IV, 1. Rozdział 1 WSTĘP - PDF\nIV, 1. Rozdział 1 WSTĘP\nDownload "IV, 1. Rozdział 1 WSTĘP"\n1 IV, 1 15 Rozdział 1 WSTĘP Oto to o części dróg Jego się rzekło, a ponieważ ledwie małą kroplę mowy Jego słyszeliśmy, któż będzie mógł patrzeć na grom wielkości Jego? Księga Hioba 26,  I ntelekt ludzki, który zgodnie ze swoją naturą czerpie wiedzę z rzeczy zmysłowych, nie może własnymi siłami dojść do oglądania substancji Bożej w niej samej, jako że jest ona niewspółmiernie wyższa od wszystkich rzeczy zmysłowych, a nawet od wszelkich innych bytów. Lecz ponieważ doskonałe dobro człowieka polega na tym, by poznał w jakiś sposób Boga, człowiek otrzymał pewną drogę, przez którą może się wznieść do poznania Boga, aby się nie wydawało, że tak szlachetne stworzenie istnieje daremnie, jako niezdolne do osiągnięcia swego celu. I tak, ponieważ wszystkie doskonałości rzeczy zstępują w pewnym porządku od najwyższego szczytu, którym jest Bóg, człowiek, zaczynając od najniższych doskonałości i wznosząc się stopniowo ku wyższym, dochodzi do poznania Boga. Albowiem i w ruchach cielesnych droga, którą się wchodzi i którą się schodzi jest ta sama, a rozróżnia się ją tylko ze względu na początek i kres. Dwojaki jest zaś powód powyższego zstępowania doskonałości od Boga. Jeden mianowicie ze względu na pierwszy początek rzeczy; Mądrość Boża stworzyła bowiem rzeczy w pewnym porządku, tak aby była w nich doskonałość i by wszechświat składał\n2 16 IV, 1 się z najwyższych i najniższych rzeczy. Drugi zaś powód pochodzi od samych rzeczy. Skoro bowiem przyczyny są szlachetniejsze od skutków, pierwsze rzeczy będące skutkami są niższe od pierwszej przyczyny, którą jest Bóg, a jednak są wyższe od skutków, które same powodują i tak dalej, dopóki nie dojdziemy do najniższych spośród rzeczy. A skoro na najwyższym szczycie wszystkiego, w Bogu, znajdujemy najdoskonalszą jedność, każda zaś rzecz im większą stanowi jedność, tym większą ma moc i godność, to wynika stąd, że w miarę oddalania się od pierwszej zasady, widzimy w rzeczach coraz to większą różnorodność i zmienność. Proces pochodzenia (processus emanationis) od Boga musi więc być czymś jednym w owej zasadzie, a zwielokrotnionym w rzeczach najniższych, na których się kończy. I w ten sposób na podstawie różnorodności rzeczy widać różnorodność dróg, rozpoczynających się niejako od jednej zasady, a kończących się na różnych rzeczach. Tymi więc drogami nasz intelekt może się wznieść do poznania Boga, lecz z powodu słabości naszego intelektu nawet tych dróg nie możemy poznać w sposób doskonały. Skoro bowiem zmysły, od których zaczyna się nasze poznanie, mają za przedmiot przypadłości zewnętrzne, które same przez się są dostępne dla zmysłów, jak barwa, zapach i tym podobne intelekt ledwo może dojść przez tego rodzaju rzeczy zewnętrzne do doskonałego poznania natury niższej, nawet tych rzeczy, których przypadłości poznaje zmysłami w sposób doskonały. Tym mniej więc będzie mógł poznać natury tych rzeczy, których nieliczne przypadłości ujmujemy zmysłami, a jeszcze mniej tych, których przypadłości zmysłami ująć się nie da, chociaż się je poznaje przez pewne niedoskonałe skutki. Lecz gdyby nawet same natury rzeczy były nam znane, to jednak ich porządek, zgodnie z którym Opatrzność Boża względem siebie je urządza i kieruje do celu, może nam być tylko mało znany, albowiem nie dochodzimy do poznania zamiarów (ratio) Opatrzności Bożej. Jeśli więc nawet te drogi poznajemy niedoskonale, jakże by nam one mogły służyć do doskonałego poznania ich zasady? A ponieważ przewyższa ona owe drogi ponad wszelką miarę, to nawet gdybyśmy te drogi\n3 IV, 1 17 poznali doskonale, to i tak nie mielibyśmy jeszcze doskonałego poznania zasady. Ponieważ więc nikłe było poznanie Boga, do którego człowiek mógł dojść powyższymi drogami przez jakiś intelektualny ogląd, Bóg z przeogromnej obfitości swej dobroci objawił o sobie ludziom rzeczy, które przewyższają intelekt ludzki, aby człowiek miał pewniejsze Jego poznanie. W tym objawieniu zachowany jest pewien porządek, odpowiedni dla człowieka, by od tego, co mniej doskonałe, przechodził powoli do doskonałego, jak się to dzieje w pozostałych rzeczach podlegających ruchowi. Najpierw więc zostają objawione człowiekowi te rzeczy, których nie rozumie, lecz w które tylko wierzy jako w to, co usłyszał; intelekt człowieka bowiem w tym życiu, w którym jest związany z przedmiotami poznania zmysłowego, zupełnie nie jest w stanie wznieść się do oglądu tego, co przewyższa wszelkie granice zmysłów. Lecz gdy zostanie uwolniony od przedmiotów zmysłowych, wtedy wzniesie się do oglądania rzeczy objawionych. Człowiek ma więc trojakie poznanie rzeczy boskich. Pierwszym jest poznanie, przez które człowiek naturalnym światłem rozumu wznosi się od stworzeń do poznania Boga. Drugim jest poznanie, przez które prawda Boża, przewyższająca intelekt ludzki, zstępuje do nas przez objawienie, jednak nie jako prawda, której ogląd jest nam dany, lecz jako prawda przekazana słowami, by w nią wierzyć. Po trzecie jest to poznanie, przez które umysł ludzki zostanie podniesiony do doskonałego oglądania rzeczy objawionych. To trojakie poznanie ma na myśli Hiob w wyżej przytoczonych słowach. Gdy bowiem mówi: Oto to o części dróg Jego się rzekło, odnosi się to do tego poznania, którym nasz intelekt wznosi się do poznania Boga drogą stworzeń. A ponieważ dróg tych nie znamy doskonale, dodaje słusznie: o części. Albowiem po części poznajemy, jak mówi Apostoł w 1 Liście do Koryntian 13, . To zaś, co dodaje: a ponieważ ledwie małą kroplę mowy Jego słyszeliśmy, odnosi się do drugiego rodzaju poznania, przez które rzeczy Boże, w które mamy wierzyć, zostają nam objawione za po-\n4 18 IV, 1 mocą mowy. Wiara bowiem, jak mówi List do Rzymian 10, , rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Boże. Mówi o tym także Ewangelia św. Jana 17, : Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. I dlatego, ponieważ prawda objawiona o Bogu nie jest przez nas oglądana, ale jest nam dana, by w nią wierzyć, słusznie mówi: słyszeliśmy. Ponieważ zaś to niedoskonałe poznanie wypływa z owego poznania doskonałego, dzięki któremu boska prawda jest widziana sama w sobie, gdy Bóg objawia ją nam za pośrednictwem aniołów, którzy widzą oblicze Ojca [Mt 18,10], słusznie używa wyrażenia kroplę. Dlatego powiedziane jest także w Księdze Joela 3, [18; BT: 4,18]: Dnia owego góry będą sączyć słodycz. Lecz ponieważ nie zostają nam objawione wszystkie tajemnice, które poznają aniołowie i inni zbawieni, lecz tylko niewiele z tych tajemnic, dodaje znacząco: małą. Powiedziane jest bowiem w Eklezjastyku 43 [Syr 43,31 32]: Kto Go wychwali, jak jest od początku? Wiele jest tajemnic większych niż te, bośmy mało widzieli dzieł Jego. A Pan mówi do uczniów w Ewangelii św. Jana 16, : Jeszcze wam wiele mam powiedzieć, ale teraz znieść nie możecie. Także te nieliczne rzeczy, które są nam objawione, są nam przekazywane przez pewne obrazy i w niejasnych słowach, tak by tylko gorliwie poszukujący dochodzili do jakiegoś ich rozumienia, i by inni je czcili jako tajemnice, a niewierzący nie mogli z nich szydzić. Dlatego mówi Apostoł w 1 Liście do Koryntian 13, : Teraz widzimy w zwierciadle, niejasno. Znamiennie więc dodaje: ledwie, by ukazać trudności. Gdy zaś dodaje: Któż będzie mógł patrzeć na grom wielkości Jego?, odnosi się to do trzeciego rodzaju poznania, którym poznajemy Pierwszą Prawdę nie jako taką, w którą się wierzy, ale taką, którą się widzi, albowiem ujrzymy Go takim, jakim jest, jak powiedziane jest w 1 Liście św. Jana 3, . Dlatego mówi Hiob: patrzeć. I nie tylko cząstkę tajemnic Bożych ujrzymy, lecz sam Majestat Boży i wszelką doskonałość dóbr; dlatego mówi Pan do Mojżesza w Księdze Wyjścia 33, : Ja ci ukażę wszelkie dobro. Słusznie więc mówi: wielkości. Nie będzie zaś człowie-\n5 IV, 1 19 kowi dana prawda ukryta pod osłonami, lecz zupełnie odsłonięta; stąd w Ewangelii św. Jana 16,  Pan mówi do swoich uczniów: Przychodzi godzina, gdy już nie przez przypowieści mówić wam będę, ale jawnie oznajmię wam o Ojcu. Dlatego mówi znamiennie: grom, co ma sugerować objawienie prawdy. Słowa powyżej przytoczone odpowiadają założeniu, które sobie postawiliśmy. Dotąd bowiem mówiliśmy o rzeczach boskich w tej mierze, w jakiej rozum naturalny może dojść do ich poznania przez stworzenia, chociaż niedoskonale i wedle możliwości umysłu, tak byśmy wraz z Hiobem mogli powiedzieć: Oto to o części dróg Jego się rzekło. Pozostaje zaś omówienie tego, co przewyższa intelekt ludzki, a Bóg nam objawił, byśmy w to wierzyli. Powyższe słowa uczą nas zaś, w jaki sposób należy tu postępować. Skoro bowiem ledwie słyszeliśmy w słowach Pisma Świętego prawdę, która spływa na nas jako mała kropla, i skoro w tym życiu nikt nie może patrzeć na grom wielkości, należy zastosować taką metodę, by to, co zostało przekazane w słowach Pisma Świętego, przyjmować jako zasady. Tak więc to, co w powyższych słowach przekazane nam jest w sposób ukryty, będziemy się starać do pewnego stopnia zrozumieć i bronić od napaści niewierzących, wystrzegając się jednak zuchwałej pychy, że mamy doskonałe poznanie. Dowodzić bowiem należy tych prawd powagą Pisma Świętego, a nie rozumem naturalnym. Musimy jednak okazać, że nie sprzeciwiają się one rozumowi naturalnemu, aby obronić je przed atakami niewierzących. Ten sposób postępowania ustaliliśmy już na początku tego dzieła [I, 9]. Ponieważ zaś rozum naturalny wznosi się do poznania Boga przez stworzenia, a poznanie przez wiarę na odwrót zstępuje do nas przez objawienie Boże, i ponieważ droga wznoszenia i zstępowania jest ta sama, należy tą samą drogą postępować w przypadku prawd przewyższających rozum, w które się wierzy, jaką postępowaliśmy dotychczas w zagadnieniach odnoszących się do Boga, które badaliśmy rozumem [zob. I, 9]. Najpierw mianowicie należy się zająć prawdami przewyższającymi rozum i w które mamy wierzyć, a które\n6 20 IV, 2 odnoszą się do samego Boga, jak na przykład wiara w Trójcę Świętą [rozdz. 2 26]. Po drugie tym, co przewyższa rozum i co Bóg uczynił, jak na przykład dzieło Wcielenia i to, co z niego wynika [rozdz ]. Po trzecie zaś tymi przewyższającymi rozum prawdami, których człowiek oczekuje zgodnie ze swym ostatecznym celem, jak zmartwychwstanie i uwielbienie ciał, wieczna szczęśliwość dusz i wszystko, co się z tym łączy [rozdz ]. Rozdział 2 W BOGU JEST RODZENIE, OJCOSTWO I SYNOSTWO Rozpoczynając zatem nasze rozważania od tajemnicy rodzenia w Bogu, ustalmy najpierw, co o nim należy sądzić według świadectw Pisma Świętego. Następnie przytoczymy argumenty, jakie przeciw prawdzie wiary wynajduje niewiara [IV, 10], a przez ich rozwiązanie osiągniemy nasz zamierzony cel [IV, 11 14]. Pismo Święte przekazuje nam terminy ojcostwo i synostwo w Bogu, głosząc że Jezus Chrystus jest Synem Bożym. Najczęściej znajdujemy je w Piśmie Świętym Nowego Testamentu. Powiedziane jest bowiem w Ewangelii św. Mateusza 11, : Nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn. Marek rozpoczyna swoją Ewangelię od słów: Początek Ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego [Mk 1,1]. Także Jan Ewangelista często to ukazuje, powiada bowiem w Ewangelii 3, : Ojciec miłuje Syna, i wszystko oddał w Jego ręce ; oraz: Jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak i Syn ożywia tych, których chce [J 5,21]. Także i Paweł Apostoł często używa tych wyrazów; powiada bowiem w Liście do Rzymian 1, [1 3], że został wybrany dla Ewangelii Boga, którą przedtem obiecał przez proroków swoich w Pismach Świętych o Synu swoim ; i w Liście do Hebrajczyków 1, [1 2]: W wielu miejscach i na wiele sposobów mówił niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a na koniec w te dni mówił do nas przez Syna.