Sony: nowe napędy DVD - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\n09.08.2007, godz. 12:40\nW ofercie Sony pojawiły się trzy nowe nagrywarki DVD - modele DRU-840A, DRX-840U i DRX-S70U. Pierwsze dwa umożliwiają wypalanie krążków DVD z prędkością 20x, natomiast ostatni - z prędkością 8x.\nModel DRU-840A to urządzenie przeznaczone do montażu w obudowie komputera, komunikujące się z nim za pomocą interfejsu ATAPI (EIDE). DRX-840U to, w przeciwieństwie do poprzednika, nagrywarka zewnętrzna, którą możemy podłączyć do "peceta" za pomocą interfejsu USB 2.0. Obie nowości oferowane są wraz z oprogramowaniem Nero 7 Express.\nPrędkości zapisu urządzeń z serii 840 są następujące:\n- maksymalnie 20x dla DVD+/-R\n- maksymalnie 12x dla DVD+/-R DL\n- maksymalnie 12x dla DVD+RW\n- maksymalnie 6x dla DVD-RW\n- maksymalnie 12x dla DVD-RAM\n- maksymalnie 48x dla CD-R\n- maksymalnie 32x dla CD-RW\nOstatnia z propozycji to również urządzenie zewnętrzne, które powinno zainteresować (ze względu na swoją małą wagę oraz niewielkie wymiary) szczególnie użytkowników komputerów przenośnych. Nagrywarka potrafi wypalać płyty z następującymi maksymalnymi prędkościami: 8x dla DVD+/-R, 4x DVD+/-R DL, 8x dla DVD+RW, 5x dla DVD-RAM, 6x dla DVD-RW i 24x dla CD-R/RW.\nNowości przeznaczone do pracy na zewnątrz komputera trafią do sprzedaży w przyszłym miesiącu w cenie 110 USD (DRX-840U) i 130 USD (DRX-S70U). Z kolei napęd wewnętrzny powinien już być dostępny w sklepach. Trzeba za niego zapłacić 70 USD.


Co zrobić, kiedy w krwi miesiączkowej zauważysz skrzepy? – RehmedPLUS – portal o zdrowiu\nJeśli chodzi o nasze miesiączki, trudno nazwać je dla nas łatwym czasem, nie tylko ze względu na obniżone samopoczucie czy trudności z normalnym funkcjonowaniem. Czasem pojawiają się również inne dolegliwości, które jest nam ciężko wytłumaczyć. Jednym z takich niepokojących sygnałów jest znajdowanie w krwi miesięcznej skrzepów.\nSkrzepy są wynikiem, a w zasadzie objawem bardzo obfitego krwawienia, które samo w sobie powinno zostać skonsultowane i przedyskutowane z odpowiednim lekarzem ginekologiem. Takie obfite krwawienia miesięczne bardzo często idą w parze również ze sporymi bólami brzucha, czasem utrzymującymi się nie tylko podczas pierwszego czy drugiego dnia krwawienia, ale znacznie dłużej. Zdarza się, że obfite krwawienie ustępuje podczas stosowania tabletek antykoncepcyjnych i niektóre kobiety właśnie w celu wyeliminowania problemów z bolesnymi i obfitymi miesiączkami zaczyna takie stosować. Problem najczęściej jednak wraca, kiedy tylko tabletki zostają odstawione i kobieta zaczyna stosować się do naturalnych sposobów.\nDiagnoza jest konieczna\nBardzo obfite i do tego długo trwające miesiączki mogą być nawet niebezpieczne dla zdrowia, dlatego konieczne jest przeprowadzenie gruntownych badań oraz znalezienie przyczyny takiego stanu rzeczy. Konieczne będzie również znalezienie odpowiedniej metody leczenia, aby problem został raz na zawsze rozwiązany. Nie warto ryzykować ani czekać, aż przejdzie samo – takie rzeczy raczej same nie znikają.\nOznaczone kobiety, menstruacja, zdrowie\n2 Komentarze do “Co zrobić, kiedy w krwi miesiączkowej zauważysz skrzepy?”\n9 listopada 2017 o 13:05\nA może faktycznie niektóre z nas mają taki urok i tyle? I trzeba tylko stosować antykoncepcję i wszystko będzie ok?\nNie wiedziałam, że takie rzeczy tez trzeba konsultować z lekarzem…


11.12.2019 | Jan Chojnacki\nQuercus TFI zawarło z GetBackiem w restrukturyzacji porozumienie dotyczące spłat wierzytelności z obligacji o wartości nominalnej 80,5 mln zł (91,2 mln zł licząc łącznie z należnościami ubocznymi). Redukcja wyniesie od 56 do 61%\nspłata zobowiązań wynikających z ww. obligacji została ustalona na poziomie pomiędzy 35 mln zł a 40 mln zł. Uzależnione jest to od wycen wartości zabezpieczeń na dzień uprawomocnienia się przyśpieszonego postępowania układowego, co przy uwzględnieniu całkowitej wartości wierzytelności powoduje redukcję zobowiązań GetBacku na poziomie ok. 56-61%,\nfundusze zarządzane przez Quercus TFI nie będą podejmować działań prawnych w stosunku do dłużnika,\nnie przewidziano kar umownych,\nfundusze zarządzane przez Quercus TFI nie otrzymają dodatkowego zabezpieczenia,\ndłużnik zobowiązał się do wypłacenia w ratach kwoty ponad 15 mln zł do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz ponad 10 mln zł do dnia 31 grudnia 2021 r. (uzależnione jest to od wycen wartości zabezpieczeń na dzień uprawomocnienia się układu). Pozostała część kwoty zostanie wypłacona w ramach rat układowych zgodnie z przyjętym planem restrukturyzacyjnym, po uprawomocnieniu się przyśpieszonego postępowania układowego.\npozostałe warunki umowy nie odbiegają od standardowo zawieranych tego typu umów.\nUmowa wejdzie w życie po wyrażeniu zgody na jej zawarcie przez Nadzorcę Sądowego. Quercus TFI i należący do niego Q1 FIZ posiadają ekspozycję z tytułu wyżej wymienionych obligacji w proporcji 50/50. W takiej samej proporcji podmioty te zostaną beneficjentami spłat wierzytelności. Towarzystwo zwraca uwagę, że wykonanie tej umowy uzależnione jest od sytuacji finansowej GetBacku, prowadzenia bieżącej działalności, w tym prawomocnego zakończenia przyśpieszonego postępowania układowego, przez co nie ma gwarancji, że umowa ta zostanie wykonana przez dłużnika.\nZarząd towarzystwa uważa, że redukcja zobowiązań była najwyższą uzyskaną przez GetBack jednostkową redukcją zobowiązań wśród wierzycieli zabezpieczonych i powinna ułatwić wypełnienie jego zobowiązań w ramach postępowania restrukturyzacyjnego.\nPrezes towarzystwa, Sebastian Buczek, komentuje sprawę następująco:\n–Wspieraliśmy, wspieramy i będziemy wspierać GetBack. Zależy nam na tym, aby spółka funkcjonowała jak najlepiej i oddała wierzycielom, w tym w szczególności obligatariuszom, jak najwięcej środków w jak najkrótszym czasie.\nGetbackQuercus TFISebastian Buczek


pless.pl: Anin weekend w Książęcej Bażantarni - Pszczyna\nAnin weekend w Książęcej Bażantarni\nW ten weekend (19-21 czerwca) Restauracja Książęca Bażantarnia zaprasza w swoje progi, by dać zdrożonym wędrowcom szansę zakosztowania przysmaków stołu książęcego.\nAniny weekend w Książęcej Bażantarni\nRolada Krystianny (z indyka z boczkiem i grzybami), podana z sałatką coleslaw i młodymi ziemniakami\nLody z Eiskellera (Lody czekoladowe z wiśniami na gorąco)\nUruchomiliśmy nasz wędzok. Z niego będziemy serwować pyszne mięsiwa Bażantarniane. Oczywiście oprócz tego oferujemy wybór z karty dań, m.in. dania z kaczki, gęsi i dziczyzny.\n19 czerwca 1955 roku miało miejsce odsłonięcie Pomnika Czynu Powstańczego na Górze Świętej Anny autorstwa Xawerego Dunikowskiego. Pomnik ten powstał w miejscu amfiteatru wzniesionego w latach 20-tych przez niemców, a wysadzonego przez sowietów w 1945 roku. Materiał użyty do budowy amfiteatru częściowo trafił na odbudowę Warszawy. Niemcy w latach dwudziestych w tym miejscu bardzo fetowali zwycięstwo ich Freikorpsu nad powstańcami w bitwie o Górę Św. Anny w czasie III Powstania Śląskiego. Pamiętajmy jednak, że pomimo tej przegranej bitwy i oszukanego przez niemców Plebiscytu, do Polski przyłączono wtedy tereny, gdzie było zlokalizowane 80% przemysłu Śląska! To było jednak prawdziwe zwycięstwo, bo nie zwycięskie bitwy a wojny decydują o losach świata!


