Chlebek bananowo-migdałowy | ABCSenior.com\nNastępnyCo słychać w bocianim gnieździe?Next\nChleb bananowy to zdrowsza alternatywa dla tradycyjnego białego pieczywa, pełna składników odżywczych. Wbrew pozorom wcale nie jest skomplikowany ani czasochłonny w przygotowaniu. Poza doskonałym smakiem, jednym z jego największych plusów jest mniejsza ilość kalorii niż w tradycyjnym chlebie oraz duża zawartość błonnika. To z kolei będzie pomocne dla osób chcących zrzucić nadprogramowe kilogramy.\n1/4 szklanki kropelek/dropsów czekoladowych\n3 łyżki stołowe roztopionej margaryny\n1/2 szklanki obranych ze skórki migdałów\nDo większej miski wsypujemy płatki owsiane, mąkę pełnoziarnistą, cukrier, proszek do pieczenia, cynamon, sól i kropelki czekoladowe.\nW drugiej misce mieszamy ze sobą mleko migdałowe, rozgniecione banany, jajko i wanilię. Następnie, cały czas mieszając, dodajemy margarynę. Do tak powstałej masy wsypujemy mieszankę płatków owsianych i mąki i bardzo dokładnie mieszamy całość.\nGdy już otrzymamy masę o jednolitej konsystencji, możemy przełożyć ją do natłuszczonej i obsypanej mąką blaszki. Za pomocą łyżki wyrównujemy ciasto, a następnie posypujemy migdałami.\nTak przygotowany chleb pieczemy przez 20 – 25 minut, w temperaturze 180°C. Po tym czasie wyjmujemy chlebek z piekarnika i zostawiamy do wystygnięcia.


Projekt domu Artemon - dom z czterospadowym dachem, bryła urozmaicona podcieniami silikaty - Archeton.pl \nPowierzchnia użytkowa: 131,5 m2\nMin. wymiary działki: 19,5 x 21,8 m\nKoszty budowy (III kwartał 2011 r.)od 260 148 zł\nOPIS PROJEKTU Artemon\npokój 13.7 m2 / 20.3 m2\npokój 12.7 m2 / 19.1 m2\npokój 9.6 m2 / 14.9 m2\nłazienka 5.9 m2 / 11 m2\ngarderoba 1.6 m2 / 7.1 m2\nPiwnica 27 m2\nKOSZTY BUDOWY DOMU Artemon\nKosztorys projektu Artemon\n260 148 PLN\nStan wykończeniowy 170 682 PLN\nSzacunkowy koszt instalacji (14.5%) 62 470 PLN\nKoszt budowy systemem zleconym 493 300 PLN\nKoszt budowy systemem gospodarczym 345 310 PLN\nZAMÓW KOSZTORYS BUDOWLANY PROJEKTU Artemon ZAMÓW KOSZTORYS BUDOWLANY PROJEKTU Artemon\nPowierzchnia całkowita: 300,5 m2\nKubatura: 690,5 m3\nPowierzchnia dachu: 187,5 m2\nPowierzchnia ścian działowych: 22,6 m2\nUkład funkcjonalny: Projektowany budynek jest wolno stojącym domem jednorodzinnym przezanczonym dla 5-6 osobowej rodziny. Na parterze zlokalizowano pokój dzienny, jadalnię, kuchnię, hol, w.c., pokój z garderobą i łazienką oraz sień wejściową. Kotłownia i pomieszczenia gospodarcze znajdują się w piwnicy. Na poddaszu są 3 sypialnie, garderoba i łazienka.\nCentralne ogrzewanie: gazowy kocioł kondensacyjny firmy WOLF model CGB-20 z zasobnikiem CSW-120, z regulatorem DWT i z osprzętem. Grzejniki firmy FONDITAL model Calidor oraz modele łazienkowe i dekoracyjne.\nprojekty domów z dużą kuchnią projekty domów z więcej niż 7 pokojami projekty domów z dachem o kącie nachylenia 45 stopni projekty domów dla dwóch osób projekty domów na granicy działki projekty domów parterowych z poddaszem użytkowym projekty domów małych rezydencji projekty domów na paliwo stałe


Samsung Galaxy SIII – wspaniały rywal iPhone’a 4S, który jednak nieco rozczarowuje\nSamsung Galaxy SIII - wspaniały rywal iPhone'a 4S, który jednak nieco rozczarowuje\nChciałoby się rzec – Samsung odrobił pracę domową. Na premierę najnowszego smartfonu Samsung Galaxy S III czekali nie tylko zagorzali fani urządzeń z Androidem, ale praktycznie wszyscy, którzy interesują się światem mobilnym. Koreańczykom udało się dokonać tego, co było do tej pory zarezerwowane dla Apple’a. Jednak zamiast być zachwyconym nowym produktem, jestem jednak lekko zawiedziony.\nJeśli chodzi o parametry techniczne, to do Samsunga Galaxy SIII nie można się przyczepić, choć zapewne kilka osób oczekiwało ekranu o jeszcze większej rozdzielczości i wykonanego w innej technologii. Nowy Galaxy dostał ekran Super AMOLED, który mi osobiście w telefonach nie przeszkadza, natomiast zastosowany w aparatach fotograficznych już tak. Poza tym, Galaxy S w trzeciej odsłonie wspiera – podobnie jak iPhone 4S – rosyjskiego konkurenta GPS, czyli system GLONASS.\nNa filmie zrobionym przez Maćka Gajewskiego widać, że urządzenie działa bardzo płynnie i sam Maciek, który – podobnie jak Ewa – miał już okazję chwilę pobawić się nowym urządzeniem, chwali stabilność Samsunga Galaxy S III. Wierzę więc, że jest dobrze, wszak zarówno ja jak i Maciek nie pałamy wielką miłością do urządzeń z Androidem. Prawdopodobnie obok HTC One X, to nowy Galaxy będzie teraz jedną z najstabilniejszych maszyn wyposażonych w system rozwijany przez Google. To dobrze rokuje samemu telefonowi, jak i ogólnej opinii na temat Androida.\nTo co mi się podoba najbardziej od strony technicznej i na co najbardziej oczekiwałem, to ładowanie bez kabli. Oczywiście ładowanie indukcyjne wciąż wymaga od nas zostawienia telefonu w określonym miejscu, jednak to znacznie wygodniejsze, gdy mamy taką indukcyjną ładowarkę przy biurku, niż poszukiwanie kabla, czy wpinanie urządzenia w docka. Pomysł oczywiście nie jest nowy – od lat ładujemy tak elektryczne szczoteczki do zębów, czy „świętej pamięci” telefony i tablety z WebOS. Niewątpliwie to pierwszy krok do tego, by telefony pozbyć jakichkolwiek kabli. Niestety nie sądzę by Apple zrezygnował szybko ze swojego złącza dock, który jest po części wyznacznikiem marki iPhone. Czekam natomiast na to, by Samsung tego rodzaju ładowanie zastosował w kolejnych modelach z niższych segmentów cenowych.\nSamsung Galaxy S III to jednak nie samo urządzenie, ale także oprogramowanie. To jest to, czym mogą wyróżniać się pomiędzy sobą telefony z Androidem oraz to, co miało być największą siłą nowego Galaxy. Dlaczego w trybie przeszłym? Byłem chyba zbyt ufny plotkom – nawet te z najbardziej pewnych źródeł okazały się nie mieć pełnego odzwierciedlenia w rzeczywistości. Zabrakło chociażby większego zwrócenia uwagi na Family Story – aplikacji, która już jest dostępna w Google Play oraz Samsung Apps. Zamiast tego Samsung promuje kolejne rozwiązanie do dzielenia się zdjęciami z bliskimi – Buddy Photo Share, który rozpoznaje osobę na zdjęciu i ułatwia dzielenie się z nią wykonaną fotografią.\nJeśli już jesteśmy przy fotografii, to wzorem Nikona 1 oraz zaprezentowanego w ostatnich dniach systemu Black Berry 10, Samsung wyposażył Galaxy S III w opcję wybrania najlepszego ujęcia z serii. Na filmie demonstracyjnym Kanadyjczyków opcja ta wyglądała znacznie ciekawiej, niż u Koreańczyków, ale to Samsung będzie pierwszy ze swoim produktem na rynku.\nWbrew pozorom trudno powstrzymać się od stwierdzenia, że Samsung znów kopiuje Apple. Oczywiście to nie zmienia faktu, że Apple kopiuje od innych, a czasami nawet kradnie pomysły innych. Tym razem Samsung zaoferował w swoim telefonie dwie funkcje, które do tej wyróżniały iPhone’a. Pierwszą jest AllShare Cast będący odpowiedzią na AirPlay, czyli stream zdjęć, filmów oraz gier na ekran telewizora. Podobnie jak iPhone, Galaxy S III będzie mógł być kontrolerem podczas gry na dużym ekranie.\nDrugim takim rozwiązaniem jest oczywiście S Voice będący konkurentem dla Siri. Jeśli Samsungowi w tak krótkim czasie udało się stworzyć podobne rozwiązanie działające równie dobrze co Siri, to chwała im za to. Na razie jednak podczas prezentacji niewielu miało możliwości przekonać się jak to naprawdę działa. Osobiście razi mnie fakt, że usługa przynajmniej od strony interfejsu wygląda niezwykle podobnie do Siri – ciemne tło, chmurki odpowiedzi i duży przycisk z mikrofonem na środku.\nJeśli chodzi o dodatkowe rozwiązania, to od S Voice znacznie lepiej prezentuje się Direct Call – w oknie wiadomości wystarczy podnieść telefon do ucha i już rozmawiamy z osobą, która przed chwilą wysłała do nas wiadomość SMS.\nDrugim takim rozwiązaniem jest S Beam, czyli szybka wymiana plików pomiędzy telefonami wyposażonym w tę funkcje. Tu jednak problemem jest efekt skali – szczególnie w Polsce nie wszyscy otaczają się takimi telefonami jak Galaxy S III, ale oczywiście pewna grupa osób będzie z tego korzystała, tak jak pewna grupa osób gra… w Scrabble za pomocą czterech iPhonów oraz iPada.\nNie przekonuje mnie natomiast śledzenie wzroku, czyli Smart Stay. Nigdy nie miałem problemu, by ekran telefonu zablokował się w momencie, kiedy z niego korzystam, ale być może dla wielu będzie to bardzo przydatne rozwiązanie.\nZapewne w Samsungu Galaxy S III ukrytych będzie jeszcze szereg innych rozwiązań, które odkryć będzie mógł dopiero posiadacz telefonu. Zabrakło trochę tej nieoficjalnie zapowiadanej chmury. Nowy SGS posiada wsparcie dla AllShare Play, czyli miejsca wymiany danych z komputerem i telewizorem, gdzie użytkownicy dostają 5 GB od SugarSync, a dodatkowo jeszcze posiadacze tego telefonu otrzymają 50 GB na koncie DropBoksa. Brakuje jednak ścisłego zintegrowania na wzór iCloud. Może Samsung zostawił sobie takie rozwiązanie na później.\nGalaxy S III to potężny telefon z wieloma naprawdę dobrymi rozwiązaniami. Tak przynajmniej oceniam go zza monitora, co oczywiście nie jest ostateczną oceną, a jedynie przemyśleniami po jego premierze. Brakuje mi jednak wskazania przez Samsunga jednej funkcji, która by czyniła ten telefon unikalnym, takiej której nigdzie nie ma, która stanowiłaby o przewadze nad konkurencją. Nie było tego podczas prezentacji, nie ma tego w reklamie, która notabene pokazuje jak Samsung świetnie odrobił pracę domową grając w spocie emocjami, a nie samym urządzeniem. Brakuje jednak tego czegoś, czym dla iPhone’a 4S było Siri.\nTagi: 4sGalaxyHTCiphones-voices3SamsungSamsung Galaxy S IIsgs3Siri


