Indeks strachu [Robert Harris] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00159 005731 22568032 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-7659-490-3 Data wydania: 2013-09-04\nTytuł oryginału: THE FEAR INDEX Copyright © Robert Harris 2011 All rights reserved Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2012 Polish translation copyright © Magdalena Słysz 2012 Redakcja: Ewa Pawłowska Konsultacja: dr hab. Krzysztof Borowski, Szkoła Główna Handlowa Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz ISBN 978-83-7659-490-3 Wydawca WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa www.wydawnictwoalbatros.com 2012. Wydanie elektroniczne Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom. Skład wersji elektronicznej: Virtualo Sp. z o. o.\nSpis treści Dedykacja Podziękowania 1 2 Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nMojej rodzinie, Gillowi, Holly, Charliemu, Matildzie, Samowi\nPodziękowania Chciałbym podziękować tym wszystkim, którzy, dzieląc się szczodrze swoją wiedzą, umożliwili mi napisanie tej książki: przede wszystkim Neville’owi Quie z Citi, który udzielił mi wielu pomocnych rad i wprowadził poprawki, a także, razem z Cameron Small, cierpliwie pomagał mi przebrnąć przez labirynt zagadnień giełdowych, zasad krótkiej sprzedaży i handlu opcjami; Charlesowi Scottowi, dawniej z Morgan Stanley, który omówił ze mną pomysł, przeczytał maszynopis powieści i przedstawił mnie Andre Sternowi z Oxford Asset Management, Elemu Ledermanowi, byłemu prezesowi Turquoise, i Davidowi Keetly’emu oraz Johnowi Mansellowi z Polar Capital Alva Fund; wszyscy oni wnieśli bardzo pożyteczne uwagi; Ledzie Bradze, Mike’owi Plattowi, Pawlowi Lewickiemu i zespołowi z BlueCrest za ich gościnność i za to, że pozwolili mi przez jeden dzień obserwować ich w akcji; Christianowi Holzerowi za rady dotyczące VIX-a; Lucie Chaumeton za weryfikację faktów; Philippe’owi Jabre’owi z Jabre Capital Partners SA za to, że wprowadził mnie w zagadnienia rynków finansowych; doktorowi łanowi Birdowi, szefowi Large Hadron Collider Computing Grid Project, za dwukrotne oprowadzenie po CERN-ie z lat dziewięćdziesiątych minionego stulecia; Ariane Koek, Jamesowi Gilliesowi, Christine Sutton i Barbarze Warmbein z CERN Press Office; doktorowi Bryanowi Lynnowi, fizykowi, który pracował zarówno w Merrill Lynch, jak i CERN-ie, i który uprzejmie podzielił się ze mną swoimi doświadczeniami z pracy w tych dwóch odmiennych światach; Jeanowi-Philippe’owi Brandtowi z policji genewskiej za to, że oprowadził mnie po mieście i udzielał odpowiedzi na pytania dotyczące procedur policyjnych; doktorowi Stephenowi Goldingowi, radiologowi z John Radcliffe Hospital w Oksfordzie, za informacje na temat sposobów prześwietlania ludzkiego mózgu i skontaktowanie mnie z profesorem Christophem Beckerem i doktor Minervą Becker, którzy z kolei oprowadzili mnie po oddziale radiologicznym genewskiego University Hospital. Nikt z nich, oczywiście, nie odpowiada za błędy rzeczowe, mylne informacje i gotyckie wytwory fantazji, które zaraz nastąpią. Wreszcie specjalne podziękowania dla Angeli Palmer, która wielkodusznie pozwoliła mi zapożyczyć koncepcję swoich niezwykłych dzieł i przypisać ją Gabrielle Hoffmann (oryginały można obejrzeć na stronie www.angelaspalmer.com), jak również Paulowi Greengrassowi za mądre rady, przyjaźń i za to, że dzielił się ze mną aktualnymi informacjami giełdowymi. Robert Harris, 11.07.11\n1 Ucz się ode mnie, jeśli już nie przez moje wskazania, to przynajmniej na moim przykładzie, jakie niebezpieczeństwo niesie z sobą zdobyta wiedza i o ile więcej szczęśliwy jest ten, dla kogo jego miasto rodzinne stanowi cały świat, niż ten, który dąży do tego, aby stać się większym, niż mu to wyznaczają jego przyrodzone zdolności. Mary Shelley, Frankenstein (1818), przekład Henryka Goldmanna, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1989 Doktor Alexander Hoffmann siedział przy kominku w swoim gabinecie w Genewie i przerzucał strony pierwszego wydania O wyrazie uczuć u człowieka i zwierząt Karola Darwina. Nisko nad jego ramieniem znajdowała się przegubowa lampa stołowa, a w popielniczce obok leżało wypalone do połowy cygaro, już zimne. Wiktoriański zegar stojący wybił w holu północ, ale Hoffmann tego nie słyszał. Nie zauważył też, że ogień już prawie wygasł. Całą swoją niezwykłą zdolność koncentracji skupił na książce. Wiedział, że została wydana w Londynie w roku 1872 przez oficynę John Murray & Co. w nakładzie siedmiu tysięcy egzemplarzy. Wydrukowano ją w dwóch rzutach. Wiadomo mu było ponadto, że w dodruku wprowadzono literówkę – na stronie dwieście ósmej zamiast that widniało „htat”. Ponieważ trzymany przez niego tom nie zawierał tego błędu, musiał pochodzić z pierwszego rzutu, co znacznie podnosiło jego wartość. Hoffmann obrócił go i przyjrzał się grzbietowi. Oprawa została wykonana z zielonego płótna, miała złote tłoczone litery, a grzbiet tylko lekko wystrzępił się na końcach. Wśród bibliofilów uznano by, że egzemplarz jest w dobrym stanie, i prawdopodobnie wyceniono by go na jakieś piętnaście tysięcy dolarów. Kiedy tego wieczoru wrócił z pracy do domu, tuż po dziesiątej, zaraz po zamknięciu nowojorskich rynków, książka już na niego czekała. Ale najdziwniejsze było to, że choć kolekcjonował pierwsze wydania dzieł naukowych, szukał właśnie tego i zamierzał je kupić, wcale go nie zamówił. W pierwszej chwili pomyślał, że to prezent od żony, ale ona zaprzeczyła. Początkowo jej nie uwierzył, chodził za nią po kuchni, gdy nakrywała do stołu, i pokazywał jej książkę. – Chcesz mi wmówić, że nie tyją dla mnie kupiłaś? – Tak, Alex. Przykro mi. Ale to nie ja. Co mogę powiedzieć? Może masz cichą wielbicielkę. – Jesteś pewna? Nie mamy rocznicy ślubu ani czegoś takiego? Nie zapomniałem kupić ci prezentu? – Na litość boską, nie ja ją kupiłam, rozumiesz?! W paczce nie było żadnej informacji z wyjątkiem ulotki reklamowej holenderskiego antykwariatu o treści: „Rosengaarden & Nijenhuise, antykwaryczne dzieła naukowe i medyczne. Rok założenia 1911. Prinsengracht 227, 1016 HN Amsterdam, Holandia”. Hoffmann nacisnął pedał kosza na śmieci i wyjął bąbelkowe opakowanie oraz gruby brązowy papier. Spojrzał na wydrukowaną naklejkę z dokładnym adresem: „Dr Alexander Hoffmann, Villa Clairmont, 79 Chemin de Ruth, 1223 Cologny, Genewa, Szwajcaria”. Przesyłka została wysłana poprzedniego dnia, pocztą kurierską. Po kolacji – zapiekance rybnej z zieloną sałatą, przyrządzonej przez ich gospodynię przed wyjściem do domu – Gabrielle została w kuchni, żeby na wszelki wypadek zadzwonić jeszcze w kilka miejsc w związku z otwarciem następnego dnia swojej wystawy, a on wycofał się z tajemniczą książką do gabinetu. Godzinę później, gdy Gabrielle wetknęła głowę za drzwi, aby mu powiedzieć, że idzie do łóżka, wciąż był pogrążony w lekturze. – Nie kładź się zbyt późno – poprosiła. – Zaczekam na ciebie. Nie odpowiedział. Żona stała chwilę w progu i patrzyła na niego. Jak na czterdziestodwulatka wciąż wyglądał całkiem młodo, zresztą zawsze był przystojniejszy, niż sądził – według niej ta cecha była u mężczyzny równie atrakcyjna, co rzadka. U niego nie wynikało to jednak ze skromności, uświadomiła sobie. Wręcz przeciwnie – był w najwyższym stopniu obojętny na wszystko, co nie pociągało go intelektualnie, i ten rys osobowości zyskał mu u jej przyjaciółek opinię nieznośnego grubianina – co też jej się podobało. Jego nienaturalnie chłopięca, typowo amerykańska twarz nachylała się teraz nad książką, a okulary były odsunięte na czubek głowy z jasnobrązowymi włosami; szkła, w których nagle odbił się ogień na kominku, jakby błysnęły ostrzegawczo. Gabrielle znała męża zbyt dobrze, żeby mu przerwać. Westchnęła więc i poszła na górę. Hoffmann od lat wiedział, że O wyrazie uczuć u człowieka i zwierząt było jedną z pierwszych książek ze zdjęciami, ale nigdy wcześniej ich nie widział. Monochromatyczne fotografie przedstawiały modeli wiktoriańskich malarzy oraz pensjonariuszy domu dla obłąkanych z hrabstwa Surrey w różnych stanach emocjonalnych – w cierpieniu, rozpaczy, radości, buncie, strachu – bo praca ta miała być studium homo sapiens jako zwierzęcia, ze wszystkimi jego instynktownymi reakcjami, bez maski będącej efektem socjalizacji. Urodzeni na tyle późno w stuleciu nauki, żeby mogli zostać sfotografowani, ludzie ci ukazywali rozbiegane oczy i krzywe zęby, które nadawały im wygląd przebiegłych, przesądnych chłopów z czasów średniowiecza. Przypomnieli Hoffmannowi koszmar z dzieciństwa – dorosłych z dawnych bajek, którzy mogą przyjść nocą do pokoju dziecka, porwać je z łóżka i uprowadzić głęboko w las. Niepokoiło go jeszcze jedno. Ulotka reklamowa antykwariatu była wetknięta między strony poświęcone strachowi, jakby nadawca specjalnie chciał zwrócić jego uwagę na fragment: Człowiek owładnięty strachem najpierw staje jak skamieniały, bez ruchu i bez tchu, albo przykuca, jakby instynktownie chciał ujść przed obserwacją. Serce bije mu szybko i mocno, kołacze i tłucze się o żebra…1. Hoffmann, gdy myślał, miał zwyczaj przekrzywiać głowę na bok i patrzeć w dal. Teraz też to zrobił. Czy to zbieg okoliczności? Tak, stwierdził, na pewno. Z drugiej jednak strony, fizjologiczne objawy strachu miały tak bezpośredni związek z VIXAL-em 4, systemem transakcyjnym, nad którym obecnie pracował, że wydało mu się to uderzające. Ale przecież VIXAL 4 był ściśle tajnym projektem, wiedzieli o nim tylko członkowie zespołu, i chociaż przezornie dobrze im płacił – dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów stanowiło pensję początkową, z dodatkami w postaci premii – było mało prawdopodobne, aby którykolwiek z nich wydał piętnaście tysięcy, żeby kupić mu prezent, i to jeszcze anonimowo. Jedyną osobą, która mogła sobie na to pozwolić, która wiedziała o projekcie i potraktowałaby to jako żart – jeśli faktycznie to miało być kosztownym żartem – był jego wspólnik w interesach Hugo Quarry, więc Hoffmann zadzwonił do niego, nie myśląc o tym, że może pora jest niewłaściwa. – Cześć, Alex. Jak leci? – Jeżeli Quarry dostrzegł coś dziwnego w telefonie po północy, doskonałe maniery nigdy nie pozwoliłyby mu się z tym zdradzić. Poza tym znał zwyczaje Hoffmanna, „szalonego naukowca”, jak go nazywał – i to zarówno w oczy, jak i za plecami, bo jego urok polegał między innymi na tym, że odnosił się do każdego zawsze tak samo, oficjalnie czy nieoficjalnie. Hoffmann, który wciąż czytał opis strachu, odparł z roztargnieniem: – Cześć. Czy to ty kupiłeś mi książkę? – Nie sądzę, stary przyjacielu. A dlaczego pytasz? Miałem kupić? – Ktoś dzisiaj przysłał mi pierwsze wydanie Darwina i nie wiem kto. – To chyba droga rzecz. – Owszem. Pomyślałem, że to może ty, bo wiesz, że Darwin ma kluczowe znaczenie dla VIXAL-a. – Obawiam się, że to nie ja. Może któryś klient? Chciał ci podziękować i zapomniał dołączyć bilecik? Bóg wie, Alex, że dzięki nam zarobili mnóstwo pieniędzy. – Uhm, może. Dobra. Przepraszam, że zawracam ci głowę. – Nie ma sprawy. Do zobaczenia rano. Jutro wielki dzień. A właściwie dzisiaj. Powinieneś być już w łóżku. – Jasne. Idę spać. Branoc. Gdy strach osiąga najwyższy poziom, rozlega się straszliwy krzyk przerażenia. Na skórze występują krople potu. Wszystkie mięśnie ciała się rozluźniają. Wkrótce następuje skrajne wyczerpanie i słabną zdolności umysłowe. Reagują jelita. Zwieracz przestaje działać i nie jest w stanie utrzymać ich zawartości… Hoffmann podsunął książkę pod nos i powąchał. Poczuł zapach skóry, bibliotecznego kurzu i dymu z cygara, tak silny, że niemal poczuł jego smak, z ledwie wyczuwalną chemiczną wonią – być może formaldehydu albo gazu węglowego. Skojarzyło mu się to z dziewiętnastowiecznym laboratorium lub aulą i przez chwilę ujrzał przed oczami palniki bunsenowskie na drewnianych ławach, buteleczki z kwasem i szkielet małpy. Włożył reklamówkę antykwariatu tam, gdzie tkwiła poprzednio, i ostrożnie zamknął książkę. Potem podszedł z nią do regału i delikatnie, dwoma palcami, zrobił dla niej miejsce między pierwszym wydaniem O pochodzeniu gatunków, które kupił na aukcji w Sotheby’s w Nowym Jorku za sto dwadzieścia pięć tysięcy dolarów, a oprawionym w skórę egzemplarzem O pochodzeniu człowieka, należącym kiedyś do Thomasa Henry’ego Huxleya. Później będzie usiłował sobie przypomnieć, co kolejno robił. Zajrzał do terminalu Bloomberga na swoim biurku, żeby sprawdzić ostatnie notowania w USA: indeksy Dow Jones, S&P 500 i NASDAQ poszły w dół. Wrócił do korespondencji e-mailowej z Susumu Takahashim, dealerem czuwającym nad pracą VIXAL-a 4 w godzinach nocnych, który poinformował go, że wszystko jest jak trzeba, i przypomniał mu, że tokijska giełda papierów wartościowych zostanie otwarta po trwającym trzy dni Złotym Tygodniu za niespełna dwie godziny. Na otwarciu na pewno wszystko pójdzie w dół, żeby nadrobić tygodniowe spadki notowań w Europie i Stanach Zjednoczonych. I była jeszcze jedna sprawa: VIXAL proponował krótką sprzedaż kolejnych udziałów Procter & Gamble o wartości trzech milionów dolarów po sześćdziesiąt dwa dolary za sztukę, dzięki czemu ich ogólna pozycja osiągnęłaby sześć milionów – była to duża transakcja: czy Hoffmann wyraża zgodę? Hoffmann odpisał „Okay”, odłożył niewypalone do końca cygaro, przykrył wylot kominka osłoną z cienkiej drucianej siatki i wyłączył światła w gabinecie. Zatrzymał się w holu, żeby sprawdzić, czy drzwi frontowe są zamknięte, a potem włączył alarm antywłamaniowy, wstukując czterocyfrowy kod: 1729. (Liczba ta padła kiedyś podczas rozmowy Godfreya Harolda Hardy’ego ze Srinivasą Ramanujanem w 1920 roku, kiedy to Hardy przyjechał taksówką o tym numerze do szpitala, aby odwiedzić umierającego kolegę, i poskarżył się, że to „nieciekawa liczba”, na co Ramanujan odparł: „Nie, Hardy! Ależ skąd! To bardzo piękna liczba. Najmniejsza liczba wyrażająca na dwa różne sposoby sumę dwóch sześcianów). Zostawił na dole tylko jedną zapaloną lampę – tego był pewny – a potem wspiął się po krętych białych marmurowych schodach do łazienki. Zdjął okulary, rozebrał się, umył, wyszorował zęby i włożył niebieską jedwabną piżamę. Nastawił budzik w telefonie komórkowym na wpół do siódmej i przy okazji odnotował, że było dwadzieścia minut po północy. W sypialni ze zdziwieniem zobaczył, że Gabrielle jeszcze nie śpi, leży w łóżku na plecach w czarnym jedwabnym kimonie. Na toaletce paliła się świeca zapachowa; gdyby nie ona, w pokoju byłoby ciemno. Gabrielle trzymała ręce pod głową, łokcie miała skierowane na boki, nogi skrzyżowane w kolanach. Jedna smukła blada stopa, z palcami pomalowanymi ciemnoczerwonym lakierem, zataczała niecierpliwie kółka w wonnym powietrzu. – O Boże – powiedział. – Zapomniałem o randce. – Nie przejmuj się. – Rozwiązała pasek przy kimonie i rozchyliła jedwabne poły, a potem wyciągnęła do męża ramiona. – Ja za to nigdy nie zapominam. * * * Około trzeciej pięćdziesiąt nad ranem Hoffmanna coś obudziło. Został wyrwany z głębokiego snu i gdy otworzył oczy, ujrzał niebiańskie oślepiające światło. Miało formę geometryczną, jak wykres, z cienkimi poziomymi liniami i szeroko rozstawionymi pionowymi kolumnami, choć bez żadnych liczb – sen matematyka, ale w gruncie rzeczy wcale nie sen, jak uświadomił sobie po kilku sekundach mrużenia oczu; raczej blask ośmiu pięćsetwatowych wolframowohalogenowych reflektorów systemu bezpieczeństwa, które biły prosto w zasłonięte okno – taką ilością energii można by oświetlić małe boisko piłkarskie; od dawna zamierzał wymienić te żarówki. Światła wyłączały się automatycznie po trzydziestu sekundach. Czekając na to, zaczął się zastanawiać, co mogło przerwać promienie podczerwieni, które przecinały ogród, i włączyć reflektory. To musiał być kot, pomyślał, albo lis, a może jakiś większy liść, który poruszył się na wietrze. Po kilku sekundach światła rzeczywiście zgasły i pokój znowu pogrążył się w ciemnościach. Ale Hoffmann już wybudził się ze snu. Sięgnął po telefon komórkowy. Był to specjalny model, produkowany dla funduszy hedgingowych, umożliwiający szyfrowanie poufnych rozmów telefonicznych i e-maili. Żeby nie budzić Gabrielle – nie znosiła, gdy to robił jeszcze bardziej niż jego palenia – włączył go pod kołdrą i szybko wszedł na stronę Profit & Loss, żeby sprawdzić notowania dalekowschodnie. Tak jak przewidywał, w Tokio, Singapurze i Sydney nastąpiły spadki, ale portfel zarządzany przez VIXAL 4 poszedł w górę o trzy dziesiąte procent, co oznaczało według jego obliczeń, że od pójścia do łóżka zarobił prawie trzy miliony dolarów. Zadowolony, wyłączył telefon, odłożył go na szafkę nocną i wtedy usłyszał hałas: stłumiony, trudny do zidentyfikowania, a jednak dziwnie niepokojący, jakby ktoś okrążał schody. Patrząc na małą czerwoną diodę czujnika dymu zainstalowanego u sufitu, ostrożnie wyciągnął ręce pod kołdrą w kierunku Gabrielle. Ostatnio, jeśli nie mogła zasnąć po seksie, miała zwyczaj schodzić do pracowni i malować. Przesunął palcami po ciepłych odkształceniach materaca, aż opuszkami trafił na jej biodro. W tej samej chwili Gabrielle wymamrotała coś niezrozumiale i odwróciła się w jego stronę, naciągając na ramiona kołdrę. Hałas rozległ się znowu. Hoffmann uniósł się na łokciach i wytężył słuch. To nie było nic określonego – od czasu do czasu lekki głuchy odgłos. Mógł go powodować system grzewczy albo drzwi miotające się pod wpływem przeciągu. Wtedy jeszcze Hoffmann się nie zaniepokoił. Rezydencja była strzeżona jak twierdza, zresztą między innymi właśnie dlatego kupił ją przed kilkoma tygodniami: miała nie tylko te reflektory, ale także trzymetrowej wysokości mur z potężnymi bramami sterowanymi elektronicznie, wzmocnione stalą drzwi frontowe z domofonem na szyfr, kuloodporne szyby we wszystkich oknach na parterze i rejestrujący ruch alarm antywłamaniowy, który Hoffmann włączył – był tego pewny – przed pójściem do łóżka. Prawdopodobieństwo, że intruz przedostał się przez te wszystkie zabezpieczenia, było nikłe. Poza tym Hoffmann był w dobrej formie fizycznej: już dawno zauważył, że wysoki poziom endorfin pozwala mu sprawniej myśleć. Ćwiczył. Uprawiał jogging. I teraz obudził się w nim atawistyczny instynkt, nakazujący bronić swojego terytorium. Wstał z łóżka, nie budząc Gabrielle, a następnie włożył okulary, szlafrok i kapcie. Po chwili wahania rozejrzał się dokoła w ciemnościach, ale stwierdził, że w pokoju nie ma nic, co mogłoby posłużyć jako broń. Wsunął komórkę do kieszeni i otworzył drzwi sypialni – najpierw tylko trochę, a potem szerzej. Zapalona lampa na dole rzucała przyćmione światło na schody. Przystanął na progu i zaczął nasłuchiwać. Ale hałas – jeśli w ogóle coś takiego było, bo nagle ogarnęły go wątpliwości – najwyraźniej ustał. Po minucie Hoffmann ruszył w stronę schodów i zaczął powoli po nich schodzić. Może był to efekt lektury Darwina tuż przed snem, ale idąc po schodach, zdał sobie sprawę, że z naukowym zacięciem mimowolnie rejestruje swoje fizyczne reakcje. Zaczął szybciej oddychać, a serce tak mu waliło w piersi, że było to wręcz nieprzyjemne odczucie. Włosy zjeżyły mu się jak sierść zwierzęcia. Wreszcie dotarł na parter. Rezydencja pochodziła z okresu belle époque, zbudowano ją w 1902 roku dla francuskiego przedsiębiorcy, który zbił majątek na uzyskiwaniu ropy naftowej z odpadów węglowych. Wnętrze zostało starannie urządzone przez poprzedniego właściciela, tak że do domu można się było od razu wprowadzić i pewnie dlatego Hoffmann nigdy nie czuł się w nim jak u siebie. Po lewej stronie miał wejście, a przed sobą drzwi do salonu. Korytarz po prawej prowadził w głąb budynku: do jadalni, kuchni, biblioteki i wiktoriańskiej cieplarni, w której Gabrielle urządziła swoją pracownię. Stał zupełnie nieruchomo, z podniesionymi jak do obrony rękami. Nie słyszał nic niepokojącego. Maleńkie czerwone oko czujnika wykrywającego ruch mrugało do niego z kąta holu. Uzmysłowił sobie, że jeśli nie będzie uważał, sam uruchomi alarm. W Cologny zdarzyło się to już dwukrotnie, odkąd się tu wprowadzili – wielkie domy wyły nerwowo zupełnie bez powodu za wysokimi murami porośniętymi bluszczem jak rozhisteryzowane bogate stare damy. Opuścił ręce i przeszedł przez hol do miejsca, gdzie na ścianie wisiał antyczny barometr. Wcisnął zapadkę i barometr usunął się w bok. Za nim krył się panel sterowania systemu alarmowego. Hoffmann wyciągnął prawą rękę i już miał palcem wskazującym wystukać kod, aby wyłączyć system, gdy nagle coś sobie uświadomił. Alarm był wyłączony. Jego palec zawisł w powietrzu, podczas gdy mózg gorączkowo szukał racjonalnego wyjaśnienia. Może jednak Gabrielle zeszła na parter, wyłączyła system i zapomniała go potem włączyć przed powrotem do łóżka. Albo prawdopodobnie on sam zapomniał go włączyć. Albo system się po prostu zepsuł. Hoffmann bardzo powoli odwrócił się w lewo, żeby obejrzeć drzwi frontowe. Pokrywająca je czarna błyszcząca farba lśniła w świetle lampy. Wydawały się dobrze zamknięte i nie było na nich widać śladów włamania. Tak jak alarm stanowiły najnowszy model myśli technicznej i również były otwierane elektronicznie, za pomocą kodu. Hoffmann obejrzał się przez ramię i obrzucił wzrokiem schody oraz korytarz odchodzący w głąb domu. Wszędzie cisza i spokój. Podszedł do drzwi. Wprowadził kod. W odpowiedzi zamki się odblokowały. Ujął ciężką mosiężną gałkę, przekręcił ją i wyszedł na pogrążony w mroku ganek. Księżyc, który wisiał nad atramentową połacią trawnika, przypominał srebrnobiały dysk, jakby mknący z dużą prędkością wśród sunących po niebie mas czarnych chmur. Cienie wysokich szumiących na wietrze jodeł, które zasłaniały dom od drogi, kołysały się i chwiały. Hoffmann zrobił kilka kroków na żwirowym podjeździe, ale wyszedł za daleko, przerwał promień podczerwieni emitowany przez czujniki ruchu i włączył reflektory przed frontem. Zalany światłem, drgnął nerwowo i znieruchomiał jak uciekający więzień. Podniósł dłoń, żeby osłonić oczy, i zwrócił twarz w stronę oświetlonego na żółto holu, a wtedy zauważył parę dużych czarnych butów ustawionych porządnie przy wejściu do domu, jakby ich właściciel nie chciał wnieść do środka błota albo przeszkadzać mieszkańcom. Buty nie należały do Hoffmanna i na pewno nie do Gabrielle. Dałby też głowę, że nie było ich tutaj, gdy sześć godzin wcześniej wrócił do domu. Patrząc na buty, wyjął telefon, niemal go wypuszczając, i zaczął wybierać 911, gdy przypomniał sobie, że jest w Szwajcarii, i zaczął od nowa; tym razem wystukał jednak 117. Rozległ się tylko jeden sygnał – telefon zadzwonił o trzeciej pięćdziesiąt dziewięć według wydziału policji genewskiej, która rejestruje wszystkie zgłoszenia i od razu je nagrywa. Ostro zgłosiła się kobieta: – Oui, police? Jej głos wydał się Hoffmannowi w tej ciszy bardzo głośny. I uświadomił mu, że gdy tak stoi w powodzi światła, jest dobrze widoczny ze wszystkich stron. Szybko więc przesunął się na lewo, poza zasięg wzroku każdego, kto obserwowałby go z holu, i jednocześnie podszedł pod dom, żeby się za nim ukryć. Przycisnął telefon do ust i powiedział szeptem: – J’ai un intrus sur ma propriété. Na taśmie jego głos brzmi spokojnie, nieprzekonująco, niemal mechanicznie. To głos człowieka, którego mózg – nawet bez udziału świadomości – koncentruje się przede wszystkim na przeżyciu. To wyraz strachu w czystej postaci. – Quelle est votre adresse, monsieur? Powiedział jej. Jednocześnie wciąż szedł wzdłuż fasady domu. Słyszał, jak palce kobiety stukają w klawiaturę. – Et votre nom? – Alexander Hoffmann – odparł szeptem. Reflektory zgasły. – Okay, monsieur Hoffmann. Restez la. Une voiture est en route. Rozłączyła się. Sam w ciemnościach, Hoffmann stanął za rogiem domu. W Szwajcarii było niezwykle zimno jak na pierwszy tydzień maja. Od Jeziora Lemańskiego wiał północno-wschodni wiatr. Hoffmann słyszał, jak fale rozbijają się o pobliskie molo, olinowanie uderza o metalowe maszty jachtów. Szczelniej otulił się szlafrokiem. Cały drżał z zimna. Musiał zacisnąć zęby, żeby nie dzwoniły o siebie. A jednak, o dziwo, nie czuł paniki. Zaczął odkrywać, że panika to coś zupełnie innego niż strach. Panika jest objawem załamania nerwowego, psychicznego, stratą cennej energii, podczas gdy strach to sam instynkt, źródło siły: zwierzę, które staje na tylnych łapach, które przejmuje kontrolę nad twoim mózgiem i mięśniami. Wciągnął w nozdrza powietrze i zerknął wzdłuż ściany domu w stronę jeziora. Gdzieś na tyłach domu na parterze paliło się światło. Jego blask efektownie oświetlał sąsiednie krzewy, tworząc z nich bajkową grotę. Odczekał pół minuty, a potem zaczął skradać się w jego kierunku, ostrożnie stąpając po rabacie z roślinami wieloletnimi, która biegła wzdłuż domu. Początkowo nie był pewny, z którego pomieszczenia dochodzi światło: nie zapuszczał się tam od czasu, gdy agent z agencji handlu nieruchomościami oprowadzał ich po budynku. Ale gdy podszedł bliżej, zorientował się, że to kuchnia, a kiedy pod nią stanął i wyjrzał zza ramy okiennej, zobaczył w środku postać mężczyzny. Był zwrócony do okna plecami. Stał przy wyspie kuchennej z granitowym blatem pośrodku pomieszczenia. Poruszał się bez pośpiechu. Wyjmował noże z bloku rzeźnickiego i ostrzył je na elektrycznej ostrzarce. Serce biło Hoffmannowi tak mocno, że niemal słyszał własny puls. Natychmiast pomyślał o Gabrielle: musi wydostać ją z domu, dopóki intruz jest zajęty w kuchni. Wydostać ją albo przynajmniej kazać jej zamknąć się w łazience do przyjazdu policji. Wciąż trzymał w ręce komórkę. Nie spuszczając intruza z oczu, wybrał numer żony. Chwilę później usłyszał, że dzwoni jej telefon – zbyt głośno i zbyt blisko, żeby mógł znajdować się na piętrze. Intruz natychmiast uniósł wzrok znad ostrzarki. Telefon Gabrielle leżał tam, gdzie go zostawiła, zanim poszła spać, na wielkim sosnowym stole w kuchni; jego ekran zaczął świecić, a różowy plastikowy pokrowiec wibrować na drewnianej powierzchni, aparat wyglądał jak egzotyczny żuk przewrócony na grzbiet. Włamywacz rozejrzał się szybko po kuchni i zlokalizował źródło dźwięku. Przez kilka długich sekund stał w miejscu. Potem, z tym samym wkurzającym spokojem, odłożył nóż – ulubiony nóż Hoffmanna, ten z długim cienkim ostrzem, które sprawdzało się szczególnie dobrze przy oddzielaniu mięsa od kości – i okrążył wyspę, zmierzając do stołu. Wtedy częściowo odwrócił się do okna i Hoffmann pierwszy raz mógł mu się przyjrzeć – łyse czoło z długimi cienkimi, siwymi na skroniach, przetłuszczonymi włosami ściągniętymi w kucyk; zapadnięte policzki; kilkudniowy zarost. Mężczyzna miał na sobie wyświechtany płaszcz z brązowej skóry. Wyglądał na podróżnika, kogoś, kto pracuje w cyrku albo jeździ służbowo na targi. Patrzył ze zdziwieniem na telefon, jakby widział coś takiego po raz pierwszy w życiu, potem go wziął, a po chwili wahania wcisnął „odbierz” i przystawił do ucha. Hoffmanna ogarnął morderczy gniew. Jego fala zalała go jak światło. Powiedział cicho: – Ty skurwysynie, wynoś się z mojego domu! – i z zadowoleniem zobaczył, że intruz wzdryga się z przerażenia jak szarpnięty z góry przez jakiś niewidoczny drut. Gwałtownie obrócił głowę – w lewo, w prawo, w lewo, w prawo – a potem jego wzrok spoczął na oknie. Na moment napotkał spojrzenie Hoffmanna, ale o tym nie wiedział, bo patrzył w ciemną szybę. Trudno by powiedzieć, który z nich był bardziej przestraszony. Nagle rzucił telefon na stół i z zaskakującą zręcznością rzucił się do drzwi. Hoffmann przeklął, odwrócił się i ruszył w kierunku, z którego przyszedł. Ślizgał się na grządkach i potykał – ciężko szło mu się w kapciach, z wykręconą nogą w kostce, a każdy jego oddech był jak szloch. Gdy doszedł do rogu, usłyszał trzaśnięcie drzwi frontowych. Uznał, że intruz wybiegł z domu i ucieka w stronę drogi. Ale nie; mijały sekundy, a mężczyzna się nie pojawiał. Musiał zamknąć się w środku. – O Boże – jęknął Hoffmann. – Boże, Boże. Popędził ku wejściu. Buty wciąż tam stały – z wywalonymi językami, stare, sfatygowane, wrogie. Gdy wprowadzał kod, trzęsły mu się ręce. Jednocześnie zaczął wołać Gabrielle, mimo że sypialnia znajdowała się po przeciwnej stronie domu i były niewielkie szanse, że żona go usłyszy. Zamki się odblokowały. Gwałtownie otworzył drzwi w ciemnościach. Lampa w holu była wyłączona. Przez chwilę stał zdyszany na stopniu i myślał o tym, jaki dystans ma do przebycia, kalkulował swoje szanse, a potem rzucił się ku schodom, wołając: – Gabrielle! Gabrielle! Był w połowie marmurowej podłogi holu, gdy nagle dom wokół niego jakby eksplodował, schody się zawaliły, płytki podłogowe uniosły, a ściany wystrzeliły na boki w noc.\n2 Jak ziarnko przeważające szalę, drobiazg zdecyduje, który osobnik przeżyje, a który zginie… Karol Darwin, O pochodzeniu gatunków (1859) Hoffmann nie pamiętał nic z tego, co działo się później – żadne myśli ani wizje nie nękały jego prawie nigdy bezczynnego umysłu – aż wreszcie jakby po długiej podróży zobaczył zarys lądu wyłaniający się z mgły, zaczął stopniowo odzyskiwać zmysły – poczuł lodowatą wodę spływającą po szyi, zimny ucisk na środku czaszki i ostry ból w głowie, usłyszał mechaniczne dzwonienie w uszach i wciągnął w nozdrza znajomy zapach kwiatowych, trochę mdlących perfum żony. Wtedy uświadomił sobie, że leży na boku z czymś miękkim pod policzkiem. Na jego ręce spoczywało coś ciężkiego. Otworzył oczy i kilka cali od twarzy zobaczył białą plastikową miskę; natychmiast do niej zwymiotował i poczuł kwaśny smak zapiekanki rybnej, którą jadł wieczorem. Zakrztusił się i zwymiotował ponownie. Miskę zabrano. Wtedy z kolei zaświecono mu jasnym światłem w każde z oczu. Wytarto mu nos i usta. Do ust chwilę później przyciśnięto szklankę z wodą. Jak dziecko najpierw ją odepchnął, a potem bez sprzeciwu wypił całą zawartość do dna. Kiedy skończył, znowu otworzył oczy i zmrużywszy je, rozejrzał się po świecie. Znajdował się w holu, leżał na podłodze, z plecami opartymi o ścianę. W oknie, jakby podczas nieustającego wyładowania elektrycznego, błyskało niebieskie światło wozu policyjnego; z radia dochodziła niezrozumiała wymiana zdań. Obok niego klęczała Gabrielle, która trzymała go za rękę. Uśmiechnęła się i uścisnęła jego palce. – Dzięki Bogu – westchnęła. Miała na sobie dżinsy i sweter. Podniósł się i oszołomiony rozejrzał dokoła. Ponieważ nie miał na nosie okularów, wszystko było lekko rozmazane: dwaj sanitariusze pochyleni nad skrzynką z błyszczącym sprzętem medycznym, dwaj żandarmi w mundurach, jeden przy drzwiach z hałaśliwym radiotelefonem przy pasku, drugi schodzący właśnie po schodach i trzeci mężczyzna, wyglądający na zmęczonego, dobrze po pięćdziesiątce, w ciemnoniebieskiej wiatrówce i białej koszuli z ciemnym krawatem, który przyglądał się Hoffmannowi obojętnym wzrokiem. Wszyscy z wyjątkiem Hoffmanna byli ubrani i nagle poczuł gwałtowną potrzebę, aby także coś na siebie włożyć. Ale kiedy próbował unieść się wyżej, stwierdził, że nie ma dość siły w rękach. Czaszkę przeszył mu ostry ból. Mężczyzna w ciemnym krawacie zaoferował: – Pomogę panu. – I podszedł do niego z wyciągniętą ręką. – Jean-Philippe Leclerc, inspektor genewskiego wydziału policji. Jeden z sanitariuszy wziął Hoffmanna za drugą rękę i obaj z inspektorem ostrożnie go dźwignęli z podłogi i postawili na nogi. Na pomalowanej kremową farbą ścianie, w miejscu, gdzie spoczywała jego głowa, pozostała nieregularna plama krwi. Krew była też na podłodze – rozmazana, jakby ktoś się na niej poślizgnął. Pod Hoffmannem ugięły się kolana. – Trzymam pana – uspokoił go Leclerc. – Proszę oddychać głęboko. I nie wykonywać gwałtownych ruchów. Gabrielle odezwała się z niepokojem: – Powinien pojechać do szpitala. – Karetka będzie tu za dziesięć minut – odparł sanitariusz. – Coś ją zatrzymało. – Może tam na nią zaczekamy? – zaproponował Leclerc. Otworzył drzwi do zimnego salonu. Gdy Hoffmann został umieszczony w pozycji siedzącej na kanapie – nie chciał leżeć – przyklęknął przed nim sanitariusz. – Może mi pan powiedzieć, ile palców pokazuję? Hoffmann zapytał w odpowiedzi: – Czy mogę dostać… Jak to się mówi? Zapomniałem słowa. – Podniósł dłoń do oczu. – Potrzebuje okularów – wyjaśniła Gabrielle. – Tu są, kochanie. – Nałożyła mu je na nos i pocałowała go w czoło. – Spokojnie, nie denerwuj się, dobrze? – Widzi pan już moje palce? – powtórzył pytanie sanitariusz. Hoffmann policzył uważnie. Zanim odpowiedział, zwilżył językiem usta. – Trzy. – A teraz? – Cztery. – Musimy zmierzyć panu ciśnienie, monsieur. Hoffmann siedział spokojnie, gdy podwijano mu rękaw piżamy, mocowano plastikowy pas wokół bicepsa i nadmuchiwano. Końcówka stetoskopu, która dotknęła skóry, była zimna. Jego umysł powoli, stopniowo przestawiał się na dawny tryb funkcjonowania. Hoffmann metodycznie rejestrował poszczególne części pokoju: jasnożółte ściany, głębokie fotele i szezlongi obite białym jedwabiem, fortepian buduarowy Bechsteina, zegar w stylu Ludwika XV, tykający cicho na kominku, pejzaż Auerbacha w grafitowej tonacji. Na stoliku do kawy przed nim stał jeden z wczesnych autoportretów Gabrielle: sześcian o boku pół metra, złożony ze stu tafli szkła Mirogard, na których czarnym atramentem wprowadziła obraz swojego ciała uzyskany metodą rezonansu magnetycznego. W efekcie powstał dziwny trójwymiarowy obraz bezbronnej obcej istoty, jakby unoszącej się w powietrzu. Hoffmann przyjrzał się temu dziełu, jakby widział je po raz pierwszy. Coś powinien z związku z nim pamiętać? Ale co? Było to dla niego nowe doświadczenie – nie móc sobie przypomnieć czegoś natychmiast, w chwili gdy było mu to potrzebne. Gdy sanitariusz skończył badanie, Hoffmann zwrócił się do Gabrielle: – Masz na dziś jakieś plany? – W skupieniu zmarszczył czoło, próbując przezwyciężyć chaos w pamięci. – Już wiem – powiedział w końcu z ulgą. – Dziś otwarcie twojej wystawy. – Tak, ale możemy je odwołać. – Nie, w żadnym razie… to przecież twój pierwszy wernisaż. – Dobrze – stwierdził Leclerc, który przyglądał się Hoffmannowi z fotela. – Bardzo dobrze. Hoffmann powoli zwrócił głowę w jego stronę. Ten ruch wywołał kolejną falę bólu w jego czaszce. Popatrzył na Leclerca. – Dobrze? – Dobrze, że przypomina pan sobie różne rzeczy. – Inspektor pokazał wzniesiony kciuk. – Niech mi pan powie na przykład, jakie jest pańskie ostatnie wspomnienie z dzisiejszej nocy. Gabrielle wyraziła sprzeciw: – Myślę, że Alex powinien skonsultować się z lekarzem, zanim odpowie na jakiekolwiek pytania. Poza tym musi odpocząć. – Co zapamiętałem przed utratą przytomności? – Hoffmann zastanowił się z uwagą nad tym pytaniem, jakby to był problem matematyczny. – Chyba wchodziłem przez drzwi frontowe. On musiał zaczaić się za nimi, czekał tam na mnie. – On? Był tylko jeden człowiek? – Leclerc rozpiął suwak wiatrówki i z wysiłkiem wydobył z jakiejś głębokiej kieszeni notes, potem zmienił pozycję w fotelu i wyjął długopis. Przez cały ten czas patrzył na Hoffmanna zachęcająco. – Tak, z tego co wiem. Tylko jeden. – Hoffmann przyłożył dłoń do tyłu głowy. Jego palce dotknęły ciasno przylegającego bandaża. – Czym mnie uderzył? – Wszystko wskazuje na to, że gaśnicą. – Jezu. A jak długo byłem nieprzytomny? – Dwadzieścia pięć minut. – Tylko tyle? – Hoffmann miał wrażenie, jakby stracił świadomość na wiele godzin. Kiedy jednak spojrzał za okno, zobaczył, że jest jeszcze ciemno, a na zegarze w stylu Ludwika XV dopiero dochodziła piąta. – I krzyczałem do ciebie, żeby cię ostrzec – powiedział do Gabrielle. – To pamiętam. – Tak, rzeczywiście. Usłyszałam cię. Zeszłam do holu i znalazłam cię tam. Drzwi frontowe były otwarte. Zaraz potem przyjechała policja. Hoffmann znowu popatrzył na Leclerca. – Złapaliście go? – Niestety uciekł, zanim przybył patrol. – Leclerc zajrzał do notesu. – To dziwne. Wydaje się, że facet po prostu wszedł przez bramę i tak samo wyszedł. A jednak, jeśli dobrze rozumiem, żeby pokonać zarówno ją, jak i drzwi wejściowe, trzeba wprowadzić różne kody. Tak się zastanawiam… czy ten człowiek mógł skądś pana znać? Bo zakładam, że nie wpuścił go pan celowo? – Wcześniej nigdy w życiu go nie widziałem. – Aha. – Leclerc coś zanotował. – Dobrze mu się pan przyjrzał? – Był w kuchni. Zobaczyłem go przez okno. – Nie rozumiem. On był w środku, a pan na zewnątrz? – Tak. – Przepraszam… ale jak to możliwe? Początkowo z wahaniem, a potem coraz płynniej, w miarę jak wracały mu siła i pamięć, Hoffmann zrelacjonował kolejne wydarzenia: to, jak usłyszał hałas, zszedł do holu, odkrył, że alarm został wyłączony, otworzył drzwi, zobaczył parę butów, zauważył w oknie na parterze światło, obszedł dom i ujrzał przez okno intruza. – Może go pan opisać? – Leclerc notował pospiesznie, ledwie kończył jedną stronę, już rozpoczynał nową. – Alex… – poprosiła Gabrielle. – Wszystko w porządku, Gabby – odparł uspokajająco Hoffmann. – Musimy im pomóc złapać tego drania. – Przymknął powieki. Miał przed oczami wyraźny jego obraz – niemal zbyt wyraźny, jak wtedy, gdy zaglądał do jasno oświetlonej kuchni. –Był średniego wzrostu. Wyglądał podejrzanie. Po pięćdziesiątce. Pociągła twarz. Łysina na czubku głowy. Długie rzadkie siwe włosy, ściągnięte do tyłu i związane w kucyk. Miał na sobie skórzany płaszcz, a może kurtkę… tego nie pamiętam. – Nagle ogarnęły go wątpliwości. Urwał. Leclerc patrzył na niego i cierpliwie czekał na dalszy ciąg. – Powiedziałem, że nigdy wcześniej go nie widziałem, ale teraz, gdy się nad tym zastanawiam, nie jestem tego już tak pewny. Może jednak gdzieś go widziałem… przelotnie, na ulicy. Było w nim coś znajomego… – Nie dokończył. – Proszę mówić dalej – zachęcił go Leclerc. Hoffmann zamyślił się na chwilę, ale potem lekko pokręcił głową. – Nie. Nie mogę sobie przypomnieć. Przykro mi. Ale, szczerze mówiąc… choć nie chciałbym robić z tego afery… ostatnio mam dziwne wrażenie, że jestem obserwowany. – Nigdy mi o tym nie wspominałeś – zauważyła Gabrielle ze zdziwieniem. – Nie chciałem cię niepokoić. A poza tym to ani razu nie było nic konkretnego. – Być może dom był pod obserwacją od jakiegoś czasu – stwierdził Leclerc. – Albo pana śledzono. Mógł pan nieświadomie minąć tego człowieka na ulicy. Proszę się nie martwić. Powoli wszystko pan sobie przypomni. Co on robił w kuchni? Hoffmann zerknął na Gabrielle. Wahał się chwilę. – On… ostrzył noże. – Rany boskie! – Gabrielle podniosła rękę do ust. – Byłby pan w stanie go rozpoznać, gdyby zobaczył go pan ponownie? – O tak – odparł ponuro Hoffmann. – Może mi pan wierzyć. Leclerc postukał długopisem o notes. – Musimy sporządzić jego rysopis. – Wstał. – Przepraszam państwa na chwilę. – I wyszedł do holu. Hoffmann nagle poczuł się zbyt zmęczony, żeby kontynuować tę rozmowę. Zamknął oczy i oparł głowę na kanapie, a potem przypomniał sobie o swojej ranie. – Przepraszam. Pobrudzę meble. – Do diabła z meblami! Popatrzył na nią. Bez makijażu wyglądała trochę starzej, bezbronnie i – co widział po raz pierwszy – była mocno przestraszona. Poczuł gniew na włamywacza. Jednak udało mu się do niej uśmiechnąć. Początkowo pokręciła głową, ale potem – przelotnie i z wahaniem – odpowiedziała uśmiechem i przez chwilę pomyślał z nadzieją, że cała ta sprawa to nic poważnego: okaże się, że był to stary włóczęga, który znalazł kody dostępu na jakimś skrawku papieru w śmieciach gdzieś na ulicy, i pewnego dnia uśmieją się – z tego uderzenia w głowę gaśnicą!, jego śmiesznego bohaterstwa i jej niepokoju. Leclerc wrócił do salonu, niosąc dwie przezroczyste plastikowe torebki na dowody. – Znaleźliśmy to w kuchni – wyjaśnił i z westchnieniem usiadł na poprzednim miejscu. Uniósł torebki. W jednej znajdowały się kajdanki, a w drugiej coś, co wyglądało jak czarny skórzany kołnierz z przyczepioną piłeczką golfową. – Co to takiego? – zapytała Gabrielle. – Knebel – wyjaśnił Leclerc. – Nowy. Pewnie kupił go w sex-shopie. Takie rzeczy cieszą się dużą popularnością wśród zwolenników sadomaso. Przy odrobinie szczęścia znajdziemy sklep, z którego to pochodzi. – O mój Boże! – Gabrielle spojrzała na męża z przerażeniem. – Co on chciał nam zrobić? Hoffmannowi znowu zrobiło się słabo i zaschło mu w ustach. – Nie wiem. Porwać nas? – Nie można tego wykluczyć – przyznał Leclerc i rozejrzał się po salonie. – Jest pan bogatym człowiekiem, to oczywiste. Ale muszę powiedzieć, że w Genewie nie słyszy się o porwaniach. To praworządne miasto. Mogę zapytać pana o zawód? – Jestem fizykiem. – Fizyk. – Leclerc to zanotował. Potem pokiwał głową i uniósł brew. – Tego się nie spodziewałem. Anglik? – Amerykanin. – Żyd? – A co to, do diabła, ma do rzeczy?! – Proszę mi wybaczyć. Pańskie nazwisko… pytam, na wypadek gdyby w grę wchodził motyw rasistowski. – Nie, nie jestem Żydem. – A madame Hoffmann? – Jestem Angielką. – I od dawna mieszka pan w Szwajcarii, panie Hoffmann? – Od czternastu lat. – Znowu ogarnęło go zmęczenie. – Przyjechałem tu w latach dziewięćdziesiątych, żeby podjąć pracę w CERN-ie, przy Wielkim Zderzaczu Hadronów. I byłem tam zatrudniony przez sześć lat. – A teraz? – Prowadzę własną firmę. – Pod nazwą? – Hoffmann Investment Technologies. – Czym się ona zajmuje? – Czym się zajmuje? Zarabianiem pieniędzy. To fundusz hedgingowy. – Świetnie. „Zarabia pieniądze”. Jak długo pan tu mieszka? – Jak powiedziałem… czternaście lat. – Nie, miałem na myśli to miejsce… ten dom. – Och… – Spojrzał na Gabrielle z rezygnacją. – Dopiero miesiąc – odparła za niego. – Miesiąc? Zmienili państwo szyfry po wprowadzeniu się do domu? – Oczywiście. – A kto oprócz państwa zna kod systemu antywłamaniowego i tak dalej? – Nasza gospodyni – wyjaśniła Gabrielle. – Pokojówka. Ogrodnik. – I żadne z nich tu nie mieszka? – Nie. – A czy ktoś w pańskiej firmie zna te kody, panie Hoffmann? – Moja asystentka. – Hoffmann ściągnął brwi. Jak wolno pracował jego mózg: niczym zawirusowany komputer. – Och, i nasz konsultant do spraw bezpieczeństwa… sprawdził wszystko, zanim kupiliśmy ten dom. – Pamięta pan jego nazwisko? – Genoud. – Zastanawiał się przez chwilę. – Maurice Genoud. Leclerc szybko uniósł głowę. – W policji genewskiej pracował Maurice Genoud. Jeśli dobrze sobie przypominam, założył własną firmę ochroniarską. No, no. – Na jego zrezygnowanej twarzy pojawiło się zamyślenie. Wrócił do notowania. – Oczywiście, wszystkie te kody trzeba będzie natychmiast zmienić. Sugeruję, żeby nie zdradzali państwo nowych kodów swoim pracownikom, dopóki nie zostaną przez nas przesłuchani. W holu rozległ się brzęczyk. Hoffmann aż podskoczył. – To pewnie karetka pogotowia – domyśliła się Gabrielle. – Otworzę bramę. Gdy wyszła z pokoju, Hoffmann zapytał: – Przypuszczam, że wiadomość o tym incydencie dostanie się do prasy? – Czy to jakiś problem? – Wolałbym, żeby moje nazwisko nie pojawiało się w mediach. – Postaramy się zachować dyskrecję. Ma pan wrogów, panie Hoffmann? – Nie, nic mi o tym nie wiadomo. A z pewnością nie takich, którzy posunęliby się do czegoś takiego. – Jakiś bogaty inwestor. na przykład Rosjanin… który stracił pieniądze? – My nie tracimy pieniędzy. – Mimo to Hoffmann zaczął się zastanawiać, czy któryś z jego klientów mógłby maczać w tym palce. Ale nie: to było niemożliwe. – Czy pana zdaniem to bezpieczne, żebyśmy tu zostali? Gdy ten szaleniec chodzi na wolności? – Przez większość dnia będą tu nasi ludzie, a w nocy możemy mieć oko na dom… choćby wysłać radiowóz, żeby stał na drodze dojazdowej. Ale muszę powiedzieć, że zazwyczaj ludzie o pańskiej pozycji wprowadzają własne środki bezpieczeństwa. – Ma pan na myśli ochroniarzy? – Hoffmann się skrzywił. – Nie chcę tak żyć. – Niestety, taki dom jak ten zawsze przyciąga niepożądaną uwagę. A finansiści nie są szczególnie popularni w tych czasach, nawet w Szwajcarii. – Leclerc ponownie rozejrzał się wokół. – Mogę zapytać, ile pan za niego zapłacił? W normalnych okolicznościach Hoffmann powiedziałby mu, żeby sobie poszedł do diabła, ale nie miał siły. – Sześćdziesiąt milionów dolarów. – A niech mnie! – Leclerc boleśnie zacisnął usta. – Wie pan co? Nie stać mnie już na mieszkanie w Genewie. Przenieśliśmy się z żoną do domku przy granicy francuskiej, bo tam życie jest tańsze. Oczywiście to oznacza codziennie długie dojazdy do pracy, ale cóż. Z zewnątrz dobiegł warkot dieslowskiego silnika. Gabrielle wystawiła głowę za drzwi. – Przyjechał ambulans. Pójdę na górę i znajdę ci jakieś ubrania, które zabierzemy z sobą. Hoffmann próbował wstać. Leclerc podszedł, żeby mu pomóc, ale odprawił go machnięciem ręki. Szwajcarzy, pomyślał z goryczą: udają, że lubią cudzoziemców i chętnie ich u siebie przyjmują, a tak naprawdę nas nie znoszą. Co mnie to obchodzi, że ten facet mieszka we Francji? Podnosił się dwa razy, zanim wstał z kanapy; podczas trzeciej próby wreszcie stanął niepewnie na dywanie typu Aubusson. Szum, jaki poczuł w głowie, ponownie wywołał u niego mdłości. Leclerc tymczasem powiedział: – Mam nadzieję, że ten przykry incydent nie zniechęci pana do naszego pięknego kraju. Hoffmann nie był pewny, czy facet nie żartuje, jednak na twarzy inspektora malowała się całkowita powaga. – Ależ skąd. Razem wyszli do holu, Hoffmann uważał przesadnie, stawiając każdy krok, jak pijak, który stara się uchodzić za trzeźwego. W domu zapełniło się od ludzi ze służb udzielających pomocy w nagłych wypadkach. Przyjechali następni żandarmi, a także pracownicy pogotowia, mężczyzna i kobieta, którzy popychali nosze na kółkach. Patrząc na ich ciężkie uniformy, Hoffmann znowu poczuł się nagi i bezbronny, jak kaleka. Z ulgą zobaczył, że Gabrielle schodzi po schodach z jego płaszczem przeciwdeszczowym. Leclerc wziął go od niej i zarzucił mu na ramiona. Przy drzwiach Hoffmann zauważył gaśnicę, zapakowaną w plastikową torbę. Na sam jej widok poczuł przypływ bólu. Zapytał: – Zamierzacie sporządzić portret pamięciowy tego człowieka? – Być może. – Wobec tego chyba powinien pan coś zobaczyć. – Wróciło to do niego nagle, z mocą objawienia. Nie zważając na protesty ludzi z pogotowia, którzy nalegali, żeby się położył, odwrócił się i ruszył korytarzem do swojego gabinetu. Terminal Bloomberga na jego biurku był wciąż włączony. Kątem oka dostrzegł czerwone światełko. Niemal wszystkie notowania poszły w dół. Rynki dalekowschodnie krwawiły. Włączył światło i przeszukał regał, aż znalazł O wyrazie uczuć u człowieka i zwierząt. Ręce mu drżały z podniecenia. Przerzucił kartki. – O tutaj – powiedział i odwrócił się, żeby pokazać swoje odkrycie Leclercowi i Gabrielle. Postukał palcem w kartkę. – To człowiek, który mnie zaatakował. Wskazywał fotografię ilustrującą gniew – przedstawiała starego człowieka z szeroko otwartymi oczami i otwartymi bezzębnymi ustami. Do mięśni jego twarzy były podłączone elektrody, za pomocą których wielki francuski uczony, doktor Duchenne, specjalista w dziedzinie galwanoterapii, uzyskiwał pożądaną u pacjenta minę. Hoffmann wyczuł sceptycyzm inspektora i żony – nie, gorzej, ich konsternację. – Przepraszam – powiedział Leclerc ze zdziwieniem. – Chce nam pan powiedzieć, że to ten człowiek był w pańskim domu przed godziną? – Och Alex – jęknęła Gabrielle. – Oczywiście, nie mówię, że to był dosłownie on… ten człowiek nie żyje od ponad stu lat… mówię tylko, że tamten wyglądał bardzo podobnie. – Oboje patrzyli na niego z natężeniem. Sądzą, że oszalałem – pomyślał. Zaczerpnął powietrza. – Dobra. Tę książkę – zaczął wyjaśniać cierpliwie Leclercowi – dostarczono mi wczoraj, bez żadnego wyjaśnienia. Nie zamawiałem jej, rozumie pan? Nie wiem, kto mi ją przysłał. Może to przypadek. A musi pan przyznać, że sprawa jest dziwna: kilka godzin po nadejściu przesyłki jakiś człowiek… który wygląda jak wyjęty z niej żywcem… pojawia się w naszym domu, żeby na nas napaść. – Ani Leclerc, ani Gabrielle nic na to nie odpowiedzieli. – W każdym razie – zakończył – mówię tylko, że jeśli chcecie sporządzić portret pamięciowy włamywacza, powinniście zacząć od tego. – Dziękuję panu – powiedział Leclerc. – Będę to miał na względzie. Nastąpiła pauza.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Indeks_strachu-ebookRO/p39495i96591" target="_blank" title="Indeks strachu [Robert Harris] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Indeks strachu [Robert Harris] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Czego nie może zabraknąć w nowoczesnym zakładzie produkcyjnym? | Pewna Odpowiedź\nCzego nie może zabraknąć w nowoczesnym zakładzie produkcyjnym?\nOpublikowano przez Pewna Odpowiedź 8 stycznia 2021\nZakłady produkcyjne z reguły generują duże ilości ciepła. Wiele urządzeń pracuje dzień i noc bez przerwy, a także ilość wykorzystywanych pozostałych urządzeń przyczynia się do wzrostu temperatury w zakładach produkcyjnych. Aby zakłady przemysłowe mogły funkcjonować bez żadnych, nadmiernych przeciążeń, powinny mieć podstawowe wyposażenie. Mowa tu o klimatyzacjach montowanych we wszelkiego rodzaju fabrykach – zarówno tych małych, jak i dużych. Zorganizowanie i zaprojektowanie podstawowych, a także odpowiednich warunków pracy w zakładzie ma kluczowe znacznie w tej dziedzinie. Tak naprawdę każdy innowacyjny zakład produkcyjny oprócz świetnego wyposażenia maszynowego, powinien także skupić się na wygodzie pracowników. Przede wszystkim będzie to odpowiednia wentylacja – na której skupimy się w szczególności. Ma ona duży wpływ na zdrowie oraz bezpieczeństwo pracujących tam ludzi. Właściwe wymogi technologiczne narzucają w pewnych przypadkach zastosowanie klimatyzacji w przemyśle.\nJakie jest zadanie klimatyzatorów?\nGłówną funkcją klimatyzacji przemysłowych jest przede wszystkim zadbanie o stabilne parametry przepływu powietrza. Mowa tutaj o temperaturze oraz wilgotności, które mają znaczący wpływ na procesy produkcyjne i nie tylko. Branże, takie jak: przemysł cukierniczy, elektroniczny czy też papierniczy wymagają odpowiedniej temperatury, dlatego tak ważne jest zachowanie tych parametrów w bezpiecznych granicach.\nMontaż i dobór klimatyzacji\nOdpowiedni dobór i montaż klimatyzacji musi przede wszystkim opierać się na specyfice danego pomieszczenia. To od tego właśnie zależy, jaki system klimatyzacji zastosujemy na obiektach przemysłowych. Na pewno pod uwagę musimy wziąć przede wszystkim takie parametry jak: ochrona przed hałasem, czystość powietrza czy też bezpieczeństwo przeciwpożarowe, a także bezpieczeństwo ludzi. Pamiętajmy również o właściwym umieszczeniu centrali klimatyzacyjnej z łatwym dostępem. To bardzo ważny aspekt, szczególnie w przypadkach związanych z remontem czy awarią.\nKlimatyzacja zazwyczaj jest zbudowana z pojedynczych systemów lub też złożonych modułów. Wszystko zależy od wielkości strefy, w którym instalacja będzie pracować. Główne sektory klimatyzacyjne są zintegrowane z centralą wentylacyjną na halach produkcyjnych.\nKiedy mamy zamiar zaplanować instalację klimatyzacyjną należałoby skonsultować się ze specjalistami w tej dziedzinie. Warto zapoznać się chociażby z ofertą montażu klimatyzacji dostępną na stronie: https://clima-line.pl. W końcu bez tego nowoczesne zakłady nie miałyby racji bytu.