Stan Nowy Jork przeciwko… - Paweł Pollak — Ridero\nBezpłatny fragment - Stan Nowy Jork przeciwko…\n© Copyright by Paweł Pollak 2014\nProsimy o korzystanie z legalnych kopii utworu i dziękujemy tym, którzy tak robią. Twórca zostaje w ten sposób wynagrodzony za swoją pracę, czytelnik zaś ma pewność, że czyta autorską, a nie zmienioną wersję utworu.\nNa ekranie pojawił się pasek z napisem Breaking news, więc Edward James Harrison uniósł głowę znad czytanej książki. Od pewnego czasu wiadomości go nudziły, z nawyku sięgał po prasę i włączał telewizor, ale w gazecie przebiegał tylko wzrokiem nagłówki i fragmenty artykułów, a w trakcie oglądania CNN uciekał od rzeczywistego świata w świat powieści.\nPodnieceni reporterzy informowali o kolejnym szaleńcu, który chwycił za broń i zaczął strzelać do ludzi wokół. Jednak i ta sensacyjna wiadomość nie zrobiła na Harrisonie większego wrażenia. Nawet na ogromne nieszczęścia człowiek staje się nieczuły, jeśli regularnie się powtarzają, a tak, niestety, było z masakrami. Niecały rok temu wojskowy psychiatra w bazie Fort Hood w Teksasie zastrzelił trzynaście osób, a nie dalej jak przed tygodniem kierowca z hurtowni piwa w Connecticut zabił ośmiu współpracowników. Ponadto Harrison jako prokurator musiał przywyknąć do morderstw, wypracować sobie chłodne podejście, bo emocje nie pomagały w doprowadzaniu zabójców za kratki.\nJuż miał wrócić do Dostojewskiego — coraz chętniej sięgał po klasykę, a że amerykańską całą znał, zwrócił się ku drugiej wielkiej literackiej nacji — kiedy z ekranu padło słowo, które sprawiło, że wziął pilota i podgłośnił.\nOwym słowem było „Queens”. Masakra rozgrywała się nie w odległym Teksasie czy sąsiednim Connecticut, tylko tutaj, w Nowym Jorku. W dzielnicy będącej pod jurysdykcją jego urzędu. To oznaczało, że jego wolny dzień dobiegł końca.\nI rzeczywiście, wypowiedzi reporterów zagłuszyła melodia America the Beautiful z odłożonej na stolik komórki. Bez spoglądania na wyświetlacz wiedział, kto dzwoni.\n— Włącz CNN — powiedziała Amanda Cooper swoim ciemnym, lekko nosowym głosem, tak przyjemnie brzmiącym w odróżnieniu od piskliwych głosików słodkich blondynek.\n— Właśnie zacząłem oglądać.\n— To nie przeszkadzam. Zdzwonimy się, jak będziemy wiedzieli więcej.\nOdłożyła słuchawkę bez żadnego „cześć” czy „na razie”. Kiedy trzeba było działać, jego młoda asystentka stawała się uosobieniem efektywności. Nie chciała ryzykować, że wskutek wymiany grzecznościowych zwrotów nie dotrze do nich jakiś istotny szczegół.\nHarrison skupił się na telewizyjnym obrazie, na którym z okien mieszkania w trzypiętrowej kamienicy buchał gęsty dym. Informację, przy jakiej ulicy znajduje się budynek, reporter już podał albo pominął, a Harrison sam nie potrafił zlokalizować, w której części Queens rozgrywa się ten dramat. Z relacji dziennikarza wynikało, że sprawca, a właściwie sprawczyni — co było nietypowe, w zdecydowanej większości takich masakr dokonywali mężczyźni — oddała najpierw strzały w tym mieszkaniu, potem je podpaliła i na piechotę udała się w stronę Jamaica Hospital Medical Center, strzelając po drodze do przechodniów. Wymienione w nazwie szpitala osiedle, Jamaica — bynajmniej nie zamieszkane w większości przez imigrantów z karaibskiej wyspy — umiejscowiło Harrisonowi zdarzenia. Skoro sprawczyni nie wzięła samochodu, podpalone mieszkanie musiało znajdować się w miarę blisko lecznicy.\nReporter oddał głos koledze, który stał przy policyjnych taśmach odgradzających wejście do szpitala. Ten zrobił na Harrisonie nieprzyjemne wrażenie, niezbyt potrafił ukryć, że bardziej cieszy go, że ma okazję relacjonować coś sensacyjnego, niż martwi tragedia ranionych i zabitych ludzi i ich rodzin. Na razie były trzy śmiertelne ofiary, dwie w tym podpalonym mieszkaniu, trzecią osobę kobieta zastrzeliła po drodze, bilans ze szpitala nie był jeszcze znany, ale dochodząca stamtąd kanonada uzasadniała obawy, że na tych trzech się nie skończy.\nNYPD i SWAT musiały dotrzeć na miejsce już po wejściu przez kobietę do szpitala, inaczej z pewnością nie dostałaby się do środka. Teraz nie miała szans na opuszczenie go inaczej niż w trumnie lub w kajdankach. Z zawodowego punktu widzenia to, czy zabójczyni przeżyje, interesowało Harrisona najbardziej. Nie chciał się do tego przed sobą przyznawać, ale wolałby, żeby dosięgła ją kula wystrzelona czy to z własnego, czy z policyjnego pistoletu. Przy takim czynie psychiatrzy obrony mieli szerokie pole do popisu i niejednokrotnie z dobrym skutkiem udowadniali, że sprawca działał w amoku, za który przecież nie odpowiadał.\nCNN wróciła do pierwszego reportera, bo ten miał najświeższe informacje: zidentyfikowano zwłoki w mieszkaniu, byli to 41-letni Richard Albrough i jego 8-letni synek Richard junior. Obaj zginęli od strzałów w głowę. Richard senior rozszedł się niedawno ze swoją żoną Nancey, zdobywając prawo do opieki nad chłopcem. Sąd uznał, że mający stałą pracę informatyk zapewni dziecku lepszy byt niż bezrobotna matka. Argumenty Nancey, że jest bezrobotna, bo utrzymywał ją mąż, a ona zajmowała się domem, sędziego nie przekonały. Z tych faktów reporter wnioskował, choć nie miał dowodów, że to Nancey Albrough dokonała zemsty na byłym mężu, a wiedząc, że nie będzie mogła zajmować się synem, zastrzeliła również i jego, by oszczędzić mu życia bez rodziców.\nTo nie wyjaśniało, dlaczego kobieta strzelała dalej i czego szukała w szpitalu, ale gdyby ta konkluzja była słuszna, mieliby do czynienia z tak zwanym rozszerzonym samobójstwem: zdesperowany człowiek najpierw zabija bliskie mu osoby, którym powinien zapewnić opiekę, ale nie jest w stanie tego zrobić (albo uważa, że nie da rady), a potem samego siebie. Nancey Albrough raczej nie zabijałaby synka, gdyby zakładała, że po tym wszystkim „tylko” trafi do więzienia.\nReporter oddał głos do studia, z którego rozemocjonowany prowadzący pochwalił się, że redakcja zdobyła film pokazujący przejście snajperki od mieszkania do szpitala. Harrison domyślił się, że zdobycie polegało na wypłaceniu okrągłej sumki przechodniowi, który miał na tyle odwagi i przytomności umysłu albo był na tyle chciwy i nierozsądny, że sfilmował strzelającą kobietę komórką, względnie pracownikowi jakiejś firmy, która miała w tamtym rejonie zamontowane kamery przemysłowe.\nPomylił się o tyle, że film został nakręcony normalną kamerą cyfrową, najwyraźniej z okien jakiegoś budynku po drodze. Obraz był kolorowy, kamera prowadzona pewną ręką. Harrison odnotował, że będą musieli zażądać wydania filmu i włączyć go do materiału dowodowego. Zwłaszcza że zauważył coś, co dało mu do myślenia. Kobieta trzymała broń nie pod tym kątem, pod jakim powinna, w każdym razie, jeśli…\nAnalizę obrazu przerwała mu komórka.\n— Oglądasz? — zapytała Cooper i nie czekając na potwierdzenie, dodała: — Na filmie w pewnym momencie jest zbliżenie jej twarzy, technicy porównali już je z wystawionym prawem jazdy, na 95 procent są pewni, że to rzeczywiście Nancey Albrough.\nZnowu rozłączyła się bez pożegnania, by nie przeszkadzać mu w śledzeniu relacji dłużej, niż wymagało podanie koniecznej informacji.\nFilm urwał się, kiedy zabójczyni zniknęła z pola widzenia — operator miał na tyle przyzwoitości, by nie filmować rannych ludzi, zwijających się z bólu na ulicy i wołających o pomoc, może sam pobiegł pomagać — i CNN wróciła do szpitala.\nReporterowi udało się dostać do środka i kamera pokazywała teraz salę porodową, co Harrison wywnioskował ze stojących tam inkubatorów, a dziennikarz chwilę później potwierdził jego obserwację. Inkubatory na szczęście były puste, bo Nancey Albrough ostrzeliwała się, wykorzystując je jako osłonę. Gdyby choć w jednym z nim znajdował się noworodek, policja nie mogłaby prowadzić wymiany ognia. Zwłaszcza że ten ogień nie był zbyt precyzyjny i na podłogę sypały się odłamki szkła i przestrzelone elementy wyposażenia. Na podłogę i na leżące tam zwłoki. Reporter poinformował, że zabitą jest akuszerka Kim Hu, która przed czterema laty odbierała poród pani Albrough. Dziecko urodziło się martwe, za co matka najwyraźniej winiła położną, skoro ją teraz zastrzeliła.\nHarrison, mimo że dziennikarze generalnie wzbudzali w nim niechęć, ich żądza sensacji nieodmiennie kojarzyła mu się z oczekiwaniami sępów, że lew zagryzie jakąś antylopę, by miały czym się pożywić, nie mógł nie przyznać, że odczuł podziw dla sprawności, z jaką zdobywali informacje — policja na tym etapie z pewnością nie wiedziała więcej, a być może swą wiedzę czerpała właśnie z telewizyjnej relacji — i dla odwagi reportera i kamerzysty. Weszli tam, gdzie świszczały kule, nie troszcząc się o to, że może ich ugodzić jakiś zabłąkany pocisk.\nNagle zobaczył, że Nancey Albrough chwyta się za ramię i wykrzywia twarz w grymasie bólu. Została trafiona! Z napięciem czekał, czy skłoni ją to do poddania się albo do zakończenia sprawy przez wycelowanie broni w samą siebie, ale nie. Zacisnęła zęby i podjęła wymianę ognia.\nHarrison usiłował dostrzec, czy do wkroczenia do akcji nie szykują się SWAT-owcy. Było to o tyle trudne, że kamera siłą rzeczy skupiała się na negatywnej bohaterce zdarzeń. Nic jednak się nie działo, okienna szyba nie rozprysła się w drobny mak pod butami komandosów, nie padał rozstrzygający strzał. Może dowódcy uznali, że skoro zabójczyni została osaczona i cywilom nie grozi już niebezpieczeństwo, należy wziąć ją żywcem. I że nie ma potrzeby narażać komandosów, skoro policja w sumie kontroluje sytuację. Atak przez okno wymagał niesłychanej koordynacji, policjanci musieliby zaprzestać ognia dokładnie w chwili wtargnięcia komandosów, żeby żadnego z nich nie postrzelić i żeby nie dać czasu kobiecie na zwrócenie się przeciwko interweniującym. Może zwlekano, licząc na to, że policyjny ostrzał zakończy się sukcesem, na co, wziąwszy pod uwagę zranienie napastniczki, były spore szanse.\nPonownie rozbrzmiała melodia America the Beautiful. Domyślił się, że Cooper postanowiła wykorzystać chwilowe ustabilizowanie się sytuacji na krótką konferencję.\n— Rozmawiałam z Goldsteinem, posłał już McWane’a i Shepparda do tej kamienicy.\nKapitan Bernard Goldstein był komendantem 103. Komisariatu Policji w Queens, a John McWane i Brian Sheppard należeli do jego najlepszych detektywów.\n— A CSI i Mike?\nMichael Sullivan pełnił obowiązki lekarza sądowego w podległym im dystrykcie.\n— Też już są. Sprawa medialna, ale zabójstwo jak każde inne, więc normalnie pracują.\nTo, że wiedzieli, kim jest sprawca, nie zwalniało z konieczności zabezpieczenia śladów i przesłuchania świadków. Te działania miały nie tylko doprowadzić do mordercy, kiedy pozostawał nieznany, ale służyły też zebraniu materiału dowodowego. W innym wypadku pierwszy lepszy obrońca z urzędu zapytałby na rozprawie, skąd wiadomo, że kule wyciągnięte z ciała ofiary pochodzą z broni jego klienta i że to on strzelał, po czym zażądałby uniewinnienia w związku z „uzasadnionymi wątpliwościami”. Z tych czynności nie można było zrezygnować nawet wtedy, gdyby pani Albrough na koniec się zastrzeliła albo zginęła od policyjnej kuli, bo zdarzenie musiało być udokumentowane. Poza wszystkim innym dogłębne wyjaśnienie sprawy mogło pozwolić na uniknięcie podobnych zdarzeń. Tyle że Harrison z biegiem lat miał coraz większe wątpliwości, czy da się wyciągnąć z takiej masakry wnioski, zwiększające w jakiś sposób bezpieczeństwo.\n— Mam też informację, której nie podali w telewizji, choć wydają się wiedzieć wszystko. — Amanda również była pełna podziwu dla obrotności dziennikarzy. — Ustaliłam, gdzie kura domowa nabyła takich umiejętności, że strzela jak wyborowy snajper.\n— Jak ustaliłaś?\n— Poszukałam jej w internecie.\nMimo że Harrison zaczął się posługiwać internetem jakieś piętnaście lat temu, to wciąż dziwił się, gdy znajdował w sieci przydatne dla postępowania informacje. Jakby rzecz, z którą człowiek pierwszy raz zetknął się po czterdziestce, nigdy nie była w stanie tak naprawdę na dobre wejść w jego życie.\n— Uprawiała strzelectwo, i to z niezłymi wynikami. W strzelaniu do rzutków kilka razy zdobyła mistrzostwo stanu, krajowego wprawdzie nie, ale była w pierwszej trójce i pojechała na olimpiadę.\n— Na którą?\n— U nas, w Atlancie, w dziewięćdziesiątym szóstym.\n— To już dosyć dawno.\n— Widać strzelania, podobnie jak jazdy na rowerze, się nie zapomina. Aha, już wtedy nazywała się Albrough, czyli małżeństwem z Richardem byli długo. Nic dziwnego, że jej odbiło. Jak kobieta jest z facetem niemal całe swoje dorosłe życie, a ten ją wyrzuca niczym zużytą ścierkę i jeszcze zabiera dziecko, to ma prawo zalać ją nagła krew.\n— Usprawiedliwiasz ją?\n— Bynajmniej. Ale nie sposób zamykać oczu na fakt, że coś ją sprowokowało, nie strzela do ludzi dla zabawy. Pomijam już kwestię, że nasze społeczeństwo dało jej karabin z ostrą amunicją do ręki, śrutem nie wyrządziłaby takich szkód.\n— Dlaczego śrutem? — nie zrozumiał Harrison.\n— Śrutem strzela się do rzutków — wyjaśniła Amanda — tak przynajmniej było w zasadach, które przeczytałam. Gdyby miała dostęp tylko do swojej sportowej broni, nie mielibyśmy czworo zabitych.\n— Jeśli przestępca potrzebuje broni, to ją zdobędzie — nie zgodził się Harrison. — Ostatnio takie masakry były w Niemczech, Finlandii i na Słowacji, a w żadnym z tych krajów obywatelom nie wolno posiadać broni.\n— Jednak najczęściej masakry zdarzają się w Sta…\nCooper zamilkła, ale Harrison, który śledził cały czas wydarzenia na ekranie, nie musiał pytać, co ją odciągnęło od rozmowy. Dalsze dwie kule trafiły Nancey Albrough: pierwsza w nogę, a kiedy wskutek bólu i zaskoczenia kobieta nie zdołała utrzymać równowagi i upadła, dostała postrzał w pierś. Po paru sekundach, w czasie których stało się jasne, że to ją unieszkodliwiło, znaleźli się przy niej dwaj policjanci. Jeden mierzył z pistoletu na wypadek, gdyby poderwała się do walki, a drugi najpierw kopnięciem usunął karabin z zasięgu jej rąk, a potem zbadał tętno, przykładając dłoń do szyi. Następnie powiedział coś do radiotelefonu. Harrison domyślił się co, widząc, że jego kolega nie opuszcza broni — zagrożenie nie minęło.\n— Żyje, wzywają karetkę.\n— Raczej pomoc, przecież są na miejscu w szpitalu — zauważyła przytomnie Amanda.\n— Racja. Miejmy nadzieję, że ją uratują.\nHarrison powiedział to szczerze, mimo wszystko nie życzył nikomu śmierci.\n— Oby, ale będziemy mieć przeprawę. — Cooper, choć wcześniej wypowiadała się niemal jak rzecznik obrony, stała jednak po stronie oskarżenia, i to z pełnym przekonaniem, nie należała do tych młodych prawników, którzy zaczepiali się w prokuraturze, nie dostawszy dużo bardziej intratnej pracy w kancelarii adwokackiej. Współczucie dla sprawcy i zrozumienie jego motywów nie oznaczało zgody na to, by zabijał ludzi lub uniknął kary.\n— I to niewąską. Ale łatwo prokuratorzy mają tylko w Chinach.\nŚledztwo potwierdziło informacje podane przez reporterów CNN i ustalenia samej Cooper. Nancey i Richard byli jedną z tych szczęśliwych par, które są ze sobą od liceum. Choć w ich przypadku szczęście w pewnej chwili się urwało. Dlaczego, to pozostało zagadką. Richard nie znalazł sobie młodszej kochanki, na miejsce Nancey nie wprowadziła się do domu żadna kobieta. Mężczyzna zresztą też nie i jedna z hipotez śledztwa, że za rozpadem małżeństwa Albroughów krył się tajony i tłumiony dotąd homoseksualizm męża, upadła. Wtedy detektywi skupili się na martwym noworodku, ale choć Nancey po tym porodzie się załamała i, jak wskazywały dokumenty, leczyła na depresję, to wedle zgodnej relacji świadków jej choroba bynajmniej nie wywołała zniechęcenia Richarda, przeciwnie, cały czas żonę wspierał. Sąsiedzi, znajomi i przyjaciele utrzymywali, że to było dobre i zgodne małżeństwo i że rozwód całkowicie ich zaskoczył. Ale ten brak zwiastunów rozpadu może wyjaśniał reakcję pani Albrough. Nagle, bez ostrzeżenia, z dnia na dzień znalazła się na bruku, odcięta od własnego dziecka.\nBiegli psycholodzy orzekli, że Nancey Albrough wskutek ekstremalnego stresu, poczucia całkowitej beznadziei i znalezienia się w sytuacji, z której nie widziała wyjścia, postanowiła ukarać tych, którzy jej zdaniem ponosili za to winę, czyli byłego męża oraz akuszerkę, i zabrać ze sobą na tamten świat synka, by go chronić, co może wydawać się absurdalne, ale z punktu widzenia osoby znajdującej się w takim stanie jak zabójczyni jest w pełni racjonalne. Zdania co do jej poczytalności były w badającym ją zespole podzielone: część oceniła, że diagnoza nie przeszkadza w uznaniu, iż pani Albrough przez cały czas wiedziała, że postępuje źle, a skoro rozróżniała dobro od zła, może zostać za swój czyn pociągnięta do odpowiedzialności, natomiast oponenci twierdzili, że diagnoza implikuje niepoczytalność, jeśli nie stałą, to przynajmniej okresową i postawienie pani Albrough przed sądem nie wchodzi w grę. Tę rozbieżność rozstrzygnęły wyższe tytuły naukowe zwolenników pierwszej opinii.\nPrzed posiedzeniem sądu strony umówiły się na rozmowę, by zobaczyć, czy uda im się dojść do porozumienia i zawrzeć ugodę. Tak naprawdę ani oskarżenie, ani obrona nie chciały procesu. Prokurator bał się, że ławę przysięgłych przekona słowo „amok”, które obrona będzie odmieniała przez wszystkie przypadki i wtrącała przy każdej sposobności przez cały czas trwania rozprawy, natomiast adwokat wcale nie miał pewności, czy sędziowie przysięgli oprą się presji krwawych zdjęć i płaczących rodzin, które straciły swoich bliskich.\nSpotkanie zaplanowano w szpitalu, w którym pani Albrough dokonała zamachu i w którym teraz leżała. Z początku jej stan nie pozwalał na przeniesienie, potem uznano, że skoro leży na innym oddziale, niż strzelała, i dzień i noc jest pilnowana przez policję, zemsta ze strony kolegów Kim Hu jej nie grozi. Oczywiście policjanci nie pilnowali Nancey Albrough, by ją chronić — było to niejako działanie uboczne — tylko żeby uniemożliwić ewentualną ucieczkę. Formalnie Nancey Albrough była aresztowana i miała postawiony zarzut czterokrotnego morderstwa pierwszego stopnia, spowodowania uszczerbku na zdrowiu jedenastu osób: jednego sąsiada, pięciu przechodniów, trzech pracowników szpitala i dwóch policjantów, których dosięgły, na szczęście nie zagrażając ich życiu, wystrzelone z jej karabinu kule, sprowadzenia zagrożenia dla zdrowia i życia wielu ludzi (zarówno przez strzelanie w publicznym miejscu, jak i podpalenie mieszkania), zniszczenia mienia znacznej wartości (tu również chodziło o podpalone mieszkanie, poza tym o podziurawione kulami samochody, zniszczone inkubatory i inny szpitalny sprzęt), a także zarzut nielegalnego posiadania broni, bo posłużyła się niezarejestrowanym karabinem. Gdyby doszło do procesu, Harrison planował naturalnie ograniczyć akt oskarżenia wyłącznie do morderstw, i to trzech, a nie wszystkich czterech. Ofiarę z ulicy, niejakiego Gerarda Pautlera, wedle ustaleń śledztwa nic z Nancey Albrough nie łączyło, był to przypadkowy przechodzień. Oczywiście jego śmierć nie stawała się przez to mniej ważna, ale najbardziej pasowała do takiej linii obrony, że sprawczyni działała w amoku, i adwokat postarałby się, żeby zdominowała rozprawę i przesłoniła pozostałe ofiary. Na szczęście Amerykanie nie byli tak bogaci jak Europejczycy i nie stać ich było na system oparty na zasadzie legalizmu: francuski czy niemiecki prokurator musiałby oskarżyć panią Albrough o wszystkie popełnione przez nią przestępstwa, choć nie przedłużyłoby to zasądzonego wyroku za same morderstwa ani o pół dnia. Harrison mógł zostawić sobie pozostałe przewiny pani Albrough w odwodzie, gdyby — na co jednak się nie zapowiadało — przysięgli uwolnili ją od najpoważniejszego zarzutu. Nie przypadkiem właśnie w USA Al Capone’a zamknięto za podatki.\nKiedy Harrison i Cooper weszli do jednoosobowej sali, adwokat już na nich czekał, widocznie przyszedł wcześniej, żeby jeszcze raz omówić strategię ze swoją klientką. Był to przystojny mężczyzna w kwiecie wieku i może dlatego Amanda Cooper nie obruszyła się na komplement, który wypowiedział pod jej adresem, zwracając się do prokuratora:\n— Ale ma pan śliczną asystentkę, ja nie mógłbym się skupić, gdybym miał pracować z taką pięknością.\nHarrison, widząc brak reakcji Cooper, która nie lubiła, by w pracy podkreślano jej urodę („nie jestem modelką, żeby to było istotne”), poczynił refleksję, że kobiety te same komplementy, które w ustach starych, brzydkich mężczyzn uznają za obleśne, od atrakcyjnych przyjmują bez zastrzeżeń.\n— Edgar Carston — adwokat przedstawił się Amandzie, z którą dotąd, mimo że pracowali przy tej samej sprawie — po przeciwnych stronach barykady — jeszcze osobiście się nie zetknął, na rozprawę aresztową, podczas której Cooper reprezentowała prokuraturę, przysłał zastępcę.\n— Miło mi, Mandy Cooper.\nAmanda mało komu pozwalała używać zdrobnienia, więc Harrison poczuł lekkie ukłucie zawiści, mimo że sam należał do tych uprzywilejowanych.\n— Przejdźmy do rzeczy.\n— Oczywiście. — Carston puścił rękę Amandy, jakby słowa Harrisona zawierały expressis verbis takie polecenie, i przeszedł do wezgłowia rannej. — Ale zanim przystąpimy do negocjacji, moja klientka chciała złożyć oświadczenie.\nPani Albrough z wysiłkiem uniosła się na poduszkach, twarz miała bladą, na czoło wystąpiły kropelki potu. Ze względu na jej ciężkie obrażenia sędzia przystał na wniosek obrony, by została w cywilnym szpitalu pod dozorem policji, a nie była przenoszona do więziennego.\n— Ten mężczyzna na ulicy, jego nie chciałam zabić…\n— Ale zabiła pani. Osierocił dwójkę kilkuletnich dzieci, na pogrzebie żona chciała wskoczyć za nim do grobu.\n— Strasznie mi przykro, naprawdę…\n— Pozostałych ofiar pani nie żal? Kim Hu nie ponosiła żadnej winy za to, że urodziła pani martwe dziecko. Sprawa była gruntownie badana i wówczas, bo złożyła pani doniesienie, i ponownie teraz, i zarzuty się nie potwierdziły, nie dopatrzyliśmy się żadnych nieprawidłowości ani w działaniach akuszerki, ani w prowadzonym dochodzeniu.\nW oczach Nancey pojawił się jakiś zimny błysk, zacisnęła usta, wyraźnie sygnalizując, że nic na ten temat nie powie.\n— Oświadczenie dotyczące przypadkowej ofiary ma być odnotowane w późniejszym protokole — przyszedł jej w sukurs adwokat.\n— Zwykle żal trzeba wyrazić za wszystkie czyny, żeby liczyć na łagodniejsze potraktowanie — zauważyła Cooper.\n— Owszem, ale ze względu na stan psychiczny mojej klientki można chyba odstąpić od tej reguły.\n— Dlaczego? — nie zgodził się Harrison. — To jest sięganie po przywileje przy odrzucaniu niedogodności, owszem, dość rozpowszechniona postawa, ale jeśli ktoś dopuścił się masowego morderstwa, to może powinien trochę urealnić swoje wymagania.\nCarston popatrzył na panią Albrough, jakby chciał dać jej do zrozumienia, że zgadza się z oskarżycielem, ale ta wykonała ledwie widoczny przeczący ruch głową.\nHarrison lekko westchnął.\n— Chciałem zaproponować dwadzieścia lat, ale w tej sytuacji o tak łagodnej karze nie ma mowy. Dwadzieścia pięć do dożywocia.\n— No, to równie dobrze możemy iść na rozprawę — zareplikował adwokat. — Moja klientka nie działała z niskich pobudek, nie zabijała dla pieniędzy czy dla zdobycia narkotyków, więc kara śmierci jej nie grozi, z tego samego powodu wątpliwe jest również, by sędzia dopuścił możliwość warunkowego zwolnienia dopiero po czterdziestu latach, a nie po dwudziestu pięciu.\n— Pana zdaniem zemsta nie jest niską pobudką?\n— Zemsta tak, rozpacz z powodu zmarnowanego życia i bezsilna złość na tych, którzy jej to życie zmarnowali, nie.\n— Bezsilna? Powystrzelała ich jak kaczki.\n— Bezsilna, bo niewidząca innego rozwiązania.\n— Pięknie by ten świat wyglądał, gdyby każdy skrzywdzony mógł bezkarnie ukatrupić swego krzywdziciela.\n— Może właśnie pięknie, bo każdy by się dziesięć razy zastanowił, zanim drugiemu wyrządziłby krzywdę.\n— To jakiej oferty oczekujecie? — Harrison spostrzegł się, że ta wymiana zdań nie ma nic innego na celu, jak pokazanie Mandy, że jest się błyskotliwszym od rywala. A przecież on nie rywalizował o tę dziewczynę, miał żonę, którą kochał i której nigdy by nie zdradził.\n— Dziesięć do piętnastu w zakładzie o złagodzonym rygorze.\n— Wziąwszy pod uwagę, że zabiła cztery osoby, wychodzi dwa i pół roku za jedno ludzkie istnienie. Za kradzież roweru można dostać więcej.\n— Chyba że ukradło się ten rower, by uratować komuś życie.\n— Pani Albrough, mordując, chciała kogoś uratować? — zdziwił się Harrison. — Kogo?\n— Chodzi mi o to, że kodeks karny to nie taryfikator mandatów, w którym nie ma widełek, przy ocenie przestępstwa trzeba brać pod uwagę wszystkie okoliczności. — Carston ani myślał się przyznawać, że chcąc zaimponować Amandzie, zagalopował się w swojej argumentacji. — Jak na przykład tę, że moja klientka mogła działać w amoku.\nProkurator skrzywił się na to słowo.\n— Amok nie jest pojęciem prawnym — włączyła się Cooper.\n— Nie jest — zgodził się adwokat. — Ale robi wrażenie na przysięgłych.\n— Podobnie jak dramatyczne relacje telewizyjne. A jeśli nawet uda się panu znaleźć takich przysięgłych, którzy ich nie widzieli, nie omieszkają tego nadrobić, zaglądając do internetu. Jeszcze gorzej dla was, bo będą mieli to na świeżo. Dwadzieścia do dwudziestu pięciu. — Cooper, składając ofertę, weszła trochę w prerogatywy Harrisona, ale było wiadomo, że ta pierwotna się nie ostanie, a na tym poziomie pięcioletni przedział stanowił kolejny „schodek”. To, że jej szef mówił wcześniej, że z początku chciał zaproponować dwadzieścia lat, było oczywiście mydleniem oczu. Przy targach trzeba mieć z czego opuszczać.\nCarston zrobił głęboko rozczarowaną minę człowieka, któremu na rozmowie kwalifikacyjnej w sprawie pracy zaproponowano dużo niższe wynagrodzenie, niż się spodziewał, i poprosił o możliwość porozmawiania ze swoją klientką na osobności. Prokuratorska para wyszła na korytarz.\n— Odgrywa teatr — uznał Harrison. — Powie, że ją przekonywał, ale przy dwudziestu latach klientka woli zaryzykować proces.\n— Zgodzisz się na piętnaście?\n— A ty jak uważasz?\n— Chyba rozsądny kompromis, wziąwszy pod uwagę, że proces w tej sprawie to loteria: może być wszystko, od uniewinnienia po bezwzględne dożywocie. No i zawsze jest szansa, że posiedzi trochę dłużej, wyrok od piętnastu do dwudziestu lat oznacza przecież, że może ubiegać się o warunkowe zwolnienie po odsiedzeniu tych piętnastu, a nie, że wtedy zostanie wypuszczona. Wcale niemała część podań o warunkowe jest odrzucana.\nHarrison nie skomentował tego, tylko podszedł do automatu z napojami, wrzucił jednodolarówkę i przyłożył palec do przycisku z logo coca coli.\n— Też chcesz? — wyciągnął odebraną puszkę w stronę Amandy.\n— Nie, dziękuję. Nie pijam niczego z cukrem.\nHarrison pokazał palcem na kolorystykę opakowania.\n— I tak świństwo. — Amanda wyraźnie nie była wyznawczynią kultu najbardziej amerykańskiego z napojów.\nLekki syk otwieranej puszki zaświadczył o tym, że jej przełożony ma w tej kwestii inne zdanie.\n— No i sama się ukarała, bo musi żyć ze świadomością, że zabiła synka — dodała Cooper.\nZdaniem psychologów, skoro Albrough nie zdołała popełnić samobójstwa od razu, ryzyko, że targnie się na swoje życie spadło. Nadal było wysokie, ale upływający czas (a w tej chwili nie miała fizycznej możliwości zabicia się) i antydepresanty dawały nadzieję, że jednak tej decyzji nie podejmie. Co oznaczało, jak słusznie zauważyła Amanda, funkcjonowanie z ogromnym poczuciem winy.\nByli na korytarzu sami, nie przechodzili tędy żadni lekarze ani pacjenci, dyżurujący policjant skorzystał z wizyty prokuratora, by pójść po ciepły posiłek. Tę pustkę zakłóciła dopiero wychylająca się ze szpitalnej sali głowa Carstona.\n— Proszę, jesteśmy gotowi.\nHarrison przepuścił swoją asystentkę w drzwiach, oboje zatrzymali się koło łóżka rannej i spojrzeli pytająco na jej obrońcę.\n— No cóż, ja bym przystał na waszą propozycję, ale to nie ja będę odsiadywał wyrok, a pani Albrough ma nadzieję, że w czasie procesu uda się uszczknąć jeszcze pięć lat. Musiałem jej wskazać, że istnieje ryzyko, że się nie uda, ale jako zobowiązany do reprezentowania jej interesów nie mogłem też zatajać, że taka szansa rzeczywiście istnieje.\n— Czyli od piętnastu do dwudziestu?\nAdwokat skinął głową.\n— Ale o żadnym złagodzonym rygorze nie ma mowy.\n— Nie upieramy się.\n— To w porządku. Panna Cooper przygotuje dokumenty i panu prześle.\n— Czy mogłaby pani dopisać na nich swój numer telefonu?\nAmanda lekko zaskoczona uniosła brwi. W sumie nie miałaby nic przeciwko randce z tym mężczyzną, sprawiał wrażenie sympatycznego, ale krępowała ją obecność Harrisona. O życiu prywatnym w biurze rozmawiali bardzo rzadko, zwykle jeśli w jakiś sposób łączyło się z prowadzoną przez nich sprawą, i teraz, gdyby się przy nim umawiała, czułaby się tak, jak gdyby nagle wybrała go na powiernika najbardziej intymnych zwierzeń.\n— Oj, nie, dziękuję. Adwokat i prokurator w jednej sypialni to nie jest dobry pomysł.\n— Szkoda. — Nie zabrzmiało to jak pusty frazes, widać było, że odmowa rzeczywiście sprawiła Carstonowi przykrość, ale nie nalegał.\nZamaszystym podpisem Harrison zaakceptował ugodę. Podlegała ona jeszcze zatwierdzeniu przez sąd, ale sędziowie rzadko odrzucali porozumienie obrony i oskarżenia. A i w tym wypadku zapowiadało się na formalność, bo nie zachodziła żadna z okoliczności, która skłaniała sędziów do takiego kroku. Kara nie odbiegała, a na pewno nie w sposób rażący, od na ogół wymierzanej za podobne przestępstwa, nie było również obawy, że pani Albrough podczas posiedzenia sądu odmówi wyjawienia szczegółów swojej zbrodni, bo przecież wszyscy je znali. Pewien problem stanowiła odmowa przeprosin ze strony oskarżonej — żałowała tylko jednej ofiary — gdyż przy takich zatwardziałych przestępcach zdarzało się sędziom uznawać, że przeciętna kara jest za łagodna. Na szczęście brak skruchy równoważyła motywacja: Albrough zabijała w sumie z rozpaczy, a nie dla pieniędzy, narkotyków czy rozgłosu, bo i tacy seryjni zabójcy wzorem Herostratesa się znajdywali.


