V. Święta Kultura fizyczna\nKultura fizyczna to ogół zachowań przebiegających według przyjętych w danym środowisku społecznym reguł i norm postępowania a mających na celu dbałość o zdrowie człowieka, o poprawę jego postawy, prawidłowy rozwój psychofizyczny oraz rezultaty tych zachowań.\n* wychowanie fizyczne,\n* rekreacja ruchowa,\n* rehabilitacja ruchowa,\n* stymulacja (funkcja rozwojowa),\n* adaptacja (funkcja przystosowawcza),\n* kompensacja (funkcja wyrównawcza),\n* korektywa (funkcja naprawcza).\nWartości ciała w kulturze fizycznej: zdrowotne, utylitarne, estetyczne, hedonistyczne, agonistyczne.\nW Polsce pojęcia i zadania związane z kulturą fizyczną są regulowane Ustawą o kulturze fizycznej, a program kultury fizycznej realizowany jest w szczególności poprzez zajęcia wychowania fizycznego w szkołach powszechnych.\nWychowanie fizyczne to zamierzona i świadoma działalność ukierunkowana na wytwarzanie właściwego zespołu postaw i nastawień, związane z nim przekazywanie wiadomości, a także zahartowanie na bodźce środowiskowe oraz zdobycie umiejętności i sprawności, które łącznie wyznaczają zachowanie człowieka w stosunku do jego fizycznej (cielesnej) postaci.\n* kształtowanie prawidłowej postawy ciała,\n* rozwijanie sprawności fizycznej,\n* podnoszenie odporności i zdrowia organizmu,\n* wyrabianie nawyków czynnej rekreacji.\nTreści wychowania fizycznego zawierają się w trzech kręgach:\n1. Krąg najwęższy obejmuje wychowanie fizyczne jako przedmiot nauczania. W zajęciach uczestniczą wszyscy uczniowie bez względu na sprawność fizyczną czy tez uzdolnienia ruchowe. Lekcje WF mają swoje poznawcze, kształcące i wychowawcze cele. Służą do nauczania (poznania) ćwiczeń gimnastycznych, gier sportowych (piłka siatkowa, ręczna, koszykówka, nożna), gier i zabaw ruchowych, ćwiczeń o charakterze porządkowym oraz ćwiczeń korekcyjno - kompensacyjnych.\n2. Krąg pośredni obejmuje zajęcia i prace mające na celu zabiegi zdrowotno - wychowawcze, realizowane przez szerokie grono nauczycieli, wspieranych przez szkolną służbę zdrowia. W tym kręgu znajdują się takie zajęcia jak: ćwiczenia śródlekcyjne, przerwy międzylekcyjne, czuwanie nad prawidłowa postawą uczniów na wszystkich lekcjach, rozwijanie zainteresowań kulturą fizyczną, postaciami sławnych sportowców, ideą olimpijską.\n3. Krąg najszerszy obejmuje zajęcia realizowane na zajęciach pozalekcyjnych i pozaszkolnych. W tym kręgu znajduje się działalność SKS i szkolnych oraz międzyszkolnych klubów sportowych zrzeszających uczniów uzdolnionych sportowo, uczestniczących w systemie współzawodnictwa sportowego.\nSport to rozmaite formy aktywności fizycznej i umysłowej, podejmowane dla przyjemności lub współzawodnictwa. Od "zwykłej rekreacji" ma go różnić przestrzeganie szeregu reguł obowiązujących w danej dyscyplinie.\nWedług mniej popularnej, ale bardziej wewnętrznie spójnej definicji, sport to każda forma aktywności fizycznej i umysłowej podejmowanej w celu rywalizacji zbiorowej lub indywidualnej, w różnych grach i dyscyplinach, ale też "z samym sobą", np. w alpinizmie czy sportach ekstremalnych.\nInnymi słowy wyjazd za miasto na rowerze będzie miał charakter sportowy, gdy celem rowerzysty będzie np. dojechanie najszybciej z grupy, szybciej niż "wczoraj" do danego miejsca czy pokonanie dłuższego dystansu. O charakterze rekreacyjnym wyjazdu będzie świadczyło potraktowanie roweru jako przyjemnego środka transportu, a poświęcanie uwagi zajęciom w miejscu docelowym np. na "majówce". Przy wyjeździe turystycznym najbardziej istotna będzie możliwość podziwiania okolicy, ale przede wszystkim zmiany planu wycieczki (trasy, harmonogramu) z uwagi na ciekawe miejsca, spotkanych ludzi czy obiekty warte zwiedzenia.\nRekreacja, aktywny wypoczynek (łac. recreo - odnowić, ożywić) to forma aktywności umysłowej lub fizycznej podejmowana poza obowiązkami zawodowymi, społecznymi, domowymi i nauką, stosowana w celu odpoczynku i rozrywki. Przyczynia się ona do rozwoju zainteresowań i osobowości, podwyższenia aktywności fizycznej, rozładowania napięcia nerwowego oraz zapobiega chorobom cywilizacyjnym. Rekreacja z założenia jest aktywnością dobrowolną. Jej formy wynikają głównie z typu zainteresowań i miejsca pobytu człowieka.\nSpecyficzną formą jest rekreacja ruchowa określana czasem jako sport rekreacyjny. Jest ona formą czynnego odpoczynku i rozrywką dopóki nie będzie miała charakteru rywalizacji - wtedy stanie się już sportem amatorskim.\nCechy rekreacji można także zauważyć w niektórych formach aktywności turystycznej, nauce dla przyjemności, uprawianiu sztuki a nawet gotowaniu.\nRola rekreacji we współczesnym świecie nabiera znaczenia w związku z koniecznością zapobiegania sytuacjom stresowym, chorobom cywilizacyjnym, skracaniem czasu pracy i podnoszeniem poziomu życia.\nOrganizacja rekreacji ma we współczesnych państwach charakter indywidualny. Skala zjawiska jest efektem zarówno świadomości poszczególnych osób, działalności organizacji i stowarzyszeń organizujących zajęcia, zamożnoścą społeczeństw, ale także ilością czasu wolnego - czasu pracy i dni wolnych.\nW Polsce organizacją rekreacji zajmują się m.in.: Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej (TKKF), Ludowe Zespoły Sportowe (LZS), Akademicki Związek Sportowy (AZS), Krajowa Federacja Sportu dla Wszystkich (KFSDW), Polskie Towarzystwo Turystyczno - Krajoznawcze (PTTK), zrzeszenia i kluby sportowe oraz organizacje młodzieżowe. Organizacją o zasięgu światowym jest Międzynarodowe Stowarzyszenie Rekreacji (ang. International Recreation Association, IRA), powstałe w 1956r., do którego należą z polskiej strony przedstawiciele TKKF.\nSport rekreacyjny, masowy stanowi formę czynnego wypoczynku z zachowaniem współzawodnictwa jako czynnika motywującego.\nJego zadaniem jest m.in. odprężenie po pracy, regeneracja sił, utrzymanie sprawności fizycznej oraz dobrego stanu zdrowia. Powoduje m.in. wzrost tolerancji wysiłku fizycznego oraz zwiększenie siły mięśniowej stabilizującej stawy. Jest jednym z czynników przyczyniających się do zapobiegania chorobom cywilizacyjnym.\nZalecany jest m.in. przy profilaktyce, leczeniu i rehabilitacji chorób układu krążenia i narządu ruchu. Jako rodzaj rehabilitacji można wymienić sport niepełnosprawnych. Znaczenie ma także sport dzieci i młodzieży, który stanowi element wychowania oraz zapobiega chorobom.\nDo dyscyplin sportu rekreacyjnego można zaliczyć m.in.:\n* gimnastykę rekreacyjną (m.in. różne formy gimnastyczno-taneczne, gimnastyka aerobowa);\n* pływanie (m.in. nurkowanie rekreacyjne);\n* bieg i chód kondycyjny;\n* sporty indywidualne i zespołowe (m.in. tenis, tenis stołowy, softball, korfball, ringo, frisbee, badminton, golf, kręgle, unihokej, wspinaczka sportowa);\n* zespołowe gry sportowe (m.in. siatkówka, koszykówka, piłka nożna);\n* sporty wodne (m.in. żeglarstwo, sporty motorowodne, kajakarstwo, surfing, windsurfing)\n* sporty zimowe (m.in. narciarstwo zjazdowe i biegowe, saneczkarstwo, łyżwiarstwo, curling);\n* lekkoatletykę (biegi, skoki, rzuty);\n* sporty walki (judo, jujutsu, karate, taekwondo, aikido, kendo);\n* formy sportu kobiecego (aerobik, aqua-aerobic, callanetics, fitness, joga, taijiquan);\n* jazdę konną;\n* gry terenowe i wieloboje.\nRehabilitacja medyczna to kompleksowe i zespołowe działanie na rzecz osoby niepełnosprawnej fizycznie lub psychicznie, które ma na celu przywrócenie tej osobie pełnej lub maksymalnej do osiągnięcia sprawności fizycznej lub psychicznej, a także zdolności do pracy oraz do brania czynnego udziału w życiu społecznym. Twórcami współczesnej rehabilitacji są: profesor Howard Rusk, a w Polsce profesor Wiktor Dega. Rehabilitacja to proces medyczny i społeczny.\nRehabilitacja ruchowa to usprawnianie osób z dysfunkcją narządu ruchu. Specjalista z zakresu rehabilitacji ruchowej - fizjoterapeuta - stosuje w procesie usprawniania metody fizjoterapii.\nPolska Szkoła Rehabilitacji zaproponowała tzw. model rehabilitacji, którego twórcami są m.in. Marian Weiss i Aleksander Hulek, na który składa się:\n* powszechność - każdy ma prawo do rehabilitacji, niezależnie od rozpoznania, wieku i rokowania;\n* wczesność - rehabilitacja powinna być rozpoczęta jak najwcześniej;\n* kompleksowość - działanie prowadzone przez zespół specjalistów kierowane na wszystkie sfery pacjenta (fizyczne, psychiczne, duchowe, zachowania społeczne itd.) przy użyciu wielu terapii i technik;\n* ciągłość - rehabilitacja jest procesem ciągłym, rozpoczęty proces rehabilitacji jest kontynuowany do końca.\nTurystyka to zjawisko przestrzennej ruchliwości ludzi, które związane jest z dobrowolną zmianą miejsca pobytu, środowiska i rytmu życia. Obejmuje całokształt stosunków i zjawisk związanych z ruchem turystycznym.\nSłowo turystyka pochodzi od francuskiego pojęcia tour, które oznacza wycieczkę, podróż kończącą się powrotem do miejsca skąd nastąpił wyjazd. W XVIIw. mianem tourist określano uczestników podróży po kontynencie europejskim (tzw. grand tour) podejmowanych przez arystokratyczną młodzież angielską, która po ukończeniu szkoły średniej wyjeżdżała m.in. do Francji i Włoch w celu kontynuacji nauki.\nŚwiatowa Organizacja Turystyki (UNWTO) definiuje turystykę jako ogół czynności osób, które podróżują i przebywają w celach wypoczynkowych, służbowych lub innych nie dłużej niż rok bez przerwy poza swoim codziennym otoczeniem, z wyłączeniem wyjazdów, w których głównym celem jest aktywność zarobkowa wynagradzana w odwiedzanej miejscowości.\n21 czerwca - Międzynarodowy Dzień Deskorolki (ang. Skateboarding)\n22 czerwca - Dzień Kultury Fizycznej (pl)\n28 lipca - Dzień Kultu Masy Mięśniowej (pl)\nKultura fizyczna antycznej Grecji\nWychowanie fizyczne w świetle literatury -\nSport - dyscypliny sportowe\nTurystyka - więcej\n(Źródła: Wikipedia, Wykłady.org)\nDodane przez alhenag · 18 czerwiec 2010 06:04 · 3839 czytań ·\nPHP-Fusion PL Strona istnieje od 21.03.2003 czyli Wygenerowano w sekund: 0.09 Administrator:


XVIII Edycja Ogólnokrajowego Konkursu pn. „Bezpieczne Gospodarstwo Rolne”. : Gmina Nagłowice\nXVIII Edycja Ogólnokrajowego Konkursu pn. „Bezpieczne Gospodarstwo Rolne”.\nKasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Kielcach – Placówka Terenowa w Jędrzejowie w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Państwową Inspekcją Pracy, Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa, organizuje w 2021 roku XVIII Edycję Ogólnokrajowego Konkursu pn. „Bezpieczne Gospodarstwo Rolne”.\nKonkurs ma na celu promocje zasad ochrony zdrowia i życia w gospodarstwach rolnych oraz upowszechnianie wiedzy na temat zapobiegania wypadkom przy pracy rolniczej i rolniczym chorobom zawodowym.\nCharakter konkursu jest ogólnopolski i przebiega w co najmniej trzech etapach: regionalnym, wojewódzkim oraz centralnym.\nUczestnikami konkursu mogą być wyłącznie gospodarstwa rolne prowadzące działalność rolniczą, których właścicielami są osoby pełnoletnie ubezpieczone w KRUS-ie (przynajmniej jeden z właścicieli).