\n7 IV, 2 21 Przekazuje to również, chociaż rzadziej, Pismo Święte Starego Testamentu. Powiedziane jest bowiem w Księdze Przysłów 30, : Jakie jest imię Jego, i jakie imię Syna Jego, jeśli wiesz?. Czytamy także w Psalmie [2,7]: Pan rzekł do Mnie:»Tyś jest Synem moim«; i dalej: On zawołał do Mnie:»Ojcem moim Ty jesteś«[ps 89,27]. I chociaż te dwa ostatnie wyrażenia niektórzy chcieliby rozumieć w innym znaczeniu by słowa: Pan rzekł do Mnie:»Tyś jest Synem moim«, odnosiły się do samego Dawida, a słowa: On zawołał do Mnie:»Ojcem moim Ty jesteś«, przypisywano Salomonowi to jednak teksty występujące razem z tymi dwoma cytatami pokazują, że tak nie jest. Ani bowiem do Dawida nie stosują się następne słowa: Ja Ciebie dziś zrodziłem [Ps 2,7], oraz: Dam Ci narody w dziedzictwo Twoje i krańce ziemi w posiadanie Twoje [Ps 2,8], skoro jego królestwo nie zostało rozszerzone aż do krańców ziemi, jak wiemy z historii Księgi Królewskiej; ani też Salomonowi zupełnie nie mogą przysługiwać słowa: On zawołał do Mnie:»Ojcem moim Ty jesteś«, skoro dalej następują słowa: Utrwalę na wieki wieków jego siedzibę, a tron jego jak dni nieba [Ps 89,30]. Stąd należy rozumieć, że ponieważ niektóre ze słów występujących z powyższymi wyrażeniami mogą się odnosić do Dawida lub Salomona, inne zaś zupełnie się do nich nie odnoszą powyższe słowa dotyczą Dawida i Salomona, zgodnie ze zwyczajem Pisma Świętego: jako figur innej osoby, w której wszystko się spełnia. Ponieważ zaś nazw ojciec i syn używa się wszędzie tam, gdzie występuje jakieś rodzenie, dlatego Pismo Święte posługuje się także wyrażeniem rodzenie Boże. W Psalmie bowiem, jak powiedzieliśmy, czytamy: Ja Ciebie dziś zrodziłem [Ps 2,7], a w Księdze Przysłów 8, [24 25]: Jeszcze nie było głębin, a ja już byłam poczęta. Przed wszystkimi pagórkami zostałam zrodzona ; albo według innej lekcji tekstu: Przed wszystkimi pagórkami Pan mnie zrodził. Czytamy także w ostatnim rozdziale Księgi Izajasza [66,9]: Czyż Ja, który sprawiam, że inni rodzą, rodzić\n8 22 IV, 3 nie będę? mówi Pan. Czy Ja, który innym daję rodzenie, niepłodnym będę? mówi Pan Bóg. I chociaż można by powiedzieć, że należy to odnieść do pomnożenia synów Izraela wracających z niewoli do swej ojczyzny dlatego że wcześniej powiedziano: Rodził i porodził Syjon synów swoich [Iz 66,8] to jednak nie sprzeciwia się to temu, co mamy na myśli. Do czegokolwiek bowiem zastosuje się argument, sam ów argument, wzięty z ust Bożych, pozostaje trwały i niewzruszony, a mianowicie, że jeśli wszystkim daje rodzenie, to sam nie jest bezpłodny. Nie byłoby też słuszne, by Ten, który sprawia, że inni prawdziwie rodzą, sam nie rodził prawdziwie, ale przez podobieństwo. Rzecz bowiem musi być doskonalsza w przyczynie niż w tym, czego jest przyczyną, jak wykazaliśmy [IV, 1]. Powiedziane jest także w Ewangelii św. Jana 1, : Widzieliśmy Jego chwałę jako Jednorodzonego od Ojca ; i dalej: Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, On opowiedział [J 1,18]. A Paweł w Liście do Hebrajczyków 1,  powiada: I gdy znowu wprowadza Pierworodnego na okrąg ziemi, mówi:»i niech Mu się kłaniają wszyscy aniołowie Boży«. Rozdział 3 SYN BOŻY JEST BOGIEM Należy jednak zauważyć, że Pismo Święte używa powyższych wyrażeń także dla przedstawienia stwarzania rzeczy; powiedziane jest bowiem w Księdze Hioba 38, [28 29]: Kto jest ojcem deszczu? Albo kto zrodził krople rosy? Z czyjego łona wyszedł lód? A mróz z nieba kto spłodził?. Aby więc przez wyrazy ojcostwo, synostwo i rodzenie nie rozumiano tylko czynności stwarzania, Pismo dodało, że ten, którego nazywa synem i zrodzonym, jest także Bogiem tak by przez powyższe rodzenie rozumiało się coś więcej niż stwarzanie. Powiedziane jest bowiem w Ewangelii św. Jana 1, : Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga,\nCEREMONIAŁ UROCZYSTY: Uroczyste wprowadzenie figury Matki Bożej i\nLITURGICZNE INICJACJE ADWENTOWE : DZIEŃ 7 - sobota po I ndz Adwentu CEREMONIAŁ UROCZYSTY: Uroczyste wprowadzenie figury Matki Bożej i berła. 1. Przygotowanie do wprowadzenia figury Matki Bożej. Czytanie\nOBJAWIENIE BOŻE A OBJAWIENIA PRYWATNE List Episkopatu Polski na Niedzielę Biblijną Siostry i Bracia, Umiłowani w Chrystusie Panu! Przed chwilą wybrzmiały słowa Jezusa: Pokój wam! To Ja jestem! Pan skierował


W porównaniu z wcześniejszymi kontrolowanymi placebo badaniami inhibitorów glikoproteiny IIb / IIIa u tych pacjentów, 7-10 pacjentów w naszym badaniu byli starsi, mieli profil podwyższonego ryzyka i byli leczeni bardziej agresywną jednoczesną terapią medyczną i rewaskularyzacją. W tym kontekście wczesne, rutynowe podawanie eptifibatydu z podwójną bolusem, a następ...\nWyszukiwanie w PubMed dla publikacji dotyczących nefrologii dziecięcej, krytycznej opieki pediatrycznej, ostrego uszkodzenia nerek i ostrej dializy dostarcza ponad 1000 publikacji w ciągu ostatnich 15 lat, z największą liczbą opublikowanych w ciągu ostatnich 7 lat. Zwiększenie liczby takich publikacji odzwierciedla zwiększoną aktywność badawczą prowadzoną przez ped...\nNiewiele jest bardziej niszczących zdrowie fizyczne, emocjonalne i społeczne niemowlęcia lub dziecka niż bullosa z epidermolysis. Choroba jest w rzeczywistości grupą wrodzonych nieprawidłowości skóry i obejmuje szereg nieprawidłowości genetycznych białek, które pośredniczą w przyleganiu skóry. Nieprawidłowości te powodują łamliwość skóry, która powoduje p...\nU poszczególnych chorych jest ona ograniczona do różnych punktów na powierzchni brzucha w okolicy krętnico-kątniczej. Zwłaszcza często bywa bolesny uciskowo punkt McBtirneya, który miał być rzutem miejsca odejścia wyrostka od kątnicy. Dokładne badania nie potwierdziły wyłącznego znaczenia rozpoznawczego Żadnego z opisanych punktów. Niemniej bolesność uciskow...\nNajnowsze zdjęcia w galerii mam 16 lat i nie mam okresu :\nhttp://www.medycyna-i-zdrowie.com.pl 751#rezonansu magnetycznego , #żel aloesowy cena , #dobra maszyna do szycia forum , #emanera a alkohol , #gawęda ortopeda , #lakier hybrydowy rossmann , #testy psychologiczne rodzaje , #krew mchc , #octenisept jak często stosować , #menopauza spadek wagi ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - mam 16 lat i nie mam okresu


Człowiek na pierwszym miejscu » Portal drzewny, meblarski i leśny\nKolejny dobry rok dla Salvamac\nChristian Salvador i Ziemowit Dołkowski, właściciele Salvamac. Fot. Salvamac\nDla firmy Salvamac, która niedawno świętowała swoje urodziny, nadszedł moment na podsumowanie długiej i intensywnej, industrialnej historii. Jej założyciele konsekwentnie korzystają z możliwości, jakie podsuwa im rozwijający się rynek, zwracając także uwagę na nowe podejście społeczne.\nDział Salvamac Air & Painting doświadczył bardzo silnego wzrostu w 2021 r. dzięki przeprowadzce do nowego, większego budynku o powierzchni 2500 m2 na terenie 5000 m2. Fot. Salvamac\n– Po rekordowych latach 2019 i 2020 roku, które zakończyły się nadzwyczajnym wzrostem, nie spodziewaliśmy się analogicznej satysfakcji w 2021 – tak Christian Salvador komentuje dane wstępnego bilansu Salvamac, której jest współwłaścicielem. – Konsekwentnie szliśmy obraną przez siebie ścieżką, pracując nad konsolidacją naszej obecności na wielu rynkach i eksperymentując z nowymi możliwościami tam, gdzie jesteśmy mniej znani. Wyników nie zabrakło, co pozwoliło nam zamknąć ważny, trzyletni okres, w którym obserwowaliśmy wzrost obrotów i produkowanych maszyn, w międzyczasie „dopracowując” organizację firmy.\nWiększa sprzedaż wymaga zwiększonej produkcji, a także dawania pewności na poziomie usług, zagwarantowania ciągłości i jakości w relacjach z klientami i dystrybutorami. W Europie wzrost był możliwy dzięki pozyskaniu nowych udziałów w rynku, do czego dołączyła konsolidacja naszej obecności w Polsce, rynku z ważnymi wynikami w ostatnich latach, który w tym roku – również dzięki dużemu zaangażowaniu “na miejscu” – pozwoliła firmie Salvamac osiągnąć znaczną przewagę.\n– Nasza branża staje się coraz mniej rentowna, a z drugiej strony – domaga się coraz większych inwestycji i oryginalności, której czasem, mam wrażenie, brakuje. Wszyscy mówią o innowacjach; oryginalność to inna koncepcja, oznacza bycie innym nie tylko na poziomie produktów, ale także pomysłów, sposobu postępowania i aspektu ludzkiego. Trzeba patrzeć na biznes nie tylko jak na stal pokrytą kilkoma obwodami elektronicznymi i kablami, ale także umieszczając człowieka na pierwszym miejscu, na co zwraca się coraz mniejszą uwagę. A, moim zdaniem, relacje międzyludzkie i etyka będą miały większe znaczenie niż to było w przeszłości – mówi Christian Salvador.\nSolidnie, łatwo, bezpiecznie\nEtyczne przesłanie tkwi w szczegółach. Optymalizerki Salvamac, takie jak SalvaPush_2000, są same w sobie produktem etycznym, ponieważ cięcie drewna tymi maszynami oznacza oszczędność od 5 do 15 proc. surowca. Ułatwia również pracę operatorowi i jest bezpieczna; wymaga tylko załadunku i rozładunku lub znakowania drewna. Zmniejsza to wysiłek pracownika, który może zostać przekierowany do bardziej wymagających zadań.\nOstatnie ewolucje, jeśli chodzi o gamę półautomatycznych pilarek poprzecznych entry-level, w połączeniu z urządzeniem Salvastop_100, pozwoliły na osiągnięcie wspaniałych rezultatów.\n– Zrobiliśmy co w naszej mocy, aby maszyny były jeszcze prostsze w użytkowaniu i w przystępnej cenie, a optymalizacja drewna była istotną częścią procesu dla uzyskania jakościowych wyników – tłumaczy Ziemowit Dolkowski, współwłaściciel firmy.\n– Oprogramowanie Salvastop_100, które jest całkowicie ”made in Salvamac”, pozwala nam również na ciągłe wdrażanie innowacyjnych zmian w przyszłości, które będą sprzyjać lepszej integracji naszych pilarek, w dowolnym momencie. Wielu producentów konstruuje maszyny, do których klient musi się dostosować: dzięki naszej filozofii klient może kontynuować własny sposób pracy i nie musi dostosowywać się do maszyny.\nDzięki wejściu Salvamac’a w rzeczywistość obecną na rynku od ponad trzydziestu lat i stawianiu na produkty wysokiej jakości, firma zdobywa pozycję na wielu rynkach – pozostając jednocześnie wierna swojej filozofii – oferując produkty począwszy od odciągów i instalacji odpylających, a kończąc na kabinach lakierniczych; urządzenia, które są doskonałymi rozwiązaniami dla firm o różnej wielkości i potrzebach.\nDział Salvamac Air & Painting doświadczył bardzo silnego wzrostu w 2021 r. dzięki przeprowadzce do nowego, większego budynku o powierzchni 2500 m2 na terenie 5000 m2.\n– Mamy znacznie więcej miejsca, aby zwiększyć produkcję i magazyn. Inwestujemy również w nowe technologie, takie jak system produkcyjny, który obejmuje bardzo wydajną maszynę do cięcia laserowego i linię do gięcia z w pełni automatycznym załadunkiem i rozładunkiem. W szczególności najnowsze projekty i produkty potwierdzają sukces Salvamac’a również w zakresie systemów odpylających, zwłaszcza zaawansowanych technologicznie odciągów z serii „SuperDep”. Te specjalne filtry są projektowane i produkowane przy użyciu najnowocześniejszych technologii. Są wszechstronne oraz funkcjonalne w odciąganiu pyłów i wiórów drzewnych. Zajmują mało miejsca i nadają się zarówno do użytku wewnętrznego, jak i na zewnątrz – przekonuje Marco Trasente, szef działu.\nNajbliższa przyszłość: człowiek w centrum\n– W ponad 20-letnim doświadczeniu w tym sektorze doznawałem niesamowitych wrażeń! Wierzymy w relacje międzyludzkie: klientem nie jest numer seryjny, ale osoba z imieniem i potrzebami. Klient, który jest szczęśliwy i zadowolony z naszych maszyn. Człowiek ma być w centrum wszystkiego! – podsumowuje Christian Salvador. – Powiedzmy, że w przeciwieństwie do wielu innych, dajemy z siebie wszystko.\nMusimy wierzyć w to, co robimy i połączyć tę szczyptę emocji z dużą dozą kalkulacji i inteligencji; myśleć, jakbyśmy byli gigantem, jak korporacja międzynarodowa. Z drugiej strony szybko działać. Ponieważ nie zawsze duże ryby zjadają małe, ale szybkie zjadają te wolne…, a na najbliższe miesiące mamy ciekawe nowości.\nOstatnie ewolucje, jeśli chodzi o gamę półautomatycznych pilarek poprzecznych entry-level, w połączeniu z urządzeniem Salvastop_100, pozwoliły na osiągnięcie ciekawych rezultatów. Fot. Salvamac\nPowiązane tematy:Firma SalvamacOptymalizerkaOptymalizerkiSalvamacSalvaPush_2000\nMaszyny i linie na każde potrzeby\nBajler&Zemrod gwarancją jakości\nTartak Sobdrew z Głuszyny ma rozbudowaną ofertę z zakresie produkcji drewna. Fot. Baljer&Zembrod\nWłaściciel tartaku Sobdrew z Głuszyny inwestuje w najlepsze rozwiązania z myślą o dwóch celach: poprawie wydajności i ułatwieniu pracy swoich ludzi. Z rozwiązaniami od firmy Bajler&Zembroda obydwa z nich udało mu się zrealizować.\nTartak Sobdrew z Głuszyny ma rozbudowaną ofertę z zakresie produkcji drewna. Firma specjalizuje się w produkcji więźby dachowej, łat, kantówki, tarcicy mokrej i suchej oraz elementów paletowych.\nW zakresie inwestycji w rozwiązania technologiczne, firma wybiera sprawdzonych partnerów: posiada profesjonalne suszarnie Eberl i traki Mebor. Niedawno do parku maszynowego tartaku dołączył pojazd do manipulacji, sortowania i transportu drewna okrągłego od niemieckiego producenta Baljer&Zembrod.\n-To był strzał w dziesiątkę – ocenia inwestycję Wojciech Sobieraj, właściciel firmy. – Maszyna pracuje u nas już od dwóch miesięcy i spełnia wszystkie pokładane w niej nadzieje: do obsługi wystarczy jeden człowiek, sama praca z pomocą żurawia stała się zdecydowanie bardziej prosta, a produkt końcowy idealnej jakości.\nWłaściciel tartaku chwali sobie również współpracę z przedstawicielem Bajler&&Zembrod:\n– Od samego początku współpracy otrzymaliśmy kompleksowe doradztwo – opowiada. – Zorganizowali dla nas szkolenie, mogliśmy liczyć na wsparcie co było szczególnie ważne na początkowym etapie, kiedy jeszcze te rozwiązania były dla nas zupełnie nowe. Jednym słowem dotrzymali wszystkich obietnic, i choć był to pierwszy nasz zakup u tego dostawcy, z pewnością nie będzie ostatnim.