Kisiel żurawinowy Delecta - szokujące odkrycie | Czas na szukanie właściwych argumentów Opowiadania blog, historie prawdziwe blog opowiadania w odcinkach\nStandardowe by heroine 3 maja 2017 Brak komentarzy\nDawno, dawno temu w ciemnym lesie stała chatka z piernika. Były w niej wszystkie pyszności jakie dzieci były w stanie sobie wyobrazić. Ale nie było tam kisielu żurawinowego. Bo to smakołyk od Delecty…\nZobaczyłam na półce w sklepie i musiałam mieć. Ja miłośniczka słodko-słonej czekolady i ukraińskiej chałwy odpaliłam w sobie całe pokłady ciekawości, zapaliła się lampka ostrzegawcza: „Uwaga! Nowy smak” i kisiel już był w koszyku.\nDelecte pewnie znacie. Zaczęło się we Włocławku od fabryki cykorii, która produkowała kawy zbożowe właśnie z dodatkiem tej przyprawy. Cykorię sprowadzano z zagranicy, później zaczęto uprawiać ją w okolicach Włocławka. Po roku 1881 oficjalna nazwa fabryki brzmiała: „Ferd. Bohm & Co. Fabryka Cykorji we Włocławku”. Wszystko nabrało takiego rozpędu, że dziś mamy fabrykę deserów i dodatków do ciast. Delecta dba o nasze kubki smakowe od 1816 i chyba robi to dobrze skoro nadal gości w naszych kuchniach.\nAle wracając do kiślu/kisielu producent mówi o nim tak:\n„Łatwy i szybki w przyrządzaniu – jeden z najbardziej popularnych deserów dla dzieci, o smaku żurawinowym. Możesz wybrać jeden z ośmiu owocowych smaków. Porcja wystarcza na przygotowanie 750 ml deseru. „\nJa zaś powiem, że jest przepyszny. Ale po kolei. Po rozmieszaniu uzyskujemy przyjemy dla oka obraz. Płyn barwy mocno malinowej o apetycznym zapachu zapowiada się dobrze.\nI jest dobrze. Jeśli nie przekona Was ten kolor to przekona Was zapach. Aż nabierzecie ochoty, żeby spróbować. Ale krok po kroku. Kisielu po ugotowaniu robi się dość dużo. Wystarcza na 3 takie miseczki jak na zdjęciu. Żurawina…hmn…owoc zdrowy, obfitujący w witaminkę C, B1 i B2, E, kwas foliowy, niacynę), minerały ale mało w Polsce znany i jakoś tak omijany. A szkoda, bo odpowiednio przyrządzony jest pyszny. Pamiętam, że babcia mojej koleżanki gotowała nalewkę z żurawiny i po całym domu roznosił się charakterystyczny bardzo zapach.\nSposób przygotowania? Dziecinnie prosty.\n750 ml wody (3 szklanki)\n4,5 łyżki cukru (90 g)\nZawartość opakowania rozprowadzić w 1 zimnej szklance wody.\nZagotować pozostałe 0,5 litra wody (2 szklanki) wody z cukrem.\nZestawić garnek z ognia i wlać rozprowadzony proszek.\nCałość chwilę gotować, ciągle mieszając.\nWartość energetyczna 267 kJ / 63 kcal 382 kJ / 90 kcal 5%\nWęglowodany 16 g 22 g 9%\nWitamina C 12 mg (15%*) 17 mg 21%\nDobra. Darujmy sobie formalności.\nPierwsza łyżka do buzi. I doznanie bardzo ciekawe. W ustach rozlewa się słodki i trochę kwaskowaty posmak. Jednak wygrywa ten słodki. Smak i zapach żurawiny jest bardzo intensywny. Trudno mi przekazać słowami tyle dobroci Nie zawiera cukru, dzięki temu każdy może zdecydować o jego słodkości. Zawiera za to witeminę C. Przyjemna alternatywa dla tradycyjnych owocowych smaków. Z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom ciekawych i nietypowych połączeń. No co mam powiedzieć? Kisiel jest mega pyszny.\nDalej Człowiek, który narodził się z ognia\nWcześniej Shake czy tusz? I zasycha czy nie zasycha? Recenzja Rimmel Volume Shake


Polak z Chilijczykiem się dogada! | European Youth Portal\nFot. Jose Luis Hidalgo R. (CC BY 2.0)\nKarolina Wojtal: Pani pochodzi z Tych, natomiast mąż z praktycznie drugiego końca świata - Chile. Czy na początku znajomości bariery kulturowe (tradycje, zwyczaje itp) stanowiły duży problem?\nDorota Stańczyk: Raczej nie przeżyliśmy dużego szoku kulturowego. Między nami odbyło się to bez jakiś większych zgrzytów, chociaż przyznam się, że w niektórych momentach wciąż denerwuje mnie to, że Chilijczycy wszystko odkładają na potem. Odnoszę wrażenie, że ich wielkim przykazaniem jest "to co możesz zrobić dzisiaj.. zrób jutro, albo najlepiej za parę miesięcy". A no i jeszcze punktualność! To słowo kompletnie straciło w Chile swoje znaczenie. Jeśli się kogoś zaprasza na godzinę 18.00 to można być pewnym, że goście będą mieli nawet półtoragodzinny poślizg.\nAle jednak przeprowadzka na inny kontynent to dość wielka sprawa. Jakie były największe obawy?\nNajwiększe obawy wiązały się z kwestią rodzinną. Tych relacji emigrantom brakuje zawsze najbardziej. Polska to mój dom, rodzina i przyjaciele, bałam się, że w Chile będą się czuć bardzo samotnie. Oprócz tego martwiłam się, że nie odnajdę się w tych najprostszych życiowych okolicznościach, że ta moja nowa rzeczywistość najzwyczajniej mnie przytłoczy. Pójście do sklepu, na pocztę, czy do lekarza nagle jawiły mi się jako jedne z najtrudniejszych wypraw. Postanowiłam dać sobie 3 miesiące na to, aby sprawdzić, czy dam radę "przetrwać". Jednak, już po paru dniach od przyjazdu wiedziałam, że to jest moje miejsce, że się tutaj odnajdę i dam sobie radę. Nie ukrywam, że w trudniejszych sytuacjach bardzo pomógł mi mój mąż. To on był moim przewodnikiem i tłumaczem.\nA lokalni mieszkańcy? Czy okazali się oni być komunikatywni i pomocni, a może jednak w ich postawie była widoczna niechęć wobec "obcych"?\nW Chile nigdy nie czułam się "obco". Chilijczycy to naród bardzo otwarty, uśmiechnięty i zawsze gotowy do pomocy. Nie warto się martwić, że ma się problemy w komunikowaniu w języku hiszpańskim, Chilijczyk stanie na głowie, żeby zrozumieć. Nie ukrywam, że lubią pytać o dużo rzeczy - co niektórzy mogą odebrać to jako wścibskość - ale ja tam lubię jak np. pan w piekarni zapyta się jak mi minął dzień, a pani na poczcie dopyta się o zdrowie syna. Przyjeżdżając do Chile trzeba być przygotowanym na atak niesamowitego optymizmu jaki bije od mieszkańców z tego krańca świata.\nLiczyłam na jakąś zabawną (lub mrożącą krew w żyłach) historię, jak to Polak z Chilijczykiem próbował się dogadać, a tu wychodzi na to, że wszystko odbywało się bez większych problemów…\nPrzykro mi, że powiało nudą ;). Ale Chilijczycy są tak przyjaźnie nastawieni, że ciężko tutaj mówić o problemach. Myślę, że one pojawią się wtedy jeśli się ich szuka. Osoby w moim otoczeniu bardzo starały się, żebym po przyjeździe, poczuła się jak w domu.\nMnie dom nieodparcie kojarzy się z zapachami przyrządzanego przez moją babcię obiadu. Więc jestem ciekawa jak wygląda sprawa z tamtejszą kuchnią. Delikatne podniebienia mogą mieć na początku problem żeby przywyknąć do lokalnych smaków? Czy rodzinne gotowanie także jest tak istotne jak w Polsce?\nKuchnia chilijska to połączenie tradycji rdzennych mieszkańców z kuchnią imigrantów, zatem jest w czym wybierać. Jest pysznie, soczyście i w większości przypadków kalorycznie. Chilijczycy lubią zjeść i wypić w towarzystwie - uwielbiają organizować grille dla rodziny i znajomych, na których nie może zabraknąć asado i choripan-ów z dadatkiem sosu pebre. Ich umiłowanie do jedzenia i picia odzwierciedla również nagromadzenie festiwali i lokanych festynów. I to na nich nie może zabraknąć takich przekąsek jak empanadas, completos i sopaipillas. Ale oczywiście Chile to nie tylko kalorie. Dzięki swojemu geograficznemu położeniu i śródziemnomorskiemu klimatowi zawsze można znaleźć tutaj soczyste owoce i warzywa, świeże ryby i owoce morza. Ja polecam pastel de jaiba, czyli zapiekane kawałki kraba posypane parmezanem. Ale żeby nie wyszło na to, że jest wszystko idealnie to przyznam, że niektórym chilijskim potrawom brakuje smaku. Po prostu nie ma to jak dobrze doprawiona polska zupa! Oprócz tego brakuje mi bardzo polskiego, świątecznego klimatu. To właśnie ten czas najbardziej kojarzy mi się z rodzinnym gotowaniem. Wielkanoc sprowadza się tutaj tylko do słodkich podarunków, a Boże Narodzenie w 30 stopniowym upale już nie jest takie magiczne... no i również wtedy grill jest odpowiedzią na wszystko.\nSkoro pojawia się jednak tęsknota do polskich, rodzimych tradycji, to czy nie ciągnie pani również do powrotu do kraju (choć na kilka tygodni) i zobaczenia się ze znajomymi, rodziną, do pokazania mężowi Polski, tak jak on pokazał pani Chile?\nOczywiście, że tak. Jeśli bym tylko mogła jeździłabym do Polski kilka raz do roku. Ale niestety taki wyjazd jest bardziej skomplikowany niż tanie poruszanie się po Europie. Największym problemem są ceny lotów z Chile na stary kontynent, które niestety powalają z nóg. Praktycznie nigdy nie pojawiają się promocje w tamtą stronę. Tyle dobrze, że od niedawna coraz częściej można znaleźć tańsze bilety na trasie Europa - Chile, co pozwala na łatwiejsze i tańsze podróżowanie także do Polski. Mam jednak nadzieję, że z biegiem czasu Polonia w Chile będzie miała więcej możliwości wybrania się w rodzinne strony.\nA jak już uda nam się dolecieć do Chile to od czego najlepiej zacząć zwiedzanie? Ma pani jakieś swoje ulubione miejsce w tym kraju. A może jest jakiś region/miasto najbardziej warte polecenia?\nChile jest jednym z nielicznych krajów, które mogą poszczycić się ogromną różnorodnością krajobrazów. Na północy warto odwiedzić najsuchszą pustynię świata - Atakamę, a na południu podziwiać potężne lodowce. Pomiędzy tymi dwoma skrajnościami znajdziemy między innymi bujne winnice, skąpane w słońcu plaże, wiecznie zielone lasy i patagońskie stepy. A to wszystko dopełniają dostojne szczyty Andów i aktywne wulkany. Jako że mieszkam na południu, to właśnie tutaj znajdują się moje ulubione i polecane atrakcje. Warunki klimatyczne w Regionie Los Lagos sprawiają, że ten rejon można nazwać chilijską krainą czarów. Parki zachwycają bogactwem roślinności, wulkanicznymi szczytami, szmaragdowymi jeziorami i rzekami. Jest to idealne miejsce dla amatorów górskich wspinaczek, raftingu, kajakarstwa, jazdy konnej i narciarstwa. Ja osobiście lubię wolny czas spędzać na trekkingu w parkach Vincente Pereze Rosales i Alerce Andino. Moim ukochanym miejscem był również Rezerwat Llanquihie, jednak po zeszłorocznej erupcji Wulkanu Calbuco miejsce to zostało zniszczone i w konsekwencji zamknięte.\nTo może na koniec jakaś rada lub przestroga dla tych, co zamierzają odwiedzić Chile?\nRada - nie dać się zwariować! Dużo się pisze o tych złych stronach Ameryki Południowej, a mniej o tym co jest tutaj piękne. Chile jest wspaniałym miejscem na podróż i nie tylko! Coraz więcej mówi się o współpracy polskich uniwersytetów z chilijskimi, zatem polecam młodym popytać się czy jest możliwość studiowania właśnie tutaj. Dużo osób decyduje się też na opcje "work and travel" i właśnie w ten sposób udaje im się zobaczyć różne zakątki kraju. Można dorobić sobie w jednym z pięknych hoteli w słonecznym Vina del Mar, albo wybrać te bardziej ekstremalne warunki i popracować na farmie alpak ;). Jest w czym wybierać! Moja przestroga - uwaga! - można się w tym kraju zakochać i zostać już na stałe.\n asado - grillowane mieso\n choripan - bułka ze smażoną kiełbaską chorizo\n sos pebre - mix pomidorów, kolendry, cebuli, chili i czosnku\n empanada - gigantyczny pierog wypełniony wołowiną, cebulą, jajkami i oliwkami\n completo - hot-dog zwięczony dużą ilością majonezu, pomidorów i awokado\n sopaipilla - placek robiony z mąki i dyni smażony na głębokim oleju\npublicēts: T., 17/08/2016 - 12:47


