W oczekiwaniu na cud wydawniczy II | Wombat\nW oczekiwaniu na cud wydawniczy II\narslan senki, clamp, cud wydawniczy, fuyumi ono, gokusen, hiromu arakawa, juuni kokki, kozueko morimoto, Sui Ishida, the heroic legend of arslan, tokyo babylon, tokyo ghoul jack, yoshiki tanaka\nDrugi odcinek cudu wydawniczego to kolejne pięć tytułów, do których się ślinię – ale tym razem są to cztery mangi i dwie książki (ta matematyka bawi mnie znacznie bardziej niż powinna), ale nadal wszystko prosto z kraju Kwitnącej Wiśni. Motywy dzisiejszego odcinka są dwa – Tokio oraz azjatyckie fantasy. Kto zgadnie przed lekturą i bez zerkania na tagi, o jakie serie będę marudzić tym razem?\nAutor: Hiromu Arakawa, Yoshiki Tanaka\nPublikacja: Bessatsu Shounen Magazine; od lipca 2013\nSzansa na wydanie: Ktoś się w końcu skusi na wersję Arakawy\nPani Arakawy nie trzeba chyba nikomu przedstawiać – to jedna z najpopularniejszych mangaków XXI wieku. Autorka znakomitego i popularnego Fullmetal Alchemist (u nas wydanego przez JPF), a także przezabawnego Silver Spoona (Waneko), prawie cztery lata temu podjęła się przełożenia znanego japońskiego cyklu fantasy na język komiksu. Nie jest to ani pierwsza manga bazująca na twórczości Yoshikiego Tanaki, ani nawet pierwsza adaptacja opowieści o Arslanie, jednak dzięki Arakawie o samej historii usłyszano nieco szerzej poza Japonią.\nPotem jednak sprawy się nieco skomplikowały. W życiu sensei pojawiły się obowiązki, którymi zajęła się kosztem rysowania, czego nikt jej za złe mieć nie powinien. Silver Spoona zaczęła tak jakby kończyć, tj. zamykać wątki i zmierzać fabularnie do miejsca, w którym można machnąć wielkie THE END i wyjść z tego z twarzą, ale z Arslanem nie jest już tak łatwo – cykl książkowy wychodzi od ponad trzydziestu lat, liczy piętnaście tomów i wcale nie zamierza się jeszcze kończyć. Na dzień dzisiejszy obie mangi wiszą i czekają smętnie na Arakawę, a czytelnikowi pozostaje tylko czekać razem z nimi.\nPewnie wypadałoby tu napisać coś o tym, dlaczego tak bardzo lubię tę serię. Teoretycznie nic w niej wyjątkowego, może oprócz pewniej egzotyki – to świat fantasy, ale realia bardzo silnie inspirowane są historią i kulturą Środkowego Wschodu – na tyle silnie, że niektórzy będą uparcie tupać nogą, że Pars to Persja, a Lusitanie są chrześcijanami – co jako historyk-hobbysta uważam za co najmniej zabawne… Ekhm.\nJednak jest coś w historii młodziutkiego, naiwnego księcia Arslana i jego towarzyszy, co urzeka mnie w każdej adaptacji. To w prawdzie klasyczna ekipa, żywcem z RPG wzięta – głównemu bohaterowi towarzyszy wojownik, mędrzec (ale bishonen, a nie brodaty dziadyga, w sumie cała ekipa to bishe płci obojga), kapłanka, bard i złodziejka oraz dwóch wieloklasowców – ale co z tego, skoro sprawdzają się świetnie jako drużyna? Może i są nieco wyidealizowani, jednak bohaterowie mitów, legend i eposów konstruowani byli na zupełnie innych zasadach niż robi się to współcześnie, dlatego w historii odnoszącej się do tamtych tradycji naturalnym się wydaje, że rozmach bierze górę nad realizmem. Biorąc pod uwagę, że dzieła Homera porywają kolejne pokolenia, to jednak potrzebujemy chyba czasem poczytać o mocarzach, półbogach i niemowlętach urywających głowy hydrom. A że przeciwnicy naszej drużyny są równie potężni, mocarność naszych herosów wydaje się zwyczajnie naturalna.\nBoli mnie tylko, że Arakawa rozebrała tak bardzo Farangis, bo tej dojrzałej, mądrej i świetnie wyszkolonej kobiecie dostało się wdzianko bezsensownie i beznadziejnie kuse. W ogóle lubię Arakawę i jej styl, ale jednak projekty postaci z OVA z 1991 były zwyczajnie dużo ładniejsze.\nPrzyznam, że jeszcze chętniej zobaczyłabym na naszym rynku powieści z tego cyklu, ale to trochę marzenia ściętej głowy. Chociaż może gdyby manga Arakawy wyszła u nas i osiągnęła sukces? Kto wie, kto wie…\nPowinnam chyba przestać stękać i zacząć czytać powieściowego Arslana po japońsku, ale za każdym razem jak widzę te maleńkie kanji to mi się odechciewa. Czytanie z lupą w moim wieku jest nie tylko upierdliwe, ale też kapkę uwłaczające…\nPublikacja: Wings; 1990-93\nSzansa na wydanie: Na trzy cztery znacząco patrzymy na ekipę JPFu i robimy maślane oczy\nCzy jest na sali ktoś, kto nie zna szalonych pań z CLAMP? Jeśli tak, to proszę sprawdzić na dowolnej stronie listę stworzonych przez nie serii – którąś z nich na pewno kojarzycie, jeśli choć trochę interesujecie się mangą i anime. W Polsce JPF wydał X, Chobits, Wish i Kobato. A że Tokyo Babylon jest prequelem X… No i co z tego, że X od czternastu lat wisi i czeka aż autorki łaskawie skończą tę historię? Tym bardziej można wydać coś, co raczyły skończyć!\nA tak na całkiem serio, to długo myślałam, czy chcę Tokyo Babylona po polsku. Dark Horse wydał ślicznego omnibusa po angielsku; kojarzę chyba tylko dwie ładnej wydane mangi – Blame JPFu oraz Opowieść panny młodej Studia JG. Ale z drugiej strony polskie wydanie mogłoby być równie ładne, a nawet ładniejsze, bo w jednym miejscu poległ druk czcionki… Może i CLAMPy to kwartet wrednych małp, które nie kończą własnych serii, ale jakie to są serie!\nPierwsze rozdziały Tokyo Babylon działają mi na nerwy za każdym razem, gdy sięgam po tę pozycję. Potem jednak wjeżdża z hukiem wątek główny wraz z mroczną sakurą i łapię się na tym, że siedzę w tym świecie po uszy. Pal licho słodkiego jak tona cukru i wyidealizowanego do bólu Subaru, pal licho głupkowaty yaoistyczny humor, którym od czasu do czasu raczy nas Hotaru, pal licho Seishirou, który jest najbardziej creepy, gdy nie jest creepy! Tokyo Babylon to opowieść, która nokautuje czytelnika nastrojem tak bardzo, że łatwo przymknąć oko na wszystko inne.\nTrochę się zastanawiam, czy do wczucia się w Tokyo Babylon nie trzeba być jednak trochę starym. Seria jest niemalże moją rówieśniczką, więc nie mogę powiedzieć, bym w pełni rozumiała nastrój początku lat dziewięćdziesiątych, ale jednak urodziłam się w poprzednim tysiącleciu i czytałam całkiem sporo o tym, jak wyglądała Japonia gdy CLAMP rozpoczęły historię Subaru i Seishirou. Ale nie, jednak nie – może dawno nikt nie gadał o końcu świata, ale wydaje mi się, że ten nastrój upadku, zagubienia, beznadziei i samotności jest czymś naturalnym dla każdego pokolenia (no dobra, prawie; zdarzały się czasy i miejsca, gdzie popularny był pogląd, że jest super i będzie jeszcze lepiej, ale to dość rzadkie zjawisko). Wątki poboczne są bardzo przejmujące – na jednym z rozdziałów popłakałam się tak, że ledwo widziałam tekst, a rzadko udaje mi się wyprodukować taką ilość łez.\nJest też wątek główny… I na nim też ryczałam. Nie przepadam za Subaru – jest dla mnie trochę za mdły, za idealny i za dobry – ale nie darzę go niechęcią. Seishirou wypada trochę lepiej, choć pod pewnymi względami jest postacią bardzo typową. Za to Hokuto-chan to nie tylko jedna z najbardziej lubianych przeze mnie CLAMPowych postaci, ale także żeńskich bohaterek w ogóle. Z początku sarkam na jej dowcipy, ale z każdym kolejnym rozdziałem starsza z bliźniaków Sumeragi – choć teoretycznie znajduje się na dalszym planie niż jej brat i jego trulof – pokazuje, jak niesamowicie ciepłą, uroczą, szaloną i silną jest osobą. No i jak bardzo ta klucha Subaru nie zasługuje na taką siostrę jak ona. Chyba cofam stwierdzenie, że nie nie lubię głównego bohatera. Za to, co biedna Hokuto się z nim ma, nie mam za grosz współczucia dla jego cierpień. Babcię Sumeragi i resztę tej cholernej rodzinki też mam pomordować za to, jak skakali nad Subaru, mając taki skarb nad Hokuto… No dobra, odstawiam właśnie fochy fangirla, ale co ja poradzę, że wolę charakterne dziewczę od jej mdłego braciszka?\nW każdym razie polecam. Dużo Tokio nocą, jeszcze więcej ślicznych ujęć (bardzo w stylu tamtych lat, przygotujcie się na trójkątne męskie torsy), znakomity nastrój, a do tego kolejny raz Japończycy udowadniają, że różowe płatki sakury potrafią być motywem bardziej złowrogim niż można przypuszczać. To chyba zresztą moje ulubione wykorzystanie drzewa wiśni w mandze (chociaż jest jeszcze kilka prawie równie dobrych).\nNo i nie mogłam się powstrzymać… Uwaga – poniższy montaż nie tylko mocno spoileruje, ale prawdopodobnie jest też mało zabawny dla osób nieobeznanych z tematem. Trochę zmieniłabym napisy – jako fanka Hokuto mam zupełnie inny problem z tym zakończeniem – ale przy „and as X has been on hiatus since 2000-fucking-3” byłam już spłakana ze śmiechu. Enjoy ;D\nPublikacja: YOU; od grudnia 1999 do lutego 2007\nDługość: 15+1 dodatkowy\nSzansa na wydanie: Małe, bo mamy już Onizukę\nWprawdzie logika „mamy już serię X, więc nie wydamy Y” wkurza mnie jak mało co (szczególnie, że z nieznanych mi przyczyn dotyczy wszystkiego oprócz yaoi i kolejnych shounenów w gruncie rzeczy o tym samym), ale niektórzy niestety na nią chorują. A skoro Waneko (ani nikt inny) nie wydał żadnej około-onizukowej mangi (o czym będę jeszcze pisać), to na żeńską wersję nauczyciela-gangstera raczej nie mamy co liczyć.\nA szkoda, bo Gokusen ma jednak nieco inny klimat niż słynne GTO. Śmiem twierdzić, że jest co najmniej równie zabawna, ale znacznie bardziej przystępna. Fanów Onizuki proszę tu o wybaczenie, ale GTO nie jest serią dla każdego, natomiast fabułę Gokusena łyknęłaby nawet moja babcia ;)\nLiceum Shirokin to placówka wyjątkowa, nawet jak na mangową szkołę dla chuliganów – dyrektor świadomie zatrudnia na stanowisko matematyczki i wychowawczyni najbardziej problematycznej klasy Kumiko Yamaguchi, dziedziczkę potężnego mafijnego klanu. Yankumi (jak wkrótce nazwą ją uczniowie) została wychowana przez yakuzę, ale organizacja, do której należy jest uosobieniem najbardziej romantycznego i wyidealizowanego obrazu japońskiej mafii. Jej bliscy są nieokrzesani, krewcy i trochę zbyt skłonni do rozwiązań siłowych, ale to bez wyjątku ludzie honoru, którzy za swoją Oujo pójdą w ogień. Mangaczka rzecz jasna pamięta o tym, że rodzina Kumiko to kryminaliści, ale jednocześnie Kuroda wpisują się w uwielbiane przeze mnie przedstawienie japońskich bandziorów do tego stopnia, że poziom mojego fangirlizmu osiąga przy tej historii zupełnie nowe poziomy. Ale tak na wszelki wypadek pamiętajcie – choć jest mnóstwo pięknych historii o szlachetnej yakuzie, w czasie wycieczki do Japonii trzymajcie się lepiej z daleka od wszystkiego, co choć trochę pachnie prawdziwą mafią.\nMamy tu więc całkiem sporo różnego rodzaju wątków – Yankumi ochoczo pomaga, rozwiązuje problemy i ustawia do pionu nie tylko swoich uczniów. Kumiko jest zresztą nieodrodną wnuczką swojego dziadka – tak jak Ryuuichirou swoim autorytetem utrzymuje porządek w gangsterskim światku, tak nasza młoda nauczycielka zapanuje nie tylko nad grupą łobuzów o złotych sercach. Poznamy też szurnięte grono pedagogiczne, rodziców i rodzeństwo chuliganów z Shirokin, a także absolwentów oraz inne rodziny mafijne z metropolii tokijskiej. Oprócz wątków mafijno-gangsterskich oraz obyczajowych pojawiają się też problemy uczuciowe głównej bohaterki, a obu kandydatów do jej serca ma swoich zwolenników w fandomie (chociaż to mój OTP dostał potwierdzenie w dodatkowym tomie, hłehłehłe). Nieprawdopodobna wręcz ilość humoru przeplata się z mangowymi mądrościami, które jednak pasują jak rzadko – w serii o nietypowej nauczycielce w nietypowej szkole gadki o byciu dobrym człowiekiem, który szanuje starszych, dba o rodzinę i przyjaciół, a problemy rozwiązuje szczerą rozmową i pojedynkami jeden na jednego (chociaż broniąc siebie i swoich można sięgnąć po bardziej konwencjonalne metody perswazji, takie jak miecz lub metalowa rura) wydają się być jak najbardziej na miejscu.