\nZasięg do 15,5 metra\nMaszyna z dźwigiem do manipulacji drewna, który od dwóch miesięcy pracuje w Głuszynie, stanowi jedno z najnowocześniejszych rozwiązań tego typu na rynku. Urządzenie posiada skaner z optymalizacją rozkroju kłody, co jest rozwiązaniem do tej pory mało znaną na polskim rynku, pompy smarowania, ułatwiające i przyspieszające obsługę maszyny, żuraw o zasięgu 15.5m, standardową piłę kapująca Holtec.\nDługość torowiska, na którym pracuje maszyna, w tym wypadku wynosi 100 m. Żuraw podaje na jeden trak.\nMaszyny z oferty Baljer&Zembrod cieszą się ostatnio dużym zainteresowaniem na polski rynku, niewielu przedsiębiorców jednak wie, że firma jest wynalazcą tego typu maszyn sortujących (pierwszy model w 1965 roku) i z ilością ponad 2.000 zbudowanych wózków sortujących, jest dzisiaj jedynym dostawcą tego typu specjalistycznych maszyn.\nElektryczny wózek do sortowania i transportu kłód – RSTW – jest optymalnym rozwiązaniem technicznym dla składu drewna w tartakach małych i średniej wielkości, do obróbki drewna długiego. Operator w swojej kabinie może mierzyć, ciąć na długość, sortować i podawać kłodę do przetarcia. Skomplikowany stacjonarny system linii sortującej nie jest wymagany.\nCelem jest zwiększenie wydajności przerobu drewna: w pełni elektroniczny system pomiaru długości i średnicy mierzy wszystkie istotne dane podczas przenoszenia kłód i tym samym stanowi podstawę do ich podziału. RSTW ma niskie koszty eksploatacji w porównaniu z maszynami z napędem diesla oraz zapewnia wysoki stopień bezpieczeństwa pracy na placu drewna okrągłego. W zależności od specyfiki produkcji, maszyna posiada zdolność przerobu do około 25000 m2 w ciągu roku przy pracy jednozmianowej.\nŻuraw żurawiowi nie równy\nFirma w swojej ofercie ma żurawie na suwnicy, które stanowią uzupełnienie oferty wózków szynowych z napędem elektrycznym. Podobnie jak wózek do przeładunku drewna okrągłego (RUW), żuraw suwnicowy został specjalnie zaprojektowany do szybkiego i wydajnego przeładunku drewna okrągłego. Dzięki zastosowaniu żurawia ruchomego poprzecznie do kierunku torów, można osiągnąć zasięg pracy dźwigu o szerokości ponad 50 metrów.\nTa technologia obsługi i sortowania kłód oferuje między innymi następujące zalety: koszty energetyczne i koszty utrzymania pojazdów elektrycznych są znacznie niższe niż porównywalnych maszyn o napędzie spalinowym. Ponadto operator nie musi kontrolować toru jazdy maszyny i może w pełni skoncentrować się na przeładunku. Trasa przejazdu jest określona przez szynę, co wydatnie zwiększa efektywność pracy oraz poprawia jej bezpieczeństwo.\nUzupełnienie oferty stanowią żurawie stacjonarne, które mogą być wykonywane w wersji montowanej na stałe lub w wersji „półmobilnej” – na ruchomej podstawie dźwigu, pozwalającej na łatwe jego przemieszczenie. To sprawia, że te maszyny nadają się do wielu różnych zastosowań: na przykład w obróbce drewna, na stacji podawczej stacjonarnej linii sortowania drewna okrągłego, do zasilania rębaka służącego do produkcji zrębek, czy przeładunku materiałów sypkich – wszędzie tam, gdzie ciężkie ładunki muszą być przemieszczane bezpiecznie, szybko i niezawodnie.\nTechnologia ze znakiem jakości\nBaljer&Zembrod jest wiodącym międzynarodowym dostawcą innowacyjnych maszyn do obróbki drewna dla tartaków, jak również elektrycznych urządzeń przeładunkowych dla przemysłu drzewnego i recyklingu.\n– Jesteśmy specjalistami w produkcji stacjonarnych dźwigów ciężkich oraz szynowych pojazdów do sortowania w różnych zastosowaniach, w przemyśle drzewnym jak również w recyklingu i przeładunku złomu, a oferta naszych reduktorów napływów korzeniowych jest najszerszą ofertą z maszyn dostępnych na rynku – wyjaśnia Mówi Łukasz Rybarkiewicz, Dyrektor Zarządzający polskiego oddziału Baljer&Zembrod. – Dzięki wysokim kompetencjom technicznym towarzyszymy projektom naszych klientów od fazy planowania projektu do gotowej instalacji. Co więcej – gwarantujemy również niezbędny serwis i wsparcie techniczne.\nEnergia z odpadów drzewnych\nDzięki jednowałowemu rozdrabniaczowi WEIMA WL 13 i brykieciarce TH 820 firma Hutchings Timber mądrze wykorzystuje odpady drzewne w celu obniżenia kosztów, zrównoważonego ogrzewania pomieszczeń i opłacalnej sprzedaży brykietów.\nOd ponad 30 lat firma Hutchings Timber w Deal w hrabstwie Kent w Wielkiej Brytanii dostarcza pełen zakres produktów dla rzemieślników i majsterkowiczów. Ten wiodący handlarz posiada bogate portfolio. Oprócz klasycznych drewnianych materiałów budowlanych, takich jak tarcica, drewno strugane, impregnowane, znajdziemy tu ofertę materiałów wykończeniowych z drewna, panele, drewno liściaste, boazerię, a nawet artykuły dekoracyjne, drzwi, materiały ogrodnicze, narzędzia i farby.\nHandlarz drewnem stawia na zrównoważony rozwój\nPrzedsiębiorstwo kładzie nacisk nie tylko na jakość, ale także na zrównoważony rozwój. Wykorzystuje i sprzedaje wyłącznie drewno z upraw w Wielkiej Brytanii. Wspiera to lokalną gospodarkę i znacznie zmniejsza ślad ekologiczny produktów. Firma realizuje holistyczne podejście i regularnie kontroluje oferowane produkty, łańcuchy dostaw oraz produkcję we własnym zakładzie. Rodzinny zakład o długiej tradycji przeprowadził nowe inwestycje z myślą o przyszłości.\nBezpieczne kontrolowanie niebezpiecznego pyłu drzewnego\nDrewno jest i pozostaje jednym z najważniejszych materiałów naturalnych i ekologicznych. Odpady drzewne, a także pył drzewny powstający podczas obróbki drewna to dobrze znany w branży problem. Podczas gdy wielkogabarytowy odpad drzewny zajmuje cenną przestrzeń magazynową lub wymaga kosztownej utylizacji, pył drzewny stanowi znacznie większe ryzyko: jest wysoce łatwopalny, wybuchowy i zagraża zdrowiu pracowników w magazynie.\nAby zminimalizować te problemy i ewentualne zagrożenia w przyszłości, Hutchings Timber zleciła firmie Fercell, znajdującemu się zaledwie godzinę jazdy na zachód brytyjskiemu dystrybutorowi maszyn WEIMA, optymalizację wykorzystania wszystkich odpadów produkcyjnych. Oprócz systemu odsysania i silosu na wióry wraz z filtrem Fercell zainstalował dwie maszyny WEIMA. Rozdrabniacz jednowałowy WEIMA WL 13 i brykieciarka TH 820 są teraz częścią parku maszynowego Hutchings Timber.\nSolidny i energooszczędny: rębak jednowałowy WEIMA WL 13\nRozdrabniacz WL 13 o szerokości roboczej 1300 mm i średnicy wirnika 370 mm rozdrabnia odpady produkcyjne, takie jak: resztki drewna, ścinki lub palety, na jednorodne zrębki. Rozdrabniacz napędza wytrzymały i niewymagający konserwacji napęd elektromechaniczny. Unikalną cechą tego urządzenia jest specjalnie zaprojektowana do rozdrabniania przekładnia WAP, produkowana przez WEIMA w Ilsfeld. Regulowane przeciwnoże sprawiają, że rozdrabnianie jest szczególnie energooszczędne i minimalizuje koszty zużycia. Ponadto, żywotność noża można dodatkowo znacznie wydłużyć.\nBrykietowanie latem – spalanie zimą\nSystem przetwarzania odpadów na energię w Hutchings Timber obejmuje piec opalany drewnem, który ogrzewa powierzchnie produkcyjne i handlowe. Jednak firma potrzebuje energii grzewczej tylko w chłodniejszych miesiącach zimowych. Zatem rozwiązanie: produkcja brykietu latem i spalanie brykietów zimą sprawdza się tu doskonale.\nDo dużych nakładów – brykieciarka WEIMA TH 820\nRozdrobnione drewno, jak również wióry i trociny z produkcji są podawane przez centralny system wyciągowy do zainstalowanego na zewnątrz silosu na zrębki o pojemności 12 m³. Przenośnik ślimakowy transportuje rozdrobnione odpady drzewne i pył drzewny do brykieciarki WEIMA.\nDzięki bardzo dużemu zbiornikowi o wymiarach 2000 x 2000 mm i przepustowości do 180 kg na godzinę brykieciarka WEIMA TH 820 jest idealna do wielkoseryjnej produkcji brykietów. Specjalnie hartowany cylinder prasy oraz hydraulicznie precyzyjnie sterowany docisk prasy zapewniają wysokowytrzymałe, okrągłe brykiety o średnicy 80 mm, które powstają bez dodatku klejów lub innych spoiw. Takie rozwiązanie pozwala zmniejszyć ilość odpadów drzewnych nawet o 90 procent. Powstałe brykiety można przechowywać w sposób oszczędzający miejsce – tak długo, aż będą potrzebne do wytwarzania energii grzewczej.\nImponujące wartości opałowe brykietu\nRozdrabnianie, a następnie proces brykietowania daje brykietom bardzo wysoką energetyczność. Tym samym ich wartość opałowa w piecu na drewno jest porównywalna do węgla brunatnego. Nowy system w przedsiębiorstwie zmniejsza ilość odpadów drzewnych i koszty utylizacji, maksymalizuje cenną przestrzeń magazynową oraz minimalizuje ryzyko pożaru i wybuchu. Ponadto ten handlarz drewnem ogrzewa własne pomieszczenia w sposób przyjazny dla środowiska i oszczędny. Może także sprzedawać powstałe brykiety z zyskiem, jeśli nie są one wykorzystywane do ogrzewania. Istnieje wiele dobrych powodów do zrównoważonego wykorzystania odpadów drzewnych.\nMASZYNY LEŚNE Jan Kłoda na targach LAS-EXPO\nMobilna piło-łuparka SpaltFix S-375 marki Posch cieszyła się największym zainteresowaniem zwiedzających. Fot. KD MEDIA\nW trakcie tegorocznych Targów Przemysłu Drzewnego i Gospodarki Zasobami Leśnymi LAS-EXPO zaprezentowała się firma MASZYNY LEŚNE Jan Kłoda. Na zwiedzających czekał szereg wydajnych urządzeń marki Posch oraz wciągarki FRANSGARD, które usprawniają pracę w tym przemyśle.\nNa stoisku firmy mogliśmy obejrzeć wiele interesujących maszyn. Jak informuje Jan Kłoda, szczególnym zainteresowaniem zwiedzających cieszyła się piło-łuparka SpaltFix S-375, chociaż pozostałe wystawowe modele marki Posch także zwróciły uwagę wielu gości. Odwiedzający z ciekawością przyglądali się również zaprezentowanym modelom wciągarek produkcji FRANSGARD.\nObsługiwany joystickiem SpaltFix S-375\nMobilna piło-łuparka SpaltFix S-375 to hit tegorocznych targów. Urządzenie charakteryzuje się większą wydajnością za sprawą obsługi joystickiem. Maszyna tnie i rozłupuje kłody o średnicy do 37 cm na 2, 4, 6 lub 8 części jednocześnie. Urządzenie zapewnia regulowaną długość cięcia – od 20 do 50 cm. Dużą zaletą piło-łuparki jest wyposażenie hydrauliczne, które ułatwia pracę.\nHydrauliczny posuw drewna transportuje je za pomocą przenośnika taśmowego do piły tarczowej. Dzięki pochylonemu do tyłu przenośnikowi ładującemu cykl cięcia zostaje optymalnie dopasowany do średnicy kłody i tym samym również przy małych średnicach osiągana jest możliwie najwyższa wydajność. Hydrauliczny dociskacz drewna i regulowany docisk, który otwiera się przy cięciu, zapobiegają zakleszczeniu się drewna. Komfortowa obsługa odbywa się za pomocą jednoręcznego sterownika joystickowego. Gotowe polana są transportowane przenośnikiem taśmowym łamanym bezpośrednio do strefy przeładunku. Urządzenie wyposażone jest w system OnlyCut – seryjnie istnieje możliwość szybkiego demontażu noża łuparki i podparcia noża łuparki. Tym samym maszyna SpaltFix S-375 może być wykorzystywana jako piła o wysokiej wydajności bez narzędzia rozłupującego.\nWydajna produkcja drewna na rozpałkę z AutoSplit 250\nAutomatyczna łuparka AutoSplit przerabia okrąglaki i kantówki (miękkie drewno) na drobne drewno na rozpałkę. Nóż łuparki w kształcie V przenosi 5 t siły łupania, przesunięcie jest bezstopniowo regulowane w zakresie do 18 cm. O optymalną i ciągłą pracę dba rynna doprowadzająca drewno o długości 2,3 m. Maszyna charakteryzuje się bezpieczeństwem pracy dzięki całkowicie mechanicznemu sterowaniu posuwem. Cykl łupania wynosi około 3 sekundy.\nProfesjonalne ostrzenie i korowanie – SchälProfi\nSchälProfi z oferty marki Posch umożliwia korowanie i ostrzenie w jednym cyklu roboczym. Jedyne co należy zrobić, to położyć kłodę na mechanizm podający, a proces korowania rozpocznie się automatycznie. Dzięki bezstopniowej regulacji przesuwu można wygodnie ustawiać jakość powierzchni i szybciej osiągać wymagany wynik. Mechanizm ma wbudowany wyrzut łopatkowy do odtransportowywania powstających wiórów. Opcja prowadnicy dla kłód o długości powyżej 3 m sprawia, że korowanie jest komfortowe. Urządzenie przeznaczone jest dla kłód o średnicy od 7 do 24 cm.\nWciągarka z hamulcem taśmowym W8016EH\nJednym z zaprezentowanych modeli wciągarek marki FRANSGARD była sterowana radiowo wciągarka z hamulcem taśmowym W8016EH. Charakteryzuje się ona zapotrzebowaniem mocy na poziomie 90 – 140 KM. Maksymalna długość liny dla tego modelu to 11 mm x 120 m, a prędkość nawijania przy 540 obr./min wynosi 0,5 – 2 m/s. Wysokość całkowita wciągarki to 2,4 m (bez osłony 1,6 m), a wysokość wałka napędowego 70 cm.\nWciągarka z zapadką V6500\nNa stoisku można było z bliska przyjrzeć się wciągarce z zapadką V6500 z oferty FRANSGARD. Ten model ma siłę uciągu 6,5 t. Jego zapotrzebowanie na moc wynosi 80 – 130 KM. Długość liny przy średnicy 11 mm to 80 m, a prędkość jej nawijania 0,6 – 1,5 m/s. Wysokość wciągarki wynosi 2,15 m (bez osłony 1,8 m), a wysokość wałka napędowego 57 cm.