Gość z Tesli myślał, że ma go na widelcu. Nissan pokazał co potrafi stary dobry silnik (wideo) | motofilm.pl\nGość z Tesli myślał, że ma go na widelcu. Nissan pokazał co potrafi stary dobry silnik (wideo)\nWłaściciele samochodów elektrycznych bardzo często próbują pochwalić się olbrzymim i dostępnym w każdej chwili momentem obrotowym. Na mieście wybierają „ofiary” w spalinowych sportowych autach.\nTym razem gość z Tesli Model Y Performance trafił na starego Nissana Skyline GT-R R33. Miał nadzieję, że z tym uwielbianym przez miłośników japońskiej motoryzacji samochodem pójdzie mu łatwo.\n> 700-konny Nissan 370 Z dosłownie spalił się ze wstydu po tym jak przegrał wyścig z Teslą (wideo)\nJego elektryczna tesla napędzana jest dwoma silnikami o łącznej mocy 534 koni mechanicznych. Moment obrotowy wynosi natomiast 639 niutonometrów.\nPojedynek z seryjnym Nissanem, pod którego maską pracuje 2.6 litrowa, 6-cylindrowa jednostka powinien pójść jak z płatka. GT-R dysponuje bowiem mocą zaledwie 280 koni mechanicznych oraz momentem obrotowym 368 niutonometrów.\n> Chciał wkręcić wszystkim, że jego Nissan 350Z przyspiesza jak Tesla Model S Plaid (wideo)\nRzeczywistość okazała się jednak nieco inna. Właściciel Skyline zdecydował się na trochę modyfikacji pod maską. Pozwoliły mu one na pozostawienie ponad 500-konnej Tesli w tyle. Miód na oczy dla miłośników spalinowych samochodów.\nPost udostępniony przez (@__jdmlovers__)\nKategorie Filmy motoryzacyjne Tagi model y, model y performance, Nissan, Nissan GT-R, Nissan Skyline, nissan skyline gt-r r33, nissan skyline r33, Pojedynki samochodowe, Tesla, Tesla Model Y, tesla model y performance, wyścig


Kawhi Leonard idzie dalej – dajcie mu Jamesa Hardena - PolskiKosz.pl\nKawhi Leonard idzie dalej – dajcie mu Jamesa Hardena\n28 / 04 / 2017 5:46\nDziewięć zmian prowadzenia i 16 remisów, z czego cztery w ostatniej kwarcie. Ale górą – jak zwykle – byłi Spurs, którzy wygrali w Memphis 103:96, a całą serię 4-2.\nW takich butach wymiata Kawhi Leonard >>\nEkipa Gregga Popovicha po raz drugi z rzędu wyrzuciła Grizzlies z play-off w pierwszej rundzie, wyeliminowała ich po raz czwarty w pięciu przypadkach rywalizacji tych drużyn. Wcale nie było jednak łatwo.\nGrizzlies, którzy w Memphis wygrali mecze 3 i 4, w czwartek stali pod ścianą. Ale w trzeciej kwarcie długo prowadzili, a jeszcze w czwartej było 88:81 dla nich. Jednak znakomity Kawhi Leonard (29 punktów w meczu) wykonał wtedy akcję trzypunktową, a potem jeszcze trafił z dystansu.\nChwilę później Patty Mills rzucił za trzy, a Leonard miał dwie asysty i przechwyt w krótkim okresie czasu – rzut Tony’ego Parkera (świetne 11 na 14 z gry, 27 punktów, wiele ważnych trafień) dał Spurs prowadzenie 96:92. Już na dobre.\nEkipa z San Antonio wyeliminowała zatem Grizzlies 4-2 i może szykować się na starcie z Houston Rockets. A świetny w pierwszej rundzie Leonard – na nieco przygaszonego Jamesa Hardena.\nMilwaukee Bucks – Toronto Raptors 89:92, stan rywalizacji 2-4, awans Raptors\nMemphis Grizzlies – San Antonio Spurs 96;103, stan rywalizacji 2-3, awans Spurs\nW takich butach też grają gwiazdy NBA >>


Płacz. Strona 1. Psychiatria.pl - portal wiedzy o psychiatrii i psychoterapii\nTemat: płacz (5)\nmuszę z siebie to wszystko gdzieś wywalić moje życie odkąd pamięta było pasmem pomyłek i złych decyzji. nawet nie wiem jak to wszystko napisać.... poprostu czuję że już nigdy nic nie będzie dobrze. mam rodzinę dwoje dzieci i męża który jest mężem tylko na papierku. wiecznie go nie ma wszyscy maja go za idealnego co innego ja ja to ta najgorsza nic nie warta kura domowa. nikt nie widzi bólu i poświecenia, wszyscy widzą biednego M który jest idelny każdemu pomoże wszystko zrobi z każdym się pośmieje. a w domu ja płaczę. płaczę po cichu bo mówić już się nie chce nie chce bo nic to nie zmieniało i nie zmienia. byłam osobą towarzyską pełną życia która zawsze była na przedzie. mnie już nie ma został cień dawnej osoby a płomień mojej świecy dawno zgasł. co bym nie robiła i tak jestem nikim. tak się właśnie czuję przez to w jaki sposób jestem traktowana. nie chce mi się opisywać dokładnie wszystkiego bo znaków zabraknie. oszukuje mnie, oczernia... po chwili udaje że już jest ok nawet nie przeprosi. urodziłam się by wiecznie cierpieć tak zaczynam myśleć. próby skończenia życia były depresja była leczona nic nie pomaga, wiecznie chce się zabić. jedynie dzieci i myśl o tym co z nimi będzie jak mnie nie będzie trzyma mnie przy życiu. mój brat 2lata temu doszedł do kresu i zakończył swój żywot który nie był nic lepszy od mojego ale facet tak się nie przejmuje dziećmi. poniekąd mu zazdroszcze już nie cierpi, już się nie przejmuje, nie przeżywa tego wszystkiego co złe.... nie nie zabiję się nie teraz nie puki dzieci są tak małe ale sił mi brak. wstanie z łóżka, codzinna egzystencja sprawia wielki problem. nie wiem czy ktoś to czyta, czy komentuje lub co kolwiek. jeśli tak to darujcie sobie teksty idź do psychologa bo te konowały tylko statystyki zapełniają nic nie potrafią pomóc tylko otępią tabletami a to nic nie daje.nie mi. myślałam że jak to wywale z siebie to będzie mi lepiej ale nie jest, niech idzie w eter.\nPrzeczytalam ale jak nie chcesz słyszeć o psychiatrze,to coż można Tobie poradzić?Poradzisz sobie sama?Chyba nie,bo już bardzo cierpisz.Ja nie dałam rady a moja historia podobna do Twojej.Diagnoza- nerwica depresyjna.Leki i jest lepiej.Rozmawialaś z nim co czujesz,jak sie czujesz jak on tak Ciebie traktuje?Przeżyłaś śmierć brata a to też ma wpływ na psychike i to co u Ciebie w małżenstwie sie dzieje,doprowadziło Cie do depresji.Bardzo Ci wspołczuje.Pozdrawiam\nRozumiem Cię, bo mam podobną sytuację. Podobną, ale inną. Płaczesz, mi też chce się płakać. Wiem rady tu na nic, ale musisz obrócić myślenie. Zobaczyć, że Twoje życie może być inne. Możesz wyjść z domu. Nie musisz już tylko oglądać się na męża, niech on nie będzie centrum Twojej uwagi i emocji. Niech ciężar Twoich zainteresowań przeniesie się na inne fascynujące zajęcia i ludzi.\nNie bój się też wkurzyć. Nie bój się zadbać o siebie i swoje potrzeby. Otrząśnij się. To że Twój brat znalazł akurat takie wyjście to nie znaczy, że to jest też dobre dla Ciebie. Zresztą sama już wiesz, że jest to złe rozwiązanie bo co? Bo dzieci!! Tak wiem, ja też kilka razy cofnęłam się przed usilną chęcią odebrania sobie życia tylko dlatego, że dzieci. One są wielką wartością i sprawiają, że walczę już nie tylko o ich lepszy los ale i walczę o siebie. Jest to trudne i wykańczające i nie wiem czy starczy mi sił, ale walczę. Nie wiem na ile jestem wstanie "upiększyć" swój żywot i sprawić aby był on też przydatny dla świata, ale ciągle walczę. Moje dzieci zasługują na to żeby mieć matkę i mieć ją szczęśliwą. Jesteś dla nich najlepszą matką, ale możesz sprawić, że ta "ciemna" rzeczywistość wokól ciebie rozjaśni się. Obwiniasz męża, a ja Ci powiem, że stań się silna i bez niego. Skoro nie potrafi Ci pomóc i nie dogadujecie się to poszukaj siły gdzie indziej co też nie znaczy, że zaraz masz się z nim rozstawać. Ja zrozumiałam, że ja i mój mąż nie potrafimy sobie pomóc nawzajem, więc szukam pomocy i siły gdzie indziej.\nI masz prawo to wszystko z siebie wyrzucić i szukać ulgi w postaci tego abyśmy Cię wysłuchali i poczuli Twój ból. Bo to boli....\nOstatnia edycja: 03-06-2016 19:29:30\nWitaj, masz pewnie konserwatywnego męża tzn. Żona nie pracuje, ma zajmować się gospodarstwem domowym i wychowywaniem dzieci. Nie piszesz w jakim wieku masz dzieci. Dobrze, że "wywaliłaś to z siebie". To, że nie pracujesz zawodowo- nie znaczy, że nie pracujesz. Zajmowanie się gospodarstem domowym i dziećmi-to też harówa, tylko z bez pensji. Odchowaj dzieci, niech idą do przedszkola, a ty między ludzi do pracy.\nNapisałaś, "wywaliłaś" jak sama to nazwałaś, ale czy jest jakieś dalej...? oprócz wyrzucenia tego wszystkiego z siebie.... czy coś zamierzasz?


UFO nad Polkowicami. Co widać na nagraniu z 20 maja 2019 roku? [ZOBACZ FILM] | Lubin Nasze Miasto\nKacper Chudzik 21.05.2019\nNasz czytelnik wraz ze znajomymi zauważyli tajemniczy obiekt na niebie.\n– Było to naprawdę dziwne, ponieważ leciało zdecydowanie szybciej niż samolot, zdecydowanie jaśniej świeciło no i jak widać na wideo, świeciło światłem stałym – mówi nam autor nagrania.\nFilm został zarejestrowany 20 maja około godz 22.20 w Polkowicach.\nUFO - czyli z angielskiego Unidentified Flying Object - a po polsku - niezidentyfikowany obiekt latając. Ludzie najczęściej kojarzą je z kosmitami, jednak tym mianem określa się po prostu wszystkie tajemnicze zjawiska zaobserwowane na niebie.\nCzy ktoś jeszcze widział wczoraj ten obiekt na nocnym niebie? Co to mogło być? Czekamy na Wasze opinie i sygnały.\nMoże zainteresuje Cię też: Tajemnice UFO nad Głogowem. Damian Trela bada je od lat\nObserwacje UFO na Dolnym Śląsku: Gdzie widziano niezidentyfikowane obiekty?\nMateriał oryginalny: UFO nad Polkowicami. Co widać na nagraniu z 20 maja 2019 roku? [ZOBACZ FILM] - Głogów Nasze Miasto\nMarcin Sędziny 14.01.2020 22:28:04\nDziś tzn dnia 14.01 2020r. Godz 22:00 to samo widzialem przez ok 5 min przez okno w kuchni zaś pózniej przeszedlem kilka kroków na drugą str mieszkania -na balkon gdzie to światło sie poruszało i widzialem je z ok 1 min moze dłuzej? Pózniej sie schowalo zadrzewami pobliskiego parku i tyle. Nic więcej nie widziałem dalej. To niebył dron na bank bo takiego ostrego światla ala halogen nie maja. To juz trzeci przypadek a dokladnie pierwszy w tym roku a dwa to z ok pół roku temu widywalem.\nNie wiem 04.08.2019 01:15:12\nNie wiem co dzisiaj widziałam na spacerze z psem..trwało to około 5 sekund...szybko przeleciało po niebie w kierunku Gostynina...rozmawiałam przez telefon...zamurowalo mnie...nie wiedziałam czy to spadająca gwiazda...ale nie zniknęła w linii horyzontu..tylko ..jakby wzbijalo się światło wyżej i zniknęło..\nDziwne dla mnie...\nGość 26.06.2019 08:21:47\nWczoraj nad polska https://youtu.be/IvjfqGhqXW4\nGość 23.06.2019 15:37:43\ndokladnie - jednostajnym tempem, jednolite swiatlo, poruszajace sie po konkretnej orbicie - SATELITA :) a dlaczego swiecil? bo odbijal promienie sloneczne z ktorych pozyskuje zasilanie... czekam na zielonych ludzikow... B-D\nGość 22.05.2019 17:46:50\nto Międzynarodowa Stacja Kosmiczna xdd\nKarola 22.05.2019 13:58:18\nTo mie ufo ciołki tylko satelita.\nTss 22.05.2019 11:56:19\nAdaś 21.05.2019 23:26:17\nJeremjasz grzmocinski 21.05.2019 21:11:27\nTo byla gola dupa Wieniawy Milbibowej\nGość 21.05.2019 19:40:17\nPrzecież to czarna dziura\nDamage 21.05.2019 17:07:18\nISS jak już ktoś napisał, czyli Międzynarodowa Stacja Kosmiczna. Jest coś takiego jak ISS Tracker, wyszukajcie, fajna rzecz, można zobaczyć gdzie aktualnie leci.\nGość 21.05.2019 16:47:14\nDron na światłach\nGość 21.05.2019 16:28:25\ngoła dupa świecąca ze wstydu\nGość 21.05.2019 14:15:20\nwidziałam w nocy z 19 na 20 maja\nRestituta 21.05.2019 11:52:07\nMiedzynarodowa Stacja Kosmiczna.


