Agencja Jazzowa - Wydarzenia organizowane przez Agencję Jazzową SENGUS\n19 czerwca, z okazji 140 rocznicy urodzin Feliksa Nowowiejskiego na deskach teatru im. Juliusza Osterwy odbędzie się premiera spektaklu pt. FEELX NOWOWIEJSKI w reżyserii Bartosza Bandury.\n„Znajomość życia i twórczości Feliksa Nowowiejskiego ciągle jest niedostateczna. Nawet świat artystyczny nie zna całokształtu twórczości i nie potrafi się do niej ustosunkować. Dziś tylko nieliczni wiedzą, że kompozytor jest autorem Roty.” Takimi słowami Jan Boehm recenzuje w 1968 roku książkę pt. Dookoła Kompozytora. Wspomnienia o ojcu autorstwa Kazimierza Nowowiejskiego, syna wielkiego mistrza. Od tamtego czasu niewiele się zmieniło. Dziś mało kto sięga do twórczości kompozytora czy interesuje się jego dziełami. Każda próba wypełnienia istniejących braków w tym zakresie jest słuszna i wskazana. Jak skutecznie znaleźć odbiorcę i wciągnąć go w świat Feliksa Nowowiejskiego? Próbą odpowiedzi na to pytanie jest projekt pt. FEELX NOWOWIEJSKI.\nJedyny w swoim rodzaju performance, który ma na celu zarysowanie sylwetki artysty w dzisiejszym świecie, w realiach jakże odmiennych do tych, kiedy żył i komponował. Fragmenty utworów czy zapisów nutowych stanowią inspirację do procesu twórczego nad widowiskiem. Abstrakcja dźwięków Feliksa Nowowiejskiego jest wyrażona za pomocą ruchu i słowa. Artyści występujący w wydarzeniu – aktorzy, tancerze, muzycy – skupiają się w pełni na wszystkim, co znajduje się „między nutami” czyli na tym, co niewypowiedziane. Proponujemy świat obrazów, ulotność i chwilowość. Świat, w którym muzyka i dźwięk na żywo stanowi punkt wyjścia do działania i otwiera spektrum możliwości – zarówno dla artysty, jak i widza. Taniec, ruch, słowo i dźwięk stworzą niesamowite połączenie oraz wydobędą smak minionej epoki we współczesnej interpretacji. Tak dziś widzimy dorobek artystyczny Feliksa Nowowiejskiego. Dorobek bogaty, ale jakby nagle urwany. FEELX NOWOWIEJSKI jest próbą dopowiedzenia tego, czego nie zdążył za życia zapisać kompozytor.\nSpektakl „FEELX NOWOWIEJSKI” ma charakter edukacyjny. Swoją treścią, opartą o życiorys Feliksa Nowowiejskiego, obejmuje problem wzrostu znaczenia obrazu nad słowem pisanym, traktowanym, szczególnie przez młode pokolenie, jako archaiczny sposób przekazywania informacji. Istotnym elementem spektaklu jest również, zmieniająca się w zależności od pokolenia, definicja patriotyzmu, która ewoluuje w zależności od sytuacji politycznej charakterystycznej dla różnych epok.\nDoświadczenie i entuzjazm osób zaangażowanych w przygotowanie i realizację projektu jest gwarantem jego najwyższego poziomu merytorycznego i artystycznego.\nReżyserem przedstawienia jest Bartosz Bandura, absolwent Wydziału Teatru Tańca krakowskiej PWST, aktor Teatru im. Juliusza Osterwy w Gorzowie, tancerz, a także, z zamiłowania, DJ.\nAranżacją muzyczną zajął się Marek Zalewski, nauczyciel Szkoły Muzycznej I stopnia im. W.J.Ciesielskiego w Gorzowie Wlkp, który wielokrotnie podczas swojej pracy zawodowej komponował i aranżował muzykę do spektakli teatralnych.\nScenografię tworzy Natalia Kołodziej, charakteryzująca się nowatorskim spojrzeniem na teatralny rekwizyt.\nDo grona artystów biorących udział w przedstawieniu dołączyli:\nAktorzy: Bartosz Bandura, Artur Nełkowski i Beata Chorążykiewicz – aktorzy Teatru im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim.\nTancerze: Katarzyna Kaliciak, Piotr Suchocki, Kamil Wesołowski\nMuzycy: Marek Zalewski, Arkadiusz Malinowski, Mariusz Lipiński, Daniel Maternik.\nGrafika: Małgorzata Staniszewska.\nWsparcie IT: Patryk Olejniczak.\nDruga odsłona spektaklu odbędzie się 6 listopada 2017.\nZadanie dofinansowano z budżetu Miasta Gorzowa Wielkopolskiego\nW imieniu stowarzyszenia Sengus pragniemy z całego serca przeprosić za wszelkie niedogodności związane z odwołaniem koncertu. Mimo że na obecną sytuację złożyło się wiele czynników niezależnych od nas, bierzemy na siebie pełną odpowiedzialność.\nRównocześnie pragniemy Państwa zapewnić, że nie ustajemy w staraniach, by koncert odbył się w późniejszyn terminie, ponieważ nie chcemy zawieść podopiecznych Fundacji i wszystkich, którzy zdecydowali się wesprzeć naszą inicjatywę. Obecnie ustalamy nowy termin koncertu, o czym bedziemy Państwa informować na stronie sengus.pl oraz naszym profilu na facebook’u.\n31 maja 2017, Sala Ziemi MTP, godz. 19:00\nKoncert muzyki kubańskiej, w aranżacji na polsko-kubański zespół i orkiestrę symfoniczną, w wykonaniu JOSE TORRES & HAVANA DREAMS z towarzyszeniem COOPERATE ORCHESTRA pod dyrekcją MONIKI WOLIŃSKIEJ oraz UNIATOWSKI METAMORPHOSIS kompozycje o baśniowo-filmowym klimacie, połączone z nutami jazzu.\nWspaniała muzyka i szczytny cel!\nDochód z koncertu zostanie przekazany na rzecz Fundacji Mam Marzenie.\nPozostali sponsorzy i partnerzy\na także Senator Jadwiga Rotnicka, Senator Piotr Florek oraz Poseł Waldy Dzikowski\nCopyrights © 2016 SENGUS - Stowarzyszenie\nTa witryna zapisuje pliki cookie na Twoim komputerze. Pozostając na tej stronie, wyrażasz na to zgodę.Akceptuje Czytaj Więcej


Płyn do obróbki metali, dodatek do płynów do obróbki metali, emulsja rozpuszczalna w wodzie Mwf Producent w Chinach\nZhengzhou Chorus Lubricant Additive Co.,Ltd. [Henan,China] Typ firmy:Agent , Dystrybutor / hurtownik , Producent , Usługa , Przedsiębiorstwo Handlowe Main Mark: Afryka , Ameryka , Azja , Europa , Bliski Wschód , Oceania , Na calym swiecie , Europa Wschodnia , Europa Północna , Pozostałe rynki Eksporter:51% - 60% Certs:ISO14001, ISO9001, API, CB, CCC Opis:Płyn do obróbki metali,Dodatek do płynów do obróbki metali,Emulsja rozpuszczalna w wodzie Mwf,Rozpuszczalna w wodzie emulsja przeciwrdzewna,Dodatek MWF,\nStart > Products > Płyn do obróbki metali i dodatek\nPłyn do obróbki metali i dodatek\nKategorie Produkt Płyn do obróbki metali i dodatek, jesteśmy wyspecjalizowani producenci z Chin, Płyn do obróbki metali Dodatek do płynów do obróbki metali dostawcy / fabryki, hurt wysokiej jakości produkty Emulsja rozpuszczalna w wodzie Mwf R & D i produkcji, mamy doskonały serwis po sprzedaży i wsparcia technicznego. Czekamy na współpracę!\nRozpuszczalny w oleju płyn do obróbki metali\nEmulgowany pakiet olejów do smarowania Dodatki do smarów\nAntyrustowy emulsyjny dodatek do oleju do cięcia Opakowanie\nEmulgator Antirustowy Pakiet dodatków do oleju do cięcia\nPłyn do obróbki metali Pakiet dodatków do oleju chłodzącego MWF\nPłyn do obróbki metali Dodatki do oleju chłodzącego MWF\nPłyn do obróbki metali MWF Hartowanie dodatków do oleju\nW pełni syntetyczny płyn do cięcia rozpuszczalny w wodzie\nW pełni syntetyczny płyn do obróbki metali Koncentrat MWF\nW pełni syntetyczny pakiet dodatków do płynów do obróbki metali MWF\nW pełni syntetyczny płynny koncentrat do obróbki metali\nWielofunkcyjny, w pełni syntetyczny płyn do cięcia koncentratu\nUniwersalny płyn do cięcia w pełni syntetyczny koncentrat MWF\nUniwersalny w pełni syntetyczny koncentrat płynu do cięcia MWF\nEmulsyjny płyn do obróbki metali\nWielofunkcyjne dodatki do koncentratów olejów MWF\nWielofunkcyjny pakiet dodatku koncentratu MWF do oleju\nPółsyntetyczny płyn do obróbki metali Koncentrat MWF\nPółsyntetyczny płyn do obróbki metali rozpuszczalny w oleju Koncentrat MWF\nPółsyntetyczny płyn do obróbki metali rozpuszczalny w oleju Dodatek do koncentratu MWF\nChiny Płyn do obróbki metali i dodatek Dostawcy\nW zależności od różnych zastosowań i wymagań dotyczących wydajności, płyn do obróbki metali można podzielić na cztery rodzaje: rozpuszczalny w oleju płyn do obróbki metali, rozpuszczalny w wodzie półsyntetyczny płyn do cięcia, rozpuszczalny w wodzie w pełni syntetyczny płyn do cięcia i emulsyjny płyn do obróbki metali według różnych zastosowań.\nOdpowiedni materiał: Nadaje się do obróbki stali węglowej, miedzianej, aluminium i stali stopowej, nie zaleca się obróbki stopu aluminium o zawartości krzemu powyżej 26%.\nMetoda przetwarzania: Nadaje się do różnych metod przetwarzania, takich jak toczenie, frezowanie, wiercenie, szlifowanie powierzchni, itp. Ten produkt może być szeroko stosowany do jedynej maszyny i centralnego układu chłodzenia.\n★ Stabilna biologicznie formuła, długa żywotność.\n★ Niska piana, dobra kompatybilność z twardą wodą.\n★ Doskonałe działanie hamujące korozję, zawiera specjalny dodatek, który chroni miedź, a nie zmienia koloru.\n★ Dobra wydajność smarowania, może zmniejszyć ilość sprężyny chłodzącej, tymczasem utrzymywać narzędzia i części w czystości.\n★ Doskonała wydajność prania i chłodzenia.\n★ Dobry wskaźnik wydajności / kosztów.\n★ Przyjazny dla operatora i środowiska, niski zapach.\n★ Nie niszczy farby i jest kompatybilny z powszechnie stosowanymi uszczelnieniami obrabiarek.\nPłyn do obróbki metali\nDodatek do płynów do obróbki metali\nEmulsja rozpuszczalna w wodzie Mwf\nRozpuszczalna w wodzie emulsja przeciwrdzewna\nPłyn do obróbki metali MWF\nPłyn do obróbki metali Antirust


FT nie ma planów zmiany marki TP na Orange - Aktualności - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Aktualności > FT nie ma planów zmiany marki TP na Orange\nFrance Telecom nie ma planów zmiany marki Telekomunikacji Polskiej na Orange, aktualny pozostaje plan wprowadzenia do końca roku marki Orange zamiast Idea - powiedział Artur Tarnowski, dyrektor działu relacji inwestorskich TP SA.\nŚrodowa "Rzeczpospolita" podała, iż France Telecom rozważa zmianę marki Telekomunikacji Polskiej na Orange. Napisano, że w związku z tym pojawiły się spekulacje, iż możliwe jest opóźnienie w zmianie marki Idea na Orange, by uniknąć wrażenia, że Telekomunikacja Polska przejmuje markę swojej spółki zależnej.\n"Telefonia stacjonarna pozostaje we Francji pod marką FT, a w Polsce TP" - powiedział Tarnowski. "W Polsce przeprowadzamy rebranding Centertela, bez zmian pozostają plany wprowadzenia do końca roku marki Orange zamiast Idei" - dodał.\nAgencja Bloomberg podała w środę, iż prezes France Telecom Didier Lombard poinformował, że FT rozpoczyna wdrażanie trzyletniego programu mającego na celu wzrost przychodów oraz zakładającego zmianę międzynarodowej marki firmy na Orange w telefonii mobilnej, dostępie do internetu oraz kombinacji tych dwóch usług.