Granatowa ściana jako jeden z elementów podczas urządzania sypialni - andoor.pl\nRedakcja andoor.pl Opublikowane w 27 kwietnia 2021\nOdpowiednie urządzenie domu lub mieszkania z całą pewnością jest niezwykle istotną kwestią dla każdej osoby. Wśród najważniejszych pomieszczeń w każdym lokalu mieszkalnym można wymienić sypialnię. Warto dowiedzieć się nieco więcej na temat zastosowania takiego koloru, jak granatowy podczas urządzania tego rodzaju wnętrza.\nWybór odpowiedniej kolorystyki wnętrza z całą pewnością ma bardzo duże znaczenie dla wielu osób. W ostatnich latach bardzo popularnym kolorem stał się granat. Dlatego granatowa ściana w sypialni na pewno będzie fantastycznym rozwiązaniem i warto się nad nim zastanowić. Granat jest stosunkowo ciemnym kolorem, dlatego idealnie sprawdzi się wśród wszystkich odważnych osób, które na co dzień nie boją się wyzwań. Warto się nad nim zastanowić również w przypadku, jeśli podąża się za najnowszymi trendami podczas urządzania wnętrz. Na pewno będzie to trafiony pomysł.\nDo granatowej ściany w sypialni warto również wybrać odpowiednie meble. Powinny być one w innym kolorze niż granatowy, aby wszystko nie zlewało się w jedną całość. Bardzo dobrym rozwiązaniem będzie przede wszystkim wybór mebli w jednolitym kolorze. Może to być czerń, biel lub szarość, które są uniwersalne i na pewno będą się idealnie prezentować w towarzystwie koloru granatowego. Dlatego warto się zastanowić nad takim doborem mebli. Oprócz tego bardzo często są również wybierane meble drewniane, które mają naturalny wygląd drewna. Takie rozwiązanie również sprawdzi się w przypadku posiadania granatowej ściany w sypialni.\nWśród najbardziej popularnych rodzajów dodatków w każdej sypialni z całą pewnością można wymienić wszelkiego rodzaju tekstylia. Są to między innymi koce oraz poduszki, ale także pościel. Oprócz tego bardzo istotny jest wybór zasłon w odpowiednim kolorze. W przypadku posiadania granatowej ściany w sypialni z powodzeniem można się zdecydować na wybór granatowych koców oraz poduszek. Takie rozwiązanie na pewno będzie się bardzo dobrze prezentować w wielu przypadkach.\nW każdej sypialni powinna się również znaleźć odpowiednia ilość dodatków. Dzięki temu na pewno każde wnętrze nabierze niepowtarzalnego charakteru oraz stanie się bardziej przytulne. Wśród najbardziej popularnych rodzajów dodatków, które z powodzeniem można umieścić w sypialni, można wymienić kwiaty w doniczkach. W obecnych czasach w sprzedaży można znaleźć bardzo zróżnicowane gatunki kwiatów, dlatego na pewno każdy człowiek znajdzie dla siebie coś, co będzie mu w pełni odpowiadało pod różnymi względami.\nPoprzedni wpisAgent nieruchomości – czy warto skorzystać z pomocy specjalisty?\nNastępny wpisCzy w garażu powinien znajdować się odpływ wody?\nRedakcja andoor.pl 23 maja 2022\nRedakcja andoor.pl 13 kwietnia 2021\nRedakcja andoor.pl 5 grudnia 2021\nRedakcja andoor.pl 24 marca 2021


Oczyszczanie organizmu... ? :: ZdroweForum.pl\nZdroweForum.pl Strona Główna » Zdrowe Forum » Medycyna naturalna, alternatywna » Oczyszczanie organizmu... ?\nOczyszczanie organizmu... ?\nWysłany: 2014-06-03, 22:18\nDla mnie (będę to powtarzać zawsze i wszędzie!) najlepszym sposobem na oczyszczanie organizmu jest monodieta jaglana. Nie wyniszcza organizmu, nie chodzi się głodnym, oczyszcza jelita, dodaje energii, poprawia cerę... Sama stosuję ją kilka razy w roku.\nWysłany: 2014-06-25, 10:25\nPierwszy raz słyszę o takiej diecie. Czy mogłabyś napisać o niej coś więcej?\nWysłany: 2014-09-01, 11:31\nNo cóż, moim zdaniem najlepsza jest woda z cytryną. Również nie czuje się po niej głodna Ewentualnie można spróbować oczyszczania samym sokiem z cytryny. Nie próbowałam, ale się przymierzam.\nWysłany: 2017-03-16, 09:55\nTylko wodę z cytryną należy pić na czczo, z samego rana. A dla mnie to jest nie do przebrnięcia.\nWysłany: 2017-03-16, 10:23\nSą różne teorie na ten temat. Ja czytałam, że pierwszym, co dostarczamy organizmowi nie powinien być cukier (tutaj zawarty w cytrynie), bo powoduje szybki wyrzut insuliny. Z drugiej strony wszyscy chwalą picie wody z cytryną na czczo. Moim zdaniem najbezpieczniej jest udać się na oczyszczanie organizmu do sanatorium ze strony: medicalsensus.pl/oferta/oferta-medyczna/pakiety/duplikat-oczyszczanie-i-odkwaszanie.html. Tam oferowane są kąpiele oczyszczające, indywidualnie dobrana dieta, kuracja pitna, a także ćwiczenia pod okiem trenera personalnego.\nWysłany: 2017-07-25, 11:30\nWszystko to prawda, warto wziąć pod uwagę jak dieta wpływa na nasze zdrowie.\nWysłany: 2018-04-13, 13:14\nSkoro nie masz zbyt dużej wiedzy dotyczącej oczyszczania organizmu to po co się męczyć jak można wspomóc się profesjonalnymi suplementami diety ?. Z tego co czytałem to FIVREN jest bardzo skuteczne. A pozytywy jakie płyną z oczyszczenia organizmu tylko mówią same za siebie.


Darmowy weekend sieciowy dla posiadaczy PS4 | CHIP\nNormalnie, by korzystać z przywilejów grania online na platformie PS4 gracze muszą mieć wykupiony abonament. Zbliżający się weekend daje możliwość bezpłatnego wypróbowania trybów sieciowych we wszystkich grach multiplayer m.in. The Last of Us, FIFA 15, Destiny czy Diablo 3. Promocja jest przyznawana automatycznie i nie wymaga żadnej rejestracji.\nAbonament PlayStation Plus daje nie tylko możliwość grania online. To także dwa tytuły na każdą platformę Sony miesięcznie (PS4, PS3, PS Vita), zapisywanie stanów gry w chmurze i dodatkowe rabaty w PlayStation Store. Cena za jeden miesiąc usługi wynosi 27 zł, za trzy miesiące – 59 zł, a za rok – 195 zł.\nGry i filmy gry konsole PlayStation promocje rozrywka Sony


Manipulacja rynkiem nieruchomości nie przynosi zysków - sds.com.pl Manipulacja rynkiem nieruchomości nie przynosi zysków – sds.com.pl\nManipulacja rynkiem nieruchomości nie przynosi zysków\nJak na razie manipulowaniem cenami na rynku nieruchomości w całym kraju, nie przynosi efektu co zresztą nie trudno zauważyć. Nasze nieruchomości miały być tymi, które jako pierwsze rozejdą się ze względu na bliskie sąsiedztwo z europejskimi krajami, niestety okazuje się iż także nieruchomości są zdecydowanie za drogie. Wcale nie powinno zatem zaskakiwać, iż już mówi się o znacznie mniejszej ilości nowych nieruchomości jakie maj powstać na przestrzeni najbliższych lat, powód jest chyba jasny i przejrzysty. Szkoda tylko, że o tym głośno się nie mówi wręcz przeciwnie traktuje się potencjalnych nabywców ewentualnie zainteresowanych takimi ofertami w sposób niepoważny, nieadekwatny do takiego jaki nas interesuje a co za tym idzie jak najbardziej uzasadniony jest w tym przypadku sprzeciw. Nie może bowiem dochodzić do sytuacji, kiedy jedna ze stron zgłasza jakieś przeciwwskazania, a druga nie robi zupełnie nic by nawet się z nimi zapoznać. Tak teraz traktuje się potencjalnych klientów na rynku nieruchomości.\nPrzeszkadza tylko zniechęcenie Dopóki się nie zniechęcimy, tylko konsekwentnie będziemy szli wyznaczoną trasą, w końcu powinniśmy osiągnąć swój cel. Aby tak się stało, nasz cl musi być jednak dokładnie określony i […]\nWynajem wydaje się dobrą opcją Ciężkie czasy nastały dla branży mieszkaniowej a raczej osób obracających się na niej ewentualnie działających. Można powiedzieć, że jeszcze nigdy nie miała miejsca tak duża destabilizacja […]\nNie pozbywam się nieruchomości trzeba jeszcze poczekać Pewnie, że nie zadowalają mnie obecne ceny za jakie można sprzedać mieszkanie czy inny lokal przeznaczony pod jakąkolwiek działalność. Wydaje się, że tylko nowe nieruchomości mają rację […]\nKredyty droższe, a mieszkania tańsze Inaczej się chyba w kilku słowach nie da określić sytuacji na obecnym rynku nieruchomości a raczej ich wartość systematycznie spada. Czy w takim okresie kredyty cieszące się coraz większym […]\nWyjście z ciasnoty Dla wielu osób wyprowadzenie się z małej nieruchomości może być podwójnym wyjściem z ciasnoty. Pierwsze dotyczy mieszkania samego w sobie - mały metraż, kilka osób w rodzinie, brak miejsca […]


Postępowanie Karne - Strona 2 z 2 - EIM\nStrona główna » Postępowanie Karne » Strona 2\nKategoria Postępowanie Karne zawiera artykuły kompleksowo opisujące przebieg postępowania karnego, począwszy od postępowania przygotowawczego przed prokuraturą do procesu karnego przed sądem.\nZnajdą to Państwo odpowiedzi na pytania dotyczące:\n– co to jest postępowanie przygotowawcze?\n– jak wygląda postępowanie karne?\n– jak napisać zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa?\n– jak napisać zażalenie na umorzenie postępowania karnego?\n– jakie są koszty postępowania karnego?\n– jak składać wnioski dowodowe w postępowaniu karnym?\n– jak napisać apelację w procesie karnym?\n– za jakie przestępstwa można dochodzić odpowiedzialności z tytułu błędu medycznego?\n– co to jest subsydiarny akt oskarżenia?\nWina lekarza jako przesłanka odpowiedzialności za błąd medyczny\n24 marca 2017 12 czerwca 2021\nW jednym z poprzednich artykułów opisane zostały przesłanki odpowiedzialności, które muszą zostać wykazane, by można było stwierdzić, że w danej sprawie mamy do czynienia z… Czytaj dalej »Wina lekarza jako przesłanka odpowiedzialności za błąd medyczny\n30 sierpnia 2016 12 czerwca 2021\nW trakcie postępowania karnego, gdy na podstawie zebranych na miejscu zdarzenia dowodów i informacji od jego uczestników oraz świadków nie da się ustalić przebiegu zdarzenia… Czytaj dalej »Opinia biegłego w postępowaniu przygotowawczym\nZażalenie na postanowienie o umorzeniu dochodzenia lub śledztwa\n23 sierpnia 2016 12 czerwca 2021\nPostępowanie karne w sprawie o błąd medyczny czy wypadek komunikacyjny może być wszczęte na wniosek osoby poszkodowanej lub z urzędu. Niezależnie od sposobu jego rozpoczęcia… Czytaj dalej »Zażalenie na postanowienie o umorzeniu dochodzenia lub śledztwa