Wspaniała bogini z duńskiego pola\n– 3 czerwca 2014Posted in: Europa, Najważniejsze\nPozłacana srebrna figurka z około 800 r. n.e. prawdopodobnie przedstawia skandynawską boginię płodności Freyę.\nKobieta z Revninge. Fot. Østfyns Museer\nFigurkę znalazł w drugiej połowie kwietnia Paul Uniacke, który przeczesywał wykrywaczem metali pole niedaleko Revninge przy północno-wschodnim wybrzeżu wyspy Fionia w środkowej Danii. Odkrywca niezwłocznie poinformował o zabytku muzeum Østfyns.\nPozłacana srebrna figurka ma 4,6 cm wysokości i dość niecodzienną formę. Ciało kobiety jest płaskorzeźbioną, dość grubą plakietką, ale głowa jest pełną, trójwymiarową rzeźbą. Zazwyczaj takie przedstawienia ludzi z epoki wikingów są dwuwymiarowymi plakietkami.\nW tyle głowy twórca zrobił otwór, który umożliwiał zawieszanie znaleziska na rzemyku bądź sznurku, co wskazuje, że najpewniej był to amulet.\nDuńskich badaczy zachwyciło szczegółowe wykonanie sukni kobiety, co wzbogaca ich wiedzę o strojach epoki wikingów. Szczególnie ucieszyła ich ukazana na brzuchu trzyczęściowa ozdoba. Archeolodzy odkrywali taką biżuterię w pochówkach z ery wikingów, ale nie mieli pewności, w jaki sposób kobiety ją nosiły. W grobach najczęściej leżała w okolicach piersi.\nZłożony z kół wzór przy szyi kobiety badacze interpretują jako sznur pereł bądź złoty łańcuch.\nNie ma pewności, kogo artysta chciał przedstawić. Naukowcy skłaniają się jednak ku bogini płodności Freyi. Rok temu znaleziono co prawda figurkę Walkirii z bardzo podobną twarzą, ale w tym wypadku ukazana niewiasta nie ma broni, czyli zwyczajowego atrybutu Walkirii.\nNa podstawie komunikatu Vikingemuseet Ladby oraz tekstu w portalu dr.dk.\n(Oddanych głosów: 20, średnia ocen: 5,75 na 6)\nTags: Dania, Fionia, Revninge, sztuka, Wikingowie


Lekki śliniak wodoodporny 6m+ Glama Lama Repreve Lassig (coral) - sklep Nodik.pl\nNodikKarmienieSamodzielne posiłkiŚliniakiLekki śliniak wodoodporny 6m+ Glama Lama Repreve Lassig (coral)\nLekki śliniak wodoodporny 6m+ Glama Lama Repreve Lassig (coral)\nZ myślą o współczesnych mamach powstała rodzinna firma Lassig pochodząca z Niemiec. Produkty, które tworzą posiadają niesamowity i oryginalny design przy czym dbają o ekologiczną produkcje wraz z odpowiednim doborem materiałów. Live Lassig czyli życie zwyczajne - takie pełne dobra i szacunku dla ludzi i natury, która nas otacza\nŚliniak wykonany jest z wysokiej jakości wodoodpornego tworzywa, które doskonale zabezpiecza ubranie przed zabrudzeniem i czyni śliniak nieprzemakalnym. Idealny do karmienia maluszka, jak i pierwszych samodzielnych posiłków. Dodatkowa kieszonka na dole śliniaka zatrzyma spadające resztki jedzenia. Wygodne i praktyczne zapinanie na rzep podnosi komfort noszenia śliniaka, a motyw z przeurocza lama umilą dziecku posiłek.\nwygodne zapinanie na rzep\nWiek dziecka: 6-24 miesięcy\nLekki śliniak wodoodporny 6m+ Glama Lama Repreve Lassig (coral) opinie:\nKod EAN: 4042183382258\nLekki śliniak wodoodporny 6m+ Glama Little Water Lassig (Łabędź)\nŚliniaczki frote 0m+ Chicco (niebieski)\n27,90 zł32,47 zł\nŚliniaczki frote 0m+ Chicco (różowy)\nŚliniak wodoodporny 6m+ Little Chums Lassig (kot)\nŚliniak wodoodporny 6m+ Little Spookies Lassig (Olive)


Strona YES24.PL realizuje funkcje pozyskiwania informacji o użytkownikach i ich zachowaniu w następujący sposób:\nNiniejsza Polityka dotycząca Ciasteczek odnosi się do wszystkich stron yes24.pl oraz aplikacji na urządzenia mobilne, należących/zarządzanych do/przez markę yes24.pl. nazywanych w dalszej części regulaminu Stronami yes24.pl.\nPrzez używanie Stron yes24.pl wyrażasz zgodę na używanie ciasteczek zgodnie z tą Polityką Ciasteczek. Jeżeli nie zgadzasz się na używanie przez nas ciasteczek, powinieneś zmienić ustawienia swojej przeglądarki w odpowiedni sposób lub zrezygnować z używania Stron yes24.pl.\nWitryna yes24.pl oraz wszystkie Strony yes24.pl wykorzystują ciasteczka (cookies), które identyfikują odwiedzającego witrynę w celu uproszczenia i przyspieszenia działania witryny oraz wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym.


El Bosque - opis - Kuba\nEL BOSQUE - Kuba / Havana\n1971 r. Odnowiony w 2008 r.\npokoje standardowe dla max. 3 os.: 1 sypialnia, klimatyzacja centralna, sejf (płatny), minibar (płatny), TV, telefon, łazienka (wanna lub prysznic, WC)\npokoje superior dla max. 3 os.: 1 sypialnia, klimatyzacja centralna, sejf (płatny), minibar (płatny), TV, telefon, łazienka (wanna lub prysznic, WC)\nAktualizacja z dnia: 12.06.2020 13:47\n6 km od centrum Havany, 18 km od lotniska w Havanie. Hotel usytuowany na powierzchni: 15000 m2.


W dniu 1 lipca br. nasza fundacja zorganizowała szkolenie mające na celu podnoszenie kwalifikacji i umiejętności w zakresie prowadzenia pośrednictwa pracy z wykorzystaniem jak najnowocześniejszych metod i narzędzi. Odbiorcami szkolenia był personel i wolontariusze lubelskiej Fundacji Prosperita.\nCieszymy się, że szkolenie to wpłynęło dodatnio na jakość usług świadczonych przez Fundację Prosperita na rzecz promocji zatrudnienia oraz ograniczania negatywnych skutków bezrobocia na obszarze Lubelszczyzny.\nOsobą prowadzącą szkolenie była Pani Anna Leśniak-Nosowska – doradca zawodowy, pośrednik pracy, trener. Od 2007 r. prowadzi poradnictwo i szkolenia w zakresie usług rynku pracy. Doświadczenie zawodowe w licznych projektach ukierunkowanych na reintegrację zawodowo-społeczną osób pozostających poza rynkiem pracy oraz zagrożonych wykluczeniem społecznym i zawodowym. Autorka i współautorka licznych publikacji z zakresu problematyki rynku pracy (m.in. “Vademecum zatrudniania osób niepełnosprawnych. Poradnik dla szukających pracy i pracodawców”, Wyd. POLIHYMNIA, Lublin 2012). Organizowała procesy rekrutacyjne, a także dziewięć edycji targów pracy dla uczestników szkoleń i klientów Agencji Pośrednictwa Pracy. Dodatkowo jest trenerem szkoleń dla studentów UMCS w ramach Dni Kariery.\nDziękujemy za udaną współpracę. Osobom zainteresowanym działalnością Fundacji Prosperita podajemy linki poniżej.\nFundacja Prosperita @ WWW\nFundacja Prosperita @ Facebook


Seminarium – dom ziarna | Niedziela.pl\nTradycyjnie już uroczyste rozpoczęcie nowego roku akademickiego zaplanowano tydzień później niż na KUL-u. Ks. prof. Jarosław Marczewski, nowy rektor Metropolitalnego Seminarium Duchownego, podkreślał wzajemne związki między obiema instytucjami. W przemówieniu akcentował pilną potrzebę podnoszenia poziomu edukacji wśród przyszłych duchownych. Jako historyk Kościoła zauważył ścisłe powiązanie między niskim stanem wiedzy duchowieństwa a negatywną kondycją Kościoła. – Wszyscy odczuwamy skutki słabszej kondycji absolwentów szkół średnich w zakresie wiedzy ogólnej, co ma bezpośrednie przełożenie na proces dydaktyczny w obszarze humanistyki, w tym także filozofii i teologii – mówił ks. Marczewski. Aby temu zaradzić, wychowawcy zaproponowali zmiany w programie dnia lubelskich kleryków: codzienna medytacja słowa Bożego przeniesiona została z godzin wczesnoporannych na popołudniowe, zwrócono też uwagę na pogłębienie formacji intelektualnej w seminaryjnej bibliotece. – Seminarium jest uczelnią specyficzną. Taką, w której w najczystszej postaci jest obecna czysta relacja, która znika z pejzażu akademickiego świata. Tutaj jest nadal obecna relacja ucznia z mistrzem, i to Boskim Mistrzem – podkreślał Ksiądz Rektor. Władze seminarium zdecydowały się także na kolejny etap remontu gmachu, głównie w pokojach alumnów. Krokiem zmierzającym do poprawieniu kondycji zdrowotnej kleryków jest wprowadzenie nowego menu w seminaryjnej stołówce.\nPodczas inauguracji Ksiądz Rektor odczytał list napisany przez prezydenta Andrzeja Dudę. Tekst zawierał wspomnienie sylwetek osób duchownych, które odegrały ważną rolę w dziejach naszej ojczyzny. Zebrani usłyszeli wykład światowej sławy polskiego kosmologa ks. prof. Michała Hellera, laureata nagrody Templetona przyznawanej za wkład na rzecz budowania porozumienia między światem nowoczesnej nauki a obszarem refleksji teologicznej. Wystąpienie zatytułowane „Jak usprawiedliwić historię Wszechświata?” było próbą wyjaśnienia dlaczego zło stało się możliwe. – Jeżeli zło byłoby niemożliwe, niemożliwe byłoby także dobro. Lepiej więc dopuścić zło, a tym samym umożliwić dobro, niż zabrać człowiekowi wolności wyboru – przekonywał ks. prof. Michał Heller.\nWśród zaproszonych gości ze środowisk kościelnych, edukacyjnych oraz samorządowych znaleźli się m.in. metropolita lubelski abp Stanisław Budzik, metropolita przemysko-warszawski obrządku bizantyjsko-ukraińskiego abp Jan Martyniak, bp Mieczysław Cisło, prezydent Lublina Krzysztof Żuk oraz rektor KUL ks. prof. Antoni Dębiński. Inauguracji towarzyszył śpiew kleryckiego chóru pod przewodnictwem ks. Tomasza Lisieckiego.\nNiedziela sandomierska 28/2020, str. I\nBp Nitkiewicz sadzi cedr libański w seminarium\nWraz z ordynariuszem Eucharystię celebrowali: rektor seminarium ks. dr Rafał Kułaga, profesorowie, wychowawcy oraz ojcowie duchowni. W homilii bp Nitkiewicz zwracał uwagę, że wiedzę zdobytą w seminarium trzeba poszerzać i uzupełniać przez spotkania z Bogiem i ludźmi.\n– Formację seminaryjną można porównać do budowania domu. Jest ona wzmacnianiem fundamentów i podciąganiem w górę ścian, zakładając, że jego wznoszenie będzie potem kontynuowane. Stąd potrzeba rozwoju życia duchowego, znajomości filozofii, teologii, prawa i innych dziedzin, opanowanie zasad i procedur, a zarazem umiejętność planowania. Setnik z przeczytanej Ewangelii również był uformowany w podobny sposób, posiadał stabilizację, jasno określone poglądy, a jednak, jakby poza tym programem, wbrew wyznawanym pewnikom, postawił wszystko na Chrystusa, gdyż zobaczył w Nim kogoś niezwykłego. Pan Jezus oraz Kościół w liturgii Mszy św. dają nam za przykład wiarę setnika, poganina. Ona nie jest ani statyczna ani elastyczna, lecz polega na spotkaniu Chrystusa i na zawierzeniu Mu. Wiedzę zdobytą w seminarium trzeba poszerzać, uzupełniać w spotkaniach z Bogiem i ludźmi. Bez uprzedzeń i wykluczania kogokolwiek. Dochowując wierności tradycji, warto jest szukać i odkrywać to, co nowe, weryfikując nasze poglądy oraz postawę. A Chrystus – Baranek Boży, który gładzi grzechy świata i przychodzi do mnie codziennie w Eucharystii – sub tectum meum (pod mój dach) – dokona cudów. Wystarczy tylko jedno Jego słowo i nasza dusza zostanie uzdrowiona.\nPo Eucharystii na placu seminaryjnym bp Nitkiewicz wraz ze zgromadzoną wspólnotą seminaryjną zasadzili cedr libański. Ordynariusz ofiarował również do seminarium dwie sosny wejmutki wyhodowane z drzewa rosnącego w ogrodzie domu biskupiego.