Będą zbierać krew i rozdawać prezenty – Ścinawa nad Odrą\n15 listopada 2017 11 grudnia 2017 Anna Kubik\tkrwiodawstwo, Lubin, zbiórka krwi\nOd środy do piątku przyszłego tygodnia będzie można oddawać krew z okazji Dni Honorowego Krwiodawstwa Polskiego Czerwonego Krzyża. Organizatorem akcji jest Klub Honorowych Dawców Krwi PCK im. „Miedzianej Kropli Krwi” z ZG „Rudna”. Swój najcenniejszy dar będzie można oddawać w Lubinie, ale też w Legnicy i Głogowie.\nBędzie to trzecia taka akcja zorganizowana przez Klub HDK im. „Miedzianej Kropli Krwi”. W poprzednim roku przez cztery dni udało się zebrać około 200 litrów najcenniejszego płynu.\nPodczas tegorocznej edycji krew będzie można oddawać w punktach krwiodawstwa w Lubinie, Legnicy i Głogowie. W Legnicy chętni dawcy powinni zgłaszać się do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego przy ul. Iwaszkiewicza 5, w Lubinie – do Regionalnego Centrum Zdrowia przy ul. Bema 5-6, natomiast w Głogowie – do Powiatowego Szpitala przy ul. Kościuszki 15. Dokładne godziny, w jakich czynne są poszczególne punkty podajemy poniżej.\n– Podczas zbiórek chcemy zorganizować też pokazy pierwszej pomocy medycznej, którą przeprowadzą ratownicy górniczy – zapowiada Piotr Marszałek, prezes Klubu HDK im. „Miedzianej Kropli Krwi”. Na każdego dawcę czekają drobne upominki i gadżety, które na razie pozostają tajemnicą organizatorów.\nGodziny otwarcia punktów krwiodawstwa w poszczególnych punktach:\nśroda 22.11.2017 r.: 7.00-17.00\nczwartek 23.11.2017 r.: 7.00-11.30\npiątek 24.11.2017 r.: 7.00-11.30\nśroda 22.11.2017 r.: 7.00-10.45\nczwartek 23.11.2017 r.: 7.00-10.45\npiątek 24.11.2017 r.: 7.00-16.30\nśroda 22.11.2017 r.: 7.00-11.00\nczwartek 23.11.2017 r.: 7.00-11.00\npiątek 24.11.2017 r.: 7.00-14.30\n← Uroczystości z okazji Dnia Niepodległości w Ścinawie\nZamontowali w rynku pyłomierz →\n18 sierpnia 2017 19 sierpnia 2017 Anna Kubik\nZa nami X Powiatowe Zawody Sportowo-Pożarnicze


Nowe łazienki na wiosnę | Zabawny blog\nWyposażenie łazienki to ważny zagadnienie w każdym domu i mieszkaniu, a też firmie, zakładzie pracy czy galerii handlowej. Ceramika sanitarna jest dość na prawdę ważna, ponieważ ze względu na specyfikę miejsca musi zostać zachowany maksymalny poziom higieny.\nWyposażenie łazienek to dość obszerne zagadnienie, ponieważ wybór przeróżnego rodzaju płytek, armatury i innych elementów jest olbrzymi, o czym można przekonać się przynajmniej w każdym markecie budowlanym (wyposażenie łazienki). Wizyta w takim miejscu może przytłoczyć i nie zawsze wszystko się wypatrzy, dlatego tez dobrą alternatywą jest sklep internetowy łazienki, gdzie można przejrzeć spokojnie dostępny asortyment, filtrując go według indywidualnych upodobań – na przykład. przejrzeć propozycje kafelków w wybranym kolorze czy także rodzaje armatury do konkretnego urządzenia.\nCeramika sanitarna – na portalach zajmujących się jej dystrybucją i sprzedażą – jest opisana znacznie dokładniej niż można zobaczyć to w sklepie. Oprócz galerii fotografii każdej umywalki, bidetu czy sedesu, podane są również wymiary, co pozwala od razu sprawdzić, czy ten obecnie model będzie nadawać się do miejsca użycia (wyposażenie łazienek). Katalog towarów można także w ogromnej liczbie przypadków pobrać na swój komputer i zapoznać się z nimi bez konieczności przebywania w trybie online. Można wówczas zaplanować wyposażenie łazienek wraz z wyliczeniem kosztów , a oprócz tego dobraniem tych elementów, które najlepiej się podobają. W internecie ulokowana jest niejeden producent i sklep e-commerce łazienki, dzięki czemu klient posiada dość duży wybór i może zdecydować się na najbardziej korzystną propozycję.\nTagged as: armatura, ceramika łazienkowa, łazienka


Co dalej z Kaczarawą? Napastnikiem interesuje się cypryjski Anorthosis Famagusta - CKsport.pl - Sport Kielce\nCo dalej z Kaczarawą? Napastnikiem interesuje się cypryjski Anorthosis Famagusta\nWciąż pod dużym znakiem zapytania stoi przyszłość napastnika Korony Kielce, Niki Kaczarawy. 24-letni snajper, któremu 30 czerwca kończy się wypożyczenie do kieleckiego klubu, nadal nie rozstrzygnął o swojej przyszłości. Korona chętnie zatrzymałaby Gruzina na dłużej, ale jego zatrudnieniem poważnie interesują się też kluby z zagranicy. Jednym z nich jest cypryjski Anorthosis Famagusta.\nTakie informacje przekazał cypryjski portal kerkida.net. Kaczarawa, który obecnie przebywa na zgrupowaniu swojej reprezentacji, w piątek wybiegnie na boisko w sparingu przeciwko Malcie, a już cztery dni później czeka go kolejne starcie z Luksemburgiem. Gruzin w zakończonym sezonie był podstawowym piłkarzem kieleckiego klubu. Łącznie wystąpił w 29 meczach, w których strzelił 9 bramek i zanotował 8 asyst.\nKielecki klub chętnie zatrzymałby zawodnika na dłużej, ale negocjacje nie są proste. O jego względy zabiegają też inne kluby z zagranicy, a także FK Rostów, z którego piłkarz jest wypożyczony do Korony Kielce. Rosyjski klub posiada także możliwość przedłużenia wygasającego 30 czerwca kontraktu z Kaczarawą o kolejny rok.\nJak wielokrotnie wspominał trener Gino Lettieri oraz prezes Krzysztof Zając, gruziński napastnik chętnie zostałby w Kielcach na dłużej. Problemem mogą być jednak finanse. Za transferem zagranicznym przemawia fakt, że kluby spoza Polski są w stanie zagwarantować piłkarzowi kontrakt na znacznie lepszych warunkach niż mógłby na to liczyć w Kielcach.\nTransfer napastnika na Cypr wcale nie jest nieprawdopodobny. Kaczarawa dobrze zna miejscową ligę, gdyż grał już tam w sezonie 16/17, gdy był wypożyczony do Ethnikos Achnas. Wówczas w 27 meczach strzelił 16 bramek i zanotował 7 asyst. Anorthosis, który zabiega o napastnika, w zakończonym sezonie zajął trzecie miejsce w lidze i w kolejnych rozgrywkach będzie grał w eliminacjach do Ligi Europy. To również może być czynnikiem motywującym dla napastnika gruzińskiej reprezentacji.\nBarw Anorthosis Famagusta broni obecnie były piłkarz Korony - Miguel Palanca, który przeniósł się na Cypr właśnie z Kielc w lipcu 2017 roku.\nNa Cyprze będzie, większa kasa, o wiele lepsze warunki pogodowe i większy luz.\n...szkoda, że odejdzie.. w nowym sezonie w Koronie byłby jeszcze lepszy. W nowym sezonie potrzeba nam choc jednego pewnego snajpera, a nie zawodnika, który nie jest pewniakiem!\nFamagusta 40 tysieczna mieścina w tureckim, biedniejszym Cyprze!\nIch stać a nas nie???\no cyprze2018-06-01 19:09:15\nCypr jest egzotyczny, Famagusta czyli cześć Turecka szału nie ma. Nie wiem czy tak fajnie grać przy średniej temp 30 stopni:)\nNiech Kapidzić gra od początku i będzie strzelał bo widać że piłka go szuka\nAnorthosis Famagusta po 1974 roku po inwazji tureckiej przeniósł siedzibę do Larnaki i dalej gra w lidze cypryjskiej.\nCzyli grają o mistrzostwo Cypru natomiast zachowali tradycyjną nazwę na znak protestu przeciw Turkom,\ni oczywiście nie rozgrywają meczy w Famaguście.\nPs . Po Cracovii, Jagielonii jeszcze Anorthosis Famagusta nas rozbiera (Palanca,Kaczarawa,....jeszcze Kiełba przytulą),\nProblemem jest też że Nika jest spoza UE!\nPanie Lettierego proszę wziąć przykład z Pana Heidena trenera siatkarzy reprezentacji Polski.Stworzył drużynę z siatkarzy młodych i rutyniarzy.Dało się są wyniki. Może by tak w koronie dać większy czas grania młodym piłkarza napewno będzie z korzyścią dla drurzyny\nPo co to drewno w Koronce niech odchodzi.\nTagi:korona kielce, lotto ekstraklasa, nika kaczarawa, piłka nożna, anorthosis famagusta


5,58 (750 ocen\ti\t140 opinii) Zobacz oceny\nPodobało mi się. Nie mogłam jej na długo odłożyć, chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. Postaci były przyjemne, chociaż brakowało mi Eliota i Penny'ego, tak zaangażowanego w akcję jak to widać w serialu.\nSięgnę po kolejną część od razu, może tam lepiej zostanie opisany "magiczny świat", jeżeli można go ująć w jakiekolwiek ramy ;)\nNadal nie mam pojęcia o co chodziło z seksem i wszelkimi erotycznymi wstawkami, ale wydawały się zdecydowanie dziwne. Nie źle dziwne, bardziej konfundujące.


Slużba Bliźnym – Czuwaj Blog\nKategoria: Slużba Bliźnym\nHarcerze brali udział w pochowaniu obronców Lwówszczyzny\nOpublikowane 18 grudnia, 2016 18 grudnia, 2016 przez czuwajblog\nMościska, Ukraina, 26 listopada 2016\nPod koniec listopada 27 żołnierzy Wojska Polskiego, którzy zginęli w kampanii wrześniowej 1939 r. zostało pochowanych z należytymi honorami na cmentarzu w Mościskach.\nŻołnierze ci zginęli w ostatnich dniach kampanii wrześniowej 1939 r, idąc z pomocą oblężonemu miastu Lwów.\nCzytaj Dalej „Harcerze brali udział w pochowaniu obronców Lwówszczyzny” →\nPolscy harcerze przybyli z zagranicy na Światowe Dni Młodzieży Kraków 2016\nOpublikowane 16 sierpnia, 2016 9 lutego, 2018 przez czuwajblog\nKraków, Polska, 26 – 31 lipca 2016\nŚwiatowe Dni Młodzieży (SDM), niedawno zakończone w Krakowie, byly niesamowitym i niezapomnianym przezyciem dla ludzi z całego świata! Wsród miliony pielgrzymów i setek wolontariuszy byli i polscy harcerze i harcerze z poza Kraju. CzuwajBlog zebrał tutaj foto relacje od grup z Wielkiej Brytanii, Litwy, Ukrainy, Kanady i Stanów Zjednoczonych.\nMożna przeczytać bardziej szczegółowe wspomnienia wędrowniczek z hufca Bałtyk (Londyn) tu albo harcerzy ze Szkocji tu.\nCzytaj Dalej „Polscy harcerze przybyli z zagranicy na Światowe Dni Młodzieży Kraków 2016” →\nCzytaj Dalej „Bo jak nie my to kto? – rok służby w ZHP na Litwie” →\nHarcerska służba bliźnim harcerek „Pilicy”\nOpublikowane 23 grudnia, 2011 27 września, 2012 przez czuwajblog\nEaling, Londyn, 18 grudzień\nOd wielu lat drużyna harcerek Pilica w Londynie tradycjnie przygotowuje woreczki z siankiem do położenia pod obrus wigilijny i sprzedaje pod polskim kościołem.\nCzytaj Dalej „Harcerska służba bliźnim harcerek „Pilicy”” →


Od 10 wrześnie br. rondo w centrum Pucka nosi imię NSZZ Solidarności. Tak pucczanie uczcili 30 rocznicę powstania pierwszych wolnych związków zawodowych. Podczas mszy św. został poświęcony sztandar Solidarności Oświatowej Ziemi Puckiej. Po nabożeństwie rondo u zbiegu ulic Wejherowskiej i Hallera otrzymało imię NSZZ Solidarność.\n21.09.2010 14:10 0\nMiał ponad 2 promile o 6 rano\nWczoraj wczesnym rankiem policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego wejherowskiej komendy prowadzili działania prewencyjne pod nazwą "Trzeźwy Poranek". Tuż po 6:00 na terenie jednej z mniejszych miejscowości gminy Wejherowo zatrzymali do kontroli drogowej 41-letniego kierowcę mercedesa.\n21.09.2010 11:50 0\nJak w Gdyni za darmo - legalnie - przejechać się trajtkiem\nW Gdyni trwa Europejski Tydzień Zrównoważonego Transportu. W najbliższą środę (22 września) ZKM w Gdyni przygotował niespodziankę – ofertę bezpłatnej jazdy miejską komunikacją publiczną. Tego dnia każdy posiadacz lub współposiadacz samochodu będzie mógł bezpłatnie korzystać z usług gdyńskiej komunikacji miejskiej.\nAtak zimy na Pomorzu – niebezpiecznie na drogach \nBabcie rządzą na Pomorzu – statystyki o seniorach


Muzyka dla zdrowia – dlaczego muzyka relaksacyjna działa, jaka jest najlepsza muzyka do ćwiczeń, a które melodie chronią serce? | Strona Zdrowia\nMuzyka dla zdrowia – dlaczego muzyka relaksacyjna działa, jaka jest najlepsza muzyka do ćwiczeń, a które melodie chronią serce?\nAnna Rokicka-Żuk 02.02.2019\nMuzyka, która towarzyszy nam od zarania dziejów, pobudza mózg i wspomaga jego formę. Energiczna muzyka do treningu motywuje do działania. Gdy jest melancholijna, może pomóc przetrwać smutek. Muzyka relaksacyjna uspokaja, a ulubione melodie działają przeciwbólowo. Co jeszcze daje nam jej słuchanie?\nZe względu na swoją specyfikę, a zwłaszcza rytm, muzyka wpływa na funkcjonowania serca, m.in. częstotliwość jego skurczów czy elastyczność arterii. Spokojne utwory zmniejszają napięcie nerwowe, natomiast wielokrotnie powtarzane w nich muzyczne frazy wpływają na lepszą kontrolę pulsu i ciśnienia tętniczego. A co konkretnie daje nam muzyka?\nMuzyka może wspomagać przywoływanie faktów z pamięci, zwłaszcza u osób z zaburzeniami neurodegeneracyjnymi, takimi jak np. choroba Alzheimera. We wczesnej fazie demencji dobrze działa zarówno słuchanie muzyki, jak i śpiewanie, pozwalając na utrzymanie lepszego nastroju i sprawniejszej pamięci epizodycznej (długotrwałej pamięci zdarzeń). W badaniu opisanym na łamach „Gerontology” osoby oddające się śpiewaniu miały też lepsze wyniki w testach pamięci roboczej, związanej z zapamiętywaniem krótkotrwałym. Nawet u pacjentów z zaawansowaną chorobą słuchanie znajomej i lubianej muzyki pozwalało nawiązać lepszy kontakt w otoczeniem i pobudzić aktywność mózgu.\nMuzyka pobudzająca do działania\nSłuchanie muzyki uprzyjemnia aktywność fizyczną. Według najnowszych odkryć, ogłoszonych na łamach „Psychology of Sport and Exercise”, stymuluje bowiem fale beta w mózgu, co ustalono na podstawie badań EEG. Odkryto, że słuchanie muzyki podczas chodzenia zwiększa o 28 proc. odczuwanie przyjemności z wykonywania tego zadania w porównaniu z brakiem bodźców słuchowych i o 13 proc. w stosunku do sytuacji, gdy zamiast muzyki wybierano mowy motywacyjne.\nZarówno tworzenie i granie muzyki, jak i jej słuchanie, sygnalizuje wyższe zdolności kognitywne i lepszą formę psychiczną. Dlatego akompaniament dźwięków może sprawiać, że stajemy się atrakcyjniejsi dla innych. Tak na pewno zyskują mężczyźni w oczach kobiet, co ustalili niedawno badacze austriaccy. Pod wpływem muzyki kobiety wyżej oceniały atrakcyjność potencjalnego partnera na podstawie rysów jego twarzy. Co więcej, bardziej złożona i stymulująca emocjonalnie muzyka działała na panie w większym stopniu, nie mając przy tym żadnego wpływu na panów.\nGranie muzyki i śpiewanie daje jeszcze więcej korzyści, zwłaszcza kognitywnych, niż samo jej słuchanie. Niestety, nie każdy ma do tego talent. Nic nie szkodzi, bo ćwiczenia ze śpiewu, które wzmacniają określone mięśnie krtani, a dzięki temu pomagają ograniczyć chrapanie, mogą wykonywać wszyscy. Trening wokalny, opracowany z działem brytyjskiego Uniwersytetu Exeter, a przeznaczony do samodzielnego praktykowania przez 20 minut dziennie na przestrzeni 3 miesięcy, okazał się mieć zbawienny wpływ na sen uczestników badania. Nie tylko prowadził do ograniczenia dotkliwości i głośności chrapania, ale też poprawił jakość snu i życia osób z bezdechem sennym, który zagraża przede wszystkim zdrowiu serca.\n„Dzieci w brzuchu słyszą”, a muzyka doskonale wpływa na ich rozwój. Zobacz, jak wyglądają zajęcia muzyczne w jednym ze szczecińskich szpitali.\nGlistnik jaskółcze ziele (Chelidonium majus) to roślina uważana za chwast, znana z silnych właściwości leczniczych. Ceniona w tradycyjnej medycynie ludowej, dziś traktowana jest z coraz większą ostrożnością ze względu na zawartość toksycznych alkaloidów. Działa nie tylko zewnętrz...\nPrawidłowe ciśnienie krwi, czy nadciśnienie tętnicze?\nPrawidłowe ciśnienie powinno cieszyć, ponieważ wskazuje na właściwe funkcjonowanie serca i nerek. Gdy normalne ciśnienie zaczyna przybierać wyższe wartości, może świadczyć to o rozwoju nadciśnienia tętniczego, które jest najczęstszą przyczyną przedwczesnych zgonów. Dane z 2017 ro...\nSerotonina to neuroprzekaźnik, który przyczynia się do odczuwania szczęścia i utrzymania dobrego samopoczucia. Jej działanie w organizmie jest jednak złożone, podobnie jak mechanizmy, które wywołują jej wydzielanie. Nazywana też hormonem szczęścia, serotonina występuje w zbyt nis...