Wigilia pracownicza - Kobieta - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nizabelad1989 29.11.17, 13:20\nChcialabym prosic o zdanie w ponizszej kwestii.\nMąż pracuje w firmie rodzinnej u Swoich Rodziców. Za tydzien w piatkowy wieczor odbywa sie wigilia dla pracownikow w restauracji w Warszawie.\nPo zapytaniu tesciowej przez męża czy ja mogę isc z Nim, odpowiedziala, ze nie, ze to tylko dla pracownikow.\nSzczerze, zrobiło mi sie przykro. Troche jestem wrecz zla na Teściową.\nJestem w 8 miesiacu ciazy, za tydzien bede w 9.\nJestesmy młodym małżeństwem, 4 miesięcznym.\nMam prawo tak sie czuc, czy powinnam olac temat?\neat.clitoristwood Olać i kontakty 29.11.17, 13:37\nz rodziną ograniczyć do niezbędnego minimum, według starego przysłowia o rodzinie i zdjęciu.\nI w tak zwanym "międzyczasie" cieszyć się, że nie jesteś zmuszona brać udziału w tej żałosnej celebrze.\nalpepe Re: Wigilia pracownicza 29.11.17, 14:09\nDLA PRACOWNIKÓW, co jest niejasne?\nNie nie masz prawa się tak czuć.\nkrystynkaczarodziejka Re: Wigilia pracownicza 29.11.17, 14:13\nAle mama:) ale jeśli takie są zasady w firmie i każdy przychodzi sam, to niestety musisz się dostosować.\nczoklitka Re: Wigilia pracownicza 29.11.17, 14:27\nJak dla pracowników, to dla pracowników.\nmozambique Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 10:09\nwiglia 8 grudnia ????????????\nstrikemaster Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 23:41\npaco_lopez Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 10:26\nMasz prawo czuć się jak chcesz. Szczególnie w ósmym miesiącu. A te wigilie to ch...nia nuda i syf naogół także spokojnie sobie olej. Będziesz miała ważniejsze akcje za niedługo. Niech moc będzie z tobą.\nznana.jako.ggigus Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 12:02\nTrzeba się szybko upić, ale nie za bardzo.\nA autorka postu nie może, więc niech lepiej sobie posiedzi w domu.\nsix_a Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 10:48\njeśli firma składa się z rodziców męża, a mąż jest pracownikiem, to powinni cię zaprosić.\na jak nie chcieli, to mogli wybrnąć z tego z większą klasą i coś tam napomknąć o twoim zdrowiu i zaawansowanej ciąży.\nno ale z chamami nie pogadasz, więc w sumie lepiej na tym wyjdziesz, jak się z tym towarzystwem będziesz widywała jak najrzadziej.\nadoptowany Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 11:37\n,..sixa, masz racje,w jej przypadku to firma rodzinna, a to było, nie było do czegos zobowiazuje wobec czlonkow najbliższej rodziny,a synowa do takiej się zalicza,mysle ze tesciowa nie popisala się wobec i syna i synowej,ozesz kuzwa jakie to polskie.\nbo1 Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 10:53\nWidocznie Twoi teściowie, całkiem słusznie, nie chcą faworyzować swojego syna. Zaproszenie Ciebie pociągałoby niejako wymóg zaproszenia pozostałych połówek pracowników. Postanowili więc, że spotkanie będzie czysto pracownicze i jak najbardziej mają do tego prawo.\nPrzy okazji - nie nadużywaj, proszę, wielkiej litery (Teściową, Swoich Rodziców, z Nim). Nie ma tu podstaw, żeby tak pisać.\nadoptowany Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 11:46\n,..a ja mysle,ze tak jak to czasem bywa, mamusia nie przepada za wybranka synka,wiec skorzystala z nadarzającej się okazji i dala temu wyraz,..zenuaaa.\nznana.jako.ggigus Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 12:01\nW każdym razie to spotkanie firmowe.\nhhesse Re: Wigilia pracownicza 30.11.17, 19:21\nTo jest spotkanie firmowe i jak się domyślam zaproszono tylko pracowników-bez rodzin. Przyjście syna z żoną stawiałoby właścicieli w niezręcznej sytuacji, wiesz na orwellowskiej zasadzie o równości zwierząt. Teściowa ma rację, że nie chce aby syn łamał firmową zasadę. Temat do totalnego olania.\nbyle.do.wiosny Re: Wigilia pracownicza 02.12.17, 06:47\nHmm ale skoro to piątkowy wieczór, czyli rozumiem że ta wigilia jest poza godzinami pracy. Teściowa ma prawo zaprosić tylko pracowników a syn/mąż ma prawo ten wieczór spędzić z żoną w domu, zwłaszcza biorąc pod uwagę jej stan.\ntonik777 Re: Wigilia pracownicza 03.12.17, 14:45\nNie rozumiem Twojej przykrości i złości na teściową. Skoro to wigilia dla pracowników, a Ty (jak domniemuję) nie jesteś pracownikiem to dlaczego się obrażać o brak zaproszenia? Gdyby to była wigilia dla pracowników i ich rodzin, a Ty jedna nie byłabyś zaproszona to co innego. Wtedy foch byłby jak najbardziej na miejscu.\nCiąża moim zdaniem nie ma tutaj znaczenia. W tym przypadku nie powoduje dodatkowych przywilejów.\nPonadto powinnaś trochę postudiować kiedy należy pisać z wielkiej litery. "Swoich Rodziców", "Nim" i "Teściową" to nie jest dobry pomysł.\nznana.jako.ggigus Re: Wigilia pracownicza 03.12.17, 15:00\nAkurat w języku polskim osoba pisząca wyraża w ten sposób szacunek. Także autorka postu pada na kolana:)\nobrotowy To Pravda... 03.12.17, 15:24\n> Akurat w języku polskim osoba pisząca wyraża w ten sposób szacunek.\n- To Pravda.\nTakże autorka postu pada na kolana:)\n- byc moze... a tym niemniej:\nwlascicielka firmy zaprosila by synowa.... - lub wyjasnila jasne powody\n- czemu tego nie czyni.\nERGO: - ktos tu klamie.\naankaa Re: Wigilia pracownicza 05.12.17, 00:32\npewnie teściowej nie w smak taki wcześniak\nznana.jako.ggigus Re: Wigilia pracownicza 05.12.17, 11:13\nTo mogła dać wcześniej błogosławieńStwo\nl.george.l Re: Wigilia pracownicza 06.12.17, 01:20\nCo prawda jesteś synową właścicieli firmy, ale skoro spotkanie jest przeznaczone dla pracowników, to sprawa jest oczywista. Poza tym Twój stan raczej nakazuje relaks w domu. W zasadzie Twój mąż powinien zrezygnować z udziału w imprezie i zaopiekować się Tobą, ewentualnie pójść na krótko, pokazać się i po angielsku czmychnąć do Ciebie. Weź też pod uwagę, że wigilie firmowe w restauracjach bywają mocno zakrapiane alkoholem, więc to też raczej przemawia za tym, by Ciebie tam nie było.\nSŁUP OGŁOSZENIOWY III\nNiemiecki minister rzada specjalnego statusu !!!\nKosztowne poszukiwanie pracy przez telefon\nWystrzałowego Nowego Roku :)\nPPK - deklaracja\nDzielicie się netflixem?


Wypoczynek I Wczasy | alcodieselenginespares.com\nW co najlepiej zainwestować kapitał w czasie kryzysu ekonomicznego ?\nadmin 23 lutego 2018 wypoczynek i wczasy Komentarze (0)\nNiewątpliwie nasze czasy nie są łatwe. Od kilku lat szaleje na świecie kryzys ekonomiczny. Wiele biznesów upadło. Ludzie wylecieli na bruk i pozostali bez opieki państwa. Ponadto wielu analityków alarmuje, że nadchodzi hiperinflacja. Analitycy sądzą, że środki płatnicze stracą wartość i nie będzie można za nie niczego wartościowego kupić. To wszystko wydaje się przerażające dla ludzi, którzy oszczędzali w instytucji finansowej.\nadmin 20 lutego 2018 wypoczynek i wczasy Komentarze (0)\nW dwudziestym pierwszym wieku wybór dobrych linii lotniczych nie jest zazwyczaj kwestią łatwą. Aby dobrze dokonać wyboru najbezpieczniej zapoznać się bliżej z samą kwestią. Czy pewniej wybierać tanie oraz niepewne linie lotnicze czy takie sprawdzone, jak chociażby LOT i cenione od wielu lat? Najsensowniej podczas tego rodzaju niełatwego wyboru kierować się rozsądkiem bądź też osądami jedynie cenionych i sprawdzonych specjalistów.\nadmin 19 lutego 2018 wypoczynek i wczasy Komentarze (0)\nKarpacz to bezsprzecznie jeden z najpiękniejszych kurortów górskich naszego kraju. Leży we wschodnich Karkonoszach na wysokości 480 – 885 m n.p.m. tuż u podnóża Śnieżki (1602m n.p.m.), najwyższego szczytu Sudetów.\nProducent wychodzi klientom naprzeciw tylko z najlepszymi propozycjami\nAgencja pracy tymczasowej jest doskonałym fortelem dla osób poszukujących pracy sezonowej czy doraźnej\nDlaczego suplementy diety są tak popularne, mają pełnią rolę w codziennej diecie.\nMasaże relaksacyjne – czy warto je stosować dla poprawy zdrowia?\nSzukanie kwatery studenckiej na terenie Olsztyna – najem jednoosobowego pokoju


Misyjny Dzień Skupienia w Wyższym Seminarium Duchownym w Płocku - Papieskie Dzieła Misyjne\nMisyjny Dzień Skupienia w Wyższym Seminarium Duchownym w Płocku\nfot. Wyższe Seminarium Duchowne w Płocku\nW piątek, 14 stycznia 2022 roku, Mszą Świętą z formularza o Duchu Świętym rozpoczęliśmy seminaryjny dzień skupienia. Eucharystii przewodniczył sekretarz krajowy Papieskiej Unii Misyjnej o. dr Luca Bovio IMC. On też poprowadził pozostałe zajęcia w tym dniu. W modlitwie do Ducha Świętego prosiliśmy, aby ten czas był dla nas owocny. Podczas homilii o. Luca wprowadził nas w temat misji.\nCały następny dzień był wypełniony modlitwą i konferencjami, dzięki którym mogliśmy bliżej poznać zarówno Papieskie Dzieła Misyjne, jak i samą Papieską Unię Misyjną. Nasz gość przybliżał nam temat Kościoła, który jest misyjny w swej naturze. Uczulił nas, abyśmy nie tylko o tym nigdy nie zapominali, ale jeszcze bardziej angażowali się w jego misyjną działalność.\nTego dnia dwóch naszych braci kleryków wstąpiło w szeregi Papieskiej Unii Misyjnej. Pochyliliśmy się również nad działalnością koła misyjnego naszego seminarium. Ojciec wręczył nam materiały Papieskich Dzieł Misyjnych i pokazał możliwości animacji misyjnej w Kościele.\nMisyjny dzień skupienia zakończyliśmy w niedzielę, 16 stycznia, jutrznią i Eucharystią. Jako wspólnota seminaryjna w Płocku dziękujemy Panu Bogu za ten czas i o. Bovio, który przybliżył nam temat tak wielkiego Dzieła.\nPozdrawiamy i pamiętamy w modlitwie, Wspólnota Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku


