Showing results for tags ' kobieta'. - Forum Kopalni Wiedzy\nShowing results for tags ' kobieta'.\nW dużym kurhanie sprzed ok. 2,5 tys. lat polsko-rosyjski zespół archeologów odkrył szkielet ok. 50-letniej kobiety wyposażonej w ostatnią drogę. Znaleziono m.in. złoty pektorał. Stanowisko Chinge-Tey leży w Dolinie Turano-Ujukskiej w północnej Tuwie. Miejsce to bywa nazywane syberyjską Doliną Królów. W centralnej części zniszczonego kurhanu o średnicy ~25 m specjaliści z Uniwersytetu Jagiellońskiego odkryli pochówek ok. 50-letniej kobiety i 2-3-letniego dziecka. Drewnianą komorę grobową przykryto 3 warstwami belek, a podłogę wykonano z desek. Kobietę wyposażono w złote ozdoby, żelazny nóż, lusterko z brązu czy dobrze zachowany drewniany grzebień z ornamentem. Grzebień był połączony z lusterkiem za pomocą skórzanej pętelki. Zestaw umieszczono w skórzanej sakiewce. Złoty pektorał Szczególnie interesującym zabytkiem był złoty pektorał, czyli ozdoba zawieszana pod szyją w kształcie sierpowatym lub księżycowatym - ujawnił PAP-owi kierownik projektu, dr Łukasz Oleszczak. Naukowiec zaznaczył, że dotąd na takie obiekty (znane z kurhanów na terenie południowej Syberii) natrafiano prawie wyłącznie w grobach mężczyzn. Uważano je za symbol przynależności do jakiejś grupy społecznej, kasty, być może wojowników – w każdym razie mężczyzn. Umieszczenie go w grobie kobiety jest bardzo ciekawym odstępstwem od tego zwyczaju. Z pewnością poświadcza to wyjątkową rolę zmarłej w społeczności mieszkańców „Doliny Królów”. Warto dodać, że nieopodal znajduje się wielki kurhan księcia nomadów. Wg archeologów, kobieta należała prawdopodobnie do jego świty, podobnie zresztą jak inne osoby pochowane w badanym kurhanie. Pochówek nastoletniego dziecka i skarb brązowy Poza rowem otaczającym kurhan archeolodzy odkryli pozbawiony wyposażenia pochówek kilkunastoletniego dziecka. Złożono je w niewielkiej jamie z obstawą kamienną. Wydaje się, że na obwodzie kurhanu umieszczono skarb obiektów z brązu. Korzystając z wykrywacza metali, znaleziono bowiem kilkadziesiąt części końskiego rzędu, czekan, a także ozdoby w kształcie kozła. Dr Oleszczak sądzi, że skarb uległ rozproszeniu przez głęboką orkę (w pobliżu działał kiedyś kołchoz). Kolejny sezon wykopaliskowy Jak napisał Szymon Zdziebłowski z PAP-u, w 2021 r. polscy archeolodzy kontynuowali badania w obrębie kurhanu, którego wykopaliska rozpoczęli dwa lata wcześniej. Wówczas znaleźli dwa pochówki – centralny, wyrabowany, oraz boczny, który był nienaruszony i zawierał ciało młodego wojownika, bogato wyposażonego w broń, nóż, osełkę oraz złote ozdoby. To jeden z 10 grobowców położonych w rzędzie na osi północ-południe w zachodniej części nekropolii. Naukowcy uważają, że mamy do czynienia z pochówkami z VI w. p.n.e. i kulturą ałdy-bielską. Należy pamiętać, że w okresie wczesnoscytyjskim Dolina Turano-Ujukska należała do najważniejszych centrów rytualnych świata scytyjsko-syberyjskiego. Polscy archeolodzy współpracowali z ekipą z Państwowego Muzeum Ermitażu (grupą rosyjską kierował Konstantin V. Chugunow). « powrót do artykułu\nKonstantin V. Chugunow\nPanowie, którzy chcieliby umówić się na randkę, powinni zrezygnować ze... zdjęć z kotami. Przeprowadzone niedawno badania wykazały bowiem, że pozowanie do zdjęcia z kotem powoduje, iż kobiety postrzegają takiego mężczyznę jako mniej pociągającego, niż wówczas, gdy widzą jego zdjęcie, na którym kota nie ma. Panie postrzegały zdjęcia bez kotów jako bardziej atrakcyjne i więcej kobiet rozważyłoby krótko- lub długotrwały związek z mężczyzną, jeśli na przedstawionym im zdjęciu był on bez kota. Już wcześniejsze badania wykazały, że kobiety postrzegają mężczyzn posiadających zwierzęta domowe jako bardziej atrakcyjnych. Jednak efekt ten był zwykle wiązany z posiadaniem psa. Dlatego też Lori Kogan z Wydziału Weterynarii Colorado State University oraz Shelly Volsche z Wydziału Antropologii Boise State University postanowiły sprawdzić, czy również mężczyźni posiadający koty są bardziej atrakcyjni dla kobiet. Uczone przeprowadziły badania na dwóch grupach. W pierwszej wzięło udział 708 kobiet, do drugiej zaangażowano 680 pań. Uczestniczki badań były heteroseksualne i miały od 18 do 24 lat. Każdej z grup przedstawiono zdjęcie innego mężczyzny. Raz w wersji z kotem i raz bez kota. Panowie byli w podobnym wieku, podobnie ubrani. Uczestniczki z pierwszej grupy, widząc zdjęcie zaprezentowanego im mężczyzny, oceniły, że jest on większym ekstrawertykiem, gdy na zdjęciu nie było z nim kota. Na zdjęciu z kotem wydawał się paniom większym neurotykiem, bardziej otwarty i miły. Druga grupa pań oceniła „swojego” mężczyznę jako bardziej ekstrawertywnego i samoświadomego gdy był na zdjęciu bez kota oraz bardziej otwartego i sympatycznego na zdjęciu z kotem. W obu grupach około 50% pań stwierdziło, że z równym prawdopodobieństwem umówiłoby się z mężczyzną ze zdjęcia, bez względu na to, czy trzymał kota czy też nie. Jednak w pierwszej grupie aż 30% pań uznało, że z większym prawdopodobieństwem umówi się z mężczyzną bez kota, a tylko 19% – że z większym prawdopodobieństwem umówi się z mężczyzną z kotem. W drugiej grupie różnica była mniejsza. Tam 23% wolało mężczyznę bez kota, a 19% – pana z kotem. Już wcześniej inne badania wykazywały, że mężczyźni, którzy lubią psy są postrzegani jako bardziej męscy i niezależni, a miłośnicy kotów jako mniej męscy. Niewykluczone zatem, że wśród kobiet w badanej grupie wiekowej tworzy to kulturową preferencję w kierunku mężczyzn lubiących psy. Obie uczone chcą teraz zbadać, jak kobiety będą postrzegały mężczyznę przedstawionego na zdjęciu z psem i bez psa. Później zaś skupią się na sprawdzeniu, czy rasa lub wielkość psa wpływają na postrzeganie mężczyzny przez kobiety. « powrót do artykułu\nPodział pracy ze względu na płeć. Nowe dowody potwierdzają, że istniał już u zarania neolitu\nBadania neolitycznych narzędzi przyniosły kolejne dowody na to, że już na początku neolitu istniał podział pracy ze względu na płeć. Do takich wniosków doszła Alba Masclans z hiszpańskiej CSIS (Consejo Superior de Investigationes Ciencificas – Wyższa Rada Badań Naukowych) i jej koledzy, którzy przeanalizowali ponad 400 narzędzi z tamtego okresu. Nasza praca pokazuje, jak ważne jest włączenie kwestii podziału pracy ze względu na płeć do badań nad przejściem z paleolitu do neolitu oraz uwzględnienie społecznych implikacji tego zjawiska. U początków neolitu w Europie, gdy migracje doprowadziły do rozpowszechnienia się uprawy roślin i hodowli zwierząt, pojawiły się nowe rodzaje prac i odpowiednie narzędzia, czytamy w artykule A sexual division of labour at the start of agriculture? A multi-proxy comparison through grave good stone tool technological and use-wear analysis opublikowanym na łamach PLOS ONE. Naukowcy przeanalizowali 441 kamiennych narzędzi znalezionych w grobach z początków neolitu. Zbadali je pod kątem zużycia, co pozwoliło na stwierdzenie, w jaki sposób były używane. Badali też kontekst, w jakim je znaleziono, czyli np. płeć osób, z którymi narzędzia pochowano, przeprowadzili badania izotopowe pozwalające poznać dietę i miejsce przebywania tych osób w różnych okresach życia. Wyniki badań zostały następnie poddane analizie statystycznej, która ujawniła istnienie znaczącej korelacji pomiędzy zebranymi informacjami. Nasze dane wskazują, że mężczyźni byli grzebani z kamiennymi narzędziami używanymi do pracy w drewnie, polowania, zabijania zwierząt hodowlanych oraz do przemocy międzyludzkiej. Kobiety zaś chowano z narzędziami do obróbki skóry zwierząt. Zauważyliśmy też różnice wzdłuż osi wschód-zachód, od Słowacji po Francję. Sugeruje ona, że podział pracy ze względu na płeć – a przynajmniej symboliczna funeralna manifestacja tego podziału – zmieniał się, w miarę rozprzestrzeniania się rolnictwa na zachód. Naukowcy od dawna spierają się o to, jak u zarania rolnictwa w czasie europejskiego neolitu kształtował się i zmieniał podział pracy ze względu na płeć oraz jaki wpływ miał on na organizację społeczną. Hiszpańscy naukowcy skupili się głównie na badaniach przedstawicieli kultury ceramiki wstęgowej rytej. Była to pierwsza w pełni neolityczna kultura w Europie Środkowej. Analizowali narzędzia znalezione na terenie Słowacji, Czech, Niemiec i Francji. Narzędzia w grobach nie muszą odpowiadać codziennym zajęciom za życia, ale pokazują sformalizowany symboliczny kontekst po śmierci. Mężczyźni są więc powiązani z narzędziami używanymi do zabijania zwierząt hodowlanych, pracy w drewnie, polowania i prawdopodobnie przemocy między osobami. Uderzający jest fakt, że ślady przemocy są w tej kulturze częściej widoczne na szkieletach dorosłych kobiet i osób młodych, podczas gdy nasze dane wskazują, że użytkownikami broni byli dorośli mężczyźni. W przeciwieństwie do mężczyzn, kobiety nie są zbyt często chowane z narzędziami, a w tych rzadkich przypadkach, gdzie znajdujemy narzędzia, są to takie, które były używane do pracy ze skórami i tkankami miękkimi zwierząt. Naukowcy zauważyli też, że narzędzia wykorzystywane przez kobiety były innego kształtu niż te używane przez mężczyzn. Bardziej przypominały narzędzia używane przez osoby nastoletnie. Różnicę tę można tłumaczyć albo przeznaczeniem narzędzi, albo normami społecznymi, które nakazywały różny sposób produkcji narzędzi w zależności od płci użytkownika. Nasze badania wskazują, że – przynajmniej w pewnym zakresie – podział pracy ze względu na płać może mieć swoje korzenie w kolonizacji Europy przez rolników, podsumowują autorzy badań. « powrót do artykułu\nWysokie spożycie owoców jagodowych bogatych w flawonoidy, takich jak truskawki czy jagody, może u kobiet aż o 2,5 roku opóźniać wystąpienie problemów z pamięcią związanych ze starszym wiekiem. Do takich wniosków doszli naukowcy z Uniwersytetu Harvarda i Brigham and Women's Hospital, którzy o swoich badaniach poinformowali na łamach Annals of Neurology. Tym, co czyni nasze badania wyjątkowymi, jest długi czas oraz ilość danych, jakie przeanalizowaliśmy. Dotychczas nie prowadzono tak szeroko zakrojonych badań nad owocami jagodowymi, mówi główna autorka badań, Elizabeth Devore. U kobiet, które spożywały co najmniej dwie porcje truskawek i jagód tygodniowo zauważyliśmy umiarkowane spowolnienie spadku zdolności pamięciowych. Efekt ten można osiągnąć za pomocą drobnej modyfikacji diety. W badaniach wykorzystano dane z Nurse's Health Study. To długoterminowe badania, w których wzięło udział 121 700 pielęgniarek w wieku 30–55 lat. Począwszy od 1976 roku co cztery lata kobiety wypełniają kwestionariusze dotyczące diety i częstotliwości spożywania różnych pokarmów. W latach 1995–2001 u 16 010 pań w wieku ponad 70 lat prowadzono co dwa lata badania funkcjonowania pamięci. Mediana wieku kobiet uwzględnionych w obecnych badaniach wnosiła 74 lata, a ich BMI to 26. Badania wykazały, że zwiększone spożycie truskawek i jagód było powiązane z wolniejszym spadkiem zdolności pamięciowych. Był on opóźniony nawet o 2,5 roku. To pierwsze dowody epidemiologiczne wskazujące, że owoce jagodowe opóźniają pogarszanie się pamięci u kobiet w starszym wieku, mówi Devore. Nasze badania mają duże znaczenie dla zdrowia publicznego, gdyż zwiększenie spożycia owoców jagodowych to bardzo prosty sposób na poprawę zdrowia starszych osób. « powrót do artykułu\nMiędzypłciowe różnice w zaburzeniach psychotycznych wynikają z różnic genetycznych\nNajwiększe badania genetyczne dotyczące zaburzeń nastroju i zaburzeń