Bastamb - fashion and beauty : Burgund i babciny kuferek...\nBabcine kuferki do ręki nadal będą modne tej jesieni, bo modna będzie Dama Retro.\nRano już chłodno, zastanawiałam się nawet nad apaszką ale ostatecznie "powędrowała" do kuferka.\nPonieważ bluzka imituje trochę koronkę /nie przepadam za koronkowymi rzeczami/ zrezygnowałam z wisiorka, moja dzisiejsza biżuteria to srebrna bransoletka i dwa ulubione pierścionki.\nKierowca i zarazem fotograf już się niecierpliwi a więc jeszcze jedno zdjęcie "na szybko" i w drogę.\nPo południu wracam spacerkiem.\nNie! Nie w tych szpilkach, zamienię je w wygodne białe baleriny.\n...a po powrocie mały odpoczynek przy kawie i moim ulubionym czasopiśmie modowym...\nDorota 22 sierpnia 2013 18:46:00 CEST\nPięknie Basiu wyglądasz i śliczne masz dodatki i sweterek. :)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:17:00 CEST\nDziękuje Docia, zawsze "na szybko" ostatnio na nic nie ma czasu a co będzie jak skończą się wakacje i jeszcze córka będzie prosić o pomoc...dzisiaj musiało być wygpodnie dlatego zamiana butów...nieco chłodniej ale słonecznie czyli tak jak lubię...pozdrawiam...\nDoganiam Motyle 22 sierpnia 2013 19:09:00 CEST\nO jeśli modna będzie retro dama, to znów niechcący będę modna:)\nPodoba mi się burgund i kuferek :)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:19:00 CEST\nBędzie modna retro dama, retro cały czas na czasie więc kto lubi jest modny...pozdrawiam Aniu...\nMonikuella 22 sierpnia 2013 19:10:00 CEST\nSweterek jest uroczy. Buty mnie bardzo zaciekawiły. Pozdrawiam.\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:20:00 CEST\nSweterek wpisuje się trochę w retro, tak przynajmniej chciałam, żeby było...\nAnna77MICH 22 sierpnia 2013 19:18:00 CEST\nŚlicznie Basiu:) I jest plenerek:) Bluzeczka jest urocza i torebeczka też:)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:22:00 CEST\nAniu, u mnie plenerek to park po drugoiej stronie okien, nie ma czasu na nic więcej. Torebkę bardzo lubię choć ostatnio pokochałam te duże XL...pozdrawiam serdecznie...\nA new life 22 sierpnia 2013 19:23:00 CEST\nwspaniała spódniczka i żakiecik :) już jesiennie i pięknie :)\nOj! Kamilo, chciałam, żeby było jeszcze letnio....\nKrystyna 22 sierpnia 2013 19:28:00 CEST\nMasz rację burgund będzie nadal modny w sezonie jesienno-zimowym. Twój sweterek jest przeuroczy a buciki /obie pary śliczne/. Można wiedzieć gdzie je kupiłaś. Wszystko razem super.Serdecznie pozdrawiam.\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:29:00 CEST\nButy to firma polska Embis, ja kupuję w mnie na Targu u uroczej blondynki z Częstochowy, mam rabaty i miłą obsługę, i przy okazji pogadam, lubię właścicielkę i nie tylko ja, ma wiele stałych klientek.\nBurgund modny nie od dziś i nadal będzie, i to mnie cieszy, bo lubię.\nBluzka trochę "babcina"/ale ja jestem babcią dwóch uroczych urwisów/ i tak /do kuferka/ miało być.\nKrystyna 22 sierpnia 2013 22:11:00 CEST\nDziękuję Ci Basiu za odpowiedź. Fajnie, że masz taki Targ i na dodatek rabaty. Bluzka wcale nie jest babcina.Moda wraca i tylko nam się tak wydaje. Ja właśnie czekam na urodzenie się tym razem wnuczki /córka jest już na porodówce/. Mam już 4,5 letniego wnuczka i 5 miesięczną wnuczkę.Buziaczki.\nZapomniałam napisać, że kuferek tez śliczny.papa\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:17:00 CEST\nGratuluje, piękne chwile - cud narodzin, uściski dla córki i buziaki dla maluszka...\ndika16 22 sierpnia 2013 19:34:00 CEST\nPiękny kolor i prześliczny kuferek :) Oj jesteś prawdziwą damą, bez dwóch zdań :) a relaks na twoim cudnym balkoniku na pewno jest bardzo przyjemny :)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:33:00 CEST\nTak, lubię tam odpoczywać, zwłaszcza w upały, tam jest błogi chłodzik.\nCzy damą? Nie wiem! Burgund lubię i ciesze się, że będzie w modzie choć jak coś lubię to mało mnie to obchodzi, noszę i już...pozdrawiam Dominika Ciebie i Twoją uroczą rodzinkę...\nsabine ingerl 22 sierpnia 2013 19:36:00 CEST\nThe lace burgundy blouse is amazing Barbara! It goes very well together with white as well as with bottle green. You outfit today is perfect for transition period. The flats look comfy but nevertheless elegant.\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 21:16:00 CEST\nThank you very much Sabine....best regards...kisses...\nStefViol 22 sierpnia 2013 19:39:00 CEST\nKuferek zachwyca :)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:34:00 CEST\nO tak! Mnie też się podoba...pozdrawiam Viola...\npollyzeczki 22 sierpnia 2013 19:45:00 CEST\nbardzo ładnie wygladasz, elegancko jak dama ..kuferek 1-sza klasa\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:35:00 CEST\nDziękuje Ci za opinię i miło mi, że Ci się podoba...pozdrawiam serdecznie...\nmodenfer 22 sierpnia 2013 20:06:00 CEST\nBardzo ładny zestaw, podoba mi się, że nawet kolory takie jak burgund, uznawane za jesienne, można zestawić w letni sposób! Kuferek jest śliczny i myślę, że takie torebki są ponadczasowe i nie wychodzą z mody. Pozdrawiam serdecznie!\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:37:00 CEST\nMartusiu, można, kto nam zabroni? Akurat tak mi dzisiaj pasowało, bo i dzień trochę chłodniejszy.\nKuferek jest już od dawna i nadal będzie. Pozdrawiam cieplutko piekną Paryżankę...\nBellissima 22 sierpnia 2013 20:10:00 CEST\nwyglada Pani bardzo ładnie!!!i to tego ten prze uroczy balkonik;)))\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:38:00 CEST\nBardzo mi miło Bellisimo, że Ci się podoba, pozdrawiam serdecznie...\nAlicja 22 sierpnia 2013 20:18:00 CEST\nNo Basiu,,nie tylko urodzilas sie jesienia ale tez jestes typowa "jesienia"i w tych jesiennych kolorkach Ci najladniej.Sweterek swietny a te plaskie butki wpadly mi w oko.Dzieki za kawusie..narobilas mi ochoty ale juz za pozno na kawe.Ale na balkonie troche sobie posiedze.)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:44:00 CEST\nZapraszam Ala, kawa mrożona i ze śnietanką oj! ile to kalorii!!! Teraz trzeba się pomęczyć na steperku.\nTe płaskie buciki sa ostatnio moje ulubione, Ty wiesz, że ja tak mam, jak ulubione to chodzę i chodzę.\nMój spacer powrotny to prawie 40 min.więc zmiana konieczna...pozdrawiam Ala...buziaki posyłam...\nKasiaB 22 sierpnia 2013 20:26:00 CEST\nAle Masz Basiu fajne miejsce do relaksacji:D Bardzo ładnie Wyglądasz w tej stylizacji, fotograf spisał się na szóstkę ! fotki super :)Pozdrawiam serdecznie\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 20:47:00 CEST\nRobił co mógł ale światło słabe, rano nawet była mgła a słonko nieśmiało się przebijało, dało radę i był nawet ładny dzień.\nZaspałam Kasiu i nie było czasu na zastanawianie ha!ha! ale tak też bywa...pozdrawiam serdecznie...\nJolanta Strażyc 22 sierpnia 2013 21:03:00 CEST\nJestem zachwycona Twoją bluzką i torebką - uwielbiam burgund i podobne do niego kolory. Całość przepiękna. Pozdrawiam serdecznie :)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 21:13:00 CEST\nDziękuje Jolu, tak, burgund to piękny kolor...pozdrawiam również...\nUnknown 22 sierpnia 2013 21:12:00 CEST\ntaki piękny zestaw:) ale jeszcze poczekajmy z takimi :)niech lato zostanie na dłużej .Pozdrawiam\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2013 21:15:00 CEST\nNo tak, ja też chcę jeszcze ciepełka ale dzisiaj taki był dzień, że zestaw odpowiedni /a rano to nawet chłodno/...pozdrawiam również...\nBarbarossa 22 sierpnia 2013 21:20:00 CEST\nBasiu, pięknie Ci w burgundzie, a z białą spódnicą zrobiło się bardzo elegancko i świeżo. Kuferek jest cudny, bardzo podobają mi się też 1 buty, ciągle nie mogę zdobyć tego koloru, a jak były w sklepach, to ja siedziałam na L-4 i nie mogłam się nigdzie ruszyć. Zauważyłam, że masz nową fryzurkę, w której ślicznie wyglądasz. A Twój balkonik jak zwykle uroczy. Pozdrawiam Cię bardzo gorąco... u mnie zrobiło się chłodno, ale mam nadzieję, że jeszcze będą cieplutkie dni. Pa, pa... całuski\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:46:00 CEST\nFryzura taka sama tylko Basiu inaczej zaczesana.\nJa uwielbian buty nude, bo świetnie wydłużaja nogi.\nTeż chłodniej choć weekend ma być ciepły.\nPozdrawiam serdecznie i miłego weekendu Ci życzę....\nRenia 22 sierpnia 2013 21:49:00 CEST\nModa Retro Dama bardzo mi się podoba:)))a babcinych torebek to u mnie dużo,mam do nich słabość:)))ślicznie wyglądasz:)))Pozdrawiam serdecznie\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:47:00 CEST\nZa retro nie bardzo przepadam ale może w sezonie jesiennym coś sobie wykombinuje. Taka mała zmiana...pozdrawiam Reniu...\nPlANTOFELEK 22 sierpnia 2013 21:54:00 CEST\nAle cudowny kuferek!! Ostatnio choruję na kuferki, wczoraj nawet jeden kupiłam i jestem przeszczęśliwa;):)\nŚlicznie Pani wygląda, baletki super!\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:48:00 CEST\nNo to świetnie, będziesz zadowolona...pozdrawiam...\nbuka 22 sierpnia 2013 21:54:00 CEST\nŚliczny zestaw. Ta bluzka jest cudowna :) bardzo ładnie połączyłaś:) achh ten kuferek bym Ci ukradła! pozdrawiam serdecznie:)\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:49:00 CEST\nSola ante el espejo 22 sierpnia 2013 21:58:00 CEST\nVery elegant look and great colors! Kisses dear.\nu Alojka 22 sierpnia 2013 22:03:00 CEST\nSliczny zestawik, te balerinki bardzo mi sie podobaja.Jak zwykle piekne zdjecia. Pozdrawiam.\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:51:00 CEST\nBaleriny to teraz moje ulubione, bardzo mi się w nich dobrze chodzi, wygoda i już...pozdrawoam Jolu....miłego weekendu...\ninvisiblefashion 22 sierpnia 2013 22:17:00 CEST\nForties style 22 sierpnia 2013 22:26:00 CEST\nPodobają mi się Twoje buty i to obie pary... teraz uświadomiłam sobie, że nic nie mam u siebie w burgundzie, bardzo ładny kolor, ciekawie połączyłaś w całość :) pozdrawiam\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:53:00 CEST\nKolor piękny, to będzie kolor jesieni więc zapewne będzie go dużo w sklepach.\nButy lubie i to jedne, i drugie, to zależy na jaką okazję.\nAnne 22 sierpnia 2013 22:27:00 CEST\nI love burgundy and your bag is gorgeous! Have a good weekend:)\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:54:00 CEST\nUnknown 22 sierpnia 2013 23:50:00 CEST\nWow :) Podziwiam Panią, bo większość ludzi myśli że tylko nastolatki zajmują się ciuchami i robieniem sobie w nich zdjęć. Cieszę się że łamie Pani stereotypy :)\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:57:00 CEST\nBardzo Ci dziękuje za miłe słowa. Ciuszki są nie tylko dla nastolatek, my kobiety dojrzałe też możemy, bo właściwie, czemu nie!\nRobię to już od 3 lat i jest nas coraz więcej. Pozdrawiam i miłego weekendu Ci życzę...\nola wiecha 23 sierpnia 2013 00:32:00 CEST\nTen babciny kuferek jest cudowny!\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 18:58:00 CEST\nMam go już wiele lat, kolor zrobił się bardzo modny, dziękuje Olu ...pozdrawiam...\nUnknown 23 sierpnia 2013 09:08:00 CEST\nBasiu piekny zestaw przygotowalas, a ktos gdzies kiedys powiedzial ze ten kolor nie dla nas, wiec jestes albo wyjatkiem ktory potwierdza regule albo to klamstwo. wygladasz bowiem przeuroczo!!! :)\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 19:00:00 CEST\nKto to powiedział Isabello? Dla nas, jak najbardziej dla nas. Pozdrawiam i miłego weekendu, pogoda ma się poprawić i ma być gorąco, mam nadzieję, że się sprawdzi...\nannaslaweta.com 23 sierpnia 2013 11:40:00 CEST\nPani niezmiennie zachwyca! Zestaw idealnie dobrany :) Uwielbiam Pani bloga :)\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 19:01:00 CEST\nDziękuje Aniu, również pozdrawiam Ciebie i Karolka...\nUnknown 23 sierpnia 2013 14:00:00 CEST\nŚwietna stylizacja. Bardzo mi się podoba ten kuferek. Chociaż niestety ja "babcinych" już nie mam i chyba będę musiała sobie kupić torebkę w tym stylu.