- Proszę spocząć - wskazał jej proste, skórzane krzesło, sam usiadł za biurkiem w fotelu z wysokim oparciem. Pogładził się przelotnie po stalowoszarym wąsie. - Miałem spotkać się z panią po pani przylocie, ale niestety nie starczyło czasu. Mam nadzieję, że pani rozumie. Udaje się pani zaaklimatyzować, towarzyszko?\nby Az on Wto Lis 01, 2011 12:13 am\nNatalie obserwowała spokojnie wąsatego majora rozsiadając się w międzyczasie wygodnie w prostym skórzanym krześle, nie tak by to wyglądało na gapienie się, raczej wyraz uprzejmego zainteresowania. Próbowała sobie pzypomnieć czy coś w ustaleniach związanych z jej przybyciem było o Juszczence czy może w życiorysie jej dokumentów, jednocześnie swobodnie odpowiadając.\n- Oczywiście towarzyszu majorze, wszystko rozumiem. I tak nie mam z aklimatyzacją najmniejszych problemów. Ale, sądzę że nie wezwał mnie pan towarzyszu tylko po to by spytać o moje samopoczucie, więc?\nby Deithe on Wto Lis 01, 2011 12:27 am\nPsycholożka wysiliła swoją doskonałą pamięć, ale nie mogła sobie nic przypomnieć na temat tego człowieka. Oczywiście pamiętała jak Walio o nim wspominał, ale poza tym nie kojarzyła, żeby był częścią jej umowy na bazie której tu przyleciała, ani żeby był wymieniony gdzieś jako zwierzchnik, czy opiekun prawdziwej Nadyi Levchenko. Musiało chodzić więc o coś innego.\n- Dobrze. Od razu do rzeczy, co? Wyśmienicie. Widzicie, towarzyszko, wynikła pewna sytuacja, w której potrzebuję pani pomocy. Czy nazwisko Hunter Devine, coś pani mówi?\nMajor przekrzywił lekko głowę, przyglądając jej się z zainteresowaniem. A ona poczuła jak włoski jeżą jej się na karku, choć nie dała tego po sobie poznać. Czy coś jej mówiło? Mogłaby napisać epopeję na ten temat. Hunter Devine, niech go szlag, co on tu robił?\nPoznali się w trakcie jej szóstego roku w służbie KEK. Choć może "poznali" to za wiele powiedziane. Początkowe emocje pracy najemnika stopniowo opadały, zaliczyła właśnie kolejną perfekcyjnie wykonaną misję, dzięki niewielkiej pomocy swoich zdolności i prawdę mówiąc zaczynało ją to nieco nudzić. Wtedy o nim usłyszała Hunter Devine, znany szerzej jako "Oprawca", budził strach i niechęć zarówno wśród swoich współpracowników jak i instruktorów. Zawsze sam, zawsze uzbrojony, zawsze otoczony złą aurą. Już wtedy uznała, że jest godnym celem. Wpierw była to tylko gra, test jak daleko może się posunąć, jak blisko granicy może go przeciągnąć i wciąż pozostać nietkniętą. Ćwiczenia praktyczne, można by rzec. Z czasem jednak wyewoluowało to w coś dziwnego, splątanego, niczym narkotyk. Wiedziała, że mogłaby zabić go w każdej chwili, wiedziała, że byłby to logiczny wybór w zbyt wielu sytuacjach. Wiedziała, że może przerwać tę grę kiedy tylko zechce. Problem w tym, że nigdy nie chciała. Było coś takiego w tym barbarzyńskim człowieku, co działało na te ośrodki w jej mózgu, które kazały jej owijać sobie ludzi wokół palca i kraść tajemnice.\nO tak, mogła powiedzieć sporo o Hunterze Devine. Problem w tym, czy chciała i mogła. Oprawca zawsze ciągnął za sobą kłopoty, niczym skunks smród z tyłka. Byli nierozłączni, ale to był fragment jego uroku.\nby Az on Wto Lis 01, 2011 1:01 am\nNatalie wzruszyła ramionami zachowując twarz pokerzysty.\n- Brzmi znajomo, ale nic konkretnego. Spotkałam wielu ludzi gdy byłam poza NRS. Jeszcze większa ilość ludzi chciała poznać mnie choćby i na jedną noc. - uśmiechnęła się drwiąco, prychnąwszy po czym spoważniała - Nazwiska mają tendencję do powtarzania się, miałam dzisiaj pacjentkę o tym samym nazwisku co ja, podobieństwo żadne. Trudno mi powiedzieć cokolwiek nie widząc człowieka. Ale ale, towarzyszu co to za sytuacja która wymaga akurat mojego udziału, i dlaczego akurat mojego. Nie stanowię przecież całego zespołu psychologicznego tutaj, prawda? Jeśli jestem w stanie to oczywiście pomogę, ale nie sposób żebym działała na ślepo. - ostatecznie założyła nogę na nogę i wygodniej jeszcze rozłożyła się w krześle sprawiając wrażenie zrelaksowanej i odprężonej. Zupełnie jakby naprawdę nic nie wiedziała o Devine.\nby Deithe on Wto Lis 01, 2011 1:17 am\nMajor nie wyglądał na rozbawionego. Ciężko było wyczytać z jego wyrazu twarzy, czy go przekonała, czy nie.\n- Tak - powiedział, przesuwając jeden stosik papierów i przeszukując drugi. Wyciągnął jakąś kartkę, najwyraźniej z raportem. - Widzi pani, ten konkretny Hunter Devine, przybył na NRS dzisiejszym promem. Nastąpiło pewne nieporozumienie przy kontroli celnej i pan Devine zachował się cokolwiek agresywnie. Jak czytam "przybił on rękę starszego celnika, Iwana Walio do biurka tegoż, gdy ten zażądał rewizji osobistej agresora". Wywiązała się krótka strzelanina, w której ranne zostały dwie osoby postronne. Pan Devine powalił trzech strażników celnych i wziął na zakładnika czwartego. Później poddał się i twierdził, że to wszystko jedno wielkie nieporozumienie.\nNo proszę, ci tutaj przynajmniej wahali się, gdy celować jednemu z nich w łeb. Postęp. Major odłożył raport.\n- Widzi pani, kapitan Levchenko, teraz pojawia się owa trudna sprawa. Wspomniany tu Hunter Devine zarzeka się jakoby panią znał. Co więcej, zarzeka się, że spotkaliście się w czasie pani.. podróży, a on tylko jechał w odwiedziny. Przyznam, że jestem lekko skonsternowany całą tą sytuacją. Oczywiście sprawdziliśmy dokumenty tego pana i są ważne. I tu pojawia się problem. Jeśli to faktycznie pani znajomy i ręczy pani za niego, moglibyśmy uznać to za drobny incydent. Pomyłkę. Mieć to za sobą. Jeśli to jednak jakiś oszust... cóż, wtedy sprawy wyglądają nieco inaczej. Czy chciałaby pani go zobaczyć zanim się określi?\nby Az on Wto Lis 01, 2011 3:46 pm\nNatalie zwalczyła w sobie chęć uśmiechnięcia się. Walio z przybitą ręką do biurka, myślała wcześniej o tym by nie połamać mu nóg krzesła na którym siedział ale to...\nŚciągnęła brwi jakby sobie usiłowała coś przypomnieć. Potrząsnęła po chwili głową.\n- Da, chcę pierw go zobaczyć towarzyszu. Mam raczej lepszą pamięć do twarzy niż do nazwisk - co było zresztą kłamstwem. Nevarez nie miała nigdy problemów z łączeniem faktów czy nazwisk z osobami. - Więc cóż...idziemy?\nby Deithe on Wto Lis 01, 2011 4:19 pm\nMajor przyglądał jej się o sekundę dłużej niż było to konieczne, po czym wstał.\n- Oczywiście, proszę za mną do karceru.\nRęką wskazał jej drzwi. Wyszli na korytarz i rozmijając się z tabunem wojskowych, minęli sztab i zagłębili się nieco głębiej w trzewia budynku.\nWartownik spojrzał na nich i bez słowa otworzył pozornie identyczne z innymi drzwi. Prowadziły na poziomy piwniczne. Major pstryknął wyłącznik i samotna żarówka rozświetliła betonową klatkę schodową. Nie zadbano o poręcz.\nZeszli po szerokich schodach na poziom niżej. Para wartowników zasalutowała i otworzyła stalowe drzwi. Przeszli koło dyżurki.\n- Major Lev Juszczenko i kapitan Nadya Levchenko - poinformował major dyżurnego.\n- Proszę wchodzić majorze. Pani kapitan - dyżurny przyjrzał im się i zanotował ich wizytę w księdze. Wartownicy po drugiej stronie więziennych krat otworzyli im kolejne drzwi. Przeszli długim korytarzem, gdzie po obu stronach poupychano więzienne cele.\nZ półmroku spoglądały na nich oczy pełne albo strachu, albo rezygnacji, albo rozpaczy. Niektórzy z więźniów z gniewem stali przy kratach, podczas gdy większość albo siedziała bez celu na podłodze, albo kryła się na siennikach. Kobiety i mężczyzn trzymano w osobnych celach, ale wszyscy nosili ślady przesłuchiwania, mniejsze lub większe, ciężko było ocenić w słabym świetle.\nKolejne drzwi i rozgałęzienie, w którym trzech żołnierzy grało w karty. Na ich widok podnieśli się, ocenili ich wzrokiem i zasalutowali. Major wybrał korytarz na lewo, najwyraźniej karcer, nie więzienie. Ciekawe jak głęboko sięgały te podziemia.