Szlak Zamków Gotyckich cz.2 - iPanek\nSzlak Zamków Gotyckich cz.2\nW pierwszej części tekstu o Szlaku Zamków Gotyckich w Polsce przedstawiliśmy warownie, które znajdują się w części pomorskiej tego szlaku. Znajdują się tam między innymi zamek w Malborku, Zamek Gniew, czy najbardziej na zachód wysunięty krzyżacki zamek w Bytowie. W części drugiej przedstawimy twierdze, które zlokalizowane są w dzisiejszym województwie warmińsko-mazurskim.\nPierwotnie ulokowano tu drewniany dwór rycerski, którego powstanie datuje się na 1270 rok. Ostródzki dwór od początku pełnił rolę ośrodka administracyjnego, gospodarczego i wojskowego centrum, przy którym zaczęła powstawać niewielka osada, która w 1329 roku uzyskała przywilej miejski z rąk komtura dzierzgońskiego, Lutra z Brunszwiku, późniejszego wielkiego mistrza krzyżackiego. W 1341 roku w Ostródzie utworzono komturstwo, które stanowiło wyższą jednostkę państwa krzyżackiego, któremu podlegały ośrodki administracji krzyżackiej w Nidzicy, Dąbrównie, Olsztynku, Działdowie i Iławie. Było to jedno z większych i ważniejszych komturstw w tej części państwa zakonnego – ze względu na przygraniczny charakter i położenie na szlaku handlowym, prowadzącym z Mazowsza nad Bałtyk. Miasto rozwijało się, tworząc własny system obronny, składający się z naturalnych kanałów rzeki i murów obronnych z trzema bramami wjazdowymi. W tej sytuacji, w efekcie zwiększonej roli administracyjnej i gospodarczej, Krzyżacy podjęli decyzję o rozbudowie również swojej siedziby.\nBudowę murowanego z cegły zamku w jego pierwotnym kształcie rozpoczął w połowie XIV wieku ówczesny komtur Günter von Hohenstein. Nową budowlę wzniesiono planie kwadratu i obejmował 4 skrzydła, bramę wjazdową i most zwodzonym. Budowę warowni przerwał w 1381 roku najazd litewskiego księcia Kiejstuta, a po Bitwie pod Grunwaldem miasto poddano siłom polskim. Niektórzy historycy podają, że w zamkowej kaplicy złożono na krótko ciała poległych w bitwie wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena i komtura ostródzkiego Gamratha von Pinzenaua.\nOd 21 lutego do 31 marca 1807 roku na zamku rezydował Napoleon Bonaparte, toczący w tym czasie kampanię pruską pierwszej wojny polskiej. Zajmował pokój na pierwszym piętrze północnego skrzydła. Stąd dowodził wojskiem i administrował cesarstwem. Obecnie, od połowy lat dziewięćdziesiątych, zamek jest siedzibą miejskich instytucji kultury – muzeum, centrum kultury i biblioteki i wciąż kontynuowane są prace konserwatorskie i renowacyjne obiektu.\nBudowa zamku rozpoczęła się około 1370 roku, a już w 1409 roku zaczął w nim rezydować krzyżacki prokurator. W 1410 roku zamek został zajęty przez wojska polskie. Od połowy XV wieku nidzicka warownia zmieniała „właścicieli”, którzy dzielnie odpierali kolejne ataki. W 1812 roku zamek zajęły wojska francuskie podległe Napoleonowi. Niestety w wyniku ich działalności Zamek został prawie doszczętnie zdewastowany, a w latach 1828–1830 przebudowano go na sąd i więzienie. W zimie 1945 roku wojska radzieckie zbombardowały zamek, który po wojnie ostatecznie został odbudowany, odrestaurowano także historyczne malowidła w kaplicy i refektarzu. Dziś nidzicki Zamek jest siedzibą hotelu i restauracji, działa też w nim Muzeum Ziemi Nidzickiej i bractwo rycerskie, a wokół budowli rozpościera się XIX-wieczny park.\nOlsztyński zamek zaczęto budować w 1346 roku, na tradycyjnym planie czworoboku. Jego architektura była bardzo podobna do zamków krzyżackich, jednak jego świeckie przeznaczenie sprawiło, że rozkład pomieszczeń był z goła inny. W drugiej połowie XIV wieku do budowli dobudowano okrągłą wieżę, a do zamku dostać się można było przez most zwodzony, a dostępu do niego broniła fosa zasilana wodą z rzeki Łyny. W XVI wieku podwyższono mury obronne zamku i połączono je z systemem miejskim, jednak sam zamek pozostał samodzielną warownią. W 1410 roku Olszyn w raz z zamkiem przyłączono do Polski, a w 1516 roku administratorem kapituły warmińskiej został Mikołaj Kopernik. Niestety w XVI wieku budowla została ograbiona przez Szwedów, a po rozbiorach Polski majątek Biskupa Warmińskiego zajęty został przez państwo pruskie. Po 1845 roku Olsztyńską twierdzę przemianowano na muzeum i rozpoczęto jej odbudowę i restaurację. Dziś odbywają się tu imprezy i festyny, a sam zamek jest ważnym elementem staromiejskiej zabudowy Olsztyna.\nLidzbarska warownia jest dziś zdecydowanie najpiękniejszym i najbardziej okazałym krzyżackim zamkiem w województwie warmińsko-mazurskim. Sam Lidzbark Warmiński zyskał rozgłos, gdy wyznaczono go na siedzibę biskupów, którzy od 1243 roku sprawowali na Warmii władzę duchowną i świecką. Budowa zamku zajęła 50 lat (1350- 1401), a oprócz części głównej na podzamczu powstały także kuźnia miedzi, tartak, młyn, stajnia i spichlerze sprawiając, ze Lidzbark stał się praktycznie samowystarczalną twierdzą. Na mocy postanowień II pokoju toruńskiego w 1466 roku Warmia została przyłączona do Polski. Od tej pory aż do 1795 na zamku lidzbarskim rezydowali wybitni Polacy, znakomici przedstawiciele kultury polskiej: Łukasz Watzenrode, Mikołaj Kopernik, Stanisław Hozjusz, Marcin Kromer, czy Ignacy Krasicki. Stworzyli oni tutaj liczący się w Europie ośrodek kulturalny, który wyznaniowo i politycznie stał w kontrze do luterańskiego dworu książęcego w Królewcu. Pod koniec XVI wieku rezydencja lidzbarska zatraciła charakter obronny i przekształciła się w okazały dwór książęcy, bogato wyposażony w wytworne sprzęty, biblioteki i dzieła Pomieszczenia zamkowe przystosowano do nowych funkcji, dzieląc je na mniejsze i ozdabiając bogato malowidłami. Najciekawszą rozbudowę przeprowadził na zamku biskup Jan Stefan Wydżga, który w skrzydle południowym wzniósł barokowy pałac zaprojektowany przez Włocha Issidore Affaiti.\nW zamku, na przestrzeni lat mieszkało ośmiu ostatnich biskupów polskich. Kres świetności rezydencji biskupiej przyniósł zabór Warmii przez Prusy w 1772 roku. Ostatnim biskupem warmińskim, rezydującym na zamku lidzbarskim, był Ignacy Krasicki, po którego wyjeździe w 1794 roku opuszczona budowla stopniowo niszczeje. Na początku XIX wieku zamek został zdewastowany i przerobiony na koszary, a następnie na sierociniec i szpital zakonny. Pierwsze kompleksowe prace konserwatorskie rozpoczęto w 1927 roku. Wtedy też powołano Muzeum Zamkowe.\nPierwsze wzmianki o budowli warownej w Kętrzynie pochodzą z 1342 roku. Wtedy to w osadzie o nazwie Rast, Krzyżacy wybudowali drewnianą twierdzę i nazwali ją Rastenburg. Zadaniem strażnicy była obrona państwa zakonnego przed litewskimi wojskami, ale budowla pełniła też rolę bazy wypadowej na tereny Litwy. Rastenburg był dwukrotnie zdobywany przez Litwinów i tyle razy odbudowywany. W 1357 roku zapadła decyzja o budowie murowanego zamku, który miał być bezpieczniejszym schronieniem dla rycerzy zakonu. Dzięki obecności i działalności w tym miejscu krzyżackiego prokuratora okolice zamku prężnie się rozwijały tworząc niewielkie miasto. Jak większość tego typu budowli, także kętrzyński zamek przechodził z rąk krzyżackich w polskie, a następnie pruskie. Warownia była też kilkukrotnie przebudowywana, a w okresie międzywojennym mieściły się w niej mieszkania urzędników miejskich. Podczas II Wojny Światowej na terenie zamku zlokalizowano schron przeciwlotniczy, ale nie uchroniło to średniowiecznej twierdzy przed kompletnym zniszczeniem i spaleniem przez przechodzące tędy wojska radzieckie. Zamek odbudowano w latach 60-tych XX wieku przywracając mu jego gotycki charakter. Obecnie mieści się tu biblioteka miejska, siedziba bractwa rycerskiego oraz muzeum.\nBudowę zamku w Rynie rozpoczęto na polecenie wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Winricha von Kniprode około 1377 roku. Twierdza początkowo miała być miejscem, z którego dogodnie można było prowadzić ataki na wyznaczone cele na Litwie. Pierwotnie budowla miała mieć tradycyjny dla zamków gotyckich kształt prostokąta, jednak w pierwszej fazie budowy powstał tylko jeden budynek do wysokości pierwszego piętra i część budynku drugiego. Prace budowlane kontynuowane były z inicjatywy wielkiego mistrza Konrada von Wallenrode, który chciał przekazać zamek w Rynie na siedzibę nowego komturstwa dla swojego brata Fryderyka. Podniesiono wtedy parterowe skrzydło południowo-wschodnie budując nad nim kaplicę i inne niezbędne pomieszczenia. Po klęsce w bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku zasięg budowy ograniczono do czworokąta murów z jednym budynkiem gotyckim wzdłuż wschodniego boku. W swojej kilkusetletniej historii zamek był siedzibą komturów i wójtów krzyżackich, a w połowie XVI wieku rezydowali w nim starostowie księcia pruskiego. Twierdza została zdobyta i spalona przez Tatarów podczas Potopu szwedzkiego w 1657 roku, a w XIX wieku został przebudowany przez władze pruskie na więzienie. Po II Wojnie Światowej w zamku mieścił się dom kultury, muzeum i urząd miasta, a obecnie w tej dawnej krzyżackiej twierdzy mieści się 4-gwiazdkowy hotel.\nSzlak Zamków Gotyckich biegnie przez malownicze i niezwykle atrakcyjne pod względem turystycznym tereny województwa pomorskiego i warmińsko-mazurskiego. Warto zajrzeć także do mniejszych miejscowości i samemu poszukać śladów średniowiecznej historii, które wciąż widoczne są w krajobrazie północnej Polski.\nJesienna, weekendowa promocja\nKia Ceed - oswojony tygrys