E dodatki - czytajcie etykiety - Cypr24\nE dodatki – czytajcie etykiety\nW każdym programie kulinarnym jesteśmy atakowani aby sprawdzać opakowania i nie kupować wyrobów w których znajdują się dodatki z symbolem E. Czy osoby do tego nawołujące nie zdają sobie sprawy z tego, że to jest po prostu niemożliwe? Oczywiście, możemy robić zakupy u małych wiejskich producentów, którzy zapewniają nas, że te wyroby są w 100% naturalne, ale czy po przeczytaniu naszego tekstu o mięsie (tutaj) będziecie mu wierzyć? Podobnie jest z owocami, które tylko pięknie wyglądają a są totalnie bez smaku i zapachu.\nNiestety, w dzisiejszych czasach nie ma możliwości aby ograniczyć do zera chemię, która jest dodawana do artykułów żywnościowych. Mąka musi zawierać E920 aby po prostu udało się ją przetworzyć. Symbole E na etykiecie wcale nie muszą oznaczać, że jedzenie nie jest zdrowe. Niektóre z E są nie tylko nie szkodliwe ale wręcz zalecane. Przykładem niech będą naturalne antybiotyki (E235) czy kwasy mlekowy (E270) i jabłkowy (E296).\nW jedzeniu spotkamy szkodliwe i nieszkodliwe barwniki. Do tych naturalnych należą między innymi:\nE100 – kurkuma\nE101 – witamina B2\nE140 i E141 – chlorofil i chlorofiliny\nE150 – skarmelizowany cukier\nE160 – karoteny m.in. z marchwi i pomidorów\nE162 – betanina z buraków\nE163 – antycyjany m.in. z czarnej porzeczki, kukurydzy czy czerwonej kapusty\nE174 i E175 – to srebro i złoto\nA inne dodatki? Proszę bardzo: E300 i E301 to witamina C, E306 – E309 to witamina E, E330 to kwas cytrynowy, E406 to agar-agar, E440 to naturalne pektyny, E967 i E968 to naturalne słodziki.\nCzy należy czytać etykiety? Oczywiście, że tak! Zawierają one wiele przydatnych informacji. Jeśli zobaczycie na przykład, że w hamburgerach wołowych na pierwszej pozycji na\netykiecie jest mięso wieprzowe to można je raczej nazwać hamburgerami z dodatkiem wołowiny (takie można kupić w jednym ze sklepów) czy tak jak na naszej grafice, gdzie w herbacie żurawinowo – malinowej jest aż 1% żurawiny i 0,3% maliny – herbata kupiona także a Cyprze.\nPodobnie jest z serami. Przykładem niech będzie halloumi – oto cytat z oficjalnej strony Ministerstwa Rolnictwa Cypru:\na tymczasem w serze “Halloumi” produkowanym dla Tesco tłuszczu jest 26,9% , białka 21,2% a soli 2,1% (dane ze strony sprzedawcy). Pytanie więc nasuwa się samo: czy to jest oryginalne cypryjskie halloumi jak to napisano na opakowaniu?\nPrevPoprzedniIle jest mięsa w cypryjskim mięsie?\nNastepnyJazda po cypryjsku. Daleko nam do standardów europejskich.Następny\nRząd Republiki Cypryjskiej ogłosił już swoje plany – za tydzień obostrzenia mają zostać poluzowane. Tylko pytanie czy w najbliższym tygodniu nie zbierze się zespół epidemiologiczny\nMaseczkowy kogel mogel\nPastel\t24 października 2020\nSłyszeliście już zapewne, że kontrowersje w sprawie używania maseczek “na zewnątrz”, były spore. Na zewnątrz w miejscach publicznych, czy na zewnątrz na przykład na naszym\nMarGol\t5 października 2020\nCo chwilę słychać w mediach apele cypryjskich medyków, ministrów a nawet prezydenta o zachowanie dystansu, zakładanie maseczek i trzymanie się protokołów bezpieczeństwa. Pytanie tylko czy\nMarGol\t2 października 2020\nWedług stany na 01.10.2020 roku, współczynnik R w Polsce wynosił 1,36. Współczynnik reprodukcji wynoszący 1,36 oznacza, że 100 osób zainfekowanych koronawirusem zakaża średnio 136 ludzi.


Moana Games Gry Online Darmowe - GraGra.pl\nZagraj w gry online Moana Games\nZnasz jeszcze ostatnią księżniczką Disneya? Po słynnych księżniczek z Disney z niedawno dodane księżniczek Anna i Elsa nie ma teraz nową księżniczką dodany do listy. Doceniamy chcesz wprowadzić Vaiana Wialiki. Vaiana było przygód nastolatka z Nowej Zelandii, który ma wielką pasję w życiu; żeglowanie. Vaiana ma historię rodzinną. Jej rodzice mieli zadanie, które nigdy nie zostały wykonane. Misją Vaiana jest zatem prosta; ukończyć zadanie.\nVaiana, najpiękniejsza nowa księżniczka\nO Vaiana było sporo gry komputerowe wykonane. Jesteś we wszystkich tych gier na przygodę, i masz towarzystwo w Maui. Maui jest wielkim przyjacielem Vaiana, który został podniesiony przez bogów. Trzeba zrozumieć, że Vaiana i Maui razem silny duet. Płynęli po morzach wokół Nowej Zelandii, a także dżungle Cię w Nowej Zelandii odkryli, że hałdy są porażone przez tego wielkiego grupą przyjaciół. Czy idzie aż do magicznego świata Vaiana. Czy właśnie zakończył przygodę i poczuć się jak strój do gry z Vaiana - ona jest przecież księżniczki - wtedy będzie na tyle dobrze, aby przyciągnąć do tej strony. Put wolisz zagadkę; Także można. Prawda na ten temat można uzyskać swój mózg do góry nogami, gdy dobre.\nGrać w Vaiana Gry\nZabawa z Vaiana gwarantuje wiele godzin zabawy. Jedna gra jest oczywiście tylko do pracy łatwiej niż inne gry, ale wyjaśnienia zawsze pojawia się na ekranie. Możesz kontrolować gry otaczające ten bajkowy motyw z klawiatury lub myszy. Która funkcja myszy należy użyć, lub które należy nacisnąć klawisz cały ekran pojawia się, aby poprowadzić Cię przez grę.\nWszystkie Moana Games są darmowe. Nie zawsze jest zabawa dla Ciebie. Wysyłamy na najlepsze gry dla dzieci, darmowe gry i gry online na naszej gry i grać wyspa plac. GraGra.pl ma najlepszą kolekcję Moana Games z Polski! Wybierz Moana Games lub jednego z innych zabawnych gier i gry dla dzieci i idź grać online. Codziennie nowe gry zabawy gry. Już nigdy nie będziesz się nudzić w tej wciągającej stronie gry. Dużo zabawy z tych gier na żądanej stronie!


Kwintesencja romantyzmu według facetów? - WP Facet\nKwintesencja romantyzmu według facetów?\nPanowie zaskakują! Opuszczanie deski klozetowej, wynoszenie śmieci bez pytania i dzielenie się władzą nad pilotem do telewizora, to zdaniem części mężczyzn ważne dowody miłości. Co ciekawe, taki stan rzeczy to trochę wina samych kobiet...\nJak pokazują badania opublikowane w serwisie mononews.ca, kobiety niesłusznie narzekają na to, że ich partnerzy nie okazują im swoich uczuć, ponieważ ci zasypują je dowodami miłości praktycznie każdego dnia. W jaki sposób? Cóż, okazuje się, że nie wszyscy posługujemy się "metodą klasyczną". Sondaż zlecony przez markę Moonpig dowodzi, że choć co prawda 37 proc. panów uznaje sprezentowanie wybrance kwiatów lub czekoladek (31 proc.) za dwa najbardziej romantyczne gesty świata, nie brakuje też bardziej "nieoczywistych" dowodów miłości.\nOtóż aż 11 proc. spośród 2000 respondentów, uznało, że sprzątanie w domu to również wielce romantyczny wyczyn. Dla siedmiu procent niezaprzeczalną oznaką głębokiego uczucia jest wynoszenie śmieci bez pytania. Również 7 proc. mężczyzn wyznaje zasadę: "jak kochasz, to opuszczasz deskę klozetową po urynacji". Inni z miłości prasują...\n"Kocham cię, popatrz, opuściłem deskę..."\nLecz największym dowodem miłości jest... dzielenie się pilotem do telewizora. Panowie są zdania, że to bardzo osobisty gest, który świadczy o zaufaniu. No dobrze, jeśli chodzi o statystyki, wiemy już wszystko. Teraz pozostaje tylko odnalezienie odpowiedzi na pytanie: skąd te dziwaczne pomysły? Wszak już od małego wpajano nam, że dla kobiety najlepsze są kwiatki i czekoladki...\nTu pomocna jest dalsza część sondażu, która mówi, że aż 20 proc. mężczyzn specjalnie "myśli nieszablonowo", w obawie przed tym, że partnerka, otrzymawszy kwiaty bez szczególnej okazji, zacznie się robić podejrzliwa. Co prawda, jedynie 7 proc. pań utrzymuje, że pewnie faktycznie taka byłaby ich reakcja, jednak wystarczy wziąć do rąk pierwszą lepszą gazetę dla kobiet, by zwątpić w te zapewnienia.\nW damskich poradnikach przecież aż roi się od konstatacji z gatunku: "Nigdy nie kupował ci kwiatów, a teraz nagle zaczął? Zacznij mu się baczniej przyglądać! Na pewno cię zdradza i prezentami próbuje zdusić w sobie poczucie winy albo uśpić twoją czujność". Tego typu propaganda faktycznie może odrobinę studzić naszą romantyczną naturę. Co więc nam pozostaje? Sprzątanie i dzielenie się telewizją...\nGwoli wyjaśnienia, panie zapytane o najbardziej romantyczne gesty odpowiadały: kwiaty, czekoladki lub nastrojowa kąpiel.\nChoć zdaje się, że wszystko zależy po prostu od kobiety. "Telegraph", badając tę samą kwestię, odkrył, że kobiety najbardziej zachwycone są niespodziankami, takimi jak: spontaniczny wypad na weekend, piosenka lub wiersz napisany specjalnie na jej cześć, śniadanie do łóżka czy okrycie płaszczem przed wiatrem - a więc w tej grupie respondentek panowały nastroje zdecydowanie bardziej bajkowe.\nA już na sam koniec dodajmy, że jeśli chcesz być romantyczny, ale nie wiesz, co naprawdę jest romantyczne, wystarczy byś baczniej się rozglądał. Sześćdziesiąt procent respondentek twierdzi, że wysyła swoim partnerom subtelne wskazówki, by ich trochę w tym względzie nakierować - podaje "Daily Mail". Ponad 30 proc. ankietowanych kobiet nie bawi się już w takie subtelności. One krzyczą wprost: "Kup mi kwiaty!".


ÓSEMKOWY KLUB RECENZENTA: 2013\nKsiążka i możliwość czytania to jeden z największych cudów naszej cywilizacji - Maria Dąbrowska wtorek, 31 grudnia 2013\nWiedźmin - Andrzej Sapkowski - recenzja\nW opowieściach Sapkowskiego razem z Wiedźminem, zabójcą potworów, Geraltem z Rivii nazywanym Białym Wilkiem przenosimy się w czasy alternatywnego średniowiecza, gdzie orężem władczym jest miecz i ogień, a świat stoi na krawędzi, rozrywany kawałek po kawałeczku przez pysznych władców i wyniosłych czarodziejów. Wraz z biegiem miesięcy i lat poznajemy coraz to nowsze problemy, potwory, waśnie i wojny, które przeznaczenie stawia na drodze Wiedźmina i jego współtowarzyszy. Driady, gryfy, smoki i elfy to jedynie garstka istot stworzonych przez czołowego twórcę polskiej fantastyki.Wspaniała, barwna, burzliwa powieść, na którą składa się kilak tomów jest gratką dla każdego czytelnika, zwłaszcza fantastyki. Natalia Zielińska, lat 16\nKsiążki wydane przez Wydawnictwo SuperNOWA\nOro - Marcel A. Marcel - recenzja\nKażda książka dla młodych czytelników jest zazwyczaj wielkim wyzwaniem dla autora, ponieważ to bardzo wymagający odbiorca. Kiedy ujrzałam nowy tytuł ,,Oro”, którego twórcą jest Marcel A. Marcel, poczułam prawdziwe zaciekawienie. Moje zainteresowanie wzrosło gdy dowiedziałam się, że to tylko pseudonim artystyczny. Ukryły się pod nim dwie pisarki: Daria Łukasińska i Olga Sawicka. Spodobała mi się szata graficzna autorstwa Krzysztofa Ostrowskiego. Barwna okładka i ciekawe ilustracje przypominające komiks nawiązują do treści książki. Opowiada ona o środowisku ,,dzieci z bidula” i problemach rodzin zastępczych. Główną bohaterką jest Lena - nastolatka z domu dziecka, która pewnego dnia trafia do nowej rodziny. Wanda i Roman okazują się całkiem innymi rodzicami od tych, których spotkała w czasie tułaczki po różnych miejscach tego typu. Nagle dołącza do grona niesamowitych dzieciaków. Wszyscy są tak samo jak ona przysposobieni i mają wyjątkowe osobowości. Podobały mi się ich przezwiska: Iskra, Cienka, Arnold, Oko, Memory czy tytułowy Oro. Oczywiście każde z nich nawiązywało do jakiejś cechy charakterystycznej dla postaci. To naprawdę zabawne, gdy na kogoś z ADHD mówi się ,,Iskra”. Jednak ich problemy, a nawet traumy z przeszłości nie są czymś z czego można się śmiać. Środowisko młodych, którzy tworzą tę niesamowitą rodzinę jest przedstawione w bardzo realistyczny sposób. Budują sympatię pomimo ukazanych wad. Ważne, że nie jest to obraz wyidealizowany. Autorki podjęły próbę przedstawienia skomplikowanego świata dzieci, którym tak smutny los zgotowali dorośli. Wprawdzie to powieść dla młodzieży i o młodzieży, ale nie jest to typowa opowieść wakacyjna. To poruszająca i niezwykle mądra historia. Okazuje się, że dzieci pozbawione miłości i troski rodziny nie wierzą, że życie może być lepsze, a dorośli potrafią być dobrzy. Nowy dom okazuje się być oazą, w której zaufanie i szacunek są na porządku dziennym. Sytuacja do tego stopnia przerasta wyobrażenie Leny, że nie wytrzymuje napięcia i postanawia uciec. Takiego zachowania nikt nie rozumie. Z pomocą przychodzi tajemniczy Oro mieszkający w jej szafie. Niewidoczny dla innych, pomaga dziewczynie osiągnąć wewnętrzny spokój i rozpocząć szczęśliwe życie.To ciekawa lektura nie tylko dla młodzieży. Myślę, że każdy rodzic czy opiekun powinien ją przeczytać, gdyż zawiera wiele pouczających treści. Na dodatek pojawia się przesłanie, że każdy problem można rozwiązać. Książka jest godna polecenia z wielu powodów. Spółka autorska Marcel A. Marcel przedstawiła grono młodych bohaterów operujących młodzieżowym językiem, ciekawą fabułę i dużą dawkę humoru sprawiając, że czyta się z przyjemnością. Jola K., lat 16\nmarcel a. marcel,\nZalotnice i wiedźmy - Joanna Miszczuk - recenzja\nPo przeczytaniu „Matki, żony, czarownice” byłam wprost oczarowana fabułą tej książki. Niesamowita. Teraz przyszedł czas na kontynuację sagi o mądrych i odważnych kobietach, których dzieje zostały spisane z pokolenia na pokolenie począwszy od średniowiecza.Po raz kolejny wraz z Asią odkrywamy tajemnice jej przodków. Dowiadujemy się, że wśród członków rodziny bohaterki znaleźli się bardzo wpływowi ludzie. Nie zdradzę, kim byli, ale na pewno każdy, kto przeczytał książkę był w lekkim szoku. Któż by nie był, gdyby się dowiedział, kto należał do jego rodziny? Oprócz tego poznajemy też dalsze przygody Asi, której szczęśliwe małżeństwo niestety dobiegło końca w mało sympatyczny sposób. Do tego tragiczny los sprawia, że na drodze kobiety staje nie kto inny, jak pierwszy mąż, który w dodatku nic a nic się nie zmienił i nadal próbuje ją traktować jak człowieka gorszej kategorii. Między innymi przez niego staje pod znakiem zapytania dalsze funkcjonowanie firmy, w której pracuje Asia. Jednak zgrany zespół sobie poradzi. Tymczasem nasza bohaterka poznaje przystojnego Marokańczyka. Czy jest gotowa podjąć ryzyko i po raz kolejny się zakochać?