\nMinęli kilka izolatek, po czym jeden z dwóch obecnych w tej sekcji żołnierzy otworzył metalowe drzwi z jedynie zasuwanym judaszem. W środku panowała ciemność. Skrzypnął siennik, gdy zdjęto z niego ciężar. Hunter Devine wszedł w krąg światła. Uśmiechał się paskudnie.\nMógłby być całkiem przystojnym, postawnym mężczyzną, gdyby nie dziwna upartość z jaką przenosił swoje blizny na powłoki, nawet te szpecące go. Włosy od lat strzygł na jeża, a twarz pokrywał mu dwudniowy zarost, jakby gnał za nią bez chwili odpoczynku. Miał na sobie wzmocniony cyberkombinezon KEK i brązową, sportową kurtkę, która nijak nie pasowała do otoczenia, ale miała mnóstwo kieszeni i miejsc w których można było ukryć najrozmaitsze żelastwo. Nevarez wspomniała, że jeśli Devine nie mógł dorwać się do noża wyciągał jeden z tych paskudnych szpikulców poukrywanych w odzieży, a może i - jak podejrzewała - pod skórą.\n- Nadya, wreszcie! - mężczyzna wyglądał na szczerze ucieszonego ze spotkania. Dupek musiał się dogrzebać do jej celu podróży i nowej tożsamości, mimo że zwyczajowo zatarła za sobą ślady. Uparty był. - Tak się cieszę, że cię widzę. Martwiłem się, że jedziesz tu taka sama, chciałem sprawdzić jak sobie radzisz, a ci panowie na mnie napadli...\n- Panie Devine, przybił pan rękę oficera celnego do biurka - wtrącił ostrym tonem Juszczenko.\n- Myślałem, że ma ukryty nóż! Tak podejrzanie ruszył ręką. Więc uderzyłem pierwszy. W moim zawodzie inaczej kończy się martwym. A on przecież żyje, no nie?\nMajor nic nie odpowiedział, spojrzał na Natalie.\n- Pani kapitan, czy zna pani tego człowieka?\nHunter posłał jej ciepły uśmiech, który przeraziłby przeciętne dziecko na śmierć.\nby Az on Wto Lis 01, 2011 7:57 pm\nNatalie rozważała przez chwilę zastrzelenie Huntera, mniej problemów. Bez kłopotu wcisnęłaby majorowi że to był jakiś głupi prześladowca, co ją męczył w podróży czy coś. Z drugiej strony jakkolwiek irytujący i pojawiający się znikąd bez powodu i potrzeby mógł się przydać. Ostatecznie uznała że lepiej będzie jak zamęczy go psychicznie.\nWestchnęła po czym skinęła głową majorowi.\n- Tak, majorze. Znam tego konkretnego Huntera Devine. Okazyjnie przepraszam za kłopoty które mój znajomy sprawił chcąc do mnie dotrzeć.\nRzuciła na zakończenie Devine krótkie, mordercze spojrzenie które ewidentnie mogło dać do zrozumienia Oprawcy że nie jest zadowolona z rozwoju sytuacji. Pewnie jeszcze nie chciało mu się jej szukać więc uznał że wymusi w ten sposób spotkanie. Idiota.\nby Deithe on Wto Lis 01, 2011 8:36 pm\n- Dobrze. Niniejszym odpowiedzialność za tego człowieka spada na panią.\nStrażnik podsunął mu podstawkę z formularzem, który Juszczenko podpisał.\n- Proszę podpisać formularz i od tej pory to pani kłopot. A pana ostrzegam - zwrócił się do Huntera - że jeszcze raz przybije pan komuś cokolwiek do czegokolwiek, a nie wyjdzie pan z tej celi do końca świata i jeden dzień dłużej. Wychodzi pan stąd wyłącznie dlatego, że nikt nie doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu - wychodziło na to, że Juszczenko wpierw przejrzał raporty medyczne zanim ją wezwał. Może to nie był taki całkowity pokaz na jaki wyglądał.\n- Sir, yes sir! - Devine zasalutował służbiście. Nevarez zauważyła, że jego rosyjski chrzęści jak żwir pod gąsienicami czołgu.\n- Tymczasem niestety muszę wracać do swoich obowiązków - poinformował Lev. - Mam nadzieję, że następnym razem spotkamy się w lepszych okolicznościach. Wartownik, proszę wyprowadzić państwa na zewnątrz, według regulaminu przyjaciołom pracowników nie wolno przebywać bez pozwolenia na terenie wojskowym.\nMajor wyszedł, a wartownik podsunął Natalie formularz. Nie mając wielkiego wyboru postawiła parafkę we wskazanym miejscu.\n- Proszę tędy - mruknął strażnik, najwyraźniej mało zachwycony eskortą. Devine mrugnął do niej w odpowiedzi na zabójcze spojrzenie, najwyraźniej bardzo z siebie zadowolony.\nRuszyli podziemnymi korytarzami, wyszli na parter i nieco inną trasą doszli do jednych z bocznych drzwi prowadzących na plac apelowy. Wartownik zostawił ich, gdy przeszli przez drzwi na zewnątrz.\nMinęli grupkę żołdaków palących we trzech jednego skręta i dopiero, gdy znaleźli się poza zasięgiem widocznych uszu, Devine się odezwał:\n- Coś taka ponura, Nat? Nie cieszysz się, że mnie widzisz? - Chyba z tysiąc razy mówiła mu, żeby tak się do niej nie zwracał, ale nigdy nie słuchał.\nChoć było już wpół do drugiej, Nevarez za główną bramą kompleksu dostrzegła zaparkowaną przy chodniku Cometę i kulącą się na chłodnym wietrze Mary, która mimo wszystko najwyraźniej na nią czekała. Na razie ich nie zauważyła, ale czy psionitka chciała pokazać się Kelly z Hunterem? O ile oczywiście w końcu nie zdecyduje się z nim skończyć.\nby Az on Wto Lis 01, 2011 9:33 pm\n- Mówiłam ci już byś się tak do mnie nie zwracał - burknęła patrząc na Hunter'a spode łba - Wiesz jak mam na imię. Nie wiem tylko jak się tego dowiedziałeś, i co ci strzeliło do łba by tutaj przybyć nie znając nawet rosyjskiego dobrze. Uszy bolą od tego co mówisz. - Natalie walczyła ze sobą by nie przyłożyć Devine z liścia, po chwili jednak gdy zobaczyła Kelly wykwitł na jej usta diabelski uśmiech - Ale skoro już tu jesteś to się możesz przydać, za chwilę pokażę ci jak bardzo się cieszę. A teraz pójdziesz ze mną i nie będziesz czynił żadnych głupich komentarzy względem kierowcy. I będziesz pamiętał by zwracać się do mnie moim imieniem czyli Nadya, tak? Chodźże.\nI ruszyła w stronę Kelly nie czekając na odpowiedź, gdy doszła w pobliże Comety i Mary odezwała się.\n- Hej, mam nadzieję że nie czekałaś długo. Wykwitło pewne nieporozumienie w związku z niezapowiedzianą wizytą mojego znajomego - tutaj Natalie dokonała introdukcji obojga po czym kontynuowała z uśmiechem - Na szczęście zgodził się pomóc w pokazie praktycznym, prawda Hunty? To naprawdę miłe z twojej strony.\nNevarez wciąż z rozkosznym uśmiechem na ustach przekazała VSS Kelly by potrzymała przez chwilę po czym, zanim Devine by wyraził swoje zdziwienie, zademonstrowała na Hunterze kilka prostych nie wymagających siły obezwładniających ciosów. Uprzednio skupiwszy się na tym by delikatnie naruszyć przepływ czasu by poruszała się o 25% szybciej od reszty świata. W końcu Devine przeszedł szkolenie nawet jeśli nie był zbyt bystry odruchy mogły zepsuć pokaz. Z drugiej strony to nie były przesadnie mocne ciosy, w końcu nie chciała go kompletnie obezwładnić, albo zabić. Jeszcze nie. Chyba. W końcu przywróciła normalny bieg czasu i chwytając prawdopodobnie lekko słaniającego się "Oprawcę" zwróciła się do Kelly z uśmiechem.\n- Widzisz? Mówiłam że to nie jest trudne.\nby Deithe on Wto Lis 01, 2011 10:38 pm\n- Nie każdy jest uzdolniony językowo - odburknął jej, ale z tym swoim uśmieszkiem. Znowu kompletnie zignorował jej uwagę. Powiedział coś jeszcze, gdy ruszyła, ale wiatr porwał jego słowa.\nZbliżyli się do Comety. Kelly w końcu ich zauważyła i pomachała Natalie. Potem zauważyła idącego za nią Huntera i mina jej zrzedła. Devine tak działał na ludzi. Nawet żołnierze, których mijali po drodze z karceru patrzyli na niego dziwnie. To pewnie przez ten jego uśmiech, Natalie sama tego nie doświadczyła, ale słyszała, że wywołuje u ludzi zimne dreszcze.\n- Nie, nie, skądże, dopiero podjechałam - mruknęła Mary, spoglądając na mężczyznę. Uścisnęli sobie dłonie.\n- Mary Kelly, psycholog. Miło pana poznać - powiedziała dziewczyna z niepewną miną.\n- Hunter Devine, najemnik. Więc jesteś z tych psychicznych jak Nadya? - spytał i po tym niezmiennym wyrazie twarzy ciężko było stwierdzić, czy mówi poważnie, czy jednak robi sobie żarty. Choć o ile go znała, mógł nawet mówić poważnie. Czasem miał dziwne poczucie serdeczności.