Amp media : Media, Reklama, Internet, PR, Telewizja, Radio - najnowsze wiadomości tylko na WirtualneMedia.pl\nArtykuły dla tagu: AMP Media\nGrupa AMP Media dla dystrybutora marki Gletcher 2020-08-07\nGrupa AMP Media przygotowała kampanię pod hasłem "Sierżant Gletcher na Tropie Marki", która promuje sklep internetowy bron.pl - wyłącznego dystrybutora marki Gletcher w Polsce.\nJacek Staszek: z Allegro do AMP Media2013-04-10\nJacek Staszek, były dyrektor handlowy w Grupie Allegro, został doradcą zarządu oraz osobą odpowiedzialną za dział client service w Grupie AMP Media.\nGrupa AMP Media wprowadza markę PoProstu.Net2011-08-11\nEdycja.pl w nowej odsłonie2010-12-13\nGrupa AMP Media dla Domat2010-11-24\nGrupa AMD Media stworzyła dla działającej w branży budowlanej firmy Domat internetowy sklep e-Domat.pl.\nGrupa AMP Media stworzyła OutletMilitarny.pl2010-10-11\nW sieci pojawił się nowy sklep internetowy z markowymi produktami z branży militarnej.\nStartuje Multideco.pl - e-sklep z wystrojem imprez2010-08-20\nUdostępniono sklep internetowy Multideco.pl oferujący elementy wystroju imprez okolicznościowych. Serwis przygotowała Grupa AMP Media.\nOutletMeblowy.pl reklamuje zimową wyprzedaż2010-01-28\nW internecie trwa kampania reklamowa wyprzedaży w e-sklepie OutletMeblowy.pl. Przekaz podkreśla, że zniżki sięgają 70 proc.\nMetamorfoza serwisu OutletMeblowy.pl2009-11-03Pod hasłem "Ekskluzywne marki na każdą kieszeń" ruszył w nowejodsłonie internetowy sklep www.OutletMeblowy.pl.