\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 19:03:00 CEST\nJak tylko takie torebki Ci się podobają to kup. Miło mi, że Ci się podoba mój zestaw, pozdrawiam serdecznie...\njosep-maria badia 23 sierpnia 2013 16:12:00 CEST\nNice outfit, love the jacket, the color is very pretty, and the fabric too.\nThank you josep-maria....best regards...\nBeAtta 23 sierpnia 2013 19:14:00 CEST\nPrzepięknie Pani wygląda ! Pozdrawiam serdecznie :)\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 19:18:00 CEST\nDziękuje Beatko i również pozdrawiam...\nAgnieszka 23 sierpnia 2013 19:31:00 CEST\ntorebkę chętnie bym przygarnęła :) Pozdrawiam ciepło!\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2013 20:40:00 CEST\nHalina 23 sierpnia 2013 21:24:00 CEST\nPodoba mi się ten kolor bluzki i bluzka też fajnie wygląda-ze spódniczką - jak komplecik. Trochę przypomina\nrzeczywiście koronkę, nieraz podobają mi się, ale zawsze myślę, że mnie pogrubią. U Ciebie tego nie widać może się kiedyś skuszę...Dodatki jak najbardziej pasują. Odpoczynku w weekend życzę i słońca niech lato jeszcze trochę trwa - :)\nBarbara Bastamb 24 sierpnia 2013 01:11:00 CEST\nBo Halinko do bieli i w letnim słońcu to wszystko ładnie wygląda. Kolor na zdjęciach trochę inny, aparat nie oddaje koloru tej bluzki, jest ciemniejsza ale czasami tak jest, że na wszystkie sposoby a i tak w realu jest inaczej, mnie się wydaje, że w realu jest ładniej. Ja się chyba skuszę na typową kokonkę / czarną/ ale to w okresie świąteczno-sylwestrowym.\nWeekend ma być ładniejszy i cieplejszy to może jeszcze trochę promyków słonka załapę...pozdrawiam i równeż pięknego weekendu Ci życzę...lato trwaj!\nAnonimowy 23 sierpnia 2013 22:45:00 CEST\nTen kolor, to ja lubie tylko w Twoich stylizacjach. Fajnie komponujesz wszystko.\nBiel, wbrew pozorom ożywiła całość.\nBarbara Bastamb 24 sierpnia 2013 01:19:00 CEST\nDziękuje Ci Tess za opinię. Każdy ma swoje zamiłowania do kolorów, ja lubię wszystkie, wyjątek stanowią brązy, tych nie lubię i rzadko się w nich pokazuje, prawie wcale. Tess, ja czasami "na szybko" i nie zatanawiam się bo czasu brakuje, tym bardziej, że dobieram garderobę przed wyjściem, już robiłam to wieczorem a i tak rano zmieniałam więc przestałam. Raz wyjdzie lepiej raz gorzej, jak wszystko w życiu, to mały problem. Pozdrawiam Cię serdecznie...\nhttp://mystylemyeveryday.blogspot.com/ 23 sierpnia 2013 23:30:00 CEST\n...a torebka też "na czasie" Basiu, kuferki wręcz obowiązkowe. Z tą spódniczką to jeszcze "na letnio" ale zieleń - czemu nie? Zachwycająco wyglądasz!\nBarbara Bastamb 24 sierpnia 2013 01:21:00 CEST\n...a ja chyba postawie na burgund z szarościami lub granatem i niebieskim tylko muszę poszperać w szafie, może coś znajdę...pozdrawiam i miłego weekendu...\nmagdulablack 24 sierpnia 2013 00:26:00 CEST\npiękny zestaw-bardzo elegancko:)\nBarbara Bastamb 24 sierpnia 2013 01:22:00 CEST\nCiesze się, że Ci się podoba, bo to całkiem zwykły zestaw...miłego weekendu..\nAnnaVictoria 24 sierpnia 2013 05:32:00 CEST\nJa tez z wielka ciekawoscia przygldam sie zapowiedziom nadchodzacej jesieni. Wydlada na duza powtorke z ubieglego sezonu no a z nowosci to kratke zauwazylam. Basiu ja tez bardzo lubie koronki szczegolnie w spodniczkach. Sweterak sliczny a kolorkiem przyda sie jesienia.\nBarbara Bastamb 24 sierpnia 2013 07:52:00 CEST\nTak Aniu, to wielka powtórka z ubiegłego sezonu ale mnie to cieszy, sięgam do szafy i już. Dokupię coś, co naprawdę wpadnie mi w oko. Krata, ta szkocka to nie dla mnie, choć może jakiś mały detal się pokaże. Koronek unikam ale kto wie, może w okresie świąt i Sylwestra postawię na czarną koronkę. Pozdrawiam Aniu i nadal cieszę się latem, ciepło i słonecznie, dzisiaj będzie rowerek...buziaki...miłego weekendu...\nRasz 24 sierpnia 2013 08:30:00 CEST\nBarbara Bastamb 24 sierpnia 2013 08:52:00 CEST\nDziękuje...miłego weekendu Ci życzę...\nTara_Edyta 24 sierpnia 2013 16:17:00 CEST\npięknie, pięknie i jeszcze raz pięknie!!! klasa jak zawsze Basiu:))) kuferek jest wspaniały! takie torebki są ponadczasowe:))\nMiłego weekendu Ci życzę:)))\nBarbara Bastamb 24 sierpnia 2013 20:11:00 CEST\nKuferek ponadczasowy, cieszę się, że go mam Taro, również miłego weekendu Ci życzę ...\nNieco Starsza Dziewczyna 24 sierpnia 2013 19:17:00 CEST\nBurgund zawsze kojarzy mi się z jesienią. Miałaś rację , że zrezygnowałaś z naszyjnika. Bardzo fajny, elegancki zestaw :-)\nBarbara Bastamb 24 sierpnia 2013 20:13:00 CEST\nNo tak,z jesienią, u mnie jednak w letnim wydaniu, lubię biżuterie ale tu mi nie pasowała, dziękuje Grażynko...pozdrawiam...\nUnknown 24 sierpnia 2013 20:04:00 CEST\nQue elegante. Me encanta ese bolso, es de última tendencia.\nBarbara Bastamb 24 sierpnia 2013 20:16:00 CEST\nGracias por visitar Carmen....besos...\nAnonimowy 24 sierpnia 2013 23:11:00 CEST\nno matko nie mogę się napatrzeć na Twojego bloga! to jest świetne, że tak o siebie dbasz i prowadzisz hmm dość odważnego bloga (bo wiadomo, to pokazywanie całej swojej osoby a ludzie w internecie jako anonimowi często zbyt surowo oceniają). jestem pod wrażeniem, ogromnym!\nBarbara Bastamb 25 sierpnia 2013 18:35:00 CEST\nMiło mi, że Ci się podoba. Zapraszam ponownie, jeśli masz ochotę, napisz jak mam się do Ciebie zwrwcać, wtedy nie będziesz już anonimem.\nMasz rację, to trochę odważne ale czy my, kobiety 50+, nie mamy prawa interesować się modą. Mamy! Co do oceny to oczywiście, że jako anonim ocenia się łatwiej i bardziej surowo, ważne, żeby to było w kulturalny sposób. Jak do tej pory, wszystkie moje czytelniczki to wspaniałe babki, te starsze i te młodsze, to moje blogowe koleżanki. Pozdrawiam serdecznie i miłego tygodnia Ci życzę...\nmispapelicos 25 sierpnia 2013 11:30:00 CEST\nYou look radiant and soooooooooooo beautiful, my dear barbara.\nGlad to be back to you.\nBarbara Bastamb 25 sierpnia 2013 18:27:00 CEST\nYours sincerely. I'm glad that I visit. Have a great week. Kisses...\nelpuntodelola 25 sierpnia 2013 20:16:00 CEST\nPreciosa chaqueta, un color muy favorecedor. Besos\nBarbara Bastamb 26 sierpnia 2013 08:38:00 CEST\nGracias Lola. Que tengas un buen dia. Besos...\nDobre Czasy 25 sierpnia 2013 21:37:00 CEST\nwitaj-ale piękne fotki,cudne ciuszki - pozdrawiam Jola z Dobrych Czasów\nBarbara Bastamb 26 sierpnia 2013 08:29:00 CEST\nWitaj Jolu, miło mi, że Ci się podoba, zapraszam ponownie..pozdrawiam i miłego dnia Ci życzę...\nUnknown 26 sierpnia 2013 01:12:00 CEST\nHas creado un look muy elegante!!! Me encanta ese color!!!\nWildrose 26 sierpnia 2013 01:48:00 CEST\nLadnie, elegancko, klasycznie. Kuferek swietny :)\nBarbara Bastamb 26 sierpnia 2013 08:35:00 CEST\nTak właśnie lubię Aniu, klasycznie i tak chodzę ubrana, ma być prosto i...wygodnie a kuferek bardzo lubię ale ostatnio moja ulubiona to "duuuża torba", żeby wiele pomieścić, do kuferka to tylko to najbardziej potrzebne, a coraz częściej zabieram "buty zmienne" ha!ha!...pozdrawiam również i miłego dnia Ci życzę...\nVintage Cat 26 sierpnia 2013 09:13:00 CEST\nCudowny kuferek - chyba nie muszę pisać, jak bardzo mi się podoba ;)\nP.S. Balkon po raz kolejny zachwyca! Proszę o "przepis" na tak pięknie kwitnące surfinie!\nBarbara Bastamb 26 sierpnia 2013 17:42:00 CEST\nNie, nie musisz pisać, Ty przecież kochasz modę vintage.\nTo akurat są petunie wiszące, wiszą dużo mniej niż surfinie, na parapecie muszą takie być, bo inaczej to nie byłoby miejsca gdzie usięść, surfinie zwisają do samego dołu. Zasilam codziennie odżywką PLANTON do surfinii, skubę zeschnięte kwiatuszki i...mówię do nich ha!ha! To cała tajemnica...pozdrawiam...\nVintage Cat 27 sierpnia 2013 19:57:00 CEST\nAha... a ja zawsze myślałam, że petunie to ten sam gatunek, co surfinie - cóż, muszę się jeszcze nauczyć wielu rzeczy ;)\nMoje surfinie, mimo nawożenia wyschły (przyczyniła się do tego też straszna ulewa, która je "zbiła"). Podejrzewam, że główny problem polega na tym, że rosną (a raczej "rosły") w plastikowych doniczkach (bez otworów), włożone w takie ozdobne kosze z kokosowego włókna. W każdym razie woda nie ma gdzie ściekać i być może to sprawia, że korzenie gniją...\nBarbara Bastamb 28 sierpnia 2013 15:46:00 CEST\nPodobne, jednak surfinie są bardziej wiszące i dość delikatne /wiatr, deszcz/. Doniczki muszą mieć otwory a jak ulewa je zbije to pozdejmować stere, zniszczone kwiatki i powinny ożyć, i nadal kwitnąć. Może za rok będzie lepiej ...pozdrawiam...\nZocha-Fashion 26 sierpnia 2013 14:38:00 CEST\nRewelacja post Kochaniutka,świetnie wygladasz:)\nBarbara Bastamb 26 sierpnia 2013 17:43:00 CEST\nDziękuje Zosiu, miło mi, że Ci się podoba, zapraszam ponownie...pozdrawiam i miłego dnia życzę...\nHummingbird Girl 26 sierpnia 2013 18:27:00 CEST\nWyglądasz przepięknie, bardzo uroczo i radośnie! Post świetny, te balerinki masz cudowne! Pozdrawiam Cię\nBarbara Bastamb 26 sierpnia 2013 18:34:00 CEST\nDziękuje Aniu, baleriny bardzo lubię i zamieniam często /szpilki wędrują do torebki/, wtedy czuję się "na luzie"...pozdrawiam...\nSewingadicta 26 sierpnia 2013 20:25:00 CEST\nRetro fashion is the best!! Unique and spectacular, impossible to find in stores already ... it is a treasure! Love your style, you always look perfect! Greetings from the warm Canary Islands.\nBarbara Bastamb 26 sierpnia 2013 20:36:00 CEST\nThank you Rosy. Greetings from Poland...kisses...\nPearl in Fashion 26 sierpnia 2013 20:32:00 CEST\nFantastycznie! Wszystko bardzo zgrabnie lezy! A torebka pasuje idealnie!\n:) Zapraszam tez do siebie, a moze poobserwujemy? Byloby mi bardzo milo!\nBarbara Bastamb 26 sierpnia 2013 20:37:00 CEST\nMnie również bardzo miło, że mnie odwiedziłaś, zapraszam ponownie...pozdrawiam...\nUnknown 26 sierpnia 2013 21:56:00 CEST\nBarbara Bastamb 27 sierpnia 2013 05:53:00 CEST\nAleksandra Wądołowska 26 sierpnia 2013 22:32:00 CEST\nBarbara Bastamb 27 sierpnia 2013 05:54:00 CEST\nAnonimowy 26 sierpnia 2013 22:43:00 CEST\nBurgund piękny kolor! Już w zeszłym roku szukałam ubrań/tkanin w tym kolorze, ale oczywiście u nas sklepy mają poślizg..W tym roku już widzę, że wreszcie załapali..:-)Pięknie wyglądasz jak zwykle:-) pozdrawiam!\nBarbara Bastamb 27 sierpnia 2013 05:56:00 CEST\nŻyczę powodzenia w szukaniu, zapewne znajdziesz coś odpowiedniego dlz siebie, miłego dnia...\nania mw 27 sierpnia 2013 08:07:00 CEST\nooo, piękne zestawienie, bardzo eleganckie. To w Pani lubię, tą elegancję i wyczucie stylu i zawsze podziwiam.\nRetro styl jest na czasie od kilku sezonów i to mnie bardzo bardzo cieszy, że nadal będzie modny. Kuferek wspaniały, bardzo mi się podoba. I pięknie Pani jest opalona, skóra tak ładnie muśnięta słońcem!\nBarbara Bastamb 27 sierpnia 2013 14:20:00 CEST\nDziękuje Ci za odwiedziny i ciekawy komentarz, ja też się cieszę, że retro modne, może będzie coś i w stylu retro na jesień /no oczywiście "po mojemu"/. Unikam opalania ale nawet pod parasolem słonko mnie "dopadło". Pozdrawiam serdecznie i miłego tygodnia Ci życzę, robi się coraz chłodniej, dzisiaj u mnie to już "powiało jesienią"...\nAnula 27 sierpnia 2013 21:48:00 CEST\nTorebka rewelacja!! Bardzo ładnie Ci w tym kolorze!! No i ten Twój cudowny balkonik zawsze miło popatrzeć!!\nBarbara Bastamb 28 sierpnia 2013 15:47:00 CEST\nDziękuje Aniula, choć za tym kolorem nie bardzo przepadam to jednak czasami się skuszę...pozdrawiam, miłego dnia...\nElfena 27 sierpnia 2013 22:35:00 CEST\nKuferek jest piekny, prawdziwa vintage perelka!\nBarbara Bastamb 28 sierpnia 2013 15:48:00 CEST\nTeż tak sądzę...miłego dnia...\nJoanna - ThePlusSizeBlog.com 28 sierpnia 2013 17:24:00 CEST\nOstatnio szukam tego typu torebki w tym kolorze. Skoro modne to może znajdę?\nKolor jest śliczny, modny jak i w zeszłym sezonie (co mnie cieszy, bo mam taki sweter).\nBarbara Bastamb 28 sierpnia 2013 17:45:00 CEST\nTak, kolor ładny i nie pierwszy już sezon, wydaje mi się, że się wszystko w modzie ostatnio powtarzano i dobrze, ja sie z tego cieszę. Powodzenia Asiu w szukaniu...


