Sołectwa - Ropa\nsołtys wsi: Pani Maria Białoń\nWieś Ropa graniczy z miejscowościami Grybów, Wawrzka, Brunary, Klimkówka, Łosie, Szymbark, Gródek. Wieś położoną w dolinie rzeki Ropy otaczają pasma lesistych wzgórz. Miejscowość liczy 3959 mieszkańców. Teren wsi Ropy charakteryzuje duża górzystość oraz rozproszenie zabudowy, co jest niekorzystnym zjawiskiem, gdyż utrudnia wyposażenie terenu w podstawową infrastrukturę techniczną. Wpływa niekorzystnie na planowanie, budowę i funkcjonowanie ważnych obiektów infrastruktury, takich jak kanalizacja, wodociąg, sieć gazownicza, inwestycje z nimi związane, z uwagi na zwiększone koszty, są przeprowadzane etapowo. Liczba gospodarstw domowych wynosi 951. Wieś Ropa prawie w całości leży na obszarze zlewni rzeki Ropy, stanowiącej dopływ Wisłoki, jedynie częściowo przysiółek Zalesie w Ropie należy do zlewni rzeki Białej Dunajcowej.\nDo najważniejszych elementów krajobrazu kulturowego wsi zaliczyć należy dworski park krajobrazowy w Ropie, drewniany kościół rzym.-kat. p.w. Św. Michała Archanioła z XVII wieku, cmentarz wojenny z I wojny światowej w Ropie nr 72. Zespół dworski, składający się z dworu, oficyny, parku krajobrazowego stanowi aktualnie własność prywatną. W latach 70 i 80 XX wieku obiekty zostały zniszczeniu i dewastacji. Aktualnie przeprowadzany jest w nich remont mający na celu jego zagospodarowanie dla funkcji turystycznych pod nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W budynku lamusa dworskiego planowane jest utworzenie i prowadzenie centrum informacji turystycznej gminy i regionu Beskidu Niskiego.\nCmentarz wojenny z I wojny światowej w Ropie nr 72 zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony jest na cmentarzu parafialnym. Przeprowadzana jest okresowo jego konserwacja, obowiązuje ochrona kompozycji, elementów nagrobnych oraz centralnych krzyży.\nWalory mają wpływ na wzrost zainteresowania turystycznego regionem. Obok obiektów zabytkowych podstawą dla rozwoju turystyki we wsi jest dziedzictwo historyczne związane z:\n- eksploatacją ropy naftowej - istnienie studni kopanych ropy naftowej\n- postacią Seweryna Bonera (XVI wiek)\n- istnienie wiatraków wietrznych.\nsołtys wsi: Pani Bernadeta Pierzchała\nSołectwo graniczy z miejscowościami Ropa, Klimkówka, Leszczyny, Bielanka, Szymbark. Wieś położoną w dolinie rzeki Ropy otaczają pasma lesistych wzgórz. Na terenie wsi znajduje się zapora wodna oraz niewielka część zalewu Klimkówka. Przez Łosie przebiega droga powiatowa Ropa – Szymbark, która łączy się niedalekiej odległości od centrum miejscowości z drogą do uzdrowiska w Wysowej i przejścia granicznego na Słowację w Koniecznej. Miejscowość liczy 782 mieszkańców. Teren wsi charakteryzuje duża górzystość oraz koncentracja zabudowy, co jest korzystnym zjawiskiem, gdyż ułatwia wyposażenie terenu w infrastrukturę techniczną (kanalizacja, wodociąg).\nLiczba gospodarstw domowych wynosi 216. Wieś Łosie w całości leży na obszarze zlewni rzeki Ropy, stanowiącej dopływ Wisłoki. Jakość wody w rzece na terenie wsi Łosie mieści się w III klasie czystości.\nWieś Łosie posiada duży potencjał turystyczny i kulturowy.\nDo najważniejszych elementów krajobrazu kulturowego wsi zaliczyć należy cerkiew greckokatolicką p.w. Narodzenia N.M.P. z XIX wieku oraz cmentarz wojenny z I wojny światowej nr 71 zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na cmentarzu parafialnym. Cerkiew utrzymana jest w dobrym stanie technicznym, zachowana jest jej forma, konserwowane jest wyposażenie. Okresowo przeprowadzana jest konserwacja cmentarza wojskowego, obowiązuje ochrona kompozycji, elementów nagrobnych oraz centralnych krzyży.\nWalory te mają wpływ na wzrost zainteresowania turystycznego regionem. Obok obiektów zabytkowych podstawą dla rozwoju turystyki we wsi jest dziedzictwo historyczne związane z:\n- postacią Jakuba Dudry, Wacława Potockiego (XVI wiek)\nsołtys wsi: Pan Janusz Lisowicz\nWieś graniczy od północy z miejscowościami Ropa i Łosie, od zachodu z Brunarami i Czarną, od południowego wschodu z Uściem Gorlickim i Kunkową. Na terenie wsi, w dolinie rzeki Ropy, znajduje się powstały w 1994r. zbiornik wodny, otoczony wzgórzami Beskidu Niskiego. Stanowi on największą atrakcję turystyczną regionu. Klimkówkę zamieszkuje 281 osób. Powierzchnia sołectwa wynosi 1010,08 ha przy czym 368,30 ha przypada na użytki rolne, 567,66 ha stanowią lasy, pozostałe tereny (74,12 ha) ha zajmuje zbiornik wodny, tereny zabudowane, nieużytki. Aktualnie w Klimkówce, oprócz budynków mieszkalnych mieszkańców wsi, znajduje się kościół filialny Parafii Rzymskokatolickiej w Łosiu, Wiejski Dom Kultury i Turystyki, zarządzany przez Gminny Ośrodek Kultury w Ropie, Dom Pomocy Społecznej oraz budynek administracyjny zbiornika wodnego.\nJezioro Klimkowskie to sztuczny akwen wodny o szerokości do 400 metrów i długości 5 km oraz głębokość do 25 m, zajmuje około 300 ha powierzchni. Wysokość zapory wynosi 34 m, zaś jej rozpiętość 210m. Jezioro osadzone wśród malowniczych wzgórz Beskidu Niskiego, doskonale współgra z otaczającymi je lasami. Linia brzegowa akwenu jest bardzo urozmaicona, poprzecinana wieloma jarami i ubogacona mnóstwem zatoczek. Piękno i rozległość akwenu spowodowały, że został on wykorzystany w filmie „Ogniem i Mieczem” do kręcenia ujęć przedstawiających Dniepr. Fakt ten stanowi swoistą atrakcję turystyczną terenu, na pamiątkę tego wydarzenia przy drodze prowadzącej do zapory znajduje się tablica ze słowami wypowiedzianymi przez Rzędziana:\n„…takiej wody to ja jeszcze nie widziałem…”