Królestwo Geriadoru (jarl. Geriadorkingeriget, Kingeriget Geriador, Geriador) – państwo jarlingów na północy, obejmujące swoim zasięgiem cały Helegeriador aż do Zimnego Potoku na południu.\nNowo powstałe Królestwo Geriadoru odwołuje się do przedapokaliptycznego państwa o tej samej nazwie, które wyodrębniło się z Imperium i stało w opozycji do Cesarstwa, a które swoje korzenie miało jeszcze w starożytnym jarlacie.\nStolicą Geriadoru było i jest miasto Garlan.\nPaństwo jarlingów proklamowane zostało 1 listopada 1610 [18 maja 2021] po odbiciu miasta Garlan z rąk potworów i bandytów przez jarlingów z gildii Synowie Północy oraz Stygger fra Norslund. Jarlingowie uciekli na północ przed prześladowaniami ze strony totalitarnego Państwa Tasandorskiego.\nGeriador, w przeciwieństwie do Tasandory, posiada zdecentralizowaną władzę, gwarantującą wolność i opiekę wszystkim bez względu na rasę i wyznanie. Władzę reprezentacyjną sprawuje król, którego obecnie zastępuje regent Halrand Wulfrost, wykonawczą zaś – Bjorngnar, władca Garlan, któremu podlega czterech kanclerzy.\nOficjalną barwą Geriadoru jest tzw. płomienny brąz. Przedzielony białym pasem, stanowi chorągiew królewską.\nMłode, reaktywowane królestwo zmaga się z wieloma problemami, będąc w konflikcie z Tasandorą i stanowiąc swego rodzaju ostatnie schronienie dla wielu wolnych ludów Nelderim.


Romain Zago przerywa milczenie! Opowiedział o rozwodzie z Joanną Krupą! | przeAmbitni.pl\nPopularne PopularneTerazTydzieńMiesiąc Elegancka Torbicka, biust Kazadi i inni na premierze filmu Valerian i Miasto Tysiąca Planet!1 John Heard – ojciec “Kevina samego w domu” nie żyje!2 Pierwsze wyjście Rosati z brzuszkiem!3\tRomain Zago przerywa milczenie! Opowiedział o rozwodzie z Joanną Krupą! Cezary Wiśniewski11 lipca 2017101 odsłonymodanewsshowbiz0 komentarzy101 odsłony 0\tTo definitywny koniec małżeństwa Joanny Krupy i Romaina Zago! Przeczytajcie co zdradził jej były mąż w wywiadzie!\nJak doniósł Pudelek, wczoraj w USA zostały podpisane papiery rozwodowe modelki i biznesmena. Para ponoć rozstała się w zgodzie, bez wszelkich roszczeń. Polecamy – Z ostatniej chwili: Joanna Krupa już po rozwodzie\nKilka dni temu Joanna dodała post na swoim fanpagu, w którym napisała\n“Otwieram nowy rozdział, z głową pełną pomysłów i motywacji do działania. “\nDzisiaj z kolei została opublikowana pierwsza część wywiadu z byłym mężem modelki dla Faktu:\n“Joanna jest jedną z najseksowniejszych kobiet jakie obecnie żyją. Dla mnie po ślubie stała się właściwie jedyną najbardziej seksowną kobietą na całej planecie. Nasze rozstanie tego nie zmienia i wierzę, że zawsze będzie dla mnie najbardziej seksowna…”\nZapytany przez dziennikarza Faktu, kiedy zdecydował się na zakończenie związku odpowiedział:\n” Tak naprawdę nigdy nie zdecydowałem, że poproszę Joannę o rozwód. Po prostu pozwoliłem sobie na chwilę szczerości pod koniec zeszłego roku, kiedy zdałem sobie sprawę, że moja żona zamiast być głównie moją żoną, jest bardziej poślubiona karierze i fanom. Nie mieliśmy typowej rodziny z dziećmi i zaczęło mi to w końcu przeszkadzać. Wracałem do domu po całym dniu pracy i komunikowałem się z Joanną tylko za pomocą Skype’a czy FaceTime’a, bo ona ciągle przez pracę podróżowała po świecie. A ja chciałem mieć prawdziwy dom z żoną u boku. Naprawdę bardzo marzyłem o dzieciach…“\nRomain ujawnił także, że nie zdradził Joanny i żadnej innej kobiety w ich związku nie było:\n“Nie ma i nie było innej osoby w naszym związku. Chciałem zaznaczyć, że za nasze rozstanie odpowiada moja złość. Odległość jaka nas dzieliła, tworzyła dystans. Byłem oburzony, że Asia zawsze przedkłada swoją karierę nad nasz związek, wiedząc, że jesteśmy dalecy od doskonałości i wiele spraw czeka na rozwiązanie”.\nCóż, nam jest bardzo przykro. Joanna zawsze z wielką radością opowiadała o swoim małżeństwie, które już jest przeszłością..\nZobcz też – Lewandowscy wydali oświadczenie w sprawie fałszywej zbiorki na chorego chłopca\nJoanna Krupakrupa małżeństwoRomain ZagorozwódPoprzedni wpisBeata Kozidrak: Dobrze wyglądam bez makijażu. Na wakacjach się nie maluję.Następny wpisJulia Wieniawa bez makijażu! Wygląda ZACHWYCAJĄCO!Cezary Wiśniewski Powiązane posty Patryk Grudowicz – Debiut Roku zdradza kto jest jego największym rywalem!\nCezary Wiśniewski30 maja 2017 Joanna Krupa z siostrą ratują kurczaka!\nmttqk7 września 2014 Jak wyglądała Joanna Krupa na promocji swojego programu?\nmttqk6 marca 2017 PILNE: Joanna Krupa i Avant Models zawieszają współpracę!\nKuba Laskowski12 czerwca 2017 Joanna Krupa zastąpi pieski dzieckiem? Mamy odpowiedź


Jak to w końcu jest z tą notyfikacją pomocy publicznej dla górnictwa? - Górnictwo\nO dramatycznej sytuacji branży świadczy wynik finansowy netto górnictwa po 4 miesiącach br. Wyniósł on minus 800 mln 600 tys. zł.\nWychodzi na to, że polski rząd niby prowadzi negocjacje z Brukselą w tej sprawie, ale tak naprawdę chodzi głównie o to, by jakoś przeciągnąć tę sprawę do jesiennych wyborów parlamentarnych - mówi portalowi wnp.pl Krzysztof Tchórzewski, poseł Prawa i Sprawiedliwości, były wiceminister gospodarki.\nDecyzją Rady UE nr 787 z 2010 roku można wesprzeć pomocą publiczną tylko te kopalnie, które zostaną przeznaczone do likwidacji. W środowisku górniczym wskazują, że warunkiem przyznania pomocy publicznej dla górnictwa jest likwidacja kopalń, w terminie - do końca 2018 roku.\nprawnik, 24.06.2015 23:25\npiszesz jak naćpany , albo niewyspany , prezes powinien to wnieść do sądu i skończyło by się pisanie byle co i o byle czym , to co (...)\nEd, 24.06.2015 23:08\nDziwne, że jeszcze ktokolwiek chce z nimi współpracować czyt. "kredytować" pasożyta żyjącego na koszt wszystkich wokół.\nmiki, 24.06.2015 20:05\na w czyim imieniu ty się wypowiadasz ? jesteś pokrzywdzony ?\nJak najbardziej. Moja firma dostarczyła KW produkty za ok 40 mln zlotych, przy (...)\nskarbowy, 24.06.2015 16:20\nMoże trzeba pisać do Komisji Europejskiej, że KW oprócz niedozwolonej pomocy publicznej sama sobie udziela kosztem dostawców niedozwolonej pomocy (...)\nArek, 24.06.2015 15:12\nJak JSW weszła na giełdę do Warszawka ściągnęła całe 5,5 mld, które miały być na inwestycje. Teraz spółka jest na skraju upadłości to (...)\nzapomnijcie o notyfikacji, 24.06.2015 13:35\nNie ma szansy na notyfikację . Rząd udzielając KW ukrytą i nielegalną pomoc publiczną chce rękami unii europejskiej zlikwidować wszystkie (...)\nGość, 24.06.2015 11:56\nno moze PO zaognia, bo faktem jest, ze nie maja jaj powiedziec "veto", ale jakie pomysly ma z drugiej strony PiS? taki sam folklor i brak (...)\nPoszkodowany, 24.06.2015 11:29\nlistonosz, 24.06.2015 11:22\nGall_Anonim, 24.06.2015 10:56\nNie będzie żadnej notyfikacji pomocy publicznej przez KE, bo to jest niezgodne z jej założeniami. To wszystko co dzieje się w Polsce dla (...)


W Karkonoskim Parku Narodowym pozostają zamknięte wyłączone na zimę szlaki letnie. Mimo, że śniegu ubywa, nadal występuje zagrożenie lawinowe i nie ustąpił śnieg w tzw. Rynnie Śmierci na Drodze Jubileuszowej czy na żółtym szlaku do Śnieżnych Kotłów. Zamknięty z powodu remontu pozostaje szlak zielony od grupy skalnej Pielgrzymy do Przełęczy Karkonoskiej, z powodu zagrożenia lawinowego i zagrożenia osunięciami czerwony przez Kocioł Łomniczki, żółty od schroniska Pod Łabskim Szczytem do Śnieżnych Kotłów, zielony przez Łabski Kocioł w kierunku Śnieżnych Stawków do Rozdroża Pod Wielkim Szyszakiem, niebieski od Domku Myśliwskiego do Samotni, żółty przez Biały Jar i “Droga Jubileuszowa” na Śnieżkę. Z powodu ochrony cietrzewi i sokołów wędrownych zamknięty pozostaje odcinek szlaku niebieskiego od Przełęczy Okraj do Skalnego Stołu i odcinek szlaku zielonego z Polany przez morenę Kotła Wielkiego Stawu do grzbietowego szlaku czerwonego.\nAutorką zdjęcia jest Joanna Kuś z KPN.\nZamknięte szlaki turystyczne – mapka\n← Plac zabaw przy Zjednoczenia Narodowego Lany poniedziałek na wesoło. Śmigus-dyngus MEMY. Święta wielkanocne z humorem i dystansem [22.04.2019 r.] →


Jak wygląda pchła kocia? | Zwierzaki\nZwierzaki > Questions > Kot > Jak wygląda pchła kocia?\nJak wygląda pchła kocia?\nZadaj pytanie › Kategoria: Kot › Jak wygląda pchła kocia?\nPiotr zapytał 5 miesięcy temu\nJak wygląda pchła kocia? Znalazłem na moim kocie jakiegoś robaka i nie jestem pewien, czy to może być właśnie to…\nPytasz, jak wygląda pchła kocia, dlatego na początku warto zaznaczyć, że pchły, które pasożytują na kotach to dokładnie te same robaki, które może spotkać na psach, czy innych zwierzętach. Ich rozpoznanie nie jest szczególnie trudne.\nPchłę widać gołym okiem. Jej wielkość może wynosić nawet kilka milimetrów, a ciało jest charakterystycznie spłaszczone (dzięki czemu zgniecenie tego pasożyta może być prawdziwym wyzwaniem). Pchły są najlepiej widoczne na jasnej sierści, ponieważ ich kolor jest ciemny – od jasnobrązowego po niemal czarny. Charakterystyczną cechą tych pasożytów są także odchody, które przypominają nieco czarny łupież i również są doskonale widoczne na jasnej sierści.\nCo ciekawe, jeżeli pasożytów jest relatywnie mało, mogą rzadko pojawiać się na wyższych warstwach sierści. Szukaj ich bliżej skóry, najlepiej w okolicach uszu i pach. Pamiętaj o tym, że pchły gryzą także ludzi, a im jest ich więcej, tym trudniej jest się ich pozbyć, dlatego działaj jak najszybciej. Więcej informacji o pchłach u kota znajdziesz tutaj: https://zwierzaki.pl/pchly-u-kota.