Opowiadanie jako gatunek literacki – obalam półmity! - Karolakowo\nHome Pisanie Opowiadanie jako gatunek literacki – obalam półmity!\nBy Justynakarolak 1 lutego 2018 6 lutego 2022\nMłodzi pisarze polecają sobie wzajemnie opowiadanie jako ćwiczenie pisarskie dobre na rozpęd w kierunku powieści. Zanim napiszesz powieść, wpraw się w opowiadaniu – bo przecież opowiadanie jest składnikiem każdej powieści. Bardzo często podobnego zdania pozostają różni pisarscy mentorzy, którzy promują wśród swoich uczniów opowiadanie jako wprawkę do więcej złożonych form literackich, bogatszych i w objętość, i w znaczenia. Przyjęło się traktować opowiadanie nie jako samodzielny, skomplikowany gatunek, lecz jako coś małego, prostego, zawężonego, być może nawet i błahego. Dziś obalę to podejście do opowiadania – na swój sposób wyjaśnię, jak można do opowiadania podejść, by odnaleźć w nim autentyczne wyzwanie i piękną, niezwykłą przygodę literacką…\n„Opowiadanie to krótki utwór epicki o prostej akcji, niewielkich rozmiarach, najczęściej jednowątkowej fabule, pisany prozą. Opowiadanie nie ma tak zwartej budowy jak nowela, o czym decydują postacie drugoplanowe, opisy i refleksje. Od noweli różni się luźną konstrukcją i brakiem obowiązujących w niej rygorów. Według innej definicji jest to podstawowa forma wypowiedzi narracyjnej, prezentująca narastanie w czasie toku zdarzeń, opozycyjna wobec opisu. Gatunek ten może zawierać w sobie inne gatunki oraz dialogi” – oto, jak definiuje opowiadanie poczciwa Wikipedia.\nDefinicja ta zupełnemu laikowi pozwoli zorientować się mniej więcej, czyli powierzchownie, z jaką ogólną strukturą ma do czynienia, kiedy ktoś używa słowa „opowiadanie” w odniesieniu do literatury. Rzeczywiście opowiadanie to utwór epicki, prozatorski o raczej skromnej objętości. Faktycznie opowiadanie pod względem obszerności i formalnej, i merytorycznej – stanowi dzieło położone na drabinie ewolucji literackiej niżej od noweli (opowiadanie powstało wcześniej, tj. przed nowelą – J.K.). Naprawdę opowiadanie możemy uznać za fundamentalną formę wypowiedzi, bo zanim ukształtował się język pisany, i zanim językiem pisanym zaczęto budować i zapamiętywać (utrwalać) treści literackie – ludzkość korzystała jedynie z języka mówionego. Homer, czyli Ślepiec, de facto był pieśniarzem – ponoć ten wielki umysł literacki nie posługiwał się pismem jako rejestrem myśli, lecz opowieścią, a więc komunikatem mówionym, a więc: opowiadaniem. Istotne jest również to, że opowiadanie musi prezentować jakieś narastanie czegoś – Wikipedia określa ten warunek jako „narastanie w toku zdarzeń”, ale to bardzo mylące uogólnienie… No więc problem definicji opowiadania zawartej w Wikipedii zasadza się nie tyle na błędności tej definicji, co na jej ogólności. A od uogólnienia do wyciągnięcia błędnych wniosków, płynących z indywidualnej interpretacji tego uogólnienia – krótka droga.\nPonieważ opowiadanie stoi w opozycji do opisu, wytłumaczę najpierw dla porządku, czym jest opis. Otóż opis to taki tekst charakteryzujący dane zjawisko, osobę lub rzecz, który ujmuje to zjawisko jak gdyby w bezruchu oraz który umieszcza to zjawisko w konkretnym punkcie przestrzeni (literackiej). To znaczy, że opis – jak wynika z jego klasycznej definicji – z natury jest czymś nieruchomym, statycznym czy bezwładnym. Taka jest istota czy powinność opisu: opis potrzebuje wskazać np. człowieka (bohatera literackiego), uchwycić ilustrację tego człowieka w danej chwili opowiadanej historii i usytuować tę że daną chwilę na konkretnej matrycy, na konkretnej siatce zdarzeń fabularnych, czy na konkretnym tle fabuły – ta chwila opowiadanej przez pisarza fabuły musi jakoby zostać zatrzymana na stopklatce i musi zostać opisany ów nieruchomy „kadr”. Przykłady opisów!\nDilajla nago podeszła do okna. Oparła się dłońmi i przedramionami o lodowatą szybę. Jej ciało zostało oblane ciepłym pomarańczowym światłem nocnych latarni, ale nieomal przyklejona do zimnej szklanej tafli, przypominała bardziej martwy grecki posąg niż żywą kochaną kobietę.\nDoktor Łoskot biegł coraz szybciej. Czuł, że nie może biec w nieskończoność. Przeraził się, że zgubi nogi. Przed oczami stanął mu stary znaczek pocztowy z klasera ojca: wizerunek staroświeckiej lokomotywy buchającej czarnym dymem – niewyraźne wspomnienie z dzieciństwa. Złowrogi zaszczek buldoga nieznośnie rósł w uszach doktora… Kiedy na łydce Łoskota zamknęło się twarde imadło psiej paszczy, znaczek z jego głowy – prysł.\nTo, czy nasz bohater literacki znajduje się w fizycznym, autentycznym ruchu (np. biegnący doktor Łoskot), czy w bezruchu (np. Dilajla stojąca w oknie) – nie ma żadnego znaczenia dla definicji opisu. To znaczy, że pewna statyczność, bezwładność opisu, o której wspomniałam, ma za zadanie odnosić się wyłącznie do jego warstwy formalnej – a nie do treści. Dla definicji opisu nie ma znaczenia, czy pisarz opowiada językiem pisanym o scenie dynamicznej, czy o scenie refleksyjnej albo romantycznej. Esencją opisu jest to, aby uchwycić coś (zjawisko, osobę bądź rzecz) takie, jakim w danym momencie fabuły ono jest, i żeby wkleić to coś do konkretnego punktu literackiej przestrzeni. Czyli to, co jest tematem danego opisu, musi być nierozmazane, niechybotliwe, nieprzeskokliwe – tylko zamrożone w swej określoności. Rzecz jasna przytoczone powyżej dwa opisy są maksymalnie uprymitywnione, ale jeżeli zatopicie się umysłem w wydane powieści, to bez trudu rozpoznacie w nich złożone i majestatyczne opisy – będą nimi te momenty powieści, w których ta łyżeczka położona na tym stole dokładnie tutaj, a nie na drugim krańcu stołu, ma kluczowe znaczenie (Karl Ove Knausgård). Te momenty, w których nora Hobbita ma okrągłe, a nie trójkątne drzwi, i kominek umiejscowiony tu, a nie tam (Tolkien). Te, w których Kiara gotuje taką, a nie inną kolację dla wymyślonego, a nie byle jakiego Marynarza (Justyna Karolak). I tym właśnie jest opis: to ten fragment tekstu literackiego, który stara się przekazać czytelnikowi esencję danego zjawiska, osoby albo przedmiotu – esencję, która krystalizuje się w precyzyjnym punkcie fabuły, a nie wczoraj, ani nie za trzy rozdziały wprzód. Ten artykuł to jednak nie historia literackiego opisu…\nNo więc czym, do jasnej pogody, naprawdę jest opowiadanie?…\nPo pierwsze uważam, że wielkim nieporozumieniem jest teza, iż opowiadanie jako gatunek literacki charakteryzuje się „luźną konstrukcją i brakiem obowiązujących w niej rygorów”. Owszem, opowiadanie bardzo udanie uwalnia wyobraźnię i zezwala pisarzowi na lekkie, gładkie poszukiwanie literackich walorów. Ale to wcale nie jest tożsame z tym, że opowiadanie może być napisane całkiem dowolnie – że wystarczy napisać cokolwiek. I żeby to cokolwiek było tylko odpowiednio krótkie i zwarte, i to już będzie opowiadanie… Nie, nie będzie to opowiadanie – to będzie raczej jakaś formuła refleksji, przemyślenia ujętego na piśmie. I takie podejście do opowiadania jako gatunku literackiego jest krzywdzące dla tego gatunku – a podejście to definiuje bardziej pewien rodzaj szkicu, szybkiego i skrótowego zapisania literackiego pomysłu, niż opowiadanie.\nTymczasem opowiadanie nie jest szkicem, nie jest wprawieniem się czy przygotowaniem do powieści – no chyba że w miarę już świadomy pisarz z premedytacją tworzy ów niby-opowiadaniowy rodzaj szkicu literackiego. Czasem też bardzo dobre, gotowe opowiadanie staje się punktem wyjścia dla pisarza do wymyślania nowej powieści. Lub odwrotnie: po napisaniu powieści w pisarzu coś jeszcze z tej historii zostaje – pełne, silne, gęste, ale niewypowiedziane, i nie ma już na to miejsca (intelektualnego) w powieści. Wtedy bywa i tak, że pisarz pisze opowiadanie będące takim właśnie „epilogiem epilogu” powieści, bądź pisze nowelę lub minipowieść stanowiącą takie przedłużenie powieści (zależy, ile tego czegoś niewypowiedzianego po napisaniu powieści w pisarzu się zachowało). Ale to są wyjątkowe sytuacje i temat na zupełnie osobne rozważania…\nNo więc – powtórzę pytanie – czym, do stu ciężkich diabłów, jest opowiadanie?!\nNajpierw odpowiem w punktach, następnie je rozwinę:\nKompletna, czyli opowiedziana od początku do końca historia.\nGłębia opowiedzianej historii.\nPrecyzyjna miniatura literacka.\nJeden wielki oddech.\nMelodia i rytm.\nNieporozumieniem jest zakładać, że to, co stanowi treść opowiadania, ma prawo być skrawkiem potężnej historii – czy skrawkiem skrawka potężnej historii. To nieprawda, że opowiadanie musi oscylować wokół jednego wątku (może, ale takiego obowiązku nie ma). Ani że opowiadanie miałoby być formą zaledwie wyrywku z szerszego kontekstu. Opowiadanie jak najbardziej powinno budować sobą określony kontekst – a brak jakiegokolwiek kontekstu to najczęstszy błąd popełniany w opowiadaniach przez młodych pisarzy. Wydaje im się, że mogą opisać jakiś jeden wybrany szczegół – no a skoro tekst liczy tylko kilka stron, to to jest opowiadanie. Nie, to nie jest opowiadanie – to jedynie notatka lub w najlepszym razie szkic. Opowiadanie – tak samo jak powieść – jest historią, którą pisarz opowiada od początku do końca. To, że tok zdarzeń tekstu literackiego zamyka się na przykład w godzinie zegarowej – to nie znaczy, że to jest materiał wystarczający na opowiadanie. Owszem, ta godzina, czy choćby kwadrans, a może tylko chwila – może być treścią opowiadania, ale pod warunkiem, że ta godzina służy do czegoś, czyli że obudowuje ją pewien skonkretyzowany przez pisarza kontekst. Opowiadanie może zostać napisane na podstawie dziesięciu stron pamiętnika, opowiadanie może być suchym sprawozdaniem z wybranego przez pisarza wydarzenia z życia, może być skonstruowane na fundamencie pojedynczej myśli (refleksji, motta czy cytatu), lecz równie dobrze opowiadanie może opisywać sto lat życia rodu Iksińskich herbu Kotlet. Sto lat! Interwał czasowy treści opowiadania nie ma znaczenia – istotny jest kontekst, który umożliwia pełne zobrazowanie jakiegoś tematu, problemu. I to jest dopiero zalążek opowiadania: świadomie wystudiowany kontekst, w którym osadzimy kompletną historię, którą chcemy opowiadaniem – od początku do końca czytelnikowi opowiedzieć.