Dzisiaj jest: 10 grudnia 2018, Imieniny: Danieli, Bohdana, Julii Zadaj pytanie Burmistrzowi\nKomisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych-Dzielnicowy Zespół Wola\nKomisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych-Dzielnicowy Zespół Wola zaprasza:\n4 razy w miesiącu w poniedziałek w godz. 16.00– 17.30 przy ul. Żelazna 99, III piętro, pokój 303\ntel.: (+48) 22 443 57 56 ( czynny w godzinach pracy zespołu)\nDyżury członków Komisji:\ntel.: (+48) 22 443 57 56\nDo zadań Komisji należy m.in. wszczynanie postępowań o zobowiązanie do leczenia odwykowego na wniosek złożony przez zainteresowane osoby lub instytucje wobec osoby, która w związku z nadużywaniem alkoholu:\npowoduje rozkład życia rodzinnego\nuchyla się od obowiązku zaspakajania potrzeb rodziny\nsystematycznie zakłóca spokój lub porządek publiczny.\nZOBOWIĄZANIE DO LECZENIA ODWYKOWEGO - PYTANIA I ODPOWIEDZI:\nJaki jest cel sądowego zobowiązania osoby uzależnionej do podjęcia leczenia?\nCelem jest instytucjonalne motywowanie do podjęcia terapii uzależnienia, której rezultatem powinna być: abstynencja, uświadomienie sobie problemu z nadużywaniem alkoholu, uzyskanie wglądu w mechanizmy choroby.\nJakie są podstawy prawne zobowiązania do leczenia odwykowego?\nSą to artykuły od 24 do 36 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (z późniejszymi zmianami).\nJakie są powody, dla których sąd może orzec zobowiązanie do leczenia ?\nProcedurę wszczyna się wobec osoby, która poprzez nadużywanie alkoholu :\nPowoduje rozkład życia rodzinnego,\nUchyla się od obowiązku zaspakajania potrzeb rodziny,\nKto może złożyć wniosek o zobowiązanie do leczenia odwykowego?\nczłonkowie rodziny osoby uzależnionej lub jakakolwiek osoba fizyczna,\norganizacja lub instytucja.\nWnioski rozpatruje i kieruje do sądu Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. W Warszawie za pośrednictwem dzielnicowych Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Jest ich 18 i znajdują się w każdej dzielnicy. Wniosek składa się zgodnie z miejscem zamieszkana osoby zgłaszanej.\nKomisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych-Dzielnicowy Zespół Wola mieści się przy ul. Żelaznej 99, III piętro pokój 303 , 01-117 Warszawa\nTel. 22-443 57 56 (czynny tylko w godzinach pracy zespołu)\nPosiedzenia Zespołu odbywają się w poniedziałki w godzinach: 16.00-17.30, pokój nr 303\nKto podejmuje decyzję o skierowaniu osoby uzależnionej na leczenia?\nPostanowienie podejmuje Sąd Rejonowy w oparciu o opinię dwóch biegłych w trybie nieprocesowym. Nie ma ono charakteru wyroku sądowego, a jedynie zobowiązania do podjęcia leczenia.\nJak długo ważne jest postanowienie o zobowiązaniu do leczenia?\nPostanowienie jest ważne przez 2 lata od czasu jego wydania. W tym czasie osoba zobowiązana powinna poddać się leczeniu w placówce leczenia uzależnień (ambulatoryjnej lub stacjonarnej) zgodnie z postanowieniem sądu.\nNa czym polega „przymus” leczenia?\nNie ma on charakteru przymusu prawnego. Polega na przymusowym doprowadzeniu osoby uzależnionej:\nna badanie przez biegłego\nna rozprawę w sądzie\ndo zakładu leczniczego\nNie ma jednak możliwości prawnych ani organizacyjnych zatrzymania pacjenta w zakładzie lecznictwa odwykowego wbrew jego woli.\nWzór wniosku o zobowiązanie do leczenia odwykowego. (27.5 KB)\nZgłoszenie sprawy do KRPA-DZ (41 KB)