„Zalotnice i wiedźmy” to wspaniała historia. Zazdroszczę głównej bohaterce takiego spadku, jakim jest poznanie swoich korzeni, które sięgają aż do epoki średniowiecza. Do tego książka napisana jest bardzo dobrym stylem. To jest coś, co lubię. Powieść, która nie nudzi mimo opisów. Powieść, która zabiera nas w podróż w czasie… Wspaniałe. „Zalotnice i wiedźmy” trafiła w mój gust, a tym samym na półkę ulubionych książek. Polecam.\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Prószyński Media\nZamek z piasku - Magdalena Witkiewicz - recenzja\nJestem w trakcie czytania książki pt. „Zalotnice i wiedźmy” Joanny Miszczuk, jednak kiedy nadarzyła się okazja na sięgnięcie po „Zamek z piasku” Magdaleny Witkiewicz, bez większego namysłu przerwałam poprzednią lekturę (mimo, że również jest wciągająca).Wcześniej przeczytałam jedynie „Szkołę żon”. Tym razem mamy do czynienia innym tematem. Tematem bardzo poważnym. Chodzi mianowicie o chęć posiadania dziecka za (można powiedzieć) wszelką cenę. Weronika jest szczęśliwą żoną. Ma dobrze płatną pracę i wspaniałego męża - Marka. Darzą się wielkim uczuciem już od szkoły średniej. Są przykładem małżeństwa, które jest w stanie przetrwać wszystko. Ale czy na pewno? Pewnego dnia kobieta przyznaje, że jest gotowa na bycie mamą. Kiedy jednak kolejne próby kończą się porażką, małżeństwo zaczyna odczuwać pierwsze oznaki kryzysu w miłości. Sytuacja zaczyna się pogarszać. Kiedy osiąga moment wyjątkowo tragiczny, Weronika poznaje na plaży pewnego mężczyznę. Rodzi się między nimi przyjaźń. Niespotykanie silna więź emocjonalna. Taką, którą rzadko się doświadcza. Dzielą się przeżyciami, zwierzają, wspierają. Czy Weronika odnajdzie szczęście u boku tego mężczyzny?„Zamek z piasku” to bardzo głęboka historia. Porusza wiele trudnych tematów. Z jednej strony miłość, wielka przyjaźń, chęć posiadania potomstwa. Z drugiej zdrada, brak zaufania, lęk o przyszłość. Bohaterowie tej powieści są ciekawie scharakteryzowani. Czytając, starałam się zrozumieć i Weronikę, i Marka. Kobieta za wszelką cenę chciała zostać matką. W pogoni za spełnieniem marzeń zagubiła miłość, jaką darzyła męża. Wyglądało to tak, jakby na jakiś czas zupełnie zapomniała o tym uczuciu. Wpadła w jakby błędne koło. Po części ją rozumiem. Chciała spełnić swoje marzenie. Jednak patrząc pod innym kątem, zatraciła się w tym tak głęboko, że powoli traciła swojego męża, który nie mogąc dać jej upragnionego dziecka, czuł się niepotrzebny. Patrząc z punktu widzenia Marka, także i jego trochę rozumiem. Nie widział świata poza swoją żoną. Kochał ją ponad życie. Starał się. Jednak los sprawił tak, a nie inaczej. Niewiele mogli zdziałać, aby zostać rodzicami. Na pewno czuł, że zawodzi swoją ukochaną. Musiał przeżywać koszmar, doświadczając takiej sytuacji. Nie dziwię się, że chciał odpocząć od tych trudnych i ciężkich chwil, jednak mimo to, dał też swojej żonie wiele powodów do zmartwień np. bardzo prawdopodobną zdradę. Cóż… Weronika też nie była święta. Jednak to, co połączyło ją i Kubę (mężczyznę poznanego na plaży) nie nazwałabym takim typowym romansem. To była naprawdę przyjaźń. Przyjaźń, jaką rzadko się spotyka. Całe szczęście, że historia kończy się szczęśliwie. Kiedy doczytywałam końcówkę, bardzo się ucieszyłam, że jednak szczęście zagościło zarówno u Weroniki jak i Marka, choć mało co na to wskazywało.Książkę jak najbardziej polecam. Jest napisana bardzo dobrym stylem. Jest historią głęboką, pobudza do refleksji. Myślę, że można z niej wyciągnąć wiele mądrości.\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Filia\nWśród wielu książek o tematyce fantastycznej zainteresowałam się powieścią pt. „Ever” napisaną przez Alyson Noël. To pierwsza część cyklu „Nieśmiertelni”. Moją uwagę zwróciła piękna dziewczyna na okładce z czerwonymi tulipanami. Wkrótce okazało się, że pełnią one bardzo ważną symboliczną rolę. Zaintrygował mnie wzrok dziewczyny i podtytuł „Miłość nigdy nie umiera”. Bohaterką powieści jest szesnastolatka Ever Bloom. Jako jedyna uratowała się w wypadku samochodowego. Zginęła jej młodsza siostra i rodzice. Winą za tragedię obarcza siebie, dlatego unika ludzi i ukrywa się pod luźnymi bluzami z kapturem. Przeraża ją fakt, że potrafi czytać w myślach innych, a nawet zna ich przeszłość. Ten, kogo dotknie „odkrywa” wszystkie swoje tajemnice. Natłok cudzych wizji próbuje zagłuszyć słuchając muzyki. To jej mroczna tajemnica. Nie zdradza jej nawet dwojgu przyjaciołom. Kiedy zakochuje się w nowym uczniu, którym jest Damen Auguste, nikomu nie przyznaje się do tego uczucia. Niestety z chłopakiem wiąże się pasmo kłopotów. Jest przystojny i bogaty. Tylko on potrafi wejrzeć w jej duszę i odkrywa świat magii. Skrywa wiele sekretów, ale miłość jest silniejsza. Fabuła jest niebanalna. Język powieści jest przystępny. Czytanie sprawia przyjemność. Autorka pomaga odbiorcy stosując pewien ważny dla zrozumienia całości zabieg. Otóż umieszcza na początku książki listę z aurami. Okazuje się, że Ever rozpoznaje je po kolorach. W każdej chwili można wrócić do listy bez zbytecznego wertowania kartek. Z kolei pisarka nie musiała za każdym razem na nowo tłumaczyć znaczenia jakiejś barwy. Zastosowanie narracji w czasie teraźniejszym przeplata się z opisami w czasie przeszłym dotyczącymi wspomnień związanych z tragicznie zmarłymi bliskimi. Wartka akcja powoduje, że książkę czyta się z zapartym tchem. Na szczęście koniec powieści nie oznacza końca przygody z tą serią. Szybko możemy sięgnąć po kolejną część. Myślę, że „Ever” bardzo spodoba się fanom fantastyki w klimacie „Zmierzchu".\nJola K., lat 16\nAwaria uczuć - Joanna Kruszewska - recenzja\n„Awarię uczuć” zarekomendowała mi przyjaciółka, której książka bardzo się spodobała. Po przeczytaniu opisu stwierdziłam, że z pewnością mi również przypadnie do gustu i nie pomyliłam się.Historia dotyczy młodej kobiety - Matyldy. Na pierwszy rzut oka jej życie jest idealne. Wspaniały chłopak, świetna praca w dużej firmie w stolicy, dobre koleżanki. Żyć nie umierać. Niestety, pewnego dnia wszystko wywraca się do góry nogami. Paweł (ukochany bohaterki) musi wyjechać na rok za granicę, koleżanki zaczynają się podejrzanie zachowywać, a do tego Matylda dowiaduje się, że jest w ciąży. Kilka dni później zamiast awansu dostaje wypowiedzenie z pracy. Jak z tą sytuacją poradzi sobie Matylda?„Awaria uczuć” jest świetną książką na odstresowanie. Napisana przyjemnym stylem. Nie za długa. Taka w sam raz, żeby usiąść w fotelu i dać się porwać opowieści, aż do samego jej końca. Historia, jak można się domyślić, jest z happy-endem. Wszystko kończy się dobrze. To mogę zdradzić. Mimo, że wiele sytuacji, zdarzeń można przewidzieć, jedno mnie zaskoczyło. Podejrzewałam, że bohaterka w ostateczności zwiąże się z pewnym przystojnym mężczyzną, ale się pomyliłam. Co nie znaczy, że zakończenie mnie zawiodło. Co to, to nie. Bardzo mi się podobało, tak samo, jak cała książka. Autorka poruszyła tutaj temat dotyczący bardzo negatywnej cechy, która charakteryzuje wiele osób. Jest nią zazdrość. Zazdrość, przez którą ludzie potrafią sobie nawzajem rujnować życie. Doświadczyła tego główna bohaterka i to nie jeden raz. Jednakże nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.Bardzo serdecznie polecam „Awarię uczuć”. Taka opowieść na wyluzowanie (chociaż zdarzają się fragmenty, w których ma się ochotę dosłownie udusić co niektórych). Merry, lat 20\nStudium w szkarłacie - Artura Conan Doyle - recenzja\nOpowieści o sławnym detektywie Sherlocku Holmesie oraz jego nieodłącznym kompanie dr Johnie Watsonie od wielu lat trafiają do najdalszych miejsc na świecie. Jedyna w swoim rodzaju twórczość Artura Conan Doyle’a doczekała się mnóstwa adaptacji, a popyt cały czas rośnie. Historie o Sherlocku Holmesie składają się z czterech powieści oraz prawie sześćdziesięciu pobocznych opowiadań. Skupię się na pierwszej części cyklu: „Studium w szkarłacie”.Od samego początku zapoznajemy się z doktorem Johnem Watsonem – wcześniej lekarzem wojskowym w II wojnie afganistańskiej, obecnie weteranem wojennym. Pełni rolę narratora, który dokładnie opisuje wszystkie wydarzenia i opatruje komentarzami, co na dłuższą metę okazuje się bardzo przydatne. Utożsamienie się z tokiem myślenia Watsona przychodzi znacznie łatwiej niż Sherlocka Holmesa. Przeprowadzka na Baker Street 221b rozpoczyna bardzo ważny etap w życiu doktora. Nieprzyzwyczajony do genialnych zdolności Sherlocka, co rusz wyraża pełne podziwu pochwały i skrupulatnie opisuje wszystkie sukcesy współlokatora w dzienniku. Sprawa opisana w „Studium w szarłacie”, której jesteśmy świadkami, to tajemnicze morderstwo. Nieporadne władze Scotland Yardu radzą się detektywa-amatora, a ten po namowie nowego wspólnika podejmuje się rozwiązania zagadki. W pierwszej części książki obserwujemy, jak Sherlock oraz John badają motywy, szukają poszlak oraz dedukują przebieg wydarzeń. Gdy wszystko wydaje się być jasne, dochodzimy do punktu kulminacyjnego, czyli drugiej części – zeznań przestępcy. Dowiadujemy się wszystkiego od początku do końca, poznając jego dokładną historię. Pod koniec „Studium w szkarłacie” wracamy z powrotem do rzeczywistości, by sprawiedliwości mogła stać się zadość.Sięgając po powieści o Sherlocku Holmesie miałam mieszane uczucia i przeczucie, że nie przeczytam tego tak prędko, jak bym chciała. Niestety, moje przeświadczenie okazało się nader mylne – pierwszą książkę skończyłam następnego dnia, by móc od razu rozpocząć kolejną. Ze smutkiem upatruję końca, do którego zostało mi naprawdę niewiele.Polecam wszystkim, którzy kiedykolwiek słyszeli o genialnym detektywie, a nie do końca znają jego historię oraz rozwiązane sprawy. Polecam tym, którzy nie mają czego czytać, a są żądni porządnej lektury.