\nJesteś pewna, że to dobry pomysł? Zamarudziła Nya, czytając jej w myślach. Nieoczekiwane pojawienie się Huntera musiało tak ją podburzyć, że nawet nie zauważyła, gdy ta się obudziła. Możemy go mieć po naszej stronie, ale wiesz, że potrafi być nieprzewidywalny i gwałtowny.\nNevarez wspomniała instruktorów których podobno wysłał do szpitala w trakcie przyjaznego sparringu, ale się nie przejęła. To ona kontrolowała sytuację.\nKelly z niejakim zdziwieniem odebrała od niej karabin. Najemnik spojrzał na nią, jakby oczekując dalszych wyjaśnień, co to ma być za pokaz. Wykorzystała ten moment, żeby zaatakować. Z jednej strony problem z "Oprawcą" był taki, że zawsze - najczęściej niesłusznie - spodziewał się ataku, więc zareagował prawie bez opóźnienia. Z drugiej strony on także miał powłokę i wieloletnie doświadczenie. Ona poruszała się niczym żmija, on sam niczym kobra.\nPoza tym, o ile była pewna, że strzela lepiej od niego, musiała mu oddać honory w walce wręcz, choć ciężko powiedzieć, czy w związku z niezdrowym zamiłowaniem broni białej, czy może jakimś silnie rozwiniętym, pierwotnym instynktom. Nieco kwaśno stwierdziła, że gdyby nie wspomagała się mocą, mogłoby z nią być krucho, przynajmniej w bezpośredniej walce.\nCios w splot słoneczny wyminął błyskawiczne zbicie i uderzył, nie czyniąc jednak spodziewanych spustoszeń. Obcas wbił się w gruby but wojskowy. Dłoń minęła gardę brody i uderzyła w grdykę, widziała jak Hunter się krzywi. Był to pierwszy czysty cios w tej walce. Poprzednie ciosy hamowała, ale jeśli tak dalej by poszło, pokaz byłby na nic. Dlatego w cios w zgięcia kolan włożyła więcej siły niż pierwotnie planowała. Nogi uciekły Devine w bok i runął ciężko na chodnik.\nPrzywróciła normalny bieg czasu. Kelly mrugała zaszokowana. Coś ukłuło Natalie w nerkę. Hunter trzymał jeden z tych swoich paskudnych elastycznych drutów, który wspinał się po jej nodze i wbijał ostrzegawczo w nerkę, akurat tak, że by Mary nie zauważyła. Nacisk po chwili zniknął i srebrny błysk metalu zniknął gdzieś w przestrzeniach cyberkombinezonu mężczyzny. A może kurtki. W ogóle nigdy nie zrozumiałą jak on nimi manipuluje. Upierał się, że nie są sterowane komputerowo - co zdaje się potwierdzało, że tu działają - ale nie umiał wytłumaczyć jak to robi.\nHunter zakaszlał i splunął krwawą śliną w śnieg. Usiadł.\n- Pouczające, co nie? - zagadnął.\n- No nie wiem, nie bardzo widziałam - zająknęła się Mary. Walka zawodowców mogła być niezrozumiała dla nieprzyzwyczajonego oka, nie wspominając o przyśpieszeniu czasowym. Zapewne dla doktorantki z Hegemonii zmienili się na chwile w szczepione dwie smugi. - Nic panu nie jest? Rozumiem, że jest pan profesjonalistą, ale wygląda pan na rannego... - stwierdziła niepewnie.\n- Ja? Ależ skąd. Robimy tak cały czas - błysnął okrwawionymi zębami i zaśmiał się, od czego Kelly mocniej ścisnęła VSS.\n- Aha. No, a tego. Może was podwieźć? Gdzieś. Gdziekolwiek znaczy. - Mary spojrzała jeszcze raz niepewnie na Devine, po czym oddała Natalie karabin.\nby Az on Wto Lis 01, 2011 11:29 pm\nNatalie drgnęła mentalnie gdy poczuła irytujący szpikulec. Ale zaraz się odprężyła gdy się wycofał. Widzisz? Jest tak przewidywalny w swej nieprzewidywalności, że taki drobny sparing raczej poprawił mu humor nie licząc ciosu w grdykę. Chyba Mruknęła wewnętrznie po czym przywołując na twarz uśmiech wyciągnęła jedną rękę by pomóc wstać Devine.\n- Och, Hunterowi mogłoby się coś stać, gdybym nie hamowała ciosów i gdyby nie był taki gruboskórny jak jest. - mrugnęła do Kelly licząc na to że rozładuje trochę napięcie że może fakt że Nat się nie obawia Devine'a udzieli się też Mary, przynajmniej w jej obecności. - Nie przesadziłam, prawda Hunt? - odczekała chwilę na odpowiedź po czym kontynuowała przechodząc na lżejszy temat, uznała że jednak lepiej czegoś ewentualnie nauczyć Kelly bez negatywnej aury Devine'a w pobliżu. - Swoją drogą miałaś rację Mary, piękne auto. Faktycznie w Kosmogradzie cud techniki. - uśmiechnęła się ciepło do Kelly starając się widać zatrzeć efekty szoku pohunterowopokazowego. - Chętnie usłyszę jak chodzi silnik tego cuda, wiesz gdzie jest - tutaj wstawiła adres swojego mieszkania-?\nby Deithe on Wto Lis 01, 2011 11:55 pm\nNo nie wiem, nigdy właściwie nie zrozumiałam, co was ciągle powstrzymuje. Tyle lat trzymacie się za gardła i ciągle się cofacie.\nHunter sięgnął po wyciągniętą ku niemu dłoń i podciągnął się do pionu. Przelotnie spojrzał jej w oczy i widoczna w nich mieszanina rozbawienia i morderczych zamiarów, kazała jej spojrzeć na jego drugą rękę, czy przypadkiem jeden z tych jego noży nie leci właśnie w jej stronę. O dziwo, nie.\n- A gdzie tam, stęskniłem się za tym - rzucił pogodnie, choć w rzeczywistości ścierali się w przeszłości jedynie kilkukrotnie i zawsze pod pretekstem.\n- Mińska? Jasne! Nie wiedziałam, że mieszkasz w tak luksusowej okolicy! W każdym razie wsiadajcie, nie ma co stać na mrozie.\nCo powiedziawszy z pewną ulgą obiegła samochód i wśliznęła się na miejsce kierowcy po lewej. Sięgnęła przez fotele i odblokowała im drzwi. Drzwi na klamki, zamiast zatrzasków magnetycznych, kierownica zamiast ekranu komputera, kluczyki zamiast czytnika DNA, koła zamiast emiterów pulsacyjnych... sporo przeróbek. Ale przynajmniej koła zrobili pierwsze jakości, wyrób z utwardzanej gumy, pokryty został wymyślną plątaniną stalowych, ostrzy. Z takim czymś mogliby wjechać pewnie po prawie pionowej, lodowej ścianie.\nTechnikę w środku ograniczono do minimum. Natalie usiadła obok Mary, a Devine usadowił się z tyłu. Wewnątrz pachniało skórą i odświeżaczem powietrza i było przyzwoicie ciepło. Silnik zaskoczył z cichutkim pomrukiem.\n- Prawie dwa tygodnie zajęło mi przestawienie się na kierownicę i skrzynię biegów - Nevarez zaskoczyło, że tamta sięgnęła po tak archaiczny system, zamiast zadowolić się automatem... ale może miało to sens w tej sytuacji. Nawet niezbędne minimum techniki musiało być tutaj dość zawodne.\n- Mam nadzieję, że nas nie pozabijam - Kelly roześmiała się niemrawo, po czym ruszyli. Z kopyta. Od zera do setki w dwie sekundy, nawet w tym klimacie. Przejażdżka ze Smirnoffem zakrawała na żart. Cometa sunęła przez miasto cicho, pewni i płynnie. Wyminęli dwie taksówki i ciężarówkę, jakby te stały. Mimo własnych obaw, Mary była pewnym kierowcą i świat za oknem przemykał w ferii przybrudzonej bieli. - Objadę dookoła, będzie mniej ruchu na ulicy - zakomunikowała ich kierowczyni.\nby Az on Sro Lis 02, 2011 10:39 pm\nNevarez wyciągnęła się wygodnie w skórzanym fotelu rozkoszując się jazdą. Odezwała się z uśmiechem.\n- Pewnie, Mary. Ty prowadzisz. Swoją drogą, nie sposób stwierdzić że się przestawiłaś niedawno dla kogoś kto nie widział nigdy Comety, jeździsz jakbyś prowadziła samochód od zawsze. Właściwie to daleko masz do swojego mieszkania z pracy? - Natalie przekręciła lekko głowę w stronę Kelly przywołując na twarz wyraz niewinnego zaciekawienia. Jednocześnie mruknęła ni to do siebie ni to do Nyi nie skupiając się na tym by ukrywać myśli.\nWłaściwie to wypadałoby ograć w kości kilkunastu żołdaków, fundusze są potrzebne. W końcu nie można przez wieczność chodzić na piechotę albo sępić podwózkę. A może jest tu jeszcze jakieś kasyno..\nby Deithe on Sro Lis 02, 2011 11:04 pm\n- Och, może tak wygląda to z boku, ale ciągle mam wrażenie, że wcisnę nie ten pedał, albo źle przestawię wajchę. Właściwie nigdy nie zastanawiałam się nad tym jak bardzo komputery zdominowały nasze życie póki tu nie przyjechałam. Aż strach pomyśleć co by było gdybyśmy byli pod butem CyberInteligencji.\nWyminęli kilka innych samochodów i zakręcili na zachód. Hunter o dziwo nic nie mówił, jakby nagle nabrał przezorności, tylko wpatrywał się w krajobraz za oknem z uśmiechem. Dobrze, że chociaż przykrył zęby wargami.