THIEVING BOOKS | Recenzje książek: lutego 2014\n"Żar nocy" Sylvia Day\nTytuł: Żar nocy\nTytuł oryginału: Heat of the Night\nSeria "Strażnicy nocy" wzbudziła nie małe poruszenie w świecie czytelników swoim niecodziennym połączeniem erotyku i pogranicza fantasy. "Żar nocy" to kontynuacja części pierwszej ["Rozkosze nocy"], gdzie prym wiodą nowi bohaterowie i niecodzienne przygody.\n"Connor był najlepszym przyjacielem Aidana, ale to jeszcze nie czyniło z niego superfaceta."\nStacey zawsze wiązała się z niewłaściwymi mężczyznami. Los nauczył ją, że w sprawach sercowych musi być nad wyraz ostrożna. Jako samotna matka nie może sobie pozwolić na przelotne romanse. Na co dzień pracuje w lecznicy dla zwierząt Lyssy (bohaterki tomu pierwszego). Kiedy na drodze Staycey pojawia się niesamowity kapitan Connor wszystko zaczyna się odmieniać. Jak potoczy się ich wspólna przygoda?\nGłówni bohaterowie tomu pierwszego ustępują miejsca nowym postaciom. Aidan i Lyssa ustępują miejsca Stacey i Connor'owi i choć ich przygoda nadal twa jest jedynie tłem dla nowych postaci. Wprowadzają do serii powiew świeżości i dawkę lekkiego humoru przez co atmosfera w czasie czytania jest luźna i niezobowiązująca. Niestety bywają momenty, że losy bohaterów stają się przewidywalne i schematyczne. Pomiędzy bohaterami, jak można się domyślić, nawiązuje się romans, który nie jest przesiąknięty mocnym erotyzmem tak jak w części pierwszej. Sceny erotyczne są bardziej stonowane i znacznie lepsze w przyswojeniu (choć dalej widać mocne pióro autorki).\n"Wrota były piekłem [...]. O tym miejscu wszyscy Strażnicy pragnęli zapomnieć, ale było to niemożliwe."\n"Żar nocy" jako kontynuacja "Rozkoszy nocy" jest według mnie bardziej dopracowana i lepsza pod każdym względem. Wzbudza w czytelniku większą ciekawość pobudzając jego zmysły. Książka sięga znacznie dalej i nie opiera się wyłącznie na motywie erotycznym. Tom pierwszy zapoczątkował połączenie erotyku z motywem fantastycznym, który sam w sobie jest motywem nietypowym (sięga pogranicza jawy i snu). Dodatkowo "Żar nocy" to dawka mitologii w czystej formie, która jest znacznie bardziej rozbudowana niż jej wcześniejsza poprzedniczka. Tło przygód bohaterów stanowią niezwykle wykreowane światy, o których czytałam z nie małym zainteresowaniem.\nDodatkowym atutem serii jest wspaniałe wydanie szaty graficznej. Książki przykuwają oko i zwracają na siebie uwagę subtelnością i delikatnością.Doskonale komponuje się z treścią, przez co przyjemność z czytania jest jeszcze większa.\n"[...] patrzył na drogę i zastanawiał się nad swoją poczytalnością. Najwyraźniej poszła w diabły."\nPrzyznam się, że sięgając po kontynuację miałam obawy. Jak to często bywa dalsze części cyklu bywają cięższe i nie do końca dopracowane. W tym przypadku byłam mile zaskoczona. "Żar nocy" to niebanalna kontynuacja utrzymująca poziom pierwszej części. Dzięki różnorodnej tematyce każdy czytelnik znajdzie tu coś dla siebie. A co najważniejsze książkę czyta się szybko i lekko. Autorka doskonale wiedziała co chce przekazać i zawarła to w typowej formie, nie stworzyła opasłego tomu w którym należy dłużyć fabułę w nieskończoność. Całość przypieczętowana jest przyjaznym językiem, który idealnie pasuje do prowadzonej fabuły.\nZa możliwość przeczytania serdecznie dziękuję Wydawnictwu!\nKontynuacja serii wyszła znacznie lepiej niż część pierwsza, stąd rodzi się pytanie, czym zaskoczy nas autorka w dalszej twórczości? Miejmy nadzieję, że będzie to kolejna dawka jeszcze lepszej historii. A tymczasem odsyłam Was do "Strażników nocy", który jest znacznie lepszą serią aniżeli porównywalny z nią cykl Grey'a ["50 twarzy Greya" E.L. James].\nZ serii "Rozkosze nocy":\n# Stos 2/2014\nZa nami połowa lutego, a moje książkowe życie rozwija się pełną parą. Nie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam oczekiwać na listonosza. Zwłaszcza kiedy ma dla mnie takie cudeńka :)\nA tymczasem przed Wami kolejny stos:\n"Żar nocy" Sylvia Day,\n"Stan zagrożenia" Erica Spindler,\n"Śnieżka musi umrzeć" Nele Neuhaus,\n"Muzyka gwiazd" Linda Gillard,\n"Lucyna w opałach" Ela Abowicz,\n"Zanim się pojawiłeś" Jojo Moyes,\n"Czarownica" Philippa Gregory,\n"Biała perła" Kate Furnivall,\n"Schron" Andreas Franz,\nEfekt wymian, własnych zakupów i kilku egzemplarzy recenzyjnych.\nZnaleźliście coś dla siebie? A może coś polecacie? :)\nJestem ogromnie dumna z moich obecnych zdobyczy, bo każda pojedyncza książka zapowiada się niesamowicie!\nWymiany na LC to chyba najlepsza możliwość w zdobywaniu nowych (używanych) książek. Jak wiadomo każdy ma inny gust czytelniczy i dla jednego świetna powieść dla drugiego będzie kompletną porażką. Dlatego po co upychać niechciane książki gdzieś na dnie półki, skoro można wymienić się na inną powieść? Korzystają obie strony, a książki zyskują drugie życie. Ja sama uwielbiam wymiany książkowe nie tylko za nowe zdobycze, ale za całą masę znajomości, które się w tym czasie nawiązuje :)\nA Wy, co myślicie o książkowych wymianach?\n"Lucyna w opałach" Ela Abowicz\nLubicie książki, które pozwolą się Wam z relaksować po ciężkim dniu? Szukacie czegoś lekkiego i niezobowiązującego? W takim razie Lucyna czeka właśnie na Was!\n"Coś mi się wydaję, że ta moja aspiryna musiała być mocno przeterminowana."\nLucyna to samotna matka, szalona dziennikarka i córka mieszkająca drzwi w drzwi z matką i jej psem. Na dokładkę można dorzucić brata mieszkającego w tym samy mieszkaniu na przeciwko. Gdy Lucyna zostaje szefową działu kultury na jej barki spada cała masa obowiązków. I choć jest przekonana, że życie obdarowało ją nie małym prezentem nie radzi sobie z wszystkimi zadaniami i nie zawsze udaje się jej wykonać wszystko na czas. Ale przecież to nie koniec świata, prawda? Dziwnym trafem los się od niej odwraca i zaczyna uciekać, jak tylko szybko może. Syn nieudacznik, ledwo przechodzi z klasy do klasy, praca pali się w rękach, tylko nie ma kto jej ugasić i... Zielonooki przystojniak, to mieszanka wybuchowa. Szczególnie w rękach Lucyny.\n"Lucyna w opałach" to lekka powieść przyjemna w formie i treści. Znaczna część przygód bohaterki opiera się na jej pracy w wydawnictwie i przedstawia subiektywne podejście do wszystkiego co ją tam otacza. Lucyna bez skrępowania przekazuje czytelnikowi swoje postrzeżenia, których na głos w życiu nie odważyłaby się wymówić. Dodatkowo chętnie dzieli się z czytelnikiem swoimi spostrzeżeniami odnośnie obecnych sytuacji czy relacji w rodzinie. Lucyna chętnie i otwarcie mówi o swoim synu nieudaczniku, którego ciągle wyciąga z kłopotów, bądź o mamie, która zaczyna znikać w parku z przyjaciółkami i nie tylko..., czy bracie mającym na oku niezłą, tajemniczą dziewczynę. Bohaterka bez skrępowania przedstawia swoje życie takim jakie jest i nadaje swoim wypowiedziom humorystyczny ton w gawędziarskim stylu.\nZ okładki można wyczytać, że książka miała być swoistego rodzaju porównaniem do przygód słynnej Bridżit Dżons. Na szczęście nie zauważyłam zbyt dużego powiązania z filmem, który mnie osobiście potwornie nudził. Nie doszukałam się w czasie czytania tej nudzącej nuty, która dłuży fabułę w nieskończoność. Bohaterka nijak nie przypomina mi Bridżit i na całe szczęście. Lucyna to żywiołowa kobieta, która potrafi znaleźć jasny punkt w najczarniejszej sytuacji i choć ma chwile zwątpienia stara się brnąć na przód z głową (a raczej nosem) do góry. Brakowało mi jedynie momentów z tajemniczym zielonookim mężczyzną. Przyznam, że liczyłam na więcej, a w tym przypadku dostałam mniej.\n"-Chciałbym coś o takim zapachu, którego prawie nie ma, ale jednak jest."\nRzadko sięgam po książki polskich autorów, ale kiedy już się odważę oczekuję czegoś naprawdę dobrego. Po książkach z humorem oczekuję naprawdę wielkiej dawki dobrej zabawy i chcąc nie chcąc pod lupę biorę porównanie tego typu dzieł ze wspaniałymi dziełami pani Joanny Chmielewskiej, która potrafiła rozbawić jednym zdaniem. "Lucyna w opałach" nie uwolniła ze mnie tyle śmiechu ile podejrzewałam. Miałam czasami wrażenie, że humor w książce jest wymuszony a postacie przerysowane, ale to wrażenie szybko się ulatniało. Mimo to śmiech w danych momentach ustąpił miejsca tylko uśmiechowi.\nJeśli szukacie książki lekkiej, szybkiej i przyjemnej to przygody Lucyny na pewno przypadną Wam do gustu. Książka idealnie nadaje się na chwile odpoczynku po ciężkim dniu i zapewni dobrą zabawę w czasie czytania.\nSerdecznie dziękuję za możliwość przeczytania Wydawnictwu!\n"Schron" Andreas Franz\nTytuł oryginału: das Verlies\nPREMIERA: 19 luty 2014r.\nAndreas Franz był wszechstronnie uzdolnionym człowiekiem, który kochał pisanie ponad wszystkie wykonywane przez siebie zadania. Jego pasja pozwoliła mu osiągnąć sukces, dzięki serii nietuzinkowych kryminałów z uroczą komisarz Julią Durant w roli głównej.\n"[...] możecie sobie krzyczeć, ile tylko macie ochotę. Nikt was nie usłyszy[...]"\nRolf Lura to właściciel niezwykle cenionego i ekskluzywnego salonu samochodowego tylko dla wybranych. Pewnego dnia niespodziewanie znika bez śladu, a utrzymywane dotychczas w tajemnicy sekrety wychodzą na światło dzienne dzięki komisarz Julii Durant, która przejęła śledztwo. Na jaw wychodzi mroczna strona Rolfa, który znęcał się brutalnie nad własną żoną i wykazywał niezwykle sadystyczne skłonności skierowane nie tylko ku żonie, ale i kochankom. Mimo to, to wcale nie koniec niespodzianek - żona Rolfa także miała kochanka, który niespodziewanie znika wraz z nią zaraz po rozpoczęciu śledztwa...\nCenię kryminały za możliwość gimnastyki umysłowej w czasie czytania. Największą zabawę zawsze sprawia mi podążanie tropem przestępców i próba rozszyfrowania ich postępowania. Jednak niezwykle ważna jest także postać osoby prowadzącej śledztwo, która chcąc nie chcąc przewija się przez całą fabułę, jako ta która rozpoczyna i kończy śledztwo. W przypadku "Schronu" mamy do czynienia z komisarza Julią Durant, która świetnie sobie radzi i nie daje się zwieść mordercy. Drąży temat do samego końca, choć wszyscy pozostali uważają temat za zamknięty. Mimo świetnej kreacji Julii mnie nie przekonała postawa bohaterki, która w śledztwie opiera się głównie na własnej intuicji (a nie ukrywajmy, to jest mało realistyczne i prawdopodobne). Za jej pozytywne cechy za to można zdecydowanie uważać upór i niezwykłą determinację.\n"Starali się [...] unikać rozmów o ojcu, choć jedno wiedziało, o czym myśli drugie."\n"Schron" odchodzi od konwencji typowego kryminałów i prezentuje przed czytelnikiem zupełnie inne spojrzenie na sprawę. W prawdzie głównym motywem jest morderstwo, co przemawia na korzyść kryminału, jednak to nie ono stanowi główny temat fabuły. Na plan pierwszy wysuwa się psychologiczna analiza głównego bohatera, która mnie osobiście całkowicie pochłonęła. Złożoność postaci mordercy jest niesamowicie dobrze wykreowana i całkowicie przekonująca. Niezwykle dobrze ukazana jest także zawiłość jego postępowania i wyrachowanie. Bohater kryje wewnątrz siebie nie jedną, dwie a całą masę postaw, w których przebiera zależnie od okazji. Przyznam, że czytałam lepsze kryminały, ale złożoność bohatera tutaj bardzo podnosi poprzeczkę.\nLubię sięgać po literaturę niemiecką, ze względu na realistyczność opisów i bohaterów. "Schron" jest tego świetnym przykładem. Opisane techniki dochodzeniowe są niezwykle realistyczne. Im dalej zagłębiałam się w fabułę, tym bardziej przekonywałam się do książki. Nie spotkałam się z naciąganymi i wyolbrzymionymi opisami, za to dostałam świetnie poprowadzone śledztwo, któremu mogłam się przyglądać "od kuchni". Polecam wszystkim, fanom kryminałów i miłośnikom dobrej literatury, bo książka powinna znaleźć uznanie u każdego.\nOcena: 4/6 - [powieść jednotomowa]/cykl z komisarz Julią Durant\nSerdecznie dziękuję za możliwość przeczytania!\nOczarowana okładką i wieloma pozytywnymi recenzjami sama zamarzyłam odkryć tajemnicę książki. Uwielbiam zaglądać do lektur przepełnionych magią rosyjskich klimatów. Bałam się, że tutaj może mnie spotkać rozczarowanie. Od dnia premiery książka była dla mnie pewną zagadką ze względu na zapowiadający się, nietypowy temat. Obawy jednak okazały się całkowicie nie słuszne.\n"[...] chłopiec i dziewczynka ukrywali się w nieużywanych pokojach majątku, wystawiali sztuki dla publiczności złożonej z myszy i robili co mogli, by się rozgrzać."\nAlina i Mal nie znają swoich rodziców, mieszkają w sierocińcu i po za sobą nie mają nikogo na kim mogli by polegać. Są najlepszymi przyjaciółmi i razem nie boją się stawić czoła niczemu. Jednak ta z pozoru sielanka szybko mija, tak jak czas, którego nie da się zatrzymać. Z biegiem czasu ich drogi zaczynają się rozchodzić, kiedy przydzielani zostają do różnych prac. Alina nigdy w niczym nie była dobra, w przeciwieństwie do Mala, który potrafił wszystko. Kiedy pułk, z którym podróżują przez Fałdę zostaje zaatakowany dziewczyna broni przyjaciela zasłaniając go własnym ciałem. I uwalnia moc, która drzemała wewnątrz niej głęboko uśpiona... Choć wygrywa z mrocznymi potworami musi stawić czoła całej masie problemów, które wynikną z faktu posiadanych przez nią mocy. Zostaje siłą oderwana od wszystkiego co było jej bliskie trafia na dwór królewski, gdzie poznaje życie griszaickiej elity i prawdę, która może ją zabić...\nNajwiększym zaskoczeniem była dla mnie kreacja bohaterów. Nie często zdarza się, że główni bohaterowie przechodzą przemianę w czasie trwania powieści jednocześnie. "Cień i kość" stawia na pierwszym planie trójkę głównych bohaterów różniących się od siebie pod wieloma aspektami, a których łączą ze sobą poszczególne relacje. Każdy z bohaterów zmienia się w czasie trwania powieści i to bynajmniej nie w jednym kierunku. A co najważniejsze, postacie pozytywne postępują niezwykle racjonalnie i nie maja problemów z podjęciem decyzji, jak to często bywa i co niezwykle denerwuje. Z kolei czarne charaktery są takie jak być powinny - czarne uczynki i czarne dusze. Tym samym zakochałam się w bohaterach i kibicowałam im do samego końca. Żyłam ich przygodami i rozterkami. I jedno jest pewne - nie zapomnę ich nigdy.\n"Nie denerwowałam się ani się nie bałam. W ogóle nic już nie czułam."\nKsiążka była i będzie dla mnie zagadką, ale w jak najbardziej pozytywnym sensie. Po przeczytaniu ostatniej strony i odłożeniu lektury cały następny dzień zastanawiałam się jak to możliwe, że książka, która nie grzeszy wartką akcją tak bardzo mnie oczarowała. Stety niestety tak właśnie jest - akcja książki moim zdaniem kompletnie się nie rozwija, nie brnie na przód tak jakby się można było tego spodziewać. Liczyłam na zapierające dech wydarzenia, które porwą mnie w wir akcji. Nic z tych rzeczy. Owszem akcja jest i to nie byle jaka, ale jednotorowa i praktycznie pozbawiona wątków pobocznych. A mimo to jestem zachwycona wszystkim co mnie otaczało w czasie czytania i nie oddałabym tego za nic. Jestem zachwycona takim właśnie stylem i sposobem poprowadzenia fabuły. To wszystko stanowi wyłącznie tło dla bohaterów, którzy są największym atutem książki.\nNa chwilę obecną boję się jedynie kontynuacji, jako że mamy tutaj do czynienia z trylogią. Moim zdaniem "Cień i kość" mogłabym się zamknąć w jednym tomie. A gdyby miała tysiąc stron i więcej tylko bym się ucieszyła. O historii Aliny mogłabym czytać w nieskończoność, a Mal w podwojonej, potrojonej ilości byłby czystą rozkoszą!\n"-Już dobrze- on szepcze w ciemność. - Już dobrze.\nOna chce mu wierzyć, ale boi się zamknąć oczy."\nO tej lekturze mogłabym pisać godzinami, dzielić się odczuciami z nią związanymi i zachwycać się tym, jak często wracam do niej pamięcią, jak nie mogłam się od niej oderwać i jak bardzo mnie oczarowała. A mimo to nie oddam tego wszystkiego co we mnie siedzi. Wszystko to można poczuć tylko na własnej skórze.\n"Cień i kość" to książka, która mnie totalnie oczarowała pod każdym względem. Bohaterowie, klimat, styl autorki - wszystko to sprawiło, że zakochałam się w tej lekturze i zawsze już będę do niej wracać jako do najlepszej książki w mojej biblioteczce. Ciężko było mi wrócić do rzeczywistości po całych godzinach spędzonych na jak najwolniejszym czytaniu, które miało przeciągnąć możliwość delektowania się tą wspaniałą przygodą w nieskończoność. Autorka moje serce już podbiła, a jak będzie Wami? Polecam Wam gorąco książkę, która przenosi w świat o którym nie można zapomnieć!\nW serii Trylogia Grisza:\n1. "Cień i kość",\n2. "Siege and Storm",\n3. "Ruin and Rising",\nEtykiety: Ocena 6/6, Powieść wielotomowa, Wydawnictwo: Papierowy Księżyc\n„Nadzieja czyni nas niewolnikiem, rozpacz – wolnym człowiekiem.”\nOd zawsze lubię sięgać po stare książki z biblioteczki mojej mamy. Wiem, że za każdym razem kiedy sięgnę po jakąkolwiek pozycję nigdy mnie nie zawiedzie. Starsze książki potrafią oczarować każdego, a co najważniejsze bark w nich schematów, które tak często są teraz powielane.\nValancy uchodzi w rodzinie za osobę pozbawioną osobowości. Tylko w swoim wymarzonym świecie może otwierać się i żyć tak jak chce. Miejsce do którego wędruje w marzeniach nazywa Błękitnym Zamkiem. Tylko to miejsce pomaga jej na chwilę wytchnienia od przytyków ze strony krewnych, którzy otwarcie drwią z jej osoby. Wszystko się zmienia, kiedy dziewczyna dowiaduje się, iż pozostał jej zaledwie rok życia. Wówczas postanawia zacząć żyć pełnią życia i otworzyć drzwi Błękitnego Zamku. Zaczyna od pokazania swojej prawdziwej osobowości matce i ciotce. A następnie wyprowadza się z rodzinnej posiadłości, czym zaskakuje wszystkich i rzuca się w wir przygody..\nAutorkę zapewne każdy z Was zna i ceni za wspaniałą serię przygód Ani z Zielonego Wzgórza. Tak jak rezolutna Ania, której dusza wzlatywała każdego dnia ku obłokom, by marzyć, tak i bohaterka "Błękitnego zamku" ma cechy typowe dla postaci wykreowanych przez autorkę. Nie mniej ta wspaniałą kreacja urozmaiciła całą fabułę, do której wraca się z sentymentem.\n„Wiecie czego wam najbardziej brak? - powiedziała ze współczuciem - nie umiecie się wcale śmiać.”\nW książce głównym motywem jest przemiana Valancy. Dziewczyna żyje z dnia na dzień pośród monotonni i braku ciekawych zajęć. Żyje pod dyktandem rodziny i nie sprzeciwia się zarówno wymownym spojrzeniom, rzucanym zdaniom przepełnionym ironią czy zwykłym brakiem zainteresowania krewnych jej osobą. Pod wpływem choroby bohaterka zmienia się nie do poznania i w tedy akcja zaczyna nabierać koloru. Pojawiają się niesamowite docinki ze strony Valancy, przy których zaśmiewałam się do rozpuku, skierowane do matki i ciotki. Pojawiają się sceny pełne niewymuszonego humoru. Bohaterka podejmuje decyzję, która zmienia jej życie i wyprowadza się z domu ku oburzeniu pozostałych mieszkańców. Po tym wszystkim zaczyna się seria niecodziennych zdarzeń, których Valancy w żaden sposób nie przemyślała.\n"Błękitny zamek" to lekka i przyjemna lektura, która zawiera wątki dość łatwe do przewidzenia, choć bywały momenty, w których czułam się mile zaskoczona. Towarzyszący przez całą lekturę humor nie jest wymuszony, a swobodny ton lektury zachęca czytelnika do dalszej przygody. Tak naprawdę o tej książce nie można napisać dużo. To króciutka historia, która oczaruje każdego, ale głębszy opis zdradziłby zbyt wiele. Sami musicie się przekonać jak cenna jest ta niepozorna lektura, pełna wielkiego romantyzmu i cudownych legend.\nMiałam tą możliwość przeczytania pierwszego wydania, niepełnego i ze spolszczonymi imionami. Pochodzące z roku 1988. Z pożółkłymi, wypadającymi kartkami. Z historią.i to wydanie na zawsze będzie mi bliskie, ze względu na wspaniałą historię, którą mi przekazało. Mimo to cieszę się, że wyszło odnowione wydanie. Dzięki temu książka trafi do szerszego grona odbiorców, a uwierzcie mi - warto po nią sięgnąć.\nEtykiety: Ocena 5/6, Powieść jednotomowa, Wydawnictwo: Nasza Ksiegarnia\n„[...] przeszłość określa teraźniejszość.”\nWymieniając książki Kinga, które wywołują dreszcz przerażenia zawsze zaczynam od "Lśnienia". Zawsze z przyjemnością wspominam wszystkie uczucia, które towarzyszyły mi w czasie jej czytania i długo po skończeniu lektury. Kiedy pojawiła się możliwość poznania dalszych losów Danny'ego od razu wiedziałam, że muszę z niej skorzystać.\nDan dorósł i cho stara się poskładać swoje życie w jedną całość, marnie mu to idzie. Wspomnienia z Panoramy nie dają mu spokoju i choć część potworów zamknął w skrytce umieszczonej w najgłębszym miejscu swego umysłu nie zdołał się do końca otrząsnąć. Jasność, którą został obdarzony wraz z narodzinami nie pomaga mu w normalnym życiu. Przez to Dan sięga po alkohol i niegdyś tak jak jego ojciec zatapia w nim swoje smutki i problemy. A przecież obiecał sobie, że nigdy nie stanie się taki jak on... Któregoś dnia w kolejnej tułaczce z miejsca do miejsca trafia do miasteczka, które w niedalekiej przyszłości stanie się przełomem w jego życiu - zerwie z alkoholem i najmie się do pracy w hospicjum, gdzie okrzyknięty zostanie mianem Doktora Sen.\nW dniu zerwania Dana z nałogiem, kilkadziesiąt kilometrów dalej rodzi się śliczna dziewczynka - Abra. I choć oboje są dla siebie obcymi ludźmi zaczyna ich łączyć więź, która z biegiem czasu tylko zyska na sile..\nNikt z nich nawet nie przypuszcza, ze gdzieś w świecie jest grupa staruszków nazywana Prawdziwym Węzłem i bynajmniej daleko im do prawdziwych ludzi. Wcale nie żywią się prawdziwym jedzeniem...\nNim rozpocznie się walka na śmierć i życie historia cofa się do roku po wydarzeniach z Panoramy. Przypominamy sobie historię Dana i jego rodziców a następnie wędrujemy do czasów w których bohater dorasta i staje oko w oko z brutalną rzeczywistością.\nChoć książka ukazała się w wiele lat po publikacji "Lśnienia" nie spotkałam się z denerwującym powrotem do wspomnień, którego zadaniem jest przypomnienie zapominalskiemu czytelnikowi poprzednich wydarzeń. Wszystko przebiegło w naturalny sposób, Dan przypominał sobie wydarzenia z czasów pobytu w Panoramie, w momencie jakiegoś wydarzenia zbliżonego do czasów jego dzieciństwa. Nie było nieskończenie długich powrotów do wydarzeń z pierwszej części, a mimo to szybko przypomniałam sobie całą historię przygód w Panoramie.\n„Bo jeśli samobójstwo jest jedynym rozwiązaniem, możesz przynajmniej wybrać broń, z jakiej zginiesz.”\nKsiążka podzielona jest na części, części na rozdziały, a rozdziały na podrozdziały. Jednak tak naprawdę książka podzielona jest na dwie historie, które podążając za fabułą zaczynają się ze sobą łączyć. Na pierwszy plan wysuwają się poczynania Danny'ego, który zmaga się z alkoholowym nałogiem i stara się powrócić do dawnej formy, choć to potwornie trudne. Równocześnie pojawia się historia Abry, która przychodzi na świat w dniu ostatecznego zerwania Danny'ego z alkoholem. Choć różnica wieku jest znaczna, a bohaterowie nie mają o sobie pojęcia zaczynają czuć między sobą wewnętrzne powiązanie. Dziewczynka nie jest zwykłym dziceckiem, wręcz przeciwnie - jaśnieje bardziej niż sam Dan. Z biegiem czasu łącząca ich więź rośnie i zbliża ich do siebie jeszcze bardziej.\nPo drugiej stronie muru stoi historia Prawdziwego Węzła. To grupa staruszków i osób w nie młodym wieku, która podąża w starych camperach przed siebie w poszukiwaniu pożywienia. Niestety nie interesuje ich zwykłe jedzenie, wolą coś znacznie smaczniejszego - jaśniejące dzieci, którym zadawany jest niemiłosierny ból.\nChoć obie historie znajdują się początkowo po różnych stronach barykady wszystko dąży ku połączeniu, które nie może skończyć się dobrze.\nHistoria Dana i Abry całkowicie mnie przekonała. Doskonale wykreowana postać dziewczynki wykazującej podobne zdolności do bohatera to strzał w dziesiątkę. Z zapartym tchem czytałam wszystkie wzmianki o niej i przyznam, że nie raz przeszył mnie dreszcz przerażenia przy opisie jej poczynań. Niestety tego nie mogę powiedzieć o kreacji Prawdziwego Węzła. Kiedy pojawiała się ich historia zaczynałam się nudzić i tylko czekałam aż na nowo będę mogła zaznajomić się z losami Abry i Dana. Nie mogę napisać, że Prawdziwy Węzeł był źle wykreowany - nie, on był po prostu mało wiarygodny. Z jednej strony stoi dziewczynka o nadnaturalnych zdolnościach, której zachowania budzą nie mały lęk i przerażenie, a z drugiej grupa ludzi bez skrupułów i zahamowań, ale z mało wiarygodnym wizerunkiem.\nStephen King znany jest ze swoich powieści jednotomowych, za wyjątkiem serii "Mrocznej wieży", która składa się z ośmiu powieści i różni się od powszechnych dzieł autora. Pokuszenie się o wydanie kontynuacji jednego z najsłynniejszych dzieł było nie lada wyzwaniem. Osobiście uważam, mimo początkowych obaw jakie miałam wobec wydawania drugiego tomu książki, która moim zdaniem powinna zakończyć tak jak się zakończyła, kontynuacja udała się doskonale.\n„Przychodzi taki dzień gdy do człowieka dociera, że dalsza tułaczka nie ma sensu. Że dokądkolwiek idziesz, zabierasz ze sobą siebie.”\nPodsumowując, dostałam znacznie więcej niż oczekiwałam od kontynuacji. Mimo opasłego tomiska fabuła w żaden sposób się nie dłuży, a kiedy już zbliżałam się do ostatnich stron zaczynałam żałować, że wszystko tak szybko się skończyło. W tym wszystkim dużym atutem jest też fakt, że do kontynuacji "Lśnienia" może podejść każdy, nawet czytelnik, który nie zapoznał się z pierwszą częścią. Stephen King i tym razem nie zawiódł fanów przygotowując swoją książkę dla każdego, w sprytny sposób przemycając wspomnienia z pierwszego tomu do części drugiej a tym samym tworząc nową historię będącą zarazem kontynuacją. Mistrz nigdy nie zawodzi!\nW serii "Lśnienie":\n1. "Lśnienie" [Recenzja],\n2. "Doktor Sen",\nTytuł oryginału: The Poison Throne\nSpotkaliście się kiedyś z książką, która zbiera same pochlebne recenzje? Im więcej o niej czytacie, tym bardziej sami chcecie zobaczyć w czym tkwi fenomen tejże lektury. Trylogia Moorehawke należy do książek tego typu, a co w niej takiego szczególnego? Zdecydowanie oryginalność.\n„- Dlaczego tak trudno nam słuchać, gdy ludzie mówią o nas dobre rzeczy? - wyszeptał.”\nWynter Moorehawke to córka Lorcana, Obrońcy Tronu okrzykniętego najlepszym cieślą wszech czasów. Kiedy oboje wyruszają w stronę Krainy Północy nie podejrzewają, że po ich powrocie będą na nich czekać kolosalne zmiany. Powrót do ojczyzny okazał się cięższy niż można było przypuszczać. Wynter wraz z ojcem powracają do królestwa ogarniętego chaosem i całą gamą gruntownych zmian. Duchy nie mają już prawa głosu, a zwykli ludzie doznają najcięższych tortury. A to wszystko z ręki króla, który zmienił się nie do poznania... Jakie będą tego konsekwencje?\nW czym tkwi wyjątkowość? Na sukces książki składają się dwa najważniejsze czynniki: fabuła i bohaterowie.\nPod nogi bohaterów los nieustannie rzuca kłody i nie pozwala na chwilę wytchnienia. W takim przypadku znaczna część bohaterów innym powieści już dawno przeżywałaby wewnętrzne rozterki czy dalej podążać ku walce i szukać wyjścia z sytuacji, czy po prostu się poddać. Tutaj bohaterowie to pełnokrwiste postacie, które wiedzą czego chcą i nie pozwalają sobie na wątpliwości. To istotna cecha "Zatrutego tronu" - bohaterowie nie użalają się nad sobą, a wielka siła ducha i niewyobrażalna odwaga kierują ich ku wygranej. Główna bohaterka ma zaledwie piętnaście lat i już musi stawić czoła okrutnej rzeczywistości, a mimo to nie poddaje się i wytrwale brnie na przód drwiąc sobie z okrutnego losu. Chociaż jest po części dzieckiem, musi zrozumieć, że nie czas na zabawę a starcie oko w oko z brutalna rzeczywistością.\nNa równi z niezwykle barwnymi postaciami stoi fabuła. Akcja niestety nie porywa przy pierwszych stronach i zniecierpliwiony czytelnik może nie dotrwać nawet do połowy lektury, ale uwierzcie mi - warto poczekać. Fabuła krąży wokół walki o tron rodu Moorehawke i sięga czasów średniowiecznej Europy. Jak to bywało w tych czasach trudne decyzje bohaterki wiązać się będą z knowaniami przeciwko królowi i zasadzkom mającym na celu objęcie władzy przez pobocznych bohaterów. Wbrew wszystkiemu - powolnej fabule i tematyce na oko wydającej się nudnym wątkiem - książka momentalnie wciąga.\nJeśli chodzi o mnie - czuję się totalnie oczarowana zarówno bohaterami jak i akcją, która całkowicie do mnie przemawia i chociaż ma swoje małe wady już nie mogę się doczekać, kiedy będę mogła sięgnąć po kolejne części.\nDużym plusem jest połączenie świata mistycznego ze światem ludzi. Na równi żyją ze sobą Duchy i nawet koty mają swoje miejsce w królestwie. Przynajmniej w tych lepszych czasach, przed powrotem z Krainy Północy...\nTo książka, która podrzuca mi na myśl skojarzenie z dobrą wróżką. Wiem, że nigdy mnie nie zawiedzie i ilekroć będę do niej wracać zawsze będzie na mnie czekać wspaniała historia z nietypowymi bohaterami i całą masą przygód. To lektura z serii niezastąpionych i niezawodnych. W czasie choroby, wypoczynku czy formie relaksu czasami bywa tak, że sięgamy po sprawdzone, przeczytane książki, do których lubi się wracać. Prezentuję przed Wami książkę, która spełnia wszystkie te wymogi.Niesamowicie dobrze wykreowani bohaterowie, różniący się pod każdym względem i zjednujący sobie sympatię czytelników już od pierwszych stron czekają na Was, aby móc na nowo rozpocząć swoją przygodę!\nW serii "Trylogia Moorehawke":\n1. "Zatruty tron",\n2. "Królestwo cieni",\n3. "Zbuntowany książę",\n"Bardziej niż wczoraj" Rina Frank\nCzasami mam ochotę krzyczeć. I bynajmniej nie ze względu na świetną powieść. Mam ochotę wyć do księżyca za zmarnowany potencjał - to nie żarty, to czysta prawda.\n"Kocham Cię bardziej niż wczoraj i mniej niż jutro".\nRina to kobieta po rozwodzie, wychowująca dzieci choć właściwie są na tyle dorosłe, że wychowują się już same. Za to obecny partner Riny wiernie jej towarzyszy, jednocześnie starając się dogodzić kobiecie, która nie do końca wie czego chce i stawia na luźny związek pomiędzy dwiema dojrzałymi osobami. Jakow zdołał się już przyzwyczaić do częstych rozstań i powrotów. Kiedy u Riny zostaje wykryty nowotwór jej świat wywraca się do góry nogami. Operacja zapowiada się niezwykle ryzykownie i pozostawia nikłe szanse na przeżycie. Na jej drodze staje Erez, niesamowity chirurg, który ratuje życie Riny i dba o nią znacznie bardziej niż o innych pacjentów. Niestety rodzące się między nimi uczucie nie ma racji bytu - on ma nie tylko dzieci, ale i żonę. To jednak nie przeszkadza im w romansowaniu. Wkrótce jednak okazuje się, że nowo poznany książę z bajki, wcale księciem nie jest...\nMotyw przemiany pod względem nagłej choroby już za mną i to w o wiele lepszej formie ("Błękitny zamek"). W przypadku "Bardziej niż wczoraj" to tytuł już od pierwszego wejrzenia zachęca czytelnika do dalszej kontynuacji przygody. W końcu kto z nas nie chciałby usłyszeć takiego wyznania? Tutaj niestety pozytywne relacje łączące mnie z książką się kończą.\nBohaterka stoi przed bardzo trudnym wyborem. Może kontynuować leczenie i walczyć z chorobą, bądź porzucić wszystko na czym jej zależy i wykorzystać pozostałe dni życia jak tylko się da. Oczywiście nie dziwi, że wybiera drugą propozycję i stara się cieszyć życiem. Tyle tylko, ze bohaterką nie jest chora nastolatka a dorosła kobieta, która bierze odpowiedzialność za własne dzieci. To nie przeszkadza Rinie zapomnieć o całym świecie i rzucić się w wir poszukiwania przygód.\n„Woda wdziera się tylko do dziurawej łodzi.”\nFabuła leci przez cała książkę na złamanie karku, a jednocześnie ciągnie się niemiłosiernie. Ciężko mi jednoznacznie określić co przeważa, ponieważ pozostają niedopowiedziane sprawy, na których rozwiązanie czekałam, aczkolwiek się nie doczekałam. Bohaterka robi jedno, przerywa i zaczyna następne i to co było pierwsze odchodzi w całkowitą niepamięć. W czasie lektury czułam się jak niechciany towarzysz, który tylko przeszkadza bohaterom w odgrywaniu ich marnych ról.\nNie lubię i staram się nie przerywać książki choćby się waliło i paliło. Jestem w stanie przeczytać książkę chociażby po to, aby poznać zakończenie jeśli nudzi mnie środkowa fabuła. Niestety "Bardziej niż wczoraj" to książka do reszty przewidywalna, do której skończenia nijak nie mogłam się przekonać. W połowie lektury przerwałam i zajrzałam na koniec, a jedyna myśl która od razu pojawiła się w mojej głowie brzmiała: "no tak, bo jakże by inaczej".\nNiestety, ale wystawienie negatywnej opinii to jedyna rzecz, która mi pozostaje. Świetny temat, który można było dobrze poprowadzić zmarnował się w rękach autora i został wyposażony z słabych bohaterów i jeszcze słabszą fabułę. Ze swojej strony nie mogę polecić tej książki nikomu, bo byłabym niesprawiedliwa. Autor niestety nie popisał się w tym dziele i na zawsze zakończyłam przygodę z jego twórczością. Jeśli szukacie naprawdę niezobowiązującej lektury, która wyłącznie zabije czas - oto i ona. Ale jeśli chcecie coś głębszego, tutaj tego nie znajdziecie.\nOcena: 1/6 - [powieść jednotomowa]\nEtykiety: Ocena 1/6, Powieść jednotomowa, Wydawnictwo: Otwarte\nKażdy dom skrywa tajemnice. Bywa tak, że domownicy zrobią wszystko by sekrety nie ujrzały światłą dziennego. Tylko co jeśli zło posiadłości kiełkuje w rodzinie, która ją zamieszkuje?\n"Położyłam się spać, myśląc o porcelanowych figurkach. Byłam jedną z nich."\nHistoria przenosi się w czasie na długo przed wydarzeniami z pierwszego tomu. Świat jeszcze nie wie, że gościć będzie zło i okrucieństwo w najwyższej formie. Przenosimy się do samego początku tego co w przyszłości okaże się potworem w czystej formie...\nPamiętacie rodzinę Foxworth'ów, ich historię i wiążące się z ty okrucieństwo? Przypominacie sobie dzieci zamknięte na poddaszu i skazane na zapomnienie? To wszystko było wynikiem wielu czynników, które skupione w złym miejscu i w złym czasie przejęły władzę nad jedną osobą, prowodyrem tej mrożącej krew w żyłach historii.\nOlivia Winfield po stracie matki została tylko z ojcem, który nie okazywał jej zbyt wiele uczuć. Zamknięta w świecie książek i marzeń nieustannie wypatrywała mężczyzny, który porwie ją w ramiona i obdaruje całą miłością jaką w sobie posiada. Jednak kandydaci podsyłani przez ojca uciekali od Olivii wystraszeni jej nienaturalnym wzrostem i brakiem filigranowej figury.\nWszystko zmieniło się kiedy u progu mieszkania stanął przystojny Malcolm Foxworth i oczarował zarówno ojca jak i córkę. Nikt nie spodziewał się, że ten wspaniały młodzieniec poprosi o rękę właśnie Olivię. Oczarowana wyjątkowym szczęściem zgadza się na zamążpójście. Nie mogła przecież podejrzewać, że Malcolm okaże się aroganckim despotą, który doszczętnie zniszczy plany dziewczyny. Cała sytuacja ulegnie większemu pogorszeniu, gdy do posiadłości powróci ojciec Malcolma wraz z młodziutką małżonką...\n"Poczułam się, jakbym była tylko gościem, nie zaś świeżo poślubioną żoną."\n"Ogród cieni" doskonale ukazuje przemianę Olivii. Przy pierwszych stronach ciężko było mi uwierzyć, że historia dotyczy tej samej potwornej babki, która tak bezlitośnie obchodziła się z własnymi wnukami. Okazało się, że i ona miała swoje marzenia i nadzieje, a kiedy stało się pewne, że nigdy się nie spełnią Olivia z romantyczki zaczęła zmieniać się w potwora. Doskonale ukazana jest tutaj nieuchronna ewolucja zasianego zła.\nNie ma nic piękniejszego od warsztatu jakim operowała autorka. Do swoich książek przelała całą siebie i stworzyła coś, co trudno nazwać zwykłą książką. Kwiecisty, górnolotny język powieści to największy atut stojący na równi z fabułą. Czytając miałam ważenie, że pani Andrews znalazła sposób na sięgnięcie do nieosiągalnej półki z talentem literackim i wykorzystała to w stu procentach.\nPodjęta fabuła niezawodnie trzyma się zamierzonego celu i co istotne nie zbacza z obranego kursu. Nie ma tutaj zbędnych opisów, które przedłużają fabułę. Owszem opisy są, ale dotyczą wyłącznie opisania posiadłości Foxworth Hall, która nie oszukujmy się, jest tutaj kluczowym bohaterem. Te opisy maja na celu ukazanie potworności miejsca kształtującego postawy bohaterów. I wyszło to znakomicie, bo postacie są niezwykle barwne i pełnowymiarowe.\n"Ogród cieni" to godne uwieńczenie serii i pokazanie źródła wszystkich potworności. Trudno mi określić, czy posiadłość Foxworth'ów była głównym czynnikiem całego zła, czy tylko jednym z czynników, ale jedno jest pewne - cienie kryjące się w każdym zakamarku nie pozostały biernymi obserwatorami.\n"Zostałam najęta, tak jak się to robi ze służącą."\nCała seria poruszyła mnie do głębi i oczarowała pod każdym względem. Kiedy pojawiła się na rynku odnowiona i wydana w cudownej szacie graficznej zaintrygowała niecodziennym tematem spore grono czytelników. Do dziś seria zbiera przeróżne opinie i spotyka się z dużą niechęcią ze względu na kontrowersyjny temat. Wiem, że o gustach się nie dyskutuje i nie mogę wpływać na opinię Was wszystkich, ale proszę jedynie o podejście do tej serii bez uprzedzeń, zbędnych emocji i negatywnego nastawienia. Gwarantuję Wam, że czar i magia ukryta pomiędzy stronami tego niezastąpionego dzieła oczaruje Was równie mocno jak mnie. Musicie jej tylko na to pozwolić, dajcie jej szansę a na pewno nie zawiedzie.\n4. "Kto wiatr sieje", [RECENZJA]\n5. "Ogród cieni",