\nA tu macie ending do anime, który zaskoczył mnie jak rzadko – no bo serio, taki klimat w komedii? Ale graficznie jest świetny.\nSeria nie jest do końca poprawna… Mamy tu nieletnich pijących sake, nieletnich w towarzystwie hostess i prostytutek, nieletnich zajmujących się hazardem, a także sporą dawkę przemocy w wykonaniu nieletnich, ich opiekunów i marginesu społecznego oraz inne brzydkie zdaniem Japończyków rzeczy, które sprawiły, że dramowa adaptacja została wykastrowana do tego stopnia, że zrobiła się zwyczajnie nudna. Powstały trzy sezony plus special z tego co pamiętam. Pierwszy sezon nawet trzyma się mangi (klasa Yankumi ma mniej więcej ten sam skład co w mandze), drugi ma z nią już niewiele wspólnego, ale oba obejrzałam dla obsady. Serio, gdyby nie moja słabość do kilku aktorów (oraz idoli, bo co to za drama bez idoli w rolach głównych), poległabym pewnie po trzech odcinkach. A tak zalegam tylko z trzecim sezonem, bo nieszczególnie kojarzę te dzieciaki. No i wycięcie z serii jej OTP oraz wygrzecznienie i ogłupienie drugiego wątku romantycznego to cios poniżej pasa, nie sądzicie?\nTokyo Ghoul „Jack”\nPublikacja: Jump LIVE; sierpień i wrzesień 2013\nSzansa na wydanie: Ogromne\nBędę szczera – jeśli Waneko nie wyda tego spin offu, to zorganizuję pikietę pod ich siedzibą. Nie potrafię sobie wprawdzie wyobrazić, żeby ktoś był tak wredny (i głupi; z tego co wiem, TG jest jedną z lepiej sprzedających się serii), ale mam ochotę dmuchać na zimne póki wydawnictwo oficjalnie nie potwierdzi tego tytułu.\nZresztą, skoro wydali nowelkę, to tym bardziej powinni wydać Jacka? Jakby na to nie patrzeć, nowelki to takie trochę fan fiction (przystemplowane przez mangakę, ale jednak), podczas gdy TG:Jack to pełnoprawny spin off i to opowiadający o młodości jednej z najważniejszych i najbardziej zagadkowych (nawet po tym jak wyjaśniło się to i owo) postaci w całym uniwersum.\nArima to w ogóle typowy przykład postaci, na którą z początku kręcę nosem, że jest wkurzająca i przekozaczona, a potem ląduje w mojej czołówce ukochanych bohaterów. W BnHA miałam tak z All Mightem – każde pojawienie się kwitowałam sarkaniem i narzekaniem, a potem następowała zmiana postrzegania i wpadałam w fangirlizm po uszy. W przypadku Arimy było to tym bardziej bolesne, że… No wiecie.\nPublikacja: 1991-2012 Kōdansha; obecnie Shinchosha\nDługość: 6 powieści + 2 zbiory opowiadań (Japończycy scwanili się tak, że wydali serię jako 12 pozycji)\nSzansa na wydanie: Jak ktoś wpadnie na to, żeby wydawać u nas japońską fantastykę to jakieś będą\nOkej, trochę oszukuję, wrzucając na tę listę cykl powieści. Przemyciłam już Arslana, który jednak miał dwie mangowe adaptacje – Juuni Kokki dorobiło się wprawdzie animacji, ale jednak bezwstydnie piszę teraz o książkach, a nie mangach.\nGdzieś się jednak wyżyć muszę, a chociaż Dwanaście Królestw nie jest aż tak olewane na zachodnim rynku jak Arslan Senki, to i tak sytuacja jest dramatycznie zła. Całą serię w ojczystym języku mogą czytać tylko Francuzi; po niemiecku i angielsku wyszły tylko pierwsze cztery tomy. Co gorsza, Juuni Kokki w języki Szekspira da się wprawdzie kupić, ale ponieważ wydanie nie było wznawiane, cena wzrosła kilkakrotnie. Do tej pory pluję sobie w brodę, że się nie pospieszyłam i po pierwotnej cenie kupiłam tylko pierwszy i drugi…\nŻeby to było jasne – nie wymagam by nasze wydawnictwa mangowe wzięły się za wydawanie książek. Niech każdy zajmuje się tym, w czym jest dobry. Byłoby mi jednak bardzo, bardzo miło, gdyby jakieś wydawnictwo zajmujące się zagraniczną fantastyką (MAG?) zatrudniło jednego czy dwóch tłumaczy japońskiego. Lepiej dwóch. I jakiegoś dobrego konsultanta, bo będzie bardzo potrzebny.\nBo JK to kawał dobrej fantastyki made in Japan, ale w realiach mocno chińskich. I nie jest to taki sobie po prostu świat fantasy polegający na tym, że ktoś wziął sobie średniowiecze lub wczesną nowożytność, dorzucił magię oraz smoki, i się głupio cieszy, że jest pisarzem fantasy. Nie, żeby to było coś złego, ale pamiętam, jak cudownym powiewem świeżości było dla mnie uniwersum Juuni Kokki po latach spędzonych w zachodniej fantastyce – minęło ponad dziesięć lat, a ja nadal jestem pod ogromnym wrażeniem.\nW pierwszym tomie towarzyszymy Youko, japońskiej, zahukanej szesnastolatce, która zostaje porwana przez dziwnego mężczyznę (oraz jego potwornych sługusów) do jeszcze dziwniejszego świata. Potulna, nieasertywna i nijaka nastolatka będzie musiała się zmienić, by przeżyć – a przemiana, którą przejdzie, należy do najlepszych, o których czytałam. A co mnie jeszcze bardziej zachwyca to Youko w czwartym tomie – mądrzejsza i dojrzalsza, ale nadal walcząca sama z sobą i swoimi wadami.\nJK to jednak nie tylko opowieść o Youko – to historie obejmujące w mniejszym lub większym stopniu wszystkie spośród dwunastu państw. Z ręką na sercu przyznaję, że uwielbiam wszystkie, zarówno w wersji papierowej, jak i animowanej (anime dodało kilka irytujących wątków), chociaż najbardziej jaram się En. A do tego wersja książkowa ma naprawdę cudowne ilustracje!\nA tak w ogóle ten jej porywacz to pozytywna postać jest. Gamoń straszliwy o ujemnych umiejętnościach społecznych, ale czytelnik – tak jak Youko – zaczyna go lubić coraz bardziej, im bliżej go poznaje. I wcale nie jest to wina syndromu sztokholmskiego.\n…wystąpi znów mroczna sakura, pojawi się też jeszcze mroczny gender bender, bardzo mroczna i krwawa mangowa adaptacja książki (przecież dawno nie narzekałam, że wydaje się u nas za mało literatury japońskiej), ale też pewna kompletnie niedoceniana sportówka oraz jedno z najbardziej urokliwych okruchów życia na ogrzanie serducha po tym całym proponowanym przeze mnie mhroku. A przynajmniej taka jest playlista na dzień dzisiejszy.\nKolejna notka planowana jest jednak pod koniec kwietnia, bo w ramach rzetelności przypominam sobie tytuły, które czytałam dawniej niż trzy lata temu. Oznacza to dużo binge readingu (żarłocznego czytania? obżarstwa literackiego?) i to przy ekranie, a na starość odwykłam od skanlacji i muszę się trochę oszczędzać. Ale może za to po drodze wpadnie jeszcze jedna recenzja, bo nadrabiam też zaległości papierowe i kinowe i odzyskałam trochę chęci do pisania ;)\n8 thoughts on “W oczekiwaniu na cud wydawniczy II”\n03/05/2017 o 16:46\nNic z tego nie czytałam, ale zgadzam się i dzięki za przytoczenie kilku nowych tytułów :D\nZ Arslanem w sumie czekałam długi czas, aż wyjdzie trochę więcej rozdziałów, by łyknąć większy kawał na raz, bo Arakawa… <3 W sumie może już czas najwyższy…? Z drugiej strony, szanse na wydanie są naprawdę spore, więc te trochę mogę jeszcze poczekać :)\nOd CLAMPa wzięłabym wszystko dosłownie. No chyba, że mam już w wersji zagranicznej (choć wciąż mam tylko 12/19 tomów xxxHolica… Kiedyś dozbieram całość, bo ta seria to cud nad cuda). Niestety JPF dość stanowczo odmawia branie się za te niezwykle drogie tytuły ;___; Żal, żal, serce płacze…\n10/05/2017 o 21:40\nTakie drogie, że cztery CLAMPy na naszym rynku są… I wszystkie od JPF. W sumie całkiem sporo O.O Tylko że mangi CLAMP są w większości stosunkowo krótkie – Tsubasa jest wypaśna, X i xxxHolic dość długie, ale potem tylko Cardcaptor i RG Veda mają więcej niż 10 tomów. Mogliby chociaż strzelić ankietę.\nJak chcesz łykać więcej Arslana na raz to wiesz, są powieści ;> Tylko tego to nawet na angielski nikt nie raczy przetłumaczyć… Wiem, że to chodzi o duże pieniądze, ale czasem drażni mnie zachowawczość naszego rynku wydawniczego.\n10/05/2017 o 22:15\nNo właśnie te CLAMPy wyszły i JPF mówiło później, że za drogie, by się opłacało :U Ankiety były w zamierzchłych czasach, bodajże Clover miało szansę… Ale na razie cisza i pustka.\nTrza było iść na japoński, tak, wiem… ;U\n15/05/2017 o 01:49\nSmutno mi, ale cóż, pozostaje się cieszyć tym, co dostajemy – a akurat JPF dba o fanów staroci, a nie tylko nowszych hitów. Jestem bardzo ciekawa za co się wezmą, gdy rozprawią się już z „Różą Wersalu”. Na miejsce „Blame!” ma wskoczyć „Akira” lub „Gunnm”, a do tego wydają Junjiego Ito, ale takie „Aż do nieba” także prosi się o nowe wydanie. I jest trochę serii, które miał Egmont, którymi mógłby się ktoś ponownie zająć – trochę pluję sobie w brodę, że kupowałam pojedyncze tomy „Edenu” po okazji, przeglądając Alledrogo łatwiej znaleźć korzystne oferty kupienia całej serii za jednym zamachem… Naprawdę byłoby miło, gdyby ktoś wydał to jeszcze raz, ładnie i w powiększonym formacie.\n15/05/2017 o 18:00\nZ tym Aż do Nieba to mnie nawet nie wkurzaj, bo mam niby te wydanie 3w1, które nie zostało w ogóle poprawione, milion błędów, najgorsza edycja ever i aghrrr, irytuje mnie to mocno xD\nEden raz na jakiś czas widzę do odkupienia, ale wciąż nie mam weny, by się skusić… Ale przy Egmoncie to raczej mi się marzy przede wszystkim dokończenie tych biednych sierot, które po nich zostały – głównie tu myślę o Ranmie 1/2, która dobrą serią jest!\n15/05/2017 o 19:32\nPierwszych 10 tomów Edenu można dostać dość łatwo, gorzej z resztą @@ Na wydanie Ranmy 1/2, Inuyashy i Kenshina to ja już nawet nie liczę. Za długie i za stare by ktokolwiek się na to porwał.\n09/05/2017 o 21:20\nCzekamy, czekamy. Aktualnie na jeden tytuł, który może jakimś cudem ktoś, kiedyś u nas wyczaruje. A wtedy będę to wydawnictwo całowała po rękach…\nW kontekście całości postu: zastanawia mnie, kiedy zaczną u nas patrzeć trochę pod kątem ciekawości tytułów. Póki co na razie praktykuje to JPF, które zdaje się trochę przekształcać w coś bardziej… dorosłego? Nastawionego nie tylko na zysk, ale też na formę. Wiem, że nasz rynek wciąż jest młody i pod wieloma względami nieustabilizowany, ale smuci mnie, że niektóre tytuły są wydawane byle jak (a najprawdopodobniej to będą jedyne wydania tych tytułów w Polsce), i mam na myśli głównie jakość tłumaczeń, choć w niektórych przypadkach przydałoby się po prostu ładniejsze, większe wydanie (i tak, mam tu na myśli choćby Tokyo Ghula).\nDruga sprawa jest taka, że za rzadko wydawane są u nas tytuły, które po prostu miały pecha i pojawiały się na rynku japońskim, kiedy u nas manga była wciąż czymś nowym i nie tak ogólnodostępnym. Mamy więc wymienione przez ciebie Gokusen, albo Hana Kimi z poprzedniej notki, a także to coś o siatkówce, którego tytułu nie pomnę, a które ma się pojawić w kolejnym poście i moje nieszczęsne Fruits Basket, które bardzo chcę przeczytać, ale na skanlacjach jakoś mi się nie chce.\nI ja wiem, że JPF wydaje starsze tytuły, ale obecnie mam wrażenie celuje bardziej w klasykę i poważniejsze tytuły – co absolutnie złe nie jest, wręcz przeciwnie. Ale jednak jest trochę tych mniej popularnych u nas tytułów, które tak bardzo zasługują na to, żeby zostać zauważone…\nO Juuni nawet nie zaczynam, bo i tak czuję się już jak jakiś psychofan.\n23/05/2017 o 20:50\nProblemem jest to, że jesteśmy małym rynkiem – i mangi, i komiksy nie są u nas szczególnie popularne… Książki zresztą też nie, jeśli przyjrzymy się statystykom. Czytelnictwo w naszym kraju nadal jest niższe niż średnia europejska – według danych z 2007 i 2013 jesteśmy daleko poniżej średniej. Co jest jednak mało pocieszające, w całej Europie rośnie odsetek ludzi, którzy nie czytają w ogóle (chociaż u nas rośnie bardziej).\nJeszcze niedawno zaproponowałabym, żeby zacząć wydawać samemu, ale statystyki jasno twierdzą, że to bardzo zły pomysł na biznes, pozostaje więc chyba tylko uczyć się języków i czytać w oryginale. A żeby nie zbankrutować na kosztach wysyłki i cholernych podatkach od importu, przerzućmy się na czytniki!