\n- Nie tak znowu daleko, pół godzinki spacerkiem, cały czas mieszkam w strefie turystycznej. Instytut tylko za takie zakwaterowanie płaci, a z zarobków psychologa nie stać mnie na tutejsze ceny, żeby wynająć coś bliżej. Właściwie początkowo myślałam o samochodzie jako o zbędnym luksusie, ale po drodze muszę mijać te podłe dzielnice i wtedy naprawdę ciesze się, że go mam.\nNatalie za oknem dostrzegła smugę koloru: kilkoro młodych ludzi w jednakowych szalikach spoglądało za nimi z ponurą wrogością. Kelly wyminęła zaparkowaną śmieciarkę. Wjechali na Mińską.\nNat, tak się zastanawiałam. Zaczęła Nya, całkiem z innej beczki, ignorując opinię o braku funduszy. Miała ten przeciągły ton znamionujący jakieś dziwne, emocjonalne rozterki. Co ty właściwie o mnie myślisz? Kim dla ciebie jestem? Jasne pomagamy sobie wzajemnie, pewnie początkowo byłyśmy jedną osobą, ale... sama nie wiem, ostatnio wszystko zrobiło się takie dziwne. Wciąż dzielimy jeden mózg, ale jesteśmy całkiem różne, przy czym to ty masz kontrolę. Kim dla ciebie jestem? Przyjaciółką? Przeciwniczką? Wygodnym podnóżkiem emocjonalnym? Pasożytem? Ostatnio strasznie mnie to męczy. Tylko bez zwykłego pieprzenia, uważam, że po tylu latach zasługuję na szczerość.\nNiezwykłe słowa i stanowczość jak na kogoś kto mógłby zwyczajnie przejrzeć jej myśli. Ale właściwie, czy mógłby? Kiedyś było to jasne i naturalne, ale teraz? Natalie nagle nie była już tego taka pewna. Ona sama zdała sobie sprawę, że właściwie nie jest w stanie rozszyfrować motywacji swojego odbicia, zupełnie jakby rozmawiała z całkiem odrębną osobą. Co zapewne działało w obie strony. Właściwie jak głęboko sięgała ta schizofrenia?\nTymczasem Mary nachyliła się nad kierownicą, wypatrując czegoś z boku. Zwolniła też znacząco.\n- O! To tutaj, jesteśmy - ucieszyła się. Stanęli na krawężniku pod kamienicą Natalie. - Udało się, żyjemy - Kelly błysnęła uśmiechem. Krótka przejażdżka dobiegła końca. Było za dwadzieścia druga.\n- To co, widzimy się jutro? - spytała, a psionitka nie wiedziała, czy tamta pyta szczerze, czy chce, żeby Natalie zaprosiła ją do środka.\nby Az on Pią Lis 04, 2011 5:42 pm\n-Nie miałam żadnych wątpliwości że przeżyjemy - mrugnęła do Kelly z uśmiechem. Po chwili zerknęła na zegarek i znikł uśmiech.\n- Raczej tak. - westchnęła ciężko - Niestety dzisiaj mam jeszcze trochę papierkowej roboty do zrobienia, ledwo wczoraj przyleciałam. Jeszcze mieszkanie muszę ogarnąć po poprzednim lokatorze. No ale ale, nie będę cię męczyć tymi błahostkami. - Natalie przywołała na twarz niemrawy uśmiech - Dzięki za podwózkę, i do zobaczenia jutro - mrugnęła do Mary i otworzyła drzwi zbierając karabin skinęła jeszcze na Devine'a by się ruszył.\nPomachała jeszcze Kelly zanim ta odjechała i ruszyła w stronę mieszkania warknąwszy do Huntera.\n- Dobra, teraz do rzeczy. Po pierwsze co tu naprawdę robisz, po drugie dlaczego tu jesteś, po trzecie wziąłeś jakieś pieniądze i masz rezerwację w jakimś motelu w części turystycznej, tak? Nie mam teraz czasu, za dwadzieścia, nie za siedemnaście minut muszę być w innym miejscu.\nby Deithe on Nie Lis 06, 2011 2:34 pm\n- Wiem, co czujesz, na mnie też czekają stosy ewaluacji i raportów do analizy. Może jutro cię wyciągnę, gdzieś to pogadamy dłużej. Do widzenia, panie Devine - dodała.\n- Do widzenia - nadeszła odpowiedź. Wygramolili się z Comety, trzasnęły drzwi. Kelly odmachała im jeszcze, po czym ruszyła. Koła pojazdu zawirowały, złapały przyczepność i samochód pomknął ulicą, rwąc warstwą zbitego śniegu i lodu.\nWeszli do alejki i ruszyli do drzwi na klatkę schodową.\n- Tak witasz starych znajomych? Skąd ten cały gniew? Nie wiesz, że złość piękności szkodzi? - szczerze zdziwił się Hunter. Ale też choć był niegłupi, do najbystrzejszych też nie należał. - W każdym razie, prawda jest taka, że trochę u mnie kiepsko z forsą. Więc pomyślałem, że dołączę do ciebie, jak za starych czasów, kto jak kto, ale Miss Fortune zawsze najwięcej zarabia i najwięcej wydaje. Chciałbym podczepić się do tej zarabiającej części...\nGdy doszli do drzwi, Devine nagle przystanął w pół kroku i urwał. Wciągnął powietrze niczym pies.\nW głębi alejki, za drzwiami klatki stał kontener na śmieci. Za nim biegła siatka między budynkami, przecinając na pół tą alejkę, która inaczej biegła by aż do następnej ulicy. Mur od strony drzwi nie był idealnie równy, na końcu między ścianą, a siatką był niewielki załom, w którym schować mógłby się tylko ktoś bardzo chudy.\nJak na tak postawnego mężczyznę Devine skradał się jak kot, w dodatku niemal wcale nie zwalniając. Niemal zmaterializował się przy załomie. Zaskoczony pisk i szelest siatki na którą ktoś się rzucił zdradził Natalie szpiega. Hunter sięgnął, szarpnął i wyciągnął kogoś za nogę, zwisającego głową w dół.\nSzpiegiem okazałą się nastoletnia dziewczyna - jeśli wnosić po długości włosów wypadających spod kaptura i głosie - ubrana w przybrudzony, puchowy kombinezon roboczy i wytrzymałe, praktyczne, niemożebnie brzydkie buty. Otworzyła usta do krzyku, ale wydobył się z nich tylko strwożony pisk.\n- Co też tu kot przywlókł? - prychnął Hunter. A potem uniósł dziewczynę trochę wyżej i ją obwąchał. Na jego, zwykle maniakalnie radosnej twarzy pojawiło się coś z pogranicza gniewu i wstrętu.\n- Czego tu szukasz, truposzczaku? - warknął.\n- Ja nic nie wiem, nic nie słyszałam, proszę puśćcie mnie! - pisnęła dziewczyna. - Jestem posłańcem, posłańcem! Nic nie słyszałam... znaczy, słyszałam, że pojawiła się dobra klientka, więc chciałam zaoferować swoje usługi, tylko tyle! Bardzo proszę, nie krzywdźcie mnie, ja nic nie wiem!\nDziewczyna trajkotała tak szybko po rosyjsku, że Devine musiał mieć kłopoty z rozumieniem. Wyglądał na poirytowanego. Rzucił ją w najbliższą zaspę. Nastolatka zadziwiająco szybko pozbierała się po upadku i po chwili już siedziała, plując śniegiem.\nMowa jej ciała powiedziała Nevarez, że tamta chce zerwać się do ucieczki, ale metaliczny błysk zatrzymał ją w miejscu. W ręku Huntera zmaterializował się nóż wygięty do tyłu na podobieństwo pazura. Najemnik ukląkł przed trzęsącą się teraz dziewczyną.\n- Chcesz, żebym okazał ci miłosierdzie, truposzczaku? Rach-ciach i po sprawie.\n- Ja... ja... ja, nie... - Oczy niemal wyszły jej z orbit, spojrzała w bezlitosną twarz Huntera, na trzymany nóż, a potem błagalnie na Natalie. Całość nie mogła trwać więcej jak minutę, czy dwie.\nby Az on Nie Lis 06, 2011 10:08 pm\n-Nie zginiesz - mruknęła dostatecznie głośno by Devine i dziewczyna usłyszeli, zaraz potem westchnęła - Dość już okazałeś, w ogóle "truposzczaku"? Co to za słowo. - Natalie pokręciła głową podchodząc powoli do drżącej nastolatki i klęczącego nożownika. - Schowaj nóż, słyszałeś co powiedziała. Przyszła tu teoretycznie do mnie w interesach. Pomijając twoje radosne przywitanie, nie ma najmniejszego powodu by teraz uciekać. Zwłaszcza że to byłaby najgłupsza rzecz jaką możnaby zrobić w tej chwili. Nie sądzisz? - zwróciła się łagodnie do dziewczyny klękając obok, powoli wyciągnęła dłoń by delikatnie odgarnąć kaptur z głowy szpiega po czym odezwała się ponownie - Nic ci nie grozi, skoro tak mówię. Możesz się już uspokoić. Jak ci na imię, dziewczyno? - spytała z uśmiechem przypatrując się młodej podsłuchiwaczce, oceniając po twarzy wiek, zwracając na kolor włosów oczu, jakieś znaki szczególne może. W międzyczasie ponowiła dialog wewnętrzny.