psychotycznych wykazały istnienie znaczących różnic pomiędzy płciami. Różnice te dotyczą tego, w jaki sposób geny związane z rozwojem układu nerwowego, odpornościowego oraz funkcjonowania naczyń krwionośnych wpływają na kobiety i mężczyzn cierpiących na schizofrenię, zaburzenia afektywne dwubiegunowe oraz zaburzenia depresyjne. W badania zaangażowano podczas 100 naukowców i grup naukowych, a w ich ramach porównano genomy 33 403 osób ze schizofrenią, 19 924 osób z zaburzeniami dwubiegunowymi oraz 32 408 z zaburzeniami depresyjnymi. Grupę kontrolną stanowiło 109 946 zdrowych osób. Wiemy, że kobiety są narażone na większe ryzyko zachorowania na zaburzenia depresyjne, a mężczyźni na schizofrenię. Ryzyko zaburzeń afektywnych dwubiegunowych jest takie samo u kobiet i mężczyzn, ale istnieją międzypłciowe różnice odnośnie pojawienia się, przebiegu i rokowań. Autorzy najnowszych badań chcieli dowiedzieć się, z czego biorą się takiego różnice w zachorowaniach. Żyjemy w epoce tworzenia i analizy wielkich ilości danych. Postanowiliśmy więc poszukać genów powiązanych z tymi chorobami, by w ten sposób zidentyfikować w genotypie cele dla terapii farmaceutycznych. To pozwoli nam lepiej opracować terapie tych chorób, które w różny sposób dotykają obu płci, mówi główna autorka badań, profesor Harvard Medical School Jill M. Goldstein, założycielka Innovation Center of Sex Diferences in Medicine (ICON). Różnice pomiędzy płciami odnośnie chorób chronicznych czy nowotworów są powszechne. Jednak w medycyna ciągle opiera się głównie na modelach zdrowia mężczyzn i samców zwierząt laboratoryjnych. Musimy opracować bardziej precyzyjne modele, biorące pod uwagę różnice międzypłciowe, wyjaśnia profesor Goldstein. Naukowcy wykazali, że na ryzyko wystąpienia schizofrenii, zaburzeń afektywnych dwubiegunowych i zaburzeń depresyjnych wpływają interakcje genów specyficznych dla obu płci i jest to wpływ inny od wpływu hormonów płciowych. To pokazuje, jak ważne jest prowadzenie szeroko zakrojonych badań genetycznych, na podstawie których można uzyskiwać dane statystyczne dotyczące wpływu genów na rozwój choroby w zależności od płci pacjenta, stwierdzają autorzy badań. Uczeni zauważyli, że istnieje związek pomiędzy schizofrenią, depresją i płcią w aktywności genów kontrolujących czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), który bierze udział w tworzeniu naczyń krwionośnych zarodka i angiogenezie. Zarówno depresja jak i schizofrenia w bardzo dużym stopniu współistnieją z chorobami układu krążenia. Sądzimy, że istnieją wspólne przyczyny występowania chorób psychicznych i układu krążenia, które nie są zależne od podawanych leków. Współwystępowanie depresji i chorób układu krążenia jest dwukrotnie częściej obserwowane u kobiet niż u mężczyzn. To zaś może, przynajmniej częściowo, potwierdzać nasze spostrzeżenie, że istnieją genetyczne różnice międzypłciowe dotyczące depresji i genów kontrolujących VEGF, dodaje Goldstein. Badacze zauważyli, że istnieje znacząca zależna od płci genetyczna różnorodność w obrębie wielu genów, w tym w genie INKAIN2, który bierze udział w transporcie jonów sodu i potasu oraz odgrywa ważną rolę w procesie pobudzania neuronów. Zastosowany inhibitor transkrypcji SLIM wywołał istotną różnicę w reaktywności neuronów. Z jednej strony była ona zależna od płci, z drugiej zaś, od choroby, którą analizowano. Stwierdzono, że w modelu schizofrenii istnieje istotny wpływ SLIM na gen MOCOS. Jest on aktywny w ścianach naczyń krwionośnych i odgrywa ważną rolę w regulowaniu ciśnienia krwi. W modelu symulującym przebieg depresji zauważono zaś znaczy wpływ płci na działanie receptora VEGF, kluczowego regulatora ciśnienia krwi. Ze szczegółami badań można zapoznać się na łamach Biological Psychiatry. « powrót do artykułu\nNowe badania wykazały, że o ile kobiety i mężczyźni z większą masą mięśniową są mniej narażeni na ryzyko zgonu z powodu choroby serca, to dodatkowo na kobiety korzystnie wpływa większa ilość tłuszczu. Okazuje się, że panie z większą masą tłuszczu są, niezależnie od masy mięśni, lepiej chronione przed zgonem z powodu chorób serca niż panie z mniejszą ilością tłuszczu. Do takich wniosków doszli badacze z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles (UCLA). Szczegóły badań opisano w artykule Sex Differences in the Association of Body Composition and Cardiovascular Mortality opublikowanym na łamach recenzowanego Journal of the American Heart Association. Naukowcy przeprowadzili metaanalizę danych zebranych w ciągu 15 lat o odkryli, że zgony w wyniku chorób serca zdarzają się o 42% rzadziej wśród kobiet o wyższej masie mięśni i tłuszczu w porównaniu z kobietami posiadającymi mniej mięśni i tłuszczu. Okazało się jednak, że różnicy takiej nie widać u kobiet, które mają większą masę mięśniową ale niską masę tłuszczu. Wskazuje to, że większa ilość tkanki tłuszczowej chroni kobiety przez zgonem z tego powodu. U mężczyzn zanotowano zaś nieco inne zjawisko. Panowie o wysokiej masie mięśni i wysokiej masie tłuszczu – w porównaniu z panami o niskiej masie mięśni i niskiej masie tłuszczu – byli narażeni na o 26% mniejsze ryzyko zgonu z powodu chorób serca. Jednak u tych mężczyzn, u których występowała wysoka masa mięśniowa i niska masa tłuszczu, ryzyko zgonu z powodu chorób serca było o 60% mniejsze. American Heart Association szacuje, że każdego roku na zawały umiera 5 milionów mężczyzn i 3 miliony kobiet. Od 50 lat liczba zgonów z powodu ataków serca spada, jednak u kobiet spadek ten jest wolniejszy. Ponadto wydaje się, że ich liczba rośnie u pań w wieku 35–54 lat. Dlatego też naukowcy postanowili przyjrzeć się składowi ciała dużej grupy ludzi. Przeanalizowali dane 11 463 osób w wieku 20 lat i starszym. Badanych podzielili na cztery grupy: niska masa mięśniowa i niska masa tłuszczu, niska masa mięśni i wysoka masa tłuszczu, wysoka masa mięśni i niska masa tłuszczu oraz wysoka masa mięśni i wysoka masa tłuszczu. Dla każdej z tych grup określono odsetek zgonów z powodu chorób serca. Autorzy badań, Preethi Srikanthan, Tamara Horwich, Marcella Calfon Press, Jeff Gornbein i Karol Watson, zauważają, jak ważne jest branie pod uwagę różnic pomiędzy płciami podczas oceny ryzyka chorób serca oraz tworzenia odpowiednich zaleceń zdrowotnych. Szczególnie, jeśli chodzi o te związane z tkanką tłuszczową. « powrót do artykułu\nUWAGA: Poniższy artykuł od początku spotkał się z ostrą krytyką czytelników i komentujących. Miesiąc po publikacji, 21 grudnia, został on wycofany, a Nature Communications opublikowało komunikat na ten temat. Podczas gdy obecnie propagowane na uniwersytetach polityki różnorodności zachęcają, by mentorami dla kobiet były inne kobiety – co ma pomóc w zwiększeniu liczby kobiet robiących karierę naukową – to nasze badania sugerują, iż to mentor płci męskiej może w większym stopniu zachęcać młodą kobietę do robienia kariery naukowej, mówi profesor Bedoor Al Shebli z kampusu Uniwersytetu Nowojorskiego w Abu Zabi. Al Shebli, profesor KInga Makovi oraz profesor Talal Rahwan postanowili przyjrzeć się relacjom mistrz-uczeń na uczelniach wyższych. Wyniki woich badań opublikowali na łamach Nature w artykule The Association between Early Career Informal Mentorship in Academic Collaborations and Junior Author Performance. Naukowcy rozpoczęli swoją pracę od analizy autorstwa ponad 300 milionów publikacji naukowych. Na tej podstawie zidentyfikowali 3 miliony par mentor-uczeń, z czego wybrali losową próbkę i poddali ją dalszej analizie. Stwierdzili, że jakość relacji mistrz-uczeń wpływa na jakoś publikacji naukowych, które w przyszłości uczeń pisze samodzielnie, bez opieki mistrza. Co ważne, w swojej analizie uczeni brali pod uwagę nie relację ucznia z formalnie przypisanym mu opiekunem naukowym, a relację z osobą, która rzeczywiście sprawowała rolę mistrza. Ponadto nie skupiali się tylko na jednym mentorze dla danego ucznia. Brali pod uwagę wszystkie osoby z otoczenia rozpoczynającego karierę naukowca, które – niezależnie od formalnie przypisanej roli – wspomagały go w pracy naukowej i miały większe doświadczenie od niego. W przeciwieństwie do poprzednich badań nad zagadnieniem mistrz-uczeń nie skupiano się tylko na formalnym opiekunie naukowym pracy doktorskiej czy na artykułach tworzonych na potrzeby jednego pisma naukowego. Przyglądano się większemu odcinkowi czasowemu kariery młodego naukowca oraz wspomagającym go w niej osobom. Na początku kariery naukowej relacja mistrz-uczeń może zachodzić nie tylko między dwiema osobami. Dla rozpoczynającego karierę naukowca wielu starszych uczonych może być mistrzami i wielu może go w tej karierze wspomagać. Nie muszą przy tym formalnie spełniać takiej roli, wyjaśnia Ali Shebli. Uczeni z NYU Abu Zabi oceniali jakość relacji używając dwóch czynników. Z jednej strony sprawdzali jaką pozycję naukową i jakie sukcesy naukowe miał za sobą mistrz w momencie opieki nad młodym naukowcem, z drugiej zaś jak rozległą sieć powiązań z innymi naukowcami i współpracownikami miał mentor gdy rozpoczynała się jego relacja z uczniem. Po analizie wybrali losową próbkę 2000 naukowców, których zidentyfikowali jako uczniów i dla których określili otaczającą ich sieć mistrzów. Skontaktowali się z nimi i poprosili o wypełnienie ankiety dotyczącej ich stosunków z mistrzami i wpływu mistrzów na ich karierę. Na podstawie tak przeprowadzonych analiz uczeni stwierdzili, że zwiększanie na uczelniach proporcji kobiet-mentorów jest powiązane nie tylko ze zmniejszonym wpływem mistrzów na kobiety robiące karierę naukową, ale również kobiety-mentorzy odnoszą z tego mniejsze korzyści. Wyniki tych badań przeczą wynikom badań wcześniejszych. Al Shebli, Makovi i Rahwan tak wyjaśniają te rozbieżności: Wcześniej wykazywano, że w przypadku kobiet posiadanie mistrza-kobiety zwiększa prawdopodobieństwo pozostania na uczelni i powiązane jest z lepszymi wynikami naukowymi. Jednak autorzy takich badań często porównywali kobiety posiadające mistrza-kobietę z kobietami, które w ogóle nie posiadały mistrza, zamiast porównywać z kobietami posiadającymi mistrza-mężczyznę. Nasze badania wypełniają tę lukę i wskazują, że kobiety robiące karierę naukową odnoszą więcej korzyści, gdy ich mistrzem jest mężczyzna niż inna kobieta. Przyczyny, dla których tak się dzieje, leżą poza zakresem niniejszej pracy.