Bossowie: Darksiders - Brucevsky - 17 września 2015\nWojna ma jasno określony cel i zamierza go osiągnąć prostymi środkami. By spotkać się z odpowiedzialnym za całe zamieszanie Niszczycielem musi dostarczyć Samaelowi serca czterech Wybrańców. Oni jednak nie zamierzają się ich pozbywać, wszak dobrze żyje im się na pogrążonej w ruinie Ziemi. Różnica zdań musi prowadzić do konfrontacji. Dawno już nie spotkałem gry, w których rola bossów byłaby tak mocno zaznaczona w całej historii. Wokół kluczowych oponentów zbudowane są całe poziomy i to właśnie spotkania z nimi napędzają całą akcję. Mimo to trudno jednak zachwycać się głębią ich projektów. Ich przeszłość jest nieznana, a pobudki, jeśli już jakieś występują, są z reguły bardzo proste. Przeżyć i cieszyć się tym co jest.\nWojna nie przychodzi jednak prowadzić z nimi filozoficznych dysput, więc najważniejsze jest to jak wyglądają i jakie stanowią wyzwanie dla gracza. A w tej kwestii Tiamat, Griever, Stygian, Silitha czy Straga mają czym się wyróżniać. Każdy z nich mógłby śmiało stanowić odpowiedź sporej grupy osób na pytanie o największy senny koszmar. Gigantyczny czerw, podobny do nietoperza stwór, obrzydliwy owad czy odrażający pająk wielkości budynku jako pomysły na bossów nie zaskakują. Pod względem wykonania jednak na pewno dają się zapamiętać. Nie sposób traktować ich bez emocji , nie czuć do nich odrazy lub obawiać się ich siły przy pierwszym kontakcie. Pomaga w tym na pewno fakt, że twórcy skutecznie budują wokół nich odpowiednią atmosferę. Przykładem tego jest co rusz próbujący uprzykrzyć życie zbliżającemu się Wojnie Griever czy Tiamat, toczący gdzieś w tle działań głównego bohatera walkę z Gryfem.\nNa korzyść bossów dodatkowo działa fakt, że starcia z nimi są zaprojektowane pomysłowo i nie ograniczają się tylko do bezmyślnego mashowania przycisków ataku. A to trzeba wykorzystać nowo nabytą umiejętność, a to użyć fragmentu poziomu, a to znowu odczytywać wysyłane przez danego wroga sygnały i zaplanować konkretną strategię. Wszystko to sprawia, że jest trudno i interesująco.\nCo dziwne, najgorzej z całej tej zróżnicowanej palety bossów Darksiders wypada Niszczyciel. Finałowy przeciwnik nie wyróżnia się projektem, nie stanowi specjalnego wyzwania i nie robi nic, by zapisać się w historii gier. Ot smok jakich każdy z nas widział już wiele, który ma dość konwencjonalne ataki, ubogą taktykę i łatwe do rozszyfrowania słabe punkty. Po długiej podróży i spotkaniach z jego poplecznikami na pewno każdy miał nadzieję na więcej.\nI tak wygląda lepiej niż w Wiedźminie\nMimo kiepskiego występu lidera, bossowie Darksiders jako całość wypadają dobrze i solidnie wykonują swoją brudną robotę. Nie są może nowatorscy i niekonwencjonalni, ale za to dobrze wpasowują się w świat gry, potrafią rzucić wyzwanie i wzbudzić respekt. Jak się okazuje, nawet prosty projekt „ogromnego i odrażającego pająka”, jeśli jest odpowiednio zrobiony, może wywoływać odpowiednie wrażenie. Darksiders idealnie to potwierdza..\ngry na gameplay.plfelietonyboss (gry)PS3 / PlayStation 3fantastykapotwory