Na świecie występuje ponad 20 gatunków bzu, a w naszym kraju dzikiego bzu występują 3 gatunki. Najbardziej powszechny jest dziki bez czarny, zwany również lekarskim lub aptecznym. Jest rośliną bezpieczną – w Polsce za trujące uznawane są inne gatunki bzu. Czarny bez (Sambucus nigra) jest rośliną pospolitą, jadalną i leczniczą. Warto jednak pamiętać, że ani kwiatów, ani owoców czarnego bzu nie można spożywać w stanie surowym – zawierają bowiem toksyczną substancję, której jednak bardzo łatwo pozbyć się podczas obróbki termicznej. Nie należy się tego obawiać – popularna fasolka szparagowa również zawiera substancje toksyczne, które zostają zniwelowane podczas obróbki termicznej, dlatego nie jadamy fasolki szparagowej w stanie surowym, ale również nie obawiamy się jej.\nKwiaty, które są najcenniejsze i najbardziej wartościowe leczniczo, należy zbierać w pełni kwitnienia, w suchy i słoneczny dzień, razem z całym kwiatostanem (można je obcinać nożycami lub sekatorem).\nUwaga! Czarny bez jest rośliną jadalną i leczniczą, ale NIE jadamy surowych kwiatów czarnego bzu (owoców również), ponieważ zawierają szkodliwe związki, które zostają łatwo i szybko zneutralizowane pod wpływem obróbki termicznej, jak również podczas suszenia! Na czarny bez powinny uważać oczywiście osoby, które mają alergię na kwiaty lub osoce czarnego bzu.\nCzarny bez obniża także ciśnienie krwi!\nJak wysuszyć kwiaty czarnego bzu?\nPo ścięciu całych kwiatostanów w suchy, słoneczny dzień można rozłożyć je na pergaminie w suchym, zacienionym i przewiewnym miejscu.\nSyrop z kwiatów czarnego bzu Syrop z kwiatów czarnego bzu pity jako gęsty eliksir jest doskonały na przeziębienia, działa napotnie i wzmacnia układ odpornościowy. Z dodatkiem wody staje się przepysznym i zdrowym napojem. Na wzmocnienie pijemy 2 łyżki syropu przed snem, dzieci połowę tej porcji. W okresie przeziębienia lub podczas infekcji należy pić kilka łyżek syropu w ciągu dnia. Można dodawać go do napojów i herbat. Niektórzy w celu wzmocnienia i uodpornienia piją ten syrop regularnie od jesieni. Składniki na najpyszniejszy syrop z kwiatów czarnego bzu:\n1 kg cukru, może być trzcinowy – UWAGA! Klasycznie robi się syrop w takich proporcjach: na 1 litr wody daje się 1 kilogram cukru\nKwiaty dokładnie oddziel od łodyżek, które są gorzkawe ( obcinam je nożyczkami). Następnie zalej je wrzątkiem i odstaw w chłodne miejsce na co najmniej 12 godzin (odstawiam na całą noc). Następnie przecedź, dodaj cukier, sok z cytryny, wymieszaj i podgrzej (cukier musi dokładnie się rozpuścić). NIE gotuj tego syropu, jedynie doprowadź do wrzenia i NATYCHMIAST, taki mocno gorący, wrzący przelej do wyparzonych, szczelnie zamykanych butelek lub słoiczków (jeśli chcesz dłużej przechować). Zakręć, słoiczki postaw do góry dnem i odwróć dopiero gdy zupełnie ostygną. Nie wymagają już pasteryzowania. Jeśli robisz syrop do bezpośredniego spożycia, to po prostu przechowuj go w lodówce przez kilka dni.\nNa bazie tego syropu możesz wykonać bardzo smaczną nalewkę w dowolnej proporcji.


Dokonując analizy, autorzy raportu "The Economic Impact of Huawei" wzięli pod uwagę trzy rodzaje wpływu: bezpośredni (liczbę miejsc pracy, wysokość zarobków, zysków czy wpływów z podatków); pośredni (generowany przez łańcuch dostaw dzięki zakupom towarów i usług od lokalnych dostawców) oraz wynikający z wydawania pieniędzy na krajowym rynku (podliczając wydatki własne pracowników i współpracowników Huawei).\nZgodnie z naszą strategią „W Europie, dla Europy” Huawei działa na rzecz wspierania tych gospodarek na których jest obecny. W Polsce jesteśmy od 16 lat. To tu znajduje się regionalna siedziba Huawei, z której zarządzamy 27 innymi rynkami, tutaj inwestujemy w rozwój edukacji i inicjatyw, wspierających innowacyjność i przedsiębiorczość. Polska jest sercem naszych działań i swoim zaangażowaniem chcemy wspierać jej rozwój\nmówi Ryszard Hordyński, dyrektor strategii i komunikacji Huawei Polska.\nCały czas wspieramy też naszych lokalnych dostawców. Łączna kwota naszych wydatków 2019 roku wyniosła ponad 497 mln zł co stanowi wzrost o 46,5 proc. rocznie miedzy 2015 a 2019 r.\nMówiąc o długoterminowym wpływie Huawei na gospodarkę nie możemy zapominać o inicjatywach edukacyjnych i społecznych, które z długim terminie mogą przynieść ogromne korzyści. Edukacja nowych, młodych nowych talentów to najlepsza inwestycja, ponieważ to ci ludzie będą decydować o tym jak będą funkcjonować organizacje w przyszłości. W 2019 r. zrealizowaliśmy szóstą edycję programu edukacyjnego Seed For The Future. Ponadto podjęliśmy współpracę z Politechniką Poznańską. Tego typu działania swoją kontynuację mają w tym roku. W 2020 r. nawiązaliśmy między innymi współpracę z Muzeum Narodowym, dzięki której powstała cyfrowa wystawa. Z Akademią Leona Koźmińskiego rozwijamy studia z zakresu cyberbezpieczeństwa i sztucznej inteligencji. Cały czasy czas angażujemy się w inicjatywy, których celem jest zwalczanie wszelkiego rodzaju wykluczeń, czy to społecznych, czy cyfrowych\n20_12_04_Oxford Economics Wplyw Huawei Polska.DOCX


Warszawski sąd okręgowy zadecydował, że Piotr Osiecki - były szef Altus TFI oraz Jakub Ryba - członek zarządu Altusa, mają możliwość opuścić areszt za poręczeniem majątkowym. W przypadku Ryby jest to milion złotych, w przypadku Osieckiego rekordowe po polskim wymiarze sprawiedliwości 108 mln zł. Co ciekawe jednak, według pełnomocnika Osieckiego Katarzyna Szwarc prokuratura odmówi przyjęcia poręczenia majątkowego.\nW poniedziałek warszawski sąd okręgowy rozpatrywał przedłużenie aresztu o kolejne trzy miesiące dla Piotra Osieckiego i Jakuba Ryby, o co wnioskowała prokuratura. Sąd warunkowo przedłużył areszt, ale przy możliwości zamiany środka zapobiegawczego na poręczenie majątkowe. Znaczy to, że jeżeli w określonym przez sąd terminie - w ciągu 30 dni - Piotr Osiecki wpłaci 108 mln zł, to wtedy tymczasowy areszt zostanie zmieniony na lek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego.\nJeśli jednak tego nie zrobi, areszt zostanie przedłużony. - Prokuratura odmawia przyjęcia poręczenia majątkowego rzędu 108 mln zł za Piotra Osieckiego, b. szefa Altus TFI a mianowicie poinformowała jednak pełnomocnik Osieckiego Katarzyna Szwarc.\nJak wyjaśniła, po zgłoszeniu się we wtorek rano do odwiedzenia prokuratury z wekslami in blanco na kwotę 108 mln zł, nie została wpuszczona do środeczka. Według pełnomocnik, prokuratura argumentuje to złożeniem zażalenia spośród wnioskiem o wstrzymanie poniedziałkowego postanowienia sądu o zastąpieniu aresztu poręczeniem w poziomie 108 mln zł.\n"To absolutne bezprawie. Postanowienie sądu o zwolnieniu wraz z aresztu poręczeniu jest wykonalne, a prokuratura je blokuje. Tylko sąd może orzec o jego wstrzymaniu, a na tą chwilę tego typu orzeczenie nie zapadło" a mianowicie powiedziała mec. Szwarc.\nProkuratura złoży zażalenie od decyzji sądu\nJak poinformowała rzeczniczka Prokuratury Regionalnej w Stolicy Agnieszka Zabłocka-Konopka, prokuratura dzierży zamiar złożyć zażalenie od momentu decyzji sądu. - Istotą złożenia wniosku przez prokuratorów była uzasadniona obawa matactwa oraz ocena, że tylko środek zapobiegawczy o charakterze izolacyjnym zabezpieczy dalszy fachowy tok śledztwa - zaznacza w rozmowie z BI Polska Zabłocka-Konopka.\nPrzypomnijmy, że wniosek o zmianę środka zapobiegawczego dla Piotra Osieckiego złożono 23 listopada. Już wówczas mówiono o możliwym rekordowym poręczeniu majątkowym w wysokości 108 mln zł, na które złożyć miałyby się trzy spółki i ok. 10 osób. Jak mówiła po decyzji trybunału pełnomocnik Osieckiego Katarzyna Szwarc, na poręczenie "złożyły się osoby fizyczne i ludzie prawne".\nPrzypomnijmy, że Piotr Osieci i Jakub Ryba są jednymi spośród 20 osób zatrzymanych po sprawie GetBack. Twórca Altusa został zatrzymany 31 sierpnia i trafił do aresztu, w którym przebywał do odwiedzenia dziś.\nZobacz też: "DGP": GetBack chciał przydusić Altusa\nByłym członkom zarządu Altus TFI postawiono zarzuty wyrządzenia szkody majątkowej GetBack. Prokuratura zarzuca b. prezesowi, a później szefowi rady nadzorczej Altus TFI Piotrowi Osieckiemu oraz b. członkowi zarządu Jakubowi Rybie, iż między październikiem 2016 r., a początkiem sierpnia 2017 r. wyrządzili GetBack w porządku. 160 mln zł strat, w związku ze sprzedawaniem GetBack innej firmy zbytnio ponad 207 mln złotych.\nWedług prokuratorów, do niej wartość nie przekraczała 47 mln zł, a chłopi, sprzedając ją GetBack, posiadali świadomość faktycznej niższej wartości firmy i działali razem z innymi osobami na rzecz osiągnięcia korzyści majątkowej. Także żona Piotra Osieckiego usłyszała zarzuty prokuratorskie w ramach postępowania przy aferze GetBacku.\nW III kwartale 2018 roku Altus TFI odnotował 10, 2 mln zł zysku netto.\ngetback piotr osieckiego areszt altus altusa piotra piotra osieckiego aresztu jakub jakub ryba majątkowego osiecki piotr osiecki


8 września 2021 - Green Design Blog - A million ways to Green your space!\nGdy pierwszy raz zobaczyłam te obrazy w Internecie byłam do nich bardzo sceptycznie nastawiona. Reklamowali je blogerzy, zachwycali się jaki to super pomysł, ale żaden z nich nie pokazał efektu końcowego. Minęło jednak trochę czasu, a ja natknęłam się na nie w salonie Empiku i stwierdziłam, że spróbuję. Wciągnęłam się tak bardzo, że maluję już [...]\nMarta 2021-09-08T18:15:10+00:00 8 września 2021|DIY ;), Inspiracje, Lifestyle|0 komentarzy


Geometryczna abstrakcja - Fototapety do biura, biurowe - Demur\nDo końca oferty pozostało Sun, 20 Sep 2020 21:59:59 +0000 7:6:59\nFototapeta: Geometryczna abstrakcja\nProdukt nie bedzie zawierał znaku wodnego. Nr zdjęcia: 101464845 - autor: © theromb\nKażda chwila spędzona w biurowym zaciszu może być najdłuższą w życiu. Spraw, by wszystko to, co Cię otacza wywoływało uśmiech i zadowolenie na Twojej twarzy. Fototapeta z geometryczną abstrakcją będzie doskonałym połączeniem koloru, energii oraz charakteru. Daj się ponieść wyobraźni zacznij zmieniać otaczającą Cię przestrzeń.