PC GAME SITE: THE SIMS 4 - krok w przód czy może w tył?\nTHE SIMS 4 - krok w przód czy może w tył?\nSeria The Sims przez jednych kochana przez innych znienawidzona doczekała się premiery swojej najnowszej części. Wiele hucznych zapowiedzi, nowości. Twórcy robili wszystko aby zachęcić do kupna, co zapewne im się udało, szkoda że kosztem graczy. The Sims 4 to gra okrojona, pozbawiona wielu, podstawowych funkcji. Brakuje garaży, samochodów, basenów. Świat gry został maksymalnie ograniczony oraz odchudzony. Próżno szukać atrakcji w Simsowym raju znanych z poprzedniej części. Ponadto ciągle pojawiające się ekrany ładowanie po opuszczeniu swojej parceli potrafią doprowadzić do furii nawet najbardziej cierpliwych graczy. Brak nieograniczonego miasta oraz okolica w opłakanym stanie to wszystko co obecnie doświadczymy w grze. Należy jeszcze wspomnieć o ograniczeniu kariery naszych podopiecznych. Co prawda pojawiło się kilka nowych zawodów, ale one nie rekompensują poniesionych strat. Gra posiada tyle mankamentów, że nie sposób opisać je wszystkie zwłaszcza po kilku godzinach grania. Jednakże zastanawia mnie jak w The Sims 4 pominięto okres zaraz po urodzeniu dziecka. Podobno noworodek w jakiś magiczny sposób staje się od razu dzieckiem!!!\nStarczy już tych negatywów na temat The Sims 4, bo za chwilę zostanę pożarty przez przeogromne grono fanów całej serii :D Gra miała, właściwie ciągle ma wielki potencjał. Wprowadzono kilka nowinek, które poprawią jakość gry. Już zaraz po uruchomieniu nowej rozgrywki napotkamy na odmieniony kreator postaci. Twórcy pozbyli się okropnych suwaków na rzecz bardziej intuicyjnego tworzenia Simów. Przy odrobinie poświęconego czasu można odwzorować siebie lub kogoś znajomego. Możemy zmieniać budowę ciała, wielkość muskulatury, rysy twarzy itd. itd. Kolejnym ułatwienie napotkamy w trybie budowy. Obecnie dużo szybciej można zwiększyć wielkość pokoju. Ba, mamy nawet do wybory wyposażone pokoje, co znacząco skraca czas budowania/wyposażenia naszej parceli. Dodatkowa możliwość dzielenia się swoimi dziełami zachęci wielu graczy do próbowania swoich sił w dziedzinie architektury. Poprawiono również animacje postaci oraz wprowadzono emocje oraz ich konsekwencje. Wkurzony Sim będzie trenował z większym zaangażowaniem, natchniony szybciej namaluje obraz itp. itd. Bardzo przypadło mi do gustu łączenie interakcji przez Simy. Można powiedzieć, że nasze małpki z poprzednich części nauczyły się mieć podzielność uwagi. Teraz bez problemu potrafią jeść, rozmawiać i oglądać program w tv albo załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne jednocześnie grając w gry na tablecie. W konsekwencji czynności te trwają dłużej, ale jest to na pewno krok w stronę realizmu.\nJak widać po mojej recenzji w The Sims 4 drzemie ogromny potencjał, który twórcy na pewno wykorzystają w dodatkach. Po co dać graczom produkt pełny skoro można dać okrojony, troszkę poprawiony i później zarobić jeszcze bardziej ulepszając go (wszędzie tylko kasa, kasa, kasa). Wprowadzono kilka nowości, które w pewien sposób rekompensują braki, ale moim zdaniem przesadzono trochę z tymi ograniczeniami. To tak jak z naszą reprezentacją w piłce nożnej, niby ma potencjał, robi w jednym meczu krok do przodu, żeby w kolejnym wykonać dwa do tyłu. Tak samo jest z Simsami, niby mają nowe, ciekawe funkcje, ale kosztem innych uważanych za podstawę gry. Jak na produkt wart ponad 150 zł jest to stanowczo za mało.\nAutor: Przemas08 o 11:18\nEtykiety: Recenzja, The Sims, The Sims 4


Z pasją o dobrych książkach i nie tylko...: Om Shanti Om - 2007\nNa weekendzie miałam maraton z filmami bolly. Sprawdzanie prac pisemnych, a później egzaminów pisemnych, w liczbie której nie znam, bo jestem skromny pionek po humanistycznym profilu i nie uczono mnie liczyć tak daleko. W celu umielenia sobie pracy włączyłam dobry film. Dobry, ale bardzo specyficzny.\nOm Shanti Om to utrzymany w konwencji pastiszu. Cały film podzielono na dwie części – pierwsza rozgrywa się pod koniec lat siedemdziesiątych. Młody chłopak – Om, jest synem niedoszłej gwiazdy filmowej, która żyje tylko szansą na wielką rolę jaką miała, ale ciąża wyeliminowała ją z wielkiej szansy, je mąż też był statystą, syn też marzy o karierze, ale jedyne na co może liczyć to statystowanie. Wzdycha też do wielkiej gwiazdy, ślicznej Shanti, która jest w jego oczach kobietą idealną. Nie wie jednak, że słodka Shanti za uroczym uśmiechem skrywa tajemnicę, która odbiera jej spokój i szczęście. Nieświadomie dziewczyna igra z ogniem.\nDruga część rozgrywa się, trzydzieści lat później w 2007 roku Om Kapoora syn wielkiej szychy w Bollywood jest rozpieszczonym złotym chłopcem. Nie ma szacunku dla nikogo i do niczego, los sprawił, że urodził się w takiej, a nie innej rodzinie na nic nie musiał zapracować. Jedyne co jest plamą na słońcu to stara wariatka, która biega za nim i nazywa swoim synem. Wszystko staje się jasne pewnego wieczoru i Om staje się innym człowiekiem.\nTen film darzę ogromną sympatią ma wszystko to za co kocham Bollywood, świetną muzykę i refleksyjną i taką stworzoną do tańca i idealna na senny poranek gdy potrzebujemy kopa na dzień dobry. Ma świetnych aktorów, genialnego i wielkiego (w Indiach niemalże równego bóstwom SRK), a w jednej z piosenek zobaczymy naprawdę same, same gwiazdy a i sama piosenka Was zawojuje, jest rytmiczna i można się na niej spłakać ze śmiechu.\nZ drugiej strony to jest indyjski film, dla indyjskiego widza. Film który europejskiego widza może zirytować, sprawić że będzie patrzył z pobłażliwą wyższością. Bo reinkarnacja? Ubaw po pachy i szczyt ciemniactwa. Dlatego jeśli nie chcecie wychodzić ze skorupy uprzedzeń, nie oglądajcie OSM. Mnie ten film uwiódł, poprawia mi humor a muzyka, która podbiła serca i uszy milionów słuchaczy, poprawia mi regularnie nastrój. Wydaje mi się, że z każdym filmem lepiej rozumiem mentalność Hindusów (btw, w planach następny zakup reportaże o Indiach z wyd. Czarne). Rozumiem dlaczego reinkarnacja jest tak ważna w ich życiu. A w tym filmie dzięki zestawieniu dwóch bohaterów i kontrastowi, to po prostu rzuca się w oczy.\nMoże nie jest to film najlepszy na pierwszy raz z bolly-kinem, ale też nie trzeba znać setek filmów. Wystarczy czuć klimat, ociupinkę.\nPolecam Wam ten film. Niech ten filmik z piosenką z filmu Was zachęci!!\nAutor: Kasiek o wtorek, lutego 04, 2014\nIga 4 lutego 2014 15:49\noooj, to zdecydowanie nie dla mnie...\nKasiek 5 lutego 2014 11:42\nUnknown 4 lutego 2014 21:52\nNie lubię bollywoodzkich filmów ;D nie ciekawią mnie jakoś :D\nRozumiem, jak każdy gatunek, ma swoich fanów, ale i osoby do których ten gatunek nie przemawia :)\n[Kasia] 5 lutego 2014 20:15\nDzisiaj przez chwilę się zastanawiałam czy go nie obejrzeć, ale ostatecznie sięgnęłam po zupełnie inną produkcję :) ale co się odwlecze... :)


Jesteś 4067437 osobą odwiedzającą nasz serwis\nOgłoszenie nr: 160523\nData ukazania się ogłoszenia: 04 czerwca 2014 r.\nKatowice i teren województwa śląskiego\nanalizuje, przetwarza, gromadzi i interpretuje wyniki otrzymywane z badań monitoringu hałasu i pól elektromagnetycznych w ramach państwowego monitoringu środowiska, w celu wykonania ocen i dostarczenia aktualnych danych o stanie środowiska;\nprzygotowuje raporty, oceny i opracowania tematyczne w zakresie monitoringu hałasu i pól elektromagnetycznych, przeznaczonych do wykorzystania przez organy administracji publicznej, a także w celu informowania społeczeństwa o stanie środowiska;\nwspółpracuje z Laboratorium w zakresie organizacji badań monitoringowych hałasu na terenie miast i miejscowości poniżej 100 tys. mieszkańców w zakresie monitoringu pól elektromagnetycznych w określonych miejscach w terenie, w celu sprawnego i zgodnego z przepisami wykonania badań;\nudziela informacji publicznej w zakresie realizowanych obowiązków, w tym informacji za pośrednictwem publicznych sieci telekomunikacyjnych, w celu przekazania danych określających stan środowiska w zakresie halasu i pól elektromagnetycznych;\nwspomaga graficzne opracowanie raportów, ocen i innych publikacji dotyczących stanu środowiska, przy pomocy specjalistycznych programów komputerowych, w tym programów informacji przestrzennej (GIS) oraz wspomaga wykonywanie map akustycznych, w celu graficznej prezentacji wyników badań;\nwprowadza dane do baz danych w zakresie monitoringu halasu i pól elektromagnetycznych, w celu uzyskania zbioru danych służących do dalszego przetwarzania, przy wykonywaniu ocen i udostępnianiu informacji.\npraca w terenie, możliwe wyjazdy służbowe (prowadzenie samochodu służbowego).\npraca z użyciem komputera, praca w terenie, budynek jest dostosowany dla potrzeb osób niepełnosprawnych (podjazd, winda).\ndoświadczenie zawodowe/staż pracy: 1 rok doświadczenia zawodowego w zakresie zagadnień związanych z ochroną środowiska\nogólna znajomość krajowych i wspólnotowych przepisów z zakresu ochrony środowiska;\nznajomość przepisów kpa;\nogólna znajomość zagadnień związanych z monitoringiem środowiska;\nwykształcenie o profilu zwiazanym z ochroną środowiska lub pokrewne;\nprzeszkolenie w zakresie stosowania specjalistycznych programów komputerowych (graficznych);\n1 rok doświadczenia w pracy w administracji publicznej.\nkopie dokumentów potwierdzających doświadczenie w zakresie zagadnień związanych z ochroną środowiska\nDokumenty należy składać w zamkniętej kopercie z oznaczeniem nadawcy i adresata z dopiskiem "oferta pracy - nr ogłoszenia", osobiście lub za pośrednictwem poczty. Przy przyjmowaniu dokumentów drogą pocztową decyduje data stempla pocztowego. Wzory oświadczeń zamieszczono pod adresem www.katowice.pios.gov.pl w zakładce praca. W ofercie należy podać adres poczty elektronicznej i nr telefonu. Kandydaci biorący udział w postępowaniu rekrutacyjnym o terminach etapów naboru będą informowani pocztą elektroniczną lub telefonicznie. Dokumenty aplikacyjne można odebrać w komórce Samodzielne stanowisko pracy ds. kadr i szkolenia w terminie dwóch miesięcy od publikacji wyniku naboru, po tym terminie dokumenty podlegają komisyjnemu zniszczeniu.\nDodatkowe informacje: tel. 32 20 17 610\nKomórka organizacyjna: Wydział ds. kadr\nPowiadomienie o przekroczeniu wartości dobowej 150 µg/m3 dla pyłu zawieszonego PM10 w powietrzu z dnia 18 grudnia 2018 roku (Czytaj dalej...)