[...] Nasze badania sugerują też, że sami mentorzy odnoszą więcej korzyści, gdy ich uczniem jest mężczyzna, niż gdy jest nim kobieta. Jest to szczególnie widoczne, gdy mentorem również jest kobieta. « powrót do artykułu\nNietypowy pochówek z epoki wikingów\nEystein Østmo i jego zespół archeologów z Nowerskiego Uniwersytetu Nauki i Technologii dokonali odkrycia, które poruszyło i wprawiło w zdumienie norweskie środowisko archeologiczne. Pod warstwą ziemi o wyraźnie innym kolorze od otoczeni natrafiono na grób sprzed około 1000 lat, z epoki wikingów. Oczywiście samo znalezienie takiego pochówku nie jest niczym niezwykłym. Jednak zwykle groby takie występują w większych grupach. Tym razem jednak było inaczej. To jedyny znany grób wikingów w promieniu wielu kilometrów. To był jednak dopiero początek niespodzianek. Wykopaliska ujawniły istnienie kwadratowej okrywy. Mieli do czynienia nie ze zwyczajnym grobem, a z komorą grobową. Takie pochówki były zarezerwowane dla mieszkańców miast i wikińskiej elity. Tymczasem Trondelag już od czasów wikingów leżało na wiejskiej prowincji, z dala od większych ośrodków. Przedmioty znalezione w grobie wskazują, że pochowano tam kobietę. Archeolodzy natrafili m.in. ponad 300 zielonych i purpurowych koralików, liczne brosze oraz grzebienie. Znaleziono również kości i zęby. Naukowcy mają nadzieję, że ich analiza pozwoli na bliższe określenie tożsamości pochowanej. Biorąc pod uwagę naturę znalezionych przedmiotów i bogate wyposażenie grobu, naukowcy sądzą, że kobieta była wpływowym członkiem lokalnej społeczności. Na razie jednak nic więcej na jej temat nie wiadomo. « powrót do artykułu\nPraktycznie o od samego początku epidemii koronawirusa wiemy, że mężczyźni są bardziej narażeni na zgon z jego powodu, niż kobiety. Takie dane napływały w Chin już w styczniu. I tak jest też w Polsce. Przed dwoma dniami Główny Inspektor Sanitarny ujawnił, że o ile wśród chorych na COVID-19 jest 55,2% kobiet i 44,8% mężczyzn, to struktura zgonów wygląda zgoła inaczej. Wśród tych, którzy zmarli w Polsce mężczyźni stanowią 57,9%, a kobiety 42,1%. Już wcześniejsze epidemie koronawirusowe – SARS i MERS – nieproporcjonalnie bardziej uderzały w mężczyzn. Na przykład na SARS umierało 21,9% mężczyzn i 13,2% kobiet. Różnica wynosi więc ponad 60%! Jednym z branych pod uwagę czynników, które mogą wpływać na cięższy przebieg choroby u mężczyzn jest palenie papierosów. Dym papierosowy powoduje, że komórki płuc wytwarzają więcej proteiny ACE2, a to właśnie do niej przyczepia się wirus SARS-CoV-2, by wniknąć do komórki. Tymczasem w Chinach papierosy pali ponad 50% mężczyzn i jedynie 5% kobiet. Jednak Hua Linda Cai z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles twierdzi, że hipoteza o wpływie palenia tytoniu nie do końca znajduje pokrycie w faktach. Okazuje się bowiem, że w Chinach papierosy paliło jedynie 12,5% osób, które doświadczyły ciężkiego przebiegu COVID-19. Zdaniem Cai nie tłumaczy to różnicy pomiędzy kobietami a mężczyznami. Inne przychodzące na myśl wyjaśnienie brzmi: mężczyźni, szczególnie starsi, są w gorszym stanie zdrowia niż kobiety. Częściej są otyli, mają nadciśnienie, cukrzycę, nowotwory, choroby układu oddechowego i układu krążenia. I rzeczywiście, gdy naukowcy z Nowego Jorku wzięli te czynniki pod uwagę, okazało się, że płeć nie stanowi dłużej czynniku ryzyka. Różnicę wyjaśniać może też fakt, że kobiety mają silniejszy układ odpornościowy od mężczyzn. Istnieją duże różnice w układzie odpornościowym kobiet i mężczyzn, co ma znaczący wpływ na przebieg licznych chorób zakaźnych, mówi immunolog Philip Goulder z University of Oxford. Kobiety odnoszą korzyści, gdyż w każdej komórce posiadają dwa chromosomy X, podczas gdy mężczyźni mają jeden chromosom. W chromosomie X znajduje się wiele ważnych genów wpływających na funkcjonowanie układu odpornościowego, przypomina Goulder. Jednym z takich ważnych genów jest gen kodujący proteinę TLR7. Proteina ta odgrywa ważną rolę w wykrywaniu jednoniciowych wirusów RNA. A właśnie takimi są koronawirusy. U kobiet zachodzi więc dwukrotnie większa ekspresja tego białka niż u mężczyzn, zatem układ odpornościowy kobiet silniej reaguje na koronawirusy, mówi Goulder. Mimo, że jeden chromosom X jest u kobiet nieaktywny, to w komórkach układu odpornościowego ten brak aktywności nie dotyczy genu TLR7. Istnieją też pewne dowody, by przypuszczać, że żeńskie hormony płciowe, estrogen i progesteron, wzmacniają układ odpornościowy. Kwestia ta nie była jednak badana w kontekście COVID-19. Jeszcze innym powodem, dla którego COVID-19 może częściej zabijać mężczyzn jest mniejsza dbałość o higienę. Przeprowadzone w Chinach badania nad chorymi na COVID-19 wykazały, że cierpiący na tę chorobę panowie z większym prawdopodobieństwem byli nosicielami innych wirusów i bakterii. Nie można wykluczyć, że inne patogeny negatywnie wpływają na rokowania w przebiegu COVID-19. « powrót do artykułu\nMężczyźni stanowią większe zagrożenie na drogach niż kobiety, a pojazdami nieproporcjonalnie zagrażającymi innym uczestnikom drogi są motocykle. Takie wnioski płyną z badań opublikowanych na łamach British Medical Journal. Badania te, w przeciwieństwie do wielu wcześniejszych, brały pod uwagę nie tylko sposób korzystania z drogi, ale też rodzaj pojazdu, jakim się poruszamy liczbę przebytych kilometrów. Ryzyko związane z ruchem drogowym jest zwykle oceniane w przeliczeniu na mieszkańca danego kraju. Jednak w ostatnim czasie coraz częściej zbiera się dane, które pozwalają obliczyć ryzyko w zależności od liczby przejechanych kilometrów czy czasu podróży. To zaś pozwala specjalistom na dokonywanie bardziej szczegółowych ocen, związanych z wykorzystaniem konkretnego środka transportu. Rachel Aldred i Rob Johnson z University of Westminster oraz Christopher Jackson i James Woodcock z University of Cambridge postanowili szczegółowo sprawdzić zagrożenie, jakie na drogach Anglii stanowią różne kategorie kierowców oraz różne pojazdy. W podsumowaniu badań [PDF] czytamy, że w przeliczeniu na każdy przejechany kilometr, autobusy i ciężarówki stwarzają największe ryzyko spośród samochodów dla innych użytkowników drogi, a rowery stanowią najmniejsze ryzyko. Motocykle stwarzają zaś znacząco większe ryzyko niż samochody. Ryzyko zgonu innych użytkowników drogi stwarzane na każdy kilometr przejechany przez samochody osobowe i furgonetki jest większe na drogach wiejskich. Generalnie, ryzyko jest większe na większych drogach, co sugeruje związek ryzyka z prędkością. Nie dotyczy to jednak ciężarówek. Mężczyźni stwarzają większe zagrożenie niż kobiety, z wyjątkiem sytuacji, w której kierują autobusami. Mężczyźni są też nadreprezentowani jako kierowcy pojazdów stwarzających większe ryzyko. Autorzy badań oceniali ryzyko dla innych użytkowników drogi stwarzane przez rowery, samochody osobowe (w tym taksówki), furgonetki, autobusy, ciężarówki i motocykle. Uwzględniali przy tym płeć kierowcy oraz rodzaj drogi. Drogi zostały podzielone na główne w obszarach miejskich, boczne w obszarach miejskich, główne w obszarach pozamiejskich, boczne w obszarach pozamiejskich oraz niesklasyfikowane. Ryzyko zgonu szacowano w przeliczeniu na każdy miliard kilometrów. Wykorzystano dane dotyczące wypadków na terenie Anglii w latach 2005–2015. Jako, że szacowano ryzyko stwarzane dla innych użytkowników drogi, z danych tych usunięto informacje o 24% wypadków, w których zaangażowanych był wyłącznie pojazd sprawcy oraz o 3% wypadków, gdzie nie określono rodzaju pojazdu sprawcy. W zestawie analizowanych danych większość informacji (85% wszystkich poszkodowanych i 75% ofiar śmiertelnych) przypadało na kolizje dwóch pojazdów. W takim wypadku ofiary przypisywano drugiemu z pojazdów. Na przykład jeśli doszło do kolizji samochodu i roweru, w której ranni zostali i kierujący rowerem i kierujący samochodem, wówczas rannego rowerzystę przypisywano do ryzyka stwarzanego dla innych uczestników drogi przez samochód, a rannego kierowcę – do ryzyka stwarzanego dla innego uczestnika drogi przez rower. Jeśli w kolizji brało udział więcej pojazdów podobnej wielkości, poszkodowanych przypisywano losowo do każdego z pojazdów. Gdy zaś było więcej pojazdów o różnej wielkości, każdego z poszkodowanych przypisywano do ryzyka stwarzanego przez największy z pojazdów. W analizie nie uwzględniono autostrad, gdyż tam nie jest dopuszczalny ruch pieszych ani wielu rodzajów pojazdów. W sumie naukowcy mieli więc do przeanalizowania wypadki, w których zginęło 14 425 osób (to 69% wszystkich wypadków śmiertelnych w badanym okresie), w tym 4509 pieszych. Uczeni mieli do dyspozycji informacje o liczbie kilometrów przejeżdżanych w Anglii przez poszczególne typy pojazdów, informacje o podziale płci wśród posiadaczy praw jazdy, o kategoriach praw jazdy wydanych kobietom i mężczyznom itp. itd. Na przykład, jako że kobiety stanowią 4% posiadaczy praw jazdy upoważniających do kierowania pojazdami o ładowności powyżej 3500 kg, badacze przyjęli, że kobiety odbywają 4% podróży takimi pojazdami. Z analizy dowiadujemy się, że samochody osobowe można powiązać z 66% ofiar śmiertelnych na drogach, ciężarówki z 16,5%, furgonetki z 9%, autobusy z 5,3%, motocykle z 2,3%, a rowery z 0,4%. Widoczne są różnice w proporcjach w zależności od rodzaju drogi. Na przykład na dużych drogach pozamiejskich ciężarówki są powiązane z 23,6% ofiar śmiertelnych. Z kolei autobusy powiązano z 9,3% ofiar śmiertelnych na dużych drogach miejskich i z 7,8% ofiar śmiertelnych na podrzędnych drogach miejskich. Okazuje się, że na wszystkich rodzajach dróg autobusy są powiązane z 19,2 wypadkami śmiertelnymi na każdy miliard kilometrów. Dla ciężarówek jest ot 17,1 zgonów na miliard kilometrów. Motocykle, pomimo ich niewielkich rozmiarów, są powiązane z 7,6 zgonów na miliard kilometrów. Z kolei samochody, które powodują najwięcej zgonów, można powiązać z 3,3 zgonów wśród innych użytkowników dróg na każdy miliard kilometrów. Furgonetki to 2,6 zgonów, a rowery to 1,1 zgonu. Ryzyko znacznie się różni w zależności od typu drogi. Samochody ciężarowe stwarzają znaczne, podobne, ryzyko na wszystkich rodzajów dróg. Jednak już w innych typach pojazdów widać różnice. Motocykle stwarzają trzykrotnie większe ryzyko na dużych drogach miejskich niż na podrzędnych drogach miejskich. Podobny wzorzec widoczny jest w przypadku autobusów. Tutaj każde miliard kilometrów przejechanych na dużych drogach miejskich jest powiązane z dwukrotnie większą liczbą zgonów wśród innych uczestników ruchu niż miliard kilometrów przejechany na podrzędnych drogach miejskich. W przypadku rowerów ryzyko na dużych drogach pozamiejskich jest znacznie wyższe niż dla wszystkich innych typów dróg. W przypadku samochodów osobowych, furgonetek i rowerów ryzyko jest generalnie wyższe na drogach poza miastami niż w miastach. Naukowcy przedstawili też dane dotyczące osób rannych w wypadkach, jednak są to dane mniej wiarygodne, gdyż większość wypadków z rannymi nie jest zgłaszanych na policję. Obowiązek taki dotyczy tylko wypadków z ofiarami śmiertelnymi. Okazuje się też, że mężczyźni stwarzają większe zagrożenie na drogach niż kobiety. W przypadku samochodów osobowych i furgonetek kierowanych przez mężczyzn zagrożenie zgonem dla innych uczestników drogi jest 2-krotnie większe niż w przypadku tych samych pojazdów kierowanych przez kobiety. Jeśli zaś mężczyźni siadają za kierownicę ciężarówki, to na każdy miliard kilometrów stwarzają oni 4-krotnie większe zagrożenie niż w przypadku kobiet. Jeszcze gorzej jest w przypadku motocykli. Tutaj ryzyko stwarzane dla innych uczestników drogi przez mężczyzn jest aż 10-krotnie wyższe, niż gdy motocyklem kieruje kobieta. Kobiety i mężczyźni kierujący rowerami i autobusami stwarzają dla innych porównywalne ryzyko na każdy miliard kilometrów. Ogólnie rzecz biorąc z badań wynika, że autobusy i ciężarówki stwarzają na drogach znacząco większe zagrożenie niż samochody osobowe i furgonetki. Ryzyko stwarzane przez motocykle plasuje się pomiędzy ciężarówkami/autobusami a osobówkami/furgonetkami, co, biorąc pod uwagę wielkość motocykli oznacza, że stwarzają one nieproporcjonalnie duże zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Najmniejsze zagrożenie stwarzają rowery. Większe drogi wiążą się z większym zagrożeniem, ale nie dotyczy to ciężarówek. Mężczyźni stwarzają od 2 do 4 razy większe zagrożenie na drogach niż kobiety, ale i tutaj są dwa wyjątki – autobusy gdzie zagrożenie jest podobne i motocykle, gdzie zagrożenie stwarzane przez mężczyzn jest znacznie wyższe. « powrót do artykułu\nObecność koronawirusa SARS-CoV-2 potwierdzono za pomocą