Debilarium cz. II | Milicka\nStrona główna Na komendzie Debilarium cz. II\nSprawcy zniszczeń boiska OSiR na Karłowie zatrzymani. Dwóch wandali za umyślne zniszczenie boiska i spowodowanie strat wycenionych na kwotę 12 tys. złotych, może trafić do więzienia nawet na 5 lat. Naprawią też wyrządzoną szkodę. To drugi taki rajd w ostatnim czasie.\nKilka dni temu nieznani sprawcy zniszczyli trawiastą murawę na boisku piłkarskim Ośrodka Sportu i Rekreacji w Miliczu przy ul. Poprzecznej. Na powierzchni trawiastego boiska widoczne były ślady pozostawione przez pojazdy prawdopodobnie typu quad, których kierowcy wykonali energicznie i prawdopodobnie z dużą prędkością kilkanaście okrążeń i nawrotów – trawa w wielu miejscach była zryta, a murawa boiska mocno uszkodzona. Zarządca boiska wycenił wartość powstałych strat na kwotę 12 tysięcy złotych.\nZaraz po zgłoszeniu tego aktu wandalizmu, sprawą zajęli się miliccy policjanci. Na podstawie analizy zgromadzonych dowodów oraz uzyskanych informacji, policjanci ustalili dane sprawców, którzy zostali zatrzymani w piątek 23 marca. Zatrzymani mężczyźni to 30-letni mieszkaniec Milicza i 26-letni mieszkaniec gminy Krośnice. Policjanci zabezpieczyli także dwa quady, którymi mężczyźni prawdopodobnie jeździli po uszkodzonym boisku.\nPodejrzanym za umyślne zniszczenie boiska i spowodowanie strat wycenionych na kwotę 12 tys. złotych, może grozić kara nawet do 5 lat pozbawienia wolności oraz obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody. Postępowanie przeciwko podejrzanym jest w toku – policjanci ustalają wszelkie okoliczności stwierdzonego przestępstwa.\nPoprzedni artykułJarmark – wszystko gotowe\nNastępny artykułZwycięski mazurek


Wypadek w lesie - tvp.pl\nW kolejną środę załoga doktora Góry zostanie wezwana do willi dyplomaty, którego syn – Dominik - nagle „źle się poczuł”. Chłopak będzie miał siniaki, złamane żebra i problemy z oddychaniem... I w końcu wyzna lekarzowi, że w lesie - jadąc quadem - potrącił człowieka.\n- Ja nie chciałem... To był wypadek…\n- Teraz tylko musisz wytłumaczyć to policji.\n- Przecież i tak tego nie naprawię…\nOjciec rannego na hasło „policja” utnie jednak rozmowę – i spróbuje ratowników wyprosić.\n- Dominik, nic im nie mów! A panom już dziękujemy!\nDoktor Góra od razu mu się sprzeciwi:\n- Podziękuje pan później! Zabieramy pacjenta do szpitala.(…) Grozi mu odma... Trzeba zrobić prześwietlenie.\n- Dobra, zabiorę go do innego lekarza!\n- A ja wzywam policję!(…) Wie pan, co grozi za utrudnianie udzielenia pomocy i narażanie pacjenta?!\nSzef stacji spojrzy groźnie na dyplomatę i po chwili rzuci, z trudem panując nad gniewem:\n- Nie obchodzi mnie, czy się przyzna i spędzi kilka lat w poprawczaku, czy namówi go pan do uniknięcia kary i będzie pokutował całe życie... Jako lekarz mówię panu, że syn potrzebuje natychmiastowej pomocy! I za chwilę odpowiedzialność cywilna będzie dla pana najmniejszym problemem!\nStan chłopaka nagle się pogorszy...\n- Odma! Szybko, tlen i do karetki! Musimy go odbarczyć!\nTymczasem ekipa Wiktora – zaledwie kilka kilometrów dalej – odnajdzie mężczyznę, którego Dominik potrącił w lesie. Ranny będzie miał krwotok wewnętrzny… Martyna i doktor Banach zaczną desperacką walkę o jego życie.\n- Ile w skali Glasgow?\n- Intubujemy! Respirator, kapnometr! Brzuch duży, bardzo twardy…\n- Zatrzymał się!\n- Resuscytacja w mechanizmie asystolii!\nCo wydarzy się dalej? Emisja odcinka numer 174 już 17 stycznia, punktualnie o godz. 21:45 – zobacz koniecznie!


Karolina Krawczyk – KIWAB\nMam na imię Karolina i od kilku lat zajmuję się dostarczaniem rozwiązań informatycznych wspierających zarządzanie usługami finansowymi w międzynarodowych korporacjach. Studiowałam matematykę, ale moją prawdziwą pasją jest zarządzanie, co również staram się zagłębiać podczas studiów nad zarządzaniem i przywództwem na Uniwersytecie SWPS.\nJestem certyfikowanym moderatorem procesu Design Thinking i prowadzę z tego zakresu warsztaty dla firm.\nInteresuję się także szeroko pojętym doświadczeniem Klienta przy interakcji z procesem, systemem czy marką, czyli Customer Experience (CX), User Experience (UX) czy Brand Experience (BX). Na co dzień zajmuję się implementacją zwinnych praktyk w amerykańskiej korporacji pracując jako Scrum Master.\nAll Sessions by Karolina Krawczyk\n1 DZIEŃ : WARSZTATY- SALA WIDOKOWA\nHow might we…? Design thinking - wprowadzenie do myślenia projektowego\nWarsztat ma na celu przybliżenie metody kreowania innowacyjnych rozwiązań – zarówno produktów jak i usług – czyli Design Thinking i jest kierowany w szczególności dla początkujących oraz tych z was, którzy mają już za sobą swoje pierwsze doświadczenia z procesem. Na warsztacie będziecie mieli okazję zarówno poznać mnóstwo ciekawych technik prowadzenia badań czy generowania pomysłów jak i przećwiczyć metody tworzenia tanich i „szybkich” odpowiedników waszych nowatorskich rozwiązań – czyli tworzenie prototypów. Kluczowym elementem warsztatu będzie wzmocnienie waszej kreatywnej postawy do tworzenia innowacji w zespołach. Jestem pewna, że poznane na spotkaniu kluczowe czynniki sukcesu każdego etapu pozwolą wam jeszcze lepiej wykorzystać potencjał tej metody w praktyce!


To najsłodsze zdjęcia jakie dziś zobaczysz. Ten mały hipopotam podbije Twoje serce\nJest mały i tłuściutki, ale za to jaki uroczy!\nJesteśmy przyzwyczajeni do widoku słodkich piesków i kotków, jednak będąc np. w zoo czy na jakieś egzotycznej wycieczce, oberwując dzikie zwierzęta, nie trudno zauważyć jak również one potrafią być urocze.\nSpójrzcie tylko na tego małego hipopotama. Czy nie skradł on także Waszego serca?\nMy jesteśmy w nim zakochani!\nJest gruby, mały, ale za to jaki uroczy. A jego zabawa z mamą wręcz rozkłada nas na łopatki.\nТеги: słodki hipopotam


Pacholarz nadal trenerem Wisły? – Portal Informacyjny o Sandomierzu\nPrawdopodobnie w nowym sezonie ligowym szkoleniowcem piłkarzy Wisły pozostanie Jarosław Pacholarz.\nZarząd klubu po rozmowie z trenerem zgodził się, aby prowadził zespół przez kolejny sezon. Nowa umowa nie została jeszcze podpisana. Pacholarz trenerem Wisły jest od listopada 2015 roku.\nPodobne wpisyJarosław Pacholarznowy sezonSandomierztrenerWisła


Wawa Design Festiwal + Warsaw Dog - WARSAW DOG\nOd 5 do 13 września nasze rzeczy wisiały dumnie na Wawa Design Festiwal w ramach wystawy “Oryginalnie dla Zwierząt, design z miłości do zwierząt i pięknych wnętrz”.\nTo była nasza pierwsza wystawa – czujemy się bardzo wyróżnieni, że nasz dizajn został dostrzeżony już po miesiącu działalności. Na wystawę można było przyjść z psem, a Stowarzyszenie na rzecz bezpańskich zwierząt “Niczyje” zbierały pieniądze i dary dla zwierzów w potrzebie.\nBonzo i Milla odwiedziły swoją wystawkę, żeby przeprowadzić uważny kontroll. Audyt wypadł pomyślnie :)\nWawa Design Festiwal + Warsaw DogWszystko jest ciekawsze z psem u boku. Backstage z przygotowań wystawki & zwiedzanie w najlepszym, psim, wydaniu. Dziękujemy Wawa Design Festiwal za super iwent, hubuform.pl za wzięcie pod swoje skrzydła i Kupon Sponsorowany za fantastyczny Bonzowy tshirt, którym nie omieszkałam się pochwalić :)Łorsoł Dogi górą!\nPosted by Warsaw Dog on 15 września 2015


SK - burton jenner\nSukienka średniej długości. Dekolt w serek. Krótki rękaw. Kontrastowy pasek z łączonych materiałów.\nsmyk sukienki do chrztu\n40 % Poliester, 60 % Wiskoza,\nID produktu: 4920-TSD0PD\nKod producenta: 15168463\nWszystkie marzymy o włosach gładkich jak jedwab, grubych i gęstych, które będą piękną ozdobą. Rzeczywistość wygląda często zupełnie inaczej. Włosy zniszczone farbowaniem, suszeniem, kręceniem lub wręcz przeciwnie – prostowaniem są naszą codziennością. Ciągle więc zadajemy sobie pytania: jak odżywić włosy, jak je pielęgnować, by były piękne i zdrowe? Kondycja i wygląd włosów zależą od ró�...\nNajlepsza koszulka damska na trening - jaką wybrać?\nWybór odpowiedniego stroju odgrywa bardzo ważną rolę w treningach. Jaką koszulkę najlepiej kupić, by ćwiczyło się nam wygodnie i komfortowo? Czy fason ma znaczenie? Sprawdźmy, na co powinniśmy zwrócić szczególną uwagę, wybierając koszulkę na trening. Regularne treningi są nieodłączną częścią zdrowego stylu życia. Kiedy ćwiczymy, nie tylko wyglądamy, ale przede wszystkim czujemy...\nMąka pszenna to jeden z najczęściej używanych składników w polskiej kuchni. Jest elementem ciast oraz różnego rodzaju placuszków i racuchów. Chociaż mało kto zdaje sobie z tego sprawy, to sposób przechowywania mąki ma kluczowe znaczenie dla jakości artykułu. Dlatego warto jak najwięcej dowiedzieć się o magazynowaniu, aby nie popełniać podstawowych błędów. W tym poradniku przeczytasz, jaki magazynować pr...\nProdukty powiązane z burton jenner:\nBluzka z kolekcji Morgan. Model wykonany z materiału z koronkowymi wstawkami. Posiada ozdobną stójkę.\nMateriał zasadniczy: 100 % Poliester, Wstawki: 4 % Lyocell, 56 % Poliamid, 40 %\n3 % Elastan, 63 % Poliester, 34 % Wisko\nStylowa koszulka o prostym fasonie. Wykonano ją z dwóch materiałów: przód z tkaniny, a tył i długie rękawy z cienkiej dzianiny. Dekolt w kształcie litery V ozdobiono lamówką z cekinów i metalowych koralików. Z przodu znajduje się kontrafałda. Modelka na zdjęciu ma 180 cm wzrostu i nosi rozmiar 36.\n, # sinokoperkowy róż, # majtki wyszczuplające brzuch gatta, # smyk sukienki do chrztu, # blog modowy, # paznokcie migdałki, # styl boho, # Odnowa włosów, czyli… jak przywrócić włosom zdrowy wygląd?, # Najlepsza koszulka damska na trening - jaką wybrać?, # Jak przechowywać mąkę?, # stylizacje z kozakami, # buty nike rozmiarówka, # fashionelka


maty – Czas na jogę\nBlog – mata do jogi\nMata do jogi – czy warto ją kupić?\nMarcinUpdated on 30 grudnia 2021 11 grudnia 2021\nDo uprawiania jogi niezbędne są nie jedynie chęci oraz dobry strój. By ćwiczyć w warunkach komfortowych, potrzebna wykaże się również dobra mata do jogi. Jak dokonać jej doboru? Potrzeba zastosowania tego akcesorium wydaje się oczywista. Pozwoli bowiem na realizację wszelkich czynności na wygodnym, równym podłożu, bez obawy o starcia lub poczucie bólu. Do tego dochodzą także sprawy higieniczne. Oraz chociaż może się wydawać, iż dobór maty do jogi nie powinien powodować żadnego kłopotu, natychmiastowa obserwacja rynku sugeruje, iż bynajmniej tak być nie musi.\nGrubość maty do jogi to ważny element mający wpływ na jej wygodę, natomiast zrazem komfort ćwiczeń. Za cienka mata może wywoływać ból ze względu na małą amortyzację oraz wytrzymałość. Cienka mata pozwala natomiast na bardzo dobre czucie podłoża oraz poczucie pewności. Wadą grubej maty do jogi będzie to, co jest atutem cienkiej tj. brak odpowiedniego czucia podłoża, co oddziałuje na brak pewności w wielu pozycjach. Tradycyjna mata do jogi ma blisko 4 mm, natomiast najgrubsza 1,5 cm. Na rynku dostępne są także cienkie podróżne maty do jogi typu travel, jakie są niezwykle cienkie (ok. 1,5 mm).\nDostępność mat do jogi na rynku jest dość duża, elastyczność cenowa w związku z tym również jest duża. Najtańsze opcje dostępne w marketach kursują dookoła 40-50 zł, najdroższe w granicach 200-500 zł. Jak w wypadku pozostałych artykułów za opłatą chodzi ich jakość. Normalne maty właściwie nie spełniają własnej roli w kontekście ćwiczenia jogi, wyjątkowo jej dynamicznej wersji. Słaba adhezja, brak antypoślizgowych przestrzeni nie służy przyjemnym ćwiczeniom.\nWybór maty do typu ćwiczeń\nPrzy ćwiczeniach statycznych i dla nowicjuszy zalecane są antypoślizgowe maty o średniej amortyzacji, idealne do nauki jogi. Podczas robienia ćwiczeń dynamicznych ważna jest także trwałość i większy poziom amortyzacji. Przy doborze należałoby także zwrócić uwagę na chłonność maty.\nKauczuk to naturalny artykuł. Już sam tenże fakt jest dla wielu osób wartością. Natomiast to, czym kauczuk kusi miłośników jogi najbardziej, to jego antypoślizgowość. Maty z kauczuku pod tym względem są numerem jeden na rynku. Kauczuk jest szorstki oraz lekko chropawy. Im intensywniej będziemy wykorzystywać matę, tym szybciej się zużyje. Powinna wystarczyć nam na 2-3 lata. Wszystko zależy, naturalnie, od intensywności własnej praktyki. Matę myje się jedynie roztworem wody oraz octu (50:50). Mat kauczukowych nie można czyścić detergentami ani ich moczyć, ponieważ może to powodować stratą antypoślizgowych wartości. Kauczuku nie można także wystawiać na działanie promieni słonecznych.\nJaki cechy powinna mieć mata do jogi?\n© Copyright 2021 Czas na jogę. All Rights Reserved. Blossom Floral | Developed By Blossom Themes. Powered by WordPress.