Wiadomości24 » Kultura » Książki » "Niby-dziennik ostatni” arystokraty ducha Zygmunta Mycielskiego\nData dodania: 2012-11-03 12:41\n„Niby-dziennik ostatni 1981-1987” Zygmunta Mycielskiego to finalny tom cyklu dzienników, jakie ukazały się nakładem Wydawnictwa „Iskry”. Po upływie 25 lat od śmierci autora czytelnik otrzymuje zapis przemyśleń z ostatnich lat życia wybitnego artysty.\nWydany we wrześniu bieżącego roku tom, obejmujący lata 1981-1987, dopełnia opublikowane w formie książkowej poprzednio części zbioru zapisków zeszytowych Zygmunta Mycielskiego, kompozytora, publicysty, pisarza: Dziennik 1950–1959 (1999), Dziennik 1960–1969 (2001), Niby-dziennik 1969–1981 (1998). Wszystkie trzy wyszły w opracowaniu Zofii Mycielskiej-Golik. Czwarty tom został przygotowany przez Barbarę i Jana Stęszewskich, kończy edycję, której istotnym walorem jest gruntowność i całościowość. Decyzji wydawcy zawdzięczamy bowiem fakt, iż nie dokonano w niej jakichkolwiek skrótów i zmian. Zazwyczaj pierwsze publikacje dzienników bywają z różnych powodów niepełne, czy to z przyczyn politycznych, czy obyczajowych, ze względu na wolę autora lub jego rodziny. Opuszczenia te zubożyłyby zawartość myślową, odebrałyby tekstowi walor szczerości i dokumentalności.\nZapiski rozpoczął Mycielski jeszcze w latach trzydziestych i pisał je przez całe życie, jednak przedwojennych nie włączył do zbioru dziennikowego, przeznaczonego do druku. Szereg opublikowanych tomów, zawierający zapisy od lat pięćdziesiątych budzi uznanie dla konsekwentnego notowania myśli, szkiców pomysłów muzycznych, spostrzeżeń do przygotowywanych artykułów i wykładów, refleksji na marginesie przeczytanych lektur. Zygmunt Mycielski w powojennym życiu kulturalnym Polski był człowiekiem–instytucją, brał czynny udział w organizowaniu życia muzycznego w kraju. Jako prezes Związku Kompozytorów Polskich zajmował wysoką pozycję w kręgach inteligencji kulturalnej. Pełnił funkcję redaktora naczelnego „Ruchu Muzycznego”, utrzymywał aktywne kontakty ze światem muzycznym na Zachodzie.\nDzienniki artysty pochodzącego z Wiśniowej są zbiorem zróżnicowanym, ale zarazem jednolitym. Myślom diarysta pozwalał rozwijać się swobodnie, przeskakiwać z tematu na temat, zgodnie z prawami kojarzenia, jednak znać w nich wątki tematyczne, które spajają luźne uwagi., Obserwacje prowadzą do wniosków, nasuwają spostrzeżenia o charakterze prawidłowości spraw społecznych i politycznych. W ocenie zjawisk powracają stałe punkty odniesienia i dochodzą do głosu trwałe cechy usposobienia, umysłu, osobowości.\nJednym ze stałych punktów odniesienia jest przywoływanie sztambuchu matki, Marii z Szembeków Mycielskiej. Treść jej zapisów jest żywa w pamięci syna, prowadzi do refleksji na temat uwarunkowań własnego charakteru. Zdradza, że utrwalony w zapisach matki dziewiętnastowieczny świat ukształtował jego świat wartości, któremu pozostał wierny i przez pryzmat którego oceniał sztukę. Uzasadnia tym samym swe wyznania, że czuje się człowiekiem dziewiętnastowiecznym.\nW ostatnim tomie, składającym się z zawartości dziewięciu zeszytów, obejmującym zapisy od 16 stycznia 1981 roku do 15 maja 1987 roku, czytelnik znajduje podobnie jak w poprzednich częściach rozważania intelektualne. Nie uwiecznia w nim autor detali osobistych, ale snuje dywagacje o sztuce, literaturze, zjawiskach społecznych i politycznych. Choć pojawiają się adnotacje na temat własnej kondycji fizycznej czy podjętych działań, to nurt tych uwag wprowadza refleksję nad egzystencją ludzką. Do rozmyślań takich skłania starość, wraz z nią narastająca świadomość przemijania, której przejawem jest odchodzenie bliskich.\nTagi: muzyka Barbara Stęszewska dziennik Mycielskiego Niby-dziennik ostatni 1981-1987 diariusz Niby-dziennik Zygmunt Mycielski wydawnictwo Iskry dzienniki sztuka Jan Stęszewski


raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty\nTemat: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Sro 30 Wrz 2015, 23:50\nCzłowiek lubi sobie wmawiać, że nikogo do szczęścia nie potrzebuje, że jest wystarczająco silny by samemu mierzyć się ze światem, że każdy problem może rozwiązać sam i nikogo do tego nie potrzebuje. To nie jest prawda i w końcu miała się o tym przekonać Audi. Listopadowa nostalgia dopada każdego i nikogo nie oszczędza, każdy przynajmniej raz w tym miesiącu wpada w jej sidła i właśnie wtedy najbardziej potrzebuje by ktoś go wysłuchał, potrzebuje by ktoś poznał jego historie, sekrety.\nAudrey Faulkner, Symplicja Szafran\n14 Listopada (piątek) 1975\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Czw 01 Paź 2015, 10:45\nListopadowe dni to naprawdę dziwny czas. Gdy za oknem szaleje wichura uniemożliwiająca wyściubienie choćby końcówki nosa poza szkolne mury, a zamkowe błonia zalewa istny monsun, wtedy - cóż, wtedy zaczynają się wieczory słabości. Ci, którzy zazwyczaj stronią od towarzystwa zaczynają go łaknąc, a ci, którzy swych sekretów pilnują najbardziej na świecie - nagle tylko czekają na okazję, by się wygadać. W stosunku do Audrey zastosowanie miały obie te prawdy bo, po godzinach spędzonych w bibliotece, niczego nie pragnęła tak bardzo, jak usiąść w kącie i wyrzucić z siebie choćby część wspomnień, które tak ją dręczyły.\nWiecie, tłumienie wszystkiego w sobie nigdy nie wychodzi na dobre, nie na dłuższą metę. A Faulkner tłumiła przecież zapamiętale i od lat. Całą prawdę o jej przeszłości znało ile? dwie osoby? trzy? Poza van Lyndenami - ci poznali ją z automatu, mogli przeczytać sobie epopeje wypisane przez wychowawców z sierocińca i przegadać godziny z samą Audrey, która wyjątkowo szczera była wtedy do granic możliwości - był chyba tylko Enzo, ale jego traktowała za brata, więc nie mogło być inaczej. A inni... Inni nie wiedzieli. Nic nie wiedzieli, bo Faulkner nigdy nie chciała mówić.\nNigdy poza dniem dzisiejszym.\nZaszywając się ostatecznie w dormitorium - tu wprawdzie nawałnica nacierała na okna w dwójnasób, przeszywają Holenderkę dreszczem, ale i tak było najspokojniej - nastolatka uległa swym słabościom i rozżaleniu. A żalu miała przecież w sobie dużo. Mając lat piętnaście dźwigała na barkach ciężar, którego dziewczynka w jej wieku dźwigać nie powinna i choć na co dzień radziła z tym sobie całkiem nieźle - przynajmniej pozornie - tak dzisiaj dzień był zbyt kiepski, by znaleźć w sobie siłę na dalszą walkę z demonami. Audrey wywiesiła białą flagę, chwilowo kapitulując przed nawałem wspomnień.\nKapitulację tę zresztą było widać - w cieniach pod oczami, zasępionej minie, a teraz także w całej postawie dziewczyny. Korzystając z pustki w dormitorium, bez pośpiechu zrzuciła z siebie wierzchnią szatę i stanęła przed wysokim lustrem, apatycznie przyglądając się zdobiącym jej ciało śladom. Jasne, pewnie dałoby się ich pozbyć. Wprawny uzdrowiciel potrafiłby zapewne wywabić z jej ciała blizny, przywrócić naturalną, nastoletnią gładkość skóry. Audrey jednak nigdy tego nie chciała. To byłoby... Zaprzeczanie samej sobie. Sieć cienkich, białych linii była jej częścią, była jej historią, nie mogła się tego wyrzec.\nStała więc przed lustrem i patrzyła. Najpierw na ręce - na prawą, gdzie zrostów było mniej i na lewą, gdzie mnogość blizn tworzyła niemal mapę innego świata. Potem - na żebra, gdzie naturalnie gładka, alabastrowa skóra traciła swą spójność w kolejnym labiryncie pamiątek z przeszłości. Wreszcie - także na plecy. Obracając się tyłem do lustra, obejrzała się przez ramię i skrzywiła, śledząc wzrokiem przebieg śladów.\nBlizny nie zmieniały się, za każdym razem były takie same, a mimo to Faulkner jak gdyby odkrywała je na nowo. Odstręczały ją tak, jak gdyby były świeżym, nieoswojonym jeszcze nabytkiem i powodowały szybsze bicie serca, jak gdyby wciąż nie wyzbyła się lęku z przeszłości.\nTak, listopadowe dni były naprawdę dziwne.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Czw 01 Paź 2015, 12:24\nOd zawsze uważane za porę poetów, czas melancholików, to wtedy duchy były najbliżej nas, zsyłały nam swoje wspomnienia, zmuszały do tworzenia wielkich dzieł. Dyszały im na karki swoimi zimnymi oddechami prosto z zaświatów.\nJesienią cienka granicy między euforią, a depresją, wydawała się być jeszcze słabsza, sprawiała, że ludzie jednocześnie płakali z bólu istnienia i śmieli się dziecięcą, czystą radością. Ten moment przejściowy, w którym już nie ma pięknych wielokolorowych liści, ani śniegu jest najbardziej twórczy. Ponieważ człowiek na siłę stara się odnaleźć w nim coś pięknego, coś twórczego. To właśnie dlatego listopad ma tę magiczną zdolność, że to wtedy w człowieku budzą się największe szajby, jest najbliżej obłędu, ale i najbliższy prawdziwego geniuszu.\nListopad czas geniuszy i wariatów, ale czy bycie geniuszem wyklucza bycie wariatem... albo na odwrót.\nSymp też jest artystą, też ma swoje szajby, swoje problemy, przed chwilą na przykład przez dwie godziny stała na dziedzińcu próbując uchwycić biegający po kamiennych podłogach wiatr. Oczywiście nie udało się jej to, ale nie zamierzała się poddawać. Coś wymyśli, uda jej się dokonać czego niewykonalnego, bo przecież tym właśnie była sztuka, przesuwaniem granicy pomiędzy tym co się da, a czego się nie da coraz dalej, tak, żeby wszystko stało się możliwe.\nWięc Krukokna powoli kroczy po schodach, na plecach ma puste płótno, ale jej ślad znaczą powyrywane, pozamazywane kartki. Objaw małego szaleństwa, bo jak ona może sobie pozwolić na takie marnotrawstwo, będzie się tym przejmować jutro, może nigdy, ale dzisiaj nie było na to czasu.\nKiedy w końcu staje przed drzwiami otwiera je odruchowo, nie myśli nawet nad tym, żeby zapukać czy w jakiś inny sposób zakomunikować swoje przybycie. Zapominając na chwilę o reszcie świata po prostu wchodzi.\nCiszę pomieszczenia przenika dźwięk nienaoliwionego zamka i nagle czas zwalnia. Niebieskie oczy podnoszą się znad czubków jej butów i wpatrują się w coś co na pierwszy rzut oka wygląda jak popękane lustro, albo pajęczyna. Przez chwilę Symplicja z niemym zachwytem przygląda się tej sieci blizn, w ich układzie zdaje się być coś niesamowitego, jakaś tajemnica, ach tak bardzo chciałaby je dotknąć, przerysować ich układ, odnaleźć jego tajemnicę, kiedy nagle coś przestaje pasować. Czemu to dzieło sztuki ma kolor ludzkiej skóry, czemu ma kształt sylwetki. Wszystkie te myśli trwają nie dłużej niż jedno uderzenie serca, nagle wszystko staje się jasne.