Villa Atlantis - Grzybowo - Grzybowo - noclegi, atrakcje, gastronomia. Zapraszamy na wczasy w Grzybowie.\nWypoczynek nad morzem - tylko w Grzybowie, w Villi Atlantis.\nZapraszamy do Domu Wczasowego ATLANTIS położonego w malowniczej miejscowości Grzybowo nieopodal Kołobrzegu.\nDla naszych Gości przygotowaliśmu konfortowe pokoje 2,3 i 4 osobowe, polecamy równieżpokojetypu STUDIO.\nNa terenie obiektu znajduje się miejsce do grillowania, plac zabaw dla dzieci z dużą piaskownicą oraz bezpłatny dostęp do internetu - bezprzewodowy na terenie całej posesji.\nSamochody Gości parkowane są na ogrodzonym i oświetlonym terenie posesji przy budynku - konieczna rezerwacja miejsc, opłata 10zł za dobę. Zwierzęta domowe przyjmujemy po wcześniejszym uzgodnieniu oraz dodatkową opłatą.\nBudynek posiada podjazd przystosowany do wózków dziecięcych. Na terenie obiektu obowiązuje całkowity zakaz palenia papierosów.\nA w naszej restauracji Atlantis ugościmy Państwa pysznym śniadaniem w formie bufetu szwedzkiego, sytą obiadokolacją z deserem. W restauracji oferujemy a la kart, działa również pizzeria. Atutem obiektu jest położenie we wczasowej części Grzybowa, blisko deptaku - ulicy Nadmorskiej, na której znajduje się większość punktów rozrywkowych, jednakże w takiej odległości od tej ulicy, która umożliwia wypoczynek w ciszy i spokoju.\nPonadto położenie Grzybowa 4 km od centrum Kołobrzegu umożliwia korzystanie ze wszystkich atrakcji tego miasta: rejsy na Bornholm, port, latarnia, starówka itp. Bardzo wysoki standard w atrakcyjnej lokalizacji !\nWszystkie pokoje posiadają własną łazienkę (prysznic, umywalka, WC, suszarka do włosów). Niektóre pokoje posiadają balkony. Dodatkowo w ofercie 4-osobowy pokój typu studio.\nNa wyposażeniu każdego pokoju znajdują się wszelkie potrzebne do wypoczynku przedmioty (łóżka, stoliki, pufy, szafa, pościele itp.), oraz duże TV SAT, czajniki bezprzewodowe, mini lodówki w każdym pokoju, parawan.\nCeny od 60 zł do 90 zł. Nasz pensjonat oferuje pobyt ze śniadaniami i obiadokolacja jak również dania a la Kart.\n607 24 ...\nWyświetleń: dzisiaj: 9 / w tym miesiącu: 569 / wszystkich: 11882 od 21.01.2021. Wizyty dzisiaj: 0 / wszystkich 1010 od 2021-01-21 .\nWizyt: 602 134, Dziś: 40, Osób online: 1


Warto wiedzieć - odpowiedzi na pytania Czytelników, dotyczące różnych kwestii - dziennikpolski24.pl\nWarto wiedzieć - odpowiedzi na pytania Czytelników,...\n22 czerwca 2018 15:33 22.06.2018 15:33\nCzytelniczka z Krakowa: Ze względu na upośledzenie narządu ruchu posiadam orzeczenie o niepełnosprawności. Czy jest to podstawa do ubiegania się o rentę w ZUS?\n- Nie. Niepełnosprawność nie jest tożsama z niezdolnością do pracy. O rencie z tytułu niezdolności do pracy decyduje lekarz orzecznik ZUS, a o niepełnosprawności powiatowa komisja.\nLekarz orzecznik ZUS, na podstawie dokumentacji medycznej i przeprowadzonego badania, wydaje orzeczenie o stopniu niezdolności do pracy, tj. częściowej lub całkowitej. Niezbędne jest także posiadanie odpowiedniego stażu pracy, wynosi on:\n- rok, jeśli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20. roku życia,\n- 2 lata - w wieku powyżej 20 do 22 lat,\n- 3 lata - w wieku od 22 do 25 lat,\n- 4 lata - w wieku powyżej 25 do 30 lat\n- 5 lat, jeśli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat.\nNie dotyczy to osób, które ubiegają się o rentę z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.\nTerminy dodatkowego zarobku do świadczenia\nPrzemysław P. z Tarnowa: Po przejściu na rentę przez dwa lata pracowałem na podstawie umowy o pracę. Za dwa miesiące ukończę 65 lat i przejdę na emeryturę. Czy o zaliczenie tego okresu pracy do stażu mam wnosić teraz czy poczekać do uzyskania prawa do emerytury?\n- Wniosek o zaliczenie stażu z tytułu zatrudnienia, od którego odprowadzane były składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, co ma wpływ na świadczenie, można składać po zakończeniu każdego kolejnego kwartału kalendarzowego ubezpieczenia, a więc odpowiednio w styczniu, kwietniu, lipcu i październiku. Jedynie w przypadku, kiedy termin zakończenia pracy rencisty, np. w związku z przejściem z renty na emeryturę, następuje w innym czasie, z wnioskiem można wystąpić w dowolnym terminie.\n,,Dobry start” dla każdego ucznia\nWeronika B. z Krakowa: Czy dodatkowe pieniądze na wyprawkę szkolną przysługują również dziecku, które ze względu na stan zdrowia przebywa w szpitalu i tam pobiera naukę?\n- Tak. Ten specjalny dodatek w wysokości 300 zł, tzw. ,,Dobry start”, przysługuje każdemu uczniowi bez względu na rodzaj i sposób pobierania nauki, w tym również na terenie placówki leczniczej, takiej jak szpital czy sanatorium.\nŹródło: Gazeta Krakowska - Warto wiedzieć - odpowiedzi na pytania Czytelników, dotyczące różnych kwestii


Aktualności - Adam Bulandra\non 07 marca 2022\nW związku z sytuacją w Ukrainie i napływem Ukraińców oraz osób o innym obywatelstwie do Polski od poniedziałku do piątku, w godzinach 17-23 kancelaria świadczy bezpłatne informacje prawne i konsultacje dotyczące prawa migracyjnego, spraw administracyjnych, rodzinnych, prawa cywilnego i karnego dla osób, które opuściły Ukrainę. Konsultcje odbywają się w języku polskim i angielskim, a ukraińskim\nW związku z otwarciem Punktu Informacyjnego dla Obcokrajowców, projektu prowadzonego przez Fundację U-Work, wraz ze Stowarzyszeniem INTERKULTURALNI PL, Fundacją Zustricz oraz Fundacją Wspierania Kultury i Języka Polskiego im. Mikołaja Reja od maja 2018 roku zaczynam prowadzić cotygodniowe bezpłatne konsultacje prawne dla cudzoziemców. Konsultacje będą się odbywać w godzinach 12-17 w siedzibie Punktu przy ulicy Batorego\nŚwiadczenia wychowawcze 500+ według nowych zasad\non 02 sierpnia 2017\nOd 1 września 2017 roku zaczną obowiązywać nowe zmiany w zasadach przyznawania pomocy rodzinnej, związanej z wychowaniem dzieci, popularnie nazywanej programem 500+. Zgodnie z nowym brzmieniem ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku gdy osoba samotnie wychowująca dziecko, której prawo do świadczeń rodzinnych w stosunku do danego dziecka uzależnione jest od ustalenia na rzecz tego dziecka


Urodowe Różności: 2011\nSigma Brush Review - Synthetic Face Kit & Small Eye Liner - E10\n--- Synthetic Face Kit & Small Eye Liner - E10 ---\nSigma Synthetic Face Kit składa się z trzech pędzli – F82 ROUND TOP KABUKI, F80 FLAT TOP KABUKI i F84 ANGLED TOP KABUKI.\nWszystkie trzy pędzle zapakowane są w śliczną tiulową torebeczkę, każdy ma dodatkowy plastikowy ochraniacz. Koszt tych pędzli to $42.00, a przesyłka do Polski kosztuje$10.76. Paczka dotarła do mnie w ciągu 7 dni. Zapłacić za zakupy można na kilka różnych sposobów ja wybrałam PayPal ponieważ przelew za granicę z mojego banku to dodatkowe załatwianie i wycieczki do innego oddziału banku. To wszystko jeżeli chodzi o sprawy techniczne.\nE 10 + gratisowy E 25\nPędzle według mnie są bardzo dobrej jakości, przyznam się szczerze że nie spodziewałam się że będą tak dobre. Miałam okazję wypróbować inne pędzle Sigmy – kupiłam zestaw podróżny w kolorze różowym na allegro i według mojej opinii był to zwyczajny badziew. Na te pędzle zdecydowałam się po obejrzeniu wielu recenzji na YouTube. Nie są to pędzle tanie ale uważam że są warte swojej ceny. Mają solidną grubą rączkę i zbite, mięciutkie włosie. Pokuszę się nawet o stwierdzenie że są lepsze niż pędzle Kozłowskiego – choć służą do czegoś zupełnie innego - takie mam wrażenie. Nie wiem jak wypadłoby porównanie z pędzlami Maestro ponieważ nie miałam przyjemności używania żadnego pędzla tej firmy. Przy okazji choć to nie recenzja pędzli Kozłowskiego chciałabym wspomnieć że zaskoczyło mnie to że bez problemu mogłam zareklamować mój pędzel, z którego wypadało włosie. Odesłałam go na podany adres a nowy z niewypadającym włosiem zostanie mi odesłany J\nzestaw w woreczku\nF28 -- F80 -- F84\nzestaw z osłonkami\nWracając do pędzli Sigmy.\nF82 – to zaokrąglone Kabuki według ulotki idealnie nadające się do aplikacji podkładów, korektorów itp. pod oczami i w okolicach nosa. Ja kupiłam go do aplikacji płynnego podkładu i podkładu mineralnego Clinique.\nDo nakładania podkładu sprawdza się, choć lepiej z tym zadaniem radzi sobie F80 - trzeba poświęcić trochę więcej czasu na wtarcie podkładu w skórę.\nF80 – to płasko zakończone Kabuki według ulotki jest idealne do rozcierania/ wcierania/ ang. „blending” :) podkładów kremowych, płynnych, pudrów i minerałów. W takim też celu zaopatrzyłam się w ten pędzel.\nTen pędzel jest stworzony do podkładów płynnych, idealnie rozprowadza kosmetyk i dzięki niemu uzyskujemy większe krycie niż F82 a także według mnie ładniejsze wykończenie.\nNa kolejnym zdjęciu widzicie jego porównanie do pędzla Artdeco. Według mnie Artdeco jest super do płynnego podkładu. Mi nie sprawdza się do nakładania podkładu mineralnego czy pudru.\nF84- to skośnie zakończone Kabuki według ulotki to świetny pędzel do precyzyjnego nakładania produktów na kości policzkowe. Nadaje się do kremowych, pudrowych i płynnych produktów. Ten pędzel przyznam się szczerze kupiłam bo był w zestawie a kupno zestawu bardziej się opłacało. Jednak kiedy otworzyłam paczkę i dotknęłam tego pędzla stwierdziłam że warto było. Jest to świetny pędzel do bronzera, różu a ja w awaryjnych sytuacjach używam do nakładania pudru lub podkładu mineralnego.\nNq kolejnym zdjęciu widzicie jego porównanie z pędzlem zakupionym na targach kosmetycznych firmy PAESE, który według mnie nie umywa się do Sigmy.\nSmall Eye Liner - E10 – to mały pędzel do eyelinera kosztował mnie $9.00 – jest bardzo ładny, dokładnie taki jakiego szukałam niestety jego cena jest uważam że zbyt duża jak na polskie realia dlatego choć bardzo się z niego cieszę to uważam że przepłaciłam. Gdyby przesyłka Kozłowskiego nie wynosiła 15 zł zamówiłabym ich pędzelek, który kosztuje 9 zł. Nie wiem jakie ceny tego rodzaju pędzli ma Maestro.\nJako gratis otrzymałam pędzel E25 w rozmiarze podróżnym. Miałam już ten pędzel i mimo że podobno ma być on porównywalny do MAC 217 to i tak chciałabym jeszcze kiedyś kupić MAC'a. Jestem rozczarowana tym pędzlem, swój kupiłam na allegro za ok 20 zł, ponieważ skoro to prawie to samo co 217 chciałam wypróbować tańszą wersję tego kultowego pędzla. Na zdjęciu widzicie porównanie nowego pędzla z umytym 3 razy. Być może tylko mój egzemplarz tak wygląda a ten, który otrzymałam będzie ok.\nJestem bardzo zadowolona z tego zakupu i choć nie jest to mały wydatek to uważam że pędzle są warte swojej ceny.\nAutor: UrodoweRóżności o 10:57 1 komentarz:\nSigma Brush Review - Synthetic Face Kit & Small Ey...