Cukiernia pod Amorem. Zajezierscy / Małgorzata Gutowska-Adamczyk | Książka w Gandalf.com.pl\nDochodziła dziesiąta, był słoneczny lipcowy poranek. Waldemar Hryć wszedł do cukierni od zaplecza i zlustrował przeszklone lodówki. Wszystko było w porządku: ciasta\ni ciastka kusiły wzrok, pyszny zapach unosił się daleko poza rynek, gdzieś aż na nadnyciańskie bulwary. Czyściutko ubrane ekspedientki przecierały lśniące lady. Kasjerka liczyła pozostawione wczoraj drobne. Za chwilę otworzą drzwi wejściowe i rozpoczną sprzedaż.\n„Kolejny dzień marnego handlu!” – pomyślał Hryć, patrząc ze złością na wyrwane z chodnika przed sklepem betonowe płyty, ułożone w równy stosik tuż przy granicy budynku. Potem jego wzrok powędrował ku głębokim wykopom rozpoczynającym się kilka metrów od fasady cukierni i ciągnącym w głąb rynku aż do fontanny, później zaś na grupkę archeologów rozpoczynających właśnie następny tydzień rujnowania jego interesu. (…)\nMUMIA W GUTOWIE !\nPierwsza z fotografii przedstawiała oparte o ścianę zmumifikowane ciało kobiety, druga zaś była zbliżeniem na bardzo stary, złoty zapewne pierścień z wygrawerowanymi trzema gwiazdami. Zdumiony mężczyzna omal nie krzyknął. Z trudem opanowując drżenie rąk, otworzył gazetę na artykule dotyczącym odkrycia:\nW dniu wczorajszym grupa archeologów z Muzeum Regionalnego w Płocku, poszukująca śladów kultury ceramiki sznurowej sprzed dwóch tysięcy lat, odnalazła na rynku w Gutowie fragment podziemnego korytarza, łączącego prawdopodobnie dawny zamek z farą, zbudowanego, jak się ocenia, w XV lub XVI wieku. W odkrytym korytarzu natrafiono na szczątki kobiety, zmarłej prawdopodobnie przed około pięćdziesięciu laty. Miała ona na palcu bardzo stary pierścień, którego wiek archeologowie z grupy poszukiwawczej szacują na kilkaset lat. Czy poznamy tajemnicę kobiety i pierścienia? W tym celu do naszego miasta ma wkrótce przyjechać najlepszy znawca kultury materialnej Mazowsza w wiekach średnich, profesor Dobrzyński z Uniwersytetu Warszawskiego.\nNie dopiwszy kawy, Waldemar Hryć wbiegł na górę, do mieszkania matki. Przejęty, nie zdjął butów, tylko pognał do szafki z albumami. Wertując jeden po drugim, przerzucał kartki, dopóki nie znalazł zdjęcia, na którym jego dziadek, Paweł Cieślak, trzyma w dłoni taki sam pierścień. Fotografia z gazety, przedstawiająca zbliżenie pierścienia, nie pozostawiała żadnych wątpliwości: obie ozdoby były identyczne. Miały te same rysy i jednakowe charakterystyczne wygięcia.\n– Wszystko przepadło! (…)\nPrawie równo sto lat wcześniej, w ponurą Wigilię Narodzenia Pańskiego 1895, w odległych o kilka tysięcy mil zakątkach świata dwie kobiety obdarzyły Tomasza Zajezierskiego potomkami płci męskiej. Nie było w tym nic szczególnie dziwnego: hrabia, pan na Zajezierzycach, Jeziorce, Sianowie, Lubomirach, Wólce Sianowskiej, Woli Małej i Wielkiej, Ruszczynie, Celinowie, Zadolu i Pleci, był mężczyzną tak atrakcyjnym, jak jurnym i rozsiewał swe geny szczodrze, pozostawiając zhańbionym matkom troskę o los pańskiej progenitury.\nCzęsto kończyło się to przypadkowym odnalezieniem noworodka utopionego niczym ślepy kociak w pobliskiej Rudawce, zaplątanego w przybrzeżne szuwary. Czasem panna ratowała się pomocą usłużnej babki, usuwając poczęte w niej życie, pamiątkę przypadkowego spotkania na polu, w lesie czy sadzie. Bywało też, że zaopatrzona na drogę, szukała szczęścia w Gutowie, Płocku albo Warszawie, gdzie nikt jej nie znał i wstyd zhańbienia wydawał się mniejszy.\n(…) Płacz noworodka rozległ się w chwili, kiedy zdusił wreszcie w popielniczce końcówkę cygara, ucinając tym samym niewczesne spekulacje dotyczące przychodzącego właśnie na świat swego pierwszego dziecka.\nJuż miał sięgnąć ręką po najodpowiedniejszą lekturę w tak podniosłej chwili: Dzieje Tacyta, gdy z buduaru małżonki znów dobiegł dźwięk, który mógł być zarówno miauczeniem kota, jak i kwileniem niemowlęcia.\n(…) Od syna (nie daj Boże, by urodziła się dziewczynka!) oczekiwał wołania zdobywcy, okrzyku wojennego, trąb i fanfar. Tymczasem dziecię wyraźnie skarżyło się na trudy drogi na świat i oczekiwało współczucia, ciepła oraz miłości. Tych uczuć hrabia u mężczyzny nie uznawał i nie zamierzał nigdy tolerować.\nTak już miało zostać na zawsze: Paweł nie spełniał oczekiwań ojca. (…)\nRozczarowanie własnym dziedzicem, w którym nie widział materiału na rasowego mężczyznę, burzyło Zajezierskiemu seniorowi wiele życiowych planów. W dodatku matka utwierdzała w dziecku odruchy dewocyjne, jakby chciała uczynić zeń księdza! Jej usiłowania były ciosem, który mocno nadwerężył miłość rodzicielską ojca, ale też nie pozostał bez wpływu na to, co działo się, a raczej nie działo, w małżeńskiej sypialni.\nZapały męża hrabina traktowała z podejrzliwością, godząc się na nie raczej ad maiorem Dei gloriam niż dla własnej przyjemności. Seks poznała dopiero podczas nocy poślubnej, która była dla niej ciągiem nieprzyjemnych zdziwień. Uznała go wtedy bardziej za brudne zwierzęce wynaturzenie niż wyraz miłości, ta bowiem jawiła się jej tylko jako uczucie platoniczne. Dawno już zresztą Adrianna obdarzyła nim dozgonnie księdza Walerego Markowicza, proboszcza z Cieciórki, przyjaciela swego z dzieciństwa i obecnego spowiednika, ciesząc się i dziękując Bogu, że kuria w dobroci swej przydzieliła mu parafię tak bliską jej obecnego miejsca zamieszkania.\nMałżonkowie udawali się więc zazwyczaj na spoczynek do swych prywatnych sypialni i spotykali się prawie wyłącznie podczas posiłków. A ponieważ nikt się na taki stan rzeczy specjalnie nie uskarżał, Paweł pozostawał wciąż ich jedynym dzieckiem. Na razie sprawa sukcesji, wciąż odkładana na później, nikogo aż tak bardzo nie zaprzątała. Hrabia miał zaledwie trzydzieści sześć lat i mógł spłodzić jeszcze wielu potomków. Tylko starsza pani Zajezierska, wdowa po Henryku, ojcu Tomasza, raz po raz napomykała o tej istotnej ze względów rodzinnych sprawie. Istniała bowiem stara przepowiednia, którą praprababka Tomasza usłyszała przed wieloma laty od starej Cyganki jako zapłatę za pół bochenka chleba, pęto kiełbasy i garnek mleka. Ta zła wróżba, powtarzana w każdym pokoleniu, budziła jednakie zdumienie: prastary ród Zajezierskich zginie, gdy pan na Zajezierzycach będzie miał dwóch synów o tym samym imieniu. (...)\nTymczasem w Zajezierzycach starano się żyć normalnie. Choć dookoła szalał terror, władze wysiedlały ziemian i skazywały ich na wygnanie, do Zajezierzyc nikt nie zaglądał, nie przyszło żadne pismo urzędowe z powiatu. Wokół rodziny zaległa trudna do zniesienia cisza. (...)\nCodziennie przed zaśnięciem młoda hrabina robiła w myślach listę rzeczy, które należy zabrać w razie ewentualnej zsyłki. Kilka kufrów poleciła zawczasu spakować na wszelki wypadek. Przerażona sytuacją i nie mając w nikim oparcia, doglądała swych trzech córek, z których najstarsza miała zaledwie pięć lat. Myślała o tym, by wywieźć je w bezpieczne miejsce, do swych rodziców lub krewnych, ale czuła jakiś nieuświadomiony lęk, coś jej mówiło, że gdy tylko przekroczy bramę pałacu, zdarzy się coś strasznego i nie będzie już miała dokąd wrócić.\nWreszcie w marcu czy na początku kwietnia dostała oficjalne pismo wzywające do złożenia wyjaśnień w sprawie śmierci teścia. Chowając jak największą świętość świadectwo zgonu Konstantego Zajezierskiego, ruszyła w drogę, pożegnawszy się z córkami, mężem i teściową, jakby już nigdy nie miała ich zobaczyć. Jechała długo przez rozmiękłe drogi, robiąc w duszy rachunek swego życia, bo była przekonana, że to jej właśnie przyjdzie zapłacić za udział teścia w powstaniu.\nTakoż się nie pomyliła.\nPrzez dwie godziny od zameldowania Toroszyn nie znalazł czasu, aby ją przesłuchać. Zmierzchało już, a ona, od śniadania nie mając niczego w ustach, czekała ze strachem na swój los. Jedynym pocieszeniem był różaniec, podarowany jej w dniu dwunastych urodzin przez ojca, Jana Sokołowskiego, jako pamiątka z podróży do Ziemi Świętej. Siedząc po ciemku w korytarzu, odmawiała dziesiątkę za dziesiątką, a złe myśli podsuwały jej obrazy zsyłki.\nWreszcie służący przyniósł świeczkę i bez słowa ustawił na parapecie. Parę dziesiątek później otworzyły się drzwi i stanął w nich ten sam chłopak.\n– Warwara Janowna ! – powiedział i wskazał jej ręką wnętrze.\nW skromnie oświetlonym, wysokim gabinecie, za olbrzymim biurkiem, siedział Toroszyn. Na widok gościa nawet nie wstał, udając, że przegląda jakieś papiery. Wreszcie podniósł wzrok, robiąc przy tym głośny wydech:\n– Warwara Janowna, pozdrawiliaju !\n– Jestem Barbara Zajezierska – odparła.\n– Waszewo otca zowut Jan ?\n– Nu, tak wy Warwara Janowna.\nNie odpowiedziała, a Baszkir patrzył zachłannie, upajając się jej przerażeniem.\n– Warwara Janowna, u was syn jest’ ?\n– Mam tylko córki.\n– Poczemu wy nie goworitie po ruski ? – warknął.\n– Nie znam rosyjskiego.\nKłamała, znała rosyjski bardzo dobrze. Eugeniusza Oniegina i inne wiersze Puszkina czytywała w oryginale, jednak uznała, że nie będzie się płaszczyć przed wrogiem, choćby ją to miało wiele kosztować.\n– Nu da… – Baszkir westchnął ciężko. – Choroszo. Konstantin Bonifacowicz eto wasz swiokor’ ?\n– Konstanty Zajezierski nie żyje – powiedziała najspokojniej, jak tylko mogła. – Zmarł na serce.\nZ woreczka zawieszonego na piersi wyjęła świadectwo zgonu teścia w wyniku apopleksji i położyła na biurku Toroszyna. On wziął do ręki dokument i przeczytał uważnie, zagryzając wargi.\n– Ilija Wadimowicz Koliuczkin eto choroszyj wracz… – powiedział. – My jewo znajem. On dziengi lubit prieżdzie wsiewo. Skolko wy jemu zapłatili? Piatsot rubliej? Bolsze ?\nBarbara Zajezierska zrozumiała, jak mało wart jest dokument, który miał chronić ją i jej rodzinę.\n– C zego pan chce? – wyszeptała, nie patrząc mu w oczy.\n– Czewo ja choczu? Czewo możet żełat’ zachwatczik? Kak wam każetsja ?\nSłysząc to, zrozumiała, że Toroszyn usłyszał wtedy jej szept.\n– Wy oczień krasiwaja żeńszczina. Żałko, sztob’ wy byli dołżny w Sibier’ ujezrzat’. Tri doczki, samyje maleńkije i muż s uma zszedszyj. Żałko. Nu, sztoż mnie dziełat’? My znajem, szto Konstantin Bonifacowicz pogib ot rużejnoj puli, Warwara Janowna. My eto znajem… – rzekł jakby ze smutkiem i oddał jej dokument.\n– Co pan chce zrobić?\n– E to zawisit tolko ot was, grafinia.\n– Skoro ja zachwatczik, wy plennica, da? Wy znajetie, szto wasza sud’ba zawisit od mojewo rieszenia?\n– I ja rieszył, sztob wy nie ujezrzali w Sibier’.\nNie śmiała mu dziękować. Wiedziała, że to jeszcze nie koniec targu.\n– Czego pan chce w zamian?\n– Czierez dwie niedzieli wy ujedziecie w Warszawu. Wy posielities’ w Jewropiejskoj Gostinice i budzietie żdat’ mojej wstrieczi.\n– Ja nie mogę tak nagle… – próbowała się bronić.\n– Wy priedpoczitajetie Sibier’? Choroszo.\n– Nie! Nie… Zgoda.\n– Do swidanija, Warwara Janowna! Oczień rad, szto my nakoniec poznakomilis’!\nBarbara Zajezierska wyszła z gabinetu Toroszyna bez słowa. W korytarzu zakręciło się jej w głowie. Na dworze było już całkiem ciemno. Bryczka z woźnicą Michałem, drzemiącym na koźle pod nastawioną budą, stała nieopodal. Kobieta wsiadła, dała znać woźnicy, by ruszał, i zaczęła gorączkowo analizować to, co usłyszała. (…)\nDwa tygodnie minęły bardzo szybko. W połowie kwietnia, pod pretekstem odwiedzin dalekiej krewnej, ruszyła do Warszawy. (…)\nZabierając ze sobą tylko jedną służącą, swoją pannę wyprawną, Adelę Filipek, bez której nijak nie potrafiłaby się obejść chociażby przy czesaniu czy wiązaniu gorsetu, i minimalny bagaż z dobrze ukrytymi w drugim dnie kufra kosztownościami, umówionego dnia pałacową bryczką Barbara Zajezierska dojechała do poczty w Gutowie.\nOdprawiwszy woźnicę, z pewnym niepokojem oczekiwała na dyliżans. Wiele rzeczy robiła wtedy po raz pierwszy i sama. Pocieszała się jedynie, że Toroszyn jest człowiekiem honoru, a przede wszystkim tym, że warto wydać każdą kwotę, by uniknąć zsyłki na Sybir. Była wiosna 1864 roku.\nDo Warszawy dotarły późnym wieczorem. Barbara Zajezierska dziękowała w duszy Bogu, że Toroszyn nie wybrał na miejsce spotkania innego hotelu. Hotel Europejski znajdował się niedaleko stacji pocztowej. Wzięła dorożkę i szybko znalazła się na miejscu. Szczęśliwa, że podróż upłynęła w miłym towarzystwie i bez przygód, wkrótce zasnęła w swoim pokoju, nie zastanawiając się, co ją tu spotka.