Luna i patronus - Galerie Zdjêæ - Harry-Potter.net.pl - Magiczny ¦wiat Harry'ego Pottera\nGalerie Zdjêæ > Fanart-hpnet > Luna i patronus << >>\nLuna oraz jej patronus zaj±c. Jest ona jedn± z moich ulubionych postaci lecz nie lubiê jej rysowaæ bo nigdy nie umiem odwzorowaæ jej marzycielskiej twarzy. Mam nadziejê, ¿e rysunek siê spodoba.\nWymiary: 1194 x 1444 piksele\nRzomiar Pliku: 368.85kB\nLiczba ods³on: 338\nlothien\tdnia 11.09.2019 13:17\nWow! ¦wietne wykonanie, i wszystko odwzorowane tak jak trzeba, a pierwsze co mi siê rzuci³o w oczy to te dzikie okulary Luny i te asymetryczne skarpetki, totalnie w jej stylu. Jedyne co mi siê nie podoba, to jej nogi.. nie wiem, czy mia³y byæ takie ¿eby zachowaæ proporcje tego modelu postaci, ale jak dla mnie s± trochê gruba¶ne ^^\nMikasa\tdnia 12.09.2019 21:05\nS³odziaszne Nie przepadam za tym stylem rysowania wielkich chiñskobajkowych oczu, ale tutaj jako¶ to wszystko pasuje i ma duszê. Bardzo przyjemny rysunek. Te ³ydy takie przypakowane trochê, haha.\nDziêki, ¿e dzielisz siê z nami talentem!\nKlaudia Lind\tdnia 16.09.2019 18:58\nJej jaki s³odki obrazek Ten zaj±czek jest przekochany, wygl±da rozkosznie! Luna te¿ jest niczego sobie, podobaj± mi siê jej okulary i strój. Ogólnie lubiê styl chibi, takie s³odkie kolory i weso³e postacie, wiêc poproszê wiêcej tego typu rysunków\nNie mogê jednak odpu¶ciæ komenatrza co do jej nóg, wygl±daj±...dziwnie Ale poza tym rysunek cud miód malina\nTakoizu\tdnia 20.09.2019 21:40\nOd razu jak zobaczy³am rysunek to wiedzia³am czyje to dzie³o! Kochana tak dawno nic Twojego nie komentowa³am, ¿e a¿ wstyd ale jestem pierwsz± i najwiêksz± fank± Twoich rysunków! Idealnie przedstawiona Luna!\nAneta02\tdnia 17.03.2020 15:05\nNieeeee, nie przemawia to do mnie. Faktycznie, praca piekna, ale bardzo nie podobaj± mi siê takie s³odkie rysunki, gdzie a¿ oczy bol±. Ale spokojniej, to tylko moje wynaturzenie\nCo jak co jednak króliczek czy tam zaj±czek urzek³. Cudowny i przeslodki w dobrym tego s³owa znaczeniu.\nA co do nóg... Troszkê nieproporcjonalnie, ale ca³okszta³t niez³y.\nania919\tdnia 23.03.2020 17:50\nFaktycznie brakuje jej marzycielskiego spojrzenia i u¶miechu. I ma strasznie grube nogi. Jednak rysunek s³odki . Te jej okulary, charakterystyczne dla niej fajnie rzucaj± siê w oczy. Podoba mi siê ta praca, ciekawie j± predstawi³a¶.