Psychodeliczne Kaszuby | neurogroove.info\nstrona główna › blogi › nepenthe's blog ›\n80 grzybów typu Psilocybe Semilanceata.\n2 razy miks 25B/25C-NBOMe, marihuana dośc często.\nNepenthe, pon., 20/10/2014 - 07:06\nPsychodeliki wkradły się do mojego życia zupełnie niespodziewanie. Pamiętam siebie sprzed trzech lat i muszę przyznać, że kiedyś nie do uwierzenia było dla mnie zażywanie tak mocnych substancji. Los miał najwidoczniej w stosunku do mnie nieco inne plany. Stało się, ciekawość i fascynacja ostatecznie wygrała z silną wolą. Dnia 18 października postanowiłem zjeść te owiane mistyczną tajemnicą, niepozorne grzybki. Duża ilość jak na pierwszy raz wynika z tego, iż dzień wcześniej zarzuciliśmy z kolegą po półtora blottera miksu 25B/25C-NBOMe. Obawiając się tolerancji krzyżowej (wydaję mi się, że zupełnie niesłusznie) przyjąłem dwukrotną dawkę. To tyle tytułem wstępu. Opowiem teraz nieco o Set & Settings.\nWyjazd na domek zaplanowaliśmy o godzinie 19:00 w piątek 17 października. Wraz z trzema kolegami (chcąc pozostać w miarę anonimowy będę używał tylko pierwszych liter) K., B. oraz M. zaopatrzyliśmy się w stosunkowo niewielką, jak się później okazało, ilość MJ. Do tego zakupiliśmy także wspomniane wyżej blottery. Około godziny 21 byliśmy już na miejscu. Domek kolegi K. jest piękny. Utrzymany w górskim stylu, z drewnianą elewacją oraz drewnianym wykończeniem w środku. Niezapomnianego uroku i klimatu dodaje również rozpalony kominek, którego gra świateł i cieni płatała nam na psychodelikach różne figle. Można powiedzieć, że lokalizacja wręcz idealna do "podróży". Krótko przed 22 wraz z K. wszamaliśmy kartony. Faza po NBOMe'ach nadaje się na kolejny trip raport, w związku z czym pominę tę część historii. Położyliśmy się spać o godzinie 4:20 dość mocno pijani.\nNastępnego dnia obudziliśmy się krótko przed 14, dobrze wypoczęci i pełni sił. Zjedliśmy śniadanio-obiad i wyruszyliśmy szperać w lokalnych łąkach. Po sprawdzeniu jednej miejscówki znajeźliśmy tylko pojedyńcze sztuki łysiczek, jednak nie zniechęciło to mnie i kolegi M. Podczas gdy K. oraz B. udali się w kierunku domku, my dzielnie buszowaliśmy w trawie. Łąki były odpowiednie: kępy trawy krótszej i dłuższej, pasące się konie. Pogoda również była iście grzybowa. W końcu się udało, znalazłem pierwszą w swoim życiu rodzinę psylocybków, która liczyła 20 parę sztuk. Takich stad znaleźliśmy jeszcze kilka więc do domku przynieśliśmy około 150 grzybków. Ciężko określić moje uczucia co do tego zbioru. Z jednej strony czułem ekscytację a z drugiej... jakby pustkę. Kolega M. zażyczył sobie 30 sztuk pokrojonych na małe kawałki, wrzucone do jogurtu pitnego. B. poprosił o 40 sztuk, K. odpuścił tego dnia fazowanie a ja, coż, ja wszamałem resztę, czyli 80. Wraz z B. posiekaliśmy nasze porcje na małe kawałki a następnie dodaliśmy je do kanapek z pasztetem i ogórkiem. B. utrzymuje, że smak w cale nie był taki zły, natomiast ja musiałem zapijać swoją bułkę Nestea i momentami było naprawdę ciężko. O godzinie 20:05 było już po sprawie. Teraz pozostało nam tylko czekać.\nPo niespełna 20 minutach zacząłem odczuwać napływające fale dziwnych emocji, wrażeń. Leżałem na łóżku wraz z kolegą M., zaś B. i K. poszli wygrzać się w saunie. Pamiętam dokładnie moment kiedy wiedziałem już, że grzyby wejdą mocno. W celu załatwienia potrzeby fizjologicznej oraz skontrolowania źrenic po 40 minutach wstałem z łóżka. Wtedy się zaczęło. Poczułem bardzo charakterystyczny dla mnie objaw zażycia środku psychodelicznego. Mianowicie uda rozbolały mnie tak, że ledwo mogłem chodzić. Bardzo specyficzny bodyload, jednak nie kojarzę tego uczucia jako nieprzyjemne. Dotarłem do toalety i zerknąłem w lustro. Źrenic emiałem już dosyć mocno rozszerzone, byłem podekscytowany. Dzieliłem się swoimi odczuciami z kolegami. Co chwilę zaglądałem do sauny i opowiadałem jak się czuję. W miarę szybko wróciłem jednak na kanapę i usiadłem koło M. Niedługo potem dołączyła do nas pozostała dwójka. B. też stwierdził, że zaczyna się czuć coraz dziwniej i zupełnie się tego nie spodziewał. Przytaknąłem mu po czym obydwoje zaczęliśmy się śmiać. M. również dostał niesłychaniej śmiechawki. Zrobiło się bardzo wesoło, w telewizji leciał James Bond, którego oglądało się wręcz wybitnie. Niespełna o 22 K. już mocno chrapał. Zostaliśmy tylko we trójkę. Świadomi, chociaż nie do końca. Kolega M. zrobił się bardzo cichy. Prawie w ogóle się do nas nie odzywał, zamknął się w sobie. Zaczął się pierwszy natłok dziwnych myśli, jednak towarzystwo B., z którym chodziłem do gimnazjum, skutecznie odciągało wszystkie przykre rozterki. Wspominaliśmy, wiedzieliśmy, czuliśmy. Więź była niesamowita, czułem, że ten człowiek dopiero teraz po raz pierwszy się przede mną otwiera. Było naprawdę rewelacyjnie. Zasugerowałem odetchnięcie świerzym powietrzem i zapalenie papierosa na tarasie. Wszyscy w trójkę zgodnie ubraliśmy się i wyszliśmy na dwór. Dodam tylko, że musiałem wyglądać przekomicznie, ponieważ cały czas miałem problemy z koordynacją ruchową. Nikt jednak nie zwrócił na to uwagi. Może mi się wydawało? A może nie... Chwile spędzone na dworze były wyjątkowe. Kontakt z naturą sprawił, że zacząłem pojmować wszystko. Odkrywałem. Mnóstwo myśli zaczęło napływać do mej głowy. Na mnóstwo pytań odnalazłem odpowiedzi. Zacząłem dostrzegać sens wszystkiego, wyznaczać sobie cele. Przyszło mi także zastanowić się nad obowiązkami co trochę mnie przybiło, aczkolwiek skutecznie wyrwałem się z tego krótkiego amoku. Weszliśmy do ciepłego domku. Ułożyliśmy się wszyscy koło śpiącego K. na kanapie i zaczęliśmy szukać jakiegoś filmu. Trafiliśmy na "Wesele" Smarzowskiego. Oglądało się przyjemnie, działanie grzybów spotęgowało jednak odbiór tej marnej rzeczywistości ukazanej w filmie. O dziwo nie przyprawiło nam to bad tripa. Wkrótce film się skończył a po nim nastąpiło coś, co zasługuje na osobny akapit.\nNieco zmęczeni telewizorem zapragneliśmy, wręcz musieliśmy posłuchać muzyki. Było to, przynajmniej dla mnie, przełomowe wydarzenie w tej podróży. Po stosunkowo długiej walce ze sprzętem audio zaczęło się. Melancholijne, nad wyraz smutne dźwięki Stevena Wilsona przewierciły moją osobowość w każdym calu. Czułem ten smutek, tę tęsnknotę za niewiadomo czym. M. domagał się zmienienia utworu, ale ja nie mogłem już nic z tym zrobić. Słuchałem. Cierpiałem... Pod koniec utworu wróciłem na ziemie i czym prędzej go wyłączyłem. Położyłem się na kanapie koło kolegów, twarzą do materaca. Faza stała się nad wyraz przytłaczająca. Widziałem mnóstwo fraktali, które układały się w malownicze, leśne krajobrazy. Jednocześnie nie wiedziałem już nic. Beznadziejność zaczęła nade mną panować. Oznajmiłem B., że nic już nie wiem, że jest mi ciężko. Dzieliłem się informacjami, lecz czułem, że jestem sam. Sam w swojej głowie. Zamknięty. Znaczną chwilę zajęło mi dojście do siebie. Momentami myślałem, że naprawdę nie dam rady. Przyszła jednak chwila ogarnięcia. Pomyślałem, że warto by posprzątać trochę syf jaki narobiliśmy. Tak też zrobiłem, co dało mi nowe siły. Euforia wróciła, byłem z siebie dumny, że potrafiłem wyjść z tego mrocznego zaułka. Znów usiadłem koło kolegi B. W telewizji zlaneźliśmy film "Wzgórza mają oczy". Nie zrobił on na mnie najmniejszego wrażenia. Wciąż tylko myślałem, że to co przeżyłem przed chwilą było stukroć bardziej przerażające od tego filmu. Kolejne dwie godziny minęły w dość dziwnym, pogrzybowym nastroju. Kończyło nam się drewno do kominka i czuliśmy się co raz bardziej senni. Około godziny 3:30 wyłączyłem telewizor i położyłem się obok B. na kanapie. Pozostała dwójka kolegów poszła spać na 1 piętro.\nTak oto zakończyło się moje pierwsze doświadczenie z grzybami. Kolejny dzień był dniem wyjazdu, powrotu do marnej rzeczywistości. Jak czar prysło to niesamowite braterstwo i przyjaźń, które odczuwaliśmy z B. Przygnębienie brało nade mną górę, jednakże po kilku godzinach wszystko wróciło do normy. Czy kiedyś jeszcze sięgnę po griby? Nie mam pojęcia. Wrażenia jakie mi zapewniły skutecznie zniwelowały chęć zażycia w najbliższym czasie jakichkolwiek dragów. Wiem jednak na pewno, że gdybym nie przygotował się do tego tripu to mogłoby się to skończyć fatalnie. Zanim odważyłem się pierwszy raz sięgnąć po łysiczki przeczytałem mnóstwo artykułów, przejrzałem niezliczoną ilość zdjęć aby nie pomylić ich z innymi grzybami podczas zbioru. Zdecydowanie czuję, że pomogło mi to odzyskiwać kontrolę nad sobą w momentach kryzysowych. Nie żałuję zapoznania się z psylocybiną, lecz każdego ostrzegam przed dawkami 80+ :P\nSelect ratingGive Psychodeliczne Kaszuby 1/5Give Psychodeliczne Kaszuby 2/5Give Psychodeliczne Kaszuby 3/5Give Psychodeliczne Kaszuby 4/5Give Psychodeliczne Kaszuby 5/5


ować się na najlepsze dla nas rozwiązanie.Jak uzyskuje się beton? Wikipedia\_Wikipedia wyjaśnia jak uzyskuje się betonBeton (zwykły) powstaje w wyniku wiązania i stwardnienia mieszanki betonowej. Mieszanka betonowa to mieszanina sp\nKruszywa konieczne na placu budowy muszą być jak najwyższej jakości oraz kupowane w renomowanych punktach sprzedaży. Przy zakupach tego typu należy poszukać np. i zdecydować się na najlepsze dla nas rozwiązanie.\nO sporcie i rekreacji - wspinaczkaSzczury w Twoim domu? Nie chcesz tych gościWygodne i spokojne- domy starościShort a story about connectors and machineryDobry prawnikKiedy warto udać się do psychoterapeutyW świecie motoryzacjiCzy w 2021 warto leczyć zęby?Jak długo musisz zaparzyć włoską kawę?Sposoby na ogrzewanie magazynówHeaters, boilers and more - plumber neededEnergetyka słoneczna - fakty, porady, kosztyWarto wiedzieć - o marketingu internetowym słów kilkaSzokujące 6 Metod Aby lepiej drukowaćSzukam sposóbów jak dostać dotację na fotowoltaikęEkologiczna energia bez smogu? Panele słoneczneLeczenie biorezonansemWalka z trądzikiemNaprawić ekspres do kawy? Tak!Czy lepiej znaleźć kardiologa w dzień czy w nocy?Optima EPR dla firmPowołanie weterynaryjneUzupełnianie braków w zębach. O protezach i implantachDrukowanie w praktyceElectric services and their clientsCo warto wiedzieć o mechanice samochodowej i warsztatachSkuteczne pozycjonowanieDobry dentystaO zmysłach - słuchKilka ciekawostek i ceremoniach pogrzebowych