testu u 20-letniej kobiety z plemienia Kokama. Jak poinformowało SESAI (Secretaria Especial de Saúde Indígena), pochodzi ona z São José w Santo Antônio do Içá w stanie Amazonas. To pierwszy przypadek zakażenia u przedstawiciela rdzennej ludności Brazylii. Dziewczyna, która mówi, że ma objawy COVID-19 (suchy kaszel), wspomaga na co dzień lekarza; pracuje jako pielęgniarka środowiskowa (Agente Indígena de Saúde). Jest jedną z 27 osób (15 pracowników medycznych i 12 pacjentów), które poddano monitoringowi, bo miały kontakt z Matheusem Feitosą, doktorem, u którego zdiagnozowano COVID-19. Tylko u niej potwierdzono zakażenie. Dwunastu przedstawicieli plemienia Ticuna z Laco Grande - również w Antônio do Içá - spotkało się z lekarzem 19 marca. Wg SESAI, wynik testu był u nich co prawda negatywny, ale i tak wszyscy pozostają nadal w izolacji. Zajmują się nimi specjaliści z Equipe Multidisciplinar de Saúde Indígena do Dsei Alto Solimões. Dziewczyna z plemienia Kokama i 7 jej krewnych przechodzi kwarantannę. Krewnych poddano badaniu. Teraz czekają na wyniki. Dwudziestolatka napisała, że 18 marca spotkała się ze znajomym, u którego zdiagnozowano COVID-19. Trzy dni później miałam suchy kaszel i straciłam smak i powonienie. Dziewczyna przestała chodzić do pracy i poddała się samokwarantannie. Pozytywny wynik testu dostała 31 marca. Ticunowie odczuli po negatywnym wyniku ulgę, teraz chcą zablokować dostęp do wioski - zarówno drogą lądową, jak i za pośrednictwem rzeki. W okresie odosobnienia będzie co robić. Boimy się, ale nadal trzeba zajmować się plantacjami i łowić ryby. Wiele osób drżało przed tym, co się właśnie stało. W zeszłym tygodniu agendy ds. zdrowia obawiały się, że po kontakcie z amerykańskimi turystami doszło do zarażenia w plemieniu Marúbo. Na szczęście testy dały wynik negatywny. Dla rdzennej populacji obcy patogen może być bardzo niebezpieczny. Ryzyko, że wirus się rozprzestrzeni i dojdzie do zdziesiątkowania ludności, jest duże - powiedziała BBC Sofia Mendonça z Federal University of São Paulo (Unifesp). Dodatkowo rdzenne społeczności żyją w odległych zakątkach kraju, co oznacza, że dostawy sprzętu i wsparcia medycznego są niemal niemożliwe. « powrót do artykułu\nPosiadanie więcej niż 10 partnerów seksualnych w ciągu życia wiąże się ze znacznym wzrostem ryzyka zachorowania na nowotwór, dowiadujemy się z British Medical Journal. Poinformowano tam o wynikach badań nad wpływem liczby partnerów seksualnych na zdrowie. Międzynarodowy zespół naukowy z Austrii, Wielkiej Brytanii, Kanady i Turcji przeanalizował dane z English Longitudinal Study of Ageing (ELSA). Zebrano tam informacje dotyczące reprezentatywnej próbki osób w wieku powyżej 50. roku życia mieszkających w Anglii. Badanych pytano m.in. o to, ilu partnerów seksualnych mieli w życiu. Na 7079 badanych na pytanie to odpowiedziały 5722 osoby, w tym 2537 mężczyzn i 3185 kobiet. Respodentów podzielono na cztery grupy w zależności od liczby partnerów seksualnych: 0-1, 2-4, 5-9 oraz 10+. Uczestnicy badania byli też pytani o zdrowie, zebrano informacje o ich wieku, rasie, stanie cywilny, dochodach gospodarstwa domowego, stylu życia (picie alkoholu, palenie papierosów, aktywność fizyczna), stanie zdrowia psychicznego i innych. Średnia wieku uczestników badania wynosiła 64 lata, a niemal 3/4 z nich było w związkach małżeńskich. Do posiadania 0-1 partnerów seksualnych przyznało się 28,5% mężczyzn oraz 41% kobiet, w grupie 2-4 partnerów znalazło się 29% panów i 35,5% pań, do grupy 5-9 partnerów trafiło 20% mężczyzn i 16% kobiet, a o posiadaniu co najmniej 10 partnerów seksualnych poinformowało 22% mężczyzn i 8% kobiet. U obu płci zauważono, że większa liczba partnerów seksualnych była powiązana z młodszym wiekiem, statusem singla oraz z najwyższym lub najniższym przedziałem dochodów gospodarstwa domowego. Ci, którzy mieli więcej partnerów seksualnych z większym też prawdopodobieństwem palili papierosy, poli alkohol i byli aktywni fizycznie. Po przeanalizowaniu wszystkich danych okazało się, że istnienie statystycznie istotny związek pomiędzy liczbą partnerów seksualnych a ryzykiem wystąpienia nowotworu. Kobiety, które miały w ciągu życia ponad 10 partnerów seksualnych miały też o 91% większe ryzko zachorowania na nowotwór, niż kobiety znajdujące się w grupie 0-1 partnerów. Z kolei w przypadku mężczyzn, tam, gdzie mieli oni 2-4 partnerów seksualnych ryzyko nowotworu było o 57% wyższe niż w grupie 0-1 partnerów, a dla mężczyzn z grupy 10+było o 69% wyższe. Ponadto w przypadku kobiet, ale już nie w przypadku mężczyzn, zaobserwowano, że tam, gdzie liczba partnerów seksualnych jest większa od 4 rośnie ryzyko wystąpienia chronicznej choroby. Autorzy zastrzegają, że prowadzili wyłącznie badania obserwacyjne, nie są więc w stanie określić przyczyny zaobserwowanego zjawiska. Jednak – jak zauważają – z innych badań wiemy, że wiele infekcji przenoszonych drogą płciową przyczynia się do rozwoju nowotworów i schorzeń wątroby, zatem być może tutaj należy upatrywać przyczyn. Ich zdaniem, podczas badań przesiewowych w kierunku nowotworów, przydatne byłyby informacje o liczbie partnerów seksualnych, gdyż pozwoliłyby one wyłonić osoby bardziej narażone. Osobną kwestią są zaobserwowane różnice pomiędzy płciami. Z jednej bowiem strony mężczyźni mają zwykle więcej partnerek seksualnych niż kobiety, ale z drugiej strony kobiety bardziej dbają o zdrowie, częściej chodzą do lekarza, stąd zatem może wynikać większy odsetek diagnoz, ale i w ich przypadku choroba może zostać zauważona na wcześniejszym etapie, gdy jest łatwiejsza w leczeniu. « powrót do artykułu\nWiększość kobiet na świecie jest niezadowolonych z rozmiaru swoich piersi. To odkrycie, które ma znaczący wpływ na zdrowie i systemy opieki zdrowotnej. W Breast Size Satisfaction Survey (BSSS) pod kierunkiem profesora Virane Swamiego z Anglia Ruskin University, zaangażowanych było ponad 100 naukowców z całego świata, którzy przeprowadzili ankiety wśród 18 541 kobiet z 40 krajów. Jak czytamy w piśmie Body Image, naukowcy stwierdzili, że 48% kobiet chciałoby mieć większe piersi, 23% chce mieć mniejsze, a jedynie 29% kobiet jest zadowolonych z rozmiaru swojego biustu. MEdiana wieku kobiet biorących udział w badaniu wynosiła 34 lata. Kobiety, które nie są usatysfakcjonowane z wielkości piersi, przyznały też, że rzadziej badają piersi, co ma duże znaczenie w profilaktyce antynowotworowej. Ponadto okazało się również, że brak satysfakcji z rozmiarów biustu wiąże się też z gorszym dobrostanem, mniejszą samooceną i mniejszym poczuciem szczęścia. Jest też związane z większym prawdopodobieństwem niezadowolenia z własnej wagi i ogólnego wyglądu. Największy stopień niezadowolenia z rozmiarów biustu – czyli różnica pomiędzy rzeczywistym a wymarzonym rozmiarem – zaobserwowano u kobiet w Brazylii, Japonii, Chinach, Egipcie i Wielkiej Brytanii. Nasze badania pokazują, że większość kobiet na świecie może być niezadowolonych z rozmiarów swojego biustu. Ma to duże znaczenie dla zdrowia fizycznego i psychicznego kobiet, mówi profesor Swami. Nowotwór piersi to jedna z głównych przyczyn zgonów kobiet z powodów nowotworów. Słaba przeżywalność jest tutaj związana ze słabą samoświadomością. A niezadowolenie z rozmiarów biustu może prowadzić do stosowania strategii unikowych, które ograniczają świadomość własnego ciała, szczególnie, jeśli kobieta czuje się zawstydzona rozmiarem biustu. Podczas naszych badań znaleźliśmy bezpośredni związek pomiędzy niezadowoleniem z rozmiarów piersi i słabą ich świadomością, co przejawia się rzadszym ich badaniem i słabszym rozpoznawaniem zmian w piersiach, dodaje uczony. Uczeni stwierdzili też, że niezadowolenie z rozmiarów biustu spada z wiekiem. Niewykluczone, że starsze kobiety czują mniejszy nacisk na posiadanie idealnego biustu, albo też po urodzeniu dziecka i jego karmieniu piersią kobiety zaczynają postrzegać biust z bardziej utylitarnego, a nie estetycznego, punktu widzenia. « powrót do artykułu\nMężczyźni ewoluowali do walki na pięści\nW świecie zwierząt u samców rozwinęły się różnego typu struktury służące walce. Podobnie jest u ludzi. Z badań przeprowadzonych na University of Utah wynika, że górna część ciała mężczyzn jest zbudowana tak, by zadawać silniejsze ciosy pięściami. U ssaków różnice między samicami a samcami są często największe w strukturach używanych jako broń, mówi profesor David Carrier. Uczony przez lata badał hipotezę, że u mężczyzn różne struktury ciała ewoluowały tak, by odnosili oni sukces w walce. Już wcześniejsze badania wykazały, że proporcje męskiej dłoni są takie, by lepiej ją chronić, gdy jest zaciśnięta w pięść. Prowadzono też badania nad kośćmi twarzy, która jest najczęściej celem uderzeń pięściami, oraz nad rolą pięt w nadawaniu większej siły górnej połowie ciała. Jedną z naszych hipotez było stwierdzenie, że jeśli jesteśmy wyspecjalizowani w zadawaniu ciosów pięściami, to mężczyźni powinni mieć szczególnie silne mięśnie odpowiedzialne za tę czynność, mówi Carrier. Uczony wraz ze swoimi współpracownikami zaprojektował eksperyment do badania dymorfizmu płciowego, czyli różnicy pomiędzy płciami, w zadawaniu ciosów. Już wcześniej było wiadomo, że w górnej części ciała mężczyźni mają o 74% więcej masy mięśniowej i generują o 90% więcej siły. Nie wiadomo jednak, co jest przyczyną takiego stanu rzeczy. Generalnie rzecz biorąc, próbujemy zrozumieć, dlaczego pojawia się dymorfizm płciowy. Mierzymy więc rzeczywiste różnice pomiędzy mięśniami czy szkieletem samców i samic różnych gatunków, a następnie szukamy zachowań, które uzasadniają te różnice, stwierdza członek zespołu naukowego, Jeremy Morris. Uczeni badali więc ochotników pod kątem siły zadawania ciosu pięścią, a uzyskane wyniki porównywali z eksperymentem, podczas którego badani ciągnęli do przodu linę umieszczoną nad ich głową. Miało to symulować rzut oszczepem. W ten sposób testowali alternatywną hipotezę mówiącą, że mężczyźni ewoluowali do rzutu oszczepem w czasie polowania, a nie do walki na pięści. W badaniach wzięło udział 20 mężczyzn i 19 kobiet. Wybrano osoby aktywne fizyczne. Nasi uczestnicy byli bardzo sprawni i aktywni, wyjaśnia Morris. Okazało się, że nawet tam, gdzie przedstawiciele obu płci wykazywali się porównywalną sprawnością fizyczną, to siła przeciętnego mężczyzny podczas zadawania ciosu pięścią była o 162% większa niż siła przeciętnej kobiety. Nawet najsłabszy mężczyzna zadawał silniejsze ciosy od najsilniejszej kobiety. Jak mówi Carrier, tak duża różnica między płciami musiała ewoluować długo i w konkretnym celu. To dramatyczny przykład dymorfizmu płciowego, który rozwija się, gdyż mężczyźni są bardziej wyspecjalizowani w walce i walczą w pewien szczególny sposób, czyli na pięści, dodaje naukowiec. Podobnie wielkiej różnicy nie zauważono w eksperymencie z przeciąganiem liny, co wskazuje, że mężczyźni ewoluowali bardziej do walki na pięści, niż do rzucania bronią miotaną. « powrót do artykułu\nW Korei Południowej kwarantannie poddano 36-letnią kobietę. Pojawiły się bowiem uzasadnione obawy, że podczas ostatnich podróży biznesowych do Chin zaraziła się występującym tam wirusowym zapaleniem płuc. Koreańskie Centra Kontroli i Prewencji Chorób (KCDC) poinformowały w środę, 8 stycznia, że kobieta, u której po wyjazdach do Chin w zeszłym miesiącu we wtorek zdiagnozowano zapalenie płuc, może stanowić pierwszy południowokoreański przypadek choroby układu oddechowego o nieznanej jeszcze przyczynie. Anonimowa