\nMasz świetne wyczucie czasu, mogłaś tę rozmowę odłożyć na noc, kiedy conajmniej kilka godzin byłoby bezczynnych. No ale skoro już zdecydowałaś się pchnąć tę metaforyczną kostkę domina i zobaczyć co się stanie...No dobra. Szczerze, bez zwykłego pieprzenia? Muah, to odbiera połowę przyjemności. Ale ale...Eeeh....Hmmm...No...Pasożyt powiadasz. Odpada, z definicji pasożyt nie pomaga żywicielowi... Szlag, miało być bez tego pieprzenia. Noo dobra, bramka nr 1. Przyjaciółka. Mimo czasem drażniących wstawek moralizujących. Takie różnice zdań są chyba normalne. Meh...Uznaj że zwariowałam. I w ogóle co ten Hunter sobie wyobraża, leci przez pół kosmosu by wysępić trochę kasy?\nNatalie zerknęła na zegarek po czym ponownie skierowała wzrok na nastolatkę oczekując odpowiedzi z przyjaznym wyrazem twarzy.\nby Deithe on Pon Lis 07, 2011 9:35 pm\nHunter spojrzał na nią. Znowu nadeszło ją to potworne przeczucie, że ją dźgnie, jak wiele razy w ciągu ich znajomości. Było to częścią ich gry. Wzajemne podchody, wzajemne groźby, wzajemne przyciąganie, nic erotycznego, ale jakiś taki prymitywny magnetyzm. Tym razem było inaczej. W jego spojrzeniu było coś takiego, coś co widziała kilka razy w życiu u swoich pacjentów: ta mgła, która pojawia się, gdy człowieka dopada jakieś intensywne doświadczenie z przeszłości, tak intensywne, że zapomina on o całym świecie i znowu tkwi we własnej przeszłosci. W spojrzeniu Devine'a nie zobaczyła siebie i nie wiedziała, czy on ją w ogóle zobaczył. Co gorsza, nie byłą pewna czy nie zobaczył na jej miejscu jakiejś zmory z dawnych dni, wroga, którego należy usunąć.\nTrwało to ledwie mgnienie oka i bez swojego doświadczenia, Natalie łatwo mogła to przeoczyć. Zielone oczy najemnika wypełniły się błyskiem rozpoznania, skinął niemal niedostrzegalnie głową. Pazurzasty nóż szczękną, ostrze złamało się do rękojeści. Zamiast jednak schować broń, rzucił ją w śnieg przed siedzącą dziewczynę.\n- Jak wiesz, co dla ciebie dobre, to uczynisz znak krzyża - zachrzęścił po rosyjsku. Wstał i spojrzawszy ponuro na Nevarez powiedział do niej:\n- As you wish - wyrzucił z siebie po angielsku - Still, I think it's cruel of you. Knife would be clean and instant. Any warmth, hope or money you can offer her, will only make her suffer more. It's not my business now, so I'll wait by the entrance.\nCo powiedziawszy odwrócił się i odszedł parę kroków w kierunku wejścia na klatkę. Splunął w zaspę i oparł się o mur obok drzwi, wbijając ręce w kieszenie kurtki. Wbił wzrok w zaśnieżoną powierzchnię alejki.\nDziewczyna powiodła za nim przerażonym spojrzeniem, po czym wbiła wzrok w podrzucony jej nóż, zanim spojrzała na psionitkę. Oddychała głęboko i powoli, najwyraźniej starając się uspokoić. Szybko dochodziła do siebie, najwyraźniej tacy ludzie - może nie takiego kalibru - nie byli jej obcy. Przerażające doświadczenie życiowe jak na jej wiek, który psycholożka oceniła na trzynaście, może czternaście lat.\n- Na imię mi Svietłana, proszę pani. Jestem posłańcem. Jestem szybka, znam miasto. Przekradam się jak kot jeśli trzeba... - zawahała się, wypadki ostatnich minut zdawały się zadawać kłam jej słowom, ale przecież raczej na co dzień nie miała styczności z wyszkolonymi żołnierzami KEK. - Mam świetną pamięć - podjęła niemal natychmiast - wszystko zawsze pamiętam, słowo w słowo. Jeśli trzeba - dodała - jeśli trzeba nic nie pamiętam. Nic, a nic. Nie potrzebuje pani posłańca? Cena podobna jak na poczcie, a dużo szybciej i pewniej - ciągnęła.\nSpojrzała na rękę, Natalie i wzdrygnęła się, gdy ta zdejmowała jej kaptur, jednak nie zaprotestowała słowem. Spod kaptura spoglądała na nią dziewczyna o orzechowych oczach i brązowawych włosach, zbitych w tłuste strąki. Pod oczami ciemniały kręgi, twarzy była raczej blada, choć policzki zaróżowione. Usta spękały na zimnym wietrze. Natomiast oczy były ostre i błyszczące, niczym u kogoś chorego, albo na głodzie narkotykowym.\n- Taka wytworna dama, jak pani z pewnością doceniła by usługi dobrego posłańca - nawijała dalej Svieta, może i uspokoiła się, ale mówiła szybko i z naleciałościami tutejszego dialektu. - Tacy szanowni ludzie, jak pani zawsze mają wiele wiadomości do wysłania. Wiele ważnych spraw, mało czasu, niezbędna jest odpowiednia koordynacja.\nNie przestając mówić spoglądała od czasu do czasu na Huntera, ale ten zastygł niczym posąg i mógłby równie dobrze być pomnikiem.\nJej drugie wcielenie jakby odetchnęło z ulgą.\nPrzyjaciółkę mogę przełknąć. A pytam teraz, bo niektóre rzeczy nie mogą czekać na odpowiedni moment. Lekkie wahanie. No i może chciałam też wydusić z siebie, że kocham cię jak młodszą siostrę. Oczywiście, wiekiem jestem młodsza od ciebie, ale pewnie przez ten cały bagaż wydaje mi się, że jest akurat na odwrót. Nya zaśmiała się perliście.\nHmm, nie wiem, to mi do niego nie pasuje. Co prawda zawsze żył trochę na krechę, ale nie pamiętam, żeby miał jakieś poważne długi. Raczej nie chodzi tez o naszą fortunę, wątpliwe, żeby o niej wiedział, a nawet jeśli, to odzyskanie jej po z okładem dwudziestu latach graniczy z cudem, logicznie rzecz biorąc. Poza tym nie wydawał się zbytnio zorientowany co właściwie tu robimy. Jeśli miałabym coś obstawiać, to jeśli faktycznie potrzebuje pieniędzy mógł rzeczywiście postawić na naszą reputację. Miss Fortune, zawsze dostaje najlepsze zlecenia i zawsze wraca z nich zwycięsko... Sama nie wiem, trzeba by zebrać więcej danych.\nAlejkę minęła z terkotem ciężarówka dostawcza. Zegarek Nevarez wskazywał za dziesięć drugą. Czyli miała dziesięć minut, żeby dostać się do rezydencji oddalonej o pięć minut drogi szybkim krokiem, a miała jeszcze tą dwójkę na głowie.\nby Az on Pon Lis 07, 2011 10:47 pm\nReakcja Devine'a była zbyt intensywna jak na gust Natalie, dlatego uznała że warto sprawdzić coś, w końcu oczy i reakcja to już jakieś poszlaki. Skupiła się na tym by wytworzyć delikatny nacisk na ciało dziewczyny w miejscach gdzie najczęściej ćpuny sobie aplikują dożylnie prochy. Nie tak by zabolało gdyby była zdrowa, coś co mogłoby być odczuwalne raczej jak drobny skurcz mięśni czy coś. Jednak...gdyby faktycznie coś ćpała poharatane ręce powinny dać się we znaki. W zależności od reakcji czy też braku odezwała się. Jeżeli byłaby reakcja wskazująca na używanie prochów ;\n- Cóż jestem Nadya, Svieta. Ale powiedz mi, na co tak naprawdę chcesz zarobić mmm? W każdym razie nie mam teraz tyle czasu ile bym chciała. Wróć o 16:15 wtedy omówimy sprawę.\nJeżeli jednak nie byłoby reakcji...niewiele by się zmieniło.\n- Nadya. Co do ciebie Svieta, powiedz mi od kogo usłyszałaś że jestem dobrą klientką. I dla kogo pracujesz, czy może pracowałaś. Nie mam teraz tyle czasu ile bym chciała więc nie wykręcaj się, i tak rozpoznam kłamstwo na kilometr. - odczekała chwilę na odpowiedź lustrując twarz nastolatki uważnie po czym odezwała się ponownie - Haraszo. Teraz mi się śpieszy, ale wróć tu o 16;15 to omówimy kwestię współpracy.\nNevarez wstała spokojnie skinąwszy głową młodej na znak że może iść po czym machnęła ręką na Huntera by podszedł.\n- Is it really cruel? I think it's not. Life is cruel. I may be cruel, but only if I want to. After all, I'm Miss Fortune, but also in meanwhile Misfortune. Ain't I? So... I have still some work to do now. Ya got some place to stay, right? Enough cash to rent a room or something. Yes? Well then, be a good boy and don't do something stupid and come back here around...let's say 16. And no, ya won't be allowed to kill the girl. Anyway, what was this whole reaction about. You smelled drugs, eh?\nNevarez w międzyczasie ruszyła w stronę wylotu alejki wskazując Devine by też szedł. Gdy doszli do chodnika ponownie się odezwała.\n- And when I say don't do anything stupid, I mean it. You're alive now only thanks to me. But this won't save your life once again I guess. Usually they shoot here, and ask questions later. So, see ya later for now, Time for work...again...blah.\nI poczekawszy chwilę na odpowiedź Huntera po usłyszeniu jej ruszyła w stronę Gorbov Manor, jednocześnie mruknąwszy do Nyi.