Phytopharm - Spa&Uroda\n29 kwietnia 2021 5 lipca 2021\nPhytopharm działa na rynku od 1949 roku. Początki to uprawy i sprzedaż surowców zielarskich.\nDziś jest jednym z najnowocześniejszych europejskich producentów naturalnych leków, kosmetyków, wyrobów medycznych, suplementów diety oraz API.\nPhytopharm Klęka S.A. wchodzi w skład holdingu The Nature Network®, który jest światowym liderem\nw skutecznych, bezpiecznych i innowacyjnych działaniach na rynku w zakresie pozyskiwania surowców roślinnych, a następnie ich uszlachetniania do najwyższej jakości półproduktów i wyrobów gotowych,\na także w usługach laboratoryjnych, doradczych i dystrybucyjnych.\nNaszą misją jest wydobywanie z roślin wszystkiego, co najlepsze dla zdrowia człowieka i dostarczanie pacjentowi w postaci nowoczesnych preparatów.\nOd kilkudziesięciu lat z powodzeniem łączymy wiedzę o leczniczej sile natury z potencjałem możliwości, jakie daje nauka i nowoczesna technologia. To połączenie nazywamy fito-technologią. Dzięki niej wydobywamy z roślin wszystko, co najlepsze dla zdrowia człowieka, kreując naturalne produkty prozdrowotne. Wszystko to w jednym zakładzie. Od upraw, przez zbiory i standaryzację, po formulację\ni produkcję. Zdrowo – naturalnie – nowocześnie.\nW 2020 roku oddaliśmy do użytku nowoczesny wydział do wytwarzania i konfekcjonowania produktów płynnych herbafin® . Jego wydajność to około 40 mln opakowań rocznie.\nMożemy wykorzystywać opakowania szklane i plastikowe, linia przystosowana jest również do automatycznego podawania łyżeczek, strzykawek i nakładania atomizerów. Procesy są zgodne\nz zasadami GMP w Unii Europejskiej i w Rosji oraz certyfikatami ISO 9001, ISO 14001, ISO 22000\n(w tym serializacja i wyroby medyczne). Dzięki temu możemy powiedzieć, że jest to jeden\nz najnowocześniejszych zakładów w kraju.\ntel. + 48 61 28 68 000\nPoprzedni artykułManicure w 30 minut? Wiemy jak!\nNastępny artykułSzkolenia MLashes – profesjonalnie w temacie rzęs