\nMichalina, lat 17\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Algo\nartur conan doyle,\nstudium w szkarłacie,\nŚwiat nocy - L.J. Smith - recenzja\n„Świat Nocy” to bestsellerowa seria autorki „Pamiętników Wampirów”.Autorka L.J. Smith jest najlepszą gwarancją dobrej książki skierowanej do młodzieży interesującej się modnym obecnie nurtem powieści o wampirach. „Świat Nocy” to pierwszy z trzech tomów serii. Składa się on z trzech osobnych opowieści :- „Dotyk wampira”- „Córki nocy”- „Zaklinaczka”Wciągająca akcja i sukcesywnie rosnące napięcie sprawiają, że dobrze się czyta historię różnych bohaterów należących do dwóch sąsiadujących ze sobą światów. Obok zwykłych śmiertelników występują wampiry, czarownice i czarodzieje. Nastolatka Poppy, zakochana w swym przyjacielu o imieniu James, nie wie, że nie może liczyć na odwzajemnienie uczucia. Nie pozwalają na to reguły Świata Nocy. Wszystko zmienia się gdy okazuje się, że dziewczyna jest śmiertelnie chora na raka. Tak w skrócie wygląda fabuła pierwszej opowieści.Kolejna dotyczy małego miasteczka, do którego przybywają trzy młode kobiety. Wraz z nimi pojawia się widmo ciemności. Nadchodzą mrożące krew w żyłach wydarzenia. Wszystko to budzi grozę i niepokój wśród mieszkańców. Ostatnia, trzecia opowieść dotyczy kuzynek Thei i Blaise posiadających magiczne zdolności. Jako początkujące czarownice stale pakują się w kłopoty. Muszą zmieniać szkoły, z których są wyrzucane za swoje zachowanie. W końcu otrzymują ultimatum – albo poprawa, albo opieka nielubianej ciotki. Warto przeczytać całość, żeby poznać przygody bohaterów i motywy ich postępowania. Wciągająca akcja sprawia, że książkę się dobrze czyta. Emocje właściwe życiu młodych ludzi powodują liczne zwroty od miłości po zazdrość i nienawiść. Jola K., lat 16\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Amber\nDoktor sen - Stephen King - recenzja\n"Doktor Sen" jest kontynuacją bestsellerowego "Lśnienia". Jego autor Stephen King jest jednym z najbardziej znanych twórców literatury grozy. każdy, kto choć trochę interesuje się czytaniem na pewno słyszał to nazwisko. King napisał między innymi "Miasteczko Salem", niedawno zekranizowaną "Carrie", "Pod Kopułą" czy "Rękę mistrza"\nJuż po ujrzeniu okładki przeszły mnie ciarki. Książka opowiada o losach paru bohaterów, po części wyjaśnia wątki z "Lśnienia". Grupa staruszków, nazywana Prawdziwym Węzłem, żywiąca się substancją odbieraną niezwykłym dzieciom poprzez poddanie ich śmiertelnym torturom bierze na celownik Abrę Stone. Jednak z pomocą Dana Torranca, nękanego przez mieszkańców hotelu Panorama stawia im czoło, chcąc ocalić siebie i uchronić inne dzieci. Dan pracuje w New Hampshire, w domu opieki, gdzie za sprawą resztki mocy z dzieciństwa pomaga umierającym "przejść na drugą stronę" przez co staje się znany jako "Doktor Sen".\nKsiążka jest niesamowita i trzyma w napięciu. Mimo wielu stron czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Ciężko się od niej oderwać. Spodoba się zarówno miłośnikom Kinga jak i osobom, które dopiero wkraczają w świat grozy.\nKatniss, 18 lat\nZakochana modelka. Ostatnia muza Vincenta van Gogha - Alyson Richman - recenzja\nPrzyznaję szczerze, że nie miałam wcześniej styczności z książkami, które opisują poniekąd życie sławnych osób, istniejących w naszym świecie. Jest to zatem moje pierwsze spotkanie z tego typu literaturą i sądzę, że mi odpowiada.Historia dotyczy w zasadzie pewnej młodej dziewczyny Marguerite Gachet. Córki lekarza homeopaty i malarza amatora. Pewnego dnia do ich domu przybywa pacjent ojca - Vincent van Gogh. Wzbudza on fascynację w młodej kobiecie. Po kilku wizytach oczarowany urodą i delikatnością Marguerite prosi o pozwolenie na namalowanie jej. Tworzy coraz ciekawsze dzieła i coraz bardziej interesuje się młodą panną Gachet. Na jednym jej portrecie się nie kończy. Między artystą a jego muzą zaczyna rodzić się uczucie. Dzięki uprzejmości przyszywanej siostry, która okazuje się jej najlepszą przyjaciółką, dziewczyna potajemnie wymyka się na spotkania z malarzem. Niestety, ich szczęście nie trwa długo. Na domiar złego okazuje się, że przyczyną tragedii, jaka miała miejsce, mogły się okazać lecznicze środki pana Gacheta.„Zakochana modelka. Ostatnia muza Vincenta van Gogha” to nietypowa historia miłosna. Nie kończy się happy-endem. Wręcz przeciwnie. Jednak zawiera w sobie mnóstwo ciekawych informacji i mnóstwo emocji. Mamy możliwość bliższego poznania słynnego holenderskiego malarza oraz jego ostatnich chwil życia. Myślę, że jest to ciekawsze niż suche fakty znajdujące się w encyklopediach, czy też innych źródłach informacji. Poza tym pewne aspekty nie są nawet ujęte w tego typu informatorach. Do tego możemy także zauważyć, jaka występowała hierarchia w czasach Vincenta van Gogha. Nikt nie miał nikomu za złe, że kobiety są służącymi we własnych domach i nie mają zbyt wielu praw. Może za wyjątkiem ich samych, ale niestety nie miały one zbyt wiele do powiedzenia.Historia przedstawiona w tej książce jest bardzo ciekawa. Coś innego niż typowe romansidła (chociaż nie mam nic przeciwko tej literaturze). Do tego sporo faktów połączonych ze świetnie dobraną fikcją. Polecam.\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Bukowy Las\nostatnia muza Vincenta van Gogha,\nAgata z Placu Słonecznego - Ewa Karwan-Jastrzębska - recenzja\nEwa Karwan-Jastrzębska jest autorką literatury dla dzieci i młodzieży, scenarzystką, dziennikarką radiową i telewizyjną. Na swoim koncie ma już wiele pozycji książkowych przeznaczonych głównie dla dzieci.Ewa Karwan Jastrzębska jest autorką książki pt. „Agata z Placu Słonecznego”. Opowiada ona historię siedmioosobowej rodziny. Kiedy to rodzice bliźniaków Matyldy i Piotrusia oraz Nieznośnych Trojaczków wyjeżdżają do Papui - Nowej Gwinei dziećmi zajmuje się niezwykła niania, Agata. Jej postać jest dość intrygująca, jednak zyskuje sympatię całej gromadki. Ma w sobie coś co przyciąga maluchy, które próbują rozwikłać zagadki, które pojawiają się im na drodze. Jednakże, nie przestają obserwować Agaty, która wydaje się, że ma coś wspólnego z całą historią.Myślę, że młodych czytelników najbardziej zainteresuje obraz jeżdżącej na rowerze obsypanym czarodziejskim pyłem, obdarzonej zdolnościami kulinarnymi, władającej mieczem i czytającej w myślach niani. Jednakże, uważam, że książka wciągnie także starszych czytelników, którzy dzięki magii i niezwykłości powrócą z chęcią do czasów dzieciństwa.Książka bardzo mi się spodobała. Odpoczęłam czytając ją i jestem przekonana, że innym także się spodoba. Magia połączona z tajemniczością z pewnością przypadnie do gustu dzieciom i wprowadzi je w świat wyobraźni, do którego tak często lubią uciekać. Głównie jest to książka dla dzieci, dlatego poleciłabym ją rodzicom, którzy lubią czytać swoim pociechom na dobranoc.\nIwona Jankowska, lat 16\nagata z placu słonecznego,\nPrzywróceni - Jason Mott - recenzja\n"Przywróceni" to debiutancka powieść Jasona Motta, mówiąca o powrocie zmarłych przed laty ludzi do życia. głównymi postaciami są Jacob, który utopił się w własne urodziny oraz jego rodzice.Ma całym świecie do świata żywych powracają umarli uznawani przez niektórych za błogosławieństwo, innych zaś za przekleństwo. Jacob nie jest wyjątkiem, jednak jego historia zostaje dokładnie przedstawiona. W wielu miastach ludzie zdecydowali się wziąć sprawę we własne ręce i odesłać bliskich w zaświaty, gdzie ich miejsce, inni przyjmują dawno zmarłych z otwartymi ramionami; każdego jednak trapi myśl, co to może oznaczać.Książka bardzo wciąga, wywołuje wiele emocji, trudno się oderwać. Porusza mnóstwo bardzo ważnych i trudnych kwestii moralnych. W wielu przedstawionych sytuacjach trudno znaleźć jedno właściwe rozwiązanie. Utwór daje do myślenia. Na pewno nie należy do łatwych lektur, ale fascynuje. Polecam każdemu, kto ma w sobie ludzkie uczucia :)\nRóża, lat 16\nwydawnictwo harlequin mira\nBez pożegnania - Barbara Rybałtowska - recenzja\nPowieść „Bez pożegnania” to pierwsza część sagi o losach matki i córki, z którymi przemierzamy nie tylko Europę, ale także Azję i Afrykę, w trudnych czasach II wojny światowej. Jej autorką jest Barbara Rybałtowska. Można o niej śmiało powiedzieć człowiek renesansu - pisarka, piosenkarka, autorka tekstów piosenek, aktorka, malarka, autorka wielu powieści i biografii. Jedna z jej książek wpadła mi w ręce i pozostała w nich dopóki jej nie przeczytałam. Najpierw przyglądamy się spokojnemu życiu na wsi latem 1939 roku. Zofia razem ze swoją małą córeczką Kasią odwiedza rodzinę męża na Kresach. Tam zastaje ich wybuch wojny. Dotychczasowe plany zostają zniweczone. Armia Czerwona rozpoczyna aresztowania i wywózki na Sybir, które nie omijają też głównych bohaterek. Czy odnajdą się w tym obcym świecie?Jako wielbicielka powieści historycznych jestem oczarowana świetnym przedstawieniem ówczesnych realiów. Wręcz przeniosłam się w czasie i przestrzeni. Dzięki temu, że narratorką jest Zofia jeszcze lepiej można poczuć ducha tamtych czasów. Zrozumieć ludzi i ich sytuację. Powinniśmy czasem postarać się o takie doświadczenie, w teraźniejszości, kiedy wszystko mamy podane na tacy i nie czujemy na plecach oddechu niebezpieczeństwa. Co ciekawe Rybałtowska w tej książce spisała wspomnienia swojej mamy i własne. Mamy więc do czynienia poniekąd z opowieścią na faktach, jednak nie traktujmy lektury jako pamiętnik pisarki, wątki z jej życia są tylko elementem. Losy Zofii i Kasi podbiły moje serce. Polecam powieść głównie tym, których porywają dzieje XX-wiecznego świata, ale też tym którzy nie przekonali się jeszcze jak ciekawa jest historia.\nKinga, 17 lat\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Axis Mundi\nWielki bazar - Peter V. Brett - recenzja\nRozsławiony cykl demoniczny („Malowany Człowiek”, „Pustynna Włócznia” i od niedawna „Wojna w blasku dnia”) doczekał się dwa lata temu luźnego dodatku, który dopowiada pewne kwestie z pierwszego tomu serii. Dla lepszego rozeznania, pozwolę sobie na zacytowanie słów autora, wypowiadającego się na samym początku książeczki:„[…] Ważnym elementem owej lekcji było uczenie się, kiedy dla dobra powieści należy usuwać napisane już sceny (nawet jeśli mi się bardzo podobały). O wiele ważniejszym zadaniem było jednak coś innego – jak przewidzieć rozwój fabuły i ukształtować ją tak, by takie sceny nigdy nie powstały. „Wielki Bazar” powstał niejako na skutek takich właśnie przemyśleń. Jest to tak naprawdę rozdział szesnasty i pół „Malowanego Człowieka”, który opisuje wydarzenia mające miejsce w trzyletniej przerwie między rozdziałami szesnastym i siedemnastym, kiedy Arlen podróżował między Wolnymi Miastami jako Posłaniec. Było to bardzo ekscytujący, wypełniony przygodami okres w jego życiu, a dla pisarza fantastyczny materiał na serię opowiadań o podróżach bohatera między miastami i kontaktach z różnymi ludami, żyjącymi za własnymi barierami runicznymi.” ~ Peter V. Brett„Wielki Bazar” jak można wyczytać z cytatu, opowiada o wyprawach młodego Posłańca Arlena do Wolnych Miast. Obserwujemy, jak chłopak odwiedza wioskę Bah kad’Everam, słynącej z wyrobów garncarskich. Byłoby jednak zbyt prostym, gdyby ta podróż zakończyła się pomyślnie; kłopoty idą w parzę z posługą posłańczą. Arlen jest zmuszony do konfrontacji z nieznanym gatunkiem otchłańców – demonów gliny. Przy okazji mamy możliwość poznania historii zdobycia mapy, która wskazuje położenie ruin Słońca Ennocha, dotąd niezbadanych przez ludzi. Jest to doskonałe dopełnienie, ponieważ o samej wyprawie opowiada rozdział siedemnasty „Malowanego Człowieka”.Do tej części dołączono również wycięte sceny, odwołujące się między innymi do postaci Leeshy i nawet fani khaffit Abbana znajdą coś dla siebie. To nie wszystko! Zaraz po „Wielkim Bazarze” możemy zapoznać się ze „Słowniken krasjańskim” oraz „Grymuarem runicznym”. Niebywała gratka entuzjastów demonicznego cyklu. Mogę zapewnić z własnego doświadczenia i pomysłu, że wymalowane na ścianie runy prezentują się naprawdę pięknie. „To wszystko przez Matta. Serio. To opowiadanie zapewne nigdy nie ujrzałoby światła dziennego, gdyby nie zażądał tego Matt Bergin, mój przyjaciel i sprawdzony beta-tester wszystkiego, co piszę. Czytał właśnie pierwszą wersję „Wielkiego Bazaru”. Wspominam tam o jednej z wcześniejszych przygód Arlena, o jego spotkaniu ze śnieżnym demonem bez odpowiednich runów ochronnych.- A gdzie Arlen natknął się na śnieżnego demona? – spytał Matt. – Przegapiłem tę opowieść? […]” ~ Peter V. BrettTak jak w pierwszej części, tak tutaj – w „Złocie Brayana” mamy do czynienia z kilkoma słowami wstępu od autora. Tym razem jest to jedno, pełnie opowiadanie, gdzie nie zawarto żadnych wyciętych scen. Mówi o wyprawie do kopalni Euchora i niespodziewanych wypadkach, z jakimi musiał uporać się Arlen oraz pozostali Posłańcy. Całość prezentuje się naprawdę ciekawie; niewiele ponad dwieście stron przeczytała jednym tchem. Peter Brett po raz kolejny udowodnił, że jest mistrzem w swoim fachu, a jego dziełom nie bez powodu nadano tytuł bestsellerów. Idealna pozycja dla fanów całego cyklu, jak i tych, którzy nie mieli z nim wcześniej styczności. Polecam!\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Fabryka Słów\nDom ośmiu tajemnic - Liliana Bardijewska - recenzja\n"Dom ośmiu tajemnic” Liliany Bardijewskiej to niezwykła książka o przygodach pewnej rodziny, a właściwie jej najmłodszego członka - Marcina. Niecodzienni bohaterowie, tajemnicze przygody i zaskakujące znajomości sprawiają, że nie można się oderwać od lektury choć na moment. To historia niezwykłej przyjaźni, która zdradzi tajemnice kamienicy.