\nPolka upuszcza płótno i słychać jak w zwolnionym tempie upada na ziemię.\nPrzerażonymi błękitnymi oczami Szafran wpatruje się w współlokatorkę. To spojrzenie przeszyte jest bólem, które musiała czuć Audrey kiedy ktoś zadawał jej te rany.\n-...- Otwiera usta jakby chciała coś powiedzieć, ale żadne słowa nie wychodzą, w pokoju słychać tylko zacinający za oknem deszcz.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Czw 01 Paź 2015, 13:10\nZazwyczaj uciekała. Przy kradzieżach, gdy właściciele nieoczekiwanie wracali do domu. Na ulicy, gdy dotarła do zaułka, w którym być jej nie powinno. I wtedy, gdy ktoś podchodził zbyt blisko, gdy za wiele mógł zobaczyć, gdy mógł spojrzeć jej w oczy, dotknąć jej skóry, odkryć ślady przeszłości. Zawsze uciekała, odwracała się na pięcie, chowała swoje skazy, zaciskała zęby i udawała, że nic się nie stało.\nSłyszała kroki, skrzypienie drzwi. Ciało zareagowało automatycznie, mięśnie spięły się, w głowie wył głos, by się chować. By chronić to, co tak bardzo intymne, a przy tym takie... brzydkie. Ukryć piętno, ukryć je tak, jak zawsze. Obok wycia pojawiło się jednak pytanie: po co? Dlaczego zawsze ma być tak samo?\nBył listopad. Audrey nie miała siły, by dostosować się do narzuconych sobie zasad.\nUnosząc spojrzenie na Symplicję - tę, z którą znały się już tyle lat, tę, z którą wspólnie nieprzesypiały nocy, wreszcie tę, której ufała - i uśmiechnęła się smutno. Wzruszyła ramionami, jak gdyby te naturalne tatuaże, blade pęknięcia nie były niczym szczególnym. Jak gdyby miał je każdy, nic egzotycznego, przecież każdy nosi na skórze swoją historię. Wzruszyła ramionami, przez długą chwilę nie odzywając się. Znów stanęła frontem do lustra, znów zlustrowała własne przedramiona, po raz ostatni westchnęła cicho.\n- Możesz dotknąć, jeśli chcesz.\nTo była prosta propozycja, cztery jasne słowa, na które jednak nigdy przedtem się nie zdobyła. Nie lubiła przyjemnego wrażenia, z jakim wiązał się dotyk czyichś dłoni na jej bliznach. To było chore, nie powinno jej się podobać. Pomijając już wstyd, niechęć do dzielenia się swoją historią, Faulkner ukrywała ślady także dlatego. Dlatego, że gdy już ktoś je zobaczył, zawsze chciał musnąć je opuszkami palców, zbadać przebieg rys na swój własny sposób. To była całkiem naturalna potrzeba, podświadoma, jak gdyby w żaden inny sposób nie dałoby się pojąć pełnego znaczenia bladej sieci.\nI tym razem, tego wieczoru, Audrey wreszcie się zgodziła.\nZ pewnością ważny był też fakt, że świadkiem tego specyficznego obnażenia była Symplicja. Miała przed Polką sekrety, oczywiście, ale mniej niż przed innymi. Do tego w końcu prowadzi wspólne mieszkanie, dzielenie wielu godzin, tych złych i tych dobrych. Nie sposób mieszkać razem i zupełnie się nie znać. Nie sposób spędzać ze sobą tak licznych minut i nie odkryć choćby części swych tajemnic. Uznajmy więc, że tego dnia była znów kolej Faulkner na to, by coś ujawnić. By odsłonić kolejną kartę z talii jej przeszłości.\nOglądając się przez ramię, ponownie uśmiechnęła się. Widziała ból w oczach Szafran i odruchowo poczuła potrzebę, by ją pocieszyć. Tak, jakby to nie ona nosiła blizny, ale Polka. Tak jakby niespójność skóry była śladem cierpień Symplicji, nie Faulkner.\n- To ja sama - stwierdziła spokojnie, jak gdyby to było jakieś pocieszenie, stwierdzenie mogące przełamać ogrom tragedii, z jaką wiązały się blizny. - To wszystko ślady mojej głupoty, nikt mnie nie krzywdził.\nA przynajmniej nie bezpośrednio. I nie zawsze fizycznie.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Czw 01 Paź 2015, 14:49\nBól istnienia. W czystej formie, najczystszej. Temu właśnie w tym momencie się przyglądała, najczystszej formie cierpienia, najpiękniejszej. Mówcie, że jest szalona, nienormalna, ale w cierpieniu było coś pięknego, ta intymność to, że był on niepodzielny, a wszyscy, którzy mówią, że cierpią razem z tobą po prostu kłamią. Ich dusza nie jest rozrywana, ich ciało nie ma defektów, ból jest twój własny, jak samotność, tylko twój.\nSpojrzenie Krukonki wręcz ocieka twórczym uwielbieniem. Szafran przygląda się temu jakby nagle ktoś postawił ją na przeciwko Nike z Samotraki, albo dzieł Van Gogha, nic tylko stać i podziwiać. Ten stan jednak nie może trwać wiecznie, w końcu przez maskę twórcy przebija się człowiek.\nZ twarzy znika zachwyt i pojawia się zwykłe ludzkie przerażenie, jak ktoś mógł zrobić to dziecku. W ciągu kilku sekund miliony tragicznych, przerażających scenariuszu przebiega przed oczami Polki, widzi przywiązaną Holenderkę do łóżka i jakiegoś przerażającego człowieka ze skalpelem nad nią. Widzi ją nad kranem z żyletką w ręce, robiącą powolne czerwone pręgi na swoich rękach. Widzi małą dziewczynkę spadającą z drzewa na krzaki jałowca. Widzi jak druga Krukona jedzie autobusem, w który nagle uderza kula i odłamki szkła sypią się na nią niczym kryształowy, śmiertelnie niebezpieczny deszcz.\nZ odlotu wybudza, wyrywa ją głos Audrey, tak spokojny, tak nierealny. Jak w tak spokojny sposób można mówić o czymś takim, ale o czym ona mówi dotknąć. Jak śmiałaby to dotknąć, dzieła zniszczenia, dzieła szaleństwa, dzieła sztuki, którą starała się zrozumieć, ach jakie piękne, jakie niepowtarzalne.\n-Nie, dziękuje.- Jej głos ledwo przebija się przez szum spadających kropel, niebieskie, przerażające oczy cały czas wpatrują się blondynkę. W końcu po chwili stwierdzając, że takie wgapianie się można uznać za niegrzeczne spuszcza wzrok, jakby zawstydzona własną słabością. Jakby to nie Audrey, a ona pokazała swoją wstydliwą stronę. Coś czego nikt nie powinien oglądać.\nUśmiech blondynki jest tak nierealny, tak abstrakcyjny, że dopiero po chwili Polka rozumie, że też powinna to zrobić, że jej mina bólu nikomu nie pomaga, a jedynie wprowadza jakąś nerwową atmosferę. Symp nie wie jak ma się zachować, wyjść, poprosić by ta opowiedziała jej swoją historię, a może udawać, że nic się nie stało.\nNa początku uśmiechnij się.\nMówi do siebie w myślach i stara się wykrzywić twarz, ale cóż nie wychodzi jej. Lekko podniesione kąciki ust bardziej przypominają psychopatyczny uśmiech porcelanowego pajaca, a nie szczery uśmiech niosący ukojenie i spokój.\nWzdycha cicho, a Krukonka znowu się do niej odzywa. Przez chwilę waży w głowie jej słowa. Sama to sobie zrobiła. Szafran nie rozumie, w tamtej chwili nie jest wstanie zrozumieć samookaleczenia, wtedy w wieku szesnastu lat wydaje jej się to nie do pojęcia nawet w imieniu sztuki, za kilka lat zmieni się i przestanie ją to tak dziwić, zrozumie, bardzo wiele rzeczy.\n-Dlaczego...?- Symp nie wytrzymuje zwykła ludzka ciekawość pcha ją do zadawania pytań. Mówi to, a już po chwili zatyka sobie usta ręką, jakby powiedziała coś co nigdy nie powinno opuścić jej ust. Niepewnie schyla głowę, blade policzki oblewa lekki rumieniec zakłopotania.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Czw 01 Paź 2015, 18:00\nFaulkner często łapała się na porównywaniu się do albumu ze zdjęciami. Wiecie, starej, podniszczonej księgi, z którą siada się przy kominku i wertując karty - wraca do wspomnień, do popełnionych błędów i tych kilku chwil, które wciąż wspomina się z uśmiechem. Spoglądając w lustro, Audrey widziała właśnie taką kolekcję punktów zaczepienia. Każda blizna miała jakąś swoją historię i Holenderka była pewna, że gdyby nie materialne, możliwe do zobaczenia, dotknięcia ślady, nie pamiętałaby wydarzeń aż tak dokładnie.\nWzdychając cicho ostatecznie dokończyła to, co zaczęła. Nie rozebrała się przecież dla samego rozebrania - chciała przebrać się z szaty w ubrania może i mniej wyjściowe, ale na pewno wygodniejsze. Narzuciła więc na siebie luźny t-shirt, spódnicę wymieniła na dresowe spodnie, zdjęła buty i podkolanówki i dopiero wtedy, usiadłszy po turecku na własnym łóżku, spojrzała z uwagą na Symplicję. Dzień opowieści... W porządku, zacznijmy go.\n- W dużej mierze przez przypadek - stwierdziła lekko, gestem zachęcając jednocześnie Polkę, by usiadła obok. Łóżko było duże, wystarczające dla nich dwóch - sprawdzały to nie raz. - Od czego mam zacząć? - zaśmiała się krótko, z chyba faktycznym, niewymuszonym rozbawieniem. Tak wiele historii, tak wiele obrazów, którymi dzisiaj - tylko dzisiaj - mogła się od tak podzielić.\nOczywiście, nie zmuszała Szafran do odpowiedzi. Widziała rumieniec na twarzy koleżanki, widziała jej zawstydzenie. W duchu chciała potrząsnąć nią, ucałować, powiedzieć, że to wszystko zbyteczne, że nie musi się krępować. Nie zrobiła tego, jasne, ale chciała. W końcu jedynym, na co się zdecydowała, było kontynuowanie rozmowy jak gdyby nigdy nic. Nic nie ośmieli dziewczyny tak, jak zwyczajna opowieść, bez sztucznych oporów, bez zastanawiania się, bez lawirowania między możliwymi do opowiedzenia wersjami. Faulkner chciała mówić, tak zwyczajnie, po prostu. Miała nadzieję, że gdy zacznie, to wystarczy by wyrwać Symplicję z zupełnie niepotrzebnego zakłopotania.\n- Chyba najlepiej od początku - odetchnęła więc cicho, wreszcie decydując się na punkt startowy. Ostatecznie cały jej wygląd zdeterminowany był przez to, gdzie się wychowywała, więc... Od tego trzeba było zacząć.\n- Van Lyndenowie nie są moją prawdziwą rodziną, co pewnie wiesz. W końcu mam inne nazwisko. - Faulkner wzruszyła lekko ramionami. - Adoptowali mnie gdy miałam dziesięć lat, wcześniej mieszkałam w sierocińcu. Sierocińcu... Tam nie było łatwo. Mi nie było łatwo. Musiałam... Wiesz, musiałam się czymś zajmować, żeby nie oszaleć. Kradłam, Sym. Swego czasu, jako szczeniak, bardzo dużo kradłam.\nChrząknęła cicho, z zamyśleniem pocierając nadgarstek. Taki wstęp wystarczył, nie potrzeba było więcej.\n- Plecy. Blizny na nich to ślad po oknie. Wiesz, ja nigdy nie byłam bohaterką. Gdy podczas jednego z włamów właściciele wrócili wcześnie, wcześniej niż przewidywałam, po prostu spanikowałam. Uciekając potknęłam się. Wypadłam z pierwszego piętra. Razem ze wspomnianym oknem. - Uśmiechnęła się półgębkiem. Teraz. Teraz faktycznie mogła się uśmiechnąć. Wtedy wyła z bólu. Wyła wiedząc, że nie może tak po prostu pójść do szpitala. Trafiła do jakiegoś pokątnego gabinetu, znachora bardziej niż lekarza. Blizny wyglądały jak wyglądały, bo pożal-się-Boże specjalista nie umiał się dobrze ranami zająć. Ale nie narzekała. W końcu jej pomógł, nie? Pomogła też jej własna magia, o której nie wiedziała. Wtedy to wystarczyło, by zyskać kolejne dni bez wydawania swej tajemnicy.