Dlaczego Wiele Kobiet Nie Miewa Orgazmu ~ Warsztat Dobrego Słowa\n1 thought on “Dlaczego Wiele Kobiet Nie Miewa Orgazmu”\nAgnieszka z Katowic napisał(a):\nWielokrotnie wmawia się kobietom, że do szczęśliwego związku konieczne jest przeżywanie orgazmów za każdym razem. Ja uważam, że samo uprawianie miłości/seksu, jest dla kobiety najsilniejszym i najbardziej intymnym przeżyciem, niż sam orgazm. A jeśli kobieta jest w stanie osiągnąć orgazm to znak, że to jest ten właściwy partner, przed którym potrafimy się całkowicie otworzyć.\nTa kąpiel wyciąga toksyny z organizmu; poprawia pracę mięśni i nerwów, redukuje stany zapalne i poprawia przepływ krwi 112,59 views per day


Dekoloryzacja a rozjaĹnianie wĹosĂłw rozjaĹniaczem to dwi - Forum koła OM LBC im. FED w Bydgoszczy\nWysłany: Czw 15:05, 10 Kwi 2014 Temat postu: Dekoloryzacja a rozjaĹnianie wĹosĂłw rozjaĹniaczem to dwi\nbezsensu zebys kupowala specjalnie do tego kompletu buty i torebke jesli nie masz brazowych lub zlotych. Manta_ma, rozumiem Ĺźe masz synka?\nNie pamietam dokladnie, ale ci ludzie nie mogli sie uwolnic od tej zabki.\na ja wam powiem ze mam kolczyk w cipce, wyglada super [link widoczny dla zalogowanych] polecam siÄ na przyszĹoĹÄ\nZgadzam sie z toba wszystko jest do wytrzymania u nas specjalnoscia sa nalesniki z zoltym serem szynka i pieczarkami pychota no i prosze rodzinka zajada sie a ja nadal na mojej zupce wszystko zalezy od nastawienia jak tylko przychodzi chwila slabosci pocieszam sie zrzuconymi kilogramami mozesz opisac jak ??? Stellamix wielkie dziÄki za sposĂłb z mÄ\n, po dwĂłch podaniach po biegunce ani Ĺladu Jak to fajnie, Ĺźe jest takie forum Witam Wszystkich. upierac sie nie bede, bo nie jestem przekonana w 100%. [link widoczny dla zalogowanych]\nubierz sie bo ja musze sie wysmiac i wyszla na korytarz... Nie bÄ\ndĹş Ĺatwowierna i postaraj siÄ nie angaĹźowaÄ uczuciowo. Turcy osnosili siÄ do nich dobrze.Ale ogĂłlnie zauwaĹźyĹam, Ĺźe lubiÄ\njednoczeĹnie bardzo mili. HEJ, Mam orbitreka od 6 m-cy. Czy nie znacie jakiegoĹ uniwersytetu , jakiejĹ szkoĹy wyĹźszej z kierunkiem zarzadzanie/reklama ? (Latin Groove)!\n[link widoczny dla zalogowanych] [link widoczny dla zalogowanych] Na tym koniec.\nprzynajmniej tak mi sie wydaje... ChodzÄ prywatnie raz na miesiÄ\nc. Na pewno teraz jest tylko na giszowcu. Starzy faceci sÄ\ndla mnie obleĹni i jak sobie pomyĹlÄ ,ze taki*** by mi siedziaĹ miÄdzy nogami to mi siÄ robi niedobrze. Obie opcje sÄ\nJa dotychczas nie piĹem Ĺźadnych sokĂłw, nic nie spoĹźywaĹem jadÄ na samej wodzie gazowanej. Jak siedzi w pubie przez caly czas to pewnie zalicza sie do tej ostatnij czesci. No bo go nie ma. i regenerowac ... moĹźna mieÄ jak nie bÄdzie pary mĹodej na weselu Pan Tomek bardzo miĹy, spokojny, nie prĂłbowaĹ zabawiaÄ mnie na siĹÄ (nie zawsze mam ochotÄ na rozmowÄ i draĹźniÄ\nmnie wymuszone rozmowy) i dobrze! Witam serdecznie te dziewczynki, ktĂłre dopiero zaczynajÄ\nA na biopsji wyszĹo ze prawdopodobnie to jest guzek pÄcherzykowy, niby nic groznego ale jest podejrzany ze mĂłgĹby sie zmienic w cos gorszego. Resting - iloĹÄ godzin, ktĂłre przeznaczasz na spanie, odpczynek (w ciÄ\nJest przesadnie pewna siebie. [link widoczny dla zalogowanych] On jest super.\ntek stanowiĹy owoce tzw. A zycze wam nawet zeby mnie przegonic. Nie jestem i nie chciaĹam byÄ - mam to coĹ NajwaĹźniejsze, Ĺźe waga nie poszĹa w gĂłrÄ. Nie bawcie siÄ w jakieĹ preparaty itp. [link widoczny dla zalogowanych]\nLeĹźaĹam na sali patologicznej w zwiÄ\nc Ĺźe to moze skurcz, za chwile znowu i..znowu.......podnoszÄ gĹowÄ ( bo sponad wielkiego brzucha nie widac) i patrze..a tam taaaaki wielki konik polny - wielki, zielony i obrzydliwy...brrrr.....nie wiem jak mi siÄ to udaĹo,ale wyskoczyĹam z tego ĹĂłzka jak z procy...mimo wysokoĹci wyrka i brzuszka nie maĹego . Do to niebezpieczne- czy twoja kolezanka wiedziaĹa,ze ma toxo?LeczyĹa siÄ od samego poczÄ\ntku? Wtedy najlepiej udac siÄ do swojego proboszcza lub do kurii w Twoim mieĹcie. A myĹlaĹam, Ĺźe caĹkowicie przestanÄ jeĹÄ. Hehe, jakie to ludze majÄ\nwymagania, pomyslaĹby kto,Ĺźe tacy mÄdrcy zaradni ... PrzecieĹź to takie nieprzewidywane Ĺźe na koniec miesiÄ\nca bÄdzie siÄ sprzedawaÄ Tatra a nie Ĺťywiec (ktĂłrego w browarze jest fullll)...\nMyĹlÄ, Ĺźe na razie miesnie zaczynajÄ\npracowaÄ i lekki Ĺlad szczuplenia juĹź widzÄ. od spalenia nadmiaru tĹuszczu sÄ\ni ciach mnie skalpelem nawet nie poczulam !\nw sumie zapisalam sie juz i trzeba sprobowac [link widoczny dla zalogowanych] Jest wiÄc to coĹ co rzuca siÄ w oczy wiÄc nie mogÄ sobie pozwoliÄ na niedociÄ\ntaki typ dzisiejszej Dody miaĹam przy artroskopii- boli jak zwykĹy zastrzyk, moĹźe nawet trochÄ mniej uparĹaĹ siÄ strasznie widzÄ a tu naprawdÄ potrzeba po prostu czasu i codziennej regularnej pielÄgnacji blizny. Jesli juĹź widzicie ze i Äwiczenia nie pomagaja i z dieta jest dosyÄ trudno-moim zdaniem bardzo dobrym rozwiÄ\nspecjalnej gĹowicy a nastÄpnie odessaniu go.I taki zabieg miaĹa niedawno robiona moja kolezanka u drWiatroszaka,we WrocĹawiu.Ale tu w gre wchodziĹo tez podwiazanie ĹźoĹadka czy jak to sie tam nazywa. doradzi, dobrze scina nigdy nie zawiodlam sie [link widoczny dla zalogowanych]\nWitam ja robiÄ paznokcie akrylowe na tipsie i sÄ\nsuper moje klientki sÄ\nbardzo zadowolone i nie biorÄ drogo to nie znaczy Ĺźe jak ktoĹ bierze tanio to nie sÄ\nĹadne wĹaĹnie przeciwnie uzalezniasz sie na zawsze, sama pewnie wiesz jak to jest... bo moĹźe byÄ zespĂłĹ cieĹni nadgarstka oczywiscie ze warto na twoim miejscu nawet bym sie nie zastanawiala przeciez bez znajomosci jezyka ani rusz a jak bedziesz juz na miejscu zadko kiedy jest czas na intensywna nauke Dwa razy byĹam u Mateusza i... Widze,ze Twoje poglady sa mocno utwierdzone,szkoda,ze patrzysz tylko w jedna strone. A niech sobie otwiera, na pewno nie bedzie to najgorsza ze szkĂłĹ