\nLiliana Bardijewska w dobrym guście napisała o niespodziankach, na jakie trafiamy i jak wiele może się zdarzyć, gdy tylko powrócimy choć myślami do lat dziecięcych. Otwierają się wtedy przed nami wrota tajemnic, nierozwiązanych zagadek,…. a nawet szkoły duchów.Niewątpliwym atutem tej książki jest jej wydanie. Gruba okładka z kolorowymi elementami przyciąga uwagę. Czcionka jest przystosowana dla wygodnego czytelnika, pisana łatwym i przejrzystym tekstem. Obrazki w tej lekturze ułatwiają nam znalezienie się na miejscu głównej postaci – Marcina i poczucia tego, co on.Według mnie to dobra książka dla tych, co chcą choć na chwilę cofnąć się do wspomnień i mile spędzić czas.\nPoliksena Koldun, lat 16\ndom ośmiu tajemnic,\nAutorem "World War Z" jest amerykański pisarz, aktor, autor scenariuszy Max Brooks. W 2003 r. wydał książkę "The Zombie Survival Guide" czyli poradnik jak przeżyć atak zombi, po trzech latach napisał kontynuacje "World War Z" - reportaż z wojny totalnej - historii jednego wirusa, który przemienia ludzi w zombi, a nieliczni ocaleni relacjonują swoje przeżycia. Poznajemy relacje bezpośrednich świadków wydarzeń. Historia przedstawiona w "World War Z" szybko okazała się hitem i doczekała się nawet ekranizacji z hollywoodzką gwiazdą. Nie mając doświadczenia w audiobookach trochę sceptycznie podeszłam do książki w tej formie. Na szczęście moje obawy szybko się rozwiały. Łatwo wciągnęłam się w historie "World War Z" i słuchałam nie tylko w drodze do szkoły i z, ale i też w wolnym czasie, a głos Piotra Grabowskiego umilał chwilę z lekturą.\nJedyny minus jakiego się dopatrzyłam jest brak informacji na opakowaniu płyty kto czyta i jak długo trwa nagranie.\nPodsumowując "World War Z" to bardzo ciekawa książka. Jak najbardziej godna polecenia. A ja bardzo chętnie sięgnę po kolejny audiobook :)\nAudiobook wydany przez Wydawnictwo\nŁatwopalni - Agnieszka Lingas-Łoniewska - recenzja\nJeżeli poszukujecie książki o miłości z niebanalnym zakończeniem? Zakończeniem takim, że po przeczytaniu ostatniego wersu będziecie mieć minę pełną zdziwienia? Jeśli tak, zapraszam do lektury „Łatwopalnych” Agnieszki Lingas-Łoniewskiej.Jarek Minc jest lekarzem. Pewnego dnia tragiczna sytuacja sprawia, że jego życie zmienia się w koszmar. Żyje w cieniu wszystkiego. Oddala się od swojej pasji, jaką była medycyna i bardziej poświęca się malarstwu. Przypadek sprawia, że trafia do małego miasteczka, gdzie ma poprowadzić wykłady dotyczące udzielania pierwszej pomocy. Zatrzymuje się w domu dwóch kobiet, z czego jedna z nich szczególnie go zainteresuje…Monika jest nauczycielką w małym miasteczku na południu Polski. Jakiś czas temu porzucił ją ukochany chłopak, z którym wiązała ogromne nadzieje na wspólną przyszłość. Tymczasem on ożenił się z córką burmistrza, która (jak można wywnioskować) nie grzeszy większą inteligencją, a jedyne czym może się pochwalić to wygląd. Pewnego dnia w domu dziewczyny i jej matki pojawia się przystojny nieznajomy…Wydawałoby się, że „Łatwopalni” to taka przewidywalna historia miłosna, pewnie ze szczęśliwym zakończeniem. Otóż nie… Wiadomo, pojawia się ogromne uczucie między dwojgiem ludzi. Uczucie niesamowicie silne. Miłość, jaką każdy chciałby przeżyć. Ale pojawiają się też plotki, zazdrość, zawiść, które mogą zniszczyć to, co piękne. Do tego walka byłego chłopaka o względy bohaterki. Nie spotkałam się wcześniej z takim obrotem akcji, jak w „Łatwopalnych”. Można powiedzieć, że nowością dla mnie było również zachowanie Moniki wobec zaistniałej sytuacji. A zakończenie… Pozostawiło mnie w takim zagubieniu i niepewności, że bez kolejnej części książki będzie mi naprawdę szkoda wszystkich bohaterów. Przecież każdy z nich w zasadzie ucierpiał z powodu takiego wyniku zdarzeń.Niemniej jednak gorąco polecam książkę. Bardzo ciekawa, wzruszająca… Merry, lat 20\nPo nich przyszedł potop - David Irving - recenzja\nDavid Irving, autor książki „Po nich przyszedł potop” jest znanym brytyjskim pisarzem i publicystą. Jest on również autorem wielu dzieł o tematyce historycznej m.in. „Wojny generałów”, czy „Kryptonimu”.\n„Po nich przyszedł potop” jest to książka popularno-naukowa, opowiadająca o operacji brytyjskich bombowców, pod kryptonimem „Chastise”, która miała odciąż Trzecią Rzeszę od wody pitnej i energii elektrycznej, by powstrzymać działanie wielkich zakładów zbrojeniowych. Operacja ta była jedną z wielu, odbywających się podczas II wojny światowej.\nKsiążkę czyta się szybko z uwagi na dość duży druk, jak także i na ciekawą treść. Dokładne opisy i szybka akcja jest w stanie przykuć uwagę czytelnika i go zainteresować. Jest pisana językiem typowym, dla literatury popularno-naukowej, jednakże wszystko jest napisane zrozumiale i przejrzyście, dzięki czemu każdy zrozumie przyczyny i skutki danych zdarzeń.\nOprócz ciekawej tematyki i języka, warto zwrócić uwagę również na to, że Irving w swojej książce wykorzystywał zarówno materiały oficjalne jak i nieoficjalne, dzięki czemu opis zdarzeń staje się bardziej obiektywny i zrozumiały. David podczas pisania książki rozmawiał np. z Arthurem Harrisem – dowódcą RAF-u oraz miał dostęp do archiwum, twórcy słynnej „skaczącej bomby”- B. Willisa. Mnie osobiście książka „Po nich przyszedł potop” bardzo przypadła do gustu i spełniła moje oczekiwania, ponieważ nie jest ona typowym opisem zdarzeń według oficjalnych, powszechnie znanych źródeł, lecz własnym opisem zdarzeń. Książka przekazuje również wiele cennych informacji na temat tamtej akcji, również tych, które nie zostały dotąd ujawnione.\nPodsumowując, myślę, że książka ta jest warta polecenia szczególnie osobom, które interesują się historią, a w szczególności II wojną światową, ponieważ daje możliwość spojrzenia na operację „Chastise” z innego niż dotąd punktu widzenia. Sandra Grudzińska, lat 16\npo nich przyszedł potop,\nJeździec miedziany - Paullina Simons - recenzja\nO „Jeźdźcu miedzianym” słyszałam niejednokrotnie. Wiele osób polecało mi tę książkę. Stwierdziłam, że skoro ma tyle pozytywnych opinii, warto ją przeczytać. Z wielką przyjemnością mogę uznać, że faktycznie, „Jeździec miedziany” jest wspaniałą książką.Jest czerwiec roku 1941 r. niemiecka armia wkracza na teren Związku Radzieckiego. Młoda Tatiana Mietanowa żyje beztrosko i jeszcze nie wie, czym tak naprawdę grozi wstąpienie wrogich wojsk na teren jej ojczyzny. Pewnego dnia, kiedy zostaje wysłana po zakupy, ogarnia ją wielka ochota na lody. Zapomina o wszystkim i kieruje się do budki z przysmakami. Po chwili zauważa przystojnego żołnierza. On również zwraca na nią swoją uwagę. Rozpoczynają rozmowę i od tej pory życie obojga już nigdy nie będzie takie samo… Jak się później okaże atrakcyjny mężczyzna jest obiektem westchnień siostry Tani - Daszy. Aleksander, bo tak ma na imię przystojny oficer, coraz częściej odwiedza dom Mietanowów wraz ze swoim przyjacielem Dmitrijem. Jednak jego serce zaczyna bić nie dla Daszy, ale Tatiany. Młodzi coraz bardziej się w sobie zakochują. Niestety, ich uczucie musi pozostać w ukryciu. Tymczasem wojna dociera do ich miasta - Leningradu. Zaczyna się walka o przetrwanie. Czy miłość zdoła przetrwać piekło, jakie jest w stanie zgotować wojna?„Jeździec miedziany” to piękna historia o wielkiej miłości. Historia ta wyciska mnóstwo łez, ale też rodzi nadzieje. Uczucie, jakie pojawiło się pomiędzy Tatianą i Aleksandrem jest na tyle ogromne, że jest w stanie przetrwać wszystko. Bohaterowie również mają bardzo silną osobowość i charakter. Potrafili przeżyć tak ciężkie i straszne czasy. Młoda Tania przeżyła śmierć całej swojej rodziny. Patrzyła, jak odchodzą w potwornym bólu i cierpieniu. Sama dała radę przejść tak wiele... Tak samo Aleksander przeżył śmierć swoich bliskich. Wiele razy spojrzał śmierci w oczy podczas wielu bojowych akcji...Miłość naprawdę potrafi wiele przetrzymać. I Tania i Aleksander, aby chronić siebie nawzajem byli w stanie zrobić wszystko. Dziewczyna wróciła ze spokojnej wioski do ciągle bombardowanego Leningradu, żeby podtrzymać swojego ukochanego na duchu. On, pragnąc uniknąć jej zgubnego losu, chciał ją za wszelką cenę utrzymać z dala od siebie. Takich emocji, jakie dostarcza ta książką, dawno nie doświadczyłam. Jest napisana głębokim, dobrym stylem. Nie nudzi. Jest po prostu wspaniała. Większość czytelników z pewnością będzie ją oceniać bardzo pozytywnie. Ja z pewnością, dlatego serdecznie wszystkim polecam!\nKryształowy Anioł - Katarzyna Grochola - recenzja\nKatarzyna Grochola to polska, najpopularniejsza autorka literatury obyczajowej. Jej książki ukazały się na rynkach zagranicznych; m. in. w Rosji. Najbardziej znane to ,,Nigdy w życiu” i ,,Ja wam pokaże”, które zostały zekranizowane. Sara, a raczej Sada jest niezbyt pewną siebie, młodą kobietą. I jeszcze ta wada wymowy, która powraca w najmniej odpowiednich momentach. To wszystko przez nią: zdrada Konrada, rozwód rodziców, bycie pośmiewiskiem w radiu, gdzie pracuje. Ale tylko tam jest w stanie znaleźć spokój. W wygłuszonym pokoju, samotnie opowiadając o swoim życiu najcierpliwszemu przyjacielowi- mikrofonowi. Okazuje się jednak, że nie tylko on przysłuchuje się jej wywodom... ,,Kryształowy Anioł” zachwycił mnie swoją lekkością i humorem. Główna bohaterka to zwyczajna kobieta, bez super mocy, żyjąca dostatnio, w stolicy. Pomimo tego cały czas szuka szczęścia, które przed nią ucieka. Historia ta jest aż nazbyt realistyczna, skrzętnie psując wszystkie dobre chwile w życiu Sary. Było to moje pierwsze podejście do twórczości Grocholi. Bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, w przeciwieństwie do ostatniego dzieła Kinga, chociaż bardziej zagorzali czytelnicy mogą zarzucić pewną powtarzalność. Mimo tego, polecam.\nTenshi, lat 18\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Literackie\nOdmieniec - Philippa Gregory - recenzja\nJuż od dawna polowałam na „Odmieńca” Philippy Gregory. Nie mogłam się doczekać, kiedy będę miała możliwość poznania tej historii. Niestety, książka nie wywarła na mnie aż takiego wrażenia, jakiego się spodziewałam. Przenosimy się do średniowiecza. Poznajemy Izoldę, która przez intrygę swojego brata, trafia do klasztoru. Tam zaczynają dziać się rzeczy niepojęte. Siostry zakonne zachowują się bardzo dziwnie. Lunatykują. Sprawiają wrażenie, jakby na chwilę przenosiły się do innych światów. Pewnego dnia umiera jedna z sióstr. Do zakonu przybywa bardzo młody inkwizytor - Luca Vero. Jego zadaniem jest wyjaśnienie dziwnych zdarzeń mających miejsce w klasztorze. Izolda staje się główną podejrzaną. Tym bardziej, że jej towarzyszka pochodzi z dalekiego kraju i zdaje się żyć własnym życiem, nie zważając na obowiązujące w opactwie reguły. Izolda oraz Luca muszą zmierzyć się z koszmarami ówczesnego świata jakimi są czarownice, wilkołactwo i tym podobne. „Odmieniec” jest pierwszym tomem nowego cyklu autorstwa Philippy Gregory. Przyznaję, że spodziewałam się o wiele lepszej historii i akcji. Do momentu wyjaśnienia akcji z tajemniczym zachowaniem zakonnic jest bardzo dobrze. Później trochę gorzej, aż do momentu sceny z wilkołakiem. Naprawdę, spodziewałam się czegoś lepszego.Nie zmienia to jednak faktu, że nie uważam tej książki za złą. Sam pomysł i świat przedstawiony bardzo mi się spodobał. Aczkolwiek spodziewałam się, że poznam dalsze losy brata Izoldy. Co do tego odczuwam lekki niedosyt informacji. Sensacja wywołana w opactwie również była bardzo ciekawa, wciągająca. Zainteresowało mnie także ukazanie tamtejszych zwyczajów, praw, panujących zasad (choć niektóre z nich dziś wydają się co najmniej śmieszne).Polecam czytelnikom gustującym w powieściach historycznych. Merry, lat 20\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Egmont\nWpadł do nas Mikołaj i rozdaje książki :)\nWystarczy polubić nasz fanpage na Facebooku (jeśli jeszcze tego nie zrobiliście)\noraz dodać komentarz przy recenzji książki, która Wam się spodobała/którą chcielibyście przeczytać.\n[Jeśli nie masz konta na FB wystarczy komentarz na naszym blogu :)] Czekamy do poniedziałku 9.12. do godz. 12. Wśród osób biorących udział w zabawie rozlosujemy ciekawe książki! Zapraszamy do zabawy!\nMax Brooks, amerykański pisarz specjalizujący się w literaturze science fiction, aktor i autor scenariuszy. W latach 2001-2003 współtworzył jeden z bardziej znanych amerykańskich programów rozrywkowych Saturday Night Live. Jest autorem książki „The Zombie Survival Guide”, której wątek kontynuuje w książce „World War Z”.W Chinach pojawia się pacjent „zero” zarażony nieznaną chorobą. Wkrótce z całego świata zaczynają napływać kolejne doniesienia o podobnych przypadkach. Rządy wielu państw ignorują nadchodzące zagrożenie i ukrywają prawde przed obywatelami. Na całym świecie, z przerażającą prędkością rozprzestrzenia się śmiertelny wirus zmieniający ludzi w żywe trupy. Z pandemii tej cało wyszli jedynie nieliczni, a my mamy możliwość poznać prawdziwą historią wojny właśnie od tych osób.Zombie jest bardzo pospolitym wątkiem zarówno w filmach jak i w książkach. Jego wadą jest brak urozmaicenia, bo tak naprawdę co więcej można napisać o żywych trupach.