\nNastępnego dnia rano zapytała w recepcji o Toroszyna, w hotelu nie było jednak gościa o tym nazwisku. (…)\nToroszyn pojawił się trzeciego dnia wieczorem. Przyszedł wprost do jej pokoju. Zamknął za sobą drzwi, zasłonił okna i rzucił obcesowo:\n– Słucham? – zapytała zdumiona, myśląc, że się przesłyszała.\n– Sdziełajetie eto sami, ili wam nużna maja pomoszć? – fuknął.\nBarbara Zajezierska struchlała. Dopiero teraz pojęła grozę sytuacji: jest w obcym mieście, sama, zdana na łaskę i niełaskę mężczyzny, który jej nienawidzi i który chce ją pozbawić nie tylko pieniędzy, ale także czci.\n– Umienia dziengi! – powiedziała nagle po rosyjsku. – Mnogo dzienieg…\n– Oczień choroszo.\n– Wy by chocieli soszczitat’?\n– Potom, krasawica. Potom – powiedział i zaczął rozpinać guziki surduta.\nPatrzył, jak struchlała śledzi każdy jego gest, i napawał się jej lękiem. Kiedy stał już w samych spodniach, a ona wciąż jeszcze się nie poruszyła, zapytał z ironicznym uśmiechem:\n– Gordaja polka łożytsja w krowat’ nie snimaja płat’je?\nPodszedł do niej, ujął za łokieć, odwrócił i zaczął rozpinać haftki sukni, a ona stała sparaliżowana strachem, klepiąc zdrowaśki. Miała nadzieję, że oddanie Matce Boskiej tego cierpienia umniejszy cokolwiek związany z nim grzech śmiertelny. On tymczasem zsunął z jej ramion suknię i z niejakim trudem jeden po drugim rozpinał guziki bucików.\nBarbara mocno zacisnęła oczy, mamrocząc pod nosem modlitwę, a on całował ją delikatnie w szyję, łaskotał wąsami i rozsznurowywał gorset. Potem, jedną po drugiej, wyjmował szpilki z koka, aż włosy spadły na ramiona radosną kaskadą. Choć jeszcze wciąż w bieliźnie, Barbara czuła się naga. Niechciane łzy płynęły jej po policzkach, poddawała się biernie, drżąc, nie wiadomo, ze strachu czy z rozkoszy.\n– Wy moja plennica! – wyszeptał i zdmuchnął świecę, jakby nagle uszanował jej wstyd.\nA potem dokończył rozbierania i pociągnął ją lekko za rękę w kierunku łóżka. W nieprzeniknionej ciemności szła krok za krokiem, depcząc po sukniach, szpilkach do włosów, potykając się o buty, zniewolona i bezwolna. Baszkir usiadł na łóżku i posadził ją sobie na kolanach. Nieśpiesznymi ruchami głaskał jej plecy, pośladki, uda, brzuch i piersi, dopóki nie usłyszał, że oddech Barbary przyśpiesza. Wtedy, wciąż trzymając ją w objęciach, położył się.\nLeżała na nim, na obcym mężczyźnie, wiele mil od domu, w nieznanym mieście. Jego pragnienie rosło, potężniało, on sam mruczał coś niezrozumiale. Wreszcie poczuła go w sobie. Krzyknęła zduszonym, niechcianym, rozpaczliwym krzykiem. Baszkir pogładził ją po włosach i zaczął całować. Nie robił nic więcej, ale nabrzmiewał w niej i już nie mogła mu się oprzeć. Zaczął i on drżeć, leciutko poruszał się, potem przyspieszył.\nPragnęła go nienawidzić, bo robił rzecz straszną: na zawsze pozbawiał ją czci. Nigdy już nie będzie miała odwagi, by spojrzeć sobie w oczy i powiedzieć: „Jestem uczciwą kobietą!”. W jednej chwili ten okrutny człowiek zabierał jej to, co miała najcenniejszego. Cóż wobec tej straty znaczą wszystkie pieniądze i klejnoty, które przywiozła?\nA jednak pośród tych myśli ciało Barbary zaczęło nagle wbrew niej samej reagować na pieszczoty. Godzinę temu najchętniej zabiłaby Baszkira z zimną krwią, teraz omdlewała, myśląc, by tylko nie przerywał. Przeklina siebie i jego, ale chce, by ranek nigdy nie nadszedł. Już jest jego wspólniczką, porusza się wraz z nim w tym samym rytmie, kurczowo przyciąga do siebie jego olbrzymie ciało, wyszarpuje zeń rozkosz, czując, jak on w tej samej chwili eksploduje w niej serią urywanych szlochów. (…)\nCukiernia pod Amorem. Zajezierscy (miękka)\nPodczas wykopalisk na rynku w Gutowie archeolodzy dokonują niezwykłego odkrycia. Wzbudza ono zainteresowanie córki właściciela cukierni Pod Amorem. Czy Iga rozwikła dawną rodzinną tajemnicę?\nCzy przepowiednia sprzed wieków naprawdę się spełniła?\n`Wstąpiłam do cukierni Pod Amorem. I nie żałuję. Tu współczesność i przeszłość splatają się jak warkocz drożdżowej chałki. Jest w niej wszystko, co lubię: słodycz miłości, gorycz zdrady, pokręcone ludzkie losy, tajemnice z przeszłości i pierścień, i mumia, i jagodzianki. Czekam na ciąg dalszy, bo apetyt został niezaspokojony. A ja jestem książkowym łasuchem.`\nDorota Wellman, dziennikarka TVN, autorka programu Czytam, bo lubię\n`To porywająca saga z wielką historią w tle. Barwna, napisana z wyczuciem, a przy tym wciągająca.`\nRobert Brutter, scenarzysta seriali Ranczo i Rodzina zastępcza\nMałgorzata Gutowska-Adamczyk jest absolwentką Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej PWST. Jest autorką powieści: 110 ulic, 220 linii, Niebieskie nitki, 13. Poprzeczna, Wystarczy, że jesteś oraz Serenada, czyli moje życie niecodzienne, była też scenarzystką serialu Tata, a Marcin powiedział.... Mieszka z mężem - reżyserem Wojciechem Adamczykiem, synami Maciejem i Piotrem oraz sukami Mambą i Neską w Warszawie-Aninie. Autorka jest laureatką nagrody Książka Roku 2008, przyznawanej przez Polską Sekcję IBBY, za powieść 13. Poprzeczna.\nSzczęśliwi są ludzie,którzy znają mają swoje rodzinne tajemnice.Szczęśliwe są rodziny,które takie tajemnice przekazują z pokolenia na pokolenie.Chyba jednak najszczęśliwsi są ci,którzy potrafią je opisać,spiąć w jakąś fajną całość.\nCukiernia pod Amorem to saga,historia przodków autorki Małgorzaty Gutowskiej Adamczyk.Opowieść,którą czyta się z wypiekami na twarzy i z niecierpliwością czeka się na dalsze jej części.\nGutowo-małe miasteczko,w którym życie toczy się powoli jak gąsienica po rozgrzanym asfalcie.Ludzie właciwie wiedzą o sobie wszystko.Czy naprawdę wszystko?\nPewnego dnia podczas wykopalisk na Gutowskim rynku,archeolodzy dokonują fascynującego odkrycia.W podziemnym przejściu ,które łączyło rynek z pałacem /przed wojną pałac Zajezierskich,po wojnie muzeum Gutowa/znaleziono zmumifikowane zwłoki młodej kobiety.\nIga,córka właściciela cukierni pod Amorem odkrywa,że mumia ma na palcu pierścień.Pierścień,który należał do jej przodków.Pewnego dnia pierścień zniknął i nie było po nim śladu przez wiele dziesiątków lat Aż tu nagle to wykopalisko i zmumifikowana ,tajemnicza postać w podziemiach. Dziewczyna zaczyna drążyć historię swojej rodziny i próbuje rozwikłać zagadkę.Pomaga jej w tym przystojny archeolog.\nTylko czy im się uda?\nCukiernia pod Amorem jest jedną z tych niewielu książek,która nie nudzi czytelnika.Jest jak kawałek dobrego tortu.Im bardziej się w niego wgryzamy,tym jest słodszy i smaczniejszy.Ciekawe,czy następne części sagi uwiodą nas swoją słodyczą jak ta opowieść o Zajezierskich.\nKsiążka w której czas w miarę teraźniejszy tj. rok 1995 przeplata się z przeszłością, wiekiem XIX...\nRównolegle poznajemy losy rodziny Hryciów i Zajezierskich, przy czym póki co autorka rozbudowuje bardziej wątek Zajezierskich... Słowem maluje niezwykły obraz życia ludzi w XIX wiecznej Polsce, nie skąpi także istotnych wydarzeń oraz postaci historycznych...\nW książce znajdziemy też wątek niezwykle tajemniczy, gdyż podczas wykopalisk w niewielkim Gutowie odkryta zostaje kobieta - mumia, na której palcu tkwi zaginiony rodzinny pierścień, o którym od wielu lat cała rodzina Hryciów snuje opowieści...\nCzy uda się rozwikłać zagadkę tego, kim była owa kobieta? Co jeszcze pokaże nam autorka uchylając przed czytelnikiem "okienko do przeszłości"...\nTajemnica, porywy serca, niuanse życia we wcześniejszej epoce, a wszystko to okraszone smakami i zapachami wprost spod strzechy "Cukierni pod Amorem"...\nPolecam! I z niekłamaną przyjemnością oraz ciekawością zabieram się za tom II...\nTa książka jest po prostu wspaniała: pięknie napisana i nie pozwala się oderwać od lektury. Polecam ją wszytkim kobietom, które lubią spokojne powieści, przy których można naprawdę się odpreżyć.\nZaczęłam czytać i nie mogłam przestać:) Niektóre książki wciągają tak bardzo, ze choć chciałby się by nigdy się nie kończyły z drugiej strony nie można się doczekać by dowiedzieć się jak się to wszystko skończy. Tak właśnie zdarzyło mi się z tą książką:) pomieszanie chronologiczne, choć mogłoby się wydawać uciążliwe, tylko nadawało smaczku całej historii:)\nKinga, z perspektywy młodego czytelnika.\nSilne kobiety * Wielkie namiętności * Rodzinne tajemnice - nagłówek z okładki Cukierni raczej nie działa na młodych czytelników zachęcająco. I trudno się dziwić. Dlatego zajrzenie do środka jest dla nich sporym wyzwaniem, tym bardziej, że przyzwyczajeni byli do tego, iż pani Gutowska-Adamczyk pisze wyłącznie dla nich.\nJednak życie dziewiętnastowiecznej polskiej szlachty, kultura zwykłych ludzi mieszkających na wsi i ważne historyczne wydarzenia pokazane od kuchni sprawiły, że książka okazała się niesamowicie przyjemną lekcją historii. Duża ilość wątków stanowiła na początku kłopot, fakt, ale gdy wiadomo już, że Tomasz to ten, który zakoc[...]e się w nieodpowiednich kobietach, a na żonę wybiera jedną z najmłodszych sióstr Bysławskich, by mieć święty spokój i zyskać na czasie, Ada to jego narzeczona, zakochana w księdzu i modląca się o to, by jej siostry nigdy nie znalazły mężów, Wanda wstępuje do zakonu, bo chce zwrócić na siebie uwagę rodziców, Kinga wychodzi za moskala - który uratował ją od popełnienia samobójstwa - bo nie chce zostać starą panną, Zuzanna jest czarownicą, a Iga żyje już w naszych czasach, jest studentką kochającą swoje rodzinne miasteczko, prowadzi z ojcem cukiernię i chce rozwikłać rodzinną tajemnicę z pierścieniem, stron do przeczytania staje się nagle coraz mniej i nawet nie wiadomo, kiedy dobrnęło się do ostatniej.\nJęzyk, jaki serwuje nam pani Gutowska jest imponujący, a niezrozumiałe wyrazy, których nie ma czasem w przypisach pozwalają dodatkowo wzbogacać słownictwo, bo czy nie zapamiętujemy więcej, gdy zadajemy sobie trud sprawdzenia nieznanego terminu w słowniku? Jasne, że zapamiętujemy. A sytuacje, w których czujemy się głupio, bo nie znamy wielu wyrazów, dodatkowo motywują do czytania. Do częstszego czytania.\nJest takie miejsce, gdzie znikają wszystkie smutki, a na twarzy pojawia się szeroki uśmiech. Atmosfera tam panująca, cudowny świat zapachów i smaków przypomina nam beztroskie dzieciństwo i mimowolnie wracamy wspomnieniami do przeszłości. To miejsce to cukiernia, choćby taka jak ta z książki Małgorzaty Gutowskie-Adamczyk. Jej Cukiernia pod Amorem i znakomite jagodzianki tam podawane, oprócz zainteresowania historią pobudzają apetyt na czytanie.\nSwoją przygodę z książką rozpoczynamy od niezwykłego znaleziska w postaci złotego pierścienia. Poszukiwaniem jego śladów w przeszłości oraz identyfikacją zwłok przy nich znalezionych zajmuje się córka właściciela cukierni Pod Amorem, Iga. Tajemniczy klejnot zaginiony przed laty, stał się już rodzinna legendą dlatego też odkrycie jego prawdziwej historii wydaje się być niezwykle fascynujące.\nJednocześnie poznajemy wspaniałą historie znamienitego rodu Zajezierskich, walczymy z nimi w powstaniu styczniowym, kochamy i nienawidzimy, walczymy o utrzymanie majątku w zmieniających się czasach oraz o przetrwanie tradycji. Opowieść o losach Zajezierskich to zaledwie jedna karta niezwykłej historii niezwykłego tego rodu opisanej przez autorkę, a opowieści o kolejnych gałęziach drzewa genealogicznego jest znacznie więcej. Jednocześnie dla powrotu do rzeczywistości mamy spotkania z Igą w kawiarni gdzie zajadając Gutowskie delicje poznajemy obawy i nadzieje dziewczyny, planujemy też kolejne kroku ku odkryciu tajemnicy.