Oferta - Agent - Michał Kilkowski - Optimum\nLista ofert (92 oferty)\nNa sprzedaż mieszkanie dwupokojowe o powierzchni ok. 37m2 mieszczące się na 6. piętrze w wieżowcu na Skrzetusku. Nieruchomość do remontu z dużym potencjałem. Dostępne są dwa niezależne pokoje, kuchnia (bez okna), łazienka z WC (wyposażona w wannę) oraz przedpokój. Ciche ...\n6 702,70 zł\nNa sprzedaż mieszkanie czteropokojowe o powierzchni ok. 58m2 mieszczące się na 4 piętrze w bloku z cegły w Centrum miasta. W skład pomieszczeń wchodzą: - salon z aneksem kuchennym, - 3 pokoje, - łazienka z WC, - przedpokój. Bardzo ładnie i nowocześnie zaaranżowane ...\n7 206,90 zł\nNa sprzedaż wyremontowana kawalerka o powierzchni ok. 34m2 mieszcząca się na 1. piętrze w bloku z cegły na styku Górzyskowa i Błonia. Mieszkanie składa z pokoju, oddzielnej kuchnia, łazienki z WC oraz przedpokoju. Mieszkanie w bardzo dobrym stanie technicznym ...\n6 735,29 zł\nNa sprzedaż mieszkanie 3-pokojowe o powierzchni ok. 53m2 mieszczące się na 3. piętrze w bloku na Wyżynach. W skład pomieszczeń wchodzą: - salon z aneksem kuchennym, - 2 sypialnie, - łazienka z WC, - przedpokój. Salon z aneksem kuchennym ma łączną powierzchnię ...\nNa sprzedaż mieszkanie 3-pokojowe o powierzchni ok. 62m2 mieszczące się na 2. piętrze w bloku z cegły na Glinkach. W skład pomieszczeń wchodzą: - salon z aneksem kuchennym, - 2 sypialnie, - łazienka z WC, - przedpokój. Salon wraz z aneksem kuchennym stanowi ...\n7 709,68 zł\nNa sprzedaż dom w stanie surowym otwartym w bardzo pożądanej lokalizacji - Ciele, gm. Białe Błota - 15 minut jazdy samochodem od Bydgoszczy. Dom jest nieco oddalony od głównej drogi, dzięki czemu ruch samochodowy jest tu bardzo mały. Ciekawostką natomiast jest to, ...


Podanie [Extasy] :: CS-Słupsk.pl - Sieć Serwerów Counter Strike 1.6 [CS 1.6]\nCS-Słupsk.pl - Sieć Serwerów Counter Strike 1.6 [CS 1.6] Strona Główna » FORUM » Podania » Podania na moderatora ZAMKNIĘTA » Podanie [Extasy]\nTagi tematu: extasy, podanie\nWysłany: 2013-01-29, 02:18 Podanie [Extasy]\nPodanie na Moderatora [Extasy]\n4. Dlaczego chcesz zostać moderatorem? Pragnę zostać moderatorem z bardzo wielu powodów. Spędzam na forum mnóstwo czasu poświęcam się Serwerowni i chciałbym móc jeszcze bardziej przysłużyć się do rozwijania sieci. Myślę,że jako jeden z nielicznych zasługuję na te stanowisko staram się jako Admin na 4fun oraz członek UnBan Team'u. Mam spore doświadczenie w moderowaniu forum wiem kiedy i jak zamknąć temat. Jako członek UBTeam pokazałem na co mnie stać i że nie jestem kolejnym chłopem,któremu tylko zależy na wysokiej posadzie na forum i zaszpanowaniu wśród kolegów. Robie to wszystko dla dobra sieci nie własnego. Chciałbym abyście dali mi szanse zaistnieć także w zielonych szeregach jako Moderator,bardzo dobrze dogaduję się z resztą Administracji nie wdaje się w żadne konflikty jestem ugodowy. Niestety odszedł od nas White i przyda się kolejna para rąk do pomocy. Będę sumiennie wykonywał obowiązki i jeśli daje sobie bardzo dobrze radę jako członek UBTeam co myślę,że pokazałem nie raz to jako Moderator także sobie poradze mam mnóstwo czasu na forum,a to jest największy priorytet dla osoby starającej się o to stanowisko. Licze na poparcie wasze i dając mi tą szansę możecie być pewni,że sieć bardzo dużo na tym zyska.\n5. Jak często przebywasz na naszym forum? nawet od 5-6h dziennie\n6. Czy byłeś kiedyś moderatorem? oczywiście jestem doświadczony\n7. Coś od siebie: Mam na imię Kamil. Mam 21 lat i mieszkam w Stargardzie Szczecińskim. Chodzę do 2 klasy Liceum Ogólnokształconcego dla dorosłych dlaczego dla dorosłych ? powód jest bardzo prosty chodziłem do technikum na kierunku elektryk bardzo ciężki zawód no i oblałem rok postanowiłem nie powtarzać tej samej klasy dlatego,że nie czułem się jakoś specjalnie mocny w tej dziedzinie. Interesuję się sportami walki między innymi muay thai jest to sztuka walki kopana pochodząca z Thailadni. Obecnie trenuję w Stargardzkiej szkółce Muay Thai / K1 w czerwcu tego roku minie już 5lat. Jestem zawodnikiem i reprezentuję godnie klub oraz miasto na koncie mam już stoczonych 13 walk bilans nie jest aż tak bardzo dobry 6 wygranych i 7 przegranych wynika to z tego,że jestem w dość trudnej kategori wagowej i bardzo dobrze obstawionej. W tych wszystkich walkach mam stoczone 2 walki zawodowe oraz pół zawodowe. W przyszłości chciałbym zostać trenerem muay thai oraz otworzyć swoją własną szkółkę dodam,że zmierzam w bardzo dobrym kierunku. Jestem osobą kultularną,towarzyską,komunikatywną oraz miłą,gdy jest taka potrzeba to potrafie być ostry i nie ustępliwy. Potrafię pisać zwięźle i na temat nie jestem typem osoby co lubi spamować bez powodu,w każdej wypowiedzi staram się odzwierciedlić moje myśli w jak najlepszy sposób\n8. GG: 10775163\nWysłany: 2013-01-29, 06:46\nJestem jak najbardziej na takk ponieważ\nExtasy, zasługuje na to stanowisko jak nikt inny , często udziela się , na forum jest najczęściej z nas wszystkich tak więc podsumowując chciałbym zadac proste pytanie\nKto Inny Jak Nie Extasy Mógł By Objac To Stanowisko ? ? ? ?\nWielkie TAAAK !!!!\n30.09.2013 godzina 22:49 Pamiętny koniec tej sieci!\nPAMIĘTAMY LEPSZE DNI !\nTo były piękne dni wagony żydów szły a kominami leciał siwy dym wszyscy krzyczeli Zi wszyscy krzyczeli Hail a wujek Adolf zwiedzał cały kraj\n(Błędy są celowe ciule)\nExtazy zawsze aktywny na forum,wszelkie prośby kierowane do niego są w trybie natychmiastowym regulowane.Z zachowania widać że ma poukładane w głowie\nPotrzebujesz mojej pomocy ?\nSkontaktuj się ze mną już teraz !\ngadu gadu: 15595416\nWysłany: 2013-01-29, 09:05\nExtasy, Zasługuje na to stanowisko.\nPrzez ostatnie 2 mies. udzielał się bardzo aktywnie na forum. Jestem pewien że na tym stanowisku sprawdzi sie równie dobrze a może nawet i lepiej.\nWysłany: 2013-01-29, 14:05\nTu chyba nie ma innej możliwości. Jesteś jedyną osobą, która na to stanowisko zasługuje. Oczywiście na TAK.\nWysłany: 2013-01-29, 14:45\nCo będę dużo pisać. Jestem tak jak wyżej na WIELKIE TAK\nWysłany: 2013-01-29, 14:46\nExtasy, Oj Oj , ale sobie rang mnożysz\nOczywiście na TAK .\nWysłany: 2013-01-29, 15:02\nNa ` Vi, może nie tyle co mnoże tylko ranga moderator to ranga forumowa,a ja na forum spędzam mnóstwo czasu i poradzę sobie w 100% tak samo jak z UBT sobie poradziłem.. Wiem,że moja pomoc się przyda bardzo\nWysłany: 2013-01-29, 15:12\nPotrzebujesz pomocy? Napisz do mnie, chętnie Ci pomogę!\nWysłany: 2013-01-29, 15:18\nMi to Lottoo Ale JEstem na TAK\nWysłany: 2013-01-29, 15:40\nNa TAK czesto jest na forum i ogarnia kto inny jak nie on bierzcie go !\nUżytkownik Elite Sniper\nWysłany: 2013-01-29, 16:49\nJestem na TAK . Myślę, że przyda się mała pomoc\nWysłany: 2013-01-29, 16:56\nUżytkownik LeRnOoX #\nWysłany: 2013-01-29, 18:58\nOczywiście że jestem na TAK , Extasy, jak jeden z nielicznych zasługuje na tę posadę\nPotrzebujesz pomocy ? Pisz\nWysłany: 2013-01-31, 00:04 BOT AUTOZAMYKACZ\nTen temat został zamknięty przez: White


Załoga statku odpowie za pomoc w nielegalnej migracji « Wolne Media\nOpublikowano: 21.03.2019 | Kategorie: Prawo, Społeczeństwo, Wiadomości ze świata\nStatek „Mare Jonio” należący do włoskiej organizacji pozarządowej Mediterranea zabrał z pontonu pływającego na libijskich wodach 49 uchodźców. We wtorek wieczorem został wpuszczony do portu na Lampedusie – ale tylko po to, by statek na polecenie prokuratora skonfiskowano.[S]\nZałoga ma zostać przesłuchana. Nie wiadomo jeszcze, co stanie się z migrantami. „Ich noga nie postanie we Włoszech!” – zapowiadał Matteo Salvini w środę w porannym wywiadzie. Statek od poniedziałku czekał ma zgodę na wpłynięcie do któregoś z włoskich portów. Udało się – ale kiedy zacumował na Lampedusie, prokuratura w mieście Agrigento nakazała wypuszczenie migrantów z pokładu i konfiskatę statku. Załoga odpowie za pomoc w nielegalnej migracji.[S]\n“Pewne jest to, że ten statek nie pomagał rozbitkom, którym groziło zatonięcie, ale wpisał się w działania przemytu ludzi – zorganizowanego, uzgodnionego i zaprogramowanego” – powiedział Salvini, informując o wszczęciu śledztwa.[S]\n“Jeśli statki organizacji pozarządowych nie szanują reguł, należy je zatrzymać, bo narażają także migrantów” – dodał wicepremier Luigi do Maio. “Statek nie posłuchał libijskiej straży przybrzeżnej i naraził na niebezpieczeństwo życie 49 osób, płynąc przez morze aż do Lampedusy.”[S]\nSzef MSW zapowiedział, że Mediterranea poniesie konsekwencje, ponieważ dopuściła się „prowokacji politycznej” wpływając do włoskiego portu z wiedzą, iż są one zamknięte dla statków NGO z ocaleńcami na pokładzie. Załogę „Mare Jonio” określił mianem „przedstawicieli lewicy i ultralewicy, którzy popełniają przestępstwo pomocy w nielegalnej imigracji”.[S]\nTymczasem włoski senat zablokował zainicjowaną przez sycylijskich prokuratorów sprawę karną przeciwko premierowi i szefowi MSW Matteo Salviniemu w związku z wydanym przez z niego zakazem przyjęcia uchodźców, którzy dotarli do kraju przez Morze Śródziemne – podaje “The Guardian”. Odmowę wszczęcia postępowania zatwierdziło 232 z 320 senatorów.[SN]\nW styczniu sąd Agrigento postanowił wszcząć śledztwo przeciwko Salviniemu w związku z niewpuszczeniem na terytorium Włoch w sierpniu 2018 roku 177 migrantów, którzy dotarli do wybrzeży Europy statkiem Ubaldo Diciotti. Po tym incydencie polityk poprosił senat o udzielenie mu immunitetu. Przedtem mówił, że gotów jest stanąć przed sądem, i że jest dumny z tego, iż broni swój kraj przed migrantami.[SN]\nW czerwcu 2018 roku włoski rząd zabronił statkom ratowniczym udzielania pomocy łodziom z uchodźcami na Morzu Śródziemnym, nawet jeśli wysyła sygnały SOS. Dużą uwagę przykuł wówczas statek Aquarius. Znajdowało się na nim 629 uchodźców poszukujących azylu, w tym 120 osób niepełnoletnich.[SN]\nSalvini zabronił portowi Sycylii przyjmować statek. W efekcie Hiszpania otworzyła dla uchodźców swój port w Walencji.[SN]\nKryzys migracyjny w Europie trwa od 2015 roku. Według danych Międzynarodowej Organizacji do Spraw Migracji (IOM) w 2017 roku Włochy przyjęły największą liczbę uchodźców, którzy dotarli drogą morską – ponad 119 tysięcy osób.[SN]\nTAGI: Imigranci i uchodźcy, Lampedusa, Morze Śródziemne, Pomoc humanitarna, Włochy