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Nie 04 Paź 2015, 21:41\nWidząc jak Faulkner się przebiera, znowu opuszcza twarz do dołu, jakby pierwszy raz widziała, jak jej współlokatorki się przebierają. Chmara, czarnych włosów opada jej na twarz i teraz przez chwilkę, Symp może sobie wmawiać, że jej nie ma, że nikt jej nie widzi. Bo przecież w czasie niemowlęctwa tak to działało, nieprawdaż?\nPo chwili podnosi głowę, Krukonka jest już przebrana i gotowa do snucia swej historii. Gdyby tylko była szansa wzięcia tego za kolejną bajkę, fikcję literacką, gdyby życie było takie proste. Widząc jak blondynka wskazuje jej miejsce u swojego boku, niepewnie podchodzi i siada. Tyle razy siedziały sobie tak razem, milcząc, opierając się o siebie i razem, ale jednak osobno walczyły ze swoimi demonami, dzisiaj miało być inaczej, pierwszy raz miały stoczyć tę walkę wspólnie, ramię w ramię.\nCzy jestem na to gotowa? Zapytała się jeszcze tylko w głowie i już było za późno.\nSiada więc tylko niepewnie obok Holenderki i słucha, a przez jej twarz przetacza się tysiące uczuć, tysiące myśli krzyczące o to by pozwolić im się wydostać. Nic jednak nie wychodzi tylko cisza.\nŻyjąc w Hogwarcie, w świecie baśni, Symp czasami zapomina. Nie pamięta o tak wielu rzeczach, wymazuje z pamięci patologie, z jej wyobraźni znika wszystko co w żadne sposób nie jest w stanie zmieścić się w tym malutkim wyidealizowanym hogwardzkim świecie. Oczy krukonki zapomniały jak wygląda głód, jak wygląda strach, który przeszywał twarz jej rodziców za każdym razem gdy pod ich oknami przechodziła demonstracja, nie pamięta niedostatku, braków, wszystko co złe znika, zostają tylko tak błahe przykrości jak brzydkie słowo wypowiedziane przez kolegę, chwilowa depresja czy fakt, że ciasteczka się skończyły. Nawet zło szerzone przez Czarnego Pana, wydaje się tak bardzo daleko, tak bardzo nierealne, nieprawdziwe, fikcyjne. Niczym nowy sposób tabloidów na wzbudzenie sensacji, rozgłosu.\nSłysząc słowa Krukonki, Symp przechodzi dreszcz. Nie rozumie. Dźwięki dochodzą do niej, uderzają w jej uszy, przechodzą całą długą drogę by później nie obudzić żadnego odzewu i przelatują na drugą stronę, znikając gdzieś w przestrzeni.\nSzafran przygryza wargę, kolejna partia przerażających, nierealnych słów bombarduje jej uszy. Czuje się jakby Audrey właśnie czytała jej jakąś nową książkę kryminalną, albo jakby sama do niej właśnie trafiła. Przecież takie rzeczy nie dzieją się naprawdę.\nSierociniec. Polka nie jest wstanie zrozumieć dlaczego ta informacja ją szokuje, co w niej jest takiego dziwnego. Przecież wie co to za miejsce, w Lublinie takie widziała, w Londynie, przecież to nie jest nic nowego. Chociaż tak jak obecnie zło, nigdy nie spotkała nikogo kto od urodzenia nie miałby kontaktu ze swoimi rodzicami, kogoś, kto byłby porzucony. Kradzieże, branie cudzej własności, desperacja, ludzie w wszędzie to robią, dlaczego więc tak bardzo dziwi ją, że Audi też, że jej współlokatorka nie jest kryształowo czysta, nie jest dobra i szlachetna, tak jakby Szafran tego chciała. Rodzina Zastępcza, światełko w tunelu, skoro ktoś przygarnął Krukonkę to musi być jakieś światełko, happy end, w końcu nadejdzie. Ten upragniony moment kiedy narrator mówi i żyli długo, i szczęśliwe... prawda?\nHistoria urywa się, widząc spojrzenie Audrey, Symp nie wie jak zareagować. Krukonka tego nie mówi, ale pod tym spojrzeniem Szafran czuje się jakby, wymagane było na niej przebaczenie, jakby jej słowa, że nic się nie stało, to jest już za tobą teraz jesteś kimś lepszym, mogły sprawić, że to stałoby się prawdą. Nie jesteście sobie wstanie wyobrazić jak bardzo Symplicja chciałaby móc to powiedzieć, chciałaby powiedzieć, że wszystko jest w porządku, że nic złego się nie stało, że każdy może popełnić błąd. Dlaczego więc te słowa nie chcą wyjść jej z gardła, dlaczego potrafi tylko siedzieć i przyglądać się ścianie naprzeciwko siebie jakby stamtąd miały wypłynąć wszystkie odpowiedzi.\nJuż otwierała usta by coś powiedzieć, ale tylko westchnęła. Co miała powiedzieć? Zapytać dlaczego, czy żałuje? Kto dał jej prawo oceniać, kto dał moc odpuszczania grzechów, dawania ukojenia? Nikt, dostała szansę zrozumienia Audrey lepiej, poznania jej przeszłości, szok i niedowierzanie, było silne, dowiedziała się przecież czegoś niespodziewanego, czegoś czego nie spodziewała się usłyszeć. Każdy ma trupa w szafie, ale nie wszyscy pokazują go publicznie, ale czy jeśli to robią to nie znaczy, że chcą by ktoś pomógł im się go pozbyć... co zrobić.\nZnowu otwiera na chwilę usta, jakby próbowała coś powiedzieć, w końcu decyduje się na krótkie przytulenie. Nie umie sprawić by rany zniknęły, nie umie wybaczyć błędów przeszłości, może jedynie sprawić by przyszłość była choć trochę lepsza.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Pon 05 Paź 2015, 13:46\nFaulkner nie ma oczekiwań. Żadnych. Opowieści podobne do tej, którą właśnie zaczęła, znacznie lepiej rozumie się w jakimś kontekście, w wytłumaczeniu, jakim miałaby być potrzeba rozgrzeszenia - ale Holenderka już kilka lat temu przestała na cokolwiek podobnego liczyć. Co więcej, chyba po prostu tego nie potrzebowała. Nie zamierzała wyrzekać się błędów i wmawiać wszystkim naokoło - oraz samej sobie - że nie robiła nic złego, ale teraz, z perspektywy czasu, nie potrzebowała już błogosławieństw i milczącej zgody, że w porządku, tak robiłaś, ale wciąż jesteś dobrym człowiekiem. Umiała żyć bez takiego wsparcia, umiała sobie radzić bez kojącej świadomości, że wszystko jej przebaczono... Chociaż nie, naprawdę? Przecież najważniejsze rozgrzeszenie już otrzymała, prawda? To, że van Lyndenowie ją wzięli, że stali się jej rodziną, że uzupełnili wszystkie te luki, jakie stworzyli jej rodzice biologiczni - może po prostu nie potrzebowała niczego więcej? Zaakceptowali - pokochali - ją ci, na których jej zależało. Nikt inny nie był może tak ważny, może nikt tak bardzo się nie liczył.\nAudrey nie potrzebowała więc żadnych słów pocieszenia ani żadnych usilnych prób usprawiedliwienia jej dokonań. Nie potrzebowała znać faktycznego zdania Szafran na temat tego, o czym mówiła. Tak naprawdę chciała po prostu... Opowiedzieć. Tylko. Nie oczekując reakcji, nie licząc na nic w zamian. Potrzebowała kogoś, kto jej wysłucha i nie odtrąci. Potrzebowała Symplicji.\nPolka ją akceptowała, prawda? Dlatego była tak droga. Potrafiły milczeć godzinami, zasypiać przytulone pod jednym kocem, zmęczone intensywną ciszą, komunikacją bez słów. To nie była przyjaźń - nie taka, która zmusza do oburzenia, do komentarzy w postaci do cholery, X, czy ty masz pojęcie, co robisz?! Co ci w ogóle strzeliło do głowy?! Faulkner i Szafran nie upominały się. Nie oceniały, nie krytykowały, nie próbowały radzić. Po prostu były - w ten trudny, niezrozumiały dla wielu osób sposób.\n- Ręka. Ręka to... - kontynuowała tymczasem cicho, wiedząc, że to jej jedyna szansa na swoiste katharsis. Że teraz, gdy już zaczęła, może to osiągnąć. Że potem to nie będzie tak łatwe. Że może potrzebować kolejnych lat, by ponownie znaleźć się w sytuacji takiej, jak ta - gdy będzie umiała mówić i ktoś będzie umiał ją po prostu wysłuchać. Takich okazji nie powinno się odtrącać. Faulkner z pewnością tego robić nie zamierzała.\nPozwoliła się objąć, pozwoliła naruszyć pilnie strzeżoną granicę swej prywatności. Po chwili odruchowego spięcia sama zresztą na to odpowiedziała, z bladym uśmiechem wtulając się w ciało Polki. Tak było dobrze. W taki sposób mogła mówić dalej.\n- Wiesz, ja o magii dowiedziałam się późno. Żyłam wśród mugoli, wychowywałam się w świecie bez tego wszystkiego. - Machnęła ręką w bliżej niesprecyzowanym geście. Wiele miała na myśli. Czary, zaklęte zegarki, ruchome szachy, zamek, fikuśne szaty. Wszystko to co składało się na czarodziejską rzeczywistość. - Nie mając magii, umiałam sobie radzić bez niej. Nadal umiem. Wtedy, tam... Wiesz, na ulicy są inne problemy, niż to, jakiej kto jest krwi. - Holenderka parsknęła cicho. Przecież sama dotąd nie wiedziała, jaki właściwie jest ten jej status. Czy Śmierciożercy mają prawo tak po prostu ją zlikwidować w chwili znudzenia, czy może niekoniecznie, bo w jej żyłach płynie stuprocentowa magia? Nie wiedziała tego. Skąd miała się dowiedzieć?\nOch, tak. Znaleźć rodziców. Nie zamierzała tego robić. Nie chciała ich poznawać. Miała jedną rodzinę i, poza nielicznymi dzieciakami z ulicy, z którymi wciąż zdarzało jej się spotykać, byli nią tylko van Lyndenowie.\n- Gdy musiałam się bronić, robiłam to nożem. To znaczy, wtedy, gdy nie mogłam po prostu uciec. I ta ręka... Ta ręka to właśnie po nożu. Nie moim, obcym. Nigdy nie umiałam atakować, wiesz? Zawsze tylko się broniłam. Jak widać, nieudolnie. - Znów zaśmiała się krótko. Teraz to naprawdę ją bawiło. Teraz. - To był jakiś mężczyzna, nic o nim nie wiem, nigdy więcej go nie spotkałam. Chciał zabrać mi bransoletę, którą dopiero co zdobyłam. - [Ukradłam, należałoby powiedzieć, ale po co powtarzać oczywistości? - I mojego ciała, jego chyba też chciał. - Wzruszyła lekko ramionami. W tej chwili to już nie miało znaczenia.\nPo kilku chwilach w objęciach Szafran sama sięgnęła wreszcie ku talii dziewczyny w wyraźniejszym odwzajemnieniu czułości. Przytulając policzek do ramienia Symplicji, przymknęła oczy. Było dobrze. Było naprawdę dobrze.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Pią 09 Paź 2015, 21:50\nCisza, szept, deszczowa piosenka.\nChłód dormitorium, ciepło człowieka.\nCień, półmrok, chaotyczny blask błyskawicy.\nPrzerażający dźwięk grzmotu.\nAtmosfera rodzinnego grobowca.\nTo bardzo dziwna sceneria. W takie wieczory jak ten człowiek jakoś podświadomie pragnie nie być samotny, szuka kogoś, kto razem z nim przeżyje te wszystkie kontrasty. Kto razem z nim zapcha przestrzeń niepotrzebnym chaosem. Będzie gadał, śmiał się, krzyczał, będzie go wszędzie pełno, zapcha tę dziurę wszechświata, ale nie tutaj. Ciszę przerywa jedynie tragiczna historia dziecka, dziewczynki, która jeśli chciała przeżyć musiała bardzo szybko dorosnąć. Wyzbyć się całej dziecinnej niewinności, naiwności. Opowieść o dziecku, które nie miało dzieciństwa, które może nikt nie nauczył postrzegania dobra i zła, które, żeby żyć stworzyło swoje własne postrzeganie moralności, bo stara nie była opłacalna.