kobieta pracuje dla firmy z siedzibą w pobliżu Seulu. Trzydziestego grudnia wróciła z 5-dniowej podróży do miasta Xiamen w południowo-wschodnich Chinach. Wystąpiły u niej kaszel i gorączka. W połowie ubiegłego miesiąca 36-latka przebywała również przez 5 dni w Wuhanie; przypomnijmy, że to tu odnotowano pierwsze przypadki tajemniczej choroby. Pacjentka powiedziała lekarzom, że nie miała kontaktu ze zwierzętami ani nie odwiedzała targu rybnego na przedmieściach, z którym powiązano sporą część przypadków. KCDC podało, że stan kobiety jest stosunkowo dobry. Przechodzi testy, które mają pokazać, czy to ta sama choroba, co u pacjentów z Wuhanu. Południowokoreańskie władze zacieśniły monitoring osób wracających z Chin i doradzają podróżującym, by unikali kontaktu ze zwierzętami i zadbali o higienę. Jak dotąd przez niezidentyfikowaną postać wirusowego zapalenia płuc w Wuhanie do szpitala trafiło 59 osób. W Hongkongu po niedawnych wizytach w Wuhanie na infekcje dróg oddechowych połączone z gorączką leczono 15 osób (stan na niedzielę). Nie ma pewności, czy to ta sama choroba, co w Wuhanie. « powrót do artykułu\nPodczas prac renowacyjnych prowadzonych w kaplicy cmentarnej św. Atanazego z Athosu, która należy do Klasztoru Pantokratora, jednego z klasztorów z Góry Athos, znaleziono kości należące prawdopodobnie do kobiety. Zaskoczyło to naukowców pracujących przy projekcie, gdyż od XI w. kobiety nie mogą przebywać na półwyspie. O odkryciu poinformował mieszkający w Salonikach architekt konserwator Phaidon Hadjiantoniou, który od lat angażuje się w prace na Górze Athos. W zeszły weekend (7-8 grudnia) wziął on udział w 4. Warsztatach Naukowych w Centrum Góry Athos, gdzie zaprezentował odczyt na temat trwających prac remontowych. Jak podkreślił na swoim profilu na Facebooku, największe zainteresowanie wzbudziła informacja o znalezieniu ludzkich kości, wśród których parę próbek może należeć do kobiety (lub kobiet). Kaplica św. Atanazego jest zlokalizowana poza klasztorem, na skale nad morzem. Podczas prac renowacyjnych pod kamienną podłogą narteksu znaleziono dość znaczną liczbę ludzkich kości; należały one do co najmniej 7 osób. Jesienią kości i próbki organiczne zostały przekazane do Laboratorium Archeometrii NCSR "Demokritos" (Γιάννης Μανιάτης, Yannis Maniatis). Antropologicznym badaniem kości zajęła się Laura Wynn-Antikas. Kości nie kłamią. Powiedzą ci, jak dana osoba żyła, a być może również, jak zmarła. Gdy poproszono ją o zbadanie kości z Góry Athos, nawet ona była jednak zaskoczona. Okazało się bowiem, że niektóre z nich nie wyglądały na męskie. [...] Morfologia kości przedramienia oraz kości piszczelowej i krzyżowej była tak różna. O ile pozostałe kości były pokaźniejsze i wchodziły w skład szkieletu mężczyzn, o tyle wymiary tych wpadały w zakres kobiecych parametrów. Wynn-Antikas wyjaśnia, że to pochówek wtórny (kości przeniesiono). Zaintrygowani mnisi z Klasztoru Pantokratora poprosili o datowanie radiowęglowe. Jeśli mówimy o kobiecie albo nawet o kobietach, rodzi to wiele pytań, w tym o tożsamość właścicielki/właścicielek. Od 1060 r. na terenie półwyspu nie mogą przebywać kobiety (hoduje się tu nawet zwierzęta wyłącznie płci męskiej). Obecnie łodzie i statki z kobietami na pokładzie nie mogą podpływać do brzegu na odległość mniejszą niż 500 m. Zakaz ten nosi nazwę avaton. Mimo że UE uznała go za nielegalny, mnisi niczego nie zmienili. Jeśli wśród szczątków znajdzie się kobieta, będzie to pierwszy znany przypadek kobiety, której miejscem wiecznego spoczynku stała się Góra Athos. W czasie najazdów, np. pirackich, mnisi otwierali swoje podwoje przed kobietami, ale to bardzo rzadkie przypadki. Słynna opowieść głosi, że serbski król [Stefan Urosz IV Duszan] przyjechał na Athos z żoną [Jeleną], ale choć mnisi zgodzili się na czasowe uchylenie zakazu wstępu kobiet na górę, królowa była noszona i nigdy nie stanęła na tutejszej ziemi. We wszystkich pomieszczeniach rozłożono dywany, by upewnić się, że także tu nigdy nie dotknie gruntu - opowiada Hadjiantoniou. Podczas wieloletnich prac Hadjiantoniou nigdy nie natknął się na nic podobnego, można się więc domyślić, że w jego głowie od razu zapaliła się czerwona lampka. Pierwszy raz natknąłem się na kości umieszczone pod podłogą kaplicy. To bardzo ciekawe, skontaktowałem się więc ze specjalistami, między innymi z Laurą. Jedno jest pewne, ci ludzie nie trafiliby tutaj, gdyby nie byli ważni dla klasztoru. Wynn-Antikas dodaje, że choć nie odkryto czaszek, pod podłogą znajdowało się 7 żuchw. [...] Ludzie ci byli na tyle ważni, że warto było dla nich rozkopać podłogę ważnego kościoła. To wymagało dużego wysiłku ze strony żywych. Nie wiadomo, czemu ich ekshumowano. Wiadomo jednak, że cały proces transferu przeprowadzono z dużą pieczołowitością. Wśród szczątków znajdowały się bowiem mniejsze kości, które z łatwością można zgubić lub przeoczyć. Datowanie ujawni kolejny element układanki. Zajmuje się nim wspomniany wcześniej dr Yannis Maniatis. Cały proces potrwa prawdopodobnie 3 miesiące. Jeśli pojawią się przesłanki, przeprowadzone zostanie badanie DNA, które pokaże, czy któreś ze szczątków są naprawdę żeńskie. W tym miejscu warto dodać, że ze wstępnych ustaleń Antikas-Wynn wynika, że 3 z wielu okazów szpiku kostnego mogły należeć do kobiet. Jeśli wszystkie wyniki wskażą na XV-XVI w., kobiece kości będzie można powiązać ze Staną, żoną Barbula, który był najbardziej prominentnym darczyńcą klasztoru w tym okresie. « powrót do artykułu\nkaplica cmentarna św. Atanazego z Athos\nW Vinjeørze w Norwegii nieopodal krawędzi klifu archeolodzy odkryli w październiku niezwykły pochówek łodziowy. Kobietę i mężczyznę zmarłych w odstępie ok. 100 lat pochowano w łodziach włożonych jedna w drugą. Wykopaliska prowadzono w związku z przebudową autostrady E39. Kobieta zmarła w drugiej połowie IX w. na farmie znanej dziś jako Skeiet w Vinjeørze. Do jej sukni przypięto 3 brosze: 2 w formie muszli z pozłacanego brązu i jedną w postaci krzyża, wykonanego z elementu irlandzkiej uprzęży. Ciało wraz z darami pogrzebowymi (w tym naszyjnikiem z pereł) złożono w łodzi o długości 7-8 m. Zamiast wykopać dla zmarłej nowy grób, rozkopano grób mężczyzny, który w VIII w. został pochowany z bronią w większej 9-10-m łodzi. Łódź kobiety włożono w łódź mężczyzny, a następnie oboje pogrzebano. Od odkrycia łodzi w październiku naukowcy z Norweskiego Uniwersytetu Nauki i Technologii (NTNU) głowią się, czemu się tak stało, skoro zgony tych ludzi dzielił wiek. Włożone jedna w drugą łodzie odkryto w jamie przykurhanowej (fosie); w centrum może się znajdować pochówek sprzed VIII w. Prawie całe drewno z łodzi zbutwiało. Zachował się tylko fragment kilu mniejszej z nich. Właściwości gleby ze stanowiska nie są dobre dla zachowania kości, dlatego archeolodzy ucieszyli się, znajdując w górnym pochówku łodziowym fragmenty czaszki kobiety. Mamy nadzieję, że uda się pozyskać DNA i dowiedzieć się czegoś więcej o zmarłej, np. o jej wyglądzie. Innym źródłem wiedzy na jej temat może być analiza izotopowa. Brosza w formie krzyża dużo mówi o kobiecie i jej społeczności. Wygląd ozdoby wskazuje, że pochodzi z Irlandii - opowiada Aina Heen Pettersen, doktorantka z NTNU. Z tyłu broszy zachowały się mocowania skórzanych pasów uprzęży. Do jednego z nich nowi właściciele dołączyli szpilkę, dzięki czemu przedmiot mógł być używany jako broszka. Wiele wskazuje na to, że takie elementy uprzęży były rozdzielane między ludzi, którzy brali udział w wyprawach wikingów albo pomagali je organizować. Mężczyznę pochowano z włócznią, tarczą i jednosiecznym mieczem. Dzięki broni wiek pochówku określono na VIII w. Co łączyło go z pochowaną z nim później kobietą? Wg Raymonda Sauvage'a z Muzeum Uniwersyteckiego NTNU, rozsądnie jest zakładać, że byli spokrewnieni. Rodzina była bardzo ważna w społeczeństwie ery wikingów; chodziło zarówno o oznaczanie statusu, jak i o konsolidację praw własności. [...] Kobietę i mężczyznę pochowano [zapewne] razem, by wskazać na prawa własności rodziny do farmy. « powrót do artykułu\nMeksyk potwierdził, że 50-letnia brytyjska turystka, która tydzień temu przyleciała do Cancún, jest chora na odrę. Kobieta miała się udać na wypoczynek do Playa del Carmen, ale ponieważ źle się czuła, zgłosiła się do prywatnego szpitala. Wg Ministerstwa Zdrowia, krewni kobiety - 33-letni mężczyzna, 29-letnia kobieta, 14-letni chłopiec i 7-letnia dziewczynka - nie wykazywali objawów. We wtorek (28 maja) 50-latka została przewieziona do państwowego szpitala, w którym uruchomiono procedury epidemiologiczne. Pobrano próbki do analizy oraz sprawdzono, z kim kobieta miała kontakt. Władze stanu Quintana Roo podjęły kroki, by zapobiec zakażeniom wtórnym, szczególnie u dzieci i młodzieży. Ostatnia epidemia odry miała miejsce w Meksyku w latach 1989-90 (odnotowano wtedy 89.163 przypadki). « powrót do artykułu\nEwolucja podziału pracy ze względu na płeć jest bardzo trudna do prześledzenia, gdyż mamy niewiele dowodów archeologicznych pokazujących, która płeć czym się zajmowała. Przyjmuje się tu wiele założeń, bazując głównie na współczesnych społeczeństwach, co niekoniecznie musi przekładać się na społeczeństwa żyjące przed wiekami. Doktor John Kantner, profesor archeologii antropologicznej z University of North Florida, zaproponował nową metodę zbadania, kto zajmował się tworzeniem ceramiki w dawnych społecznościach. Uczony zauważył, że należy przyjrzeć się odciskom palców pozostawionych przez osobę, która wytworzyła dane naczynie. Wiadomo bowiem, że odciski palców kobiet i mężczyzn różnią się od siebie. Opracowaną przez siebie metodę Kantner zastosował do zbadania pochodzących sprzed 1000 lat 985 fragmentów ceramiki kultury Anasazi. To w tym czasie w Chaco Canyon szybko wzrosło w siłę i znaczenie centrum polityczne i religijne w Chaco Canyon. Powszechnie uważa się, że wytwarzanie naczyń ceramicznych było domeną kobiet. Tymczasem badania przeprowadzone przez uczonych z Florydy pokazały, że w produkcję ceramiki byli zaangażowani w równym stopniu kobiety jak i mężczyźni. Udział obu płci wahał się zarówno w czasie jak i pomiędzy grupami w tej samej społeczności. To zaś wskazuje, że nie istniał tam ścisły podział pracy ze względu na płeć i cała interakcja przebiegała bardzo dynamicznie. Wyniki tych badań stoją w sprzeczności z dotychczasowymi założeniami o podziale pracy ze względu na płeć w starożytnych społecznościach i wskazują, że podejście do ról płciowych było bardziej złożone, niż nam się wydaje, podkreśla Kantner. Zrozumienie podziału pracy w różnych społecznościach, a w szczególności zrozumienie jego ewolucji to podstawa do poznania systemów społecznych, politycznych i ekonomicznych, dodaje uczony. Badania zostały opisane w pracy „Reconstructing sexual divisions of labor from fingerprints on Ancestral Puebloan pottery”. « powrót do artykułu\nDługoterminowe badania prowadzone przez Fred Hutchinson Cancer Research Center wykazały, że kobiety pozostające na niskotłuszczowej diecie połączonej ze zwiększonym spożyciem warzyw, owoców i zbóż, odnoszą liczne korzyści, przede wszystkim zaś spada u nich ryzyko zgonu z powodu nowotworu piersi, wolniej rozwija się cukrzyca oraz narażone są na mniejsze ryzyko choroby niedokrwiennej serca. Doktor Ross Prentice i jego koledzy rozpoczęli w 1993 roku badania o nazwie Dietary Modification Trial. Bierze w nich udział niemal 49 000 mieszkanek USA, które są po menopauzie. Celem badań jest sprawdzenie, czy dieta niskotłuszczowa zmniejsza ryzyko raka piersi, jelita grubego oraz choroby niedokrwiennej serca. Po 9 latach badań naukowcy nie zauważyli, by dieta niskotłuszczowa w znaczący sposób zmniejszyła ryzyko wystąpienia wymienionych chorób. Jednak gdy badania potrwały niemal 20 lat okazało się,że nawet niewielkie zmiany diety przynoszą znaczące korzyści. Z badań wynika bowiem, że dzięki długotrwałej diecie niskotłuszczowej ryzyko zgonu z powodu raka piersi spada o 15–35%, ryzyko rozwoju cukrzycy insulinozależnej zmniejsza się o 13–25%, a w grupie 23 000 kobiet, które przed przystąpieniem do badań nie miały ani nadciśnienia ani żadnej choroby układu krążenia, ryzyko niedokrwiennej choroby serca spadło o 15–30%. Badania te potwierdzają rolę odpowiedniego odżywania się w ogólnym stanie zdrowia i pokazują, że niskotłuszczowa dieta bogata w warzywa, owoce i ziarna przynosi korzyści zdrowotne i nie niesie ze sobą żadnych niekorzystnych skutków, mówi doktor Prentice. Istnieje olbrzymia liczba różnych diet i mód związanych z odżywaniem się, co przytłacza ludzi, którzy często po prostu chcą wiedzieć, co powinni jeść. Istnieje wiele diet zapewniających krótkoterminowe korzyści, jak np. spadek wagi. Nasze badania pokazują, że dieta niskotłuszczowa zapewnia długoterminowe korzyści, dodaje współautorka badań, doktor Garnet Anderson. Ze szczegółami badań "Low-Fat Dietary Pattern among Postmenopausal Women Influences Long-Term Cancer, Cardiovascular Disease, and Diabetes Outcomes" można zapoznać się na łamach Journal of Nutrition. « powrót do artykułu