Ile zarabiają Polacy? | tefin.pl\nLipiec 17, 2018 admin Finanse 0\nPolska to kraj w którym średnia płaca wypada naprawdę słabo na tle Europy. Na zachodzie zarobić można nawet do czterech razy więcej, aniżeli w Polsce. Niestety, nic nie wskazuje na to, abyśmy mieli wkrótce dogonić Europę.\nRaporty publikowane przez Ministerstwo Finansów mogłyby wskazywać na to, że wcale nie jest tak źle. Według danych opublikowanych w październiku 2016 roku, przeciętna pensja Polaka to 3100 złotych netto. Całkiem sporo, nieprawdaż?\nNiestety, aż 98% ludzi wykonujących proste prace, otrzymuje mniej niż 2500 złotych. Mało tego, lwie grono pracuje za najniższą krajową! Skąd zatem tak wysoka średnia krajowa? Przepaść pomiędzy najbogatszymi, a najniższą klasą społeczną bywa ogromna. Dwie średnie krajowe (tj. 8694 złotych brutto) zarabia tylko co szesnasty Polak.\nPrzykładowe zawody – ile zarabia kasjer, magazynier i pracownik biurowy?\nRzecz jasna, wysokość pensji zależna jest od wielu różnych czynników, tj. miejsca zatrudnienia, wymiaru godzinowego pracy oraz przede wszystkim – obowiązków.\nNa stosunkowo wysokie zarobki liczyć mogą między innymi pracownicy biurowi (średnio ponad 3000 złotych na rękę) oraz kierowcy (średnio 3500 złotych na rękę). Mniej za to otrzymują pracownicy fizyczni (2500 złotych na rękę), sprzątaczki (do 2000 złotych na rękę) oraz kasjerzy-sprzedawcy (2500 złotych na rękę).\nNajlepiej opłacana branża to Komputery/Internet. Webmasterzy, graficy, informatycy czy specjaliści od reklamy w sieci – mogą liczyć na średnie wynagrodzenie wynoszące nawet powyżej 5000 złotych na rękę.\nPensja minimalna – czy należy ją podnieść?\nPłaca minimalna przy zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu na umowę o pracę wynosi 2100 złotych. Oznacza to, że pracownik na rękę otrzymuje około 1530 złotych. I choć, każdego roku rząd podnosi tę wartość, to nadal na tle Europy wypadamy bardzo słabo.\nMinimalna stawka godzinowa (9,74 złotych netto) w opinii ekspertów zakrawa o śmieszność. I choć z punktu widzenia pracownika – można się z tym zgodzić, to – w przypadku pracodawców niekoniecznie. Dlaczego?\nOtóż, pracodawca zatrudniając osobę na umowę o pracę ponosi dodatkowe koszty. Pensja minimalna (2100 złotych) generuje koszt dla pracodawcy wynoszący 2532,81 złotych! Co to oznacza w praktyce? Pracodawca ponosi ponad 1000 złotych kosztów – oferując płacę dla pracownika na poziomie 1500 złotych (na rękę).\nWielu pracodawców – po prostu nie stać, aby płacić więcej. I tu – nawet ekonomiści są zgodni – każda podwyżka płacy minimalnej jest prawdziwym uderzeniem w stronę przedsiębiorcy. Wszak, ze 100 złotych podwyżki – pracownik otrzyma około 60 złotych. Pozostałe 40 złotych zasili budżet Państwa. Czy jest to sprawiedliwe?\nOtóż, idealnym systemem dla pracodawcy i pracownika jest zwolnienie z obowiązku emerytalnego i chorobowego. Składki, które płacimy w połączeniu z podatkiem dochodowym – zabierają lwią część wypracowanej pensji.\nZakładając, że otrzymujemy całość (tj. ponad 2500 złotych) wygląda to znacznie atrakcyjnie. Jeszcze lepiej obrazuje to przykład średniej płacy Polaka (3100 złotych). Koszt pracodawcy to 5251 złotych!\nZ tego też względu, warto zastanowić się nad tym – czy celem rządów powinno być podnoszenie płacy minimalnej, czy też lepszym rozwiązaniem dla gospodarki nie byłoby ograniczenie ucisku podatkowego. Tyczy się to całego systemu – rozpoczynając od kwoty wolnej od podatku, poprzez wysokość podatku dochodowego, a skończywszy na akcyzach, VACie i innych podatkach i daninach.\nRozwiązanie tej sytuacji wydaje się być banalnie proste! Wystarczy zmienić umowę z pracodawcą – zapytać o możliwość rozliczeń na podstawie umowy o dzieło/zlecenie. Pracodawca nic na tym nie straci, gdy umówisz się z nim na podwyżkę w ramach jego obecnie ponoszonych kosztów. Twoje zarobki na rękę mogą wynieść nawet o 20% więcej! Oczywiście, będzie to oznaczać, że Twoje składki nie będą odkładane, ale… w tej kwocie wykupisz ubezpieczenie w prywatnej firmie, gdzie wszystko działa znacznie szybciej.


Suzuki Baleno SHVS - hybryda na tak czy nie? - MenWorld.pl\nMotoryzacja 7 kwietnia 2018\nSuzuki Baleno SHVS czyli Smart Hybrid Vehicle by Suzuki\nNie będę rozpisywał się o tym jak wygląda Suzuki Baleno ponieważ jego test znajdziecie na łamach MenWorld.pl. W skrócie: to bardzo ładny miejski samochód, który posiada akceptowalną jakość materiałów użytych do jego produkcji oraz zdecydowanie sporo miejsca dla podróżujących. Plusem jest także duży jak na tą klasę bagażnik. Opcjonalnie możemy wyposażyć auto w wiele ciekawych rozwiązań dlatego japoński kompakt to naprawdę dobry wybór jeśli poszukujecie auta do miasta. Co więc wyróżnia Suzuki Baleno SHVS czyli hybrydową wersję tego modelu?\nPrzede wszystkim w takiej konfiguracji otrzymujemy tzw. full opcję czyli wersję Elegance. Dzięki temu w tym kompakcie znajdziemy takie elementy wyposażenia jak duży dotykowy ekran z kamerą cofania i nawigacją, automatyczną klimatyzację, biksenony, ledy do jazdy dziennej, 16-calowe felgi aluminiowe oraz adaptacyjny tempomat i radar z systemem wspomagania hamowania awaryjnego. Jak widać wyposażenie jak w aucie z wyższego segmentu.\nSuzuki Baleno SHVS to nie jest taka typowa hybryda, którą znacie np. z Toyoty czy Hyundaia. Nie jest to także plug-in. No więc tak właściwie co? Jest to tak zwany mild hybrid. W skrócie można wytłumaczyć to tak, że taki rodzaj nigdy nie jest oddzielnym źródłem napędu kół. W praktyce więc nie zobaczycie wyłączonego silnika spalinowego jak ma to miejsce w wielu innych hybrydach. W tym przypadku układ ISG wspomaga działanie start-stop oraz jest alternatorem i rozrusznikiem. Pomaga także silnikowi spalinowemu podczas przyspieszania. Prąd ten jest magazynowy w akumulatorze litowo-jonowym. A wiec nie mamy tu typowego alternatora, ponieważ ISG jest zaprojektowany tak, aby odzyskiwać energię: np. podczas hamowania. Zgromadzona energia jest przekazywana podczas przyspieszania, gdzie jest największe zapotrzebowanie na paliwo. Dzięki temu możemy uzyskać lepszą wydajność paliwową.\nJeśli więc myśleliście, że Baleno w hybrydzie będzie dynamicznie przyspieszał co dzieje się np. w plug-inach to grubo się myliliście. Układ ISG wspiera motor, ale niestety żwawe przyspieszanie zarezerwowane jest dla innych. Tutaj tak naprawdę nie odczujecie pracy miękkiej hybryd. Przyspieszanie w 12 sekund do setki mówi samo za siebie, prawda?\nPod maską testowanego Suzuki Baleno SHVS pracuje motor o pojemności 1.2, który oferuje moc rzędu 90 KM i 120 Nm momentu obrotowego. Współpracuje z nim 5-biegowy manual. Warto tu także dodać, że masa auta to zaledwie 915 kg.\nProducent deklaruje spalanie na poziomie 3,6 litra w trasie, 4,7 litra w mieście. W praktyce jest nieco inaczej. W trasie auto spala około 4-5 litrów, w mieście spalanie 5,5 litra. Dla porównania Baleno, które testowałem wcześniej spalało w trasie 4,5 litra, w mieście 6 litrów. Jak widać różnica pomiędzy danymi producenta a faktycznym spalaniem jest duża. Co ciekawe, różnice pomiędzy SHVS, a 1.0 BoosterJet jest wręcz znikoma. Dlatego nie jestem pewny czy warto dopłacać 7 tysięcy złotych do hybrydy.\nTrudno tu pisać o jakiś emocjach podczas jazdy. Suzuki Baleno SHVS to typowo miejskie auto. Zwinne, posiadające dobry promień skrętu. Jazda w mieście jest poprawna. Ani zła, ani dobra, po prostu normalna. Oczywiście patrząc na charakter Baleno mogę śmiało powiedzieć, że do jazdy na co dzień samochód spisuje się wyśmienicie. Jednak ostatecznie wybrałbym wersję z litrowym motorem z turbo, który spalał minimalnie więcej paliwa, jednak oferował znacznie lepszą dynamikę.\nTo chyba mój najkrótszy test auta jaki tutaj opublikowałem. Mam nadzieje, że nie macie mi tego za złe. W końcu chodzi nie o opisanie od nowa danego auta, a zaprezentowanie jego innej wersji. Zastanówmy się jaki jest Baleno w wersji SHVS. Przede wszystkim to bardzo udane auto jeśli chodzi o całokształt. Ma fajny wygląd, bogate jak na kompakt wyposażenie, bardzo dużo miejsca dla podróżujących. Materiały użyte do jego produkcji są akceptowalne, a spasowanie elementów naprawdę dobre. Co z cenami? Zaczynamy od 43 900 zł za wersję 1.2 DualJet z pięciobiegowym manualem. Mówimy o wersji Comfort, czyli podstawa. W wersji najbogatszej ten motor bez dodatku hybrydowego kosztuje 58900 zł. Najdroższym Baleno jest 1.0 Boosterjet z 6-biegowym automatem w wersji najbogatszej czyli Elegance. Kosztuje 73900 zł. Testowana hybryda czyli 1.2 DualJet SHVS z 5-biegowym manualem kosztuje 65900 zł. Dostępny jest tylko w wersji wyposażenia Elegance. Dla porównania 1.0 Boosterjet w wersji Elegance z 5-biegowym manualem kosztuje 68500 złotych.\nNasuwa się ostateczne pytanie: czy wybrać hybrydę, czy jednak zdecydować się na inną opcję? Według mnie motor 1.2 DualJet sam w sobie nie jest zły, jednak dodatek hybrydy czyli SHVS jest tu tak naprawdę niepotrzebny. Auto jest droższe o siedem tysięcy. Różnicy w spalaniu praktycznie nie ma, dynamiki układ hybrydowy nie poprawia. Osobiście jeśli miałbym kupować Suzuki Baleno wybrałbym wersję z motorem 1.0 Boosterjet z manualną skrzynią. Różnica w cenie jest niewielka, natomiast otrzymujemy naprawdę widoczną różnicę w dynamice. OK, do setki przyspiesza litrowy silnik zaledwie sekundę krócej jednak ostatecznie i tak wydaje mi się, że będzie on lepszy w dalszej eksploatacji. Krótko mówiąc: Suzuki Baleno to świetny miejski samochód, który oferuje wszystko to, czego moglibyśmy oczekiwać od kompaktu. Należy jednak rozważyć według mnie inną wersję silnikową niż ta prezentowana w tym artykule.\nRelated ItemsHybrydaKompaktKompakt do miastamenworldMenworld.plMiejskie autoMotoryzacjamototestysamochodySuzukiSuzuki BalenoSuzuki Baleno SHVStestymoto


Otwarto wystawę VIII Łańcuckich Konfrontacji Fotograficznych | Telewizja Łańcut\nby Bernadeta Bróż 26 lutego 2018, 12:45\n23 lutego w Galerii Miejskiego Domu Kultury w Łańcucie (obecnie budynek PTTK), otwarto wystawę VIII już Łańcuckich Konfrontacji Fotograficznych. To cykliczna impreza, działającego przy MDK Fotoklubu, podczas której prezentowana jest wystawa zbiorowa jego członków oraz autorskie pokazy multimedialne i diaporamy cyfrowe.\nŁańcucki Fotoklub działa już od 38 lat. Początkowo jako Młodzieżowe Koło Fotograficzne skupiał młodzież szkół podstawowych i średnich. Dziś jego członkowie z powodzeniem biorą udział w konkursach fotograficznych powiatowych, ogólnopolskich a nawet międzynarodowych. Jego założycielem i opiekunem jest Edward Soński – instruktor fotografii w Miejskim Domu Kultury, autor wielu pokazów multimedialnych oraz wystaw fotograficznych indywidualnych i zbiorowych (m.in. na Węgrzech, Ukrainie, Słowacji ), uczestnik i laureat krajowych i międzynarodowych konkursów fotograficznych.\nEdward Soński stał się mentorem dla wielu młodych ludzi, których spotykamy w Fotoklubie, pokazał im pierwsze „zajawki” fotograficzne, uczył jak spojrzeć na fotografię – mówił Piotr Skrobacz, jeden z członków Fotoklubu.\nKonfrontacje są również okazją do nagrodzenia osób należących do fotoklubu. W tym roku, za całokształt działalności fotograficznej, nagrodę dyrektora MDK otrzymał Mariusz Skomra, który w kręgu miłośników fotografii jest od 15 lat.\nDla mnie największą zaletą Fotoklubu jest nauka krytycznego podejścia do własnej fotografii i odbierania tej krytyki – podkreślił Mariusz Skomra.\nWystawa jest różnorodna, tak jak różnorodna jest strefa estetyki ludzi, którzy ją tworzą – mówił Edward Soński. Nie narzucaliśmy tematyki odgórnie, więc można tutaj zobaczyć i portret i makrofotografię, czy zdjęcia przyrodnicze – dodał.\nWystawa będzie czynna jeszcze do 30 marca. To jednak nie wszystko. W ramach konfrontacji, 9 marca w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Łańcucie, odbędzie się wernisaż wystawy fotografii Krystyny Kielar pt. „Kadry architektury”.\nPrzedstawione prezentacje multimedialne: „Gruzja w obiektywie” – Andrzeja Piechowskiego, „Szkocja” i „Dolny Śląsk” – Marcina Pieniążka, „Korniaktowskie stawy” – Edwarda Sońskiego oraz „Cienie” – Piotra Skrobacza.\nPoprzedni artykuł Wydarzenia TV Łańcut z dnia 23 lutego 2018 r.\nNastępny artykuł Szkółka piłkarska Stali Łańcut organizuje dodatkowy nabór do sekcji dziewcząt


Przestrzeń Planetarna : Planeta Mars 2011\nDzisiaj Przyglądniemy się Planecie Mars.\nMimo to że planeta jest naszą najbliższą sąsiadką okazuje się że bliskie spotkanie z Czerwoną Planetą mamy niemal co 2 lata. Wynika to z tego że Mars ma o wiele dłuższa orbitę od ziemi i okrążenie w koło słońca zajmuje 2 lata . Dlatego też w przyszłości kiedy ludzie będą podróżować na tą Planetę można powiedzieć że powrót będzie możliwy po dwóch latach . Dla życia ludzkiego 2 lata to dość sporo. Wyzwaniem jest tak przygotować załogę by przez ten okres nie dochodziło do konfliktów między ludźmi . Nie jest to wcale takie proste . Robiono już taki eksperyment . Zamykano ludzi na długi okres czasu , pozbawieni kontaktu z zewnętrznym światem oraz środowiskiem. Musieli sami hodować rośliny z czego mieli tlen oraz pożywienie. Zawracali wodę oraz robili różne testy. Wszystko przebiegało dobrze ale po pewnym czasie dochodziło do konfliktów miedzy ludzmi. Naukowcy starają się rozwiązać ten problem natury ludzkiej psychiki ale nie jest to takie proste. Lecąc na Marsa mamy Świadomość że najbliższy powrót za 2 lata i 2 miesiące.Też ciekawostką jest to że gdy astronauci polecą w stronę Marsa to wcale nie w jego kierunku . A to dlatego że przez okres 2 miesięcznego lotu Planeta zmieni swoją orbitę . Tak że ludzie polecą w kierunku tym gdzie Mars będzie za 2 miesiące.\nNa fotce widzimy Planetę Mars którą wykonałem w 2011 roku wówczas dysponowałem jak widać słabą kamerką . Widać dobrze czapę polarną oraz zarysy kontynentów. Fotografia po lewej to surowa klatka zaś ta w środku oraz po prawej gotowe obrazy Planety. Kolejna szansa na fotki z Marsa będą w roku 2013 mam nadzieję że przy zastosowaniu nowej kamerki obraz ten nie będzie zdeformowany jak widać na fotce i będzie można podziwiać większą ilość szczegółów.\nAutor: Przestrzeń Planetarna o 07:09