\nTobie w sumie łatwiej wyrzucać karty na stół. Trochę, przez ten bagaż. Mniejsza. Zgadzam się, trzeba będzie zebrać więcej danych. Mało komu chciałoby się gonić za kimś przez pół kosmosu bez wytchnienia bo "ostatnio krucho u niego z kasą". Przecież nie... To przecież niemożliwe. Absurdalne. Nonsensowne...hm..\nby Deithe on Pon Lis 07, 2011 11:57 pm\nUmysł Natalie lekko nagiął ciśnienie w kombinezonie dziewczyny, ale ta nie wyglądała na specjalnie przejętą tym, nie wykazała typowych symptomów ćpuna. Oczywiście mogła coś łykać, albo wciągać nosem, choć akurat nos i oczy były w normie.\n- Tak, wiem, pani kapitan Nadya Levchenko - przytaknęła Svieta, wykazując się minimalną wiedzą na temat tego dla kogo zamierzała pracować. - Pracuję dla Wielkiego Toniego, ale dowiedziałam się o pani wpierw od Puszki. Jest jeszcze za mała, żeby samej pracować jako posłaniec, ale dla nas, starszaków nie ma dość zleceń - przygryzła wargę, rozglądając się na boki, ale Natalie nie wyczuła u niej fałszu. - Więc niech pani się zastanowi, a ja wrócę tu kwadrans po czwartej - zgodziła się.\nNastolatka wstała i szybko pobiegła za kontener. Szczęknęła siatka, gdy chude ciało przeciskało się przez jakąś dziurę. Nevarez nie umknęło, że dziewczyna zwinęła nóż Huntera. Posąg będący Devinem posłał ostatnie spojrzenie uciekającemu kombinezonowi i podszedł do psionitki.\n- Nah, in fact I don't have anywhere to go. But it's no problem, I'll take a walk. Get to know the streets or something. Meanwhile, consider us living together, I'd share expenses with you - ta myśl budziła mieszane uczucia. Oczywiście zdarzało im się mieszkać w jednej klitce razem przez kilka dni gdy prowadzili śledztwo, czy inwigilację, jeśli wymagała tego misja. Jednak ciężko powiedzieć, żeby było to prawdziwe wspólne mieszkanie. Poza tym, to, że on zawsze próbował jedynie ją rozszyfrować i całkiem ignorował jej kobiecość jakoś działała jej na nerwy. Nie, żeby kiedykolwiek miał u niej szanse, ale mimo wszystko.\n- Drugs? - Devine przez moment wyglądał na zdziwionego, po czym pokręcił głową. - No, it's not like that. She's caught some kind of corpse mold. I give her a week if it's acute or maybe even a month if it's mild. Anyway it will eat her insides, without a doubt. She's a corpse already, she just doesn't want to admit it yet. Knife to the brain, clean and instant. Now, what awaits her are weeks of intense pain, while the mold eats her.\nWyszli na chodnik Mińskiej.\n- Yeah, ok, I'll try to keep low profile - zgodził się najemnik. - I'll meet you here at four. Be sure to think over my offer, I really could use those prize money - dodał, po czym ruszył w przeciwną stronę do Natalie. Najwyraźniej wciąż był przekonany, że ona jest tu na jakimś grubym zleceniu.\nPsycholożka ruszyła w kierunku willi Gorbova, na kolejną sesję. Musiałą przy tym wyciągać nogi, jeśli chciała zdążyć. Minął ją śniegołaz i dwie taksówki. Po przeciwnej stronie ulicy przeszedł patrol, ale żołnierze nie zwrócili na nią uwagi.\nNie przejmuj się, w razie czego zadbam o ciebie. Zapewniło jej odbicie ciepło. Myślisz, że coś do nas jednak czuje? Znaczy do ciebie. Poprawiła się Nya, o której Hunter nie wiedział przecież. Byłoby to dziwne, zważywszy na fakt, że nigdy do tej pory nie wykazywał takich odruchów. Jakoś mi to nie pasuje do tego typa.\nZbliżyła się do bramy posiadłości akurat o drugiej. Twarz jednego ze strażników rozpoznała z wczoraj, drugi był nowy. Musieli być jednak poinformowani o jej wizycie, gdyż tylko zasalutowali i otworzyli dla niej bramę.\nPrzeszła przez lichy ogród i przez ciężkie drewniane drzwi do hallu. W środku było jak zwykle ciepło, a w progu powitała ją służąca w lśniąco białym fartuchu i czepku.\n- Madame Levchenko - kobieta ukłoniła się. - Pozwoli pani, że wezmę płaszcz i karabin. Pana niestety nie ma. Panicz oczekuje w centralnym gabinecie, to tam, gdzie wczoraj. Natomiast madame wyraziła rozczarowanie, iż nie udało się wam porozmawiać dłużej, więc jeśli znajdzie pani chwilę, może pani znaleźć madame w północnej bibliotece na drugim piętrze. Czy życzy sobie pani coś do picia lub jedzenia?\nby Az on Wto Lis 08, 2011 9:42 am\nNie, to arogancja. Nie sądzę. Myślę że zdaje sobie sprawę że nie ma szans, i ewidentnie mówi tylko o kasie. Raczej zastanawia mnie co innego. Zdaje się naprawdę potrzebować pieniędzy, desperacko. Jakby mu na czymś zależało. Co jest nienormalne jak na człowieka lubującego się w przemocy i mordowaniu. Ewentualnie coś zagraża jego życiu.\nNatalie skinęła lekko głową służącej zaznaczając że płaszcz jednak będzie jej jeszcze potrzebny, choć nie ze względu na temperaturę. Karabin jednak pozwoliła wziąć z niejakim zadowoleniem. To ułatwi jej w końcu trochę sesję z Ilyą jeżeli Gorbov nie okazał się zbyt gadatliwy.\n- Również ubolewam nad brakiem okazji do rozmowy, niestety złożyło się tak a nie inaczej. - mruknęła do służącej jeszcze tylko podziękowawszy potem za wzięcie karabinu. Udała się do owego nieszczęsnego gabinetu centralnego na kolejną sesję rozmyślając o tym jak można a) służyć, i to jeszcze w tak pozbawionym gustu i dobrego smaku uniformie-fartuchu. Natalie prawdopodobnie wolałaby strzelić so...komuś w łeb niż się zniżyć do czegoś takiego. Chyba że w wypadku ekstremalnie dobrze płatnego zlecenia infiltracyjnego. b) dać się zredukować do roli nic nie znaczącej ozdóbki siedzącej wiecznie w domu nie robiąc niczego znaczącego. Jakkolwiek była pewna wygoda w takim wariancie w reszcie kosmosu gdzie z pomocą przy zabiciu nudy mogła przyjść technika to tutaj....Nevarez nie była w stanie tego pojąć. Mogła to zrozumieć ale i tak wydawało jej się to absurdalne i jedno i drugie.\nGdy znalazła się na piętrze z gabinetem centralnym poprawiła płaszcz upewniając się że nie widać Glocków, z drugiej strony poprawiając zapięcie kombinezonu ; nie mogła dopuścić do tego by się ugotować. Co byłoby skrajnie głupie. Śmierć z przegrzania organizmu w arktycznym klimacie. Będzie musiała rozegrać część sesji wymagającą płaszcza szybko. Inaczej będzie gorąco, i to całkiem dosłownie.\nWłaściwie...trupia pleśń? Fakt dziewczyna wyglądała na nieco chorą zważywszy na to że z testu wynikało że nie jest ćpunką....Ale czy tu nie powinno być za zimno żeby były w stanie rozwinąć mikroorganizmy tego typu?\nNatalie zapukała krótko do drzwi gabinetu centralnego, właściwie sama nie wiedząc po co, może dla formalności, może z jakiegoś starego nawyku po czym bezceremonialnie weszła do pokoju przywołując na usta przyjazny uśmiech.\n- Zdrastvujtie, Ilya - powiedziałaby jeśli zgodnie z danymi pozyskanymi od służącej "panicz" byłby już na miejscu.\nby Deithe on Wto Lis 08, 2011 11:28 am\nMoże zalazł za skórę Admiralicji, czy innej juncie. Zgadywała Nya. Nie byłoby to takie dziwne. Dziwniejsze, że jeszcze chodzi w takim wypadku.\nSłużąca odebrała od niej karabin i nie nalegała w sprawie płaszcza.\n- Dopilnuję, żeby czekał na panią, gdy będzie pani wychodziła, madame - zapewniła służka, skłaniając się jeszcze raz i odchodząc.\nNatalie wspięła się po schodach na pierwsze piętro, przeszła lewym korytarzem i za załomem po drugich schodach znalazła się w salonie na drugim piętrze. Poprawiła płaszcz i zapięcie.\nJej drugie oblicze milczało przez chwilę, a Nevarez czuła delikatne palce przeczesujące ich pamięć.\nNie wiem, zdaje się, że nigdy nie interesowały nas pleśnie. Z drugiej strony, posługując się tylko logiką, jeśli żyją tu ludzie, to teoretycznie może tu żyć cokolwiek, szczególnie jeśli pasożytuje na wspomnianych wcześniej osobnikach. Poza tym przez większość czasu poruszaliśmy się po strefie uprzywilejowanej, kto ich tam wie na jakim poziomie ludzie tu żyją gdzie indziej.