„BFG”. Bardzo fajny film | gdybymbyłaktorem\nUtworzony 08/08/2016 27/07/2016 przez Amaktor\nNowy obraz Spielberga to bajka na podstawie opowiadania Roalda Dahla. Rewelacyjna! Wzruszająca, zabawna, magiczna i tak niewiarygodna, że aż chce się w nią całkowicie uwierzyć.\n„BFG” to adaptacja opowiadania Roalda Dahla z 1982 roku. Rozwinięcie tego skrótu to „Big Friendly Giant”, czyi po naszemu „Bardzo Fajny Gigant” i właśnie taki jest polski podtytuł filmu Spielberga. Pod tym samym tytułem na początku lat dwutysięcznych wydano powieść Dahla w Polsce. Autorem tego tłumaczenia był Jerzy Łoziński, ale książka została wydana kilka lat wcześniej pod tytułem „Wilkomilud”, w znakomitym przekładzie Michała Kłobukowskiego. Mam wrażenie, że polska adaptacja filmu więcej sięga po pierwotny przekład, niż późniejszy. A to ma ogromne znaczenie, ponieważ główny bohater używa uroczego języka złożonego z poprzekręcanych słów. Według Olbrzyma na świecie żyją Japączki, Jankęsy i Łezkimorsy, czyli po prostu Ziemiaki, a korzystają oni z telewizjera i radiosupła, jedzą jarzywa i warzyny, czasem wałęszą się i szwędzą, a także miewiają wielgromne mułskuły i sporo aniszumu. Zaś pobratymcy Wielkomiluda noszą takie imiona: Kęsochłap, Bachordept, Kościochrup, Ludodław, Mięsospust, Dziewogniot, Gardziełgryz, Juchożłop i Rzezikozik. Prawda że cudowne? Mark Rylance, który u Spielberga gra tytułowego giganta, mówi o tym języku, że jest to czysta poezja rodem z Szekspira. No nie da się tego Olbrzyma nie lubić!\nAle nie zawsze tak jest. Na początku poznajemy małą Sophie, która mieszka z sierocińcu i cierpi na bezsenność. Pewnej nocy, gdy cały ludzki świat śpi, a tylko ona jedna czuwa, przypadkiem trafia na olbrzyma. Jest sparaliżowana strachem, nie wie jednak, że ma on superwrażliwy słuch. Z daleka wyczuwa więc przyspieszone bicie serca dziewczynki, a skoro ona go już zauważyła, to nie ma wyjścia: musi ją zabrać ze sobą. W ten sposób Sophie trafia do Krainy Olbrzymów i zaprzyjaźnia z Bardzo Fajnym Gigantem, czyli BFG. Ja jednak wolę o nazywać go Wielkomiludem, wzorem boskiego tłumaczenia Kłobukowskiego.\nPierwsze sceny to obrazki rodem z horroru. Szybko jednak okazuje się, że BFG jest przyjaznym wegetarianinem, całkiem innym od pozostałych mieszkańców Krainy Olbrzymów. W przeciwieństwie do tej bandy gigantycznych przygłupów, odżywiających się ludźmi, on jeden ma pracę, i to bardzo odpowiedzialną, na styku wyobraźni z rzeczywistością. Wciąga Sophie w swój piękny i niepowtarzalny świat snów. A ona pokazuje mu ludzką rzeczywistość. I to od razu z grubej rury: BFG rozpoczyna przygodę z ludźmi od spotkania z angielską królową. Mówiłem, że to kompletnie niewiarygodne? Cóż z tego, jeśli jest urocze!\nJest tu mnóstwo znakomitego aktorstwa, mimo że technologia gra w tym filmie ogromną rolę. Choć Wielkomilud jest w większości wykreowany w komputerze, to jednak zagrał go aktor, i to nie byle jaki. Mark Rylance często współpracuje ze Stevenem Spielbergiem. Ten brytyjski aktor jest laureatem Oscara i BAFTY za drugoplanowe role filmowe, najlepiej znany jest jednak z ról teatralnych. Był także dyrektorem artystycznym szekspirowskiego teatru Globe w Londynie, od jego uruchomienia w 1995 roku aż do roku 2005. Jego BFG jest wielką kreacją. To prawdziwy człowiek, choć jest olbrzymem. Pełen uczuć, sprzeczności, naiwności, dobroci i prostej mądrości. Takiego człowieka może zagrać tylko wybitny artysta. Zaś Sophie grana jest pierwszorzędnie przez 12-letnią Ruby Barnhill, która z aktorstwem związana jest od najmłodszych lat za sprawą ojca-aktora. Steven Spielberg twierdzi, że szukał odtwórczyni roli Sophie przez 7 miesięcy. Zależało mu na aktorce brytyjskiej i w końcu znalazł ją w Manchesterze. Spielberg nie może się nachwalić, mówiąc o Ruby Barnhill, a Mark Rylance dodaje: Ruby potrafi przyjąć od Stevena profesjonalne uwagi i przełożyć je na grę w całkowicie naturalny sposób. To niewiarygodne!\nAni dorosły, ani dziecko w dowolnym wieku (może pomijając kilkulatki) nie będzie żałowało obejrzenia tej bajki. To wspaniała przygoda, a przy tym wzbogacająca i dająca sporo do myślenia o nas samych. Bo jak to w dobrym widowisku – teatralnym czy kinowym – bywa, nierealna bajka jest odbiciem otaczającej nas rzeczywistości. Teksty Roalda Dahla chyba znakomicie się filmuje. Ten autor napisał też „Charlie’ego i fabrykę czekolady”, genialnie zekranizowaną przez Tima Burtona z Johnnym Deppem w roli głównej. Czy to nie miłe, że „dorośli” reżyserzy biorą się za bajki, i to ze wspaniałym skutkiem? Cóż, ten film można opisać bardzo krótko: Bardzo Fajny Film! Szerzej, to cudna bajka dla dzieci i dorosłych, wzruszająca i zapadająca w pamięci. A jeśli chcecie jeszcze szerzej, przeczytajcie książkę i idźcie do kina. W dowolnej kolejności.\nNa podstawie powieści Roalda Dahla\nWystępują: Mark Rylance, Ruby Barnhill, Penelope Wilton, Rebecca Hall i in.\nTagi: BAFTA, Bardzo Fajny Gigant, BFG, BFG - Bardzo Fajny Gigant, Big Friendly Giant, british queen, Charlie i fabryka czekolady, film 2016, filmy 2016, Jerzy Łoziński, John Williams, johnny depp, królowa angielska, królowa Elżbieta, Mark Rylance, Michał Kłobukowski, nagroda akademii, oscar, Penelope Wilton, queen elizabeth, Rebecca Hall, Roald Dahl, Ruby Barnhill, Sophie Dahl, Speilberg, Steven Spielberg, The Queen, tim burton, WilkomiludKategorie: aktorstwo, film, recenzje\n6 uwag do wpisu “„BFG”. Bardzo fajny film”\n08/08/2016 o 08:12\nUwielbiam tego typu słowotwórstwo. Zachęciłeś mnie bardzo do obejrzenia tego filmu. Ale ja też ci coś dam, związanego ze słowotwórstwem. „Wyprawa na żmirłacza” Lewisa Carolla w tłumaczeniu Roberta Stillera. http://adante.nazwa.pl/zbroiowisko/viewtopic.php?f=78&t=7269 Nie ma za co! 😀\n08/08/2016 o 08:27\nFilm oczywiście, ale bardzo polecam też książkę. Fenomenalna zabawa! I dzięki za link 😃\n08/08/2016 o 08:37\nNo właśnie, książka, coś mi mózg przy poniedziałku nie działa do końca. Daj znać jak ci się podoba „Wyprawa na Żmirłacza” i strzeż się Bubołaków. 😉\n15/09/2016 o 08:26\nNo i patrz, prawie zapomniałem! Przeczytałem żmirłacza, rewelacja! Świetnie płynąca poezja. Tak dobra, że nie mam żadnego pomysłu, żeby o niej napisać. Może kiedyś wpadnę na jakiś komentarz na poziomie. 😉\nPingback: Męka w ośmiu konwulsjach | gdybymbyłaktorem


Przeciętny Włoch miasto Cremona kojarzy ze słynnym lutnikiem Stradivariusem. Włoch nieprzeciętny (czyt. Juventino) myśląc o Cremonie powinien powiedziec: Cabrini! To właśnie w stolicy lutnictwa, ósmego października 1957 roku, roku wysłania w kosmos przez Związek Radziecki pierwszego Sputnika, na świat przyszedł niepowtarzalny, Antonio Cabrini. Swoją seniorską, zawodową karierę, rozpoczynał jako szesnastolatek w barwach drużyny z rodzinnego miasta: Cremonese. Pierwszy sezon (1973-74) w barwach grigiorossich był przetarciem w dorosłym futbolu. Antonio zaliczył wtedy zaledwie 3 występy w Serie C. Kolejny sezon był już bardziej udany. Nasz bohater wystąpił w 26 spotkaniach, strzelając 2 gole. Właśnie te dwie bramki były zapowiedzią dość skutecznej gry Antonio, w dalszej fazie kariery. Od sezonu 74-75 tylko trzykrotnie zdarzało się, by Cabrini kończył rozgrywki bez gola na swoim koncie. Wspomniany sezon 74-75 był wyjątkowy, także poprzez pierwszy kontakt Antonio z Cesare Claudio Prandellim i Luca Bodinim, przyszłymi kolegami z Juve. Cremonese, mimo Cabriniego w składzie, nie zdołało awansować do Serie B, dlatego też, osiemnastolatek z Lombardii opuścił swój pierwszy piłkarski zespół i przeszedł do grającej w wyższej klasie rozgrywkowej, Atalanty Bergamo. W pierwszym i jedynym sezonie w Bergamo, zagrał aż 35 razy, co nie udało mu się w żadnym innym sezonie ligowym. Do tego dołożył trzecią bramkę w zawodowym futbolu. W tym samym czasie, w barwach Atalanty spotkał kolejnego, przyszłego Juventino, pomocnika Pietro Fanne, z którym przyjdzie mu dzielić miejsce w szatni Juve przez pięć sezonów. Atalanta Bergamo zawsze słynęła ze świetnego „szlifowania” p iłkarskich diamentów. Wiele z nich trafiało do skarbca piłki nożnej, jakim niewątpliwie jest nasz ukochany Juventus Turyn. Nie dość wspomnieć Scireę czy Tacchinardiego. Kolejnym dziełem Atalanty, był lewy obrońca, Antonio Cabrini. Zadebiutował w barwach Juve, wygranym 2:0 meczem z Lazio, 13 lutego 1977 roku. „Il Bello”, czyli piękny, jako że ponoć wyróżniał się też urodą, spędził w najlepszym klubie świata, aż 13 sezonów. W tym czasie udało mu się zdobyć sześciokrotnie Scudetto, dwukrotnie Coppa Italia, Puchar Mistrzów, Puchar UEFA, Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar Interkontynentalny i Piłkarskie Mistrzostwo ?wiata z reprezentacją Włoch. Przez te 13 pięknych lat, biało-czarną koszulkę zakładał aż 440 razy, strzelając 52 gole, co daje mu średnią jednej bramki na prawie 9 meczy! Wynik to przynajmniej ponad normę. W samej Serie A zagrał dla Bianconerich 297 razy, co daje mu 16 miejsce wśród wszystkich graczy Juve. W sezonie 1987-89 był nawet naszym kapitanem. Po zakończeniu swojej trzynastoletniej kariery w Juve, Cabrini odszedł do Bolonii. W drużynie z Regionu Emilia grał przez dwa sezony (89-90; 90-91). Mimo wszystko, nie możemy powiedzieć, żeby te sezony były dla niego nieudane. Wystąpił aż 55 razy, strzelił nawet jednego gola.\nCo chyba normalne w piłkarskim świecie, nie każdy wybitny gracz zostaje dobrym reprezentantem swojego kraju. Oczywiście Antonio taka sztuka się udała. Nie był dobrym reprezentantem, była genialnym graczem Squadra Azzurra. Jego przygoda w niebieskiej koszulce miała swój początek drugiego czerwca 1978 roku, kiedy to zaledwie 20 letni Antonio Cabrini, mający za sobą tylko 15 spotkań w Serie A, zagrał w meczu mistrzostw świata w Argentynie. Meczem tym, było spotkanie Italia-Francja. Zakończyło się ono wynikiem 2:1. Turniej w kraju Juana Perona i Diego Maradony nie zakończył się specjalnym sukcesem Azzurrich. Zaledwie czwarte miejsce, to nie był szczyt marzeń ekipy Enzo Bearzota, a szczególnie nie był to powód do dumy dla Italii. Cztery lata później mistrzostwa odbywały się na półwyspie iberyjskim, w Hiszpanii. Z tego właśnie turnieju, Włosi przywieźli swoje pierwsze od prawie 45 lat, Mistrzostwo ?wiata! To właśnie nasz Antonio Cabrini był kluczową postacią w spotkaniach z Brazylia, Argentyna (strzelił im gola) czy Niemcami. Mimo, ze w ostatnim nie udało mu się strzelić karnego, to zagrał świetnie, a Italia znowu była najlepsza. Po mistrzostwie zdobytym w 82 roku, nadszedł kolejny niezbyt przyjemny turniej, w Meksyku. Zmiana stref czasowych i klimatu nie wpłynęła dobrze na drużynę Bearzota i Włosi wrócili do domu już po meczu z Francja w 1/16 turnieju. Antonio zagrał, co prawda, we wszystkich 4 meczach, ale z powodu problemów z żołądkiem nie mógł dać z siebie wszystkiego. Na tym turnieju jego piękna reprezentacyjna kariera się kończy. Łącznie dla Azzurrich zagrał 73 razy, zaliczając 37 zwycięstw, 20 remisów i zaledwie 19 porażek. Do tego dorzucił 9 bramek.\nJego odejście z reprezentacji dało w niej miejsce kolejnej legendzie Półwyspu Apenińskiego - Paolo Maldiniemu. Setki fachowców z całego świata uwielbia zachwycać się nad talentem słynnego Milanisty. Jego długa i bogata kariera spowodowała, że niemal wszyscy zapomnieli o genialnym Cabrinim -człowieku, od którego Maldini mógł się uczyć wszystkiego. Nikt przed nim i niewielu po nim potrafiło tak wspaniale grać na lewej obronie. Jego rajdy skrzydłem w biało-czarnej lub błękitnej koszulce mogą stanowić wzór gry skrzydłowego. Tymi rajdami, zakończonymi zawsze doskonałym podaniem, przez lata odmieniał losy najważniejszych spotkań piłkarskiego świata. Każdy fan Juventusu Turyn powinien się wstydzić, jeżeli nie słyszał jeszcze o Antonio Cabrinim. Piękny Antonio zrobił dla nas tak wiele, że zapomnieć o nim nie możemy…


Dieta młodej MAMY - bądź zgrabna i tryskaj zdrowiem! | strona 1 - styl życia - SuperMamy.pl\nWiele piszemy tu o zdrowym odżywianiu w ciąży i o prawidłowym sposobie żywienia dziecka. Tym razem zwracamy uwagę na jadłospis i nawyki żywieniowe świeżo upieczonych mam, których celem jest szybki powrót do formy sprzed ciąży i utrzymanie dobrego stanu zdrowia.\nŚwieżo upieczone mamy często marzą o szybkim powrocie do dawnej figury. Poszukują więc diet, które nie tylko pomogą im lepiej poczuć się we własnym ciele, ale także nie będą czasochłonne. Połową sukcesu jest już dbanie o to, by nie przybrać na wadze ponad to, co wskazane, w czasie ciąży. O tym, ile może przytyć ciężarna pisaliśmy w artykule pt. Jak dobrze przygotować swój organizm do bycia MAMĄ?\n„Sposobem na zaczęcie jest skończenie mówienia i rozpoczęcie działania” - powiedział Walt Disney. Istnieje kilka zasad prawidłowego żywienia, które powinny obowiązywać zawsze, niezależnie od stanu fizjologicznego czy etapu w naszym życiu. Jeżeli chcemy dbać o linię, zachować zdrowie, postarajmy się skupić na kilku podstawach.\nDietetyk, mgr Agnieszka Ślusarska-Staniszewska z poradni dietetycznej 4LINE przygotowała zalecenia dla młodych mam, które chcą dbać o linię i o swoje zdrowie, którego trzeba mieć niemało i na lata, by podołać wszystkim macierzyńskim obowiązkom.\nPoznaj najważniejsze zasady, których powinnaś się trzymać, na następnych stronach.