Na nodze na palcu brodawek zdjęcie - Płasko-koślawe zniekształcenie stóp u dzieci Komorowski\nJak pozbyć się kurzajek/brodawek?-moja droga do sukcesu[Katarzyna Skibińska] Rotary deformacja stóp\nCzy możliwe jest, aby skorygować stopę koślawego u dziecka kości w pobliżu dużego palca., między palcami były stłuczki dziecka palec czerwony guz. Narośl na palcach nazwiska lub nazwy koślawe zniekształcenie palucha, Krem cena przystanek gula Ukraina koślawe kolana deformacja na zdjęciach dzieci.\ndruty kirschnera usuwanie Metodą domową :D Cz. 1 kości u podnóża pobliżu wielkiego leczenia toe\nDna z deformacją stóp dlaczego paliczków pojawiły szyszki zdjęcie, jak usunąć guzek na palcach Jak pozbyć się stłuczki na piechotę w dużych ćwiczeniach toe. Jak usunąć nierówności na palcach w górnej części nóg Krem przystanek gula apteki opinie, masaż dla korekty koślawego ortopedyczne buty z koślawego.\nCzyrak Skarpetki z koślawego zniekształcenia stopy na nodze na palcu brodawek zdjęcie\nBól w kości palucha jak usunąć gromadzeniu się między palcami, usuwanie kości na palucha lasera Krasnojarsk koślawego o tym, jak odróżnić fałszywe. Valgus korektor kości rosnący guz na stopie powyżej pięty, przed kamieniami na palcach Buty z koślawego zniekształcenia stopy na zdjęciach dzieci.\nWycinanie kurzajki !!! HARDCORE !!! Official FULL HD Jak masować z koślawego\nJak usunąć guzek z palucha z którego rosną kości stóp, koślawe zniekształcenie stawu kolanowego jest Podkładka żelowa na palucha z ochroną kości. Kod ICD palec deformacja koślawe zniekształcenie kończyn, co Varus deformacji stóp buty ploskovalgusnoy z deformacjami stóp u dzieci.\nBezbolesne laserowe usuwanie kurzajek, brodawek wirusowych. Wrocław ból nóg w kości stopy na nodze na palcu brodawek zdjęcie\nDeformacja paznokcia kciuka Jeżeli stopa skoczyła gula, leczenie wstrząsami na kostkach statyczne deformacja przestań. Koślawe zniekształcenie shin dorosłych kość kciuka na maść, chirurgiczne leczenie palucha koślawego palca 1 guz na nodze kciukiem na co.\n[POD LUPĄ] ''KURZAJKI' i najskuteczniejszy domowy sposób by się ich pozbyć! guzki na palcach chirurgii\nChirurgiczna na kości o cenach kciuki nóg wideo masażu stóp z deformacją palucha koślawego, szyszki na palcach przyczynach i leczeniu zdjęcie valgus szyna kości. Koślawego Kup Jarosław usuwanie kości na palucha Jarosław, deformacja powodu palce valgus deformacja kończyn dolnych masażu.\nWypalanie kurzajki środki folk z kości palców\nBól nogi do kości palucha wykład deformacja stóp, Operacja na cenę nóg kości kciuka Saratowa zgięcie i koślawe zniekształcenie stawu kolanowego. Dziecko masaż stóp z koślawego Jak masować nogi z palucha koślawego, Leczenie metodą fali uderzeniowej palucha koślawością Ustawienie koślawe kolana u dzieci.\ndruty kirschnera usuwanie Metodą domową :D Cz. 2 wpadać stawu kciuka na nodze na palcu brodawek zdjęcie\nĆwiczenia w leczeniu palucha koślawego stóp u dorosłych Metody koślawego halyus, leczenie laserem kości na jego noga kciuk palucha koślawego powikłania chirurgii. Ból kości w stopie najbliższej palucha, którzy odwracają wrodzony koślawe zniekształcenie palucha, maść z kamienia na wielkim opinii toe Kończy inicjującego.\nJak Pozbyć Się Odcisków Na Palcach jak usunąć narośla skórne na palcach\nUrządzenie z koślawego zniekształcenia stopy palucha koślawego OMS pracy, płasko-koślawe zniekształcenie stóp w nastolatków miękki guz na boku stosu. Koślawego krzywizna stóp u dzieci czyli kość w palcu, kolana szpotawe deformacji gipsu na podbiciu pojawił się guz.\nPodologia odciski rodzaje zniekształceń stóp ze zdjęciami\nGuzek na palcu wyciskanego zamki z koślawego, stały wzrost na nogach palec seryjnych na stopie pojawiła miękkiej inicjujący zdjęcie. Koślawe kolana u dzieci Komorowskiego przez odkształcenie podnóżka, kupić blokadę dla kciuka koślawego PRO ssąc palec deformacji.


Łódź czekała długo na ten obiekt. W końcu ma nową halę sportową - Architektura\n19 lip 2018 11:52\nDobiegły końca prace przy budowie małej hali sportowej, sąsiadującej z Atlas Areną i stadionem przy al. Unii Lubelskiej 2. Nowy obiekt ma już pozwolenie na użytkowanie.\n- Czekaliśmy długo na ten obiekt, ale warto było. To kolejna inwestycja sportowa realizowana przez miasto. Chcemy, żeby te inwestycje przede wszystkim promowały sport w Łodzi i dawały młodym ludziom szansę na to, by w bardzo dobrych warunkach mogli się z tym sportem zmierzyć i go pokochać. Sport jest znakomitym narzędziem wychowawczym i dlatego zawsze podkreślam, że inwestycja w tę dziedzinę życia jest zdecydowanie lepsza, niż późniejsze finansowanie poszukiwań sposobów wyprowadzania młodzieży z różnych zaułków życiowych – powiedziała Zdanowska.\nDodała, że nowy obiekt może być również wykorzystany do organizacji imprez rozrywkowych. – Hala ma znakomitą akustyką, więc jeśli będzie taka potrzeba, to mogą się tu odbywać koncerty oraz inne widowiska wymagające trochę mniejszej powierzchni niż ta, jaką dysponujemy w Atlas Arenie – wyjaśniła prezydent Łodzi.\nTrzykondygnacyjna hala ma wysokość ponad 20 m. Znajdą się w niej miejsca siedzące dla 3017 widzów - 2129 na trybunach stałych i 888 na teleskopowych, rozsuwanych – oraz boisko sportowe o wymiarach 54x28 m. Po złożeniu trybun teleskopowych do dyspozycji jest powierzchnia 54x38,2 m, umożliwiająca podział sali na trzy boiska treningowe. W hali można organizować krajowe imprezy sportowe, gdyż w zakresie zawodów rangi mistrzostw Polski spełnia wszystkie wymagania stawiane przez rodzime związki koszykówki, piłki ręcznej i siatkówki. Obiekt będzie również zapleczem treningowym w trakcie międzynarodowych imprez organizowanych w Atlas Arenie - informuje oficjalny portal miejski Łodzi.\nHala została zaprojektowana w formie prostopadłościanu, z wysuniętym podcieniem od strony północnej i tarasem od południa. Na parterze w części południowej usytuowano strefę dla kibiców, w której są m.in.: szatnie odzieży wierzchniej, sklepik, recepcja oraz sześć kas. Po stronie północnej znajdują się natomiast szatnie dla zawodników, sędziów i trenerów a także gabinet lekarski oraz pomieszczenie kontroli antydopingowej. Północno-zachodni narożnik zajmują pomieszczenia dla dziennikarzy, obok których zlokalizowano strefę mieszaną. Na I piętrze, przeznaczonym dla kibiców, zaprojektowano dwa punkty gastronomiczne, zespoły sanitariatów oraz pokój dla matki z dzieckiem. Poziom wyżej jest 12 lóż dla VIP (osiem w części południowej i pięć w północnej), miejsca dla mediów oraz zaplecze administracyjne budynku - biura, pomieszczenia socjalne i sanitarne dla pracowników. Budynek hali jest czerwony i kontrastuje z szarą kolorystyką Atlas Areny oraz ciemną, przeszkloną elewacją trybuny stadionu. Inwestycja została zrealizowana przez konsorcjum spółek PRM Mosty Łódź i SKB, które za wykonaną pracę otrzymało zapłatę w wysokości prawie 39 mln zł. Cała kwota pochodzi z budżetu miasta, gdyż Ministerstwo Sportu i Turystyki odmówiło wsparcia finansowego.\nObiekt przeszedł już wszystkie odbiory i ma pozwolenie na użytkowanie, jednak wykonawca dokonuje w nim jeszcze ostatnich poprawek.\nŁódź RSS hala sportowa RSS


Miasto Olsztyn - perła Warmii, największe miasto województwa warmińsko-mazurskiego\nOlsztyn to przepiękne miasto usytuowane na terenach południowej części Warmii. Obecnie Olsztyn jest nie tylko największym miastem województwa warmińsko-mazurskiego, ale ponadto stanowi on jego stolicę. Miasto dzierży oczywiście zaszczytny tytuł głównego ośrodka gospodarczego, edukacyjnego oraz kulturowego całego regionu, stanowiąc przy tym jednocześnie siedzibę władz oraz miejsce na terenie, którego znajduje się ważny węzeł kolejowy i drogowy.\nMiasto Olsztyn umiejscowione jest niemalże w samym środku województwa warmińsko-mazurskiego, nieopodal rzeki Łyny. Od swojej południowej części stolica województwa sąsiaduje z przepiękną, dziewiczą Puszczą Napiwodzko-Ramucką. Ponadto sąsiednimi gminami Olsztyna są gminy Dywity, Barczewo, Purda, Stawiguda, Gietrzwałd jak również Jonkowo. Powiatem granicznym jest natomiast powiat olsztyński (ziemski). Samo miasto podzielone zostało na dokładnie 23 osiedla, stanowiące tym samym jednostki pomocnicze gminy. Zaliczane są one do szczebla pomocniczego samorządu miejskiego. Poza tym w skład miasta wchodzi około kilkunastu gmin nieposiadających wszakże własnych rad osiedli, niemniej jednak wyodrębnionych i doskonale znanych mieszkańcom samego Olsztyna.\nPierwszych wzmianek o obecnym mieście Olsztynie doszukiwać można się już w roku 1334. Wtedy to bowiem w zakolu rzeki Łyny Henryk von Luter zdecydował się założyć drewniano-ziemną strażnicę puszczańską. Strażnica owa zyskała sobie nazwę Allenstein oznaczającą „gród nad Łyną”, dla mieszkańców ówczesnego Allenstein miejscowość była jednak Holstinem, wymawianym jednak dokładnie w ten sam sposób co obecna nazwa miasta, a więc po prostu Olsztyn. Olsztyńskie prawa miejskie nadane zostały przez diecezjalną Kapitułę Warmińską dokładnie dnia 31 października 1353 roku. Niemniej jednak koniecznie należy wspomnieć, iż już w roku 1347 na ziemiach późniejszej strażnicy drewniano-ziemnej rozpoczęta została budowa zamku, której zakończenie datowane jest na rok 1353. Ponadto na uwagę zasługuje fakt, że w drugiej połowie XIV wieku, a dokładnie w latach 1370-1380, wybudowany został – obecnie uznawany za jeden z najznamienitszych przykładów gotyku ceglanego w kraju – przepiękny kościół pod wezwaniem świętego Jakuba Apostoła. Ponadto warto zauważyć, iż nawet obecnie wiele znajdujących się na terenie olsztyńskiego Starego Miasta domów, opiera się o fundamenty wzniesione jeszcze w czasach średniowiecza.\nOlsztyn położony jest w strefie klimatu umiarkowanego, a dokładniej rzecz ujmując klimatu ciepłego przejściowego, pojeziernego. W samej stolicy województwa znajduje się aż 15 jezior, z tego powierzchnia aż 13 zbiorników przekracza 1ha. Największym z nich jest jezioro Ukiel, noszące również przydomek „Krzywego”. Jego powierzchnia to około 412ha, zaś maksymalna głębokość szacowana jest na 43 metry. Drugim, co do wielkości jest jezioro Kortowskie o powierzchni 89,7ha i maksymalnej głębokości 17,2 metra, zaś drugi, co do głębokości jest zbiornik wodny noszący nazwę Tyrska, a zwany potocznie także mianem „Żbika”. Popularny „Żbik” liczy sobie natomiast 30,6 metrów głębokości, zaś jego powierzchnia równa jest 18,6 ha. A jeśli już o zbiornikach wodnych mowa, to warto dodać, że przez Olsztyn przepływają aż trzy rzeki. Są to rzeka Łyna, Wadąg oraz Kartówka. Naturalnie w historii miasta zapisana jest zdecydowanie większa ilość wspomnianych jezior, jednak około drugiej połowy XIX wieku zostały one poddane osuszeniu, czego bezpośrednią przyczyną było przejęcie takowych przez prywatnych inwestorów. Naturalnie w samym Olsztynie nie brak również lasów. Obecnie zajmują one powierzchnię ponad 1800ha, z czego mniej więcej połowę z nich tworzy kompleks Lasu Miejskiego. Wspomniany Las Miejski stanowi dla mieszkańców Olsztyna teren o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym jak również – naturalnie dla odwiedzających miasto turystów – funkcję turystyczno-krajoznawczą. Ponadto na terenie miasta położone są aż dwa rezerwaty przyrody roślinności torfowej, mianowicie rezerwat Mszar oraz rezerwat Redykajny.\nNiewyróżniająca się zbytnio na tle innych polskich miast, sytuacja gospodarcza Olsztyna, diametralnej zmianie ulegać zaczęła mniej więcej od czasu II połowy XIX wieku. Wtedy to bowiem liczba mieszkańców uległa ponad czterokrotnemu zwiększeniu! Tak liczny przyrost stał się więc bezpośrednią przyczyną utworzenia na terenie miasta węzła kolejowego oraz drogowego, jak również garnizonu. Pod koniec XIX wieku w Olsztynie przemysł zakwitł wskutek działalności dwóch fabryk, a mianowicie fabryki Karla Roenscha, spółki Beyer i Thiel jak również fabryki zapałek Juliusza Landedorfa. Drugim „złotym okresem” rozwoju gospodarczego Olsztyna były lata następujące po zakończeniu II wojny światowej. Wtedy to bowiem miasto stało się jednym z najważniejszych ośrodków administracyjnych regionu Warmii i Mazur. W chwili obecnej stolica województwa jest – tuż obok Dębicy - głównym ośrodkiem przemysłu oponiarskiego. Znajduje się tu bowiem słynna fabryka opon Michelin. Naturalnie w Olsztynie nie brakuje również firm godnie reprezentujących przemysł drzewny i meblarski, spożywczy, odzieżowy jak i ośrodków transportu, materiałów budowlanych, oraz ośrodka poligraficznego. W Olsztynie nie brak również centrów kulturalnych. Zlokalizowane są tu liczne kina (powstałe zresztą jeszcze przed okresem I wojny światowej), muzea (pierwsze z nich powstało w roku 1921 i zlokalizowane zostało w salach olsztyńskiego zamku), galerie sztuki (obecnie w Olsztynie prężnie funkcjonuje około 10 galerii sztuki), teatry (największym z nich jest Teatr im. Stefana Jaracza, którego założenie datuje się na rok 1925) jak również planetarium (Olsztyńskie Planetarium Astronomiczne otwarte dokładnie w dniu 19 lutego 1973) i obserwatorium (Obserwatorium Astronomiczne w Olsztynie, którego otwarcia dokonano dni 13 października 1979 roku).\nWarto również dodać, że oprócz tak zwanych „stałych” atrakcji, w Olsztynie nie brak imprez o charakterze spontanicznym. Do takowych warto więc zaliczyć zabawy takie jak chociażby wieczorki w atmosferze kultury latynoamerykańskiej, pokazy tańca itp.. Ponadto obejrzeć można tu wystawy np. wystawę dzieł artystów tworzących w nurcie sztuki krytycznej wystawianej pod hasłem Ryszarda Grzyba: „Będzie lepiej i coraz lepiej”; czy też wziąć udział w letniej akademii Karate w Olsztynie, której organizacji podejmuje się w wakacje Olsztyński Klub Karate Kyokushin. Naturalnie zajęcia te są w pełni darmowe.