Ciemnoszary otwarty sweter z kieszeniami z przodu - Swetry swetry długie sklep eButik.pl\nCiemnoszary otwarty sweter z kieszeniami z przodu\nCiemnoszary otwarty sweter damski z kieszeniami z przodu. Znany i lubiany fason został tu wzbogacony o przydatne kieszenie! Całość gładka, długa i bardzo przytulna. Dekolt otwarty, niezapinany. Ten damski długi sweter o luźniejszym fasonie wykonany jest w całości z wysokiej jakości milutkiej tkaniny. Niezwykle wygodny, nieobcisły krój zapewnia całkowitą swobodę ruchów i maksymalny komfort noszenia. Damski sweter z kieszeniami to najmodniejszy hit sezonu i absolutny must have w Twojej szafie, który pomoże Ci stworzyć casualowy look oraz dopełni wiele imponujących stylizacji! Dzięki sprytnemu połączeniu stylu codziennego z eleganckim sweter możesz zakładać zarówno na co dzień, jaki i na przeróżne okazje! Damski otwarty sweter świetnie sprawdzi się w połączeniu z naszymi jeansami i obuwiem. Zabłyśnij wśród znajomych!\n"Bardzo ładny przyjemny w dotyku. Niestety okazała się sporo za duży rozmiar M to bardziej L/XL"\nSabina (2016-10-18 , Bytów)\n"Sweter bardzo ładny. Kolor zgodny z opisem. Trzeba brać numer mniejszy... Polecam!"\nAgnieszka (2016-10-16 , Nowe Miasto Nad Pilicą)\n"materiał bardzo przyjemny, gorąco polecam"


Melomakarona - greckie ciasteczka bozonarodzeniowe. | AddioPomidory\nIdą Święta. A więc i czas najwyższy na uruchamianie naszych rodzinnych, domowych rytuałów. W tym roku będziemy je przeżywać szczególnie, nie wiadomo bowiem, czy w przyszłym roku najstarszy pisklak nie wyleci z gniazda na studia daleko od domu… Wszystko zatem nabiera nowych znaczeń. Zaczynając od wspólnego dekorowania pierniczków, po wieczory przy kominku, świecach i obieranych przez jedno z nas mandarynek i grejfrutów.\nZasadniczo takie poczucie powinno i towarzyszy nam zawsze, jednak świadomość, że jedno z dzieci jest tak duże, że nie pamięta już, kiedy przestało wierzyć w Świętego a listy do niego śle e-mailem prowokuje refleksje.\nRefleksje pogłębione jeszcze lekturą ostatnich dni. Nigdy nie sądziłam, że utożsamianie się z bohaterami książki może być tak bolesne, dogłebne i sensualne.\n„- Kto powiedział: Jesteś zawsze tak szczęśliwy, jak twoje najmniej szczęśliwe dziecko? – zapytała na ostatnich zajęciach z ceramiki.\n– Sokrates – odpowiedziałą natychmiast Ree.\n– Naprawdę? Myślałam raczej, że to Michelle Obama.\n– Nie mam pojęcia, kto to powiedział – przyznała Ree – ale wierz mi, ta mądrość ma dłuższą historię niż Michelle.\nBudzisz się rano, czujesz się dobrze i nagle myślisz: Coś jest nie tak. Coś się dzieje. O co chodzi? I wtedy przypominasz sobie, że chodzi o twoje dziecko – to, które akurat jest nieszczęśliwe.”\nAnne Tyler „Na szpulce niebieskiej nici”, Wyd, WAB 2015\nGorąco Wam tę książkę polecam.\nPodobnie jak dzisiejsze ciasteczka. Cud-mąż skarżył się, że upiekłam ich tak mało. Cóż, jeśli przeszło 30 ciasteczek to za mało na jednego łakomczucha (no dobrze – jednego i pół) to one muszą być pyszne, prawda?\n75 g semoliny (można zastąpić krupczatką)\n1/6 łyżki startej gałki muszkatołowej\n1/6 łyżki goździków zmielonych\n125 g oliwy\n50 h soku pomarańczowego\n1.W misce łączymy semolinę, mąkę i proszek. Odstawiamy.\n2. W drugiej sok, koniak, cukier i przyprawy. Mieszamy dokładnie. Następnie dodajemy sodę, mieszamy – masa powinna się zacząć pienić. Dodajemy jeszcze wodę, olej, skórki i miód. Mieszamy.\n3. Do masy z sodą dodajemy suche składniki i mieszamy drewnianą łyzką do uzyskania jednolitej konsystencji, ważne aby nie przedłużać niepotrzebnie tej czynności.\n5. W tym czasie przygotowujemy syrop poprzez podgrzanie i połączenie jego składników. Syrop odstawiamy do przestudzenia.\n6. Z ciasta formujemy kulki wielkości włoskiego orzecha, które następnie wydłużamy czyniąc je podobnymi kształtem do jajek. Układamy na blasze wyłożonej papierem. Nie jest konieczne zachowanie dużych odległości pomiędzy ciasteczkami.\n7. Pieczemy je przez 20 minut.\n8. W tym czasie przygotowujemy orzechową posypkę. Orzechy przelewamy wrzątkiem, odcedzamy, siekamy dość drobno i przekładamy na suchą\npatelnię. Posypujemy cynamonem, mieszamy i prażymy. Odstawiamy.\n9. Ciastka po wyjęciu z piekarnika nasączamy każde z osobna w syropie i posypujemy orzechową posypką. Przechowujemy w szczelnie zamkniętej puszce.\nPosted in Ciasteczka, Diety wykluczająceTagged bez jajek, Boże Narodzenie, ciasteczka, książki\nSzalenie podoba mi się ich nazwa! Daje pole do popisu wyobraźni 🙂\n5 grudnia 2016 o 10:42\nMnie takze bardzo sie podoba 🙂\nDziekuje i pzdrawiam!\nNie dziwię się, że się Mąż skarżył, takie ciasteczka to się od razu z 2 porcji piecze:)


Dzięki tym ćwiczeniom wymarzone nogi są o krok - Dieta i odżywianie\n1 marca 2020 27 stycznia 2021 dietani.pl\nDieta i redukcja swojej wagi to zawsze coś, co większość z nas by chętnie przyjęła. Wiele z nas bowiem narzeka na zbędny tłuszczyk tam czy ówdzie. Jednak często sama dieta nie jest wystarczająca. Czasami, aby lepiej wyrzeźbić nogi, czy wzmocnić je odpowiednio trzeba trochę poćwiczyć. Jak zacząć ćwiczyć nogi i jakie ćwiczenia warto wykonywać przede wszystkim?\nKażdy z nas jest inny. Przekłada się to na wiele aspektów naszego życia : na zapotrzebowanie kaloryczne, wygląd ciała, czy to, ile powinniśmy ćwiczyć. Standardowo – powinno się ćwiczyć i ruszać jak najwięcej. Ale nikt przecież po roku siedzenia w domu, przed komputerem nie pobiegnie maratonu.\nPodobnie jest z ćwiczeniami. Jeśli mieliśmy dłuższą przerwę od ćwiczeń, najlepiej jest zacząć powoli. Zwłaszcza, przy nogach. Jakby nie patrzeć, nawet będąc w domu zakwasy na nogach nie są miłe. Dlatego najpierw powinno się poćwiczyć kilkanaście minut na przykład 10-15 minut, zobaczyć jak się czujemy i jak będzie jutro.\nKiedy wszystko będzie okey, możemy pomyśleć o tym, by za dwa, trzy dni znów poćwiczyć i tak wyrobić w sobie nawyk ćwiczeń. Nie ma co katować się codziennymi ćwiczeniami, podczas gdy nasze nogi są całe w zakwasach.\nTo tylko spowoduje, że nie będzie chciało się nam podjąć aktywności i stawać się coraz zdrowszym, szczuplejszym i atrakcyjniejszym.\nJeśli siedzimy w sporcie już trochę i możemy powiedzieć, że znamy już lepiej możliwości naszego ciała podnosimy poziom ćwiczeń. Zaczynamy ćwiczyć częściej i dłużej. W pewnym momencie zauważymy nawet, że potrafimy ćwiczyć codziennie, bez zakwasów, a nasza figura znacznie się poprawiła.\nKażde ćwiczenia na nogi powinniśmy poprzedzić odpowiednią rozgrzewką. Najlepiej kilka razy zrobić wymachy nóg, najwyżej jak potrafisz. Następnie spróbuj wykonać kilka podskoków na obu nogach – jakbyś miał skakankę. Ostatnim ćwiczeniem na rozgrzewkę będą podskoki na jednej nodze, potem drugiej.\nPo takiej rozgrzewce jesteś gotowy na ćwiczenie mięśni nóg.\nPierwszą propozycją są przysiady. Standardowo stajemy w lekkim rozkroku, wyciągamy ręce do góry i trzymając proste plecy robimy przysiad. Powtarzamy przynajmniej 10 razy – następnie możemy dodawać sobie utrudnienia, np. podniesienie nogi, jednak zależy to od stopnia naszego zaawansowania.\nDruga propozycja to przysiady w szerokim rozkroku. Stajemy w owym szerokim rozkroku, ręce umieszczamy na biodrach. Stopy skierowane palcami na zewnątrz. Wykonujemy przysiad – 10 razy.\nTrzecia propozycja ćwiczeń na nogi to wyciąganie nogi w tył. Należy zrobić półprzysiad, a dłonie spleść przed sobą. Wykonujemy wypad lewej nogi w tył i wracamy do pozycji wyjściowej. Nogę na której stoisz utrzymuj cały czas zgiętą, a tą którą wyciągasz w tył – wyprostuj. Powtórz 10 razy na jednej nodze, zmień ją i znów powtórz 10 razy.\nCzwarta propozycja to popularny rowerek. Kładziemy się na plecach, nogi unosimy tworząc kąt prosty. Następnie robimy okręgi w powietrzu naśladując ruch, jaki robimy jadąc na rowerze. Na początku możemy spróbować zrobić rowerek około pół minuty.\nPóźniej możemy próbować wydłużać ten czas, podobnie z wcześniej wymienianymi ćwiczeniami. Im bardziej czujemy się na siłach, tym więcej możemy robić powtórzeń.\nNie zapomnij o rozciągnięciu nóg\nAby uniknąć zakwasów lub nieprzyjemnego naciągnięcia któregoś z mięśni, po wykonanych ćwiczeniach należy rozciągnąć mięśnie. Najłatwiej jest usiąść na podłodze z nogami wyciągniętymi prosto przed siebie. Następnie przyciągamy stopy do siebie, a potem kierujemy je maksymalnie od siebie.\nDrugim sposobem na rozciągnięcie mięśni nóg jest stanięcie krok od ściany. Opieramy się o nią jedną ręką, a drugą przyciągamy jedną nogę do pośladka. Wytrzymujemy tak około pół minuty i zmieniamy nogę.\n← Pyszna aromatyczna zupa pomidorowa – przepis\nDieta 1000 kalorii – przykładowy jadłospis. →\nSałatka owocowa to jeden z tych posiłków, który łączy w …\nNa kilka tygodni przed wakacjami można zaobserwować rosnące zainteresowanie programami …


Skuza z MF: 1 mld zł dla portów, 142 mln zł na częściowe pokrycie strat lotnisk - Money.pl\nStrona głównaGiełdaSkuza z MF: 1 mld zł dla portów, 142 mln zł na częściowe pokrycie strat lotnisk\nSkuza z MF: 1 mld zł dla portów, 142 mln zł na częściowe pokrycie strat lotnisk\nDokapitalizowanie portów kwotą 1 mld zł oraz częściowe pokrycie strat lotnisk z powodu COViD-19 w wysokości 142 mln zł zakłada autopoprawka do rządowego projektu nowelizacji ustaw w celu przeciwdziałania społeczno-gospodarczym skutkom COVID-19, wynika z wypowiedzi wiceministra finansów Sebastiana Skuzy.\n"W celu zminimalizowania negatywnych skutków pandemii Rada Ministrów przyjęła projekt wraz z autopoprawką, który zawiera się w takich trzech filarach: w filarze inwestycyjnym, można powiedzieć, że skierowanym głównie na inwestycje infrastrukturalne, społecznym oraz budżetowym. Te obszary wzajemnie się przenikają" - powiedział Skuza w Sejmie.\nAutopoprawka zakłada możliwość dokapitalizowania portów kwotą obligacji w wysokości 1 mld zł, których celem ma być zwiększenie kapitału zakładowego portów na budowę falochronów zewnętrznych oraz częściowe pokrycie strat lotnisk za okres do 15 marca do 30 czerwca 2020 r. w wysokości 142 mln zł z Funduszu Przeciwdziałania COViD.\nZgodnie z projektem, także spółki PKP PLK SA mają zostać jeszcze w tym roku dokapitalizowane kwotą 1,85 mld zł, a budżetu Funduszu Dróg Samorządowych ma zostać zwiększony o 3,8 mld zł.\n"Środki te będą mogły być wykorzystane na podwyższenie kapitału zakładowego spółek zależnych PLK oraz na zadania w zakresie przebudowy, budowy, rozbudowy lub modernizacji przystanków kolejowych oraz infrastruktury towarzyszącej" - podkreślił Skuza.\nOcenił, że działanie takie prowadziłoby do poprawy struktury właścicielskiej narodowego zarządcy infrastruktury kolejowej i umożliwiłoby utworzenie silnej grupy kapitałowej na bazie PKP PLK, dysponującej zwiększonym potencjałem wykonawczym na rynku robót budowlanych, zwłaszcza w nowej perspektywie finansowej UE.\n"Infrastruktura drogowa wymaga wsparcia i projekt ustawy zawiera przepisy, które umożliwiają zwiększenie finansowania Funduszu Dróg Samorządowych o łączną kwotę 3,8 mld zł jeszcze w roku 2020. Na tę kwotę składają się dwie kwoty 1,1 mld jest to przyśpieszenie finansowania z roku 2020, natomiast zwiększenie to 2,7 mld zł" - powiedział także wiceminister.\nFPP/CALPE: Brak waloryzacji kontraktów budowlanych to 8 mld zł strat...\nPKP PLK ma umowy na ponad 2,6 mld zł na poprawę dostępu do portów Tr...\nOferty Budimeksu (1 037 mln zł) i Polaqua (749 mln zł) wybrane na od...