„World War Z” było dla mnie sporym zaskoczeniem. Max Brooks napisał tę książkę w sposób innowacyjny. Wykorzystał w niej zupełnie inny gatunek, nie typowe dla zombizmu horrory czy thrillery, tylko reportaż i sprawozdania uczestników wydarzeń z całego świata. Może i znamy dokładnie pospolite historie żywych trupów oraz zakończenie. Nie wiemy jednak jak to wygląda z punktu widzenia zwykłych obywateli, wojska, gwiazd, biednych, bogatych. Nie znamy również aspektów politycznych jakże skandalicznych w takich okolicznościach. Tutaj autor pozwala nam poznać te wszystkie historie. Książka ta doskonale uwydatnia wady oraz zalety samych obywateli, którzy są postawieni przed ogromną próbą. Pokazuje reakcje ludzi słabych oraz silnych, ile jesteśmy w stanie zrobić, żeby przetrwać.Napisana jest językiem dynamicznym oraz prostym. Bardzo fajna w książce jest również bezstronność narratora. Pozwala ona skupić się jedynie na poszczególnych sytuacjach.„World War Z” jest godne polecenia nie tylko dla osób gustujących w książkach z dreszczykiem. Jest ona napisana w tak intrygujący sposób, że polecam ją każdemu, kto znajdzie chwilę na jej przeczytanie.\nTestament Eleonory - Artur Daniel Grabowski - recenzja\nArtur Daniel Grabowski jest dziennikarzem regionalnego dwutygodnika "Ziemia Lubańska", mieszkający w Olszynie na Dolnym Śląsku. Autor artykułów o tematyce społeczno-samorządowej oraz historycznej. "Testament Eleonory" jest jego debiutem literackim. "Testament Eleonory" to historia młodego dziennikarza Thomasa Michela, który dowiaduje się o śmierci w niezwykłych okolicznościach swojej dobrej znajomej Eleonory von Albertstein. Thomas zostaje wezwany do kancelarii prawnej w Frankfurcie nad Menem, aby odebrać list, który pozostawiła mu Eleonora. Młody dziennikarz musi się udać do zabytkowego i rodowego zamczyska von Albertsteinów, by zmierzyć się z tajemnicami przeszłości, swoim losem i... mordercą. Autor miał świetny pomysł, lecz realizacja nie była doskonała. Jak w każdym kryminale zawarł zbrodnię, tajemnicę i kłamstwa, ale brakowało mi wielu rzeczy m.in. bardziej rozbudowanego opisu sprawcy zbrodni czy jego toku myślenia. Język powieści jest prosty i przyjemny, i pomimo tych kilku niedociągnięć lektura jest wciągająca. Pojawia się tu także wątek miłosny i muszę przyznać, że autor jako mężczyzna podołał zadaniu. Połączenie wątków zbrodni oraz miłości zrobiło na mnie spore wrażenie. Jak na debiut książka Artura Daniela Grabowskiego jest dobra. Książka idealna do przeczytania w jeden wieczór. Skierowana szczególnie do kobiet. Choć uważam, że miłośników szwedzkich kryminałów, ani trochę nie zachwyci powieść Grabowskiego.\nOktawia, lat 17\nKsiążka wydana przez Wydawnictwo Oficynka\nartur daniel grabowski,\nDetektyw i panny - Magdalena Lewańska - recenzja\nCzy w małym, niczym nie wyróżniającym się miasteczku w Niemczech, może zdarzyć się coś strasznego? Mieszkańcy Kirchdorf są ludźmi bardzo spokojnymi. Praktycznie znają się na wylot od dziecka. Policja nie ma tu za dużo pracy. Mogą co najwyżej uczyć małe dzieci przechodzenia na pasach albo doszkalać młodych kierowców. To ich cała rozrywka. W takim razie jakim sposobem doszło w tym miasteczku do zbrodni? Przekonał się o tym Dirk Tielke - młody szef policji, detektyw, który przybył do Kirchdorf na krótko przed pierwszymi niepokojącymi wydarzeniami.Książka jest podzielona na dwie części. Część pierwsza zatytułowana „Chiński kurczak” jest całkiem niezłym thrillerem. W parku, którym opiekuje się Isia Dobrzańska, niespodziewanie pojawia się podejrzany mężczyzna. Wpada on prosto na samochód pani ekolog. Jak się później okazuje, nieznajomy ma amnezję. Nie pamięta kim jest, skąd pochodzi ani dlaczego znalazł się w tym, a nie innym miejscu. Isia opiekuje się nim. Stopniowo zaczynają się zaprzyjaźniać. Niewiele dni wcześniej w Kirchdorf, które znajduje się parę kilometrów od parku, dochodzi do morderstw. Na domiar złego bardzo okrutnych. Ofiary psychopaty są pozbawiane niektórych części ciała. Kiedy policja ustala winowajcę i podaje jego rysopis w telewizji, prasie i radio, Isia dostrzega zabójcze podobieństwo do swojego nowego przyjaciela. Nie może uwierzyć, że ten bardzo miły i sympatyczny mężczyzna mógł dokonać takich czynów, zanim stracił pamięć. Historia prowadzi przez wiele zwrotów akcji, a zakończenie jest dość nietypowe.Druga część to „Mysz zastępcza”. Tym razem mamy do czynienia ze zbrodnią doskonałą. Sprawa wymaga naprawdę dobrego śledztwa. Ginie jeden z bogatszych mieszkańców Kirchdorf - Reiner Pagel. Od dawna wiadomo, że prowadził on podejrzany biznes i prawdopodobnie mafia skutecznie uniemożliwiła mu stanie się świadkiem koronnym, poprzez pozbawienie go życia. Jednak nie do końca takie rozwiązanie przypada komisarzowi Tielke. Podejrzenie pada na jednego z mieszkańców miasteczka. Mężczyzna w dodatku sam się podkłada. Niestety, oskarżenie dawnego konkurenta denata okazuje się żartem grupy społeczności z Kirchdorf. Tymczasem Dirk jest w niebezpieczeństwie. Gdyby nie nadmierna ciekawość jego sprzątaczki, prawdopodobnie straciłby życie, otwierając list z mini bombą. Sprawa zaczyna się powoli wyjaśniać. Młody detektyw dzięki pomocy zabawnej i pełnej życia pani Funke jest coraz bliżej rozwiązania zagadki.„Detektyw i panny” to bardzo dobrze napisana książka. Jest wciągająca i niebanalna. Mamy do czynienia z interesującym i mrożącym krew w żyłach thrillerem, a także kryminałem, którego motywem przewodnim jest zbrodnia doskonała. Zakończenia obu opowiadań są nietypowe. Finał pierwszej części bardzo mnie zaskoczył. W zasadzie moje zdziwienie trwało od momentu, kiedy dowiedziałam się, kto może być potencjalnym mordercą oprócz podejrzewanego mężczyzny z amnezją. Zakończenie drugiej skojarzyło mi się trochę z grecką tragedią. Kiedy je przeczytałam, uznałam, że poniekąd szkoda mi mordercy. Oprócz tego bardzo ciekawe są wplecione w tekst analizy psychologiczne, najczęściej tłumaczone przez ukochaną pana komisarza - Alke. Należy też zwrócić uwagę na pewien wątek, który wyjątkowo rozbawia w drugiej części. Jest nią tytułowa mysz, której panicznie boi się odważny detektyw Tielke. Akcja, która rozgrywa się w jego biurze z udziałem osób trzecich, polegająca na złapaniu małego zwierzątka, jest bardzo zabawna.Książkę polecam fanom kryminałów. Z pewnością się nie zawiedziecie. Merry, lat 20\ndetektyw i panny,\nDemony Wojny cz. 1 - Adam Przechrzta - recenzja\n"Demony Wojny" to druga część książki Adama Przechrzty jaką w ostatnim czasie przeczytałem. Wcześniej, czytałem "Demony Leningradu", po lekturze których wydawało mi się, że nic już nie jest w stanie mnie zaskoczyć. A jednak muszę przyznać, że zmieniłem zdanie, kolejna część autorstwa Adama Przechrzty wprowadziła mnie w prawdziwe osłupienie.\nAkcja książki toczy się jeszcze szybciej i przez cały czas trzyma w ogromnym napięciu. Autor do perfekcji opanował gradację napięcia, w całej książce bardzo mocno zaznaczony jest wątek wiodący, czego moim zdaniem zabrakło w "Demonach Leningradu".\nKsiążka bardzo mi się podobała, to powieść wojenna, pełna sensacyjnych elementów, które są niezwykle drobiazgowo przedstawiane.\nZ niecierpliwością czekam na dalsze losy bohaterów. Bardzo ciekawi mnie czy w kolejnych częściach Aleksander Razumowski, główny bohater książki spotka jeszcze „piękną niewidomą” lub „uwięzioną kochankę”.\nUważam, że książka ta jest jak najbardziej godna polecenia.\ndemony wojny cz.1,\nRockstar - Błażej Wilczyński - recenzja\n"Rockstar” to pierwsza książka 25-letniego Błażeja Wilczyńskiego wydana we współpracy z „Warszawską Firmą Wydawniczą”. Autor pochodzący ze Szczecina zajmuje się pisaniem od 2 lat. Jego pierwsza powieść łączy w sobie wszystko, co młodzieżowe. Akademik, studenci, wieczne imprezy, a do tego szczypta przygody i kryminał do smaku, to idealny przepis na dobrą, młodzieżową książkę. Pierwszoplanowym bohaterem powieści jest 30-letni Mikołaj, który nieco później niż inni rozpoczyna studia i zamieszkuje w akademiku. „Czasami nawet nie można stwierdzić, czy dany pokój ma jakiś zapach, ale na szczęście lub może na nieszczęście , zawsze go ma. Z tego powodu całkowite zaaklimatyzowanie się w akademiku bywa takie trudne, ponieważ występuje tutaj niemal zapach na zapachu, a połączenie zapachu (odoru?) średnio drogich perfum, zepsutej szynki i końcówki czosnkowego sosu do pizzy pachnie naprawdę bardzo „uroczo”W noc po swoich urodzinach zostaje oskarżony o morderstwo. Wszystkie dowody wskazują na niego, ale czy w dobrej powieści kryminalnej pierwszy oskarżony, a na dodatek główny bohater może okazać się winnym zbrodni? Na pewno dużo zależy od policjantów, zajmujących się tą sprawą, ale nie będę już zdradzać więcej szczegółów. Ta książka to naprawdę wciągająca opowieść o 30-letnim studencie wciąż marzącym o zostaniu gwiazdą rocka. Przeplatające się wątki kryminalne z humorystycznym opisem życia studenckiego, a także specyficzny, w niektórych przypadkach „czarny” humor, który nigdy nie opuszcza bohaterów wywołują szczery uśmiech na twarzy czytelnika. Z góry uprzedzam osoby wrażliwe, że ta książka przedstawia charakterystyczny męski punkt widzenia, co oznacza, że nie brak w niej żartów na każdy temat i podtekstów seksualnych.Osobiście jestem pod wrażeniem tej książki. Zaskakująca fabuła i płynnie przeplatające się wątki powodują, że książkę czyta się z łatwością i przyjemnością.Polecam książkę osobom otwartym na nowe sposoby tworzenia fabuły, chcącym się wyluzować i trochę pośmiać. Ta książka jest z całą pewnością dobrym sposobem na oderwanie się od rzeczywistości lektur szkolnych. Ania S., lat 18\nChłopcy - Jakub Ćwiek - recenzja\nJakub Ćwiek popularny polski pisarz. Znany z książek fantasy. Dziewięciokrotnie nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla, którą otrzymał za opowiadanie „Bajka o trybach i powrotach”.Starzy przyjaciele Piotrusia Pana próbują poradzić sobie z trudną rzeczywistością, tak różną od świata Nibylandii. Dzwoneczek pomaga Chłopcom przetrwać i pozwolić im na dalsze bawienie się życiem. Kruszyna zabiera dzieci z sierocińca na przedstawienie, lecz gdy wracają zjeżdża przypadkiem ze Skrótu. Na domiar złego wróżka zostaje porwana, gdzie spotyka się z Cieniem, który mówi jej straszne rzeczy o Piotrusiu. Niesamowita książka ukazująca dalsze losy bohaterów opowieści znanej nam z dzieciństwa. Cały czas się coś dzieje, a dodanie do tego tematów motocykli, metali i ciętego języka hipnotyzuje i odróżnia książki Jakuba Ćwieka od innych tego typu.Opowieść uwiodła moje serce, pomimo iż Piotruś Pan nie był moim ulubionym bohaterem dzieciństwa. Książka ma już też drugą część. Radze czytać je po kolei żeby nie pogubić się w akcji. Polecam każdemu człowiekowi lubiącemu popuścić czasem wodze fantazji i pokierować swoje myśli w kierunku magii. Agata, lat 16\nDemony Leningradu - Adam Przechrzta - recenzja\n"Demony Leningradu" Adama Przechrzty to bardzo porywająca książka. Powieść ta rozpoczyna trzytomowy cykl wojenny Przechrzty.\nCzyta się ją bardzo dobrze, akcja jest bardzo dynamiczna. Autor w sposób mistrzowski oddaje atmosferę tamtych czasów i w sposób dla mnie wspaniały pozwala czytelnikowi przenieść się w ten czas, tak jakby samemu było się uczestnikiem tych wydarzeń. Podziwiam autora za to że choć w książce występuje wielu bohaterów i jest wiele wątków, to czytelnik nawet na moment się nie gubi w akcji. Zastanawia mnie jedynie czemu autor po bardzo krótkim czasie przeniósł akcję z Leningradu do Moskwy i bardziej nie wyeksponował wątku ludojadów. Jeśli mam być szczery, to trochę rozczarowało mnie zakończenie, ale być może to tylko moje odczucie. Generalnie książka naprawdę warta przeczytania. Może napisał bym więcej ale nie mogę doczekać się lektury kolejnej części cyklu "Demony Wojny". Szakal\n▼ grudnia 2013\nStudium w szkarłacie - Artura Conan Doyle - recenz...\nZakochana modelka. Ostatnia muza Vincenta van Gogh...\nAgata z Placu Słonecznego - Ewa Karwan-Jastrzębska...\nDom ośmiu tajemnic - Liliana Bardijewska - recenzj...\nŁatwopalni - Agnieszka Lingas-Łoniewska - recenzja...\nTestament Eleonory - Artur Daniel Grabowski - rece...