\nCukiernia Pod Amorem to książka niezapomniana, gdzie historia splata się z teraźniejszością, łzy ze śmiechem, a słodkie wypieki z gorzkimi pigułkami serwowanymi przez los. Pozostaje mi jedynie rozsiąść się w kawiarni Pod Amorem i delektując się migdałowym pierścieniem poczekać na kolejny tom sagi.\nFajnie że wreszcie mamy taką sagę rodzimą :) Chyba brakowało porządnej rodzinnej sagi napisanej dla Polaków i o Polsce. Dlatego chociaż jeszcze nie przeczytałam tej książki już się cieszę :)\nNigdy specjalnie nie lubiłam tego typu książek. Książki z półki literatury typowo kobiece, kojarzyłam raczej z kiepskimi romansami. Sięgałam po inne książki. A jednak przy tej coś mnie podkusiło. Kiedy tylko zobaczyłam okładkę, coś mnie do niej ciągnęło. Po przeczytaniu opisu, chciałam przeczytać. I teraz mogę powiedzieć z czystym sumieniem, nie zawiodłam się. Książka faktycznie jest kobieca. Napisana przez kobietę i głównie dla kobiet, chociaż uważam, że nie tylko dla nich. Niejeden mężczyzna też znajdzie w niej sporo ciekawego i interesującego. Bo to nie tylko historia miłości. To historia rodzinna, zagadka. Czytając, nie można się oderwać, chcąc jak najszybciej tę zagadkę rozwiązać. Jak najszybciej chce się dotrzeć dalej. Oczywiście wszystko przeplatane jest historiami miłosnymi, nawet intrygami. Świetne w książce jest to, że książka jest wymiarowa podzielona rozdziałami na lata. Momentami cofamy się dwa stulecia, część historii dzieje się w latach dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia. Po przeczytaniu tej książki, czuję lekki niedosyt, dlatego bardzo cieszę się, że będzie to saga. Teraz pozostaje już tylko czekać. Książkę zdecydowanie polecam. Uważam, że może być to świetny prezent z okazji zbliżającego się dnia matki.\nCudnie przeplatająca się współczesność z historią. Tajemnice rodzinne. Historie rodzinne. Silne kobiety. Mniej więcej to jest obraz książki: Cukiernia pod Amorem. Zajezierscy. Cieszę się że będzie to cała saga bo po przeczytaniu pierwszej części mam w sobie niedosyt. Ciekawa historia napisana fajnym przystępnym językiem.\nCałkiem przyjemna rodzinna saga. A raczej jej pierwsza część. Cieszę się że to polska saga. Brakowało mi czegoś takiego na naszym rodzinnym rynku.\nCiężko mi było przekonać się do tej książki. Miała w sobie coś co nie do końca mi odpowiadało. Ale po kilkunastu stronach wciągnęłam się. Jeszcze nie skończyłam czytać ale już wiem że chętnie sięgnę po następną część. Świetna lektura na wiosnę.\nJa zaczęłam własnie czytać. Ta ksiązka powoduje coś takiego, że sami zaczynamy się zastanawiać nad swoimi historiami rodzinnymi :)\nZapowiada się coś naprawdę ciekawego :) Tajemnica historia - prawdziwa rodzinna saga :)\nUwielbiam słodycze kosmetyczne. Uwielbiam obserwować reakcje osób, które nimi obdarowuję - nigdy nie są do końca pewne, czy dostały coś do jedzenia, czy wręcz przeciwnie. Kiedy jednak odkryją, że to kosmetyki, zakochują się w nich! Bo `słodycze`, którymi się w tej książce dzielę, są wspaniałe! W...


Magnolia nadaje się idealne na centralny punkt ogrodu. 100 % gwarancji i satyfakcji z naprawdę udanych zakupów! Sprawdź nasz sklep online! Szybka dostawa bezpośrednio z Holandii.\nStrona główna Sklep online Drzewa Magnolie\nSklepNowośćOferty specjalnePopularne produktyUpominkiBonsaiBylinyDrzewa MagnolieDzieci w ogrodzieKrzewyNasionaOwocePatioRosliny cebuloweRosliny pokojoweRośliny jednoroczneRośliny wodneRóżeŻywopłotyAkcesoria ogrodniczeKompletny ogródNarzędzia ogrodniczeOzdobne doniczkiRozwiązaniaZwierzęta w ogrodzie\nMagnolia nadaje się idealne na centralny punkt ogrodu.\nMagnolia loebneri "Leonard Messel" jest odmianą o zwartym pokroju i kwiatach o dużej ilości listków okwiatu barwy jasnoróżowopurpurowej. Każdy...\t14,95 zł\n19,95 zł Oszczędzasz 5,00 zł\nZestaw magnolia Susan i Soulangeana - 2 krzewy\n"Susan" i "Soulangeana" to dwie niezwykłe odmiany magnolii o dużych i mięsistych kwiatach, które wyglądają jak tulipan.\n2 krzewy 32,95 zł\nMagnolia w okresie kwitnienia obsypuje się mnóstwem przepięknych kwiatów. Nadaje się idealne jako soliter na trawniku do małych lub dużych ogrodów. 100 % gwarancji i satyfakcji z naprawdę udanych zakupów! Sprawdź nasz sklep online! Tania i szybka dostawa.\nMagnolie pochodzą ze wschodniej Azji, z Ameryki Północnej i Południowej. Nazwa rodzajowa Magnolia wywodzi się od francuskiego botanika Pierrea Magnola. <?xml:namespace prefix = "o" ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nMagnolie są łatwe do utrzymania, polecane zarówno do małych, jak i dużych ogrodów. Niskie odmiany Magnolii nadają się znakomicie do uprawy w dużych pojemnikach.\nOferujemy takie gatunki magnolii jak; Magnolia gwieździsta, Magnolia liliflora Nigra, Magnolia liliowa, Magnolia naga, Magnolia loebneri, Magnolia pośrednia.\nKup Magnolie Mojsklepogrodniczy - Twoje centrum ogrodnicze MojSklepOgrodniczy - Twoje centrum ogrodnicze, gdzie kupisz krzewy ozdobne, krzewy żywopłotowe - (60909)


Książki Milki: "MILION MAŁYCH KAWAŁKÓW" - JAMES FREY\nJames budzi się na pokładzie samolotu z wybitymi zębami, złamanym\nnosem i rozciętym policzkiem. Nie wie, dokąd leci ani co się z nim działo\nprzez ostatnie dwa tygodnie. Ma dwadzieścia trzy lata, od dziesięciu lat\njest uzależniony od alkoholu, a od trzech - od narkotyków. Kiedy zgła-\nsza się na odwyk do najstarszego ośrodka w Stanach, chlubiącego się\nrekordowo wysoką skutecznością siedemnastu procent wyleczonych,\nlekarze nie wiedzą, jakim cudem wciąż żyje.\n"Będziecie przy książce pochlipywali, śmiali się, wpadali w złość,\nfrustrację i, co najważniejsze, nie stracicie nadziei. Inspirująca lektura\nobowiązkowa. Znakomita robota".\n"Wyjątkowo mocna i nieszczędząca detali relacja człowieka, który wychodzi\nz uzależnienia od alkoholu i narkotyków. James Frey jest znakomity\nw pogrążaniu się w świecie ludzi, którzy rozpaczliwie potrzebują pomocy.\n"Porywające. Wspaniała historia. Nic tylko bić mu brawo".\n"Absolutnie fascynująca książka".\nJAMES FREY jest kultowym pisarzem amerykańskim. Jego debiutancka powieść\nMilion małych kawałków to jeden z najgłośniejszych skandali literackich ostatnich lat,\nniesamowity bestseller list światowych, w tym "New York Timesa" i Amazonu.\nPrzetłumaczono ją na ponad 30 języków. Ta poruszająca, oparta na motywach\nautobiograficznych relacja z odwyku jest jednym z najbardziej obrazowych opisów\nwalki z niesłabnącym głodem narkotycznym i alkoholowym. Frey jest także autorem\npowieści Mój przyjaciel Leonard, Jasny słoneczny poranek, Ostatni Testament i Endgame.\nUzależnienie od narkotyków czy też alkoholu jest bardzo poważną chorobą, która wyniszcza nie tylko samego chorego, ale również jego najbliższych, którzy starają się zrobić wszystko, żeby pomóc mu wyjść z tej niezwykle trudnej sytuacji. Ciężko jest wyobrazić sobie co musi czuć osoba, która po prostu nie potrafi pohamować swojego głodu i w końcu sięga po upragnioną używkę. Ważne jest, aby w takim wypadku zdecydować się na leczenie, ale nawet wtedy nie mamy gwarancji, że pacjent z tego wyjdzie. Niestety prawda jest taka, że tylko garstce osób udaje się przezwyciężyć to silne pragnienie zażycia narkotyków bądź wypicia alkoholu. Dzisiaj recenzja powieści o niezwykle poważnej oraz trudnej tematyce, czyli Milion małych kawałków autorstwa Jamesa Freya.\nJames budzi się na pokładzie samolotu z wieloma obrażeniami na ciele. Nie pamięta co się dokładnie stało, nie wie dokąd leci. Pomimo młodego wieku od dziesięciu lat jest uzależniony od alkoholu, a od trzech - od narkotyków. Jest w trudnej sytuacji i nie wiadomo czy uda mu się przezwyciężyć własne pragnienia jednak podejmuje walkę i zgłasza się na odwyk do najstarszego ośrodka w Stanach, który ma wysoką skuteczność. Gdy James do nich trafia lekarze zastanawiają się jakim cudem on jeszcze żyje... Jak potoczą się losy głównego bohatera? Czy uda mu się wygrać tę niezwykle trudną i często niesprawiedliwą walkę?\nAutor opisuje całą historię bardzo realistycznie i nie mamy wątpliwości, że to wszystko co się akurat dzieje może przytrafić się zwykłemu człowiekowi. James Frey nie jest delikatny. Przedstawia prawdę, która często jest okrutna. Wielokrotnie było mi po prostu ciężko przebrnąć przez opisy przebiegu tej choroby, ale mimo tego cieszę się, że przeczytałam tę powieść. Dzięki temu wiem jak uzależnienie od narkotyków i alkoholu wygląda tak naprawdę i zdaję sobie sprawę jakie musi być to trudne doświadczenie zarówno dla chorego jak i jego najbliższych.\nPomimo tego, że James popełnia wiele błędów i często nie byłam po prostu w stanie dokładnie zrozumieć jego zachowania, jest to postać, która wzbudza wiele sympatii oraz niewątpliwie współczucia. Przykro jest czytać o czymś co tak naprawdę spotyka wielu ludzi każdego dnia. Jednak najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że tak mało ludzi udaje się wyciągnąć z tego całego bagna. Większość nie daje sobie rady i prędzej czy później niestety wraca do nałogu.\nJęzyk autora jest prosty i nie zawiera żadnych ubarwień czy wyszukanych słów. James Frey zrobił wszystko, aby przekazać czytelnikowi historię jak najbardziej realną. Nie znajdziecie tutaj przesłodzonej opowieści o tym jakie to życie może być piękne. Autor skupił się na chorobie, problemach i wielu niepowodzeniach głównego bohatera. Do samego końca nie byłam pewna jak zakończą się losy Jamesa oraz jego przyjaciół i myślę, że Wy również podczas czytania długo pozostaniecie w tej niepewności.\nMilion małych kawałków skłania do refleksji nad własnym życiem i sprawia, że zaczynamy coraz bardziej doceniać to co nas spotkało. Po przeczytaniu tej powieści jestem pewna, że zrobię wszystko, aby nigdy nie popaść w żaden nałóg, który w tak okrutny sposób wyniszczyłby mój organizm oraz najbliższą rodzinę. Jeśli lubicie poważne książki o problemach i prawdziwym życiu to zachęcam Was do sięgnięcia po debiutancką powieść Jamesa Freya.\nAutor: Milka o 11:39\nKylie Raven 29 czerwca 2015 11:42\nBardzo ciekawa książka. Myślę, że będę chciała ją przeczytać.\nAlicja Szerment 29 czerwca 2015 22:04\nGenialna okładka... od czasu do czasu potrzebuję takiej książki zmuszającej do refleksji :)