Fani widzą więcej...: Wszystkiego najlepszego MatsuJun!!\n[Ara~]Wszystkiego najlepszego MatsuJun!! Dużo zdrowia i wytrwałości. Sukcesu z nowym filmem i dramą oraz kolejnych dobrych ról. Nowego błyszczącego dresiku do nowej solówki XD Snu, dobrego jedzenia i częstszego tykania się z Aibą.\n[Bang!] O, Jun-kunie, gwiazdo zaranna na skośnookim niebie, poznany jako jeden z pierwszych, ale porzucony dla Ohno. Żyj długo, baw się dobrze, tykaj częściej Aibę...\nTYTUŁ: Urodziny Juna\nPAIRING: Jun x Arashi\n- Wszystkiego najlepszego!! - wykrzyknęły cztery duże, kolorowe maskotki.\nJun mocniej oparł się na drzwiach swojego mieszkania. Żółta maskotka trzymała tort z wymalowaną lukrem fioletową trzydziestką. Niebieska, pół tuzina balonów z napisami typu: „J happy birthday!”. Zielona, duży pakunek obwiązany fioletową wstążką, a czerwona, dwie siatki wypełnione jedzeniem i alkoholem. Maskotki wykorzystały moment zdezorientowania i wepchały się mężczyźnie do mieszkania.\n- Wszystkiego najlepszego Jun-kun!!! - Maskotki zapaliły świeczkę i zaczęły śpiewać „sto lat”. Matsumoto spojrzał na ciasto. Wszystko było w nim krzywe i rozmazane, ale jednocześnie był to najpiękniejszy tort, jaki kiedykolwiek widział.\n-Idioci - bąknął Jun, starając się gniewem przykryć wzruszenie. Tym razem okazał się marnym aktorem. Zdmuchnął świeczkę i rozpłakał się jak dziecko.\n-Jun-chan, nie płacz! - maskotki próbowały go przytulić, ale duże ciała nie pozwalały na wiele. Aiba był pierwszym, który wyskoczył ze swojego kostiumu, zaraz za nim był Ohno oraz Sho. Nino, który trzymał tort, walczył najdłużej. Najszybciej jak potrafił odrzucił swój kostium i dołączył do grupowego uścisku.\nPlątanina rąk, włosów oraz bezwarunkowej miłości przysłoniła Junowi cały świat. Przez głowie przelatywało mu milion myśli, ale wypowiedzieć był w stanie tylko jedno słowo: dziękuję.\nPS Więcej urodzinowego Juna znajdziecie TUTAJ ;D\nAutor: arabang55 o 15:03\nEtykiety: arashi, fanfiction, jun matsumoto


Battlefield 2042 - kampania fabularna, czy dostępna?\nBattlefield 2042 - poradnik do gry. Beta, mapy, bronie, wyposażenie, specjaliści, tryby, interfejs, porady - poradnik i solucja do gry. Opis, przejścia, zagadki, sekrety, znajdźki, mechaniki, zdolności\nBattlefield 2042 beta - kiedy dostępna, jak zagrać?\nBattlefield 2042 beta - czy wymagany jest PS Plus lub Xbox Live Gold?\nBattlefield 2042 beta - wymagania sprzętowe wersji PC\nBattlefield 2042 beta - wszystkie tryby rozgrywki\nBattlefield 2042 beta - wszystkie dostępne mapy\nBattlefield 2042 - porady na start\nBattlefield 2042 - data premiery pełnej wersji gry\nBattlefield 2042 - wczesny dostęp Xbox Game Pass i EA Play\nBattlefield 2042 - poszczególne edycje gry\nBattlefield 2042 - rozgrywka solo, czy możliwa?\nBattlefield 2042 - czy można wybrać mapę do gry?\nBattlefield 2042 - mini-mapa, jak powiększyć?\nBattlefield 2042 - bardzo szybki bieg, jak załączyć?\nBattlefield 2042 - jak oznaczać wrogów, cele?\nBattlefield 2042 - jak wykonywać wślizgi (uniki)?\nBattlefield 2042 - jak przywołać pojazdy?\nBattlefield 2042 - tornado, jak rozpoznać i skutki znalezienia się w jego obrębie\nBattlefield 2042 - tablica wyników, czy jest dostępna?\nBattlefield 2042 - deathmatch, szturm i inne tryby, czy są dostępne?\nBattlefield 2042: opis specjalistów - kim warto grać?\nBattlefield 2042 - zablokowani specjaliści, jak ich odblokować?\nBattlefield 2042 - zmiana wyglądu specjalistów, personalizacja\nBattlefield 2042 - jak odblokować nowe bronie?\nBattlefield 2042 - jak przygotować sobie własny zestaw wyposażenia?\nBattlefield 2042 - modyfikacja broni i odblokowywanie nowych akcesoriów, gdzie?\nBattlefield 2042 - jak modyfikować bronie na polu walki?\nBattlefield 2042 - jak zdobyć dodatkową amunicję?\nBattlefield 2042 - jak samodzielnie odzyskać zdrowie?\nBattlefield 2042 - jak reanimować sojusznika?\nBattlefield 2042 - jak poprosić o amunicję/apteczkę?\nBattlefield 2042 - gotowe zestawy uzbrojenia, jak je wybrać?\nBattlefield 2042 - jak zniszczyć samolot i czołg?\nBattlefield 2042 - jak uzupełnić pancerz?\nBattiefield 2042 Hazard Zone: Jak znaleźć i zebrać dyski z danymi?\nBattlefield 2042 Hazard Zone: Waluta i dodatkowe gadżety taktyczne\nBattiefield 2042 Hazard Zone: Odradzanie sojuszników, jak przywrócić im życie?\nBattlefield 2042 Hazard Zone: Jak wygrać, jak uciec z pola bitwy (ewakuacja)?\nBattlefield 2042 - poradnik do gry. Beta, mapy, bronie, wyposażenie, specjaliści, tryby, interfejs, porady\nMateusz Wróbel | 12.11.2021, 13:10\nCzy Battlefield 2042, podobnie jak poprzednie odsłony kultowej marki EA, posiada kampanię fabularną, którą możemy przejść w pojedynkę? To pytanie nie uszczęśliwi fanów strzelanek oferujących fabułę, ponieważ najnowsza część Battlefield nie posiada kampanii fabularnej.\nW Battlefield 2042 można grać w trybie online, ale nie brakuje także modułu pozwalającego na walkę z żołnierzami sterowanymi przez sztuczną inteligencję (botów). Po przejściu do trybu "wojna totalna" możesz zdecydować się na starcia solo lub w trybie współpracy ze znajomymi w przetrwaniu lub przełamaniu. Do wyboru masz nawet poziomy trudności, a także interesującą Cię mapę.\nElectronic Arts Battlefield 2042 DICE poradnik


Na przestrzeni 20 lat dzięki indywidualnemu podejściu do każdego klienta zapracowaliśmy na swoją silną pozycję na rynku. Z każdą pozytywnie załatwioną pracą rosło w nas poczucie sukcesu i dobrze wykonanej pracy. Wielu naszych Klientów może potwierdzić, że otrzymali od nas najlepszą ofertę, a nasi eksperci służyli pomocą na każdym etapie zakupu polisy.\nPlanujesz rozpocząć swoją przygodę z ubezpieczeniami lub chcesz wejść na wyższy poziom w codziennej pracy i obsłudze klienta? Z SuperUbezpieczenia.pl wybierzesz model współpracy, który najbardziej odpowiada Twoim potrzebom i spełni wszystkie Twoje oczekiwania. Stań się ekspertem w branży ubezpieczeniowej.\nPoznaj najnowsze wydarzenia z branży ubezpieczeniowej i dowiedz się co dzieje się w świecie SuperUbezpieczenia.pl. Bądź na bieżąco ze wszystkimi aktualnościami i nowościami tworzonymi przez Towarzystwa Ubezpieczeniowe. Branża cały czas się zmienia. Poznaj najnowsze wieści na rynku ubezpieczeniowym.


Krótkie 85,00 zł\nŚrednie 99,00 zł\nDługie 126,00 zł\nWybierz kwiaty na urodziny z dostawą i zrób bliskiej osobie niespodziankę w dniu jej święta! Piękny bukiet 11 czerwonych róż z zielonym przybraniem to wspaniały pomysł na prezent na urodziny, rocznicę lub Walentynki. Razem z kwiatami wyślij najlepsze życzenia na bileciku. Długość róż w wersji:\nWybierz kwiaty na urodziny z dostawą i zrób bliskiej osobie niespodziankę w dniu jej święta! Piękny bukiet 11 czerwonych róż z zielonym przybraniem to wspaniały pomysł na prezent na urodziny, rocznicę lub Walentynki. Razem z kwiatami wyślij najlepsze życzenia na bileciku.