Urlop bezplatny - na jakich zasadach jest przyznawany | swiat-nawigacji.pl\nJak zdać egzamin Alkomat\nJeśli kiedykolwiek podejrzane o prowadzenie pod wpływem alkoholu, będzie najprawdopodobniej naciągnięta przez policję i poprosił, aby wykonać test Alkomat. Test ten określa poziom alkoholu w krwioobiegu, a pozwoli policji wiem, czy jesteś na granicy prawa. Jeśli masz ponad limit, zostanie aresztowany i oskarżony o prowadzenie pod wpływem alkoholu. Można odmówić podjęcia badań, ale jeśli nie, to może być przyznanie się do winy w niektórych stanach, a policja może być w stanie aresztować i zmusić do podania krwi lub moczu do bardziej dokładnego testu w więzieniu. Oczywiście, nie chcesz iść do więzienia w obu kierunkach. Jeśli piłeś i jazdy, czy istnieje sposób, jak zdać egzamin Alkomat, który można wykorzystać do ucieczki wykrywania?\nIstnieje wiele mitów tam o tym, jak zdać egzamin Alkomat. Na przykład, jedna z legend głosi, że można obniżyć odczyt przez ssanie grosze wcześniej. Nie tylko jest to niehigieniczne (myślę gdzie te grosze były!), To nie ma wpływu na test Alkomat w ogóle. Ani robi ssania mennice oddech, co jest kolejnym powszechnym mitem dotyczącym tego testu. Wreszcie ludzie próbowali jeść własną bieliznę w nadziei na nim w promieniach alkoholu w ich systemie (to nie działa, nawiasem mówiąc), a nawet jedząc własne odchody (które faktycznie wykazano wzrost odczyt na alkomat).\nDo tej pory, jedyną rzeczą, że wykazano, aby zmniejszyć odczyty Alkomat jest hiperwentylacja. Ludzie, którzy hiperwentylacji na 20 sekund przed wykonaniem testu może często się ich odczyty obniżona o około 10 procent. Jednak, hiperwentylacja jest wyposażony we własny zestaw wady, takie jak dokonanie zawroty głowy i tym samym czyni cię bardziej podatne na braku przydrożnych testy trzeźwości, które wymagają równowagi. Jeśli naprawdę chcesz wiedzieć, jak zdać egzamin Alkomat, najlepszym sposobem na to jest, aby nie jeździć po wypiciu alkoholu w ogóle. Następnie, nie musisz być zaniepokojony jest proszony do egzaminu.