\nPsionitka wspomniała ciemne, przybrudzone sylwetki wałęsające się po ruinach dwóch domów w szarej strefie. Gdzie indziej z miejsca otrzymaliby status meneli.\nBrak higieny, kiepskie warunki sanitarne, albo cokolwiek. Właściwie wystarczyłby zapewne jeden nosiciel, żeby w odpowiednich warunkach rozeszło się to jak... zaraza. Oczywiście to tylko czysta teoria. Zastanawiają mnie też słowa Huntera, czemu niby to coś miałoby zjeść jej organy? Czy pleśń to nie choroba skóry, jeśli już? Nie wiem, samo myślenie o tym jest obrzydliwe, fuj.\nZapukawszy i wszedłszy, psycholożka zastała młodego Gorbova w jednym z wysokich foteli. Czytał coś, trzymając książkę na jednym kolanie, a na drugim zeszyt w którym coś notował. Na jej widok, zaznaczył miejsce w zeszycie długopisem, a zeszytem miejsce w książce. Zamknął je i odłożył na podłogę obok. Natalie dostrzegła tytuł "Zmechanizowane wojska Radzieckie w czasie Drugiej Wojny Światowej".\n- Zdrastvujtie - chłopak zdobył się nawet na rodzaj miałkiego uśmiechu.\nby Az on Wto Lis 08, 2011 6:06 pm\n- Widzę że masz dzisiaj trochę więcej energii, co? Zdaje się że lubisz motoryzację wojskową dawnego ZSRR. Masz jakiegoś faworyta z wojsk pancernych może? - Natalie dała chwilę czasu dzieciakowi by odpowiedział sama zastanawiając się i idąc w stronę drugiego wolnego fotela celem zaanektowania go.\nBrak higieny..kiepskie warunki sanitarne...pasożytuje...zjeść jej organy...zjeść jej organy.... Nevarez niemal niezauważalnie drgnęła powieka Powiedz mi...nie miałyśmy żadnego kontaktu cielesnego z tymi ropnymi ranami albinoski...prawda? No i swoją drogą Devine nie miał reakcji węchowej. Taaak to rozsądne i logiczne. Nie ma powodu do obaw. Zresztą jej stan, oraz logika wskazywałyby bardziej na nadużywanie mocy psi i obciążenia tego typu. Chociaż pierwszy raz w sumie widziałam takie rany...no i z drugiej strony to nie wyglądało jak coś normalnego, pleśń nie jest w końcu zdolna do poruszania się...Chyba.\nTrochę ciężej niż zwykle rozsiadła się w fotelu, założywszy nogę na nogę i kierując wzrok na Gorbowa w skali mikro. Podtrzymując swój poprzedni uśmiech Natalie odezwała się ponownie.\n- Tak właściwie Ilya...powiedz mi proszę co jesteś w stanie powiedzieć o mnie w tej chwili po samym fakcie że mnie widzisz?\nby Deithe on Wto Lis 08, 2011 6:46 pm\n- Oczywiście - oczy mu pojaśniały, gdy zaczął mówić o swojej pasji. - Powszechnie z tamtego okresu podziwia się IS-2, to były prawdziwe bestie, prawdziwe jeżdżące fortece, można powiedzieć. Ja osobiście wolę KW-1S, które były mniejszą i zwrotniejszą wersją równie popularnych KW-1. Nie tak wytrzymałe, z mniejszym działem, ale lepiej skracały dystans i trudniej było je trafić. Czytałem właśnie, że używano ich jako wsparcia dla czołgów lekkich podczas rajdów flankujących na artylerię wroga.\nGłowy nie dam, w końcu niosła nas i w ogóle. Trzeba by obejrzeć cyberkombinezon. Mruknęła niepewnie jej druga połowa. Tak, mam nadzieję, że my nigdy tak nie skończymy. Nie wiem co trzeba zrobić, żeby skończyć jako taki, no... szalony, półtrup, czy coś. Mam nadzieję, że nie zamierzasz się już z nią widzieć? Poza oczywistościami, jest w niej coś takiego, odpychającego. Ja wiem? Nie na miejscy, można by powiedzieć.\nMłodziak zmarszczył brwi, najwyraźniej zaskoczony pytaniem.\n- Co jestem w stanie powiedzieć...? - powtórzył głupkowato. - Nooo... że nosi pani płaszcz? Że ubiera się po zagranicznemu? Że pani siedzi? Że jest piękna? - poruszył się niespokojnie w fotelu. - Nie bardzo wiem, co niby miałbym powiedzieć.


S³owo o chiñskich prze¿yciach w Lhasie\nNim do Tybetu ruszy³y pierwsze poci±gi w 2006 roku, BBC pokaza³a film dokumentalny, w którym stoj±cy przed Potal± prezenter mówi³, ¿e Lhasa zmienia siê w disneyland dla turystów. Niedawno wpad³ mi w rêce artyku³ francuskiego tybetologa, który napisa³ dla indyjskiego magazynu, ¿e Chiny chc± zrobiæ z Tybetu gigantyczny park rozrywki, tysi±ckrotnie powiêkszone weso³e miasteczko, ju¿ ton±ce w powodzi chiñskich turystów.\nW¶ród zwiedzaj±cych s± jednak ludzie naprawdê trze¼wi. Obywatelka sieci u¿ywaj±ca nicka „Tiantian Haitun" opisa³a swoje prze¿ycia z lhaskiego ¶wiêta Szoton w 2013 roku, zestawiaj±c je ze wspomnieniami sprzed dziewiêciu lat - czyli z czasów reporta¿u BBC. Podobaj± mi siê te zapiski - i zacytujê je dla tych, którzy do Lhasy (w której w³a¶nie jestem) przyjechaæ nie mog±.\n„Dziewiêæ lat temu Lhasa by³a sob±, miastem Tybetañczyków. Dzi¶ jest podzielona: niezliczone place budowy, rz±dowa propaganda chiñskiego snu, kamienie oszlifowane przez tybetañskich p±tników sk³adaj±cych pok³ony przed D¿okhangiem, slogan »jedno¶æ i stabilno¶æ szczê¶ciem, separatyzm i chaos katastrof±« krêc±cy siê w nieskoñczonej pêtli na dachach taksówek.\nPrzyjecha³y¶my pod koniec lipca, kole¿anka przesta³a w kolejce ca³y wieczór, ¿eby za dwie¶cie yuanów kupiæ bilet do Potali. Tydzieñ pó¼niej kto¶ mi powiedzia³, ¿e trudno dostaæ siê do ¶rodka nawet za dwa tysi±ce. Co ciekawe, wykupienie zarezerwowanych kart wstêpu wymaga okazania dowodu osobistego. Przez pa³ac przetacza siê morze ludzi, poganiacze powtarzaj± jak katarynki, ¿e musimy zmie¶ciæ siê w godzinie. Jak mam poczuæ smak dziedzictwa narodu i jego wiary, pêdzona niczym osio³?\nWidok pod¶wietlonej, odpicowanej Potali zabola³ mnie tak, ¿e prze³ykaj±c ³zy, chcia³am zawróciæ na piêcie. Tam, gdzie przed dziewiêciu laty sk³ada³ pok³ony t³um Tybetañczyków, wyros³a metalowa balustrada. Bia³± stupê na ty³ach zrównano z ziemi± i zast±piono jakimi¶ butikami. Na odrestaurowanie tego, co tu zniszczono, trzeba bêdzie ca³ych wieków ciê¿kiej pracy.\nObok dworca w g±szczu latarñ stoi chiñska flaga z litego metalu. Wokó³ D¿okhangu ³opoc± ¶mierdz±ce na kilometr fa³szem niezliczone krwistoczerwone sztandary. Wiara sobie, pañstwo sobie. Robi³o mi siê niedobrze na widok flag przed wej¶ciem do ka¿dego klasztoru.\nKiedy pod koniec lipca wychodzi³am z lhaskiego dworca, co piêæ metrów stali ¿o³nierze, niepozwalaj±cy siê zatrzymaæ ani fotografowaæ. Wróciwszy tam w sierpniu, przed hal± z jednym czynnym wej¶ciem rozci±ga³ siê zupe³nie pusty plac. Nie mogê zrozumieæ, co tu jest grane. Boj± siê, ¿e kto¶ wysadzi tê stacjê? A mo¿e to jaka¶ tajna operacja wojskowa?\nNa ka¿dym skrzy¿owaniu Barkhoru wystawili policyjny posterunek. Niewiarygodne. Trudno nawet uwierzyæ, ¿e dziewiêæ lat temu mo¿na siê tu by³o wybraæ na beztroski spacer. Wszystkie uliczne stragany maj± przenie¶æ do domu towarowego na Banak Szol. Czyli za jakie¶ dwa lata wyparuje ostatni ¶lad normalnego otoczenia D¿okhangu.\nSzóstego sierpnia przypada³o ¶wiêto Szoton. O pó³nocy posz³y¶my ze ¶piworami do klasztoru Drepung. Ostatnie bilety sprzedali dwa dni wcze¶niej. O trzeciej rano ruszy³y¶my w kierunku góry, na której rozwijaj± wielk± thangkê. O ósmej ukaza³a siê nam twarz gigantycznego Buddy. Tybetañczycy parli ze wszystkich stron. Nie da³o siê obróciæ ani nawet oddychaæ. W telewizji powiedzieli, ¿e nie by³o t³oczno. Idioci.\nKiedy po wszystkim ludzie zaczêli siê rozchodziæ, wszystko tonê³o w ¶mieciach. By³am tak w¶ciek³a, ¿e wydar³am siê na grupê chiñskich turystów, ale nie zaszczycili mnie nawet spojrzeniem. Na dole pos³ucha³am tybetañskich porz±dkowych, kln±cych to ¶mietnisko.\nKobieta, która od o¶miu lat sprzedaje bi¿uteriê nad jeziorem Namco, powiedzia³a, ¿e dawniej miêdzy 28 wrze¶nia i 1 pa¼dziernika na wschodzie ukazywa³y siê tam trzy bia³e smoki, a na zachodzie jeden czarny. Od trzech lat ich jednak nie widaæ przez wszystkie te d¼wigi, baraki i rusztowania. ¦wiêt± ciszê zag³usza tr±bienie autokarów, a ¶wiête wody pieni± siê od detergentów i innych ¶wiñstw.\nLhasa przesta³a byæ Lhas±. Staro¿ytn± cywilizacjê niszczy kretyn, który kontroluje tu wszystko - od rozbudowy miasta po sposób schodzenia siê na klasztorne ¶wiêta".