\nHistorię, którą przekazujemy w naszym opowiadaniu, musimy wyposażyć w pewną głębię. Wydaje się to wielce oczywiste, ale w praktyce oczywistym bywa z rzadka – niestety często rodzą się płytkie banialuki, których autorzy szumnie określają je „opowiadaniami”. Opowiadanie musi być głębokie – ale… co to de facto znaczy? Ano znaczy to, że można napisać opowiadanie na przykład o tym, co myśli i czuje człowiek, który przez kilka godzin wpatruje się w gniazdo os, które przypadkiem znalazł w lesie. Można napisać opowiadanie o tym, co myśli człowiek, który wgapia się w dno starej wyschniętej studni. Można – pod warunkiem! Że zastosujesz w pisaniu jakąś zgrabną przewrotkę intelektualną – że wynajdziesz w tym obranym temacie coś takiego, co pozwoli Ci przewlec ten temat z prawej na lewą stronę i w rezultacie wystrychniesz czytelnika na dudka. Bo jeśli opiszesz po prostu to, że w gnieździe uwijało się dwieście os, a niebo nad Tobą było niebieskie, kiedy tak popatrywałeś sobie na osy, a w międzyczasie uciął Cię komar, było duszno i byłeś ubrany w rybaczki, choć ogólnie miałeś pozytywny nastrój i marzyłeś o cieście malinowym do popołudniowej kawy – to nie będzie opowiadanie, tylko minisprawozdanie z życia albo kartka do Twojego prywatnego dziennika. To gniazdo os, i Ty przy tym gnieździe – ta scena rodzajowa może zaowocować genialnym opowiadaniem, ale w tym celu musisz jak gdyby wniknąć swoim umysłem w obiekt swoich obserwacji, czyli w to gniazdo, i musisz tak wnikać i wnikać, dopóki nie odkryjesz tam drugiego lub piątego dna. Bo jeżeli nie odkryjesz tej głębi niezbędnej do opowiedzenia czytelnikowi pełnej, bogatej historii – wówczas nie uda Ci się zbudować żadnego kontekstu (patrz: punkt 1) swojego opowiadania, no i w rezultacie nie napiszesz opowiadania, tylko co najwyżej banalną miniaturę z życia żywcem wziętą.\nPrawdziwe opowiadanie, owszem, w pewnym sensie można porównać do miniatury literackiej. Ale czym dokładnie jest miniatura literacka – jak rozumieć to pojęcie? Żeby wytłumaczyć, odwołam się do miniatury plastycznej: namalowałam obraz olejny na formacie 8 cm na 5 cm – powiedzmy, że na tym obrazie widnieje szczegółowo przedstawiony pejzaż: jezioro, letnia noc, drzewa na drugim planie, odbicie księżyca w wodzie. Żeby namalować tak bogaty pejzaż na tak małym formacie, potrzebowałam użyć specyficznie subtelnych narzędzi: wykałaczek, patyczków do mycia uszu, szpilek, drobnych i bardzo drobnych pędzelków. Dlatego że miniatura – nie jest szkicem (szkic można namalować niedokładnie, szerokim pędzlem, bo jego zadaniem jest tylko zapamiętać pewien proces myślowy malarza, a nie stanowić sobą gotowy, samodzielny malunek – przyp. J.K.). Miniatura musi zachowywać wszystkie walory estetyczne normalnego, dużego formatu – tyle że jest mała. I tak samo miniatura literacka: mały format (szczupła objętość) wymusza na autorze skorzystanie ze specyficznie precyzyjnych narzędzi (trzeba używać bardzo dokładnych słów; trzeba wplatać bardzo unikalne, celne metafory – bo w miniaturze nie ma miejsca na szeroki gest, na rozmach, na rozwlekłość), ale malunek, czyli opowiadanie, które powstaje jako dzieło miniaturowe – jest pełną, kompletną ilustracją świata przedstawionego. I dlatego też esencją techniczną, warsztatową opowiadania jest to, żeby napisać je innym językiem niż zrobilibyśmy to w powieści – ale obraz tematu, który z tego tekstu płynie, musi być tak samo sprawnie oddany słowami. Pejzaż jest tym samym pejzażem na wielkim płótnie i na małym kartonie – jedynie różnymi pędzlami i różnymi słowami się go maluje, w zależności od tego, na jakim formacie się maluje. Czyli sens miniatury nie polega na tym, że coś okrajamy, tylko na tym, że coś kondensujemy, a żeby coś skondensować, szukamy do tego celu innych, sprytniejszych narzędzi. Jeśli zawierasz w sobie naturalne tendencje do rozmachu (a każdy pisarz czuje, wie, jakie tendencje w nim drzemią – a jak nie wie, to niech się najpierw siebie o to zapyta, niech się od siebie dowie, a nie bez namysłu zabiera do pisania), to z dużym prawdopodobieństwem w opowiadaniu będziesz się dusił jako pisarz – wtedy nie widzę żadnych powodów do tego, abyś potrzebował uczyć się pisania powieści poprzez ćwiczenie się na opowiadaniu! Bierz się od razu za powieść, jej się ucz. I przeciwnie! Jeśli wykazujesz skłonność do kondensowania, do skracania, do precyzji słowa – wtedy całkiem prawdopodobne, że w opowiadaniu będziesz potrafił wziąć głęboki oddech, że w tej formie będziesz potrafił opowiedzieć czytelnikowi pełną, intrygującą historię.\nMylne jest sądzenie, że opowiadanie jako gatunek literacki – to są takie cwane, poręczne kleszcze do chwytania czegoś. Że wystarczy coś szybko chwycić w palce i – łup! Wkładasz to jedno zakleszczone małe coś do zdań, trochę wijesz się wokół tych zdań – i wkoło tego czegoś, po drodze prędko opisujesz parę przemyśleń plus uczuć, i to jest opowiadanie… Tymczasem opowiadanie nie służy do zakleszczania – w opowiadaniu istnieje mnóstwo miejsca na oddech dla czytelnika. Opowiadanie otwiera głowę czytelnika i umożliwia mu bardzo luźne, wysokie szybowanie myślą w stronę własnych skojarzeń. To, że pisarz zasadniczo jest zobligowany do precyzji słowa, nie zakłada przecież łopatologii. Zatem choć wizja i kreacja literacka pisarza – zawsze – powinna być możliwie precyzyjna, jednocześnie pisarz powinien nadać opowiadaniu taki ton wypowiedzi, aby móc wygospodarować w tym tonie miejsce właśnie na oddech dla czytelnika. Do stwarzania takiego oddechu dla czytelnika – wymarzony jest opis. I osobiście uważam, że opis jest niesłychanie istotnym elementem tego gatunku, jaki stanowi sobą opowiadanie.\nWszystkie dotychczasowe elementy, czyli kontekst, pełna i głęboka historia oraz precyzja wypowiedzi przy jednoczesnym pozostawieniu czytelnikowi przestrzeni na jego oddech – zdadzą się na nic, jeżeli nie wyposażymy naszego opowiadania w melodię i rytm. Oczywiście to żadne odkrycie, poza tym każdy tekst literacki, nie tylko opowiadanie, powinien świetnie płynąć, snując w umyśle czytelnika adekwatną do treści jak gdyby linię melodyczną, a dobrze wymierzone pod względem objętości i charakteru słów zdania – nadają wszak rytm każdej opowieści, który umożliwia skupienie się na przesłaniu opowiadanej historii. Sęk w tym, że jeśli spojrzymy na opowiadanie jak na miniaturę literacką, wtedy zdamy sobie sprawę, że w miniaturze bardziej widać błędy (na małym formacie obrazu malarskiego też bardziej widać błędy). W powieści więcej czytelnikowi umknie – jeżeli nie będzie ona miała swojej melodyki, pisarz i tak może jeszcze zwyciężyć, to znaczy być może uda mu się innymi elementami podbić serce czytelnika. Bardziej obszerne formy są bezpieczniejsze – nieco łatwiej się w nich obronić. Powieść roztacza zresztą przed pisarzem inne, własne wyzwania (wynikające z wielości, z ogromu wątków), natomiast jeśli opowiadanie nie zabrzmi, „nie zagra”, czytelnik błyskawicznie to spostrzeże i istnieje ryzyko, że już nie zatrzymamy go w środku naszej historii. Dlatego, patrząc od tej strony, opowiadanie nie tylko nie jest wprawką do powieści – jest wręcz od powieści trudniejsze.\nOstatni istotny element opowiadania to puenta. Uważam za bardzo mylny pogląd to, że opowiadanie można nagle… przestać pisać. Urwać potok myśli, tak jakby pisarzowi gwałtownie wyczerpały się baterie, i koniec. Owszem, granie niedopowiedzeniem to zgrabny środek kompozycyjny, możemy z niego korzystać i w opowiadaniu, i w powieści, i w innych literackich formach, ale niedopowiedzenie nie zakłada raptownego ucięcia utworu. Opowiadanie nie jest bowiem zwykłą scenką, jakimś ogólnym opowiedzeniem o czymś – jest pełną, kompletną historią. No więc ta historia powinna się czymś zwieńczyć, powinna dokądś czytelnika zaprowadzić – i tym czymś jest właśnie puenta. Może nią być jakiś wniosek płynący z historii, być może dramatyczna czy przewrotna decyzja bohatera, być może klamra – czyli coś, co otwierało historię, pojawia się także na samym jej końcu, aby całość dopełnić, zamknąć albo uwypuklić. Może nią być zwrot myśli bohatera lub narratora w niespodziewaną, świeżą stronę. Niewątpliwie coś powinno w opowiadaniu wybrzmieć na jego końcu, bo czytelnik potrzebuje, aby opowiadanie coś w nim uruchomiło, coś w nim osadziło – ponieważ tak mała pod względem objętości historia przesącza się przez nas (bo czas czytania opowiadania jest za krótki na to, aby czytelnik mógł „zrosnąć” się z historią), i dlatego też pisarz potrzebuje wyposażyć swoje opowiadanie w coś takiego, co zakotwiczy się w czytelniku, co nie wytrąci się z niego natychmiast po skończeniu lektury, tylko pozostawi mu pewien posmak, wrażenie tego, co przeczytał. W opowiadaniu tym czymś będzie puenta – bez puenty cała pisarska praca w percepcji czytelnika pryśnie jak bańka mydlana. To też element narastania czegoś, który w opowiadaniu jest ważny, skłania nas do potrzeby wymyślenia i napisania puenty – bo narastanie musi do czegoś doprowadzić…\nWszystkim, którzy chcieliby zgłębić, czym może być opowiadanie – polecam lekturę dobrych opowiadań. Zawsze byłam zdania, że jako pisarze możemy się nauczyć najwięcej od wielkich i od bardzo dobrych pisarzy – i jak dotychczas się na tym zdaniu nie zawiodłam. A skoro dziś rozmawiamy o opowiadaniu, to polecam Wam gorąco zbiór opowiadań Teda Chianga – zatytułowany Historia twojego życia. Chiang pisze fantastykę naukową – i przez całe życie pisze wyłącznie opowiadania, a zatem nic dziwnego, że osiągnął w tym gatunku wyśmienitą formę. Dlatego zagrzewam Was do rychłego sięgnięcia po opowiadania właśnie Chianga – bo nie ma, jak uczyć się rzemiosła od specjalisty. To, czy lubicie książki SF – nie ma żadnego znaczenia. Nieistotne jest też to, czy lubicie, czy nie lubicie literaturę kontemplacyjną, zmuszającą do myślenia. Zachęcam Was do przeczytania choćby tego jednego zbioru opowiadań właśnie Chianga – nie z uwagi na to, o czym te opowiadania traktują, ani na to, w jakiej konwencji zostały napisane, lecz na to, jak zostały napisane technicznie, czyli jaka jest ich konstrukcja, koncept, sens, sposób budowania napięcia emocjonalnego, sposób wydobywania puenty. To, czy te opowiadania będą się Wam podobały jako teksty literackie – czy okażą się zgodne z Waszymi osobistymi gustami, nie ma żadnego znaczenia (w kontekście nabywania wiedzy o opowiadaniu jako gatunku).\nNo i żeby nie było, że się arogancko wymądrzam, a sama opowiadań nie pisuję – zapraszam do zwiedzania zakładki Opowiadania. To nie jest tak, że jestem z tej zakładki niebywale dumna, zapraszam do niej, chcąc podkreślić swoją uczciwość – podzielić się z Czytelnikiem swoimi poszukiwaniami literackimi i błędami.\n28 października 2020 at 09:50\t2 lata ago\nBardzo pięknie napisane, wyjaśnione bardzo precyzyjnie. Czyta się jak dobre opowiadanie, a to co najważniejsze dla czytelnika, dodaje otuchy i motywację. Dziękuję bardzo\n14 grudnia 2020 at 13:59\t2 lata ago\nPrzyjemność po mojej stronie, dziękuję za wspaniały komentarz, kłaniam się 🙂 .\n23 września 2020 at 19:40\t2 lata ago\nTreściwe, przejrzyste, bardzo trafne uwagi – trzeba brać głęboko do serca.\n24 września 2020 at 16:55\t2 lata ago\nMagdaleno, bardzo dziękuję Ci za komentarz – miło mi bardzo!\nKłaniam się i pozdrawiam przeserdecznie 🙂 .