Autor: Michał Wancerz Liczba stron: 280\nISBN: 978-8-3790-0252-8 Data wydania: 2014-12-15\nMichał Wancerz „Wywiad ze śmiercią” Copyright © by Michał Wancerz, 2014 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok, sp. z o.o. 2014 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Skład: Jacek Antoniewski Korekta: Paweł Markowski Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok Zdjęcie na okładce: © olly – fotoloia.com ISBN: 978‑83‑7900‑252‑8 Wydawnictwo Psychoskok, sp. z o.o. ul. Chopina 9, pok. 23, 62‑510 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 665 955 131 http://wydawnictwo.psychoskok.pl e‑mail: wydawnictwo@psychoskok.pl Wstęp Stanąłem przed wielkim wyzwaniem. Przelać na papier to, co przekazał mi pewien człowiek. Mógłbym ubrać to w piękne opowiadanie, ale ponieważ nie uważam się za pisarza, zapewne nie wyszłoby mi to zbyt dobrze. Ta książka nie może zostać niezauważona. Ta książka musi trafić do rąk wszystkich tych ludzi, którzy jej potrzebują i którzy na nią cze- kali. Właśnie dlatego nie mogę zanudzać ich jakimiś wymyślo- nymi historiami, postaciami i opisami przyrody. Wiedza, którą powierzono w moje ręce, jest zbyt cenna, by upychać ją pomiędzy wierszami, dlatego właśnie, zdecydowa- łem się niczego nie zmieniać, niczego nie upiększać, a swoją rolę ograniczyłem tylko i wyłącznie do zapisania na tych kartkach pa- pieru rozmowy, którą przeprowadziłem z pewnym człowiekiem. Kim więc jest ów człowiek? Dlaczego wiedza, którą posiada, jest tak cenna? Co czyni go tak wyjątkowym? To człowiek, który udowodnił mi, że zmarł w wypadku sa- mochodowym. Człowiek, który posiada medyczne dokumenty, z których jasno wynika, iż przez cztery godziny uznany był przez lekarzy za martwego. Jednak po czterech godzinach obudził się, a jego ciało i mózg w niewytłumaczalny sposób nie doznały żad- nych zmian z powodu niedotlenienia. Oczywiście medycyna zna takie przypadki, w których le- karz lub ratownik medyczny nie zauważyli minimalnego tętna, 3 czy bardzo spowolnionego oddechu. Takie sytuacje zdarzały się i pewnie zdarzają się nadal. Lecz ten przypadek jest trochę inny. Człowiek ten podłączony był do najnowocześniejszej aparatury monitorującej wszelkie funkcje życiowe, łącznie z aparaturą EEG do zapisu fal mózgowych. Z przyrządów tych jasno wynikało, że mężczyzna ten zmarł. Sama śmierć – choć z medycznego punktu widzenia zapew- ne bardzo ciekawa – nie jest powodem, dla którego powstała ta książka. Powodem jest to, co zdarzyło się po śmierci. Przedstawiam Państwu człowieka wyjątkowego w skali świa- ta. Świata, w którym żyjemy, i który znamy. Człowieka, który wrócił z zaświatów wraz z całą wiedzą, do jakiej człowiek otrzy- muje dostęp po śmierci. Jak sam twierdzi, dostał znak, że już czas podzielić się tą wie- dzą z ludzkością. Oto ona. 4 – Gdy spotkaliśmy się po raz pierwszy na kursie hipnozy, po- wiedział Pan, że jest coś, w czym muszę Panu pomóc. Chodziło o napisanie tej książki. Dlaczego nie chciał Pan napisać jej sam? – Jest kilka powodów, dla których nie mogę to być ja. Pierw- szy i najważniejszy jest taki, że nie chcę ujawniać swojej tożsa- mości. Zdaję sobie sprawę z tego, iż książka ta stać się może best- sellerem na całym świecie. Utrzymanie w tajemnicy tożsamości autora byłoby niemożliwe, a właśnie na tym w tej chwili zależy mi najbardziej. I tu pojawia się Pana rola. W moim życiu nie ma miejsca ani czasu na całe to zamieszanie, jakie niesie za sobą publikacja książki. Właściwie, to śmiało mogę powiedzieć, że jest to ostatnia rzecz, jaką chciałbym, aby przyda- rzyła się w moim życiu. Gdy rozmawialiśmy o tej książce, jasno zaznaczyłem, iż moja osoba nigdy nie może zostać ujawniona. Mam tylko nadzieję, że czytelnicy po przeczytaniu tej książki zro- zumieją, co mną w tej chwili kieruje i wybaczą mi tę tajemniczość. – Tak, to prawda, rozmawialiśmy o tym, iż Pana tożsamość musi pozostać tajemnicą, lecz czy nie wydaje się Panu, że przez to wielu ludzi nie uwierzy w to, o czym za chwilę będzie Pan opo- wiadał? Czy nie przyszło Panu na myśl, że ta cała tajemniczość wokół Pana osoby przysporzy tylko negatywnych recenzji i opi- nii tej książce? Sam Pan powiedział, że zależy Panu, aby książka ta trafiła do jak największej liczby ludzi. A ludzie lubią dowody. – Nie interesuje mnie to, czy ludzie uwierzą mi, czy też nie. Nie interesują mnie żadne, jak Pan to nazwał, negatywne 5 recenzje. Takimi rzeczami przejmują się pisarze, którzy chcą za- robić na swojej książce, a pisanie jest ich pracą zarobkową. Ja na tej książce nie zamierzam zarabiać. Z doświadczenia wiem, że ci, którzy czekają i są gotowi na tę wiedzę, zapoznają się z nią, ocenią, zaakceptują lub odrzucą wedle swoich przekonań. Ci, którzy na nią nie są jeszcze gotowi, obrzucą tę książkę błotem. Bylibyśmy niepoprawnymi idealista- mi myśląc, że książka ta przysporzy nam, a właściwie Panu, jako autorowi, samych przyjaciół i zwolenników. Myślę, że stanie się wręcz odwrotnie. – Pana zdaniem, jakie środowiska najciężej będzie przeko- nać do wiedzy, jaka zawarta zostanie w tej książce? – Ja nie dzielę ludzi na środowiska i naprawdę nie zamierzam do tej wiedzy nikogo przekonywać. Ludzie muszą sami zdecydo- wać, co zrobić z tą wiedzą. Ale chcąc odpowiedzieć na to pytanie, pierwsze, co przychodzi mi do głowy, to oczywiście środowiska naukowe oraz kościelne. Ale, jak powiedziałem już wcześniej, nie interesuje mnie, kto mi uwierzy. Książka ta adresowana jest do ludzi, którzy oczekują tej wiedzy, są na nią gotowi i potrzebują jej. A ponieważ ludzi takich jest coraz więcej, nadszedł czas, aby wiedza ta stała się ogólnie dostępna właśnie dla nich. – I tu nasuwa mi się kolejne pytanie. Dlaczego zwlekał Pan tak długo z napisaniem tej książki? Od chwili wypadku, w któ- rym poniósł Pan śmierć, minęło już kilka lat. Dlaczego właśnie teraz? – Ciężko to wytłumaczyć. Nauczyłem się w życiu dostrzegać znaki. Zbiegi okoliczności, które tak naprawdę są w naszym życiu subtelnymi wskazówkami. Wiedziałem, że tej wiedzy nie mogę zachować dla siebie, że będę musiał podzielić się nią z ludzkością 6 w odpowiednim momencie. Czekałem tylko na znak, aby zro- bić to we właściwym momencie. Nasze spotkanie było dla mnie znakiem, że już czas. Gdy spotkaliśmy się po raz pierwszy, opowiedział mi Pan o tym, że od kilku lat rozwija się Pan duchowo i próbuje zgłę- biać wiedzę na temat nas, ludzi. Zrozumieć, na czym tak na- prawdę polega życie. Powiedział Pan również, że w wolnych chwilach próbuje opisać swoje doświadczenia w książce. To było to. Na mojej drodze pojawił się człowiek zainteresowany roz- wojem duchowym, piszący, szukający odpowiedzi. Nie miałem wątpliwości. To miał być Pan. Pojawił się Pan w moim życiu i to mi wystarczyło. – Sugeruje Pan, że ktoś steruje naszym życiem tak, aby do- chodziło do takich spotkań? – Niczego nie sugeruję, ja to wiem. Ale ten temat chciałbym poruszyć trochę później. Odpowiedź na to pytanie przyjdzie sama, w trakcie naszej rozmowy. – Rozumiem. Zacznijmy więc od początku. Wiem już, że ofi- cjalnie był Pan nieżywy przez blisko cztery godziny. Rozumiem, że chce Pan się podzielić z czytelnikami tym, co wydarzyło się w ciągu tych czterech godzin, mam rację? – Chcę podzielić się czymś o wiele większym niż czterema godzinami mojego życia, czy też śmierci, jak kto woli. Nie cho- dzi mi tylko o to, aby opowiedzieć jak wygląda sama śmierć i co dzieje się po niej. Gdybym miał do opowiedzenia tylko to, nie dążyłbym do napisania książki. Chodzi o coś więcej. Gdy wró- ciłem, okazało się, że posiadam wiedzę, jakiej nie posiadałem za życia. I to właśnie tą wiedzą chcę się podzielić z ludźmi. – Wiedzę na jaki temat? 7 – Niemalże na każdy temat. Jest tak obszerna, że nie można jej zaszufladkować. To odpowiedzi na niemalże wszystkie pyta- nia dotyczące sensu naszego istnienia, życia, śmierci. Pytania, które nawet jeśli zostaną zadane, nikt nie oczekuje odpowiedzi, myśląc, że taka po prostu nie istnieje. – Pytania takie, jak na przykład – czy Bóg istnieje? – Tak, właśnie o takie pytania mi chodzi. – A więc? Istnieje? – Myślę, że akurat z tym pytaniem należy poczekać. Jest wiele rzeczy, które trzeba zrozumieć zanim zrozumie się tę odpowiedź. Proste tak lub nie, nic tutaj nie da. Nie rozwieje niczyich wątpli- wości, nie sprawi, że ludzie uwierzą w tę odpowiedź. – Ale czy to oznacza, że zna Pan odpowiedź? – Tak, znam, ale obiecuję, że każdy kto przeczyta tę książkę nie będzie musiał nawet zadawać takiego pytania. – Może w takim razie najlepiej będzie zacząć od początku. Mógłby Pan opisać, co wydarzyło się tuż po wypadku? Co Pan wtedy czuł? Czy był Pan świadomy tego, co się dzieje? – Miałem ciężki wypadek samochodowy. Nie zmarłem na- tychmiast. Nieprzytomnego zawieziono mnie do najbliższe- go szpitala, gdzie na oddziale intensywnej opieki medycznej próbowano utrzymać mnie przy życiu. To się jednak nie uda- ło. To wszystko wiem z opowieści lekarzy, gdyż byłem całko- wicie nieświadomy tego, co się dzieje. Świadomość zacząłem odzyskiwać dopiero jakiś czas po śmierci. Nie sposób określić jak długo to trwało i co się ze mną do tego momentu działo. Pamiętam tylko tyle, że o czymś śniłem i mój sen z chwili na chwilę stawał się coraz bardziej realny. Pierwsza świadoma myśl jaka przyszła mi wtedy do głowy to, że z tym snem jest 8 coś nie tak, ponieważ mogę w nim podejmować świadome, logiczne decyzje. Każdy z nas miewa sny, a ci którzy je zapamiętują rozumieją co chcę przez to powiedzieć. W śnie nie możemy podejmować decyzji. Bardziej przypomina to oglądanie filmu, w którym gra- my główną rolę. Tutaj było inaczej. Wszystko stawało się coraz bardziej realne, a ciąg dalszy zależał od decyzji jakie podejmo- wałem. W końcu nadszedł moment, gdy sam sobie zadałem py- tanie. Czy to jest sen, czy jawa? Byłem całkowicie zdezorientowany. Tak najprościej mógł- bym opisać to, co wtedy czułem. Próbowałem zrozumieć co się ze mną dzieje. Dlaczego nie mogę się obudzić. Starałem się przypomnieć sobie poprzedni dzień. Kosztowało mnie to wiele sił, aby przypomnieć sobie cokolwiek z dnia poprzedniego, aż wreszcie straciłem rachubę, który z tych dni był wczorajszym dniem. Wspomnienia dnia wczorajszego przeplatały się z tymi z dnia dzisiejszego i poukładanie ich w sensowną całość było wręcz niewykonalne. Przez myśl przeszło mi nawet to, że ktoś prawdopodobnie dosypał mi jakiegoś narkotyku do drinka i dla- tego nie potrafię logicznie myśleć, ale gdy szukałem w pamię- ci jakiejś sytuacji, czy też miejsca, w którym mogłoby do tego dojść, w głowie miałem całkowitą pustkę. Narkotyk w drinku był jedynym sensownym wytłumacze- niem na jakie mogłem wtedy wpaść, więc zdecydowałem, że bę- dzie lepiej jeśli dam sobie jeszcze chwilę i spróbuję ponownie nieco później. Pytania na które szukałem odpowiedzi wróciły jednak zaraz po tym, jak się rozejrzałem i przeanalizowałem otoczenie w jakim się obecnie znajdowałem. Byłem w jakimś parku, co kompletnie nie pasowało do tego, co już udało mi się 9 wydostać ze swojej pamięci. Jeszcze raz postanowiłem przypo- mnieć sobie ostatnią rzecz jaką pamiętam. Przed moimi oczyma pojawiły się urywki z chwili tuż przed wypadkiem. Przypominałem