Jesteś: Strona główna » WAŻNE INFORMACJE » WOLONTARIAT\nUmieć dostrzec drugiego Człowieka.\nByło piękne słoneczne popołudnie, gdy 5 VI z grupą koleżanek i kolegów z Panią J. Rosłoniec pojechaliśmy w odwiedziny do Międzylesia, dawnego Ulanówka , gdzie znajduje się Dom Pomocy Społecznej prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi od 1991 r.\nDom położony jest w Międzylesiu w sąsiedztwie Centralnego Szpitala Kolejowego przy ul. Bursztynowej oraz Centrum Zdrowia Dziecka . Placówka jest przeznaczona dla dziewcząt i kobiet z niepełnosprawnością intelektualną. Podstawowym jej zadaniem jest stworzenie Mieszkankom atmosfery rodzinnego domu. Mieszkają w nim osoby o różnym stopniu niepełnosprawności umysłowej, wymagające często 24-godzinnej opieki.\nPojechaliśmy tam po lekcjach w ramach wolontariatu. Przed spotkaniem długo się przygotowywaliśmy, by nasz występ podobał się mieszkańcom. Angelika Kamińska z III klasy ,Zuzia Woińska i Karolina Rogala z II klasy bardzo ładnie śpiewały, Przemek grał na gitarze, pozostali recytowali ulubione wiersze i wierszyki.\nPo naszej prezentacji, mieszkańcy bardzo serdecznie nam podziękowali i było widać, że przekazaliśmy im radość tamtego dnia. Poczęstowaliśmy ich ciasteczkami ;) Później dowiedzieliśmy się, że w ich grupie jest dziewczyna, która nadzwyczajnie śpiewa. Poprosiliśmy ją, żeby zaśpiewała nam jakąś piosenkę. Ta dziewczyna ma wspaniały głos, ale ze słów piosenki wynikało to, że bardzo tęskni za mamą. Większość osób tam zgromadzonych, nie ma rodziców, bądź nigdy ich nie widziało.\nMieliśmy okazję obejrzeć ich dom. Mogliśmy zobaczyć jakie prace plastyczne wykonują mieszkańcy, było co podziwiać. Byłam pod wielkim wrażeniem. Cieszyłam się, że spotkałam się z tymi ludźmi i będę mogła ich bliżej ich poznać. Życie tych ludzi to świat odmienny od naszego, ale wszystkich nas zaskoczyła radość płynąca od nich. Na co dzień spotykamy chorych ludzi, ale nie zwracamy zbytnio na nich uwagi. Natomiast , kiedy idziesz do takiego domu, gdzie widzisz, cierpienie ludzi, ułomność, ale zarazem wielkie serca, nie możesz być obojętnym.\nMyślę, że przekazałam przez to spotkanie mój czas, moją miłość do bliźniego. Wydaję mi się, że ciężko jest patrzeć na to, jak inni bardzo potrzebują miłości. Każda z tych osób podchodziła do nas, witała się i przytulała. Utkwiły mi mocno w pamięci słowa jednej dziewczyny : ,, Jak ja bym chciała mieć was tu, w domu". Kiedy to usłyszałam, było mi niezmiernie przykro. Cieszę się, że zobaczyłam ich świat. Planuję w przyszłym tygodniu jeszcze raz ich odwiedzić ;)\nMarlena Piotrowska kl 3a.\nW dniu dzisiejszym przekazaliśmy zebrane plastikowe nakrętki na zakup wózka inwalidzkiego dla 15-letniej Oktawii. Zbiórka wciąż trwa! Prosimy o przynoszenie nakrętek.\n,,Kopciuszek” w Domu Opieki Społecznej - ,,Gniazdo Rodzinne” Dnia 27.06 młodzież z klas pierwszych i trzeciej naszego gimnazjum oraz uczniowie ze Szkoły Podstawowej nr 171 z klasy 5a wybrali się z wizytą do Domu Opieki Społecznej -,,Gniazdo Rodzinne” w Wesołej. Zaprezentowaliśmy mieszkańcom „Gniazda Rodzinnego” przedstawienie pt. ,,Kopciuszek”, przygotowane wcześniej pod opieką pani Jadwigi Rosłoniec , która od dawna prowadzi koło teatralne i wolontariat artystyczny . Chętnych uczniów do wystawienia ,,Kopciuszka” było tak dużo , że aż jedna z naszych uczennic z klasy 1a musiała odstąpić swoją rolę młodszej koleżance. Główną postać w tym przedstawieniu zagrała Zuzanna Weremiuk , a rolę księcia odegrał Janek Szumski z klasy 5 a . Macochą była Magda Święcicka, role sióstr Kopciuszka świetnie zagrały Delfina i Weronika. W roli woźnicy wystąpili: Kacper i Hubert i Michał. Możemy pochwalić się również świetną grą aktorską uczniów naszej szkoły , mianowicie rolę gołąbków zagrały: Weronika Banaszek i Julia Derlikiewicz , a cały występ prowadziła Kasia Gręzak . Role teatralnych charakteryzatorek , które pomagały aktorom przygotować się do występu przypadły Asi Kalbarczyk , Agacie Szmurło , Marcie Wawrzyniak oraz Martynie Szczepek, a suflerem była Anna Kozik . Przedstawienie bardzo się podobało mieszkańcom Domu Opieki , którzy nagrodzili nas gromkimi brawami i miło nas ugościli , gdyż tuz po występie przygotowali dla nas pyszny poczęstunek. Ta wizyta sprawiła ,że na długo zapamiętamy atmosferę panującą w tym ośrodku. Zapamiętamy twarze ludzi , ich uśmiech , radosne spojrzenia i wdzięczność za okazaną im możliwość przeżywania radosnych chwil , wspomnień z dzieciństwa. Ania Kozik kl.Ia 2.Zdjęcia z przedstawienia "Królewna Śnieżka", zaprezentowanego najmłodszym mieszkańcom Wesołej.\nW ramach działalności prowadzonej od wielu lat na terenie Dzielnicy Wesoła na potrzeby społeczności lokalnej uczniowie Gimnazjum 120 udzielają się w wielu akcjach określanych wspólną nazwą wolontariat. Działalność ta przygotowuje młodych ludzi do bezinteresownej pracy na rzecz wspólnego dobra mieszkańców Wesołej. W swoich wysiłkach dążą do tego, by stawać się lepszymi ludźmi oraz lepiej służyć innym ludziom. Cel ten realizują na następujących płaszczyznach:\n– Współpraca z „Klubem Seniora” z dzielnicy Wesoła i Domem Opieki Społecznej „Gniazdo Rodzinne”\n– Opieka kulturalna nad dwoma przedszkolami w dzielnicy\n– Akcje charytatywne.\n– Projekty teatralne dla społeczności szkolnej i mieszkańców dzielnicy.\nObecnie 36 uczniów czynnie działa w szkolnym wolontariacie.\nW tym roku wolontariusze wzięli udział w następujących akcjach:\nZbiórce plastikowych nakrętek dla Fundacji Bez Tajemnic - na zakup sprzętu rehabilitacyjnego dla niepełnosprawnych dzieci.\nDrugiego i dziewiątego października wolontariusze pomagali przy organizacji Warszawskiej Olimpiady Młodzieży w biegach przełajowych, które odbyły się na terenie hipodromu otrzymując podziękowania za zaangażowanie od Burmistrza Dzielnicy Wesoła. Wolontariusze jak co roku włączyli się w zbiórkę pieniędzy dla dzieci z domów dziecka – akcja „ Góra Grosza „\n„I ty możesz zostać Świętym Mikołajem” – to zbiórka przedświąteczna żywności, słodyczy, drobnych upominków dla potrzebujących rodzin uczniów naszej szkoły.\nWolontariusze zebrali żywność , koce i zawieźli je do schroniska Na Paluchu\nCo roku wolontariusze czytają bajki maluchom i bawią się z dziećmi w Przedszkolu Pod Dębami\nSzkoła włączyła się również w pomoc dla Filipin wolontariusze sprzedawali własnoręcznie przygotowane ciasta zebrali 320 zł i przekazali je na konto Caritas.\nNasi uczniowie współpracują z Fundacją Dziewczynka z Zapałkami, zbierając pieniądze dla potrzebujących wsparcia dzieci z terenu Mazowsza.\nWolontariusze współpracują również z Fundacją Pomóż i Ty sprzedając cegiełki- kartki świąteczne z których dochód przeznaczany jest na zakup sprzętu rehabilitacyjnego dla osób niepełnosprawnych.\nWspółpraca z Komitetem Organizacyjnym Biegu Marszałka w Sulejówku od roku 2009 ( praca w biurze zawodów, na trasie biegu, prace porządkowe).\nWspółpraca z Ośrodkiem Pomocy Społecznej dzielnicy Wesoła, wolontariusze wzięli udział w obchodach 55 – lecia OPS oraz uroczystej Wigilii ( obsługa sprzętu nagłaśniającego, szatni, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem uroczystości).\nUwaga Wolontariusze :kl 2c\nW dn 23 .03.2015 idziemy do Domu Opieki na ul. Kilinskiego. Uroczyste 100 e urodziny Pani Władysławy. Przygotowujemy życzenia, wiersze, piosenki.\nWielkanocne spotkanie z Mieszkańcami Domu Seniora.\nW Wielki Czwartek przed Wielkanocą, grupa uczniów z Kl 1b i 1c z Panią J. Rosłoniec, odwiedziła Mieszkanców Domu Seniora Fundacji Gniazdo Rodzinne w Wesołej. Uczniowie złożyli Seniorom świąteczne życzenia, recytowali wiersze o Zmartwychwstaniu Jezusa. Następnie odbyliśmy szereg bardzo miłych rozmów z Mieszkańcami w świetlicy i prywatnych pokoikach. Starsi ludzie nie kryli wzruszenia i bardzo nam dziękowali za pamięć i serce. Niezapomnianą była rozmowa z Panią, która ma 101 lat i pięknie wyrecytowała balladę Adama Mickiewicza "Powrót taty", to była dedykacja dla nas.\nDługo będziemy pamiętać miłe i wzruszające spotkanie. Wszystkich pozostałych uczniów zachęcamy do takiej formy WOLONTARIATU, wkrótce idziemy po raz kolejny.


Rząd poparł projekt PSL dotyczący m.in. ograniczeń podziału gospodarstw rolnych - komentarze - Przepisy i regulacje\nsyf i malaria 2015-06-10 21:03:50\nteraz agencja bedzie brać łapówy jak na Ukrainie\nbieganowski 2015-06-10 18:53:01\nAgencji kończy się zasób, a etaty muszą być utrzymane...\nPolski rolnik 2015-06-10 17:12:09\nKoniec prywatnej własności ziemi w Polsce !!! Dziady z PSLu nam to zafundowały !!!\nT.B. 2015-06-10 14:54:24\nSpółki będą mogły nadal bez ograniczeń kupować ziemię, a obrót sąsiedzki ziemią za pośrednictwem ANR. Swoim krzywdy PSL nie zrobi.


Magiczny świat ~ BIBLIOTEKA\nMagiczny, zaczarowany świat, pełen potworów, smoków i nadnaturalnych mocy. Fikcyjna rzeczywistość zamieszkiwana przez ludzi, elfy, krasnoludy, trolle, gobliny, wiedźmy, fauny, jednorożce i inne mityczne lub baśniowe postacie. Fantastyczne przygody, poszukiwania skarbów i magicznych przedmiotów, ratowanie świata przed zagładą...\nWiecie już o jakich książkach mowa? Oczywiście o literaturze fantasy.\nPrzedstawiam listę najpopularniejszych fantastycznych książek znajdujących się w naszej bibliotece. Są wśród nich wasze ulubione powieści z tego gatunku? Zapraszam do biblioteki . Wybierajcie i czytajcie!\nObejrzyjcie zwiastun filmowej adaptacji książki J.R.R. Tolkiena "Hobbit".\nA teraz rozwiążcie quiz\nA może chcecie wziąć udział w konkursie?\nKsiążka opowiada o wyprawie podjętej przez kompanię Thorina do okupowanej przez smoka Smauga Samotnej Góry w celu zabicia go i odzyskania dawnej siedziby krasnoludów.\nNapiszcie, czy Wy zdecydowalibyście się na udział w wyprawie?\nUzasadnijcie swoją decyzję.\nNa Wasze prace czekam pod adresem bibliotekabol@wp.pl\nNajciekawsze wypowiedzi umieszczę na stronie.\nA może wolicie "Opowieści z Narnii" C.S.Lewisa?\nSprawdźcie swoją znajomość książki i zostańcie milionerami.