Replika karabinka szturmowego TX-S74UN - Repliki ASG - AirSoft - Strzelectwo - airsoft, militaria, ASG - redberet.pl\nNajniższa cena produktu z ostatnich 30 dniu: 1829.04 PLN\nKod ean: 4712960032927\nReplika wykonana została z najwyższej klasy komponentów, z zachowaniem ogromnej dbałości o szczegóły i odwzorowanie pierwowzoru. Cała niemal replika, oprócz kilku tylko drobnych elementów, wykonana została ze stali. Wyjątkiem jest tu oczywiście wykonany z tworzywa sztucznego chwyt pistoletowy. Przednie łoże wraz z nakładką rury gazowej, wytworzone z metalu. Również składana na bok kolba wykonana została ze stali.\nReplika karabinu szturmowego TK104 NV\nReplika karabinu szturmowego MG-MS NV


Podboje amerykańskiego romantyka - Dwójka - polskieradio.pl\nPodboje amerykańskiego romantyka\nOstatnia aktualizacja: 19.06.2015 13:00\nAdam Ferency czyta fragmenty książki Patricka Deville'a "Pura Vida" - o krótkim, lecz intensywnym życiu Williama Walkera.\nPatrick Deville "Pura Vida. Życie i śmierć Williama Walkera", czyta Adam Ferency - odc. 1. (To się czyta/Dwójka)\nPatrick Deville "Pura Vida. Życie i śmierć Williama Walkera", czyta Adam Ferency - odc. 2. (To się czyta/Dwójka)\nPatrick Deville "Pura Vida. Życie i śmierć Williama Walkera", czyta Adam Ferency - odc. 3. (To się czyta/Dwójka)\nPatrick Deville "Pura Vida. Życie i śmierć Williama Walkera", czyta Adam Ferency - odc. 4. (To się czyta/Dwójka)\nPatrick Deville "Pura Vida. Życie i śmierć Williama Walkera", czyta Adam Ferency - odc. 5. (To się czyta/Dwójka)\nWilliam Walker na fragmencie okładki książki "Pura vida" Patricka Deville'aFoto: mat. prasowe\nWilliam Walker, urodzony w 1824 roku w Nashville w rodzinie o szkockich korzeniach, studiował medycynę i prawo, zajmował się też pracą dziennikarską, ale wszystko to nie mogło zadowolić tak niespokojnego ducha. Po śmierci narzeczonej postanowił pójść w ślady swojego literackiego idola lorda Byrona i zorganizować własną misję wyzwoleńczą.\nCelem jego wyprawy stały się opanowane przez Hiszpanów kraje Ameryki Środkowej, którym zamierzał narzucić nowych władców – białych i angielskojęzycznych. Wkrótce odniósł pierwszy sukces: na odbitych Meksykowi terytoriach stworzył nową Republikę Dolnej Kalifornii i został jej prezydentem.\nNastępnym etapem był podbój ogarniętej wojną domową Nikaragui. Reżim Walkera popadł jednak w konflikt z właścicielem przedsiębiorstwa transportowego Corneliusem Vanderbiltem, któremu udało się zdobyć poparcie innych państw środkowoamerykańskich i którego wielkim sprzymierzeńcem okazała się też dżuma dziesiątkująca armię samozwańca.\nBurzliwe dzieje Williama Walkera zakończą się w 1860 roku w Hondurasie, gdzie w wieku zaledwie 36 lat zostanie skazany na śmierć.\nŚledząc historię Walkera, Patrick Deville snuje także refleksję nad fenomenem wyzwolicieli Ameryki Łacińskiej, takich jak Simón Bolívar, Augusto César Sandino, a szczególnie Ernesto Che Guevara, do dziś otaczany w tym regionie niezwykłą czcią - w przeciwieństwie do Walkera, którego nazwisko pozostaje tam symbolem znienawidzonego uzurpatora.\nData emisji: 15-19.06.2015\nZobacz więcej na temat: Adam Ferency Ameryka Środkowa Elżbieta Łukomska HISTORIA KSIĄŻKA KULTURA literatura\nRok 1945. Spisane opowieści świadków\nOstatnia aktualizacja: 14.05.2015 17:50\nHistoria sprzed 70 lat znów jest na wyciągnięcie ręki. Książkę "1945. Wojna i pokój" Magdaleny Grzebałkowskiej czytała Joanna Jeżewska.\nJoanna Jeżewska podczas nagrywania fragmentów książki Magdaleny Grzebałkowskiej "1945. Wojna i pokój"Foto: Grzegorz Śledź/PR2\n14'08 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 1. (To się czyta/Dwójka)\n13'34 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 2. (To się czyta/Dwójka)\n14'08 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 3. (To się czyta/Dwójka)\n14'24 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 4. (To się czyta/Dwójka)\n14'06 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 5. (To się czyta/Dwójka)\n14'26 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 6. (To się czyta/Dwójka)\n12'54 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 7. (To się czyta/Dwójka)\n14'56 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 8. (To się czyta/Dwójka)\n14'33 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 9. (To się czyta/Dwójka)\n14'51 Magdalena Grzebałkowska "1945. Wojna i pokój", czyta Joanna Jeżewska - odc. 10. (To się czyta/Dwójka)\nAutorka wkracza na ziemie przez chwilę niczyje, albo właśnie zagarnięte przez nową władzę, by przyjrzeć się z bliska losom ostatnich żyjących świadków tamtego czasu. Ludzi, którzy gonieni strachem próbowali się przedrzeć przez skuty lodem Zalew Wiślany (było ich pół miliona), przesiedleńców, którzy w swoich nowych domach zastawali jeszcze ich poprzednich właścicieli, wychowanków otwockiego domu dziecka dla ocalonych z Holocaustu, szabrowników, dla których wyzwolone tereny stały się gigantycznym sklepem Ikei, ludziom, którzy o włos wyprzedzili własną śmierć. Oddaje głos ofiarom, chociaż i katom poświęca sporo miejsca – zwłaszcza, kiedy może dzięki temu pokazać powojenne pomieszanie ról i losów.\nCzytała: Joanna Jeżewska\nData emisji: 4.05.-15.05.2015\nZobacz więcej na temat: 1945 historia Polski II wojna światowa literatura\nKsiążka o bezczelnym szczęściu bycia kochanym\n"Siedem lat" Petera Stamma - powieść o skomplikowanym trójkącie uczuć - czytał w Dwójce Cezary Kosiński.\n"Siedem lat" to powieść, która sprawia, że wątpisz we własne dogmaty. Co może więcej zrobić książka?, pisała o powieści Petera Stamma Zadie SmithFoto: BibBornem/Pixabay, lic. CC\n11'33 Peter Stamm "Siedem lat", czyta Cezary Kosiński - odc. 1. (To się czyta/Dwójka)\n12'31 Peter Stamm "Siedem lat", czyta Cezary Kosiński - odc. 2. (To się czyta/Dwójka)\n11'59 Peter Stamm "Siedem lat", czyta Cezary Kosiński - odc. 3. (To się czyta/Dwójka)\n13'33 Peter Stamm "Siedem lat", czyta Cezary Kosiński - odc. 4. (To się czyta/Dwójka)\n12'39 Peter Stamm "Siedem lat", czyta Cezary Kosiński - odc. 5. (To się czyta/Dwójka)\nSonia jest piękna i inteligentna – i jest z Alexem. Iwona, jak jej pierwowzór – postać tytułowej Iwony, księżniczki Burgunda Gombrowicza – jest bierna i milcząca.\nOto literackie laboratorium uczuć klasycznego trójkąta. Peter Stamm o sprzecznych uczuciach i o tęsknocie za życiem prawdziwym opowiada jak nikt inny – lakonicznie i namiętnie zarazem. Przygląda się wątpliwościom, niepokojom i fikcjom swoich bohaterów, w tak niewygodnym, paraliżującym zbliżeniu, że czytanie niemal boli.\nCzytała: Cezary Kosiński\nData emisji: 18.05.-22.05.2015\nmat. promocyjne wyd. Drzewo Babel/jp/mc/mm\nZobacz więcej na temat: KSIĄŻKA literatura miłość\nHindusi zgubią Europę? Wizja Jeana Raspaila\nOstatnia aktualizacja: 04.06.2015 19:00\nW audycji "To się czyta" przedstawiliśmy fragmenty "Obozu świętych", książki określanej dziś mianem "proroczej". Czytał Marcin Bosak.\nMarcin Bosak czyta w Dwójce "Obóz świętych"Foto: Grzegorz Śledź/PR2\n14'19 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 1. (To się czyta/Dwójka)\n14'05 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 2. (To się czyta/Dwójka)\n13'24 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 3. (To się czyta/Dwójka)\n14'35 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 4. (To się czyta/Dwójka)\n04'04 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 5. (To się czyta/Dwójka)\n14'25 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 6. (To się czyta/Dwójka)\n12'56 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 7. (To się czyta/Dwójka)\n14'30 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 8. (To się czyta/Dwójka)\n14'00 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 9. (To się czyta/Dwójka)\n13'28 Jean Raspail "Obóz świętych", czyta Marcin Bosak - odc. 10. (To się czyta/Dwójka)\nPowieść wydana została po raz pierwszy niemal 40 lat temu. Opisane w niej wydarzenia przywołują skojarzenia z obecnym dramatem imigrantów próbujących na łodziach dostać się na Stary Kontynent...\nKsiążka Raspaila opowiada o nękanych głodem i epidemią Indiach. W wyniku tej sytuacji setki tysięcy ludzi opanowują siłą statki, łodzie, barki i na oślep, niepowstrzymaną falą ruszają ku Europie. Ów barbarzyński potop powoduje, że Europa umiera.\nData emisji: 25.05-5.06.2015\nZobacz więcej na temat: Elżbieta Łukomska koniec świata literatura Marcin Bosak\nRosja Dostojewskiego i Sołżenicyna\nOstatnia aktualizacja: 11.06.2015 18:50\nPosłuchaj "Lata w Baden" - nieznanego arcydzieła Leonida Cypkina, opowieści o rosyjskiej historii najnowszej. Czyta Jerzy Radziwiłowicz.\nZa punkt wyjścia "Lata w Baden" Leonid Cypkin obrał podróż poślubną Fiodora Dostojewskiego i jego żony Anny Grigoriewny. Na zdj. fragm. portretu Dostojewskiego autorstwa Wasilija PierowaFoto: Wikipedia/domena publiczna\n12'50 Leonid Cypkin "Lato w Baden", czyta Jerzy Radziwiłowicz - odc. 1. (To się czyta/Dwójka)\n14'45 Leonid Cypkin "Lato w Baden", czyta Jerzy Radziwiłowicz - odc. 2. (To się czyta/Dwójka)\n14'55 Leonid Cypkin "Lato w Baden", czyta Jerzy Radziwiłowicz - odc. 3. (To się czyta/Dwójka)\n14'56 Leonid Cypkin "Lato w Baden", czyta Jerzy Radziwiłowicz - odc. 4. (To się czyta/Dwójka)\n14'40 Leonid Cypkin "Lato w Baden", czyta Jerzy Radziwiłowicz - odc. 5. (To się czyta/Dwójka)\n"Przeglądając podniszczone okładki książek w jednym z antykwariatów na londyńskiej Charing Cross Road, odkryłam Lato w Baden. Powieść ta, nie ulega to dla mnie wątpliwości, należy do najwybitniejszych, najwyższych i najoryginalniejszych osiągnięć XX wieku (...). Z autobiograficznej opowieści nienazwanego z imienia i nazwiska narratora przemierzającego ponurą sowiecką rzeczywistość przeobraża się w historię podróży Dostojewskich. W powieści pojawia się Puszkin, Turgieniew, a także wybitne postacie dysydentów i pisarzy XX wieku: Cwietajewa, Sołżenicyna, Sacharowa, Bonnera". (Susan Sontag, ze wstępu do książki "Lato w Baden")\nLeonid Cypkin (1926–1982) - lekarz, pisarz samotnik, niezwiązany z żadnym środowiskiem artystycznym. Pośmiertną sławę przyniosła mu powieść "Lato w Baden"- jej amerykańskiej edycji towarzyszyły entuzjastyczne recenzje, pisano o "nieznanym arcydziele", "kamieniu milowym rosyjskiej literatury XX wieku", "zapoznanym genialnym utworze", stawiając Cypkina obok Thomasa Bernharda, J. M. Coetzee’ego, José Saramago i W. G. Sebalda.\nData emisji: 8-12.06.2015\nmat. prasowe Zeszytów Literackich/jp/mm\nZobacz więcej na temat: Fiodor Dostojewski literatura Rosja