sobie skąd, dokąd i w jakim celu jechałem. Nie było tego dużo, a z pewnością zbyt mało, aby po- układać to sobie wszystko w jakąś całość. Umiejętność logicz- nego myślenia wracała bardzo wolno. Wysilając swój umysł zdołałem przypomnieć sobie ostatnią zapamiętaną chwilę. Nie- bieski samochód i uczucie, że nic już nie da się zrobić. Wtedy uświadomiłem sobie, że prawdopodobnie miałem wypadek sa- mochodowy. Nic jednak do siebie nie pasowało. Byłem w zupełnie innym miejscu, niż w chwili wypadku. Nie rozpoznawałem tego miej- sca. Wokół mnie nie było nikogo. Usiadłem na ziemi i postano- wiłem dać sobie jeszcze chwilę na przemyślenie tego wszystkiego. Pamiętam, że zdziwiłem się, gdy usiadłem na trawie. Nie czu- łem jej tak, jak powinienem ją czuć. Nie czułem chłodu ziemi, nierówności, wszystko było jakieś mało wyraźne. Pomyślałem sobie, że mój organizm potrzebuje czasu, żeby ochłonąć, ale ciągle nie rozumiałem, dlaczego nie opiekują się mną teraz le- karze. W mojej głowie zaczęły pojawiać się różne myśli. Czy w ogóle byłem w szpitalu? Jeśli tak, to kto mnie stamtąd wy- puścił? Przecież jeszcze przed chwilą byłem nieświadomy i nie- przytomny. Nadal nie czułem się dobrze. Może w takim razie nie byłem w szpitalu? Ale jak to możliwe, skoro uległem wy- padkowi w środku miasta? Ktoś przecież musiał wezwać po- moc. Gdzie ja w ogóle jestem? Pamiętam, że po tym pytaniu postanowiłem to ustalić. Zde- cydowanie był to jakiś park. Były ławki, bardzo dużo drzew 10 i alejki przecinające trawniki. Pomiędzy drzewami dostrzegłem zarys kilkupiętrowego dużego budynku. Postanowiłem udać się w tamtą stronę. Już chwilę później zrozumiałem, że to szpital. Poznałem nawet który, gdyż w moim mieście są tylko dwa. Idąc w kierunku szpitala przypomniałem sobie jak wygląda wejście i gdzie się znajduje, a także, jak wygląda izba przyjęć. Wtedy stało się coś bardzo dziwnego. W jednej chwili znalazłem się w miej- scu, o którym myślałem. I tu pojawiła się konsternacja. Co się ze mną dzieje? Dlaczego nie pamiętam jak tu wszedłem? Zaniki świadomości? Czy może ja po prostu nadal śnię? Wszystko to było jakieś takie… Nierzeczywiste. – I ani przez chwilę nie przyszło Panu do głowy, że może Pan nie żyć? – Nie! Przecież chodzę, myślę, widzę. Były pewne różnice, ale zbyt małe, by mogły spowodować, aby do głowy przyszła mi taka myśl. Wszystko tłumaczyłem sobie szokiem powypadko- wym, albo narkotykami, chociaż ta opcja wydawała się coraz mniej prawdopodobna. – A ludzie? Rozumiem, że nie widzieli Pana, nie reagowali na Pańską obecność. Jak Pan to sobie tłumaczył? – Początkowo nie zauważyłem tego, gdyż nie było wokół mnie osoby, z którą chciałbym nawiązać jakiś kontakt. Było oczy- wiście mnóstwo ludzi w recepcji, ale sam Pan rozumie. Gdy czło- wiek przychodzi do takiego miejsca, szuka pielęgniarki, lekarza czy recepcjonistki, żeby zadać pytania. Nie pytamy się innych chorych siedzących w izbie przyjęć, czy wiedzą coś na temat osób poszkodowanych w wypadku, który miał miejsce kilka go- dzin temu, prawda? Tak też było w tym przypadku. Za biurkiem z napisem recepcja nie było nikogo. Na korytarzu nie było ani 11 jednego lekarza, tylko jeden ratownik medyczny wypełniał na kolanie jakieś dokumenty. Po chwili, z korytarza, w którym znajdowały się pokoje za- biegowe i oddział zwany potocznie OIOM wyszły dwie pielęgniar- ki. Wyprowadzały łóżko, na którym ktoś leżał. Gdy mnie mijały chciałem się odezwać, ale wtedy zobaczyłem, że ciało leżące na łóżku, przykryte jest całkowicie białym prześcieradłem, co ozna- czać mogło tylko jedno. Człowiek ten zmarł i transportowany był prawdopodobnie do kostnicy. Ten widok sprawił, że komplet- nie zaniemówiłem. Wydawało mi się niestosowne zatrzymywać te kobiety. Pomyślałem wtedy, że przecież czuję się coraz lepiej i nic się nie stanie, jeśli zaczekam jeszcze chwilę na kogoś, kto będzie mi w stanie pomóc. Dosłownie kilkanaście sekund później, z tego samego kory- tarza wybiegła kolejna pielęgniarka. Zawołała swoje koleżanki, które przed chwilą mnie mijały. Poprosiła, aby przeliterowały jej nazwisko nieboszczyka… To było moje nazwisko. Pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy to, że jest to zwy- kły zbieg okoliczności. Nie podali przecież imienia, a nawet, jeśli i imię by się zgadzało… Prawdopodobnie pomylili osoby, które ucierpiały w wypadku. Takie rzeczy się przecież zdarzają. Wystar- czy ich tylko uświadomić, pokazując jakiś dokument tożsamości. Odruchowo sięgnąłem ręką do kieszeni, ale jej nie znalazłem. Wte- dy po raz pierwszy zwróciłem uwagę na to, w co jestem ubrany. Gdy spojrzałem na siebie, przez sekundę nie widziałem swojego ciała, ale już chwilkę potem ujrzałem ręce i swój tułów ubrany w szpitalną białą koszulę. Dziś wiem już, że mój umysł wygenero- wał sobie w ciągu tej niecałej sekundy najbardziej realny obraz, ale wówczas pomyślałem, że nadal z moim wzrokiem jest coś nie tak. 12 Pamiętam jak dziś, że przeszło mi przez myśl, aby powia- domić o tym władze szpitala, że nikt nie zainteresował się i nie zatrzymał osoby ubranej w ten sposób, gdy opuszczała szpital. Myślałem oczywiście wtedy o sobie i byłem wściekły, że nikogo nie zainteresowało moje zniknięcie. Mogłem przecież wyjść na ulicę, a nie do parku. Mogła mi się stać krzywda. Postanowiłem wejść do korytarza, z którego wyprowadzono łóżko, a do którego to wróciła pielęgniarka pytająca jeszcze przed chwilą o pisownię mojego nazwiska. Stałem tam przez chwilę czekając aż ktoś się mną zainteresuje. Cały personel, dwóch le- karzy i cztery pielęgniarki skupieni byli w tej chwili na innym pacjencie w jednej z sal. Z rozmowy wynikało, że udało im się zażegnać już niebezpieczeństwo, ale stan pacjenta był nadal po- ważny. Nie chciałem im przerywać. Wiedziałem, że w końcu ktoś się zainteresuje tym, że stoję tu ubrany w szpitalne ubranie, w miejscu, w którym nie powinno mnie być. Przysłuchiwałem się rozmowie personelu medycznego. Mężczyzna, którym się zajmowano, to również ofiara jakiegoś wypadku drogowego. Tak samo jak ja. Stałem tak około trzech, może czterech minut, gdy z ust pie- lęgniarki padły słowa, które sprawiły, że postanowiłem działać. – Jakie to były słowa? – Jedna z pielęgniarek powiedziała, że idzie zawiadomić po- licję, że kierowca czerwonego Mitsubishi zmarł, a drugi poszko- dowany, kierujący niebieskim Fordem, jest w stanie ciężkim. Czerwone Mitsubishi to mój samochód. Musiałem ich wy- prowadzić z błędu. Przecież to oczywiste, że pomylili osoby. Tutaj pojawiło się zmieszanie… Logiczne myślenie nadal sprawiało mi problemy, ale nie trzeba być geniuszem, żeby 13 zrozumieć, że coś w tej całej sytuacji jest nie tak…Skoro ja żyję i stoję tutaj… Mężczyzna na łóżku w stanie ciężkim, ale również żyje… To, kto jest owym nieboszczykiem, którego wywieziono na łóżku kilka minut temu? Może to jakiś pasażer? Dlaczego pielęgniarka chcąc informować policję o sytuacji poszkodowa- nych osób, nie wspomina nic o tym, że przywieziono z wypad- ku jeszcze trzecią osobę? Musiałem dowiedzieć się, co się tu dzieje i sprostować to całe nieporozumienie. Podszedłem do pielęgniarki. Skończyła wła- śnie wybierać numer telefonu i przystawiła słuchawkę do ucha. Poprosiłem, aby nie dzwoniła dopóki mnie nie wysłucha, bo jest w błędzie. Nie reagowała. Powtórzyłem drugi raz podnie- sionym głosem, ale również nie przyniosło to rezultatu. Krzyk- nąłem, jednocześnie próbując wyrwać pielęgniarce słuchawkę telefonu z ręki… Nie da się słowami opisać, co czuje człowiek, którego ręka przelatuje w takiej chwili przez przedmiot, który chciał chwycić i głowę drugiego człowieka. Stanąłem jak wryty. Jedyne, co w tej chwili przychodziło mi do głowy, to pytanie – Co się właśnie stało? Pielęgniarka zdała sprawozdanie policji. Nie wspomniała nic o trzeciej osobie. Z jej raportu wynikało, że w wypadku uczest- niczyłem tylko ja i ów leżący w tej sali mężczyzna, z czego ja nie przeżyłem. Wtedy po raz pierwszy pojawiła się ta myśl. A co, je- śli ja naprawdę nie żyję? – Co w takiej chwili czuje człowiek? – Najpierw pojawia się uderzenie strachu. Takiego samego, jak sam lęk przed śmiercią. Ale nie trwa to długo. Już po chwili uświadamiamy sobie, że nawet jeśli to prawda, to wcale nie bola- ło, i że rzeczywiście istnieje życie po śmierci. Nasz umysł działa 14 na najwyższych możliwych obrotach starając się znaleźć sensow- ne wytłumaczenie. Chwilę później, pojawiają się myśli dotyczące naszych najbliższych, tego, że nie mieliśmy szansy się pożegnać. Jestem rozwiedzionym mężczyzną, nie mam dzieci, moi rodzice już odeszli, więc nie było tak źle. Ale mogę sobie wyobrazić, co w takiej chwili musi czuć osoba, która uświadamia sobie, że już nie zobaczy swojej żony, męża czy dzieci… – Sama myśl o tym sprawiła, że poczułem ścisk w gardle. To musi być naprawdę straszne uczucie. Ale proszę mówić dalej. Proszę postarać się jak najbardziej szczegółowo opisać uczucia, jakie towarzyszą temu zjawisku. – Z uczuciem straty najbliższych nie da się od tak po prostu pogodzić… Ale w międzyczasie przychodzi kolejne uczucie. Za- gubienie… I tym samym pytanie… Co teraz? Gdzie powinienem się udać? Co zrobić? Gdzie ten tunel ze światłem na końcu, o którym kiedyś czytałem? Pojawiają się py- tania, ale nie odpowiedzi. Pomyślałem, że jedyną sensowną rzeczą, jaką mogę jeszcze teraz zrobić jest upewnienie się, że te wywiezione niedawno z sali zwłoki, to moje ciało. Nic więcej nie przychodziło mi do głowy. Wyszedłem z sali i pamiętam, że zatrzymałem się na chwilę, aby przypomnieć sobie gdzie w tym szpitalu jest kostnica. Gdy się rozejrzałem, okazało się, że stoję przed samym wejściem do niej, co było przecież niemożliwe, gdyż kostnica znajduje się w sute- renach szpitala, jeden poziom niżej niż OIOM. – Kolejny zanik świadomości? – Tak początkowo myślałem, ale nie szło to w parze z tym, że czułem się coraz lepiej. Rzekłbym nawet, że mój umysł zaczął pracować tak, jak powinien. 