Devil May Cry 3: Dante's Awakening - POLTERGEIST\n» Blog » Devil May Cry 3: Dante's Awakening\nDante, Vergil, Arkham, Mary\nPoczątek XXI wieku przyniósł nam nie lada nowość w kinematografii, albowiem nastała wówczas swego rodzaju moda na prequele znanych już, szanowanych filmów. „Egzorcysta: Początek”, czy „Teksańska Masakra…początek” to chyba trafne przykłady. Idąc tym tropem również branża elektronicznej rozrywki przejęła ową pałeczkę, a konkretniej seria, która swoim genialnym debiutem (oraz znacznie gorszą kontynuacją) zatrząsła światem gier video. Devil May Cry 3: Dante’s Awakening zawitał! Nie mam bladego pojęcia, czy preuel’owy zabieg dotyczył już wcześniej naszą branżę, jednak ja spotkałem się z tym chyba pierwszy raz.\nDante…nasz kochany Dante. Wiele już o nim wiemy, ale czy na pewno? Historie opowiedziane w 2-óch pierwszych częściach nieco nam o nim nakreśliły, ale czy wiadomym było, iż nasz heros ma brata? Vergil wkroczył do serii z impetem i ustanowił wręcz nowe spojrzenie na serię swoją przebojowością i po prostu sporym zainteresowaniem nim samym.\nCała demoniczna saga rozpoczyna się (nie licząc świetnego Openingu, gdzie tajemnicza kobieta opowiada o toczących właśnie bój potomkach legendarnego Spardy), gdy do młodego jeszcze Dante (który właśnie otwiera nowy „biznes”;) przychodzi pewien tajemniczy jegomość. Od razu wiadomo, iż nie ma on pokojowych zamiarów, a rozmowa szybko przeradza się w batalie naszego herosa z demonami. Okazuje się bowiem, iż owy pan pragnie zjednoczenia się obu światów, które przecież kiedyś odseparował od siebie Sparda. W precedensie pomagać będzie mu właśnie Vergil, a śladami ich niecnych planów podąży (oprócz Dantego) pewna piękność...Nie ma co ukrywać, iż jest to zdecydowanie najlepsza fabuła jak dotychczas w serii. Nie dość, że jej przebieg jest całkiem rajcujący, to na dodatek mamy tu naprawdę atrakcyjną paletę bohaterów i ich historię (bratobójcza walka, wątek Mary, Jester).\nTo co najbardziej oszałamia w tej części, to fakt postawienia na naprawdę mnogą ilość wstawek liczonych między misjami, oraz na absolutną ich widowiskowość do wszelkich możliwych wręcz granic! Totalne efekciarstwo leje się więc strumieniami i aż nie raz wybuchnąłem śmiechem, ale nie na zasadzie „szydery”, lecz pod wpływem swego rodzaju fascynacji. To co wyrabia Dante zakrawa wręcz o groteskę. Wyskoki, ewolucje w powietrzu (przy oczywistym pogromie oponentów), wymiatanie środkami lokomocji (scena z motorem rozwala!) to tu standard. Vergil także daje ostro radę wymachując swoją kataną na prawo i lewo. A to co wyrabia Mary między misjami 5 i 6, czy Dante „spadający” z wieżowca to już absolutny spektakl widowiskowego wręcz absurdu. Jest ostro, a zjawy latają już niekoniecznie o własnych siłach ;) Świetnie wyszły zatem owe scenki i ogląda się je z zapartym tchem i ze swego rodzaju uśmieszkiem politowania dla twórców, bo szarża i widowiskowy przepych tu ogromne. ;)\nNiezmiernie cieszy powrót do designu lokacji z części pierwszej. Capcom bowiem się nieco otrząsnęło odstawiając na bok wzbudzające niesmak ostatnio nowoczesne wieżowce i czołgi. Gotycka architektura, chłodne zamki i stary, dobry, mroczny feeling wracają! I wypadają po prostu strasznie atrakcyjnie. Ogromna wieża Temen-ni-gru, wnętrze wielkiego, latającego Leviathan’a i wiele innych miejsc tu odwiedzimy, zatem o ilości i atrakcyjności lokacji złego słowa powiedzieć się nie da. ;) Jest to bardzo ważny element tutejszej oprawy, która potrafi oczarować. Wszystko opływa w detale i szczegóły, poszczególne miejsca nasycone są przeróżnymi drobnostkami i cieszy to oko swoim wykonaniem. Postacie również tu przodują, szczególnie we wstawkach, gdzie możemy podziwiać ich twarze z bliska. Na polu walki grafa także wprawia w zachyt za sprawą efektów świetlnych czy rozmycia powietrza pod wpływem działania broni Dantego!\nA to, co zaserwował nam Capcom w dziedzinie oręża i w ogóle możliwości naszego pół-demona powoduje istny wytrzeszcz oczu! Jest tego nareszcie tyle, ile spodziewałem się w pierwszej odsłonie i rekompensuje ten element dosłownie wszelkie wcześniejsze rozczarowania! Na początek powracający miecz Rebellion, oraz dwie znane nam pukawki Ebony & Ivory, które razem czynią identyczny łomot co zawsze. ;) Shotgun również zaszczyci nas swoją obecnością, oraz strasznie przydatne rękawice Boewulf. Zestaw ten urozmaicają takie rzeczy jak Cerberus, czyli „lodowe” nunchaku (!), którym Dante wykonuje niezwykłe ewolucje i combosy niczym Bruce Lee, czy choćby dwa bliźniacze miecze Agni i Rudra, którymi możemy wykonywać akrobacje i salta niczym Kratos swoimi łańcuchowymi mieczami! Dosłownie! Widać tu gołym okiem, że Capcom pozazdrościło SCEA tak spektakularnych zagrywek i dopakowało tu Dantego jak się tylko dało. Nie spoilerując więcej wspomnę jeszcze tylko o jednej broni, która spowodowała u mnie po prostu szczękoopad, a mianowicie Nevan, czyli gitara elektryczna (!!), i to dosłownie, bowiem dzięki niej mamy możliwość ciskania piorunami w trakcie szalonej gry przy akompaniamencie oczywistego brzmienia! Czad! Co prawda sama gitara okazuje się tu zaledwie ciekawym gadżetem, niż naprawdę kopiącą zady bronią, to ustanowiła nową poprzeczkę dla developerów swoją pomysłowością i cudownym wykonaniem (efekty świetlne podczas szarży wręcz elektryzują;)\nSame zabawki nie zrobiłyby wrażenia, gdyby nie ich możliwości podczas walki, a jest tu tego od groma, rozbudowując cały system znacznie. Każdą broń możemy dopakować, dokupować jej nowe ataki, zagrania i właściwości. Nowe ruchy mieczem, zagrania nunchaku, czy nawet podwójny skok dla każdej broni stoją przed nami otworem i oczywiście do gry wkracza tutaj niezastąpiony R1. ;) Wszystko to oczywiście między misjami w Customize, lub odwiedzając znane nam już specjalne, złote posążki. No przyznam szczerze, że trochę tego tu jest i chyba nawet nieco za dużo na te 20 misji. Mnogość broni i zagrań to nie jedyna niespodzianka, gdyż debiutują tu nie tylko nowe zabawki, lecz także specjalne style, jakimi Dante będzie się posługiwał podczas rzezi niewiniątek. ;) Ma on ich do dyspozycji aż 4 i każda z nich charakteryzuje się inną specyfikacją. Ich użycie opiera się na przycisku „O”, który potrafi tu dzięki stylom zdziałać cuda! O ile pierwszy z nich Royalguard opierając się głównie na blokach i defensywie nie zrobił na mnie większego wrażenia, tak reszta wręcz przeciwnie. Mianowicie Gunslinger umożliwia nam triki i dodatkowe zagrania z giwerami. Pistoletami możemy strzelać w dwóch różnych kierunkach, a takim Shotgunem pożąglujemy niczym nunchaku (!), co mnie wręcz zamurowało! Swordmaster natomiast specjalizuje się w trickach z bronią białą. Mieczem możemy rzucać, „bliźniakami” wykonywać w/w Kratos’owe zagrania i wiele innych, niesamowitych ewolucji. Dzięki temu stylowi możemy także ciąć combosy w powietrzu, co dla mnie okazało się decydujące w walce z bossami! Najciekawszy jest tu natomiast Trickster polegający na atrybutach zręcznościowych. Na ziemi wykonamy bardzo przydatny, szybki „zryw” do przodu, z kolei w górze odbijemy się od powietrza! Pobiegamy sobie także po ścianach (teraz jest to niestety uzależnione tylko od tej techniki), co jest po raz kolejny bardzo przydatne w boju. Sama bieganina po gzymsach została tu całkiem rozbudowana, bo możemy biegać „pionowo” jak i „poziomo”, co daje kapitalny, „matrix’owy” efekt. Do odblokowania pozostają jeszcze dwie techniki, ale tego już nie zdradzę, bo są równie ciekawe, co te podstawowe ;) Cały system walki urozmaica oczywiście ponownie Devil Trigger, z którym pierwszą inicjację Dantego przyjdzie nam śledzić właśnie w tej części.\nNasze potworki i tym razem nie mają zatem łatwego życia. Ciągle ten przeklęty Dante robi z nimi porządek. A będzie miał on co tu rozgramiać, bowiem paleta „przeszkadzajek” jest tu dość porządna. Podstawowe „zombiaki” i ich pochodne wersje wspomagają nowe cuda takie jak „ogniste” nietoperze, figury szachowe czy inne paskudztwa, które dzięki w/w wymienionemu orężu ku wielkiej przyjemności dane nam będzie unicestwiać. Powracają wręcz z hukiem także mroczne zjawy, które w przeciwieństwie do reszty, tym razem nie będą się z nami cackały! Dają nam one nieźle w kość i są tu nieziemsko upierdliwe i pochłaniające sporo nerwów i…Game Overów. ;) I wchodzimy tutaj niewątpliwie w temat poziomu trudności, który z pozoru wydaje się „standardowy”, lecz grając zaledwie na „normal” przyjdzie nam dostrzec fakt, iż w/w zjawy to dopiero początek. Chodzi mi tutaj przede wszystkim o bossów, którzy w tej części przechodzą ludzkie pojęcie w omawianej sferze! Są strasznie trudni i wykańczający! Co drugi boss wprawiał mnie w osłupienie swoimi możliwościami i „chamówami”, a wręcz spowodował istny szał i frustrację. A Nevan i Boewulf to już miazga totalna, gdzie na tego ostatniego podchodząc do niego (nie kłamiąc) około 30 razy, „zmarnowałem” ze 3 godziny gry! Tego się naprawdę nie spodziewałem i mimo, iż przeklinałem tą grę podczas owych walk, to z dzisiejszej perspektywy jestem zadowolony, że w końcu DMC dał mi porządny wycisk i satysfakcję. ;) W temacie samych bossów nie idzie nie odnieść wrażenia, że sporo ich tutaj jak na serię. Większą walkę odbędziemy niemal co drugą misję, a czasem nawet jedną po drugiej! Zwykłych bossów dopełniają także kapitalne, bratobójcze walki z Vergilem oraz nieobowiązkowe starcia z tym strasznie wkurzającym, tajemniczym pajacem Jester’em. Imponujące musze przyznać, zatem satysfakcja z tego ogromna.\nOST kontynuuje konwencję z poprzednich odsłon, więc jest po prostu dobrze. Nie jest wiec lepiej, ani gorzej. Ponownie ścieżki nieźle dopełniają oprawę i gotycki klimat, a i znalazło się tu miejsce nawet na rockowe brzmienia (z wokalem!) podczas walki. ;) Ścieżki mimo wszystko są nieco na „jedno kopyto” i są w większości nieco ciężkie w odbiorze, ale seria przyzwyczaiła mnie już do tej (nie do końca trafiającej do mnie), mrocznej oprawy muzycznej. Na koniec o strasznie obszernym Files, w którym pełno informacji o potworkach, stylach, czy broniach. Rozbudowane jest to także o krótkie filmiki instruktażowe do nowych combosów i ataków, co pomaga znacznie. Jak wyżej wspomniałem misji Dantego uświadczymy 20, a mój czas gry wyniósł aż…23 godziny! Lecz zostało to uwarunkowane poprzez w/w bossów. ;) Ponarzekam jeszcze na pewien backtracking, gdyż pozwiedzamy niektóre lokacje kilkakrotnie i trochę to tu boli. Ale nie jest to na szczęście tak przegięte jak w takim np. SH4. ;)\nZaistniała także dodatkowa wersja gry: Special Edition, na podstawie której zresztą piszę ten tekst. ;) A różni się ona od wersji podstawowej większą swobodą „menusową”, oraz paroma drobiazgami typu nowe, odmienne poziomy trudności Yellow i Gold. Jednak największym dodatkiem są tu odrębne misje nikogo innego, jak Vergila! Jest ich tyle samo, co Dantego i niestety nie wnoszą sobą nic nowego, poza systemem walki drugiego bliźniaka. I nie dość, że misje się dublują, to na dodatek brak tu jakichkolwiek nowych lokacji. System walki Vergila także jest tu strasznie uproszczony (jeden styl i 3 bronie: 2 miecze i rękawice), a misje krótkie i banalne, za co owy dodatek został „zjechany”. Fabuły (na którą tu strasznie liczyłem) również nie uświadczamy…co ja gadam, po za „wejściem” nie ma tu wstawek w ogóle! Capcom zatem pokpiło sprawę na maksa i aż żal d… ściska, bo mógł to być naprawdę genialny quest…a tak jest ostra jatka, lecz po paru misjach nużąca i męcząca powtarzalnością…too bad. Płytka ze SE to zatem gratka wyłącznie dla osób, które nie obcowały z DMC3 w ogóle (czyli ja;), bo dla kogoś kto posiada owy tytuł dodatek swojej ceny wart raczej nie jest.\nWysokiej oceny wart jest natomiast sam DMC3, bowiem jest to bez zbędnego biadolenia najlepsza część serii na której sukces składają się: mnóstwo zajefajnych broni, możliwości Dantego, najlepsza dotychczas fabuła wraz ze świetnymi postaciami, a także powrót do klasycznych, gotyckich klimatów serii. Jednak muszę w pewien sposób przestrzec Capcom, gdyż podczas rozgrywki doszedłem do wniosku, iż czasem wrażenie robi bardziej sama innowacja nowego tytułu, aniżeli upragnione rozbudowanie kontynuacji, na którego brak narzekałem w jedynce. Zatem po części czwartej (wydanej już na PS3) będę już wymagał czegoś więcej, głównie na polu interaktywno-zręcznościowym i logiczno-zagadkowym (coś w stylu GoW), a nie głównie dzikiej sieczki, wśród której można tu zresztą dostać istnego ślinotoku ;) „Sweet Dreams!”\nDante - Młokos Dante ma tu ego aż po sufit. ;) No i sieje totalne zniszczenie wokół całej gromadki demonów ;)\nVergil - Brat bliźniak naszego bohatera to również niezły zabijaka. Fajny charakterek, katana i kontrastujący z Dantem wygląd. Czemu wymyślili go dopiero teraz? ;)\nMary - To co wyprawia ta dziewoja przechodzi ludzkie pojęcie! No i ładna to dziewczynka z niezłym arsenałem i dość ciężką przeszłością\nNevan - Jedna z trudniejszych walk w grze. Ponętna pani Demon da nam nieźle popalić!\nBoewulf - Jeden z najcięższych bossów z jakimi kiedykolwiek walczyłem! Gigant ten leje jak opętany i sieje „chamówę” że hoho! To właśnie na niego straciłem około 3 godziny gry ;)\nAgni & Rudra - Zanim staną sie naszą bronią, trzeba pokonać ich bezgłowych „właścicieli”! Kolejna strasznie ciężka walka i powiedzenie „dwóch na jednego…” pasuje tu jak „ulał” ;)\nJester - Bardziej wkurzającego pajaca dawno nie widziałem!! ;)\n1. Divinity Statue\n2. Mission Start 1, 2\n3. Battle 01\n4. Within Leviathan\n6. Vergil Battle 1, 2\n+ Znakomity powrót formy serii! Pełno bajerów, broni i rzeźnia na całego!\n+ Powrót do gotyckich klimatów z jedynki!\n+ Oryginalne patenty typu gitara elektryczna czy style!\n+ W końcu rozbudowana fabuła i ilość postaci!\n+ Z perspektywy „wyjadacza”: strasznie ciężcy bossowie! Prawdziwe wyzwanie i straszna satysfakcja z pokonania ich własnymi rękoma! ;)\n- Gubiąca się nie raz kamera! Zwłaszcza podczas brawurowych walk z bossami! Strasznie wkurzające…\n- Ceny bajerów/itemów w stosunku do zdobywanych orb’ów/ilości leveli! Za drogo!! Strasznie utrudnia to (a wręcz uniemożliwia) nacieszenie się wszystkimi bajerkami „jak należy”\n- Nieco tu backtracking’u. Te same lokacje zwiedzane ponownie w późniejszej fazie gry\n- Tylko SE: pokpiony quest Vergila…świetnie się nim namiata, ale czemu to takie okrojone ze…wszystkiego?!\n- Z perspektywy laika: strasznie ciężcy bossowie! Co 2-gą misję walka pochłaniająca mnóstwo czasu i nerwów! Ultra-frustrujące! I te zjawy…za cieżko!