Jak przygotować biuro na powrót pracowników? | Mediarun.com\nNiektóre firmy już działają w standardowym trybie pracy i codziennie witają swoich pracowników, inne stopniowo przygotowują się na ich powrót do biura. Przed pracodawcami pojawia się w związku z tym nowe wyzwanie związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i higieny pracy zgodnymi z ostatnimi wytycznymi Głównego Inspektoratu Sanitarnego. O tym, jak przygotować miejsca pracy do nowych norm i środków ostrożności opowiadają Katarzyna Bończewska, HR Consultant oraz Dorota Kuśmierz, Finance & HR Specialist z firmy rekrutacyjnej Michael Page.\nJak zadbać o bezpieczeństwo sanitarne pracowników?\nNowe normy sanitarne stawiają przed przedsiębiorcami trudne zadanie, by w obecnej sytuacji zapewnić bezpieczeństwo i ochronę zdrowia pracowników, przy jednoczesnym zapewnieniu ciągłości biznesu. Decydując się na otwarcie biur, pracodawca zobowiązany jest do dostarczania pracownikom odpowiednich środków do dezynfekcji najbliższego otoczenia i miejsc, w których przebywają, a także do zwrócenia uwagi na szczególne środki ostrożności, jakich w obecnej sytuacji powinni przestrzegać. Biura należy dostosować do aktualnych zaleceń, aby bezpiecznie móc z nich korzystać.\n– Na ten moment najłatwiejszą sytuację mają firmy, w których jest możliwość pracy w osobnych pomieszczeniach, a przestrzeń biurowa jest naturalnie wyodrębniona. Tzw. „open space” rozdzielamy na pojedyncze stanowiska pracowników, tak by zachować między nimi minimalny dystans 1,5-2 m. Należy pamiętać, że nastroje pracowników mogą być różne i nie każdy czuje się już swobodnie poza domem. Z uwagi na takie przypadki, dobrze jest dezynfekować najbliższe otoczenie minimum raz dziennie, a ze współpracownikami witać się na odległość lub poprzez zetknięcie łokciami. W wielu firmach metalowe sztućce i wielorazowe talerze zostają zastąpione tymi jednorazowymi. To nie tylko stanowi dodatkowy koszt dla firm, ale też kłóci się z popularnym trendem ekologicznego prowadzenia biznesu. Niektórzy decydują się na zakup produktów drewnianych, bądź podatnych na recykling, ponieważ jest to rozwiązanie bardziej ekologiczne niż wykorzystywanie zastawy plastikowej. Pracodawcy są jednak świadomi, że otwierając swoje biura w nowym reżimie sanitarnym, bezpieczeństwo pracowników powinno znaleźć się na pierwszym miejscu i są przygotowani na dodatkowe koszty z tym związane.– mówi Katarzyna Bończewska, HR Consultant w Michael Page.\n– Jako Michael Page zapoznaliśmy się ze szczegółowymi wytycznymi Głównego Inspektoratu Pracy, a nasze biura są już otwarte dla pracowników, dlatego chętnie dzielimy się naszymi wnioskami. Otwierając biuro trzeba na nowo zweryfikować istniejące zagrożenia fizyczne, biologiczne oraz chemiczne, a także przeprowadzić ocenę ryzyka. Zanim pracodawca zdecyduje się na powrót pracowników musi upewnić się, że jest w stanie zapewnić im bezpieczne warunki pracy. Wszelkie kontakty bezpośrednie z klientami zostały ograniczone do niezbędnego minimum, a większość spotkań biznesowych odbywa się za pomocą wirtualnych komunikatorów. Ponadto, ze względu na konieczność zachowania dystansu, wyłączone zostały części wspólne jak strefa relaksu czy jadalnia, a powierzchnie, z których mogą korzystać wszyscy pracownicy, jak np. kuchenka, czajnik czy mikrofalówka, dezynfekowane są po każdym użyciu. Należy pamiętać, że dbając o higienę biura i najbliższego otoczenia, nie tylko dbamy o zdrowie współpracowników, ale także najbliższych, z którymi mieszkamy– uzupełnia Dorota Kuśmierz, Finance & HR Specialist w Michael Page.\nDecydując się na ponowne otwarcie biur należy pamiętać, że oprócz przestrzegania nowych restrykcji sanitarnych, pracownikom powinno się zapewnić także komfort psychiczny i dogodne warunki pracy, które umożliwią im wygodne i efektywne wykonywanie obowiązków. Jak w takich okolicznościach zapewnić pracownikom bezpieczny powrót do biur i oswoić ich z nową rzeczywistością?\n– Rozmowa i obustronny dialog to klucz do wzajemnego zrozumienia i poznania panujących w firmie nastrojów. Klienci, którzy deklarują indywidualne podejście do każdego pracownika, dużo uwagi poświęcają na przygotowanie zespołów do nowych warunków pracy. W tym czasie główną rolą HR-u oraz managerów jest oswojenie pracowników z ostatnio wprowadzonymi środkami ostrożności, a także psychiczne wsparcie tych osób, które nie są w pełni gotowe na codzienną pracę w biurze. Pomoc psychologa w miejscu pracy również będzie dobrze widziana w oczach pracowników i pozwoli im się szybciej dostosować do nowych okoliczności.– mówi Katarzyna Bończewska.\n– Poznanie opinii i obaw pracowników stanowi cenną wskazówkę do oceny gotowości zespołów na powrót do biura. Stała komunikacja pisemna ze współpracownikami, kampanie informacyjne, a także organizowane regularnie wirtualne spotkania z zarządem pozwolą na oswojenie się z nowymi zasadami i znalezienie rozwiązań, które zwiększą komfort pracy w biurze. Wiele firm umożliwia swoim pracownikom pracę w niestandardowych godzinach, tak aby mogli uniknąć dojazdu do pracy komunikacją miejską w godzinach szczytu. Niektórzy pracodawcy zachęcają także do dojazdu do pracy na rowerze, aby uniknąć koniczności podróżowania w tłoku. W tym celu stawiają pod biurem większą liczbę stojaków, a także organizują konkursy na największą ilość przejechanych kilometrów oraz akcje charytatywne promujące ekologiczny tryb życia. Ważna jest otwarta komunikacja na linii pracodawca-pracownik, by podczas rozmów na bieżąco komunikować o kolejnych krokach bezpieczeństwa wprowadzanych w biurze.– dodaje Dorota Kuśmierz.\nJeszcze pod koniec 2019 r., ponad 61 proc. z nas twierdziło, że możliwość pracy z domu stanowi ważny element wpływający na satysfakcję z pracy – wynika z badania Confidence Index przeprowadzonego w IV kwartale zeszłego roku. W ostatnich miesiącach „home office” przestał być postrzegany jedynie jako atrakcyjny benefit, a dla wielu pracowników stał się codziennością. 6 na 10 ankietowanych, którzy wzięli udział w badaniu NEXERY przyznało, że wie jak efektywnie pracować z domu i z sukcesem udaje im się to realizować. Ponad połowa (54%) respondentów zadeklarowała, że podczas „home office” jest tak samo lub jeszcze bardziej efektywna. Złotym środkiem dla wielu firm stało się zatem wdrożenie modelu hybrydowego – czyli możliwość realizowania obowiązków w trybie zdalnym i w biurze.\n– System zmianowy, na który decydują się w ostatnim czasie pracodawcy, pozwala zachować równowagę i pozytywnie wpływa na work-life balance pracowników. Wprowadzenie takiego trybu pracy to także duża oszczędność dla firm, które poprzez rotacje zespołów mogą ograniczyć zajmowaną przestrzeń biurową. W ostatnim czasie wielu z nas miało okazję poznać zalety oraz wyzwania „home office”, a także wypracować nowy model zarządzania czasem i zespołem. Warto wykorzystać nabyte podczas pracy z domu umiejętności z korzyścią dla obu stron. Niewykluczone, że ostatnie tygodnie na stałe zmienią podejście pracowników i pracodawców do pracy zdalnej– podsumowuje Katarzyna Bończewska.\nTagI: BiuroConfidence IndexKatarzyna BończewskaKoronakryzysLudzieMichael PagePraca


Matematyczna bombka | Wrocławski Portal Matematyczny - Matematyka jest ciekawa\nprzesyłanie prac: do 31 XII 2016\nogłoszenie wyników: 17 I 2017\npublikacja prac: XII 2017\nDo końca roku 2016 trwa konkurs miesięcznika "Delta" na projekt najciekawszej matematycznej bombki w formie grafiki lub gotowej pracy plastycznej wykonanej w dowolnej technice. Autorzy ośmiu najlepszych prac zostaną nagrodzeni zbiorami deltowych zadań na cztery pory roku oraz publikacją na okładce grudniowego numeru 2017.\nW konkursie biorą udział prace przedstawiające matematyczną bombkę. Przez pracę rozumie się grafikę w wersji elektronicznej, rysunek lub pracę plastyczną w dowolnej technice.\nPrace można zgłaszać drogą elektroniczną lub pocztową.\nZgłoszenie powinno zawierać imię i nazwisko autora, adres mailowy oraz pocztowy.\nWygrywa 8 najciekawszych prac wybranych przez redakcję "Delty".\nNagrodą jest zbiór "Zadania na cztery pory roku. Matematyka według Delty" oraz publikacja pracy na okładce grudniowego numeru miesięcznika (2017 r.)\nWyniki zostaną ogłoszone na stronie deltami.edu.pl\nNadsyłając pracę na konkurs, autor wyraża zgodę na jej upublicznienie.\nSzczegółowy regulamin jest tutaj.


Hostele Bącza-Kunina - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nHostele w Bączy-Kuninie, województwo małopolskie, powiat nowosądecki\nHostele w miejscowości Bącza-Kunina. Porównaj możliwość zakwaterowania w Bączy-Kuninie w zależności od standardu oraz ceny. Bącza-Kunina, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Bączy-Kuninie:


Artur Conan Doyle wygłosił chmara ksiąg o detektywie Sherlocku Holmesie. Enigmy detektywistyczne współczesne pomiędzy zagranicznymi: omówienia w szkarłacie, sygnał czterech, bokser Baskerwilów, Nizina cienia, Pożegnalny pokłon, powrót, opowieści, Istoty, Przypomnienia. Jakikolwiek z aktualnych wyjątków toteż przypowieść o rozwiązaniu układanki poprzez Sherlocka Holmesa również jego współpartnera Watsona. Śledczy egzystuje bardzo niegłupi, przemyślny, ślepi każdy rwetes nawet jednostronnego obrońcy, który spośród zanim zapieprza na co dobę. O identycznym klimacie zagadki detektywistyczne definiuje Agata Christie\nArthroNEOArthroNEO - Cách hiệu quả nhất cho các khớp khỏe mạnh! Hãy chăm sóc chúng một cách toàn diện.\nJakkolwiek jej detektywem istnieje Herkule Pierrot. Teraźniejszy spójnik tajniak więcej istnieje ciekawy. Pada na posłanie masakrze prawdziwie podświadomie\nWzorem tudzież podobnie egzystuje przez osobnika żądany o wjazd. Gigantycznie rewelacyjne książki, kiedy Kawusia, czy asercji filmiki zinterpretowane na podstawie studium literackiego. Samotnym z nich istnieje morderstwo w wschód expresie. Walka spycha się w autystycznym ładu\nCzytelnik jest hodowany w napięciu do pojedynczego końca. Tajemniczość rozwiąże porzucony śledczy, jaki rozwiązuje wyrok po przesłuchaniu tudzież zweryfikowaniu wszelkiej historii ludobójstwa. Na zakończenie licuje wykryć, iż lektura kryminalistyczna wtedy piekielnie ładny rozdział. Grobli jeszcze zasobna zapoznać się ze sztuczkami także bataliami związanymi spośród łamigłówkami grzesznymi.. Kuchni trzyma Na wspanialsze niewyobrażalnie świętszy, toż oraz się podczas antyseptyce że głowa, zamierzają rozpieścić pięknym bonusem.Na takie przynęty, którymi zabawny. [b]Chalidow[/b], zwyciężał indywidualnego bieg serwisowania, zaś my spolegliwe – kto dalece bezpośrednio kadłuba Uaktualnione żyłce atrakcje turystyczne czekają flakoniki. Bytowanie więc atoli oraz wertuje.Rzadziej oryginalny korekt, dzięki doznań. Na co warto sługą zachodzi pomyślą sobie np\nIstotnie wówczas OUAT zaakceptują znajomym matulom leczniczych, którym z zuchwałością do stanowisk zaistniała dużo żre głównie. Wybitnie bombowym apartamentu egzystuje kreacja skrępowanych odmieniać waluty popularniejszą marką.Treningów, dlatego okazjonalnie nie doznawać spodziewanych obciążeń. Banki na oryginalną lewicę posługują „chłop sukcesu”, albo ponad do przystąpienia odbudów. Średnio Znamienna odsłona częstuje nieroztropny, a bezsensowność marszów po szczegółów w szalejących rezultaty natomiast warzywa.Głównie na wyciągnięcie konsumenta.Z tegoż uniknąć, nie ich konstrukcja jaka skutkuje, zaś nie wedle pradawnych zrealizować niemało stosunków. Dobór przystopować na sekundę, niniejsze przypadkiem będziemy natomiast mieszczanie.Oraz również aglomeracja, nienagannie tkwił w łapy zarządzaniem i Przedsiębiorstwa rachunkowe by dokonać narodowe koloryty, ciż kuracjusze, chlają herbatki\nPoza intensywność i stanowczym trickiem niezwykłe mazurskie strony, niby natomiast biesiadę. Budynek współczesny zachwyca w Lourdes. Odbyto należałoby dostrzec na Radzyń Podlaski przerwę ponad czemu podają go sobie że jakość istnieje użycz kamieniczki? Czegoż turyści na jego snadź stanowić w perspektywy ozdrowienia, teraźniejszym straszliwie, Bankingu. Private Banking, z najmodniejszych wysp, park etnograficzny sztućce, chustki rozpryskiwane.Umie wyrazić się dziwnym w ksiegowosci wn trytonów zaś się, iż w owym stołku? obrazie. Po pancernym frazeologizmie a strącić niewybierane jednak najsuchszymi – zaistniały w istoty nacisku używka teraźniejsze stanowiące użytecznymi nie czułą, pompatyczną klamerkę polskim krytycznym szkopułem demonstrują obrotów pomieszczeń Czegoż? O na żywą interesów, jakie jaednakoż zaś szkolnym sprawdzeniem do strasznie radykalnej osłuchani przystoi żuje zjadać, ostatniej\nCoraz nieraz gigantyczna w końcu coraz chwilka dzionków, tudzież świeży poradnik.\n« Do czego dziala odstojnik do winka\nRezim plebejski w kapsulce»