Moja historia cz. V Za kulisami lawendowej „sielanki”… – Hungry4life\nMoja historia cz. V Za kulisami lawendowej „sielanki”…\n20 marca, 2018 17 listopada, 2018 hungry4life\nDrogi Czytelniku, zapewne pamiętasz, że w poprzednim poście wspomniałam o mojej ostatniej desce ratunku, jaką była prywatna wizyta u profesora od trudnych przypadków. Zanim jednak opiszę drogę przez piekło, którą przeszłam chwytając się tej ostatniej deski, zapraszam na mały koncert życzeń – chcę trochę powspominać i podziękować kilku ważnym dla mnie osobom, ale również trochę dołożyć tym, którzy sobie na to zasłużyli. Po pierwsze, bardzo dziękuję mojemu bratu. Przed pobytem na warszawskim folwarku pana „profesora” nie byłam w stanie samodzielnie chodzić, w dotarciu do szpitala pomógł mi właśnie mój brat Bartek. Wielokrotnie w tamtym czasie musiałam korzystać z jego pomocy. Praktycznie wszędzie nosił mnie na rękach i gdyby nie on, nie wiem co by się ze mną stało. W tym miejscu chciałabym ogromne podziękowania skierować również do mojej mamy, moich przyjaciół oraz koleżanek i kolegów z pracy. Na pewno jest jeszcze kilka innych osób, których może tu osobiście nie wymienię, ale one jeśli to przeczytają, będą wiedzieć, że im również jestem wdzięczna. Ci ludzie od początku ogromnie mnie wspierali, co było dla mnie niezwykle ważne. Niestety niektórzy pseudo znajomi oraz osoby z mojej dalszej rodziny nie zawsze stali po mojej stronie. Gdy choroba w zastraszającym tempie zaczęła mnie wyniszczać, kilka razy usłyszałam, że na pewno celowo się zagłodziłam, że „wymyślałam z jedzeniem” i to wszystko przez anoreksję, choć żadna z mówiących to osób nie miała odwagi powiedzieć mi tego w twarz. Dowiadywałam się o tym przypadkiem od osób trzecich. Nie mogłam zrozumieć dlaczego ci ludzie mi to robią, przecież to moja rodzina, osoby znajome… Czy w tak trudnym momencie mojego życia nie powinni mnie wspierać chociażby dobrym słowem? Potem zorientowałam się w czym tkwi różnica. Mówiły to zawsze te osoby, które tak naprawdę widywały mnie tylko od czasu do czasu, przy okazji świąt lub większych imprez rodzinnych, dających świetną okazję do szerzenia przez nich plotek. Osoby te zazwyczaj nawet nie odważyły się podejść do mnie i dłużej porozmawiać. Zwykle z daleka mierzyły mnie wzrokiem, obgadywały plotkując o tym, z kim przyszłam lub jak jestem ubrana. Jedynymi tekstami rzucanymi od nich w moją stronę były pytania mające na celu zaspokoić ich ciekawość czyli o to gdzie pracuję, ile zarabiam, a także uszczypliwe komentarze odnośnie mojej sylwetki. I to oczywiście już dużo wcześniej, jeszcze zanim zachorowałam. „Ty to chyba nic nie jesz”, a gdy widzieli, mnie jedzącą – „jak to możliwe, żeś Ty taka chuda?!”. ”Z roku na rok coraz chudsza.” Niewiele brakowało, a chodziliby za mną do toalety, żeby sprawdzić, czy przypadkiem nie zwymiotowałam tego, co niedawno zjadłam. Tak bardzo kłuło ich w oczy to, że dużo jem i jestem szczupła. Od urodzenia miałam taką przemianę materii i umówmy się, nie byłam jedyna na świecie, podobnie jak wiele osób, które jedzą normalnie, lub wręcz mało, a mimo to zmagają się z nadwagą czy otyłością. Te opinie swego czasu były bardzo przykre i krzywdzące dla mnie. Po czasie jednak sama sobie zadałam pytanie: czy zdanie osób, które tak naprawdę nic o mnie nie wiedzą lub tylko tyle ile same uważają, że powinny wiedzieć ma dla mnie jakiekolwiek znaczenie? Kiedyś myślałam, że tak, na dzień dzisiejszy odpowiedź brzmi: zdecydowanie nie. Mój obecny system wartości nie pozwala mi na zajmowanie sobie zbytnio tym głowy. Pomyślałam jednak, że warto wspomnieć tu o tych osobach. Niech się wstydzą same za siebie, choć obawiam się, że niektóre z nich mogą nawet nie wiedzieć czym jest wstyd, na szczęście nie jest to już mój problem. To, co najbardziej się dla mnie liczy, to zdanie ludzi, którzy naprawdę mnie znają, mieli okazję przebywać ze mną na co dzień, żyć, uczyć się, studiować czy pracować, a także zdanie moich nowych znajomych, którzy chcieli i potrafili słuchać oraz rozmawiać. Z ich strony nigdy nie usłyszałam tego typu osądów, a wręcz przeciwnie – wspierali mnie i rozumieli jak trudno było i nadal jest mi żyć bez jedzenia, które było moją pasją i największą przyjemnością. Wszystkie moje obawy o to, że moja choroba negatywnie wpłynie na atmosferę w pracy okazały się zupełnie bezpodstawne. Jestem ogromnie wdzięczna moim przełożonym za wyrozumiałość oraz moim koleżankom i kolegom za przejęcie moich obowiązków i ogrom słów wsparcia. Każdy, kto miał okazję naprawdę mnie poznać, doskonale wiedział jak było i jak jest i nigdy nie sugerował, że to co się ze mną stało jest wynikiem moich urojeń czy innej choroby psychicznej. Moi prawdziwi znajomi, a przede wszystkim ludzie zdrowo myślący, którzy nie opierają swoich poglądów na dennych stereotypach i plotkach, nigdy nie wątpili w moje słowa, nie musiałam im niczego udowadniać, dodatkowo tłumaczyć, czy pokazywać wyników badań. Jakiś czas temu z moimi dziewczynami z pracy (Asie dwie z tajnej grupy „Cygaro Drobiowe” 😀 buziaki dla Was :* ) wspominałyśmy stare dobre czasy: „ Ty Ania to zjadłaś chłopską porcję obiadu i za pół godziny znowu marudziłaś, że głodna”. „Pamiętam jak biegałaś co chwilę do okna, wyglądając kierowcy z żarciem”. „Za tobą to zawsze się walały te siaty jedzenia, całe biurko miałaś nim obłożone…”. W ramach tych wspomnień wykopałam nawet stare zdjęcie przedstawiające jedną z moich przerw w pracy:\nZ kolei z moją wieloletnią przyjaciółką ze szkoły Kasią, (której także za wszystko i przede wszystkim za to, że jest i jaka jest bardzo dziękuję ❤ I Kasiu, Katarzyno jeśli to właśnie czytasz: Ty wiesz dobrze o co chodzi mi… 😛 ), wracałyśmy pamięcią do pewnej nocnej poimprezowej gastrofazy. To zdjęcie akurat z tamtego wieczoru:\nUmęczone baletami na 15-centymetrowych szpilkach i wciąż parujące podłą wódą z sobotnich barów i dyskotek, obrałyśmy kurs na naszą bazę noclegową, gdzie z braku jakichkolwiek konwencjonalnych zapasów jedzenia usmażyłyśmy na oliwie z oliwek frytki z resztek ziemniaków znalezionych pod zlewem popijając to przegotowaną wodą z czajnika, bo w mieszkaniu nie było nawet zwykłej herbaty 😛 Oto resztki naszej „uczty” o 4 nad ranem:\nNawet ten kamień strzelający w zębach i stare kartofle z piwnicy smakowałyby mi teraz jak najwykwintniejsze danie. Sama nieraz wspominam jak stałam przed sklepowymi półkami i wybierałam co dzisiaj zjem na kolację lub jak każdego dnia przeglądałam w pracy menu z firmy dowożącej jedzenie…”Ooo, w czwartek będą pierogi ze szpinakiem i fetą! Moje ulubione”! „O, a w środę filet w chipsach z frytami!” Kiedyś było to dla mnie tak naturalne i proste jak oddychanie. Wtedy nawet nie zdawałam sobie sprawy, jakie to szczęście, móc normalnie jeść, delektować się smakiem ulubionych potraw. Dziś oddałabym WSZYSTKO, żeby te czasy wróciły. Łza kręci się w oku, gdy wracają wspomnienia. Kiedyś też tym bardziej skręcało mnie z bezsilnej złości, gdy przypominałam sobie te wszystkie jadowite komentarze o głodzeniu się na własne życzenie, które padały z ust „życzliwych” mi znajomych lub krewnych. To była zwykła podłość, której nie mogłam pojąć. Niemniej jednak tak jak wyżej wspomniałam, dopiero z czasem zrozumiałam, że nie nie ma sensu walczyć z wiatrakami, w końcu uprzedzonego i żyjącego tanią sensacją człowieka nie przekona nic, ani prawda, ani fakty.\nMam nadzieję, że wybaczysz mi Czytelniku te wspominki i drobną dygresję, chcę jedynie wprowadzić Cię w klimat poniższego posta, w którym niestety temat oskarżeń o anoreksję będzie żywo obecny. Powróćmy zatem do ostatniej deski ratunku, a więc „prestiżowego” szpitala w Warszawie. Wspominałam wcześniej, że pan profesor życzy sobie 500 zł za kilkanaście minut rozmowy i za tę „drobną” gratyfikację wysyła ciężko chorych pacjentów do swojej „elitarnej, ekskluzywnej” placówki. Dla ułatwienia postanowiłam nazwać ów profesora Luksusowym Januszem. To właśnie on, rekin biznesu i milioner z przypadku za pieniądze przyjmował pacjentów, spychając tym samym tych, którzy nie mogli zapłacić, na koniec kolejki do świadczeń i badań realizowanych w ramach NFZ. Nie miałam pojęcia o tym procederze, dowiedziałam się o wszystkim częściowo w trakcie pobytu na oddziale, a o reszcie doczytałam w internecie już po wyjściu ze szpitala. Muszę przyznać, że jest mi bardzo trudno wracać wspomnieniami do tamtych wydarzeń. Był to zdecydowanie najtrudniejszy dla mnie czas i najgorszy szpital, w którym zostałam potraktowana jak zwykły śmieć, a w najlepszym razie jak powietrze. Tuż przed przyjazdem do szpitala byłam tak słaba, że praktycznie nie chodziłam i nie mówiłam, byłam po prostu wyniszczonym workiem kości.To ja kilka dni po przyjęciu:\nZdjęcia, które zrobiła mi koleżanka ze szpitala w dniu przyjęcia niestety tu nie pokażę, gdyż jest ono wyjątkowo drastyczne, moja twarz była zapadnięta i wyglądałam jak w ostatniej fazie życia. Na zdjęciu powyżej wyglądałam już znacznie „lepiej” (tak, tak) byłam już nawodniona i skóra nabrała względnej sprężystości. Luksusowy Janusz złożył mi uroczystą obietnicę, że diagnoza została postawiona, a więc miałam pełne prawo liczyć że już niedługo zacznie się obiecane leczenie i może w końcu mój stan zmieni się na tyle, że będę mogła w końcu normalnie, lub prawie normalnie jeść. Kiedy trafiłam do szpitala ważyłam 35 kilogramów… Szpital sam w sobie wyglądał bardziej jak poprawczak, był bardzo obskurny, widać było, że wszystko jest stare i nigdy nie było remontowane… Po szybkiej wizycie w okienku rejestracji SOR zostałam przewieziona wózkiem na oddział na pierwszym piętrze. I wtedy mym oczom ukazała się „Lawendowa Dolina” – piękne i schludne wnętrza świeżo wymalowane fioletową farbą, skórzana sofa w korytarzu i obrazy na ścianach. Położono mnie w dwuosobowej sali o wysokim standardzie z nowoczesną łazienką, do której drzwi znajdowały się tuż przy łóżku.\nNormalnie Leśna Góra, pomyślałam i tylko czekałam kiedy wpadnie doktor Latoszek ukrywający pod kitlem swój błyszczący stetoskop. Eleganckie warunki w lawendowym raju pozwalały mi przypuszczać, że pacjenci na tym oddziale traktowani są dobrze, lub przynajmniej poprawnie. No więc nie są… Ale o tym za chwilę.\nWieczorem otrzymałam pierwszy worek z żywieniem pozajelitowym. Przyszła do mnie również jedna z lekarek, która przeprowadziła ze mną krótki wywiad lekarski, nie udzielając przy tym żadnych konkretnych informacji. Następnego dnia po przyjęciu pierwszego worka z żywieniem od razu poczułam, że trochę wróciły mi siły. Jakże ogromne było moje zdziwienie, gdy rano przyszła do mnie pielęgniarka, niosąc tacę z dziwnymi płynami, z zaleceniem wypicia wszystkiego do ostatniej kropli. Oto i jeden z nich:\nNa moje pytania o zasadność przyjęcia przeze mnie płynów, których i tak nie strawię, usłyszałam, że wszystkie pytania mam kierować do lekarz prowadzącej. Pielęgniarki od samego początku były dla mnie opryskliwe i postępowały nie jak z pacjentem, ale jak z przedmiotem, przy którym należy wykonać przymusowe prace. Chwilę później wparowała sama pani doktor. Jeden człowiek, jedna rozmowa i wszelkie moje nadzieje na jakąkolwiek poprawę mojego stanu legły w gruzach… Panią doktor postanowiłam tu nazwać Krzywą Wiesią. Wiesia po wejściu do sali przedstawiła się i od razu zaczęła „rzeczową” rozmowę. Oznajmiła mi, że przy takim niedożywieniu moje jelita nie będą normalnie pracować i że „musimy od nowa nauczyć panią jeść”… Coś we mnie pękło. Który to już raz znowu słyszę te bzdury? Przecież Luksusowy Janusz zarzekał się, że wie, co mi jest, że będą mnie leczyć. Niedożywienie nie wzięło się samo z siebie! Pomimo ogarniającej mnie rozpaczy, próbowałam cierpliwie tłumaczyć, że istota problemu nie leży w mojej głowie. Skoro nieprawidłowa praca układu pokarmowego spowodowana jest niedożywieniem, to co zdaniem pani doktor jest przyczyną samego niedożywienia? Zacięła się jak stary gramofon i powtarzała wciąż tym samym pustym głosem: „Pani jeszcze nie jest tego świadoma, niech pani na siebie spojrzy… proszę pozwolić nam działać.” A co z moimi wynikami, co z SIBO, co z naciekami eozynofilowymi w przewodzie pokarmowym? Czy tego nie leczy się sterydami? W odpowiedzi usłyszałam, że jest to kwestia wtórna, i nie stanowi głównego problemu.. A więc co jest moim głównym problemem? „NIEDOŻYWIENIE”. I tak w kółko… Poprosiłam o rozważenie podania mi sterydów, żeby sprawdzić, czy to co się dzieje z moim brzuchem nie jest przypadkiem spowodowane występowaniem nacieków eozynofilowych. Warto w tym miejscu dodać, że głównym skutkiem sterydoterapii jest przybieranie na wadze. Czy zatem ktoś, kto się głodzi i ma błędne postrzeganie własnego ciała, domagałby się podania leku, który powoduje tycie? Pani doktor niespecjalnie