Konstytucja i Konwencja ITU (ang. The Constitution and Convention of the International Telecommunication Union) jest umową międzynarodową podpisaną i ratyfikowaną przez niemal wszystkie państwa świata. Herc (Hz) – jednostka miary częstotliwości w układzie SI (jednostka pochodna układu SI) i w wielu innych, np. CGS, MKS i MKSA. Definiuje się ją jako liczbę cykli na sekundę.\nComité consultatif international des radiocommunications, CCIR (pl. Międzynarodowy Doradczy Komitet Radiokomunikacyjny) - instytucja międzynarodowa zajmująca się radiokomunikacją, powołana w 1927 w Waszyngtonie podczas Trzeciej Międzynarodowej Konferencji Radiotelegraficznej. W roku 1992, zgodnie z zapisami Konstytucji i Konwencji ITU w przekształcona została w Sektor Radiokomunikacji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego.\nMiędzynarodowa Organizacja Radia i Telewizji (OIRT; Organisation Internationale de Radiodiffusion et de Télévision), częściej określana jako Interwizja (ang. Intervision, ros. Интервидение) – powołana do życia w 1946 sieć nadawców telewizyjnych, której głównym celem była wymiana programów telewizyjnych między państwami europejskimi. Po powstaniu w 1950 konkurencyjnej wobec niej Europejskiej Unii Nadawców (EBU), która skupiła większość państw zachodnich, siedzibę OIRT przeniesiono z Brukseli do Pragi. Organizację opuściły wtedy także państwa nie pozostające w orbicie Związku Radzieckiego. Wyjątkiem była Finlandia, która po 1950 należała równolegle do OIRT i EBU. Członkami oganizacji pozostała większość krajów Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej przy której OIRT została afiliowana. W szczególności były to Bułgaria, Czechosłowacja, NRD, Polska, Rumunia, Węgry i ZSRR.Skrótowiec lub akronim (z gr. ákros = skrajny) – słowo utworzone przez skrócenie wyrażenia składającego się z dwóch lub więcej słów. Istnieje także niewielka grupa skrótowców powstałych ze skrócenia jednego słowa. W ujęciu słowotwórczym, skrótowce to specyficzna klasa derywatów. Derywaty te funkcjonują w polszczyźnie pisanej i mówionej. Skrótowiec często bywa mylony ze skrótem.


O zmaganiach słoni i zdeptanej trawie - Dziennik Trybuna\n13 grudnia 2019 26 views0\nWojna handlowa wypowiedziana Chinom przez prezydenta Trumpa budzi obawy na całym świecie. Informacjom o kolejnych podwyżkach ceł, o dalszych utrudnieniach i ograniczeniach towarzyszą niepokojące spekulacje na temat „konieczności” powstrzymania Chin i rzekomej nieuchronności – w dalszej perspektywie-wielkiego konfliktu zbrojnego.\nNasuwają się liczne pytania dotyczące nie tylko przyszłości stosunków chińsko-amerykańskich, ale także ich znaczenia dla innych państw, a w tym i dla Polski. Na wiele z tych pytań usiłowali odpowiedzieć uczestnicy niedawnej konferencji-”Chiny i USA” zorganizowanej przez prof. Grzegorza Kołodkę w Akademii Leona Koźmińskiego. W przemówieniu inauguracyjnym ambasador Chińskiej Republiki Ludowej w Polsce Liu Guangyuan zaakcentował wysoki stopień komplementarności i współzależności pomiędzy gospodarką chińską i amerykańską. W roku 2018 sprzedaż usług i produktów przedsiębiorstw amerykańskich funkcjonujących w Chinach wyniosła około 700 miliardów dolarów, a zyski tych przedsiębiorstw przekroczyły 90 miliardów. Ogromna jest skala kontaktów turystycznych i biznesowych. Co 17 minut startuje samolot kierujący się z Chin do USA lub z USA do Chin. Amerykańska kampania propagandowa, nie licząca się z tymi faktami stwarza przysłowiową zasłonę dymną, za którą kryją się często rdzennie amerykańskie bolączki. Ambasador Liu zacytował słowa Newta Gingricha o tym, że Amerykanie nie powinni zrzucać na Chińczyków odpowiedzialności za własne błędy i niepowodzenia. Konflikty i konfrontacje prowadzą do ślepej uliczki. Ujawnia się powrót do myślenia w kategoriach zimnowojennych – jeżeli „oni” zyskują, to „my” automatycznie tracimy. I odwrotnie. W gwarze politologów oznacza to traktowanie konfliktów bilateralnych jako gry o sumie zerowej. Zimna wojna pozostawiła bagaż obaw i podejrzeń. Ambasador Liu zacytował słynnego amerykańskiego filozofa Ralpha Waldo Emersona „nie marnuj życia na wątpliwości i obawy”.\nProf. Grzegorz Kołodko zwrócił uwagę na ważną zmianę w procesach dyfuzji innowacji pomiędzy Chinami a państwami zachodnimi. Chiny odchodzą od strategii innowatora-wczesnego naśladowcy do strategii innowatora-pioniera; wysuwają się na czołowe miejsca w dziedzinie cyfryzacji i sztucznej inteligencji. Przeznaczają ogromne środki na badania i rozwój, poszukują w świecie nosicieli nowych rozwiązań.\nW stosunkach z Chinami konstruktywne, pragmatyczne podejście stosują-Unia Europejska i Indie.\nProf. Marcin Piątkowski podkreślił zdumiewające tempo przemian gospodarczych w Chinach, które ilustruje fakt, iż w ciągu ostatnich 40 lat dochód narodowy na głowę ludności wzrósł 30-krotnie (w Polsce-3-krotnie).\nProf. Bogdan Góralczyk wyraził pogląd, że położenie Polski pomiędzy Niemcami a Rosją czyni nasz kraj interesującym dla Chin ośrodkiem biznesowym. Do roku 2040 Chiny zamierzają stać się nowym światowym centrum. Nie oznacza to, że kultura chińska miałaby stać się kulturą uniwersalną. Na jej ważne, specyficzne cechy zwrócił uwagę w swoim czasie Lee Kuan Yew – ówczesny premier Singapuru.\nW wystąpieniu końcowym prof. Kołodko stwierdził, że Inicjatywa Pasa i Szlaku – będąca wielkim projektem geopolitycznym – oznacza eksport nadwyżek mocy produkcyjnych w takich sektorach jak stal i szkło. Chiny borykają się z ważnymi problemami wewnętrznymi do których należą m.in. zadłużenie przedsiębiorstw państwowych i ciągle jeszcze wielkie ubóstwo na wsi.\nW obecnej konfiguracji globalnej w interesie Polski jest zacieśnianie współpracy w ramach Unii Europejskiej. Przy kształtowaniu stosunków polsko-amerykańskich należy brać pod uwagę mankament amerykański jakim jest życie na kredyt, życie ponad stan. Może to oznaczać podejmowanie przez amerykańskich polityków decyzji jednostronnie korzystnych dla USA, bez liczenia się z interesami państw sojuszniczych.\nW kontekście amerykańsko-chińskiej wojny handlowej celowe jest zachowanie ostrożności w angażowaniu się po stronie amerykańskiego sojusznika. Warto brać pod uwagę przypomniane przez prof. Góralczyka azjatyckie przysłowie: kiedy walczą ze sobą dwa słonie najbardziej cierpi trawa.


Grudzień 2009 – Teodor Rudnik\nHome / 2009 / Grudzień\nWitam, żegnamy 2009 rok. Jaki był? Witamy 2010, niech będzie łaskawy dla wędkarzy. Szczęśliwego Nowego Roku. Tak dzisiaj wyglądała Słupia.\nWitam, przemówi Megi? Wesołych Świąt Wesołych Świąt Wesołych Świąt\nWitam, na ostatnich lekcjach w tym roku, młodzież przygotowała przedstawienie związane z Świętami Bożego Narodzenia. Wesołych Świąt!\nWigilia w MODM\nWitam, dzięki tradycji narody trwają. Przynieśliśmy swoje specjały, ks. Wojtek pobłogosławił, pośpiewaliśmy kolędy. Tradycji stała się zadość.\nSprawozdawcze Koła PZW w Sławnie\nWitam, dzisiaj zebranie sprawozdawcze w Kole PZW Sławno. Głównym tematem – możliwość wędkowania na rzece Wieprzy, po wyjściu Okręgu Koszalin z Strefy. Wiem, że nie możemy zostawić wędkarzy w Sławnie bez wsparcia. Przy okazji przeszedłem się po mieście. Pomimo zapewnień, że Koła PZW Okręgu Koszalin zmieniły adres i działają w Malechowie, to jak widać na […]\nWigilia w Kole PZW „Łosoś”\nWitam, uczestniczyłem dzisiaj w Wigilii Koła PZW „Łosoś” w Darłowie. Wspaniała uroczystość, wiele gości. Z sentymentem przyjeżdżam do Darłowa. Tu rozpoczynałem pierwszą pracę w Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego. Powspominałem moich wspaniałych z tego okresu uczniów i znajomych.\nWczoraj w Ministerstwie Środowiska uczestniczyłem w posiedzeniu Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Członkiem tej Rady jestem od trzech kadencji. Po dyskusji nad Statutem musiałem zmykać na dworzec PKP. Rada wybrała Przewodniczących Komisji. Tragedią jest dojazd do i powrót z – Warszawy. Wyjechałem o godz. 18.50, w Warszawie byłem o godz. 4.30. Ostatnie połączenie by wrócić do […]\nNaukowcy w ZO PZW\nHej, W środę spotkałem się z gronem naukowców z Akademii Pomorskiej w Słupsku. W spotkaniu uczestniczyli Prorektor ds. Nauki AP prof. dr hab. Zbigniew Mudryk, Dziekan Wydziały Przyrodniczo-Matematycznego dr hab. prof. nadzw. Jan Trojanowski, Kierownik Zakładu Fizjologii Zwierząt dr hab. prof. AP Nataliya Kurhalyuk – prowadząca badania naszych ryb na zawartość metali ciężkich. Od trzech […]\nNiedziela na dorszach\nWitam, wspólnie z Kolegami z „ściany wschodniej” niedziele spędziliśmy na dorszach. Szczęście uśmiechneło się do Staszka, złowił dorsza o wadze 13,58 kg.\nWitam, w sobotę w Warszawie odbyło się posiedzenie ZG. Posiedzenie rozpoczęto od uroczystości wręczenia pani dr Annie Wajszczuk-Relidze odznaki Honorowy Członek PZW, przyznanej uchwałą XXIX KZD PZW prof. Zbigniewowi Relidze. Prezes ZG kol. E. Grabowski wręczył także towarzyszącemu dr A. Wajszczuk–Relidze wnukowi Profesora, Maciejowi Relidze, pamiątkową książkę reprintu rozprawy prof. Z.Rozwadowskiego ,,Nasze ryby’’ z dedykacją […]


„Choroba” ludobójstwa ISIS przeciwko chrześcijanom: dlaczego ONZ milczy?!! - Czas Męczenników\nCzas Męczenników 10 września 2020 6 min read\nAmerykańskie Centrum Prawa i Sprawiedliwości zapytało Radę Praw Człowieka ONZ, dlaczego nadal milczy i odmawia formalnej identyfikacji chrześcijan i innych mniejszości religijnych jako ofiar ludobójstwa z rąk grupy terrorystycznej Państwa Islamskiego, pomimo dobrze udokumentowanych dowodów .\nKonserwatywna grupa prawnicza, we współpracy z Europejskim Centrum Prawa i Sprawiedliwości, jej europejskim podmiotem stowarzyszonym, napisała w swoim najnowszym oświadczeniu :\n„Deklaracja Rady Praw Człowieka, że państwo islamskie jest zaangażowane w ludobójstwo i działania tej Rady, wzywające Zgromadzenie Ogólne ONZ (i inne odpowiednie organy ONZ) do naśladowania, miałoby znaczny wpływ.\n„Potrzebujemy teraz działania. ONZ musi bronić praw wszystkich mniejszości religijnych, w tym chrześcijan w Iraku, Syrii i każdym innym miejscu, w którym państwo islamskie dopuszcza się ludobójstwa”.\nPodczas gdy znaczna część społeczności międzynarodowej, w tym USA pod rządami byłego prezydenta Baracka Obamy, uznała chrześcijan i inne mniejszości religijne za ofiary ludobójstwa w trwającej wojnie w Iraku i Syrii, ONZ niechętnie używa tej terminologii.\nOrganizacja Narodów Zjednoczonych uznała zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne, jeśli chodzi o Jazydów, przynajmniej w oświadczeniach niektórych jej przedstawicieli.\n„Ludobójstwo miało miejsce i trwa nadal”, powiedział Paulo Sérgio Pinheiro, przewodniczący Niezależnej Międzynarodowej Komisji Śledczej w sprawie Syrii, w czerwcu 2016 r.\n„ISIS poddało każdą jazydzką kobietę, dziecko lub mężczyznę, których dopadło, najbardziej przerażającym okrucieństwom” – dodał w oświadczeniu prasowym wydanym przez Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka.\nACLJ zauważył, że pomimo złożenia pilnego zeznania dziewięć miesięcy temu w OHCHR wyjaśniającego różne horrory, z jakimi zmagali się chrześcijanie i inne mniejszości, w tym ścięcie głowy, ukrzyżowanie, zniewolenie, gwałt, przymusowe nawrócenie i inne formy przemocy, formalne uznanie ludobójstwa wciąż brakuje.\n„W miarę jak w nadchodzących miesiącach wyzwolonych zostanie więcej regionów posiadanych przez ISIS, więcej dowodów niewątpliwie ujawni bezsprzeczne akty ludobójstwa dokonywane przez ISIS przeciwko mniejszościom religijnym. Coraz więcej dowodów pokazuje, że przedmiotowa nieludzka przemoc w rzeczywistości jest ludobójstwem. Dowody te są dobrze udokumentowane i obrzydliwe.\nPrzywódcy chrześcijańscy wracają do domu w wyzwolonym regionie Niniwy w Iraku, ale ich kościoły zostały zniszczone, a domy pozostawione w gruzach.\nNiedawny raport Assyrian International News Agency także mówił o zniszczeniu pozostawionym przez IS, gdy chrześcijanie powrócili do kwitnącej niegdyś społeczności w Quaraqosh w północnym Iraku i mieli trudności z poradzeniem sobie z tym, co odkryli.\n„Po co tu wrócić, zniszczenie? Nasze piękne miasto, w którym żyliśmy szczęśliwie, chodziliśmy na imprezy, a teraz wracamy do tego? Do tego zniszczenia i niesprawiedliwości? Spalili domy i to … to to tragedia. Dom mojego wuja stał się taki (kościół), czyż nie jest tak żałosny? Jest żałosny – powiedziała Marie Sabri, jedna z wysiedlonych mieszkańców.\nNauczyciel Ikhlas Matteh opowiadał o ekstremistycznej propagandzie malowanej natryskowo po mieście:\n„To tylko farba, którą można usunąć. Ale od wewnątrz musimy reformować od wewnątrz, aby naprawić nasze ideologie i naszą koncepcję ludzkości. Jak sprawić, by inni nas kochali , jak rozumieć i być zrozumianym, jak współistnieć razem. To trudna część. To bardzo trudne. Zajmie to pokolenia ”.\n„Ponieważ chrześcijanie i inne mniejszości religijne są celem wyniszczenia przez ISIS, społeczność międzynarodowa musi szybko podjąć działania, aby uznać ludobójstwo za to, czym ono jest, aby następnie mogły działać szybko i definitywnie, aby zakończyć historyczne kryzysy praw człowieka na obszarach zdominowanych przez świat przez dżihadystów ”.\nTags: #PRAWO DO ŻYCIA #PRAWO DO NARODZIN #OBRONA NIENARODZONYCH #LEKARZE #LEKARZ #MEDYCYNA #PRZYSIĘGA HIPOKRATESA #ABORCJA #EUGENIKA #SELEKCJA LUDZI #EUROPA #CYWILIZACJA ŚMIERCI Chrześcijańska Misja Ewangeliczna"FILEO" Chrześcijańska Misja Ewangeliczna"FILEO" br. Waldemar Skworcz-Bednarski\nPrevious: Nigeria: Boko Haram wykonuje egzekucję 5 pracowników organizacji humanitarnych\nNext: ONZ: ISIS sprzedawało, krzyżowało i grzebało żywcem dzieci w Iraku