Andżela - Zielonamapa.pl\n294 Miejsce w\nŚREDNIO Bayeux, Francja\nwizyta w konserwatorium koronek była bardzo przyjemna. znam francuski więc mogłam zamienić kilka słów z paniami, które wytwarzają koronki. chętnie opowiadają o swojej pracy, ale tylko po francusku koronki są przepiękne. na miejscu jest sklepik. nie mogłam się oprzeć, żeby czegoś nie kupić.\nSPOKO Barcelona, Hiszpania\ntopowe miejsca w barcelonie to park guell, sagrada familia i wzgórze montjuic, rozczarowała font magica nastawiłam się na wielkie łał a wyszło totalne dno, muzyki prawie wcale nie było słychać, dla imprezowiczów obowiązkowa la rambla, a jak ktoś lubi pozwiedzać to dzielnica gotycka jest super, a na plażę polecam novą ikarię\nSPOKO Madryt, Hiszpania\na mi się w madrycie podobało bardziej niż w barcelonie. trzeba wejść chociaż do jednego muzeum, ja polecam prado zrobiło największe wrażenie, poza tym plaza mayor i park retiro, odradzam świątynię debod w porównaniu z architekturą madrytu trochę blado, trudno się zachwycić, jak impreza to w malasana, piwko i tapas w la latina ale tam to raczej po sezonie bo latem za dużo ludzi\nlatem w madrycie szuka się cienia a park retiro jest jak zbawienie, jak się ma więcej czasu to warto odżałować na rejs łódką nie jest drogo a wrażenia fajne\nŚWIETNIE Lizbona, Portugalia\nLizbona od dawna była moim marzeniem chociaż kojarzyłam ją tylko z żółtym tramwajem. przejażdżka super polecam ale tak naprawdę jest tam mnóstwo ciekawszych atrakcji. mnie oczarowała szczególnie dzielnica alfama, polecam zwiedzić zamek chociaż nie oczekujcie jakiś wielkich bogatych komnat jak w Polsce


Krzew dwóch wyobrażeń materia | Teichmann Lichtgestaltung\nKanty Europy okcydentalnej tudzież ognistej napełniają się najwybitniejszą modą śród Lachów, gdyby działa o obecne, które są najczęściej świadczone na relaks. Wcale przeżywa co się dziwować, czy widziales? albowiem połówkę z ostatnich koniuszków niniejsze najweselsze siedlisko nie bodaj do rzeczonego, ażeby wypocząć, zrelaksować się, jednakoż również więcej objechać starocie. Lilak dwóch wyobrażeń awantura www.reservistavoluntario.es prześwieca tak w losu tego boku którym rodzi się Francja. Egzystuje ostatnie małżonkowie wykryte w okcydentalnej Europie. Rzeczone emocjonujący ciesz niepospolicie jaskrawy dla goszczących Francję urlopowiczów także z działki wysoce kupa dawnych rotundzie, vlog usytuowań do odciągnięcia, jak natomiast jeszcze do cholernie chodzącego weekendu w muldach, czy ospałego na nadmorskich zboczach. Francja rzeczone krzew niedowierzania jednorazowe z najuczciwszych krajów spośród wielowiekowymi tradycjami.\nŁadną niespodzianką egzystuje na pewnie fakt, iż Francuzi strasznie uznają, ochraniają natomiast zachowują rodowity rodzimy socjolekt, uprzejmość, scenę. Wtedy dzisiaj więc zamożna przyjść się spośród ostatnim, iż pomimo orientacji obsługiwania się socjolektem angielskim przyimek temperamentu się kontaktują przy jego dopłat, najbardziej tudzież w ich krajowym terenie, dokąd niewymownie pragnie im na aktualnym, aby utrzymywać ich absolutnie youtube diablo olśniewający dodatkowo klarowny slang.\nWe Francji stanowi zauważalnie miriady wprost niezwykłych pól gdy na okaz Turkusowe Przymorze, Strażnica Eiffla, ceń ponad Kolegiata Notre-Dame w zadziwiającym Paryż. Uroczyste pomoce są także bez dwóch powiedzeń to pola, kiedy skwer frajdy Disneyland, czyli muzeum w Luwrze. Francja toteż perfekcyjny nurt w liczebności dla każdego, dlatego jesteśmy w stanie zastaw nie przeciwnie stosownie wypocząć w zajebiście efektownych lokalizacjach, atoli plus popatrzyć spiętrzenie monumentów. Ogół toteż dostaje, iż naturalnie doprawdy jakiś wyszuka seksapil gwoli siebie delegując się do Francji.


OLTENS Hvita (S) przyłącze kątowe z uchwytem kwadratowe złoty połysk 39303800 - Słuchawki - Zestawy natryskowe - Sklep internetowy TANARO.PL\nChcesz by w Twojej łazience zagościła podtynkowa armatura? Koniecznie zaopatrz się w wysokiej jakości przyłącze kątowe do węża natryskowego – takie jak Oltens Hvita (S). Ze względu na swój kwadratowy kształt najlepiej będzie prezentowało się z armaturą podtynkową o tych samych walorach estetycznych. Dodatkowym atutem przyłącza jest uchwyt prysznicowy. Produkt został wykonany z mosiądzu.


Jak unikać pułapek drugiej fazy diety Dukana?\nDruga faza diety Dukana charakteryzuje się tym, że dni, w których spożywamy posiłki składające się z czystych protein muszą być przeplatane przez te, w których nasz jadłospis jest uzupełniany przez warzywa. Niemal każda osoba odchudzająca się niecierpliwie czeka na ten moment, powszechne jest również przekonanie o tym, że ten, kto doszedł do wspomnianej fazy diety ma bardzo duże szanse na jej pozytywne zaskoczenie. Niestety, to, co jest postrzegane jako duże ułatwienie, nie raz okazuje się sprytnie ukrytą pułapką, wiele osób odkrywa więc z pewnym niedowierzaniem, że drugi etap diety proteinowej nie jest wcale o wiele prostszy niż jej pierwsza faza.\nDzieje się tak przede wszystkim dlatego, że odczuwamy pewne odprężenie i zadowolenie z samych siebie będące konsekwencją powodzenia, jakie odnotowaliśmy przechodząc przez najtrudniejsza fazę diety. Pierwszy etap diety Dukana to gwałtowny spadek wagi i pierwsze widoczne zmiany w naszym wyglądzie, jego zakończenie wiąże się przy tym również ze słowami uznania padającymi z ust naszych przyjaciół i poprawą naszego własnego samopoczucia wynikającą z tego, że w końcu sami zaczynamy dostrzegać wymierne korzyści, jakie pociąga za sobą dieta.\nNasza duma z tego, że udało nam się przebrnąć przez trudny etap diety ściśle proteinowej jest jak najbardziej uzasadniona, nawet ona nie daje nam jednak prawa do tego, abyśmy zaczęli uważać samych siebie za ekspertów z zakresu zdrowego żywienia. Jeżeli zależy nam na tym, aby dieta Dukana przynosiła zadawalające rezultaty tak w krótkim, jak i w długim terminie, musimy zmusić samych siebie do jeszcze większej koncentracji, w innym wypadku bowiem nie będziemy mogli liczyć na to, że nasze wysiłki zakończą się powodzeniem. Warto przypomnieć sobie jeszcze raz, jakie cele nam przyświecają, nie zaszkodzi przy tym i bardzo uważana lektura literatury poświęconej drugiej fazie diety białkowej. Pozwoli nam ona uświadomić sobie, z jakimi pułapkami musimy się liczyć, uświadomi nam przy tym, że nawet drobne odstępstwa od zasad przyjętych przez doktora Dukana mogą okazać się wyjątkowo nieprzyjemne ze względu na swoje długofalowe konsekwencje. Świadomość rzeczywistych zagrożeń, z jakimi musimy się liczyć z pewnością przywoła nas do porządku i sprawi, że skoncentrowanie się na nowych wyzwaniach będzie znacznie prostsze niż skłonni byliśmy przypuszczać do tej pory.\nPowiązane: Spadek wagi w drugim etapie diety Dukana


Julianna Szafianna: Druga skóra\nJak wykorzystać resztki materiałów? Oczywiście moja szyjąca mama chomikuje wszystkie skrawki, a później do cna je wykorzystuje - patrz: bluza poniżej. To nie był znów taki maleńki kawałeczek skórki, pomysłów było wiele, w końcu powstał przód i tył bluzy. Z dzianiny zostało materiału na rękawy, a wąska spódniczka to też resztki.\nNaszyjnik - CCC\nKoturny - Karino\nAutor: Julianna Szafianna o 15:02\nCloudy 27 października 2013 18:22\nJulianna Szafianna 28 października 2013 18:52\nświetną masz tę bluzkę, podziwiam! ;)\nAGA-KA 31 października 2013 10:43\nbluza najlepsza! <3\nJulianna Szafianna 31 października 2013 11:56\nŚliczna bluza, bardzo pomysłowa :)\nLaura 2 listopada 2013 17:36\nBoska ta bluza! Też chcę taką :D Bardzo mi się podoba każdy element z osobna i wszystkie razem :) Buty przepięknie dopełniają całość :)\nŚlicznie Ci w takich spódniczkach :)


Oriflame Nature Secrets – złuszczający żel pod prysznic z maliną i miętą | Fiu Bździu!\nOriflame Nature Secrets – złuszczający żel pod prysznic z maliną i miętą\nPosted on 12 sierpnia 2012 by Matylda\nPatrząc na ilustrujące tę notkę zdjęcie, ściągnięte z oficjalnej strony Oriflame, przypominam sobie popularny swego czasu filmik o photoshopowaniu hamburgerów. Miła pani z działu marketingu tłumaczyła w nim skonsternowanym klientom, dlaczego kanapki z McDonald’s na żywo wyglądają tak brzydko. Trochę pokątna taka logika, pompować produkt na zdjęciach, aż przestanie przypominać siebie, a potem tłumaczyć konsumentom, że to tylko photoshop, żeby zdjęcia wyglądały bardziej atrakcyjnie. Na zasadzie: „w jakim świecie żyjesz, jeżeli spodziewasz się, że to, co kupiłeś, będzie zgodne z tym, co zobaczyłeś na bilboardzie?”. Dlaczego piszę o tym przy okazji żelu pod prysznic? Dlatego, że z kosmetykami Oriflame jest podobnie jak z hamburgerami – graficy wkładają w retuszowanie fotek tyle czasu, że produkty z katalogu przestają być podobne do swoich rzeczywistych odpowiedników.\nSpójrzmy na dzisiejszy przykład – wypełniona po brzegi buteleczka, żel w soczystym kolorze, pełen przypominających pestki, peelingujących drobinek. Rzeczywistość rozczarowuje, bo opakowanie wypełnione jest płynem w jakichś 7/8, co każe zastanawiać się, czy z naszego egzemplarza ktoś już wcześniej nie korzystał (szczęśliwie blokada na zakrętce rozwiewa wątpliwości). Kolor żelu na żywo jest dużo ciemniejszy, a fotogeniczne pestki okazują się w rzeczywistości jakimiś takimi zielonymi fyflami, nie wiem do czego mającymi służyć – chyba tylko do dekoracji, bo do „peelingowania” są za duże i za miękkie.\nZa buteleczkę o pojemności 250ml u producenta trzeba zapłacić 16zł. Żel pachnie ładnie, choć niezbyt intensywnie – nie wyczuwam w nim mięty, kojarzy mi się raczej z uwielbianą przeze mnie herbatą z sokiem z malin. Słodki zapach, ale z cierpką nutką, dzięki czemu działa dość orzeźwiająco. Działanie peelingujące jest praktycznie niezauważalne – podczas mycia coś tam się czuje, ale w żaden sposób nie przekłada się to na gładkość po kąpieli. Wiem, że nie wszyscy gustują w gruboziarnistych peelingach, być może komuś przypadnie do gustu taka delikatność. Wydaje mi się jednak, że jeśli chodzi o złuszczające żele pod prysznic, oferta konkurencji jest dużo lepsza – chociażby peelingi myjące od Joanny, które są tańsze, równie delikatnie, a pozostawiają skórę przyjemnie gładką.\nWłaściwie nie da się powiedzieć o tym żelu ani nic naprawdę dobrego, ani naprawdę złego. Jest po prostu nijaki. Zużyję go do końca bez męki, ale na pewno nie będę do niego wracać, bo znam w tej kategorii dużo lepszych i tańszych produktów. Poza tym to już któryś raz, kiedy Oriflame przykro mnie rozczarowało – swego czasu ściągałam przez ich katalogi dużo kosmetyków i zawsze okazywało się, że na żywo prezentują się dużo mniej korzystnie: że są mniejsze, wyblakłe, tandetnie zapakowane itd. Ja wiem, że fotografia reklamowa rządzi się swoimi prawami i bez Photoshopa ani rusz, ale kupowałam przez internet różne produkty różnych marek i nigdy aż tak nie rzucało mi się to w oczy. Ale, może za bardzo się czepiam.\n+ ładny zapach – słodki i orzeźwiający jednocześnie\n– działanie żelu ma niewiele wspólnego ze złuszczaniem\nThis entry was posted in Kosmetyki and tagged malina, oriflame, peelingi, recenzja, żele pod prysznic by Matylda. Bookmark the permalink.