Moje szczęście, dzieci, rodzina. Zapiski mamy. : Czytam i nie wierzę.\nAutor: Megi W o 19:53\nMarta W 26 czerwca 2015 20:16\nMasakra, dla mnie też to jest nie do ogarnięcia rozumem. Z każdej sytuacji jest wyjście i przecież mogła Małą oddać, chociażby do okna życia.\nA jeśli to faktycznie depresja poporodowa, to w jak tragicznym stanie musiała być ta kobieta, jeśli zrobiła coś takiego...\nWidziałam tylko nagłówek na Onecie, ale nie czytałam- może to dziwne, ale oszczędzam sobie takie wiadomości.\nMarta W 26 czerwca 2015 20:56\nA to co boli mnie najbardziej, to to, że tacy ludzie mogą mieć w ogóle dzieci! I przeważnie mają ich więcej niż jedno. Tak bardzo żal mi tych wszystkich maluchów, które rodzą się w patologicznych rodzinach.\nMegi W 27 czerwca 2015 21:45\nMi tez bardzo zal takich maluszkow, szkoda ze tacy ludzie mają dzieci jak nie potrafią ich kochać i o nie dbać, tylko okradają je z dzieciństwa.\nAnonimowy 27 czerwca 2015 20:47\nKara śmierci a w podtytule bloga odnośnik do Boga??? Naprawdę??? Kto jest niewinny niech pierwszy rzuci kamieniem, nie czyn drugiemu co tobie nie miłe. To jest katolicyzm po polsku\nMegi W 27 czerwca 2015 21:37\nA Stary Testament znasz?\n"Katolikom przypominam obowiązujący „Katechizm Kościoła Rz-kat„.:\nkanon 2266: Ochrona wspólnego dobra społeczeństwa domaga się unieszkodliwienia napastnika. Z tej racji tradycyjne nauczanie Kościoła uznało za uzasadnione prawo i obowiązek prawowitej władzy publicznej do wymierzania kar odpowiednich do ciężaru przestępstwa, nie wyłączając kary śmierci w przypadkach najwyższej wagi”\n" 2267 Kiedy tożsamość i odpowiedzialność winowajcy są w pełni udowodnione, tradycyjne nauczanie Kościoła nie wyklucza zastosowania kary śmierci, jeśli jest ona jedynym dostępnym sposobem skutecznej ochrony ludzkiego życia przed niesprawiedliwym napastnikiem."\nI nastepnym razem podpisz sie proszę.\nRrruda 27 czerwca 2015 20:59\nludzie zanim osądzicie spróbujcie wczuć się w czyjąś sytuację.\ni to mnie w naszym debilnym narodzie wkurza. ludzie są jak psy. zeżrą. tym bardziej że nie znają sytuacji. poczytają piąte przez dziesiąte resztę sobie dośpiewają.\nskąd wiecie jak tam było....jaka to była rodzina....jaka tam była sytuacja środowisko....do oceniania jesteście pierwsi\njak świat stoi takie rzeczy mają miejsce. z tym że dziś a sto lat temu to taka różnica że teraz mamy media że o tym się mówi i nagłaśnia.\nnigdy nikogo nie ocenię nim nie poznam jego sytuacji.\nMegi W 27 czerwca 2015 21:43\nZalozmy, ze byla w skrajnie złej sytuacji, nie miala co do gara wsadzić, zadnej rodziny, a partner życiowy ją tłukł.\nAle to nie usprawiedliwia wyrzucenia 3miesiecznego dziecka z 4piętra. Mogla oddac, zanieść do szpitala, zostawić u sasiadow,wezwac policje, ale nie do diaska wyrzucic przez okno. Gwalt na dziecku tez usprawiedliwisz,no bez jaj.\nRrruda 27 czerwca 2015 22:28\nNic nie usprawiedliwia takie rzeczy nie powinny mieć miejsca ale skoro mają czegoś tu brak. System mamy jaki mamy niewystarczające środki na pomoc dla rodzin w te trudnych sytuacjach zamiast tego wspieranie meneli gdzie faktycznie im to pozabierać dzieci i uniemożliwić płodzenie. Brak pomocy psychologicznej dla matek z problemem depresji poporodowej. Brak odpowiedniej edukacji seskualnej dla młodzieży trudna dostępność i zbyt "kościelne" podejście do antykoncepcji i pigułek po. Czegos brakło nie było odpowiedniej reakcji i doszło do tragedii...\nRrruda 27 czerwca 2015 22:31\nI jeszcze jedno.........istotnie zdanie twojego konentarza było kompletnie nie na miejscu........ Podstawowe pytanie CZY JA KOGOKOLWIEK USPRAWIEDLIWIAM ??????????///\nBasia De 27 czerwca 2015 23:06\nKobieta jest skończona. Dziecka się pozbyła, ale napiętnowanie w pudle ma gwarantowane, tam szczególnie gnębi się dzieciobójczynie.\nIlona S. 29 czerwca 2015 14:38\nMoże i depresja, jakaś nieporadność ale zgadzam się....to straszne co zrobiła i uważam że nie każda kobieta która ma dziecko powinna je mieć. Nie ma co zwalać na system. Bo dziecko mogła zawsze oddać. Miłość matczyna nie zna granic, ale nie każda kobieta to czuje.\nAnonimowy 1 lipca 2015 08:27


Kotleciki Z Kalafiora I Brokuła - Smaker\nPrzepisy Smaker / kotleciki z kalafiora i brokuła\nPrzepisy na temat: kotleciki z kalafiora i brokuła\n.... Jeśli podczas wspólnego posiłku będziesz z apetytem jadła kalafiora czy groszek, brzdąc prędzej czy później pójdzie w twoje ślady. Mieszaj i miksuj Jeśli brzdąc nie toleruje warzyw w całości(...) sposoby. Jeśli maluch nie lubi gotowanych, podaj mu je zapieczone w cieście naleśnikowym. Tak przygotowane różyczki kalafiora i brokułów na pewno zrobią na brzdącu wrażenie. Dziecko przepada za...\n...betakaroten zawarty w marchewce, dyni czy brokułach, zawsze serwuj je z dodatkiem masła, a pomidory, sałatę czy paprykę skrapiaj oliwą. Z kolei aby poprawić przyswajanie żelaza z mięsa, serwuj je...\nArtykuły na temat: kotleciki z kalafiora i brokuła\n...warzywna Składniki na 4 porcje: 1 brokuł, 1/2 kalafiora, 4-6 małych marchewek lub 25 dag mrożonych marchewek miniaturowych, 1/2 litra mleka, 3 żółtka, 4-6 łyżek tartego żółtego sera, 2 łyżki masła(...) z posiekanymi orzechami i oregano, przyprawić do smaku. Plasterki cukinii posypać serem, zwinąć w roladki, ułożyć w żaroodpornym naczyniu. Skropić lekko oliwą, piec (180°C) ok. 30 minut. Kotleciki...\nzupa z jabłkiem


Duży serwis internetowy WKatowicach.eu ruszy na początku roku – Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach\nStrona głównaAktualnościDuży serwis internetowy WKatowicach.eu ruszy na początku roku\n3 grudnia 2021 Aktualności, Dziennikarze o sobie, Z rynku mediów\nWKatowicach.eu – tak będzie się nazywał nowy portal informacyjny na Śląsku stworzony przez Katowicką Agencję Wydawniczą, spółkę powołaną przez miasto Katowice – dowiedział się Press.pl. Na czele portalu stanie Kamil Zatoński, dotąd w Radiu Piekary, a w zespole znajdą się byli dziennikarze „Dziennika Zachodniego”.\nPortal WKatowicach.eu ruszy na początku roku. Jest już gotowy projekt redakcyjny, dopięte są też kwestie technologiczne. W serwisie mają się pojawiać informacje nie tylko z miasta, ale i całego regionu. Na czele redakcji stanął Kamil Zatoński, który wcześniej był reporterem i redaktorem naczelnym portalu Radia Piekary. Pracował też dla TVP 3 Katowice i telewizji Nowa TV. W zespole będzie m.in. Olga Krzyżyk, która przez ponad sześć lat pisała dla „Dziennika Zachodniego”, a także Kacper Jurkiewicz, który też odszedł z „DZ”. Portal zamierza postawić na wideo i podcasty, dlatego w zespole znalazł się Grzegorz Bargieła, również pozyskany z „Dziennika Zachodniego” szef studia wideo „DZ”. Redakcja będzie współpracować z blogerką i podcasterką „Marta Czyta”, czyli Martą Paluch.\n– Ostatnie miesiące minęły na tworzeniu portalu i badaniu rynku. Bardzo się cieszę, że będę mógł tworzyć serwis z ludźmi, którzy cenią sobie uczciwość i rzetelność – mówi Kamil Zatoński, redaktor naczelny WKatowicach.eu. – Bo przede wszystkim będziemy stawiać na jakość materiałów. Tworzymy już mobilne studio, jakiego jeszcze w województwie śląskim nie było. – Zapewnienie o obiektywizmie dziennikarskim i stawianie na jakościowe materiały – to skłoniło mnie do rozpoczęcia pracy w tym serwisie – dodaje Olga Krzyżyk, dziennikarka i wydawczyni w katowickim serwisie.


Kogucia rzeczywistość - Mistrzowie Polski\n27. sezon Premier League rozpocznie się za 4 dni. W codziennym cyklu czas na ostatniego przedstawiciela czołowej szóstki, który poprzednią kampanię zakończył na 3. miejscu. Jest to oczywiście Tottenham, który trzeci raz z rzędu zakwalifikował się do Ligi Mistrzów. Koguty niedługo przeprowadzą się na nowiutki stadion i chcą utrzymać stabilizację sportową. Na co stać drużynę wobec braku wzmocnień?\n4 lata pracy Mauricio Pochettino, to symbol progresu i okres, w którym z jego ekipą liczył się każdy. Agresja, intensywność i narzucanie rywalowi swojego stylu gry. Z tego słynął klub z północnego Londynu, który był jednocześnie jednym z najmłodszych zespołów w lidze. Mimo mniejszych zasobów finansowych dzielnie walczył i wielokrotnie wygrywał z przeciwnikami, którzy wydawali krocie na transfery. Udawało się to dzięki kilku czynnikom.\nKadra Tottenhamu weszła na wyższy poziom, a zawodnicy pokroju Eriksena czy Kane’a stali się liderami nie tylko swoich formacji, ale i całej grupy. Argentyński szkoleniowiec potrafił utrzymać wśród swoich podopiecznych motywację i koncentrację, a dodatkowo przekonać, że nadejdzie czas zdobywania trofeów. Ci, w większości, chcieli dla niego grać i „znosili” niższą płacę niż potencjalne zarobki w bogatszych klubach.\nByło jednak coś jeszcze. Kto wie, czy nie coś kluczowego. Pochettino ma zdolność wyciskania maksimum z danych mu zasobów. Czytaj: maksimum, a czasem nawet więcej, z posiadanej kadry. Jasne, nie może narzekać. Ma w końcu kilku zawodników klasy światowej oraz graczy z potencjałem, by ten poziom osiągnąć. Poszczególne drużyny na przestrzeni ostatnich lat wyglądały jednak na papierze lepiej.\nNie oszukujmy się, Koguty nigdy nie były królem polowań na rynku transferowym. Nie przeszkadzało im to jednak w osiąganiu bardzo dobrych wyników sportowych. Działo się tak przede wszystkim dzięki temu, iż zatrzymywali niemal wszystkich kluczowych zawodników. Wyjątkiem okazał się jedynie Walker, który rok temu wybrał Manchester City. By jednak w końcu skutecznie powalczyć o trofea potrzebne są wzmocnienia. Tych w kończącym się okienku brak.\nNie może to dziwić z uwagi na wciąż budujący się nowy obiekt. Lata posuchy z tego samego powodu przeżył przecież odwieczny rywal Tottenhamu – Arsenal. Nie może jednak również dziwić frustracja Pochettino, który przekonuje, że potrzebuje nowych graczy, a od którego zaraz wymagać się będzie jak najlepszych wyników. A nie oszukujmy się, reszta stawki się zbroi i po cichu ucieka.\nDo klubu nikt, poza powracającym z wypożyczenia Janssenem, nie przyszedł. Zero nowych twarzy, zero powiewu świeżości. To, co z pewnością cieszy, to fakt, iż jednocześnie nikt nie odszedł. Dodatkowo Harry Kane przedłużył swój kontrakt do 2024 roku i mimo zainteresowania topowych europejskich drużyn wiąże swoją przyszłość z Kogutami.\nWydawałoby się, że taki stan rzeczy nie byłby zły. Stabilna, ograna kadra, to w wielu przypadkach plus. Biorąc jednak pod uwagę zakończony mundial, po którym spora liczba zawodników Tottenhamu potrzebowała i nadal potrzebuje odpoczynku, brak nowych sił może okazać się bolesny. Dodatkowo gra na kilku frontach wymaga szerokiej, wyrównanej kadry, a jednym z częstszych zarzutów kierowanych w stronę Londyńczyków jest brak wartościowych zmienników, którzy daliby impuls z ławki lub pozwoliliby podstawowym graczom na częstszą regenerację.\nBrak kluczowych jednostek nieco odbił się na przedsezonowych sparingach. Z naciskiem na nieco, gdyż udało się pokonać Romę oraz Milan, a porażka po rzutach karnych z Barceloną to nie wstyd. Wszystko przykryło jednak niepowodzenie w starciu z Gironą, a raczej jego rozmiar – 1:4. Wzmogło to dyskusje i rozmyślania na temat szans na sukces w nadchodzącym sezonie.\nMoim zdaniem Koguty uplasują się ostatecznie w pierwszej czwórce. Ich potencjał kadrowy wciąż może imponować i zapewnić udział w kolejnej edycji Ligi Mistrzów. Pytanie, co z innymi rozgrywkami? Na Starym Kontynencie nie daję im większych szans na dojście do decydujących faz. Wszystko zależy jednak od losowania. Jeśli chodzi o puchary krajowe, to nigdy nie są one priorytetem, lecz zawsze miłym dodatkiem. Tym bardziej, kiedy ostatnie trofeum trafiło do klubowej gabloty ponad dekadę temu.\nPoprzedni wpisDrugi po Judaszu, czy najbardziej niedoceniony zawodnik?\nNastępny wpisWzmocnienie ataku i obrony Rossonerich