Znajdujesz się na: Strona główna Pliki cookies\nInformacje o plikach cookie na stronie internetowej www.piecepolska.pl\nW serwisie piecepolska.pl korzystamy z plików cookie. Są to małe pliki danych umieszczane na komputerze lub innym urządzeniu przez przeglądarkę. W plikach przechowywane są różne informacje o użytkowniku i jego preferencjach.\nZależy nam na jak najlepszym dostosowaniu serwisów do potrzeb i preferencji użytkowników. Czytaj więcej o Regulaminie


Kolejność zdarzeń w Legends of Runeterra - Legends of Runeterra - poradnik do gry | GRYOnline.pl\nKolejność zdarzeń w Legends of Runeterra Legends of Runeterra poradnik, tipy\nNastępna Podstawy Mulligan Poprzednia Podstawy Blokowanie\nKolejność zdarzeń i wykonywanych akcji ma ogromne znaczenie w grze Legends of Runeterra. Wszystkie akcje, które wykonywane są w trakcie rozgrywki, liczą się od lewej do prawej strony - zarówno ataki jednostek, jak i aktywacja zaklęć.\nStosując się do tej zasady możesz zakończyć pojedynek na swoją korzyść poprzez odpowiednie rozmieszczenie jednostek lub użycie odpowiednich zaklęć. Przeanalizujmy sytuację z powyższego obrazka.\nGracz atakuje dwoma jednostkami: 5/3 i 10/2.\nPrzeciwnik broni dwoma jednostkami: 4/3 oraz 0/2 z czego Jajo Anivii ma Barierę (Przypominamy, że Bariera blokuje pierwsza obrażenia, które jednostka otrzyma).\nDarius posiada słowo kluczowe Overwhelm, które powoduje, że nadmiarowe obrażenia zostają przekazane na wrogi Nexus. Ze względu na to, że blokujący przeciwnik posiada Barierę, atak Dariusa zostanie całkowicie zniwelowany.\nZa pomocą jednego szybkiego zaklęcia Whirling Death sprawiono, że w pierwszej kolejności jednostka 5/3 zaatakuje 0/2 ściągając Barierę dzięki czemu 8 nadmiarowych obrażeń, które wyrządzi Darius zostanie przekazane na wrogi Nexus i zakończy grę!


Pufa C-909 | Sklep internetowy Mirat.eu\nPufa C-909 jest solidnie wykonana, co zapewnia bardzo długie użytkowanie. Wykonana jest z ekoskóry do wyboru w dwóch kolorach z ciekawą fakturą obicia.\nCena 169.00 zł 161.00 zł brutto\nRaty już od: 16.10 zł Oblicz ratę\nCzas wysyłki: niski stan magazynowy\nOpis pufy C-909\nPufa C-909 jest solidnie wykonana, co zapewnia bardzo długie użytkowanie. Wykonana jest z ekoskóry.\nPufa, dzięki niewielkim rozmiarom i prostej formie może pełnić różne funkcje. W salonie może to być dodatkowe siedzenie przy stoliku kawowym lub wygodny podnóżek do fotela.\nOprócz funkcjonalności pufa C-909 może stanowić ciekawy element dekoracyjny wystroju wnętrza.\nJest to mebel bardzo prosty, ale jednocześnie przyciągający wzrok. Pufy możemy zamówić w różnorodnych tkaniach oraz skórach. Można wybrać takie samo obicie jak sofa tworząc harmonijną całość. Pufa może też stanowić akcent kolorystyczny lub być w kolorze dodatków, jakie mamy w domu, na przykład zasłon lub poduszek Możemy też bawić się fakturami i rodzajami tkanin w tym samym kolorze lub odcieniu.\npufa wykonana z ekoskóry,\nŁadny i wygodny mebel.Polecam! (madalena, 21.04.2015)\nŁawa rattanowa 01-13-A


Najpopularniejszy wykres według "pączek kalorie"\nWyszukaj raport trendów dla "pączek kalorie":\nLiczby reprezentują zainteresowanie wyszukiwaniem względem najwyższego punktu na wykresie dla danego regionu i czasu. Wartość 100 to najwyższa popularność terminu „pączek kalorie”. Wartość 50 oznacza, że termin ten jest w połowie tak popularny. Wynik 0 oznacza, że nie było wystarczających danych dla tego terminu.\nSprawdź, w której lokalizacji termin „pączek kalorie” był najpopularniejszy w określonym przedziale czasowym. Wartości są obliczane w skali od 0 do 100, gdzie 100 jest lokalizacją o największej popularności jako ułamek wszystkich wyszukiwań w tej lokalizacji, wartość 50 wskazuje lokalizację, która jest w połowie tak popularna. Wartość 0 wskazuje lokalizację, w której nie było wystarczającej ilości danych dla tego terminu.\nUwaga: wyższa wartość oznacza wyższy odsetek wszystkich zapytań, a nie wyższą bezwzględną liczbę zapytań. Tak mały kraj, w którym 80% zapytań dotyczących „pączek kalorie” uzyska dwukrotność wyniku w gigantycznym kraju, w którym tylko 40% zapytań dotyczą „pączek kalorie”.


Sleep Well Treatment: jedno z najbardziej skutecznych Sleep Well jakości Sleep Well w sieci WWW?\n6.1/10 7:46 Meike Mendez\nZa każdym razem, gdy rozmowa zmienia się w poprawę jakości snu, często słyszysz o Sleep Well - dlaczego? Jeśli ufasz recenzjom, powód staje się jasny: obecnie bardzo często wątpisz, w jakim stopniu Sleep Well spełnia obietnice marki? Wyjaśniamy, jak Sleep Well poprawia Twój sen ::\nProducent wprowadził Sleep Well w celu poprawy jakości snu. W zależności od tego, jak duże są Twoje cele, produkt będzie używany przez kilka tygodni lub sporadycznie.\nWesoły użytkownicy opowiadają o swoich ogromnych osiągnięciach dzięki Sleep Well. Podstawowe informacje w skrócie:\nNajważniejszym argumentem jest: Jeśli chcesz przetestować tę metodę, otrzymasz preparat oparty na naturze, a zatem w 100% zgodny.\nTen produkt opiera się na latach praktycznego doświadczenia producenta w kontekście tego problemu. Pomoże to zrealizować Twoje cele.\nDzięki Sleep Well firma produkuje więc środek badany wyłącznie w celu zwiększenia jakości snu.\nSkładniki tego produktu są przeznaczone do jednego celu, ale z nieskazitelnymi rezultatami - prawdziwy USP, zwłaszcza, że wydaje się, że bardziej aktualne przygotowania obejmują kilka obszarów problemowych jednocześnie, tylko po to, aby uzyskać jak najwięcej pozytywnych wypowiedzi.\nW ten sposób byłbyś z. Na przykład przy stosowaniu preparatów z kategorii suplement diety wyraźnie niedostatecznie podawany. Nic więc dziwnego, że prawie nigdy nie wykryjesz żadnych efektów tego typu produktu.\nMożesz kupić Sleep Well w oficjalnym sklepie internetowym firmy produkującej, który wyśle Ci darmowe, anonimowe i nieskomplikowane.\nZ tych powodów zakup Sleep Well obiecujący:\nSleep Well nie jest klasycznym lekiem, dlatego jest bardzo przyswajalny, a także pojawia się w towarzystwie\nMożesz zapisać spacer do Arneihaus i pokorną rozmowę na temat rozwiązania, które poprawi jakość snu\nFundusze, które pomagają zoptymalizować sen, są często dostępne tylko na receptę lekarską - Sleep Well można kupić łatwo i tanio online\nZe względu na poufne zamawianie w Internecie, żaden z twoich problemów nie dowie się czegoś\nJakich wyników można się spodziewać podczas korzystania z Sleep Well?\nEfekt Sleep Well rozumiany bardzo szybko, jeśli spojrzeć na różne wyniki badań i przyjrzeć się bliżej specyfiki produktu.\nMożesz przenieść ten wysiłek na nas: więc zanim oceniamy reakcje na podstawie opinii i testów użytkowników, oto poprawne informacje na temat efektu Sleep Well :\nTe informacje na temat efektu Sleep Well pochodzą od producenta lub innych osób trzecich i mogą być również odczytywane w Internecie i czasopismach.\nCzy Sleep Well najmądrzejsza decyzja dla ciebie?\nMożna to łatwo wyjaśnić. Nasze analizy pokazują, że Sleep Well nie ma sensu dla wszystkich ludzi.\nPonieważ powinno być oczywiste, że każdy lub każdy, kto zmaga się ze wzrostem jakości snu, może uzyskać pozytywne wyniki przy zakupie Sleep Well.\nZakładając, że podejrzewasz, że możesz wziąć tylko jedną tabletkę i natychmiast przerwać wszystkie zmartwienia, powinieneś ponownie rozważyć swoje nastawienie.\nSleep Well możesz zobaczyć Sleep Well jako pomoc, ale to nie oszczędza ci całej drogi. Tak więc, jeśli szukasz zmaksymalizowanej jakości snu, powinieneś nie tylko kupować produkt, ale w żadnym wypadku nie zatrzymywać go w kontekście użytkowania. Pierwsze wyniki powinny prawdopodobnie dać potwierdzenie. Warto spróbować nawet Cholestifin. Pamiętaj, że aby to zrobić, musisz dorosnąć.\nJak już wspomniano, Sleep Well opiera się wyłącznie na elementach, które są naturalne, starannie dobrane i zdrowe. Dlatego można go kupić bez recepty.\nOgólne informacje są jasne: Sleep Well nie powoduje żadnych nieprzyjemnych efektów według producenta, recenzji i Internetu.\nTa zadowalająca gwarancja istnieje tylko wtedy, gdy klienci zastosują się do udzielonej porady, ponieważ produkt ma ogromny wpływ.\nMoim zaleceniem jest, aby kupować Sleep Well od oryginalnego producenta, ponieważ zawsze są poważne imitacje niebezpiecznych składników. Jeśli śledzisz przekazywanie w poniższym tekście, przechodzisz na stronę internetową producenta, do której możesz się odnieść.\nPoza tym problematyczna jakość snu poprawia tradycyjne leki zawarte w niektórych suplementach.\nAle co z dawkowaniem składników? Nie może być lepiej! Główne składniki aktywne Sleep Well są w całości w zrównoważonej ilości.\nwydaje się nieco niekonwencjonalny na początku, jeśli chodzi o poprawę jakości snu, ale jeśli spojrzysz na obecny stan badań tego składnika, znajdziesz zadziwiająco obiecujące efekty.\nBez wchodzenia w głębię, nagle widać, że skład produktu może zmienić czas trwania i jakość snu.\nW każdych okolicznościach powinieneś przestrzegać wskazówek: Postępuj zgodnie z instrukcjami producenta.\nNie musisz z góry mieć żadnych pomysłów na efekty. Powinieneś zrozumieć, że używanie produktu może być niezwykle łatwe i regularne - bez względu na to, gdzie jesteś.\nTa prosta forma użycia została zweryfikowana poprzez wyszukiwanie odpowiednich raportów użytkowników.\nOgólnie rzecz biorąc, obawy bez odpowiedzi znajdują się w instrukcjach użytkowania, jak również w rzeczywistej obecności producenta online, do której można przejść za pośrednictwem linku.\nJest to jednoznacznie potwierdzona opinia - w żadnym razie nie jest to zwykłe stwierdzenie.\nJednak możesz być bardzo pewny, że Twoje wyniki przewyższą nawet wyniki innych opinii i że otrzymasz oczekiwane wyniki optymalizacji snu po pierwszym pobraniu .\nRzeczywiście istnieje prawdopodobieństwo, że efekty Sleep Well się chwilę po pierwszym zastosowaniu lub będą mniej zauważalne.\nNajprawdopodobniej nie rozpoznasz efektów samodzielnie, ale obcy ludzie zapewnią ci nieprzewidziane pochlebstwa. W przeciwieństwie do Asami może być znacznie głośniejszy. Z pewnością szybko zobaczysz swoją nową pewność siebie.\nBadania z Sleep Well\nOgólnie można znaleźć tylko opinie klientów, które zawierają pozytywne doświadczenia. Poza tym od czasu do czasu czyta się historie, które mówią o mniejszym sukcesie, ale te są wyraźnie w mniejszości.\nTestowanie Sleep Well - zakładając, że kupujesz niefałszowany produkt po uczciwej cenie - to mądra decyzja.\nWielu użytkowników jest zadowolonych z rozwoju Sleep Well :\nZgodnie z oczekiwaniami dotyczy rzadkich wycen i Sleep Well może mieć różne skutki dla każdej osoby. Ogólnie jednak wyniki wydają się intrygujące i dochodzę do wniosku, że z pewnością będzie tak samo.\nWniosek - aby przetestować produkt, jest to zdecydowanie obowiązkowe!\nDlatego dobrze jest nie czekać długo, co może narazić Cię na ryzyko, że będziesz musiał wydawać recepty, a nawet przerwać produkcję. Zjawisko to istnieje w dziedzinie naturalnych środków raz po raz.\nFakt, że każdy może kupić taki produkt legalnie i tanio, rzadko znajdziesz. W tej chwili jest nadal dostępny w określonym sklepie. W przeciwieństwie do innych sprzedawców, możesz być pewien, że otrzymasz dokładną kwotę.\nSzczerze mówiąc: Czy jesteś wystarczająco silny, aby ukończyć program bez przerwy? Jeśli wątpisz w swój potencjał, zaoszczędzisz sobie męki, ale uważam, że znajdziesz wystarczającą zachętę do zaangażowania się w program, zwłaszcza jeśli otrzymasz skuteczną pomoc w miarę, jak produkt go udziela.\nInformacje o zakupie Sleep Well\nMusimy jeszcze raz powiedzieć, że przy zamawianiu produktu należy zachować ostrożność, jeśli chodzi o wielu dostawców zewnętrznych, którzy są znani z używania środków potrzebnych do sprzedaży swoich podróbek.\nJeśli zdecydujesz się na zakup jednej z naszych witryn, obiecujemy, że nie będziesz musiał martwić się o jakość i cenę tych produktów w przeciwieństwie do innych sklepów. W tym celu możemy przedstawić tylko przetestowane i aktualne artykuły. Uwaga: Kupowanie Sleep Well od nieautoryzowanych dostawców jest zawsze hazardem i dlatego należy go unikać. Kup Sleep Well tylko od testowanego przez nas dostawcy, ponieważ gwarantowane są tylko bezpieczne, anonimowe i poufne procedury.\nZ pewnością należy zamówić większą liczbę, ponieważ oszczędności pozostają najlepsze i wszyscy oszczędzają niepotrzebne zmiany kolejności. Tymczasem jest to powszechna praktyka, ponieważ zrównoważone użytkowanie jest najbardziej niezawodne.