Przeziębienie czy grypa, jak rozpoznać? - Kobieta inspiruje\nStrona główna/Zdrowie i Uroda/Zdrowie/Przeziębienie czy grypa, jak rozpoznać?\n0 249 2 minut czytania\nKatar, ból gardła i gorączka, te objawy są charakterystyczne dla zwykłego przeziębienia, ale i mogą być zwiastunem grypy. Jak rozpoznać czy to przeziębienie, czy grypa? Jakie leki na grypę należy stosować i jak walczyć z przeziębieniem?\nPrzeziębienie czy grypa – różnice\nW obu przypadkach mamy do czynienia z infekcją wirusową, jednak nie powinniśmy mylić tych dwóch przypadłości. W przypadku przeziębienia choroba postępuje stopniowo, a pierwszym zwiastunem z reguły jest uporczywy katar. To ważne, ponieważ w przypadku grypy katar z reguły wcale się nie pojawia.\nPrzeziębienie mija po kilku dniach, czasem nawet samoczynnie, w przypadku grypy objawy zaostrzają się i pojawia się bardzo wysoka gorączka – to znak, że należy niezwłocznie udać się do lekarza. Podstawowa również różnica grypa a przeziębienie, wynika też z czasu rozwoju choroby. Grypa pojawia się gwałtownie, nagle bolą nas mięśnie i mamy podwyższoną temperaturę, przeziębienie postępuje stopniowo, by po kilku dniach ustąpić.\nGrypa- jak leczyć, objawy, kiedy do lekarza?\nGrypa jest chorobą zakaźną wywołaną przez wirusy. Jest dość poważną chorobą przenoszoną drogą kropelkową. Najbardziej niebezpieczna jest dla dzieci, osób nieszczepionych, z obniżoną odpornością oraz osób starszych.\nJak wcześniej wspomnieliśmy, grypa jest gwałtowniejsza od przeziębienia, jej objawy pojawiają się nagle. Gorączka w przypadku grypy może osiągać nawet 40 stopni, dlatego ważne jest szybkie podjęcie leczenia. W szczególnych przypadkach może być niemożliwa do zbicia, oraz mogą pojawić się dreszcze, biegunka, czy zaburzenia rytmu serca w przypadku osób starszych. W aptece dostępne są leki na grypę bez recepty, jednak jeśli nie przynoszą efektu, należy nie czekać, tylko zgłosić się do lekarza. Co na grypę należy wziąć, zanim udamy się do lekarza? Przede wszystkim pomogą nam leki przeciwzapalne i przeciwgorączkowe. Z domowych sposobów, kiedy pojawi się gorączka, należy pić dużo płynów (wody) oraz stosować zimne okłady. Jednak według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) najskuteczniejsze są szczepienia ochronne przeciw grypie.\nPrzeziębienie, objawy i leczenie\nPrzeziębienie pojawia się stopniowo. Podstawowa różnica w relacji grypa a przeziębienie, to właśnie mnogość i czas występowania objawów. Do objawów przeziębienia należą:\nkatar z początku przezroczysty, jednak wraz z postępem infekcji może przybrać żółtą, lub nawet zielonkawą barwę,\npodwyższona temperatura zwykle nieprzekraczająca 38 stopni\nKiedy już mamy pewność czy to przeziębienie, czy grypa i raczej skłaniamy się ku temu, że sytuacja nie jest tak poważna jakby mogło się wydawać, nie musimy biec od razu do apteki. Świetnym rozwiązaniem w przypadku dolegliwości związanych z bólem gardła będzie herbatka z szałwii, natomiast na podwyższoną temperaturę świetnie sprawdzi się czosnek, imbir lub miód. Jeśli jednak naturalne sposoby zawiodą, warto porządnie się wygrzać oraz wyciągnąć z domowej apteczki dowolny lek z paracetamolem lub kwasem acetylosalicylowym.\nNie bagatelizuj infekcji\nCzęsto słyszymy ,, to tylko grypa” lub ,,tylko się przeziębiłem”. Czasem ,,tylko” może być pozorne. Dlatego, jeśli naprawdę czujemy się źle, gorączka zamiast spadać utrzymuje się lub co gorsza rośnie to zamiast na własną rękę stosować leki na grypę, udajmy się do lekarza. Może się okazać, że konieczne będzie specjalistyczne leczenie. Nie warto czekać zbyt długo, ponieważ powikłania po grypie mogą być niebezpieczne i prowadzić nawet do śmierci.\nco na grypę grypa a przeziębienie leki na grypę przeziębienie czy grypa\nJak szybko urodzić - sposoby na sprawny i lekki poród


Interaktywna fontanna na Placu Plebiscytowym | Kwidzyn.pl\nStrona główna Aktualności Informacje Interaktywna fontanna na Placu Plebiscytowym\nInteraktywna fontanna na Placu Plebiscytowym\nPlac Plebiscytowy zmieni oblicze. W jego centrum powstanie interaktywna fontanna. Cały teren ma stać się miejscem chętnie odwiedzanym przez mieszkańców miasta.\nZostała już wyłoniona firma, która wykona projekt. To Grupa Yang, znana z nowatorskich pomysłów, która wykonała między innymi projekt, który zmienił wygląd teatru. Firmę tworzą młodzi projektanci i inżynierowie z Kwidzyna.\nFontanny interaktywne powstały już w wielu miastach Polski. Cały teren placu zostanie odpowiednio zagospodarowany. Dotyczy to także zieleni. Całe przedsięwzięcie zostanie zrealizowane jeszcze w tym roku. W budżecie zaplanowano na realizację tego zadania 950 tys. zł. Plac wkomponuje się w otaczające go zabytkowe budynki.\nTo kolejna część miasta, która zyska zupełnie nowe oblicze. W pobliżu znajduje się kilka zabytkowych gmachów, w tym zmodernizowana siedziba szkół społecznych oraz zabytkowy gmach Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1, którego elewację zamierza odnowić w tym roku samorząd powiatu.\nPoprzedni artykułModernizacja Zamkowej Góry\nNastępny artykułDrogi dla Miłosnej


Basiron Pesto Ser dodano: 11.11.2009\nWygląd i konsystencja:Jest to zielona Gouda. Połączenie sera Gouda i Pesto daje ten charakterystyczny smak sera. Jego zielony kolor wygląda świetnie na półmisku serów.Komponenty i wytwarzanie:Jego skł...\nBastardo del Grappa Ser dodano: 08.02.2010\nWygląd i konsystencja:Kolor waha się od żółtego do brązowego. Zmienia się wraz z wiekiem. Bastardo del Grappa ma małe, rozsiane oczka. Jest dostępny w kształcie koła o średnicy 25-30 cm, 2-8 cm wysoko...\nBatzos Ser dodano: 29.11.2009\nWygląd i konsystencja: Batzos nie posiada zewnętrznej skórki. Jest to ser półtwardy z małymi, nieregularnymi oczkami. Komponenty i wytwarzanie: Półtwardy ser z mleka owczego lub koziego lub mie...\nBavarian Bergkase (Bawarii Bergkäse), Allgauer Bergkase, Ser dodano: 16.09.2009\nWygląd i konsystencja: Tradycyjny, twardy, niepasteryzowany ser farmerski. Ma okrągły kształt z naturalną skórką, podobną nieco do skórki Emmentala, ale ciemniejszą. Całe koło sera wazy 60 kilo. Dojr...\nBaylough Ser dodano: 17.09.2009\nBazzotto Ser dodano: 19.05.2010\nWygląd i konsystencja: Bazzotto to twardy ser o białym kolorze, może posiadać bardzo małe otwory. Skorupa jest jasno-brązowa (mniej lub bardziej intensywne). Posiada okrągły lub cylindryczny kształt ...\nBeacon Fell traditional Lancashire cheese Ser dodano: 20.10.2009\nBeaufort Ser dodano: 17.09.2009\nBella Vita Ser dodano: 20.01.2010\nKomponenty i wytwarzanie:Ser Bella Vita produkowany z pasteryzowanego mleka koziego, dojrzewa kilka miesięcy, ale może nawet 12 miesięcy.Smak i zapach:Lekko pikantny smak i orzechowy aromat.Pochodzeni...\nBelper Knolle Ser dodano: 21.10.2010


Elegancja, szyk i klasyka | trendy | Trendz.pl\nJesteś tu: Strona Główna » Trendy » Elegancja, szyk i klasyka\nTrendy, styl życia\nElegancja, szyk i klasyka\nNowa kolekcja Anny Walker już w Polsce\nWydarzenie, w zamierzeniu kameralne, zgromadziło liczne grono – około stu osób. Nie zabrakło gwiazd, znanych projektantów oraz wielu osobistości ze świata biznesu i innych środowisk. Wśród gości byli m. in.: Agnieszka Perepeczko, Ewa Kuklińska, Teresa Rosati i wielu innych. Przybył też Maciej Zień.\nAnna Walker na pokazie 8. października pokazała stroje koktajlowe oraz kreacje wieczorowe, które stanowią znakomitą ofertą na zbliżający się karnawałowy sezon. Oferta jest bardzo różnorodna.\nAnna Walker proponuje do wyjścia zarówno eleganckie spodniumy, jak i proste sukienki, ale również suknie balowe. Królowała zawsze elegancka czerń, jednakże przełamana elementem koloru. Pojawił się również motyw zawsze lubianych, klasycznych cętek. Cała kolekcja została sfinalizowana, jak nakazuje tradycja, suknią ślubną, która została wykonana z pięknej francuskiej koronki i jedwabnego atłasu, ozdobiona organzą i kamieniami.\nIntymny charakter wieczoru umożliwił zgromadzonej publiczności zaobserwowanie\ni podziwianie szczegółów prezentowanych modeli. Widoczna była precyzja wykonania, przywiązanie do detalu. Można było podziwiać różnorodność szlachetnych tkanin jedwabnych i spektrum barw. Jak po każdym zmysłowym doświadczeniu, goście wyszli podekscytowani i zachwyceni.\nPokaz mody Anny Walker swój końcowy efekt osiągnął dzięki współpracy z firmami: Diamond Cast oraz Piramida Film – które zadbały o efektywne i profesjonalne światła\ni nagłośnienie, Red Branch, który zapewnił oprawę graficzną całego wydarzenia, Visfera - ekskluzywny importer win ufundował zaproszonym tego wieczoru gościom wyśmienite wino.\nStroje Anny Walker można zamówić w jej atelier po uprzedniej rezerwacji telefonicznej 22 825 06 64; możliwy jest też przyjazd konsultantki do Klientki.\nWięcej informacji można znaleźć na stronie www.annawalker.eu.


‛Powróćcie do pasterza waszych dusz’\nDWIE wzruszające przypowieści Jezusa trafnie opisują, jak żywo Bóg interesuje się członkami swego ludu, którzy pobłądzili. Spróbuj sobie wyobrazić, czytelniku, jaką udrękę musi przeżywać pasterz, który zostawia 99 owiec i szuka na pustkowiu jednej zaginionej, „aż ją odnajdzie”. Albo zastanów się nad gorliwością kobiety, której zginęła jedna drachma, wchodząca może w skład cennego zestawu. Właścicielka nie szczędzi wysiłku, żeby ją odszukać — zapala lampę i przetrząsa cały dom, „aż znajdzie”. Ileż radości powoduje odzyskanie zguby! (Łuk. 15:4-10, Nowy Przekład).\nNa pewno zdajesz sobie sprawę, że w rzeczywistości Jezus mówił tu o ludziach, którzy byli złączeni z Bogiem więzią oddania, a mimo to z różnych przyczyn odeszli, czyli się zagubili. Może i tobie się tak przydarzyło. Może przemówi do ciebie widoczne w tych przypowieściach dążenie do odnalezienia drogocennej zguby oraz radość z jej odzyskania. Dowodzą one, jak dalece Bóg, Jego Syn, święci aniołowie oraz twoi duchowi bracia i siostry interesują się tobą. Trzecia przypowieść, występująca po wspomnianych dwóch, opisuje bliżej losy kogoś, kto się puścił na manowce.\nW przypowieści tej Jezus z całą wyrazistością ukazuje: 1) dlaczego ktoś się oddala, 2) co go potem może spotkać, 3) czego potrzeba, żeby wrócić, oraz 4) jak skwapliwie Bóg gotów jest go ponownie przyjąć. Dwaj synowie występujący w tej przypowieści wyobrażają osoby, które tak jak ty poznały Ojca, korzystały z obficie zastawionego stołu duchowego w domostwie wiary i oddały swoje życie Jehowie (Łuk. 15:11-32).\nRóżne są powody, dla których pewni ludzie — podobnie jak tamten młody syn — opuszczają „dom” naszego niebiańskiego Ojca. Często potrafi na tym zaważyć po prostu nadmierne obciążenie „troskami życiowymi” (Łuk. 21:34). Innych wpływ złego towarzystwa „powstrzymał od pozostawania posłusznymi prawdzie” (Gal. 5:7, 8, 10, 12). Niektórzy wracają do tego, co zostawili za sobą, bo trudno im się zgodzić z jakimiś zagadnieniami natury doktrynalnej (Jana 6:60-66). Krótko mówiąc: mniej lub bardziej świadomie ten i ów doszedł do przekonania, że w duchowym domostwie Jehowy jest mu za ciasno, za dużo w nim ograniczeń. Podobnie jak marnotrawcy z przypowieści sprzykrzyło mu się pozostawanie pod czujnym okiem Ojca. Szuka swobody działania w „dalekim kraju”.\nSAM W DALEKIM KRAJU\nPo roztrwonieniu wszystkich pieniędzy synowi marnotrawnemu skończyła się swoboda i życie wśród uciech. Zdążył już upaść tak nisko, że prowadził „rozwiązłe życie”. Kiedy nadeszły dla niego ciężkie czasy, zrozpaczony „przystał do jednego z obywateli owego kraju, a ten wysłał go (...), aby pasł świnie” — co dla Żyda było nadzwyczaj upokarzającym zajęciem. Głód doprowadził go do tego, że nawet łaknął strawy, którą karmiły się świnie! (Łuk. 15:13-16, NP).\nNiejaki Jan był starszym w zborze, zanim w sensie duchowym udał się do „dalekiego kraju”. Opowiada teraz: „Nie ma dwóch zdań, że kroczenie drogą prawdy stanowi ochronę, ale gdy ktoś nie jest aktywny, przestaje nad sobą czuwać. Choćbyś nie robił nic specjalnie złego, zaczynasz tolerować drobne uchybienia. Mówisz sobie: I tak nie chodzę na żadne zebranie zborowe, więc co to za różnica, jakie jest moje postępowanie?” Inny Świadek, który przez kilka lat był nieaktywny, przyznał: „Naprawdę uwikłałem się w brudne postępki. Bardzo szybko się zorientowałem, że nie ma żadnej bariery, która by chroniła przed dostaniem się na samo dno wskutek obcowania z ludźmi tego świata. Możesz się obracać wśród nich tylko pod warunkiem, że ani słowem nie wspomnisz o Jehowie. Ale wtedy niechybnie czeka cię mnóstwo kłopotów”.