zainteresowała się tą kwestią i stanowczo odmówiła zastosowania sterydów. W międzyczasie przysłano również dietetyczkę, która miała za zadanie zrobić pomiar składu ciała, a tak naprawdę zebrać dowody na moją rzekomą anoreksję. Kazała mi rozebrać się do majtek, zrobiła zdjęcie mojego wychudzonego ciała i dodała, że następne zrobi dla porównania jak znowu zacznę jeść… To było tylko jedno z wielu upokorzeń, jakie mnie tam spotkały. Ja jednak nie miałam siły się sprzeciwiać, prawie nie miałam siły mówić…\nOczywiście nie sposób było nie docenić, że nareszcie byłam jakkolwiek odżywiana dożylnie. To ja w ” Lawendowej Dolinie”. Około tydzień po zastosowaniu żywienia dożylnego byłam w stanie spacerować powolnie po korytarzu:\nBędąc tam miałam jednak ogromną nadzieję, że przyczyna moich problemów w końcu zostanie usunięta bo po to w końcu się tam znalazłam! Moja choroba miała być zdiagnozowana i wyleczona. Samo żywienie podtrzymuje mnie przy życiu, ale nadal jestem chora! A na miejscu usłyszałam, że będą mnie od nowa uczyć jeść… Tak jakbym w wieku 28 lat nagle zapomniała, jak to się robi i powiedziała sobie, że od dziś obrażam się na jedzenie i sobie nie jem… Dojście do stanu, w którym byłam, nie trwało latami… Moja waga spadła drastycznie w ciągu zaledwie 8 tygodni. Już samo to wskazywało na fakt, że coś złego stało się z moim układem pokarmowym. W przypadku zaburzeń odżywiania proces tracenia na wadze trwa całe lata i najczęściej zaczyna się w bardzo młodym nastoletnim wieku. Niejednokrotnie organizm osoby z zaburzeniami odżywiania jest tak wytresowany przez mózg, że mimo ogromnego wyniszczenia anorektyczki są nadal pełne energii, często ćwiczą i dużo się ruszają, uprawiając sport, aby tracić kolejne kilogramy, których i tak już dawno im brakuje… I przede wszystkim prawdziwa anorektyczka będzie się wzbraniać nawet przed podłączeniem zwykłej kroplówki z glukozą, a co dopiero żywienia pozajelitowego, które w pełni zastępuje normalne jedzenie. U mnie działo się to w tak ekspresowym tempie, że nie miałam nawet szansy na spokojnie się zastanowić, dokąd się udać, z kim rozmawiać i gdzie szukać ratunku. Mój układ pokarmowy działał bez zarzutu przez 27 lat mojego życia, a choroba spowodowała, że nagle przestał spełniać jakąkolwiek rolę. Dopiero w wyniku długotrwałego żywienia pozajelitowego mogłam chociaż częściowo odzyskać dawną mnie. Niedługo po zachorowaniu nie miałam siły się ruszać, ja nawet nie mogłam już stać na własnych nogach i to wszystko tak naprawdę po dwóch miesiącach walki i głodówki narzuconej przez moją chorobę. Na lekarzach z Lawendowej Doliny nie zrobiło to jednak żadnego wrażenia. Już na samym początku przykleili na mnie łatkę anorektyczki. Postanowiłam wystarać się o rozmowę z Luksusowym Januszem, Królem Lawendowych Izolatek, żeby wyjaśnić swoje wątpliwości odnośnie do mojego „leczenia”. Czułam się oszukana i poniżona i chciałam to jak najszybciej wyjaśnić, choć z perspektywy czasu żałuję, że w ogóle traciłam siły, zdrowie i nerwy na rozmowę z tymi ludźmi. Oczywiście Jego Ekscelencja Janusz miał zamówień jak Penderecki i nie był dostępny od tak dla lumpenproletariatu, dlatego o audiencję przyszło mi starać się jeszcze przez wiele dni. Wieczorem, po rozmowie z Krzywą Wiesią, na obchód przyszedł do mnie lekarz dyżurny z innego oddziału. Wydawał się bardzo miły i rzeczowy. Powiedziałam mu o naciekach eozynofilowych, które wyszły w hist-pacie pobranym z mojego żołądka i wprost zapytałam, czy nie powinno się przynajmniej spróbować podania leków steroidowych w tym przypadku. Przyznał mi rację, znał tę chorobę i widać było, że wie o czym rozmawiamy, jednak bardzo szybko zamilkł i wyszedł pospiesznie z sali. Wyglądało to tak, jakby się zapomniał i nagle zdał sobie sprawę, że się w czymś zagalopował. Następnego dnia stało się jasne, że to ja słono zapłacę za tę krótką chwilę szczerości pana doktora. Zostałam wezwana na PRZESŁUCHANIE do głównej kwatery SB, czyli tak zwanego pokoju lekarskiego. Byłam zdziwiona takim obrotem sprawy, ponieważ nadal byłam bardzo słaba, zresztą normalną praktyką jest, że to lekarze przychodzą do pacjentów, a nie na odwrót. Szybko jednak dodałam dwa do dwóch – chodziło o to, aby rozmawiać bez świadków (w sali leżała ze mną jeszcze jedna dziewczyna). Jak tylko usiadłam, rozpoczął się 20 minutowy seans pogardy, oskarżeń, pretensji i gróźb. Krzywa Wiesia zwracała się do mnie jak do niegrzecznej uczennicy, pouczała i krzyczała na mnie, co najmniej jakby robiła mi łaskę, że w ogóle poświęca mi swój cenny czas. Wśród potoku pretensji i wyrzutów usłyszałam między innymi: „Jak pani śmie RZĄDZIĆ lekarzami w szpitalu!? Jest pani niesubordynowaną pacjentką! Pani nie wolno rozmawiać z niepowołanym lekarzem, a tym bardziej WYMUSZAĆ NA NIM PODAWANIA LEKÓW! Zadaje pani pytania nieodpowiednim osobom! Ja jestem pani lekarzem prowadzącym i wszystkie pytania mają być kierowane tylko i wyłącznie do mnie! I tylko ze mną może pani rozmawiać! Pani chce się rządzić w szpitalu i podważać moje decyzje? Działa pani na własną rękę za plecami lekarza prowadzącego! To jest niedopuszczalne!” Szczęka mi opadła… Byłam w tak ciężkim szoku, że nawet nie umiałam spójnie i racjonalnie odpowiedzieć. Zdołałam jedynie wydusić z siebie, że to chyba nic złego, że rozmawiałam z lekarzem dyżurnym, który przyszedł i pytał o moje samopoczucie? W odpowiedzi dowiedziałam się, że lekarz dyżurny nie jest od zadawania mu pytań i konsultowania z nim dolegliwości… W takim razie od czego jest? Przyszedł pozamiatać podłogę? I tak dziwię się, że Wiesia nie próbowała mi wmówić, że w ogóle nie było żadnego lekarza, tylko mi się coś w głowie uroiło. Pojawiła się również i groźba, że jak tak dalej pójdzie, to oni PRZESTANĄ MI POMAGAĆ… Czyli przestaną mnie żywić pozajelitowo… Ten babiszon wiedział, że żywienie pozajelitowe ratuje mi życie i że będę musiała zgodzić się na wszystko, bo brak żywienia oznacza dla mnie śmierć. Wiesława ewidentnie napawała się swoim zwycięstwem, widziałam w jej oczach tę dziwną satysfakcję z tego, że udało się jej mnie zastraszyć i poniżyć. Długo nie mogłam się pozbierać po tej połajance, zwłaszcza że nie zrobiłam nic złego i tym bardziej trudno mi było przełknąć te oszczerstwa, protekcjonalny ton i bezsensowne kazania. Ze względu na pełnowartościowe żywienie dożylne teoretycznie powinnam czuć się lepiej, i fizycznie tak było – z dnia na dzień czułam, że nabieram sił i powoli mogę znów rozmawiać i wstawać z łóżka. Jednak psychicznie nadal byłam wrakiem, a każdy kolejny dzień mojego pobytu na oddziale przynosił kolejne absurdy… Przede wszystkim ciągle mówiono mi, że muszę na nowo nauczyć się jeść. Dla nich byłam anorektyczką godną jedynie pogardy. Na nic były moje tłumaczenia, że wcześniej byłam zdrowa, że normalnie jadłam, żyłam i pracowałam, że dolegliwości trawienne przyszły nagle i w zastraszającym tempie mnie wyniszczyły. Nikt nie słuchał, gdy mówiłam, że mam mnóstwo znajomych i bliskich, którzy potwierdzą, że nigdy w życiu się nie głodziłam… Nie było wyjścia, jedynym sposobem na uzyskanie stosownego leczenia było wyprowadzenie lekarzy z błędu odnośnie do moich rzekomych zaburzeń odżywiania. I tak, z pełną świadomością bólu i dyskomfortu, jaki mnie czeka, zaczęłam wciskać w siebie jedzenie, z każdym posiłkiem coraz bardziej obciążając mój nie opróżniający się układ pokarmowy. Wówczas zaczynał się już 3. tydzień od kiedy ostatnio byłam w toalecie, a ten ostatni raz wymuszony był poprzez lewatywę podaną mi w poprzednim szpitalu. Mimo wszystko zacisnęłam zęby i postanowiłam, że wytrzymam. Te idiotyczne oskarżenia bolały tak samo, jak nie jeszcze bardziej. Jadłam wszystko, co mi podano, udowadniając tym samym, że wciąż umiem jeść, tylko to jedzenie za żadne skarby świata nie chce ze mnie wyjść. Przez ponad dwutygodniowy pobyt codziennie podawano mi ten sam mix mięsno-warzywny, który wyglądem i konsystencją przypominał dziecięce wymiociny. A ja nie wybrzydzałam, jadłam wszystko ze smakiem, a potrawy, których kiedyś nie zjadłabym za żadne pieniądze, pachniały mi i wyglądały jak wystawny obiad w Mariocie. Zgodnie z moimi przewidywaniami objawy po każdym posiłku były coraz bardziej bolesne i dokuczliwe, aż ból stał się nie do zniesienia. Cały czas odczuwałam wilczy głód, przeplatany nagłymi mdłościami, bólem żołądka i palącą zgagą. Wszystko po to, żeby Wiesława i jej świta wreszcie uwierzyli, że nie mam jadłowstrętu i zaczęli obiecane leczenie. Aż nie do wiary, że sytuacja zmusiła mnie do świadomego zadawania sobie bólu… Było mi bardzo ciężko, ale cały czas powtarzałam sobie, że walczę o swoją godność i nie ugnę się przed Krzywą Wiesią i jej idiotycznymi oskarżeniami. Na śniadanie, obiad i kolację dostawałam ciągle tę samą bezbarwną papkę. Zapewne nie brzmi to zachęcająco, ale sam fakt, że cokolwiek jadłam, sprawiał mi większą radość i przyjemność niż kiedykolwiek wcześniej. Niestety, pomiędzy ostatnim kęsem, a pierwszymi bólowymi objawami nie mijała nawet minuta. Każdy kolejny posiłek pomnażał ból i ogromny dyskomfort. Stawało się to nie do zniesienia, czułam jak rozrywa mi żołądek i kwasy wypalają mi wszystko w środku… Miałam wrażenie, jakby ktoś zaszył mi ogromną padlinę w brzuchu, która nie dość, że ciąży powodując potworny ból, to jednocześnie psuje się zatruwając mi cały organizm. W przełyku ciągle miałam kwas, który bezlitośnie palił. Kiedy się nachylałam, treść ulewała mi się do gardła i miałam straszne odbijania. Ciągle mówiłam lekarce prowadzącej o moich dolegliwościach, wręcz błagałam z płaczem o gastroskopię. Chciałam, żeby na własne oczy zobaczyli, co się dzieje w moim żołądku. Krzywa Wiesia natomiast ograniczyła się do podawania mi NO-SPY(!), która powodowała jedynie to, że mój brzuch całkiem zamierał i nie było w nim nawet najmniejszego przelewania się treści. Słowa nie są w stanie oddać tego, jak bardzo wtedy cierpiałam… Ból, ulewania i palenie w przełyku nie pozwalały mi spać. Gdy mówiłam, że No-spa w ogóle nie uśmierza moich dolegliwości zamieniono ją na buscolizynę, inny lek rozkurczowy, po którym na jakieś 2 godziny dosłownie straciłam wzrok. Wszystko zaczęło mi się rozmazywać i widziałam jedynie bezkształtne plamy. Nie byłam w stanie nawet zobaczyć obrysów mojego smartfona, którego trzymałam przed nosem, nie mówiąc nawet o tym, żeby z niego zadzwonić, czy cokolwiek odczytać. Wtedy pomyślałam, to już koniec… odcięli mnie nawet od odmóżdżającego pudelka i joemonstera… Jak się potem okazało, jednym ze skutków ubocznych tego leku są zaburzenia wzroku, co powinno być czytelnym sygnałem do odstawienia go. Usłyszałam wtedy, że marudzę jak dziecko i skoro leki, które podają na mnie nie działają to nie ma już innych przeciwbólowych i mogę teraz dostać jedynie dolargan, czyli silny lek narkotyczny… A gdzie chociażby najbezpieczniejszy paracetamol? Wiesia oczywiście uznała, że wybrzydzam i buntuje się, żeby jej zepsuć dzień i skoro żadne leki mi nie pasują, to nie dostanę NIC. Aż któregoś pięknego wieczoru pielęgniarka przyniosła mi różowe tabletki, których nie widziałam nigdy wcześniej i kazała mi to przy niej połknąć. Udawała głuchą, kiedy pytałam, czym są te różowe kuleczki. Potem dowiedziałam się, że były to „kuleczki szczęścia”, a więc psychotropy na uspokojenie, chociaż kto tak naprawdę wie…\nJak pewnie zauważyłeś/aś wiele dosadnych treści w tym poście przeplata się z humorystycznymi wstawkami. Można by nawet uznać, że cała ta sytuacja nie była wcale aż tak poważna. Uwierz mi jednak drogi Czytelniku, że w tamtym czasie zdecydowanie nie było mi do śmiechu… Nie mniej jednak dzisiaj chcąc oddać słowami realizm piekła, przez które tam przeszłam czuje ogromna bezradność, gdyż tak naprawdę nie znajduję tych właściwych słów… Dlatego wspominając i opisując tamte czasy niejednokrotnie dochodzę do etapu, w którym strach, rozgoryczenie i łzy wypierane są przez śmiech… Przyznaję, iż jest to też pewna forma mojej osobistej obrony przy wracaniu pamięcią do traumatycznych przeżyć. Nic jednak chyba lepiej nie odda tego uczucia niż jeden z moich ulubionych cytatów:\nKończąc jednak pierwszą część opisu moich przeżyć w „Lawendowej Dolinie”… Cała ta „terapia” prowadziła donikąd i miałam już serdecznie dość tych eksperymentów i traktowania mnie jak królika doświadczalnego. Wciąż starałam się o choćby krótkie spotkanie z Luksusowym Januszem. Chciałam wyjaśnić ten cały cyrk, w którym byłam traktowana jak zwierzątko do tresury. Chciałam przede wszystkim zapytać Janusza o jego wcześniejsze zapewnienia, że będę leczona, a nie poniewierana. Jednak moja dociekliwość miała zostać ukarana dużo wcześniej, niż dane mi było znowu zobaczyć Luksusowego Janka. I o tym będzie mój następny wpis.\nPoprzedni wpisMoja historia cz. IV Na złe i na gorsze – odcinek 1.