\nBłękitnooka ze smutkiem przyglądała się dziewczynie, która okiełznała swoje demony, zamknęła w żelaznych klatkach i nakazała tańczyć jak ona im zagra. W tym wszystkim było coś przerażającego i przygnębiającego. Symplicja nie pewnie przytula się mocniej do Krukonki. Chciałaby być jej tarczą, mieczem. Wie jednak, że ta jej nie potrzebuje, jej jedyną rolą w tym przedstawieniu jest być, po prostu trwać. Nie oceniań, nie karcić, być. To tak nie wiele, ale czasami zdarza się, że i to jest za dużo. Przecież mała Audrey nie chciała wiele od swoich rodziców tylko, żeby byli. Tak być to czasami więcej niż najpiękniejsze prezenty świata, najwspanialsze skarby albo największa moc.\nDłoń Blondynki otacza ją w talii, ciepło powoli rozpływa się po przemarzniętym ciele Polki.\nCiepło jest takie przyjemne, takie dobre, wspaniałe. W zimnym, pustym pokoju, który na chwilę staje się przesiąknięty makabrycznymi opowieściami Krukonki to ciepło wydaje się być wręcz nie realne. Jak ktoś kto przeżył taką traumę potrafi być ciągle ciepły, potrafi ciągle być człowiekiem. Nie rozumie tego, nie chce tego zrozumieć bo wtedy mogłoby się okazać, że wcale nie jest to taka do końca prawda.\nPochłania ono na chwilę myśli dziewczyny. Szybko jednak wraca, historia, którą słucha z każdym słowem, wydaje się coraz bardziej makabryczna, przerażająca. Kto mógł do czegoś takiego dopuścić, jakim prawem...\nPrzez chwilę ma ochotę zapytać co się z nim stało. Z tym zbrodniarzem, tą bestią, ale nic nie mówi. Szczerze nie chce wiedzieć. Boi się, że usłyszy coś strasznego, że jej towarzyszka zrobiła coś przerażającego, jeszcze gorszego od wszystkich pozostałych grzechów, że zrobiła coś, czego mimo wszystkich chęci Polka nie będzie mogła zrozumieć, choćby nie wiem jak bardzo chciała, choćby włożyła w to całe serce i duszę, bo są rzeczy, które nie da się tak po prostu zrozumieć.\nNiepewnie jakby w obawie przed odtrąceniem Polka delikatnie głaszcze Audrey po włosach. Gdy była mała, mama jej tak robiła, to uspokajało i odprężało, sprawiało, że człowiek czuł się bezpiecznie, pozwalało uciec w ciepły, dobry sen. Czasami pozwalało zapomnieć, odprężyć się.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Nie 11 Paź 2015, 16:14\nZastanawiała się, co jeszcze mogłaby powiedzieć. Gdy zamilkła na dłuższą chwilę, wracając wspomnieniami do tego wieczora, tej krwi płynącej z przedramienia, tej rękojeści noża w dłoni i tego bezgranicznego lęku, naprawdę nie wiedziała, co powinna do tego dodać. Że nie wybroniła się? Że jej scyzoryk faktycznie rozciął męską skórę, ale tylko trzy razy, nieporadnie i krzywo? Że zamiast zawalczyć o siebie, obróciła się na pięcie i uciekła, potykając się na nierównym chodniku? Że wylała wodospad łez w jednym z zaułków, że do bidula wróciła umorusana jak nieboskie stworzenie, że z całym swoim przerażeniem musiała poradzić sobie po drodze, bo w sierocińcu i tak nie miała przecież na co liczyć? Miała to wszystko opowiadać, podzielić się każdym, najdrobniejszym choćby szczegółem?\nNagle straciła na to ochotę.\nTo nie tak, że powiedziała już wszystko, co chciała. Że chwila otwartości się skończyła, że słabość ustąpiła miejsca irytacji związanej ze swą żałosną postawą. Mogłaby mówić, naprawdę by mogła. Tylko, że wraz z uświadomieniem sobie, że właśnie egoistycznie spycha własne problemy na kogoś innego, uzmysłowiła sobie, że tak naprawdę nie ma do tego prawa. Że nawet epizody z przeszłości powinna zachowywać dla siebie, nie narażając tym samym ludzi nadmiernie emocjonalnych na przeżywanie na powrót tego, co ona sama miała już za sobą.\nA Symplicja? Ona nigdy nie powiedziałaby jej, że już dosyć. Wysłuchałaby wszystkiego, co Audrey chciałaby powiedzieć, bo po prostu taka była. Dobra. Pełna zrozumienia. Nie przerwałaby Holenderce, cierpliwie mierząc się ze wszystkim. Wszystkim.\nNie, Faulkner nie miała prawa niczego takiego wymagać.\nOstatecznie więc zamilkła, westchnęła cicho i jeszcze przez dobrą chwilę po prostu trwała w objęciach Szafran. Jej bliskość była kojąca w ten sposób, który Audrey powinna poznać już po urodzeniu, a który poznawała dopiero od siedmiu lat. Dotyk nie mający podtekstów, niosący czułość niepodszytą erotyką, a zwykłą, rodzinną niemal troską.\n- Przepraszam - odezwała się wreszcie, gdy była już w stanie odsunąć się odrobinę, tylko tyle, by móc spojrzeć na twarzyczkę Polki. Odgarniając jej kruczoczarne kosmyki z policzków w siostrzanym odruchu, uśmiechnęła się lekko. - Nie powinnam. Takich rzeczy się nie robi, nie psuje się komuś dnia w taki sposób. - Wzruszyła lekko ramionami, po chwili wahania zmieniając pozycję i kładąc się na plecach na szerokim, miękkim materacu. Symplicję pociągnęła delikatnie za sobą, tak, by obie mogły spoglądać w jednobarwny materiał baldachimu łóżka.\n- Jak ty sobie radzisz z takimi dniami? - zapytała po chwili cicho, spoglądając na Polkę uważniej. - Z dniami, kiedy życie staje się nagle wyzwaniem nie do udźwignięcia?\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Nie 11 Paź 2015, 17:44\nCzy jesteś zła? Nie, chyba nie, a nawet jeślibyś była to byś nic nie powiedziała. Milczałabyś tylko dalej warząc słowa, zastanawiając się nad ich głębszym sensem. Bo każde słowo ma jakiś ukryty przekaz, bo nie ma słów bezsensu. Nawet jeśli bardzo by się tego chciało, nawet jeśli marzyłoby się o tym całym sercem.\nZapanowała cisza, historia się skończyła? Niepewne spojrzenie na twarz Holenderki, nie nic się nie skończyło. Przez chwilę Symp walczy sama ze sobą nad tym czy wolałabym, żeby ta historia trwała nadal, czy może chciałaby już skończyć tą chwilę szczerości, czy to ją przytłacza. Może trochę, ale przytłacza to tylko tą normalną część jej osoby. Ta szaleńcza nuta artysty, cząstka boża pragnie więcej, pragnie bardziej. Ta chora, makabryczna atmosfera historii kręci ją, sprawia, że ma ochotę tworzyć coś strasznego, pragnie jeszcze raz spojrzeć na ciało Audrey i stworzyć coś, coś co nigdy nie powinno ujrzeć światła dziennego.\nJesteś straszna Symplicjo, przerażasz sama siebie, w twojej głowie kłębi się zbyt wiele szajb, zbyt wiele nieokiełznanych demonów.\nZ rozmyślań wyrywa Polkę fakt, że ciepło, które czuła zaczyna się od niej oddalać, ale tylko trochę. Jednak ona to zauważa, jakby wyrwana z głębokiego snu spogląda na blondynkę, na to, że ta wydaje się smutna, jakby miała wyrzuty sumienia.\nSzafran uśmiecha się do niej delikatnie, chce jej dodać otuchy, tym jednym grymasem chce pokazać dziewczynie, żeby się nie przejmowała, że nie jest taka delikatna za jaką ludzie ją biorą. Oj nikt tak naprawdę nie znał panny Szafran, nikt nie znał jej ciętego języka, tego, że potrafiła pokazać pazur, gdyby tylko ktoś rozumiał jej ojczysty język, ech byłoby tak pięknie.\n-Nie musieć.- W tych dwóch słowach kryło się więcej słów niż oficjalnie wyszło z jej ust. W tych słowach kryło się nie musisz przepraszać, nie rób tego, przyjaciele nie muszą, po prostu mówią, bóle rozkłada się na pół, wtedy bolą mniej, dziękuje za zaufanie, dziękuje za wiarę, dziękuje za wszystko, dziękuje, że jesteś.\n-Ty nie psuć. Jeśli chcieć, ty mówić, ja słuchać. Siostra?- Mówiąc ostatnie słowo spogląda na Audi. Nie wygląda jak Ola, z żadnej strony nie przypomina też Jarci. Chociaż widać w niej siłę Ortulany i zapał Jaromiry. Przez chwilę Symp ma ochotę zapłakać, tak bardzo tęskni za rodzeństwem. Ostatnio dostała sowę od Oli, napisała, że spotkają się w święta, że ta będzie w Londynie i że przez chwilę będą razem, jak dawniej.\n-Rysować. Problem pomalować, problem w kolorach, problem brak.- Słysząc co wypada z jej ust, rumieni się lekko zażenowana, głupio mówić jej jak Kali, a nawet gorzej.\nKiedy leży obok blondynki przytula się do niej, otacza ramieniem jakby w ten sposób próbowała uchronić Faulkner przed potworami kryjącymi się w cieniach i zimnie, ukrytych między kropelkami listopadowego deszczu.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Nie 11 Paź 2015, 20:04\nPodobno tylko dzieci są zdolne do przełamywania wszelkich granic - czy po prostu do nie posiadania takowych. Różnice w pochodzeniu, używanym języku, sposobie kochania czy innych preferencjach nie mają znaczenia dla nieskażonych jeszcze żadnym konkretnym wychowaniem, radykalnymi przekonaniami brzdąców. Dzieci - te, która używają jeszcze swojego własnego dialektu, które do każdego wychodzą z sercem na dłoni - są ponad wszelkie reguły rządzące porozumiewaniem się. Przekraczają bariery i rozumieją się doskonale z każdym swym rówieśnikiem, niezależnie od tego, czy znają go z sąsiedztwa, czy widząc po raz pierwszy w życiu na tłumnym lotnisku. Podobno tylko one, tylko kilkulatki tak potrafią... Nonsens.\nBy obalić powyższe twierdzenie wystarczyło prześledzić rozmowy Symplicji i Audrey. Te faktycznie ubrane w słowa i te nieme. Te pierwsze i te późniejsze, po latach wspólnej znajomości. Wystarczyło przyjrzeć się im wszystkim by dostrzec, że dziewczyny wcale nie utraciły tej zdolności porozumiewania się, która charakteryzowała je w dzieciństwie. Że wciąż to umiały. Ani bariera językowa - angielski dla żadnej z nich nie był językiem ojczystym, każda miała swój akcent i swoje potknięcia - ani różnice charakterów, historii, zainteresowań nie były problemem w chwili, gdy po prostu koło siebie były. Było tak, jak gdyby między nimi wytwarzał się dodatkowy, prywatny kanał komunikacyjny. Taki, który nie wymaga słów.\nTo dzięki temu Faulkner rozumiała, to dlatego wiedziała, co tak naprawdę kryje się pod dwoma słowami. To, co dla kogokolwiek innego byłoby zdawkową, kulawą odpowiedzią, dla niej znaczyło dokładnie to, co Szafran chciała przekazać. To nie były tylko dwa słowa, to była garść przesyconych emocjami zapewnień i wyznań, na które nie mogła się nie uśmiechnąć.\n- Tak. Chyba tak. - Siostra. Ktoś, kogo nigdy nie miała, nie wtedy, kiedy powinna. A teraz - Symplicja. Była jej siostrą? Na pewno. W jakiś sposób, ten dziwny, umykający ludzkiemu pojmowaniu faktycznie stanowiły rodzinę.\nI może właśnie dlatego z ust Audrey padła propozycja taka, a nie inna. Oczywiście, nie przemyślała tego. Większości rzeczy ważnych Faulkner nie przemyśliwała - najpierw decydowała, a dopiero potem dochodziła do wniosku, że warto byłoby się zastanowić. Teraz było dokładnie tak samo. Najpierw dała się ponieść impulsowi związanemu z rysowaniem - hej, to naprawdę brzmiało sensownie! - a dopiero potem zaczęła się obawiać, czy przypadkiem nie popełnia błędu.\n- A czy to... Czy to działa też na innych? - Odetchnęła powoli. - Nie umiem rysować, nigdy nie umiałam. Narysujesz coś za mnie? Pokolorujesz moje problemy... mnie?