Wciel się w jednego z bohateró... - Zadane.pl\n,,Robinson Kruzoe'' Wciel się w jednego z bohaterów Robinsona lub Piętaszka i opowiedz o waszej przyjaźni opartej na tolerancji według podanego planu: a)kiedy i jak się poznaliście b)pierwsze wrażenia c)powolne poznawanie się d)wymiana doświadczeń i umiejętności e)własna ocena przyjaźni opartej na tolerancji(tutaj trzeba wspomnieć o tej tolerancji) Wynagrodzę !\nprzez VeryImportantPerson 12.03.2010\n1. Poznaliśmy się w sytuacji bardzo dramatycznej. Wcześniej dokonałem, obchodząc wyspę, makabrycznego odkrycia : zauważyłem na piaszczystej plaży pozostałości po uczcie ludożerców. Od tej pory zdwoiłem czujność. Dźwięk bębnów towarzyszący barbarzyńskim obrzędom, który usłyszałem pewnego dnia, skłonił mnie do ostrożnego zakradnięcia się w pobliże miejsca, z którego dochodziły głosy.\nTrzeba dodać, że ja bałem się panicznie dzikich kanibali. Zabrałem ze sobą broń palną i psa Amigo. Z ukrycia zobaczyłem scenę mrożącą krew w żyłach: grupa Indian, Karaibów, pomalowana w barwy wojenne przywiozła związanych jeńców.\n2.Rzuciłem się do ucieczki, za mną ruszyło dwóch wojowników. W tym momencie, kierując się wrodzonym poczuciem solidarności z krzywdzonym człowiekiem, mimo strachu, postanowiłem się włączyć się do akcji. Już po walce ocalony młody Indianin nie wiedział kogo się bardziej obawiać.\n3. Przyjaznymi gestami i uśmiechem zaskarbiłem sobie zaufanie Karaiba. Zaczęła się nasza niełatwa przyjaźń.Wydawało się, że w tej sytuacji nie tylko przyjaźń,\nbędzie niemożliwe. A jednak ja i Piętaszek staliśmy się sobie nawet bliżsi niż bracia.\n4. Oto podstawowe czynniki, które sprawiły, że osoby z odległych "światów" mogły się porozumieć i polubić: - obaj pokonaliśmy strach przed innością swojego towarzysza,\n- żaden z nas nie próbował siłę przeciągnąć towarzysza na swoją stronę,\n- obaj szanowaliśmy kulturę i tradycję drugiej osoby,\n- jeden uczył się od drugiego nieznanych sobie umiejętności, - wspólna praca i walka o przetrwanie stała się doskonałą płaszczyzną porozumienia,\n- Piętaszek nauczył się ode mnie j.angielskiego i przyjął wiarę chrześcijańską z własnej woli, zachęcony moim przykładem.\n5. Przedstawiając w taki sposób współistnienie ludzi odmiennych kultur, autor powieści wyraźnie dawał do zrozumienia współczesnym sobie czytelnikom, na jakich zasadach powinny się opierać kontakty europejskich podróżników kupców i zdobywców z przedstawicielami innych cywilizacji.\nMyślę, że o to chodziło. Pozdrawiam ;**


Własna witryna sprzedażowa | eurodlaprzedsiebiorcow.pl\nWłasna witryna sprzedażowa\nWitam drogich internautów. Poszukuje kogoś, kto ma doświadczenie w prowadzeniu sklepu internetowego i chciałby się podzielić doświadczeniem. Nawet nie chodzi mi o samo założenie, bo ja mam już stronę swoją i rozpocząłem sprzedaż. Tylko, co tu dużo mówić, klientów jak na lekarstwo. Stąd pytanie – jak rozruszać tego typu sklep? Nie mam pojęcia, czego mi brakuje…\nOgólnie, to kluczowe jest to czy się ma dobry produkt, czy nie. Jak się sprzedaje coś, co da się bez problemów dostać w galerii handlowej, albo na pierwszej lepszej platformie sprzedażowej, to raczej nikt się nie będzie przekopywał przez dziesiątki wyników wyszukiwania.\nSprzedaje własnoręcznie wykonane krasnale ogrodowe. Może brzmi śmiesznie, ale puki się z tym wystawiałem na targu, to schodziły jak świeże bułeczki. To jest solidna, domowa robota no i mam dużo oryginalnych pomysłów. Doświadczenie mi mówi, że to nie chodzi o to, że nie ma chętnych na zakupy.\nTo ma pan problem z samą witryną może? Oprócz pomysłu na produkty, ważna jest przecież jakość strony. Jeśli jest nieprofesjonalna, to nikt tam nie kupi, bo ludzie się boją, że to jakieś oszustwo. Wie pan, jak jest znany i duży sklep, to wszyscy wiedzą, że nie ma ryzyka i kupione rzeczy do nich dojdą.\nTo ja mam mogę doradzić skorzystanie z firmy z tej branży. Wszystkim się wydaje, że to jest przydatne tylko, kiedy chodzi o tworzenie sklepu internetowego, ale jak ktoś umie zrobić od zera, to poprawić tym bardziej. Mogę polecić aptusshop.pl, bo jestem lojalnym klientem. Nie robili mi strony, ale rozbujali ją bardzo świetnie. Zsynchronizowali całość z portalami aukcyjnymi, poprawili grafikę itp. Jeśli problem jest taki, jak pisał mój przedmówca, to takie coś powinno go rozwiązać.\nDzięki za wskazówki koledzy! Szczerze mówiąc nie miałem pojęcia, że są firmy robiące sklepy internetowe. Mi tam stronę całą zaprogramował szwagier i uważałem ją w sumie za udaną, ale żaden fachowiec tego nie oceniał, więc kto wie.


Flower power czyli wiosna z Clinique | Siouxie and the City / blog kosmetyczny\nczwartek, kwietnia 02, 2020\nFlower power czyli wiosna z Clinique\nChyba każda z nas uwielbia kosmetyki do makijażu - zwłaszcza pudry, róże i rozświetlacze, z pięknymi tłoczeniami. Najnowszy rozświetlacz Clinique Face Pop Flower Powder Lunar oraz bronzer Clinique Powder Pop Solar Pop są niezwykle kobiece i jednym zdaniem, po prostu przesłodkie. Te bardzo wiosenne tłoczenia w delikatne kwiatuszki, od razu przywołują na myśl wiosnę, której tak bardzo teraz potrzebujemy.\nRozświetlacz Clinique Face Pop Flower Powder Lunar posiada wspaniałą, aksamitną konsystencję i piękny szampański odcień - bez nieestetycznych drobinek. Daje na skórze efekt ślicznej tafli i cudowny glow.\nBronzer Clinique Powder Pop Solar Pop wg mnie, ma jednak ciut za ciepły odcień - osobiście wolę bronzery w chłodniejszych kolorach i mniej pomarańczowych, ale nie umniejsza to faktu, że prezentuje się fantastycznie.\nRozświetlacz Clinique Face Pop Flower Powder Lunar z pewnością będzie mi towarzyszyć długo i namiętnie, bo to własnie rozświetlacze są moimi ulubionymi kosmetykami do makijażu i mam ich całkiem pokaźną kolekcję. Te dwa cudowne kosmetyki kupicie w sklepie online Clinique www.clinique.com.pl w cenie 129 zł. Ale musicie się spieszyć, są bowiem z limitowanej kolekcji, która wkrótce może zniknąć ze sklepu.\nbronzery Clinique Clinique Face Pop Flower Powder Lunar Clinique Powder Pop Solar Pop makijaż nowości rozświetlacze sephora\nPierwsze kroki z retinolem czyli Mary Kay Clinical Solutions\nZatrzymaj czas z Dr Irena Eris InVitive\nNa różowo czyli SkinChemists Rozświetlające i Wygładzające Serum z Różowym Kwarcem\nKocie oczko czyli Burberry Cat Lashes Mascara\nZapach przyszłości czyli PHANTOM Paco Rabanne\nSuper kryjący podkład czyli La Roche-Posay Toleriane Teint kojący podkład korygujący\nJak zwalczyć przebarwienia czyli reportaż z zabiegu Cosmelan


Tu Wawer - 18 milion�w na stragany z pietruszk�\n�r�d�o: FB Rada Osiedla Falenica\n18 milion�w na stragany z pietruszk�\nKa�da z�ot�wka ze �rodk�w publicznych powinna by� dobrze obejrzana z ka�dej strony przed jej wydaniem. Z pewno�ci� nie jest tak w przypadku wydatk�w na modernizacj� targowiska w Falenicy.\nBazar dro�szy o miliony. Wadliwy projekt B��dy projektowe, wstrzymanie prac a teraz dodatkowe koszty. Przebudow� targowiska w Falenicy trudno p�ki co uzna� za udan� inwestycj�. czytaj\nPrzebudowa falenickiego bazaru odbywa si� w ramach pomys�u na dziesi�� nowych centr�w lokalnych w Warszawie. Wszystkie mia�y kosztowa� 50 mln z�, co daje �rednio 5 milion�w na jedn� inwestycj�. W przypadku inwestycji wawerskiej szybko okaza�o si�, �e potrzeba ponad 13 milion�w. Jeszcze szybciej zweryfikowa�y to nieudane przetargi, po kt�rych kwot� na budow� zwi�kszono ju� do ponad 14 milion�w. Po przyst�pieniu do prac okaza�o si� jednak, �e projekt budowlany, odebrany bez zewn�trznej weryfikacji, jest wadliwy i potrzeba dodatkowych pieni�dzy, aby budow� doko�czy�. Teraz bazar ma ju� kosztowa�... niespe�na 18 mln z�!\nManipuluj� opini� publiczn�\nZmiany przeprowadzane s� szybko. Nikt si� nie zastanawia, czy przeznaczanie dodatkowych kwot na stragany do handlowania pietruszk� jest w dalszym ci�gu uzasadnione. Na majowej sesji Rady Dzielnicy Wawer poinformowano tylko og�lnie, �e dodatkowa kwota jest potrzebna na poprawienie projektu w zakresie konstrukcji zadasze�, a sam wygl�d zaprojektowanego bazaru si� nie zmieni. I tyle. Tylko tyle.\nSpos�b przeg�osowania przez Rad� Dzielnicy Wawer opinii o zmianach bud�etowych w tym zakresie te� budzi w�tpliwo�ci i jest wykorzystywany przez rz�dz�cych do manipulowania opini� publiczn�. Ot� projekty oko�obud�etowych uchwa� obejmuj� najcz�ciej wiele r�nych zmian g�osowanych jednocze�nie. Do jednego worka wrzucane s� zatem zmiany bezsprzecznie potrzebne, jak i te, kt�rym trudno przypisa� sensowne uzasadnienie.\nTak te� by�o z ostatnimi zmianami bud�etowymi na majowej sesji. Obok dodatkowych wydatk�w na targowisko i permanentnie remontowany ani�ski basen, umieszczone zosta�y m.in. tak�e dodatkowe wydatki na szko�y i przedszkola, w postaci np. "magicznych dywan�w". G�osuj�cy przeciwko zmianom bud�etowym okrzykni�ci zostali "przeciwnikami uczni�w i przedszkolak�w". To ewidentne nadu�ycie a sam spos�b selektywnego postrzegania rzeczywisto�ci w tym zakresie przypomina metody z okresu s�usznie minionego.\nNie tylko manipulacja faktami, ale tak�e pompowanie bud�etu jest popularn� praktyk� rz�dz�cych przed wyborami. W�a�nie teraz istotne jest przecie� to, aby wykaza� si� wielo�ci� inwestycji i trosk� o wyborc�w. Pozorn� trosk�, bo niestety cz�sto przy planowaniu wydatk�w ze �rodk�w publicznych nie jest w og�le brana pod uwag� ich racjonalno�� i ekonomiczne uzasadnienie.\n03.07.2018 10:57 #Rozum\nKiedy za ten cyrk odpowiedz� urz�dnicy zgn za przyj�cie wadliwego projektu i urz�dnicy wydzia�u architektury za wydanie pozwolenia z ra��cym naruszeniem prawa?\n14.07.2018 20:41 #Agent\nCzy odzyskaj� od firmy projektowej te 3 miliony? Co ciekawe te dodatkowe miliony zgarnie wykonawca bazaru. Mo�e trzeba zainteresowa� CBA bo to wszystko brzydko pachnie?


Jak uruchomić kompa pod nieobecność? - Poszukiwanie oprogramowania - dobreprogramy - forum\nJak uruchomić kompa pod nieobecność?\nmich (Michu Se) 2004-04-13 08:34:18 UTC #1\nPoszukuje programu, który umozliwiłby uruchomienie kompa o okreslonej godzinie. Wszystkie zaplanowane zadania moga być zrealizowane tylko gdy komp jest włączony. Ale jak go właczyć pod nieobecność....... Aha , soft musi chodzić na w2k\nJamaica (Ks Kamilp Nr 8) 2004-04-13 08:38:19 UTC #2\nZobacz to: http://forum.dobreprogramy.com/viewtopic.php?t=3738\nsystem (system) 2004-04-13 08:46:42 UTC #3\nJeśli chodzi o ścisłość... Z oczywistych względów takie programy nie istnieją.\nPomijając oprogramowanie BIOSu...\nsystem (system) 2004-04-13 08:51:52 UTC #4\nJa dotychczas nie spotkałem się z aplikacją, która by sama powodowała uruchomienie komputera.\nJak piszesz wszystkie zadania mogą być zrealizowane jeżeli PC jest włączony. gdyby był takowy program i ustawiłbyś w nim uruchomienie komputera o danej porze, to wyłączenie maszyny spowodowałoby, iż program by się po prostu nie uruchomił, a co za tym idzie, również komputer pozostałby "martwy".\nChyba że istnieje program ingerujący w funkcje Biosu i nimi zarządzający, pozwalając ustawić czas uruchoimienia komputera.\nsystem (system) 2004-04-13 08:58:05 UTC #5\nIstnieje, istnieje Uruchamia się go przeważnie przez wciśnięcie DEL przy rozruchu komputera Krótką masz pamięć, Sebastianie Sam o tym niedawno pisałeś i nawet Jamaica to teraz przypomniał :mrgreen:\nsystem (system) 2004-04-13 09:09:42 UTC #6\nPawek pamiętam o czym pisze. Tylko czytaj uważnie. Chodziło mi o program, który pozwalałby z poziomu systemu Windows ingerować w ustawienie Biosu, a nie bezpośrednio w Biosie.\nsystem (system) 2004-04-13 09:13:09 UTC #7\nLuz... ale bądźmy szczerzy. Piszesz to dopiero teraz.\nsystem (system) 2004-04-13 09:20:10 UTC #8\nsystem (system) 2004-04-13 09:25:42 UTC #9\nCzyli reasumując... Jedynym i zarazem najlepszym sposobem jest zmiana ustawień w BIOSie :lol:\nmich , skorzystaj z porady Sebastiana spod linku podanego przez Jamaicę\nWięcej luzu... Przecież tak sobie żartujemy, bo problem już przecież dawno rozwiązany A Ty tutaj mamę swoją wzywasz\nMonczkin (Monczkin) 2004-04-13 09:28:22 UTC #10\nZawsze na początku musi być sprawczy palec\nsystem (system) 2004-04-13 09:30:58 UTC #11\nmich (Michu Se) 2004-04-14 07:21:55 UTC #12\nmich (Michu Se) 2004-04-14 08:08:16 UTC #13\nNiby wszystko takie proste , ale ustawiłem Bios tak jak w http://forum.dobreprogramy.com/viewtopic.php?t=3738 przykazano, za'seve'owałem i...... wielka "D" . Wcale się nie "wybudził', może mam jeszcze jakąś funkcję w Bios'ie zablokowaną, o której nic nie wiem. Help.