7 filmów o dorosłości, które trzeba obejrzeć - i-D\n29 Kwiecień 2016, 1:25pm\nJak (nie) dojrzewać po swojemu zobaczysz na Festiwalu Netia Off Camera.\nW jaki sposób dorosnąć i zostać sobą? Jak nie poddać się presji społeczeństwa? Pewnie każdemu z nas te pytania pojawiły się w którymś momencie z tyłu głowy. Odpowiedzi na nie szukają też bohaterowie filmów w sekcji Tylko dla dorosłych? festiwalu Netia Off Camera, który odbędzie się od 29 kwietnia do 8 maja w Krakowie. Jej pomysłodawca, Grzegorz Stępniak, opowiedział nam o buntownikach, którzy ostentacyjnie nie chcą jeszcze powiedzieć o sobie, że należą do świata dorosłych.\nSkąd pomysł, żeby stworzyć sekcję filmów o dorosłości?\nPomysł wynika z obserwacji zmian w kulturze i społeczeństwie. Z jednej strony starzejemy się, z drugiej postępuje infantylizacja społeczeństw, co wiąże się z coraz późniejszym i niechętnym wkraczaniem w dorosłość. Nie jest ona już określana przez wiek, staje się tworem kulturowym.\nBohaterowie tych filmów zapierają się jednak nogami i rękami przed byciem dorosłymi…\nChcieliśmy pokazać filmy, które zaburzają utarty sposób rozumienia dorosłości. Bohaterowie wymykają się potrzebie odniesienia sukcesu zawodowego i osobistego, stabilizacji, założenia rodziny, posiadania dzieci, dojrzewania w okresie biologicznej dorosłości. Z tych filmów wyłania się też problem ostentacyjnej niedojrzałości ludzi, którzy powinni, według reguł społecznych, zachowywać się poważnie i dojrzale.\nJakie są problemy poszczególnych postaci, które pojawią się w sekcji Tylko dla dorosłych?\nPrzede wszystkim z różnych powodów, świadomie albo nie, odmawiają wzięcia udziału w dorosłym życiu. Weźmy na przykład bohaterkę filmu „Mistress America" Noaha Baumbacha. Kino amerykańskie przyzwyczaiło nas do tego, że niedojrzałość jest czymś pozytywnym w przypadku chłopaków, natomiast w przypadku dziewczyn staje się powodem do robienia sobie z nich jaj i taniej kpiny. Chciałem przy okazji tego filmu zadać pytanie o genderowe uwikłanie i stereotypy, które stworzyły się wokół tematu niedojrzałości. Co sprawia, że postrzegamy ją inaczej w przypadku kobiet, na starcie jako wadę, a inaczej w przypadku mężczyzn, kiedy staje się czymś w rodzaju słodkiego nierozgarnięcia (syndromem Piotrusia Pana)?\nZ drugiej strony pokazujemy film, który zrobił furorę na zeszłorocznym festiwalu Sundance, „James White". Tam widzimy dwudziestoparoletniego bohatera, który nagle jest zmuszony wydorośleć pod wpływem zupełnie nowej sytuacji - opiekuje się umierającą na raka matką.\nTo jednak nie tylko opowieści o „młodych dorosłych"…\nTak, zupełnie innym bohaterem jest 40-letni Kostis z filmu „Suntan", który jest lekarzem, przyjeżdża na grecką wyspę, żeby leczyć jej mieszkańców i pod wpływem dwudziestoparoletnich turystów zaczyna ostentacyjnie przeżywać drugą młodość i zrekompensować swoje kompleksy. W tym filmie najlepiej widać społeczne konsekwencje sytuacji, w której wchodzisz w rolę nastolatka w wieku 40 lat.\nCzy filmy w sekcji skupiają się tylko na problemach egzystencjalnych związanych z dorosłością, czy może przyziemne zmagania z brakiem pracy czy pieniędzy też stają się dla bohaterów problemem?\nJasne, aspekt ekonomiczny jest tu bardzo ważny. W świadomości społeczeństwa dorosłość wiąże się z zarabianiem (najlepiej dużych) pieniędzy i karierą, tymczasem bohaterowie tych filmów świadomie odmawiają udziału w wyścigu szczurów albo są totalnymi luzerami, jak bohater „Jamesa White'a" i mają ograniczone środki.\nMoże radosnej anarchii, celebrowania niedojrzałości? Nie musimy postępować tak, jak nam dyktują normy społeczne, możemy rozwijać się własnym rytmem. Dorosłość nie wiąże się z wiekiem, jest kwestią kulturową i z tego zdają sobie sprawę twórcy pokazywanych w ramach sekcji filmów i ich bohaterowie. Starałem się wybrać filmy, które nie ocierają się o moralizatorstwo, banał albo rygorystyczne nauki. Pokazują różne postaci, które mają problem z samymi sobą, ale funkcjonują w społeczeństwie, bez kategorycznego podporządkowania się jego normatywnym zasadom.\n@Netia Off Camera


Jeszcze raz okazało się,iż w sporcie najlepszym reżyserem jest los.W praszkowskiej lidze halowej piłki nożnej o tytule mistrzoskim zadecyduje ostatnia seria gier.\nA by było ciekawiej,to dwie prowadzące drużyny spotkają się w bezpośrednim pojedynku. Broniący tytułu Bunar Olesno ma do debiutującej w lidze ekipy Miejsko - Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Praszce tylko 1 pkt straty.Jeśli wygra ten mecz,to w dwóch pozostałych będzie miał łatwiejsze zadanie od kontrkandydata do tytułu,bo zagra z Motorem Praszka o LZS-em Wichrów, podczas gdgy MGOKiS z Piastem Gorzów Śląski oraz LZS-em Rudniki.\nPrzedostatnia kolejka udana była dla ekipy z Rudnik.Zespół trenera Włodzimierza Tyrały w dwóch meczach zaaplikował rywalom aż 11 bramek i zachował szansę,by skończyć ligę na podium.Zwłaszcza styl w jakim rudniczanie pokonali sąsiada z tabeli,LZS Ligotę Oleską mógł się podobać,choć rywal grał bez Dawida Klonowskiego,swojego czołowego snajpera,który z juniorami OKS-u Olesno jest na obozie.\nDobrze zapunktował Piast Gorzów Śląski.Dzięki pięciu bramkom Sławomira Kałwaka odniósł dwa zwycięstwa i był bliski sprawienia niespodzianki z trzecim zespołem tabeli - Flashem Brodny. Po bramce Marcina Zagrobelnego prowadził,za chwilę miał okazję do podwyżesznia,ale Marek Kuźniar jej nie wykorzystał.\nDwa trafienia Tomasz Wilhelma (decydujące na półtorej minuty przed końcem meczu)sprawiły,iż komplet punktów do swego dorobku dopisała ekipa z Praszki.\nNiespodziewany przebieg miał mecz ekipy z Wichrowa z Motorem.Goście po trafieniu Emanuela Książka wygrywali już 2-0,ale nie utrzymali przewagi.Najpierw kontaktowego gola strzelił Tomasz Smugowski a potem wyrównał Dawid Pilak i gdy wydawało się,iż będzie podział punktów,niemal równo z syreną decydującą bramkę zdobył Krzysztof Kaczor.Praszkowianie pewnie bardziej byliby zadowoleni z niedzielnej kolejki, gdyby nie mecz z MGOKiS-em.Najpierw sytuacji sam na sam nie wykorzystał Smugowski,potem z dobrej okazji przestrzelił najmłodszy w ekipie Łukasz Szydłowski a zwycięską bramkę rywala strzelili po akcji zainicjowanej przez Dariusza Rozika,który tym razem wystąpił w roli bramkarza - przebiegł on z piłką daleko na połowę Motoru,został sfaulowany,a po rozegraniu rzutu wolnego di siatki Motoru strzelił Jarosław Knaga.Motor kwestionował tę akcję,bo zdaniem jego działaczy zgodnie z przepisami halowej piłki bramkarz nie ma prawa grać na połowie przeciwnika. Co ciekawe,wśród sędziów zdania były na ten temat podzielone,a gol został uznany.\nCzołówka strzelców : 31 - Sebastian Deja (GEOTOP),25 - Sławomir Kałwak (Piast),23 - Mateusz Skibiński (Ligota Oleska),21 - Karol Szydło (Rudniki),Tomasz Wilhelm (Flash).


Obowiązki pracodawcy względem pracownika • Co musi zapewnić pracodawca\nObowiązki pracodawcy względem pracownika wynikają z przepisów prawa lub kodeksu pracy. Wszyscy wiemy, że pracodawca ma obowiązek wypłacania wynagrodzenia, a także zatrudniania pracownika. A jakie jeszcze obowiązki na nim ciążą? Podpowiadamy, o jakich rzeczach musisz pamiętać, jeśli zatrudniasz pracowników w swojej firmie.\nObowiązek zatrudniania i wypłacania wynagrodzenia\nSą to podstawowe obowiązki pracodawcy, które wynikają z mocy umowy o pracę lub innego dokumentu, który jest podstawą zatrudnienia. Mówią one o tym, że pracodawca powinien udostępnić pracownikowi stanowisko pracy, na którym będzie on wykonywał swoje obowiązki. Jest on również zobowiązany do zatrudniania osób zgodnie z ich kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym.\nZgodnie z przepisami osoba zatrudniona ma również prawo do otrzymywania godziwego wynagrodzenia za wykonywaną pracę. Wynagrodzenie to nie może być niższe niż obowiązująca pensja minimalna. Jego dokładna wysokość powinna być uzależniona od rodzaju wykonywanej pracy, kwalifikacji pracownika oraz jakości świadczonej przez niego pracy.\nObowiązek skierowania na badania lekarskie\nNa pracodawcy spoczywa też szereg obowiązków dotyczących ochrony zdrowia pracownika – między innymi obowiązek skierowania pracownika na badania lekarskie. Osoby, które są przyjmowane do pracy na podstawie umowy o pracę, są kierowane na badania wstępne. Wszyscy pracownicy w danym przedsiębiorstwie powinni być również kierowani na badania okresowe, powtarzane w określonych odstępach czasu w zależności od warunków na danym stanowisku pracy. W przypadku niezdolności pracownika do pracy, która wynosi więcej niż 30 dni, pracodawca powinien skierować go na badania kontrolne, które mają na celu sprawdzenie, czy osoba jest w stanie wykonywać swoją pracę po przebytej chorobie.\nObowiązek prawidłowej organizacji pracy\nOsoba zatrudniająca pracowników ma również obowiązek organizowania pracy w sposób, który zapewnia pełne wykorzystanie czasu pracy i osiąganie przez pracowników wysokiej wydajności i jakości pracy. Pracodawca powinien dbać o zmniejszenie uciążliwości pracy - zwłaszcza, gdy jest ona monotonna lub wykonywana w ustalonym tempie. Co ważne, pracodawca ma również obowiązek przeciwdziałania mobbingowi oraz dyskryminacji w zatrudnieniu ze względu na płeć, narodowość, orientację, czy wyznanie, a także stosowania obiektywnych kryteriów oceny pracowników i wyników ich pracy.\nObowiązek przestrzegania przepisów BHP\nKażdy pracodawca ma obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, a także prowadzenia systematycznych szkoleń BHP. Firma powinna również zapewnić przestrzeganie w zakładzie pracy zasad bezpieczeństwa, a także wykonywać nakazy i decyzje wydane przez organy nadzoru nad warunkami pracy. Pomieszczenia do pracy muszą mieć powierzchnię, temperaturę i oświetlenie dostosowane do rodzaju wykonywanych zajęć a także czasu przebywania w nich pracowników. Pracownicy mają prawo do nieodpłatnych środków ochrony indywidualnej, odzieży i obuwia roboczego. Każdy z nich musi również zostać poinformowany o zagrożeniach dla zdrowia i życia, które występują w zakładzie pracy, a także mieć zapewnioną pierwszą pomoc w nagłych wypadkach.\nObowiązek podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników\nFirma ma obowiązek zapewnienia pomocy w podnoszeniu kwalifikacji zawodowych swoich pracowników, a także ułatwienia im zdobycia wiedzy potrzebnej w obecnie wykonywanej pracy. Pracodawca może skierować podwładnych na naukę w formach szkolnych (szkołach ponadpodstawowych, szkołach wyższych) lub pozaszkolnych (na studiach podyplomowych, kursach, seminariach, stażach zawodowych). Firma może również pokryć opłaty za w.w. kształcenie, przejazdy oraz podręczniki pracownika. W związku z nauką każdemu pracownikowi przysługuje urlop szkoleniowy i zwolnienie z całości lub części dnia pracy. Za czas urlopu pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia.\nObowiązek zaspokajania potrzeb socjalnych pracowników\nKolejnym obowiązkiem pracodawcy jest zaspokajanie potrzeb socjalnych pracowników. Mogą to być usługi w zakresie różnego rodzaju form wypoczynku, udzielenie pomocy materialnej lub finansowej, a także wsparcie na cele mieszkaniowe. Firma może również wspomagać pracowników, przyznając wsparcie z kasy zapomogowo-pożyczkowej. Obowiązkiem utworzenia takiego funduszu są objęte osoby zatrudniające w danym roku co najmniej 20 pracowników, a także osoby, które prowadzą działalność gospodarczą w postaci jednostki sektora finansów publicznych. Do korzystania z usług są uprawnieni wszyscy pracownicy i ich rodziny, którym pracodawca dał takie uprawnienia.\nW związku z wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca ma obowiązek niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy. W świadectwie pracy muszą się znaleźć informacje o wysokościach i składnikach wynagrodzenia, a także o uzyskanych przez niego kwalifikacjach. Obowiązek wydania świadectwa pracy nie jest ważny jedynie w przypadku wygaśnięcia umowy z pracownikiem, z którym pracodawca nawiązuje kolejną umowę o pracę, chyba że pracownik zażąda takiego dokumentu.


golden pożerającego ptaka pcheloedka Tapety na pulpit\ngolden pożerającego ptaka pcheloedka tapeta na pulpit (1440x900)\nMożesz pobrać tapetę golden pożerającego ptaka pcheloedka z kategorii za darmo. Ten obraz jest dostępny w formatach które widzisz poniżej na PC, Maca, tablet czy telefon komórkowy (Android, Windows, Iphone). Twoja rozdzielczość jest zaznaczona na zielono. Jeśli nie znalazłeś odpowiedniej rozdzielczości wybierz 'Rozmiar oryginalny' lub wyższą rozdzielczość, która może pasować do Twojego ekranu. Kliknij w link rozdzielczości by zobaczyć podgląd i będzie można zapisać obraz na dysk.\njabłko klasyczny pulpit\nBeach światła miasta albanii vlore