Present Perfect | Kafeteria.pl\nPowtórka przed maturą: Present Tenses\n... nails. 7. Plany na (niedaleką) przyszłość – Susan is visiting her best friend next week. PRESENT PERFECT(w języku polskim odpowiada najczęściej czasowi przeszłemu) 1. Czynności niedawno ukończone ... po drugiej, nie ich równoczesność) – We won’t ...\nLetnie wojaże – have been to czy have been in?\n... , że nie przebywamy w danym miejscu. – Mój przyjaciel wyjechał do Londynu. (Pojechał tam, jeszcze nie wrócił i prawdopodobnie wciąż tam jest.) Zobacz także: Aktywne wakacje, czyli been there, done that Powtórka przed maturą: Present Tenses ...\n... angielskiego i na kursach językowych poznajemy najczęściej 12 czasów (ang. tenses). Są to: Present Simple, Present Continuous (Progressive), Present Perfect, Present Perfect Continuous (Progressive), Past ... bowiem czasownik. W języku ...\n... Warto wiedzieć, że angielska końcówka -(e)s charakterystyczna dla rzeczowników liczby mnogiej oraz form trzeciej osoby czasu teraźniejszego prostego (Present Simple), a także końcówka -(e)d ...\n... Nivelazione Perfect Body HOTTherapy aktywnie modeluje sylwetkę sprawiając, że staje się szczuplejsza. Rozgrzewająca receptura preparatu wygładza strukturę skóry, wyrównuje grudki i skutecznie zwalcza ...\n... a woman", "Perfect", "Fly Me to The Moon", "Something Stupid", "Everything I Do". Każda z tych piosenek została nagrana z przepiękną melodią, do której można dopasować bardzo elegancki taniec. Nim decyzja ... Like Heaven", "Wild Horses", "Light ...\nPowtórka przed maturą: Past Tenses\n... – I had hoped to leave, but my car broke down. 5.W konstrukcjach typu: ...than I had expected. – The exam turned out to be much more difficult than we had expected. 6.Odpowiednik Present Perfect ... – Before World War Two he had been serving in ...\nPowtórka przed maturą: Future Tenses\n... to town today? Can I come with you? FUTURE PERFECT 1. Czynności, które zakończą się przed określonym momentem w przyszłości – By this time tomorrow they will have got married. FUTURE PERFECT CONTINUOUS 1 ... everything you desire. I promise ...\n... przykłady najczęściej spotykanych wyrazów o różnej pisowni w brytyjskiej i amerykańskiej odmianie angielskiego.126 Gramatyka Tam gdzie w brytyjskiej angielszczyźnie używa się czasu Present Perfect ...\n... . Obecnie pracuję w pubie. Synonimami do at the moment mogą być: at present, at present time, a także at this moment in time. Te zwroty często używane są w języku oficjalnym, np. w telewizji.At this ... do danej chwili. W tym kontekście użyjemy: ...\n... UV. W Triclinium wykonujemy zabiegi oparte na nowoczesnej linii zaawansowanych amerykańskich peelingów chemicznych Perfect Derma Peel. Zabiegi nimi są o wile bardziej komfortowe dla pacjenta ... , który działa znieczulająco, sam zabieg jest więc ...


Jarskie kotleciki z kalafiora i kaszy gryczanej - Kuchnia Haim\nJarskie kotleciki z kalafiora i kaszy gryczanej - 3.7 out of 5 based on 3 votes\nUtworzono: środa, 08 lipiec 2015 00:03\nTaki pomysł wczoraj strzelił mi do głowy !\nMam kalafiora, zrobię kotleciki ! To jest myśl\nOstatnio mam już dość mięsa wszelakiego, potrzebowałam czegoś lekkiego a zarazem sycącego i smacznego.\nJarskie kotleciki z kalafiora i kaszy gryczanej nadają się jako samodzielne danie lub dodatek do ziemniaków i surówki .\nPrzy samodzielnym jedzeniu kotlecików polecam sos jogurtowy z czosnkiem, podkręca i dopełnia smak całości.\nZapraszam więc do przepisu\nSkładniki na 20 kotlecików o średnicy 6 cm:\n- około 1 kilogram świeżego kalafiora\n- 100 g kaszy gryczanej nieprażonej\n- 1 łyżka świeżego posiekanego estragonu (około 0,5 łyżki suszonego)\n- 2 płaskie łyżeczki świeżo zmielonego pieprzu\n- około 3 łyżeczki soli (w zależności jak mocno lubicie przyprawione)\n- 6 łyżek tartej bułki\n- tarta bułka do obtoczenia\nNajpierw odcinamy dół głąba od kalafiora a następnie myjemy. W całości wkładamy\ndo garnka i gotujemy w lekko osolonej wodzie do momentu aż będzie średnio miękki.\nKaszę zalewamy wodą, tak aby ją przykryła i gotujemy do momentu\naż woda wyparuje.\nPo ugotowaniu, kalafiora przekładamy na durszlak w celu odcedzenia nadmiaru\nwody, studzimy do temperatury pokojowej. Kaszę przelewamy zimną wodą.\nNastępnie kalafiora przekładamy do większej miski i rozdrabniamy widelcem,\ndodajemy kaszę, marchew trzemy na grubych oczkach.\nWbijamy jedno jajko, doprawiamy solą, pieprzem, kurkumą i świeżym estragonem.\nWszystko mieszamy i dosypujemy tartą bułkę tak aby masa na kotlet była\nw miarę gęsta.\nNie zrażajcie się tym że z masy powstanie tak jakby lekka breja, po obtoczeniu\nkotlecików w tartej bułce i po usmażeniu zachowają idealny okrągły kształt, natomiast\nz wierzchu będą chrupiące a w środku mięciutkie i soczyste.\nKotleciki obsmażamy na oleju na złoty kolor.\nPo usmażeniu kładziemy je na ręcznik papierowy w celu odsączenia nadmiaru tłuszczu.\nKotleciki przed podaniem można podgrzać w piekarniku.\nPrzygotujemy sos jogurtowy z czosnkiem.\n- 1 duży ząbek czosnku lub 1,5 łyżeczki granulowanego\nJogurt naturalny wlewamy do miseczki, wyciskamy czosnek, doprawiamy solą i\npieprzem. Mieszamy i polewamy kotleciki.\nWyrazisty sos czosnkowy idealne współgra z delikatną nutą kotlecików kalafiorowo-\nWarto spróbować czegoś nowego\n0 #2 Asia -Kuchnia Haim 2015-07-08 00:25\nKoniecznie ! Jestem ciekawa Twojej opinii\n0 #1 Mat 2015-07-08 00:14\nInteresujący przepis, musze kiedyś spróbować :)!


Wiadomości: MŚ K U-23: Brazylijki na najwyższym podium\nStrona Główna > Aktualności > mistrzostwa świata > MŚ K U-23: Brazylijki na najwyższym podium\nMŚ K U-23: Brazylijki na najwyższym podium\n20 sierpnia 2015 00:07\nW Ankarze zakończyły się mistrzostwa świata kobiet do lat 23. Mistrzowski tytuł przypadł w udziale Brazylijkom, które w wielkim finale pokonały gospodynie. Po brązowy medal sięgnęła reprezentacja Dominikany. Na "piątkę" spisały się za to Chinki.\nW ostatnim dniu zmagań mistrzostw świata kobiet do lat 23 jako pierwsze na parkiet wybiegły reprezentacje Bułgarii i Tajlandii. Już przed meczem wiadome było, że dotarcie tak wysoko dla obu ekip, które na tego typu imprezie pojawiły się po raz pierwszy, było nie lada wyczynem. Blisko dwugodzinny pojedynek miał bardzo szarpany przebieg. W premierowej odsłonie meczu stroną przeważającą były siatkarki z Europy, które po akcji Gergany Dymitrowej wygrały 25:21. Po zmianie stron role się odwróciły, bowiem to Tajlandki przejęły inicjatywę, zwyciężając 25:21. Co ciekawe do stanu 18:18 oba zespoły szły punkt za punkt. Azjatki poszły za ciosem i w trzeciej odsłonie meczu całkowicie kontrolowały wydarzenia na boisku. Łatwa wygrana do 17 nieco uspokoiła ich nastroje. Wykorzystały to Bułgarki, które natychmiast zaatakowały, uzyskując znaczną przewagę i doprowadzając do tie-breaka. Set prawdy również potoczył się po ich myśli i to drużyna z Europy zakończyła siatkarki czempionat na 7. miejscu.\nTajlandia – Bułgaria 2:3\n(21:25, 25:21, 25:17, 12:25, 8:15)\nBardzo ciekawy przebieg miała konfrontacja o 5. miejsce w mistrzostwach świata, w której naprzeciwko siebie stanęły drużyny Włoch i Chin. Siatkarki z Państwa Środka zagrały doskonale taktycznie, a dzięki odpowiedniej koncentracji na siatce spisywały się niemal bezbłędnie. Warto podkreślić, iż w całym spotkaniu Azjatki popełniły w ataku tylko pięć błędów. Ważnym ogniwem była też ich liderka, Meili Song, która na swoim koncie zapisała 19 punktów. Do właśnie dzięki Song Chinki wygrywały z małym zapasem pierwszą i drugą partię. Prawdziwa wojna nerwów rozpoczęła się w trzeciej odsłonie meczu. Kiedy set wkraczał w decydująca fazę, żadna z ekip nie zamierzała składać broni. Oba zespoły szły punkt za punkt, a rozstrzygnięcie zapadło dopiero przy stanie 27:25.\nPopołudniu w hali w Ankarze pojawiły się drużyny, którym przyszło bić się o medale. Pierwsze dwa sety meczu o brązowy medal pokazały, że w głowach młodych Dominikanek wciąż jest pechowo przegrany półfinał z Brazylią. Błyskawicznie wykorzystały to jak zawsze zwinne i doskonale spisujące się w defensywie Japonki. Ekipa z Kraju Kwitnącej Wiśni dość szybko wygrała dwa pierwsze sety i kiedy wydawało się, że trzecia partia jest tylko formalnością, nagle przebudziły się przedstawicielki Karaibów. Dominikana ponownie zaczęła imponować skutecznością. Szczególnie na pierwszy plan wyszła Pena i Martinez, które w sumie zdobyły 45 punktów. Dominikana wygrywając 25:21 i 25:16, doprowadziła do piątej partii. W tie-breaku po raz kolejny potwierdziło się, że ten, kto prowadząc 2:0 nie wygrywa w trzech setach, ten przegrywa 2:3. Drużyna z Ameryki Środkowej przejęła kontrolę w piątym secie, zwyciężając 15:11.\n(25:21, 25:17, 21:25, 16:25, 11:15)\nW wielkim finale spotkały się niepokonane dotąd w mistrzostwach świata Turczynki i Brazylijki. Początek spotkania pokazał, że wspierane przez publiczność gospodynie nie będą miały problemu z odniesieniem zwycięstwa. Zespół znad Bosforu wypracował kilkupunktową zaliczkę, którą utrzymywał niemal przez całą partię. Niemal, bowiem kiedy set wkraczał w decydującą fazę rywalki podkręciły tempo, wygrywając 25:21. Podobny przebieg miała druga odsłona meczu. Turczynki prowadziły 10:6, by oddać cztery punkty z rzędu. Podopieczne Ferhata Akbasa odzyskały inicjatywę na drugiej przerwie technicznej, schodząc z parkietu przy stanie 25:21. Porażka w drugim secie mocno rozzłościła Brazylijki, które postanowiły wziąć sprawy we własne ręce, wygrywając 25:19 i 25:22. Kluczem do zwycięstwa była zdecydowanie gra blokiem. Warto podkreślić, że w finale Brazylijki punktowały w tym elemencie aż 22 razy przy 9 blokach Turczynek.\n(21:25, 25:21, 19:25, 22:25)\nBrazylia, Bułgaria, Chiny, Dominikana, Japonia, mistrzostwa świata, Tajlandia, Turcja, Włochy


Tak bogatych prezentów na Mikołajki nie dostają dzieci żadnej gminy w regionie\n430 świątecznych paczek, wypełnionych pysznymi słodyczami, trafiło do przedszkolaków i uczniów pierwszych klas szkół podstawowych z gminy Kobylnica.\nTak bogatymi prezentami Mikołajkowymi nie dostają dzieci w żadnej gminie regionu słupskiego.\nUroczystego wręczenia świątecznych paczek dokonano w czasie imprezy, którą specjalnie dla dzieci zorganizowano w Gminnym Centrum Kultury i Promocji w Kobylnicy.\nDzieci spotkały się tam, by wspólnie świętować Mikołajki. Aby tradycji stało się zadość, na tych, którzy zasłużyli, czekała miła niespodzianka.\n– Już od kilku lat, właśnie w tym dniu, najmłodsi obdarowywani są świątecznymi upominkami – mówi Karol Kotusiewicz z gminy Kobylnica.\n– Tym razem Święty Mikołaj trafił idealnie w gusta dzieci, dla których przygotował paczki wypełnione słodyczami.\nZanim prezenty trafiły w ręce nowych właścicieli, przed publicznością zaprezentował się słupski teatr Władca Lalek.\nAktorzy przygotowali dla dzieci spektakl „Chatka Zająca”, który w umiejętny sposób łączył w sobie humor z ponadczasowymi wartościami.\nSpektakl jest bowiem artystyczną ilustracją popularnego przysłowia, które mówi, że „prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie”.\nAkcja i gra aktorska sprawiły, że dzieci z ogromnym zainteresowaniem śledziły poczynania głównych bohaterów.\nPodobne wydarzenie organizowane jest przez władze Gminy Kobylnica od kilku lat.


Fingerprint - Ed Emberley - Księgarnia religijna Gloria24.pl\nTo zupełnie wyjątkowa książeczka do nauki rysowania! Dzięki niej dziecko odkryje, że może zostać artystą tylko dzięki kartce papieru, odrobinie farby i swoim własnym palcom. Znany na całym świecie rysownik Ed Emberley krok po kroku pokazuje, jak w prosty sposób... czytaj wiecej\nTo zupełnie wyjątkowa książeczka do nauki rysowania! Dzięki niej dziecko odkryje, że może zostać artystą tylko dzięki kartce papieru, odrobinie farby i swoim własnym palcom. Znany na całym świecie rysownik Ed Emberley krok po kroku pokazuje, jak w prosty sposób przekształcić odcisk palca w rysunek lwa, piłkarza, renifera, smoka, „fasolowego ludka”, a także truskawki, jabłka czy melona. Książka zawiera wiele różnych pomysłów i ich rozmaitych wariantów – od najprostszych po bardziej szczegółowe, trudniejsze w wykonaniu. Zachęca do twórczej aktywności z wykorzystaniem najprostszych (i zawsze dostępnych) narzędzi, czyli opuszek własnych palców. Daje nieograniczone pole wyobraźni przy wymyślaniu kolejnych rysunkowych przedmiotów i postaci, pozwala każdemu dziecku osiągnąć niepowtarzalny efekt własnej artystycznej pracy.\nNico Fauser 12.70 zł 18.00 zł\nNorbert Pautner 10.83 zł 14.90 zł