\nNie każdy, kto popadł w nieaktywność, stacza się tak nisko jak opisany w przypowieści Jezusa marnotrawca, który się pogrążył w „rozwiązłym życiu”. Niemniej jednak wszystkie takie osoby uświadamiają sobie, że zerwała się ich zażyła więź z Bogiem. Pewne nieaktywne małżeństwo „przez 15 lat nie zajrzało do Biblii”, chociaż nie dopuściło się czynów niemoralnych. Żona przyznała: „Pod względem materialnym wszystko układało się nam przez ten czas jak najlepiej. Można było nawet uwierzyć, że wcale nie trzeba wracać do Jehowy. Całe nasze życie skupiało się przy pracy zawodowej i sprawach prywatnych. Usiłowaliśmy wymazać z pamięci wszystko, co miało związek z prawdą, do tego stopnia, że przeprowadziliśmy się w okolicę, gdzie nas nikt nie znał. Ale całe to szczęście było powierzchowne, jak lukier na cieście. Przeżywaliśmy wewnętrzne rozdarcie. Mąż przez długie lata był stale przygnębiony. Przestaliśmy się modlić, nawet przed posiłkami. Nie spałam po nocach, myśląc o prawdzie i czując się obciążona winą”. Mąż dodał: „Mieliśmy wrażenie, że się dostaliśmy w ślepy zaułek”.\nPoczucie oddalenia od Jehowy i całkowitej samotności duchowej jest bardzo bolesne. Jedna chrześcijanka, która przejściowo była nieczynna, mówi: „Nic nie zdoła zastąpić uznania u Jehowy. To naprawdę okropna sytuacja, gdy czując się źle nie można się do Niego pomodlić albo ma się wątpliwości, czy odpowie na modlitwę”.\nSyn marnotrawny uświadomił sobie, co przeżywał w duchu, i odpowiednio do tego zareagował. Jezus powiedział, że ‛wejrzał w siebie’. Słowa występujące tu w oryginalnym tekście greckim znaczą literalnie: „przyszedł do siebie”. Dotychczas bujał nie wiadomo gdzie, w nierealnym świecie. Teraz jednak uzmysłowił sobie swój rzeczywisty stan duchowy. Pomyślał o spokoju i dostatku, jakimi się cieszył w domu ojcowskim (Łuk. 15:17, NP).\nCo prawda tamten marnotrawca opamiętał się sam, często wszakże taka analiza własnej osoby następuje dopiero po odbyciu kilku budujących rozmów, co na nowo wznieca drzemiące uczucia. Na przykład Diana, będąc nieczynna, zwierzyła się jednemu ze Świadków, którego znała od dawna: „Nie mogę wrócić do Jehowy. Nie miłuję Go, a wiem, że właśnie miłość powinna mnie skłonić do powrotu”. Rozmówca zapytał: „A czy kochałaś swego męża, gdy dopiero co zaczął się tobą interesować?” „Skądże! Przecież go jeszcze wcale nie znałam”, brzmiała odpowiedź. „Zrozumiałam wtedy”, przyznaje Diana, „że miłość do Jehowy obudzi się wówczas, gdy znowu zacznę Go poznawać. Po jakimś czasie nawiązałam łączność ze zborem i poprosiłam o pomoc. Pewne małżeństwo przeszło rok studiowało z nami Biblię pod kierunkiem starszych i oboje z mężem z powrotem staliśmy się aktywni”.\nNiestety jedną z najpoważniejszych przeszkód utrudniających powrót jest przygniatające poczucie winy.\nCZY NIE POSUNĄŁEM SIĘ ZA DALEKO?\n„Ojcze, zgrzeszyłem przeciwko niebu i przeciwko tobie, już nie jestem godzien nazywać się synem twoim”, myślał marnotrawca, gdy się opamiętał. Byli też inni, którzy czuli się tak samo. Uznali, że nie zasługują już na to, by uchodzić za członków rodziny Bożej (Łuk. 15:17-19, NP).\n„Pozostawała świadomość rozmyślnego odwrócenia się od Jehowy. Dręczyło mnie poczucie winy”, przyznała Wirginia. „Kiedy zaczynałam ponownie się uaktywniać, musiałam stoczyć ze sobą prawdziwą walkę, żeby znowu się modlić. Stale nasuwała mi się myśl: ‛Czego Jehowa oczekuje ode mnie, skoro Nim pogardziłam?’” Inni nie mogli się oprzeć wrażeniu, że popełnili „grzech niewybaczalny”.\nCzy tamten ojciec, który wiedział, że jego syn dopuścił się ciężkich grzechów, uznał je za niewybaczalne? Czy do powracającego chłopca odniósł się chłodno, obojętnie? Wprost przeciwnie! Tęsknie wypatrywał syna. „Gdy jeszcze był daleko, ujrzał go”, powiedział Jezus (Łuk. 15:20, NP). Sąsiedzi być może zauważyli, że syn wraca boso, brudny i w łachmanach, ale ojciec dostrzegł jego samego. Wiedział, jak długą drogę musiał przebyć. Nie ulegało wątpliwości, że porzucił „rozwiązłe życie” i zdjęła go szczera skrucha (Prz. 28:13).\nOjciec podbiegł do syna i uściskał go. Ten spodziewał się, że co najmniej zostanie „najemnikiem”, a więc kimś, kto właściwie nie jest zaliczany do rodziny i pod niejednym względem znajduje się w gorszej sytuacji niż niewolnik. Nawet sobie nie wyobrażał reakcji ojca: „Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie też pierścień na jego rękę i sandały na nogi. I przyprowadźcie tuczne cielę, zabijcie je, a jedzmy i weselmy się”. Jakże wspaniale Jezus przedstawił oddźwięk wywołany w sercu ojca powrotem syna! (Łuk. 15:22, 23, NP).\nOjciec wiedział, że marnotrawny syn zdążył już drogo zapłacić za swe postępowanie; „rozwiązłe życie”, jakie prowadził, utrata wszystkich pieniędzy, męczarnie spowodowane opuszczeniem przez przyjaciół oraz brakiem żywności i dachu nad głową w czasie głodu, hańba karmienia się strawą przeznaczoną dla świń i w końcu długa wędrówka do domu — wszystko to musiało zostawić niezatarte ślady w sferze jego przeżyć emocjonalnych. Tak samo Jehowa jest świadom, co cierpi ten, kto się ‛zagubił’, i że powrót nie jest łatwy. Ale nasz miłościwy Ojciec niebiański, „przepełniony serdeczną życzliwością”, nie ma zamiaru ‛wciąż dopatrywać się winy’ ani ‛według naszych błędów nie sprowadza na nas tego, na cośmy zasłużyli’, jeżeli okażemy szczerą skruchę i zechcemy ‛doprowadzić sprawy do porządku’. Nawet ci, którzy — będąc poza zborem chrześcijańskim — popełnili ciężkie grzechy, ale wracają prawdziwie skruszeni i wyznają swoje postępki przed starszymi, mogą się spodziewać serdecznego potraktowania i wyrozumiałości, co im pomoże całkowicie odzyskać siły (Ps. 103:8-10; 130:3; Izaj. 1:18, 19).\nTo prawda, że Biblia donosi też o pewnych niewiernych chrześcijanach, którym grzechy nie zostały odpuszczone. Niemniej jednak Paweł zaznaczył, iż w takich wypadkach chodziło wyraźnie o „przeciwników” Prawdy, którzy rozmyślnie podeptali ofiarę okupu, mając ją za coś bezwartościowego (Hebr. 10:26-31). Ale czy u ciebie sprawy zaszły aż tak daleko? Skoro szczerze zainteresowałeś się tym artykułem, zamiast odnieść się do niego ze wzgardą, to w pewnej mierze masz jeszcze szacunek dla życia duchowego. Poczucie winy oraz niepokój w sercu przemawia za tym, iż nie posunąłeś się za daleko. Bądź pewien, że Jehowa odpowie na twoje modlitwy, tak jak wysłuchał Dawida, który prosił: „Wybacz mi błąd mój, bo jest znaczny” (Ps. 25:11).\n„NIE BÓJ SIĘ, (...) A DAM CI POMOC”\nDwaj starsi odwiedzili pewną nieaktywną parę małżeńską, która w przeszłości była wyjątkowo gorliwa. Zanim zdołano na dobre nawiązać rozmowę, mąż zastrzegł się, że wie, iż powinien brać udział w służbie polowej i nauczać drugich. „Wcale nie sądzę, że powinieneś teraz udzielać się w tej służbie”, odpowiedział ku jego zdziwieniu Russell, jeden z tych starszych. „Gdyby ktoś z twojej rodziny chorował, czy kazałbyś mu wyjść na dwór i kosić trawnik? My też nie chcemy, żebyś poszedł ‛kosić’. Chcemy, żebyś wyzdrowiał. W czym możemy ci pomóc?” Serdeczna troska nadzorców oraz ich gościnność dopomogły temu małżeństwu w odzyskaniu zdrowia duchowego, a mąż nawet ponownie usługuje teraz jako starszy (Porównaj z tym list Jakuba 5:14, 15).\nNiektóre osoby przejęte skruchą wahają się, czy powrócić do społeczności, ponieważ wydaje się im, że nie podołają naraz wszystkim obowiązkom Świadka Jehowy. Ale przecież Bóg kieruje się rozsądkiem. Najbardziej praktyczne okazuje się zazwyczaj stopniowe odzyskiwanie sił, krok po kroku. Paweł napisał o pewnych chrześcijanach, którzy za jego czasów popadli w ‛ospałość’, że potrzeba im kogoś, kto by ich od początku uczył podstaw Prawdy (Hebr. 5:11, 12). Właśnie pokarm duchowy wzmacnia człowieka i umożliwia mu postawienie następnych kroków. W sporej liczbie rozmów przeprowadzonych ze Świadkami Jehowy, którzy przejściowo osłabli, lecz potem znowu dali się pobudzić do działania, większość powiedziała, że potrzebowali regularnej pomocy. A członkowie zboru żywią gorące pragnienie oddania takiej przysługi. Podzielają zdanie Jehowy, który rzekł do swego wybranego ludu: „Nie bój się, bom Ja z tobą, nie lękaj się, bom Ja Bogiem twoim! Wzmocnię cię, a dam ci pomoc” (Izaj. 41:10, NP).\nTak, Bóg mówi: „Dam ci pomoc”. Może zachodzi konieczność, żebyś się odsunął od złego towarzystwa albo pokonał sprzeciw rodziny, która nie chce, żebyś chodził na zebrania chrześcijańskie. Może jest coś, co musisz wyznać starszym (Ps. 32:3-5). Ale nigdy nie zapominaj o tym, że Jehowa chce ci dopomóc. Pewien Świadek, który odzyskał zdrowie duchowe, powiedział: „Jehowa pozwolił mi robić krok za krokiem i udzielił mi skutecznej pomocy”. Inna osoba przyznała: „Ledwie weszłam do Sali Królestwa, zaraz wszystkie moje stare przyjaciółki zaczęły mnie ściskać i całować. Radość ich udzieliła się mnie. Pomyślałam sobie: ‛Czego się tu bać?’” Chociaż nieliczni mogą się zachować, jak starszy brat marnotrawcy, to jednak przeważająca większość ucieszy się z twojego powrotu (Łuk. 15:25-32).\nPrzekonaj się o tym osobiście! Chrześcijanka, która po pewnym okresie odosobnienia powróciła do zboru, oznajmiła: „Nigdzie indziej nie można znaleźć wewnętrznego spokoju. Wszystko się dobrze ułożyło, gdy znów stałam się aktywna pod względem duchowym. Świat nie może dać nic wartościowego. Jak przyjemnie jest wiedzieć, że człowiek podoba się Jehowie i może liczyć na Jego ochronę! Można wtedy spać spokojnie. Życie sprawia radość i można mieć uzasadnioną nadzieję na Nowy Porządek”.\nJeżeli jesteś zagubioną owcą, dlaczego nie miałbyś poprosić Świadka, który ci wręczył to czasopismo, żeby pomógł ci skontaktować się ze starszymi miejscowego zboru? Spróbuj zobaczyć, ile radości i zadowolenia może wyniknąć z usłuchania słów apostoła Piotra: „Byliście bowiem jak owce zabłąkane; ale teraz powróciliście do pasterza i nadzorcy waszych dusz” (1 Piotra 2:25).\nWedług ukazującej się w Manchester w Anglii gazety Guardian na całym świecie co najmniej 30 milionów ludzi umiera corocznie z głodu. A na zakup żywności, która mogłaby ocalić im życie, potrzeba 12 000 000 000 dolarów. I chociaż narody są pod silną presją, żeby przeznaczyć tę ogromną sumę na pokonanie głodu, „taką sumę świat wydaje na produkcję zbrojeniową w ciągu 10 dni”, zaznacza Guardian. Obecne „dni ostatnie” to rzeczywiście „czasy krytyczne, trudne do zniesienia” (2 Tym. 3:1).


Sk Gaming - G2 Esports (Riot LoL LCS) - na żywo - transmisje live stream online - Meczyki.net.pl\nSk Gaming - G2 Esports 27.07.2019 20:00\nOglądaj za darmo mecz Sk Gaming - G2 Esports, który rozpocznie się 27.07.2019 20:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream Sk Gaming - G2 Esports z kategorii Riot LoL LCS.\nW dniu 27.07.2019 20:00 odbył się mecz między Sk Gaming i G2 Esports. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Pęknięcie Kości W Stopie Objawy – faunaflora.org\nPęknięcie Kości W Stopie Objawy\nOtrzymaliśmy wiele próśb o dołączenie tutaj motywu pęknięcie kości w stopie objawy, co zmusiło nas wszystkich w faunaflora.org, do zebrania tej listy.\nPrawdopodobnie nie jest to jeszcze do końca dokładne. Po drodze staraliśmy się rozwiązywać problemy ze skryptami. Mamy jednak nadzieję, że to wystarczy, aby odpowiedzieć na pytanie dotyczące pęknięcie kości w stopie objawy.\nJeśli masz jakieś informacje o pęknięcie kości w stopie objawy, które możemy dodać do listy, daj nam znać, a my zajmiemy się tym.\nSkrecenie Zwichniecie Kostki Naderwanie Stawu Skokowego ~ kredyt\nZlamanie V Kosci Srodstopia Ortopedia Portal Fizjoplaner Pl ~ kredyt\nBol W Stopie Rozciegno Podeszwowe Magazynbieganie Pl ~ kredyt\nZlamanie Kosci Stepu Wylecz To ~ kredyt\nW każdym razie, jeśli następnym razem zastanawiasz się nad pęknięcie kości w stopie objawy, po prostu dodaj tę stronę do zakładek i udostępnij, abyś wiedział, gdzie wrócić, kiedy zajdzie taka potrzeba!


Besu-dolls and miniatures: Lalkowe święta 2015/Christmas for dolls\nI kolejne święta za nami! Dalsza część fotek obiecanych w Mikołajki. Na zdjęciach moje repaintowane lalki: Silky i Sharpay oraz Loni. Ponadto ciemnoskóra Liv, Mopsik oraz jedzenie z modeliny z zeszłego roku. Oczywiście miniatury handmade by me. Wieńce świąteczne też handmade. Możecie je znaleźć na blogu biżuteryjnym TU.\nEtykiety: Christmas, dolls photo session, mini food\nolla123 25.12.2015, 09:00\nŚliczne lalki i całe wnętrze :-)\nKatarzyna Zbieraczka-Dziwaczka 25.12.2015, 21:22\nPięknie to wygląda !! Wesołych Świąt !! :):)\nAya w Świecie Lalek 04.01.2016, 22:49\nPostanowiłam odwiedzić Blog mojego Gościa :) bardzo tutaj przyjemnie :) Wieńce oryginalne i efektowne. Urocze stroje i ciekawie repaintowane lalki. Dodaję Bloga do obserwowanych :) Pozdrawiam i zapraszam do mnie od czasu do czasu.\nAshoka 06.01.2016, 20:18