\nBo do tego to się sprowadzało, prawda. Źródłem większości złych dni Audrey była ona sama. Jej ciało, jej samotność, jej tornado emocji, które czasami przybierało na sile. Jak teraz.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty Pią 16 Paź 2015, 21:03\nMroki jesiennych wieczorów, zsyłają na ludzi lęki, sprawiają, że ludzie myślami wędrują w stronę dawno skrywanych strachów, złych wspomnień. Ta ciemność, oplata serca i umysły, ciasno by żaden promyk słońca nie mógł rozjaśnić tych mroków. Jesień sprawia, że bardziej niż kiedy indziej potrzebna jest Ci bliskość, kogoś drugie, kogoś kto wysłucha, kogoś, kto po prostu będzie.\nWięc leżały obok siebie, przytulone, razem walczące z jesienną depresją, chandrą, wspólnie mierzące się z jej niszczycielską mocą, wsłuchującą się w równy rytm swych oddechów, w pełne ekspresji jesienne koncertowanie wiatru, błyskawic i deszczu, który uderzał w szyby dormitorium z siłą huraganu. Przez chwilę Symp zastanawiała się czy ten deszcz nie próbował przynieść im oczyszczenia, czy nie chciała zmyć z nich wszystkich problemów tego dnia, tygodnia, miesiąca, życia? A może przyroda postanowiła przynieść im ukojenie, w przyrodzie było tak wiele magii.\nLeżąc tak na materacu, czuła jak robi się senna, jak oczy robią się ciężkie i starają się na siłę zamknąć. To był ciężki dzień, zbyt ciężki. Na początku cała masa zajęć i ciągłe przypominanie im o SUMach i o tym jak ich wyniki są istotne dla ich dalszego życia, potem pogubiła się na korytarzach, a potem ta cała historia, ktoś by powiedział, że to bardzo małe problemy, że w zasadzie to pryszcz nie problem, ale przecież każdy wiek, każdy człowiek rządzi się problemami na swoim poziomie, nie można od tak zamienić ich na trudniejsze, łatwiejsze czy po prostu inne.\nWięc są siostrami, uśmiechnęła się delikatnie do tej myśli.\nOna miałaby zamalować jej problemy, chciałaby, na prawdę zabrać je wszystkie, ale to tak nie działało, każdy sam musiał się z nimi mierzyć. Jedyną osobą, która mogła je zamalować, sprawić, żeby na dobre odeszły w siną dal była sama Audrey, tylko ona miała władzę i moc pozwalającą jej przegnać te mary, demony i stwory.\n-Zbyt łatwo. Ty musieć walczyć z twoje demony. Nikt nie wygrać za ciebie.- W połowie wypowiedzi cicho ziewa, a za nim uda jej się zasłonić sobie ręką usta, udaje jej się zademonstrować Krukonce całe swoje uzębienie.\nLeżąc tak spokojnie, napawając się ciepłem kogoś bliskiego, Symp leniwie mazała palcem po pościeli jakby coś rysowała, nieobecnym wzrokiem przyglądając się swojemu nowemu nie istniejącemu dziełu. Tkwiąc tak w stanie gdzieś pomiędzy snem, a jawą, napawała się ciepłem drugiej osoby, cieszyła się faktem, że w zasadzie nic na tę chwilę nie musi, bo nawet jakby musiała to i tak by nic nie zrobiła, tak bardzo na nic nie miała ochoty, że takie leżenie i pogrążanie się w coraz to odleglejszych myślach było jej bardzo na rękę.\nKolejne ziewnięcie, tym razem udało jej się na czas zasłonić sobie usta.\nTemat: Re: raz, dwa, trzy dzisiaj mówisz ty


Urok gałgankowych lalek | Galeria DreamArt\nStrona główna » Urok gałgankowych lalek\nWywiad z Xeną, artystką Galerii DreamArt szyjącą przytulanki dla maluszków i nie tylko.\nDreamArt: Jak zaczęła się twoja przygoda z lalkami? Czy pamiętasz swoja pierwszą własnoręcznie uszytą lalkę?\nXena: Moja przygoda z szyciem gałgankowych przytulanek zaczęła się około pięciu lat temu. Namówiona przez koleżankę, uszyłam swoją pierwszą lalkę. Oczywiście, pamiętam jak wyglądała – to był aniołek do przytulania dla mojej ukochanej córeczki. Był bardzo kolorowy z bawełenki i wypełniony a ną Był mięciutki - w sam raz do przytulania i do kochania. Moja córcia uwielbiała go. Ma go zresztą do tej pory.\nDreamArt: Twoje lalki są świetnie uszyte, a przy tym mają mnóstwo detali. A to guziczek przy sukience, a tokieszoneczka z klapką. Wygląda to niesamowicie i dzieci to uwielbiają. Jak dużo czasu potrzebujesz, aby uszyć taką lalę?\nXena: Uszycie lalki zajmuje mi sporo czasu i jest bardzo pracochłonne. W zależności od wielkości, ilości detali oraz zastosowanych dodatków może to być jeden, dwa a nawet trzy dni. Zaczynam od wyboru tkanin, dopasowania do siebie kolorów i struktur materiału. Później odrysowuję na tkaninie poszczególne części lalki, następnie zszywam je ze sobą. Kolejny etap to wypychanie nóżek, rączek i ciała specjalnym antyalergicznym wypełnieniem - zajmuje to bardzo dużo czasu. Gdy wszystkie części są gotowe, zszywam je ze sobą, przeważnie ręcznie, ponieważ wymaga to sporej precyzji. Włosy z włóczki również przyszywam ręcznie. Następnie szyję ubranko i dobieram dodatki w postaci guziczków, kwiatków, zawieszek i innych różności. Na samym końcu farbami akrylowymi maluję oczy oraz przypudrowuję lalkę tu i tam;).\nDreamArt: Jakich materiałów najczęściej używasz do szycia swoich przytulanek?\nXena: Staram się, aby moje lalki wyróżniała precyzja wykonania oraz najlepsza jakość użytych materiałów. Dzieci je tarmoszą, przytulają, śpią z nimi. Dlatego to takie ważne, aby materiały były najwyższej jakości i to głównie te z naturalnych włókien. W końcu lalki mają być zabawką nie tylko bezpieczną ale i przyjazną dziecku.\nDreamArt: Wśród twoich przytulanek są aniołki, króliczki, elfy i baletnice. Jakie lalki najczęściej szyjesz?\nXena: Większość moich prac to lalki typu Tilda, według projektu skandynawskiej projektantki Tone Finnager. Jednak tkaniny, kolory, wzory i dodatki do nich to moja własna inwencja i indywidualne pomysły. Najczęściej szyję anioły, które w wielu domach mają zastosowanie jako oryginalny wystrój wnętrz. Oprócz Aniołów Stróżów są również Anioły Kąpielowe do ozdoby łazienki oraz Anioły Śpiochy w zabawnych szlafmycach do sypialni. Jednak moim ulubionym wzorem są elfy, zwłaszcza te świąteczne, adwentowe z mnóstwem kieszonek na sukience. Od niedawna pracuję również nad swoją autorską kolekcją lalek, ale na razie pssst..., aby nie zapeszyć.\nDreamArt: Obok twoich przytulanek nie sposób przejść obojętnie. Czy wiesz, dlaczego tak się dzieję?\nXena: Nie do końca wiem, natomiast uwielbiam patrzeć jak dzieci tulą się do moich misiów, a kobiety uśmiechają się na widok moich lalek. Sprawia mi to wielką radość i satysfakcję. I szczycę się tym, że każda z moich prac jest jedyna w swoim rodzaju i niepowtarzalna. Nigdy nie uszyłam dwóch identycznych lalek.\nDreamArt: Szyjesz również lale na indywidualne zamówienia. Jakie zlecenie było dla ciebie największym wyzwaniem?\nXena: Hmm… najtrudniejszym wyzwaniem do tej pory było uszycie mnicha Zakonu Kartuzów. Praca ta wymagała ogromnej precyzji oraz cierpliwości. Ale udało się i byłam zadowolona z efektu.\nDreamArt: Xena, bardzo ci dziękujemy za poświęcony nam czas i rozmowę. Mamy nadzieję, że twoja autorska kolekcja lalek wkrótce ujrzy światło dzienne i sprawi radość nie tylko maluchom ale i dorosłym.


Czas na wyniki wyzwania z Tagiem...i tym razem najbardziej\nspodobała nam się praca Betiny\nGratulujemy serdecznie, oto banerek dla Ciebie :)\nprosimy o kontakt w sprawie nagrody, na maila- swiat.namaste@gmail.com\nDziękujemy serdecznie za wszystkie zgłoszone piękne prace!\nZapraszamy też na trwające Mapkowe Wyzwanie!\nAutor: Agnes B. o 16:13 3 komentarze:\nW ofercie naszego sklepu posiadamy materiały doskonałe\ndo świątecznych prac. Są to różnej maści papiery, tłoczone jak i gładkie,\nkolorystycznie idealne do tradycyjnych kartek świątecznych lub innych prac w\ntej tematyce. Świetnie nadają się także do wycinania wykrojnikami.\nW ofercie znajdują się też różne wycinanki, takie jak - choinki, bałwanki,\ngwiazdki , mini zestawy świąteczne.\nMamy też ciekawy papier morwowy, który ma niesamowite tłoczenia.\nAutor: Agnes B. o 18:37 Brak komentarzy:\nW ramach mojej inspiracji wykonałam dzisiaj\nkarteczkę z okazji 35-tych urodzin dla pewnej cudownej osoby.\nKartka jak zawsze u mnie ukwiecona...hmmm..jakże miało by być inaczej gdy pod ręką ma się piękne papiery czerpane z których można wyczarować cudowne kwiaty:)))\nTym razem wykonałam własnoręcznie ...i to po raz pierwszy!... kwiaty piwonii,\nz papierów czerpanych: ciemnego różu oraz jasnego.\nCałą kompozycję kwiatową otuliłam listkami z zielonego papieru.\nPozdrawiam Was cieplutko i życzę cudownego dnia!!!!\nA przy okazji przypominam Wam o trwającym wyzwaniu z mapką !!!\nNa które serdecznie zapraszam!!!!\nW pracy wykorzystałam papier czerpany-\nAutor: Joanna o 11:24 3 komentarze:\nW ofercie sklepu Namaste dostępne są albumy na zdjęcia za pół ceny,\nposiadające drobne skazy- głównie za krótkie przekładki z bibułki\n(zbyt krótko przycięte)\nAutor: Agnes B. o 00:40 Brak komentarzy:\nEtykiety: Promocje Sklepu\nMamy dziś dla Was kolejne mapkowe wyzwanie.\nStwórzcie dowolną pracę- tag, kartkę, LO...lub coś innego i interesującego ;)\nDzisiejsza mapka wygląda tak- a przygotowała ją Agnes B.\na teraz prace naszego zespołu\nużyte materiały: papier czerpany zielony oraz biały\nużyte materiały: biały papier czerpany oraz szary, wrzosowy i zielony,\nużyte materiały: papier czerpany niebieski,\npapier czerpany z zestawu mix kolorów\n* praca musi być opublikowana na blogu z podlinkowanym banerkiem\npasek boczny- raz i to wystarczy)\nWyzwanie trwa do 16 grudnia do godz.00\nAutor: Agnes B. o 12:51 Brak komentarzy:


Razem 261 053 ogłoszeń !\nWiewiórki małpy do przyjęcia.\nWiewiórki małpy do przyjęcia. mamy tylko dwie lewe. są dobrze uspołecznione i wspaniałe towarzystwo. Zainteresowane osoby prosimy o kontakt w celu uzyskania szczegółowych informacji i wiele innych.


Puszka pozłacana na komunikanty /120\n» Puszka pozłacana na komunikanty /120\nPuszka liturgiczna złocona.\nPuszka z marmurem włoskim w nodusie, zdobiona grawerunkiem, złocona 24-karatowym złotem, wykonana z mosiądzu.\nW razie pytań lub wątpliwości prosimy o kontakt telefoniczny: +48 603 190 513\nPatena ministrancka do podawania komunii 521\nPatena ministrancka, pozłacana z rączką Istnieje możliwość wykonania GRAWERU. Grawer wykonywany jest od spodu podstawy, lub też (w miarę możliwości) na podstawie. Koszt liczony jest od znaku i wynosi 2 zł za znak (litera, cyfra, myślnik itd.) Jest...\nKielich współczesny U-016\nKielich współczesny z filigranowymi zdobieniami. Wymiary: Wysokość: 20,7 cm Pojemność: 300 ml Zobacz pasującą puszkę http://www.liturgiczny.pl/index.php?products=product&prod_id=1865 Istnieje możliwość wykonania GRAWERU. Grawer wykonywany jest od spo...