Cykl „W drodze do Gwiazdki” na CBS Europa – naziemna.info – Telewizja cyfrowa, Radio, Wideo online, VOD\nMT 10 listopada 2017 Cykl „W drodze do Gwiazdki” na CBS Europa2017-11-10T16:12:55+01:00 Kanały telewizyjne No Comment\nEmisja: sobota, 2 grudnia, godzina 17:25\n„O chłopcu, który kochał Boże Narodzenie”\nPremiera: niedziela, 3 grudnia, godzina 16:55\n„Była sobie Gwiazdka”\nZbliża się Gwiazdka, jednak na Biegunie Północnym sprawy nie zmierzają w dobrym kierunku… Święty Mikołaj jest zmęczony swoją pracą, lecz przede wszystkim – niegrzecznymi dziećmi. Dlatego porzuca dotychczasowe zajęcie. Z jego decyzją nie zgadza się młodsza córka Kristen (Kathy Ireland). Kobieta zawiera umowę z ojcem, że przemieni dwójkę nieznośnych dzieciaków z jego listy na grzeczne dzieci. Tak trafia do domu Billa Morgana (John Dye), samotnie wychowującego Brittany (Kirsten Prout) i Kayle’a (James Kirk).\nPremiera: sobota, 9 grudnia, godzina 17:05\nJane Berry (Nancy McKeon) to kobieta sukcesu – niezależna i spełniona zawodowo. Ma przystojnego narzeczonego i nie myśli o życiowej stabilizacji oraz macierzyństwie. W drodze na bożonarodzeniowe przyjęcie Jane ulega wypadkowi. Kiedy odzyskuje przytomność, u jej boku znajduje się mąż Sam (Steven Eckholdt). Wkrótce kobieta odkrywa, że w domu czeka na nią dwójka uroczych dzieciaków. Dziwne zachowanie Jane niepokoi jej rodzinę, zaś Jane niepokoi nieoczekiwane posiadanie rodziny…\nEmisja: niedziela, 10 grudnia, godzina 17:05\nPremiera: niedziela, 17 grudnia, godzina 17:20\n« Blok programowy „Zbrodnia i kara” na kanale National Geographic\nPremiery w grudniu 2017 na FOX »


TAKTYKA – PODSTAWA WĘDKARSTWA WYCZYNOWEGO część 9 | Dariusz Ciechański\n← TAKTYKA- PODSTAWA WĘDKARSTWA WYCZYNOWEGO część 8\nODPOWIEDZI NA PYTANIA – gotowanie kaszki oraz nęcenie luźną zanętą →\nTAKTYKA – PODSTAWA WĘDKARSTWA WYCZYNOWEGO część 9\nPosted on 11 Maj 2014 by dziadek59 under praktyczne porady, taktyka, wędkarstwo spławikowe\nOmawiając elementy taktyki dotarliśmy do tematu obierania metody połowu oraz odległości połowu, co jest ze sobą nieodwracalnie związane. Właściwa ocena miejsca połowu to wielokrotnie klucz do sukcesu na zawodach. W wielu przypadkach łowienie drobnicy pod nogami uklejek lub drobnicy , jest podstawą zwycięstwa. Łowienie tyczką , wielokrotnie uznawane za podstawę zawodów wyczynowych , czasami przegrywa z batem, czasami z odległościówką, a czasami z bolonką. Wszystkie metody musimy brać pod uwagę oceniając szanse pozytywnych połowów.\nWystarczy abyście łowili tyczką o jeden końcowy element krótszą, a czas czystego łowienia będzie znacznie dłuższy. Kolejny przykład to, rozpoczęcie od odłowienie początkowe drobnicy pod nogami, przejście na tyczkę a w ostatniej godzinie na odległościówkę po duże ryby.\nDoświadczenie zawodnicze i wędkarskie , jest w przypadku odpowiedniego doboru odległości połowu i metody wielkim plusem. Wiele treningów i wędkowań na przeróżnych wodach wzbogaca nasze doświadczenia, oraz uczy na pozytywnych wynikach i błędach prawidłowego wyciągania wniosków. Moja wędkarska mądrość nie bierze się z czytania książek, a tysięcy godzin spędzonych nad wodą. Pamiętajcie, czasami nie należy kierować się opisami z zawodów z przed lat !!! Wody się zmieniają , ryby rosną , zaczynają dominować inne gatunki .\nWiele lat temu na Słoku w Bełchatowie wygrywało się sektory okoniami. Dzisiaj należy ich unikać przez odpowiednie nęcenie. Zbiornik Dratów początkowo podczas zawodów dawał najlepsze wyniki połowu drobnicy( zwłaszcza płoci) na wędki uklejowe . Dzisiaj wyniki buduje się na dużych leszczach. Wszelkie zbiorniki zmieniają swoje oblicze, nie możemy zawsze tak samo podchodzić do obierania taktyki jak na zawodach z przed lat nawet trzech. Wyniki po ponad 20 kilogramów płoci i krąpi na kanale Piastowskim to zamierzchła historia.\nPodczas obierania taktyki na treningu nie bagatelizujcie żadnej odległości. Wybierzcie po sprawdzeniu najbardziej optymalną i dobierzcie metodę do intensywności żerowania ryb. Zawsze jest możliwość zastosowania przynajmniej dwóch metod i odległości połowu. Pisałem na blogu o wielu zawodach , gdzie odpowiednia odległość dawała lepszy wynik od popularnej tyczki. W moich wpisach jest zawsze zawarty jakiś sens i idea. Staram się wam przyśpieszyć drogę do sukcesów. Sytuacje o których, piszę i będę pisał zawsze staram się , omówić w sposób przejrzysty i zrozumiały.\nZasada jest podstawowa na każdą wodę i porę trzeba zawsze dobrać odpowiednią taktykę.\n8 myśli nt. „TAKTYKA – PODSTAWA WĘDKARSTWA WYCZYNOWEGO część 9”\n13 Maj 2014 o 11:37\nOstatnio miałem zawody na dość głębokim łowisku. Głębokość w dniu zawodów na 11 metrze wynosiła około 370cm. Na kiju 9,5 metra był mały 5-cio centymetrowy dołek. Czy takie zagłębienie było podstawą do tego aby łowić krótszym kijem, czy jednak tak niewielkie dołki nie mają znaczenia? Dodam że bliżej było już coraz płycej, gdyż do wody schodziły płyty betonowe.\nTaka mała różnica na głębokości nie ma żadnego znaczenia. Pozdrawiam\n14 Maj 2014 o 13:46\nJaką taktykę obrać w poszukiwaniu większej ryby na zawodach, gdy spadek temperatury oraz opady deszczu (tak jak zapowiada się to w tym tygodniu) zwiększają systematycznie poziom wody? Dodam, że łowiskiem jest staw z równym lekko zamulonym dnem.\n14 Maj 2014 o 23:41\nOdpowiedziałem w ostatnim wpisie. Pozdrawiam.\n14 Maj 2014 o 18:06\nWitam, na wstępie chciałem przekazać moje uznanie dla Pana wiedzy, a jeszcze większe uznanie należy się Panu za chęć podzielenia się tą wiedzą z kolegami wędkarzami. Moje pytanie dotyczy długości wędki jaką należy stosować na zawodach. Na ostatnich zawodach (rzeka, uciąg około 8 g, głębokość 1,8 m) łowiłem tyczką 13 m. Zawodnicy po lewej i prawej stronie również łowili na 13 m. Po pierwszych dwóch godzinach odławiania płoci i krąpi brania przestały być tak intensywne i złowienie ryby wymagało precyzyjnego prowadzenia zestawu. Niestety pogoda, a dokładniej silny wiatr uniemożliwiał mi skuteczne prowadzenie zestawu (moja tyczka jest „ze średniej półki”, ale i tak cieszę się, że ją mam) Zastanawiam się czy nastawienie się od samego początku zawodów na łowienie na 11 m, pomimo że koledzy „po bokach” łowili na 13 m postawiło by mnie na straconej pozycji? Nadmienię, że różnica w głębokości nie przekraczała 15 – 20 cm. Pozdrawiam\n14 Maj 2014 o 23:40\nWitam na moim blogu . Łowienie na krótszym dystansie nic by nie przyniosło na płytkiej rzece i takim uciągu. Podczas zaniku brań należy dokonać , nęcenia seryjnego mniejszymi gałkami z kubka lub ręką i co najmniej 8-12 kulek w celu ponownego przywołania większych stadek ryb.\nChciałem zapytać o taktykę jak powinna wyglądać kiedy mamy kanał 5m głębokości woda stojąca lekie ruchy wody, ryba dominująca płoć pozniej leszcz jaź, dno dysyć twarde.\nPowiedz mistrzu jak to ugryźć, często gdy łowię ryba wchodzi na godzinę a później znika\nTakich przypadków jest znacznie więcej , nie jest to przyczyną głębokości ani też charakterystyki łowiska.Powody najczęściej tkwią w złym rozpracowaniu łowiska i doborze sposobu nęcenia . Czasami jest to za mało mięsa , innym razem zbyt duża ilość mięsa podana w pierwszym okresie. To wszystko trzeba rozpracować na kilku treningach. Czasami trzeba podać niewiele na początku , ale donęcać często i rytmicznie (ryby to bardzo lubią).


Lokal na wynajem - Warszawa - LW-65366 - 65.00m² - Neohouse M\nWarszawa, Wiejska Lokal na wynajem\n83,85 zł/m2 cena: 5 450 zł\nLokal biurowy mieszczący się w kamienicy przy ul. Wiejskiej, w pobliżu Placu Trzech Krzyży oraz Kancelarii Prezydenta RP, Sejmu i Senatu.\nPiętro 2 z 3, w budynku jest winda oraz całodobowa ochrona. Kamienica została zrewitalizowana i odnowiona, klatki schodowe są w dobrym stanie.\nPowierzchnia lokalu to 65m2, podzielony jest na 4 gabinety.\nCzynsz najmu: 5450 zł /miesięcznie\nSymbol oferty LW-65366