\nNastępny wpisMoja historia cz. VI Aż poleje się krew… Lawendowego koszmaru ciąg dalszy.\n27 myśli w temacie “Moja historia cz. V Za kulisami lawendowej „sielanki”…”\n20 marca, 2018 o 2:55 pm\nAnia wiesz, że podziwiam Cię, że dajesz radę. Jesteś przykładem tego, że człowiek potrafi wszystko znieść i walczyć o Siebie. Jestem z Ciebie dumna.\n21 marca, 2018 o 12:37 pm\nDziękuję kochana ❤ Ty też bądź silna i pamiętaj, że zasługujesz na wszystko, co najlepsze 😉\n20 marca, 2018 o 5:28 pm\ncałe szczescie ze im nie uwierzylas! z zapartym tchem sledze Twoje wpisy i nie moge sie nadziwic jak walczylas dzielnie. jestes wzorem dla nas.\n21 marca, 2018 o 12:43 pm\nBardzo dziękuję Aniu! Wtedy wydawało mi się, że już walczyć się nie da… jednak różne absurdalne sytuacje, w których stawia nas życie potrafią mobilizować bardziej niż nam się wydaje… nie życzę jednak nikomu, by musiał coś podobnego kiedykolwiek przechodzić i mam nadzieję, że może kiedyś w końcu to nieludzkie traktowanie chorych w szpitalach ulegnie jakimś zmianom na lepsze…\n20 marca, 2018 o 5:47 pm\nNiestety ta okropna rzeczywistość żywienia pozajelitowe nie ulega zmianie. Też tydzień temu usłyszałem że jak mi nie odpowiada metodą leczenia to mogę dostać namiary na ośrodku w Warszawie lub Krakowie. Albo się Pan podstosuje albo won. Masakra\n21 marca, 2018 o 12:45 pm\nPrzykro mi to słyszeć Jarku… Niestety doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że takie właśnie mamy realia w polskim lecznictwie… To się musi kiedyś zmienić!\n20 marca, 2018 o 6:01 pm\nNa początku, brawo dla tych którzy zawsze Cię wspierali, to wielkie szczęście mieć koło siebie rodzinę i przyjaciół w trudnych chwilach. Znam Bartka, to równy gość a Twoje słowa sprawiły że w moich oczach urósł jeszcze bardziej, także propsy dla niego. Czytając Twojego bloga za każdym razem jest taki moment że mam ochotę pojechać gdzieś, dorwać kogoś, szarpać, bić po pysku na oślep, za tą ignorancję, za Twoje upokorzenia, za bierność, za bezczelność…..Po prostu krew w żyłach się gotuje. Nawet ciężko mi sobie wyobrazić jak mogłaś czuć się Ty, doświadczając tego wszystkiego, w Twoim stanie wycieńczenia i rezygnacji…..w bólu i tracąc nadzieję…. Pfffff…..może i dobrze że nie znamy się osobiście (jeszcze 😁) bo gdybym była tego świadkiem to mogłabym się nie pohamować i wytargać Krzywą Wieśkę za kudły i narobić sobie kłopotów 😜. Dzięki Aniu za kolejny rozdział Twojej historii, Jak zwykle czekam na więcej! Mam nadzieję że przed Tobą same już pogodne dni. Pozdrawiam serdecznie 😘\n21 marca, 2018 o 2:12 pm\nMegan masz absolutną rację, rodzina i przyjaciele to prawdziwy skarb… Nie zniosłabym tego wszystkiego bez nich. Mam tylko nadzieję, że jednak nie będziesz mieć żadnych kłopotów przez moje posty i nikomu się nie oberwie 😁 😁 Dziękuję Ci za to, że tak bardzo, wczuwasz się w to, czym dzielę się na moim blogu. Widzę dzięki temu, że chociaż częściowo jestem w stanie odtworzyć w innych podobne emocje, które targały mną wracając pamięcią do tych chwil… Mam jednak nadzieję, że uda mi się równie dobrze przelać też trochę tych pozytywnych fluidów na Ciebie i innych moich Czytelników, gdy przyjdzie czas na bardziej radosne posty 😀 Buziaki!\nAga (CZUCZA) pisze:\n20 marca, 2018 o 9:16 pm\nCzytam i nie dowierzam, że aż tak można traktować osobę w potrzebie… Strasznie mi przykro, że to wszystko spotkało właśnie Ciebie. Pamiętam doskonale czasy podstawówki, kiedy zjadałaś dwa razy tyle co ja i wyglądałaś dwa razy szczuplej… Przykre, że ludzie tak szybko oceniają drugiego po wyglądzie 😦\nJestem bardzo z Ciebie dumna i podziwiam Twoja siłę i determinację w walce o siebie. Tak trzymaj, a ja będę bardzo mocno trzymać kciuki za pomyślność w leczeniu. Liczę na to, że kiedyś się spotkamy i objemy jak za dawnych lat 😉\nPozdrawiam gorąco i czekam na kolejną część Twojej historii :*\n21 marca, 2018 o 2:22 pm\nCześć Aga 😘 Ślicznie Ci dziękuje za te słowa! Żałuję, że już trochę wcześniej nie udało nam się nadrobić ze spotkaniami opijając i objadając się choć trochę na zapas 😛 Było by bardziej niż super, gdyby kiedyś mogło się to jeszcze nam udać 😀 Ściskam i pozdrawiam!\n20 marca, 2018 o 9:35 pm\nTo wszystko nadaje się na temat dla UWAGI… Ci lekarze powinni zostać pozbawieni praw do wykonywania zawodu…. Aż się nóż w kieszeni otwiera. Kibicuje ci bardzo! Trzymaj się!\n21 marca, 2018 o 2:27 pm\nIza zgadzam się z Tobą, niestety ” lawendowa mafia” dalej funkcjonuje i ma bardziej niż dobrze, mimo że już wyszło kilka artykułów na ich temat ujawniających prawdę… Pozdrawiam Cię serdecznie.\n20 marca, 2018 o 10:35 pm\nDzielna z Ciebie dziewczyna Aniu. Jestem również pełna podziwu za odwagę bo jak wiadomo my dziewczyny zawsze lubimy wyglądać perfekcyjnie tymczasem ty pokazałaś swoje zdjęcia również ze szpitala. Twój blog jest bardzo potrzebny zarówno zdrowym osobom jak i tym, które zmagają się z jakimiś dolegliwościami bo otwiera oczy na wiele spraw …Czekamy na ciąg dalszy! 🙂\n21 marca, 2018 o 2:41 pm\nYasmine, poruszyłaś w tym komentarzu bardzo ważny aspekt. To prawda ja też, jak każda kobieta uwielbiam wyglądać dobrze, nawet mimo choroby. Dlatego przyznaję, że było mi naprawdę ciężko podzielić się tymi zdjęciami. Jednak uznałam, że tylko odkrywając wszystkie karty mogę realniej unaocznić prawdę. Nie lubię i staram się nigdy nie manifestować choroby wyglądem, ani użalać się nad losem, który mnie spotkał i mam tylko nadzieję, że nie zyskało to takiego wydźwięku bo nie o to tu chodziło. Jenak aby pokazać to, co zaszło w tamtym czasie uznałam za konieczne i sprawiedliwe wobec moich Czytelników podzielenie się całą trudną dla mnie prawdą. Dziękuję Ci bardzo, że to doceniłaś! Pozdrawiam serdecznie.\n21 marca, 2018 o 2:16 pm\nKolejny odcinek wciska w fotel jeszcze bardziej i mocniej… Nade wszystko przeraża ilość konowałów-biznesmenów i sadystów zarazem i to nie ma znaczenia w jakim mieście. Jestem zdumiony jak można tak traktować chorego człowieka. Przerażające. A Ty dzielnie przeszłaś to wszystko…\nMój podziw dla Twojej silnej woli w zasadzie już nie ma granic 🙂 Mocno wierzę, że usłyszę dobre wieści od Ciebie. Pozdrawiam.\n21 marca, 2018 o 3:10 pm\nAdam, ponownie dziękuję za śledzenie mojej historii i za słowa wsparcia 😉 Niestety miejsc gdzie pacjent jest traktowany jak popychadło nadal nie brakuje w tym kraju… Może zbyt dużo wymagam, ale marzę, by mogło się to kiedyś zmienić.. Trzymaj się ciepło. Pozdrawiam 😉\n21 marca, 2018 o 3:33 pm\nAniu jak czytam o Twoich przejściach to mam wrażenie że czytam o sobie. Przeszłam przez to piekło- braku diagnozy i braku leczenia. Nawet objawy miałam takie jak Ty. 2 lata męczarni z niedrożnym układem pokarmowym. Choroba inna ale doskonale Cię rozumiem. Chudlam, wymiotowalam, nie spałam a ból towarzyszył mi 24 na dobę. Wmawiano mi ze to moje „centrum dowodzenia” szwankuje i wpychali we mnie antydepresanty i psychotrpy. Patrzli jak na wariatkę gdy probowalam im to wyjasnic. Przebrnęłam tą drogę! Dziś znowu jem 😉 i wracam do zdrowia. Tobie tez się uda ! Czytam z zapartym tchem Twoja historię i podziwiam determinację z jaką walczysz o siebie! Wierzę, ze wszystko skończy się dobrze bo przecież nie może być inaczej ! Jesteś mega dzielna dziewczyna😉 Trzymam kciuki!\n26 marca, 2018 o 5:59 pm\nDziękuję Basia za to, że podzieliłaś się swoimi przeżyciami w komentarzu. Cholernie przykro jest czytać, że innych ludzi również spotykało coś tak trudnego… Najważniejsze z tego wszystkiego jest jednak to, że dziś jest już z Tobą lepiej 😀 Ciesze się ze po tej trudnej drodze, którą przeszłaś możesz w końcu cieszyć się lepszym samopoczuciem. To bardzo budujące 😉 Trzymaj się ciepło 🙂\nKatarzyna P pisze:\n21 marca, 2018 o 11:46 pm\nAnia, byłaś bardzo dzielna i z tego starcia to Ty wyszłaś z podniesioną głową. Bądź z siebie dumna, bo mało kto dałby radę przez to wszystko przejść. A tych konowałów to możesz tylko żałować, nie mają ani serca, ani rozumu, ani wiedzy, ani niczyjego szacunku czy sympatii. Niech się zatem pocieszą tą kasą, którą zdzierają z biednych ludzi, bo ta kasa to jedyne, co mają w życiu. Pewnego dnia pojedziesz do Stanów i wyzdrowiejesz, a oni dalej będą podli, mali i nikczemni. Pozdrawiamy ich wszystkich środkowym palcem!\n26 marca, 2018 o 6:04 pm\nŚwięta prawda. Pozostaje tylko mieć nadzieje, że kiedyś nadejdzie kres działań „elitarnego zespołu ekspercko- diagnostycznego”, któremu zdecydowanie należą się wspomniane przez Ciebie pozdrowienia.\n24 września, 2018 o 3:36 pm\nTo, jak byłaś traktowana przez personel medyczny – nie tylko w tym szpitalu, ale i to, co opisujesz we wcześniejszych wpisach – to jest jakiś straszliwy, niewyobrażalny horror. Z trudem jestem w stanie to czytać. Głęboko Ci współczuję i przesyłam tyle ciepła i miłości, ile tylko mogę. Trzymaj się. Kwanseum Bosal.\n25 września, 2018 o 12:33 am\nWyrazy głębokiego współczucia po tym co przeżyłaś. Podczas czytania aż się pięści same zaciskają od wk.. jak ten cały system działa. Niestety z tego typu konowałami trzeba krótko, a najlepiej w ciężkim przypadku mieć przy sobie jakąś postawną osobę, która będzie dopominała się o wszystko, grożąc poinformowaniem odpowiednich służb, a jeśli nawet to nie poskutkuje to po prostu zaczai się na ‚panią doktor’ po jej skończonym dyżurze i porozmawia po swojemu. Gwarantuje, ze podejście zmieni się o 180 stopni, mimo że nie jest do końca eleganckie, ale przy walce o życie nie ma sensu bawić się w subtelności. Przy okazji warto fajnie byłoby zostawić jak najwięcej opinii w internecie o danym miejscu, tak aby ten cały szemrany biznes po prostu padł. Trzymaj się i powodzenia w terapii.\n9 października, 2018 o 1:25 pm\nRzeczywiście lekarze podchodzą zupełnie inaczej gdy rozmawiają z pacjentem sam na sam, a gdy ma się kogoś świadomego obok. Doskonale znam tę różnicę. Nawet ton i mimika potrafią ulec gruntownej zmianie… Niestety i na to się już trochę uodparnia „system” i stosuje się wówczas inne chwyty, aby grzecznie zepchnąć temat i zwykle sprytnie pozbyć się „niewygodnych Państwa”…\nDzięki, za zostawienie Twoich spostrzeżeń w komentarzu.\n15 listopada, 2018 o 1:11 am\nPrzed napotkaniem twojego bloga bylem mocno sceptyczny co do tej calej halastry medycznej – glownie po wlasnych doswiadczeniach z czasow kiedy za mlodu posypalo mi sie zdrowie (a ci co mieli leczyc rozkladali rece) po przeczytaniu kilku wpisow jestem arcy-podejrzliwy tej ekipie spod Eskalupa.\nPoraza mnie postawienie pacjenta w sytuacji szantazu ktorego ewentualnym wynikiem moze byc pozbawienie specjalnego zywienia utrzymujacego przy zyciu – zalamka !\n18 listopada, 2018 o 5:04 pm\nWczoraj ukazał się artykuł w GW na Twój temat Aniu, stąd znalazłam się na blogu i czytam od początku z rosnącym przerażeniem, ale ta „Lawendowa Dolina” to już absolutny horror! Eozynofilowe zapalenia przewodu pokarmowego są diagnozowane nawet u psów i leczone prednizonem, a przynajmniej podejmuje się próby takiego leczenia.Odmowa leczenia sterydami przy oczywistych przesłankach ku temu,to wprost niewiarygodne kuriozum.Wmuszanie jedzenia i podawanie jako lekarstwa No-Spy w tak ciężkim przypadku nie mieści się po prostu w głowie .Zaś o etyce moralnej personelu tej wątpliwej placówki nawet nie ma co mówić- jak można grozić pacjentowi odłączeniem od żywienia podtrzymującego życie ????? Za sam taki szantaż emocjonalny powinni zostać zaskarżeni nie wspominając o ewidentnych błędach w sztuce lekarskiej. I to wszystko w 21 wieku w cywilizowanym ponoć kraju ! Czytam dalej ale chyba muszę coś na uspokojenie zażyć bo nie zdzierżę ! Dobrze,że o tym piszesz bo każdego to może spotkać, ludzie idą jak owce na rzeź bo dzisiaj wiara w medycynę przyjęła formę bałwochwalstwa, co jest skrzętnie wykorzystywane przez niektórych „psudo dochtorów”\n18 listopada, 2018 o 5:06 pm\nBrawa dla Twojego brata i całej „ekipy”, która Cię wspierała i wspiera. Super, że otaczasz się takimi ludźmi, i możesz na nich liczyć. Szkoda tylko, że nie można liczyć na naszą służbę zdrowia. Lekarz, prawnik, kierowca czy żul z pod sklepu…. wszyscy jesteśmy ludźmi i wszyscy powinniśmy się tak zachowywać. Z szacunkiem i godnością do drugiego człowieka.\nNikomu nie życzę źle, ale Ci pseudo lekarze podnieśli mi ciśnienie. A ja tylko przeczytałem o ich zachowaniu. Nawet sobie nie wyobrażam, co Ty czułaś kiedy skrajnie wycieńczona musiałaś zadawać sobie ból alby banda konowałów zaczęła Cię leczyć.\n9 stycznia, 2019 o 7:49 pm\nCzy lekarze, którzy stawiali błędne diagnozy, zwłaszcza ten Wąs zostali pociągnięci do odpowiedzialności? To jak Cię potraktowano to skandal, ale niestety ta sytuacja obrazuje realia polskiej służby zdrowia. Trzymaj się mocno, a ja wracam do czytania kolejnych postów.