15 – Może po prostu zawodzi Pana w tej chwili pamięć? – Tu nie chodzi o pamięć. Pamiętam dokładnie każdą sekun- dę z tego, co się wtedy wydarzyło. Po śmierci mamy możliwość przemieszczania się za pomo- cą myśli. Zawsze, gdy później skupiałem się na jakimś miejscu, okazywało się, że już tam jestem. Początkowo dzieje się to cał- kowicie przypadkowo. Nie dowierzamy, że to w ogóle możliwe. Ale już po kilku razach człowiek uczy się jak to wykorzystywać. Był nawet taki moment po mojej śmierci, że próbowałem prze- testować działanie tego zjawiska. Przenosiłem się kilkakrotnie z korytarza kostnicy na szóste piętro szpitala i z powrotem tylko po to, aby zrozumieć jak to działa. – Jak wygląda podróż z jednego miejsca do drugiego? Może Pan to jakoś opisać? – Nie bardzo. Aby móc się przenieść w ten sposób, musia- łem bardzo skoncentrować się na miejscu, w którym chciałem się znaleźć. Dlatego właśnie szóste piętro szpitala, gdyż piętro to znam i pamiętam najlepiej. Tam właśnie ostatnich swoich dni dożywali oboje moi rodzice. Za każdym razem jednak, gdy chciałem dostrzec, zapamię- tać sam moment znikania z jednego miejsca i pojawiania się w drugim, nigdy nie byłem wystarczająco skupiony na miejscu, do którego chcę się przenieść. Nie udawało mi się. Po kilku pró- bach przestałem skupiać się – jakby to ująć – na technicznych aspektach tego zjawiska. – Wracając do kostnicy, co się tam wydarzyło. – Łóżko z moimi zwłokami stało w otwartym korytarzu, więc nie wchodziłem do środka. Zbliżyłem się i odruchowo sięgną- łem ręką, aby odsłonić prześcieradło. Za każdym razem, gdy 16 próbowałem, moje palce łączyły się, ale nie było pomiędzy nimi prześcieradła, mimo, że je oczywiście tam widziałem. Stałem tak przez chwilę i zastanawiałem się jak mam spraw- dzić, czy to ja. Nie wiem dlaczego, ale czułem, że to jednak ja. Nie potrafię tego opisać, ale stojąc przy tym łóżku, byłem pewien, że to moje ciało. Czułem je. Ale gdzieś pozostawała ta iskierka nadziei, która błagała, aby była to jakaś pomyłka. Na moje szczęście, po niecałej minucie, pracownik kostni- cy przyszedł po moje ciało. Miał w ręku jakieś kartki papieru. Położył je na łóżku. Jedną z tych kartek była kserokopia moich dokumentów. Pracownik kostnicy odsłonił twarz leżących na łóżku zwłok i uważnie porównywał je ze zdjęciami z dokumen- tów. Ja nie musiałem porównywać… I choć widok był nieco- dzienny – w końcu nieczęsto oglądamy się w takiej sytuacji – to szybko rozpoznałem znamię na szyi, które noszę od dzieciństwa. – Co Pan wtedy poczuł? – Miałem mętlik w głowie. Strach, smutek, poczucie zagubie- nia i bezsilności mieszały się ze sobą. Wyszedłem stamtąd i usia- dłem na podłodze pod ścianą. Nie wiedziałem, co mam dalej robić. Oparłem głowę o kolana i chciałem się po prostu wypłakać. Ale nawet tego nie mogłem zrobić. Najwidoczniej jest to coś, co potrafi tylko nasz organizm, ale nie nasza, nazwijmy to, dusza. Siedziałem tak kilka minut. W tym czasie trochę się uspoko- iłem. Myślałem o moich rodzicach. Zastanawiałem się, czy jeśli naprawdę nie żyję, to czy będzie mi dane ich zobaczyć. Myśla- łem o swojej byłej żonie. Pamiętam, że bardzo za nią zatęskni- łem, mimo, iż relacje między nami nie były najlepsze po naszym rozstaniu. Chciałem ją przytulić i przeprosić za wszystko, czym mogłem ją skrzywdzić, a czego nie zauważałem. 17 – Mając ten dar przenoszenia się w dowolne miejsce za po- mocą myśli, nie chciał Pan jej jeszcze raz zobaczyć? – Chciałem. I to bardzo. Niestety nie wiedziałem gdzie pra- cuje, ani gdzie teraz mieszka, więc nie mogłem sobie wyobra- zić miejsca, do którego miałbym się przenieść. Myślałem też o dalszej rodzinie i o moim bliskim przyjacielu. Gdy już zdecy- dowałem się skupić na jego mieszkaniu, wyczułem coś. Czyjąś obecność. Gdy podniosłem głowę z kolan i skierowałem swój wzrok w stronę klatki schodowej, zobaczyłem coś bardzo dziwnego. Wyglądało to tak, jak gdyby w powietrzu unosiła się jakaś ener- gia. Delikatnie świeciła. Nieregularny kształt, całkowicie prze- źroczysta, a mimo to zniekształcała obraz. Mam na myśli to, że wprawdzie widziałem wszystko to, co znajduje się za nią, ale obraz był pofalowany, lekko rozmyty i niewyraźny. Nie potrafię powiedzieć, dlaczego i skąd, ale wiedziałem, że to postać, jakaś istota, a nie tylko plama dziwnej energii. Wie- działem to od samego początku i może właśnie dlatego nie ba- łem się jej ani przez chwilę. – Skąd Pan to wiedział? – Skąd to wiedziałem? Wtedy nie potrafiłem odpowiedzieć sobie na to pytanie. – A teraz? Potrafi Pan? – Nazwałem go przewodnikiem. To istota, która odprowa- dza nas do celu zawsze, gdy umieramy w nagły sposób. Mam tu na myśli wypadki i różnego rodzaju katastrofy. Podczas tego ro- dzaju śmierci, najczęściej dochodzi do takich sytuacji, jaka spo- tkała mnie. Moja dusza oddzieliła się od nieprzytomnego ciała, i gdyby nie fakt, że znałem to miejsce, ten szpital, mógłbym się 18 naprawdę pogubić. Weźmy na przykład sytuację, gdy ktoś umie- ra w miejscu, którego nie zna. Nie wie gdzie jest, dokąd się udać. Ktoś taki, jak przewodnik, jest wtedy potrzebny. – Ma Pan na myśli Anioła? – Anioł to słowo pochodzące z Biblii i oznacza posłańca. Boskiego wysłannika, pośrednika w kontaktach Boga z człowie- kiem. Z wyjątkiem tej całej boskości… Tak, można powiedzieć, że jest to anioł. Ma za zadanie przeprowadzić nas na drugą stro- nę. Jeśli jest to możliwe, albo wręcz w niektórych przypadkach konieczne, wysyłana jest dusza jakiegoś człowieka, którego zna- my z obecnego życia. To sprawia, że czujemy się bezpieczniej, gdyż nie widzimy wtedy obłoku energii, tylko człowieka w ta- kiej postaci, w jakiej go znaliśmy za życia. Łatwiej nam zaufać. Jeśli jednak nie ma takiej możliwości, przychodzi po nas nasz osobisty opiekun. – Chwileczkę. Czy chce Pan przez to powiedzieć, że rzeczy- wiście każdy z nas ma anioła stróża? – Na początku sprecyzuję tylko, że używamy tutaj określenia anioł w sposób bardzo umowny. Wszyscy wiemy, kim w religii chrześcijańskiej są aniołowie i jaką rolę pełnią, dlatego okre- ślenie to jest najbliższe funkcji, jaką pełnią nasi opiekunowie w chwili naszej śmierci. Czy każdy człowiek ma anioła? Każdy może go mieć, jeśli tylko zechce. To najwłaściwsza odpowiedź na to pytanie. W dal- szej części książki postaram się to wytłumaczyć. – W mojej głowie aż roi się od pytań, które mogą wydawać się w tej całej historii mało istotne, ale jestem już takim człowie- kiem, który musi poznać na nie odpowiedź. 19 – Proszę śmiało pytać. – Jak to możliwe, że nie możemy po śmierci chwycić mate- rialnych przedmiotów, a jednak chodzimy po podłodze piętro- wego budynku i nie przelatujemy przez nią na najniższy poziom? Stąpanie po podłodze również jest formą interakcji z material- nym przedmiotem, czyż nie? – Ma Pan rację. Tyle tylko, że ja nie powiedziałem, że nie je- steśmy w stanie po śmierci dotknąć materialnych przedmiotów. To jest możliwe. Po prostu nie potrafimy zrobić tego świadomie. Są rzeczy, które wykonujemy w życiu całkowicie nieświa- domie i chodzenie, siedzenie jest jedną z takich rzeczy. Z jakie- goś powodu, gdy umieramy, nasza dusza nie ma problemu ze staniem na podłodze, z leżeniem na łóżku. Nie potrafi jednak świadomie podnieść ołówka i zacząć pisać. Wiem, że ta odpowiedź do końca Pana nie satysfakcjonuje, ale nie mam lepszej. Mogę tylko opisać to, co się wydarzyło tego dnia w moim życiu. Niestety, nie znam praw fizyki, jakie rządzą tym światem, czy nami samymi po naszej śmierci, a nie mam za- miaru zmyślać jakichś niestworzonych teorii, czy hipotez. – Rozumiem. W takim razie mam jeszcze tylko jedno py- tanie. Powiedział Pan, że zauważył, chcąc sięgnąć do kieszeni, że ubrany jest Pan w szpitalną koszulę. Jak to możliwe? Nie miał Pan już wtedy materialnej postaci, więc jak mógł Pan być ubrany? – Na to pytanie mogę odpowiedzieć. Nasz umysł skonstru- owany jest tak, że na pytanie zawsze będzie szukał odpowiedzi. To, co widzimy, to też nie jest świat rzeczywisty. To tylko nasza interpretacja płynących przez nasz mózg sygnałów elektrycznych. Doskonale zdaje Pan sobie sprawę z tego, że za pomocą hip- nozy można wmówić człowiekowi, że widzi on nieistniejącą 20 rzecz. Nasz umysł pod wpływem sugestii posthipnotycznej wy- generuje obraz nieistniejącej rzeczy, tworząc w naszym mózgu odpowiednią partię sygnałów elektrycznych, które dołączą do tych płynących z naszych oczu. – Dobrze, ale będąc martwym nie mamy mózgu. – Dlatego właśnie używam słowa umysł, a nie mózg, gdy opowiadam o swoich przeżyciach. Podświadomie wiedziałem, że powinienem być pacjentem w tym szpitalu, więc w chwili, gdy spojrzałem na siebie, ubrany byłem w typowy dla pacjenta ubiór. Gdyby na moim miejscu był ratownik medyczny, ktoś, kto na co dzień po szpitalu chodzi ubrany w czerwony mundur, zapewne po śmierci taki właśnie wygląd wygenerowałby nasz umysł. Dla naszego umysłu rzeczą niedopuszczalną jest fakt, że mo- żemy istnieć bez ciała, dlatego zostało ono przez nasz umysł stworzone. – Użył Pan sformułowania „Druga strona”. Ma Pan na my- śli niebo? – Znów użył Pan terminologii, którą wyniósł Pan z religii chrześcijańskiej. Ja jestem ateistą i staram się nie nadużywać tego typu określeń. Ale tak naprawdę „niebo”, to znów jedyne właściwe słowo, które mogłoby opisać to miejsce. Z mojej per- spektywy jest to jakiś inny świat, który w naturalny sposób prze- nika się ze znanym nam za życia. Nie wiem, czy to inny wymiar, czy jeszcze coś innego. Prawdopodobnie nie znajdziemy słów, terminów naukowych, które byłyby w stanie opisać to miejsce w sposób właściwy. Jest to po prostu miejsce, w którym spoty- kamy się po śmierci, lecz cały czas mamy wgląd w to, co dzieje się w tym świecie. 21\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wywiad_ze_smiercia-ebookRO/p0061654i006" target="_blank" title="Wywiad ze śmiercią [Michał Wancerz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wywiad ze śmiercią [Michał Wancerz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dania Wielkanocne Lidl ⚡ ⇒【2022】\nOferty kupna dania wielkanocne lidl! Dziś jest twój szczęśliwy dzień, ponieważ znaleźliśmy najlepsze produkty w najtańszej cenie. Nie trać czasu na szukanie produktów do kupienia dania wielkanocne lidl ponieważ już to dla Ciebie zrobiliśmy.\nDan&Dre Symulacja jajek wielkanocnych, 12 szt., na baterie, jajka do symulacji wielkanocnych, wielokolorowe jajka z oświetleniem LED, dekoracja domu, prezent dla dzieci\nUPKOCH Ceramiczny króliczek babeczki stojące porcelana króliczek ciasto stojące deser płyty do serwowania żywności taca na słodycze danie Wielkanocne impreza Favors\nDan&Dre Dekoracja wielkanocna, wieniec wielkanocny, symulacja zajączka, słoma, wieniec na drzwi domu, dekoracja domu, dekoracja na drzwi\nDan&Dre Lalka z zajączkiem wielkanocnym, dekoracja wielkanocna, z filcu wielkanocnego, trwała, nietoksyczna, dekoracja wielkanocna, akcesoria do regałów sufitowych Windows\nDan&Dre Lalka w kształcie zajączka wielkanocnego, dekoracja w kształcie królika, bez twarzy, zajączek wielkanocny, gadżet do salonu, sypialni\nYardwe Zajączek wielkanocny miska do sałatek na przekąski ceramiczne miseczki deserowe miska na orzechy serwowanie słodyczy danie wielkanocna dekoracja kuchenna różowa)\nDan&Dre Jajka wielkanocne LED sznur świateł, 3 metry lampki wielkanocne na baterie wróżka 20 diod LED sznur światełek do dekoracji domu na przyjęcie wielkanocne\nRetro taca na biżuterię pierścień danie różowy zając wielkanocny figurka wiosna wielkanoc dekoracja stołu żywica królik statua organizator biżuterii ozdoba płyta dla domu\nCeramiczny króliczek królik stojak na ciasto stojak na babeczki ceramiczne talerze deserowe króliczek do przechowywania cukierków danie prezent dekoracja na przyjęcie wielkanocne\nDan&Dre Wielkanocny królik czapka pluszowe zwierzę ucho czapka króliczek z ruchomymi uszami uroczy kreskówkowy pluszowy kapelusz ruchome uszy kapelusz dla kobiet dzieci dziewcząt\nJak dobrać Dania wielkanocne lidl ?\nKilkanaście pociągnięć i dobry chwyt to dziecinna igraszka. Narodziny możliwych pomocy domowych rozpoczęły się od sędziwego, dobrego dania wielkanocne lidl. Przymocowanie, styl i wąż sprawiają, że odróżnia się i wydaje się zazwyczaj wyposażony w praktyczną, współczesną rurę teleskopową. Oznacza to, że nawet nieosiągalne wysokości nie stanowią już przeszkody. Wydaje się to najlepsze narzędzie do usuwania pajęczyn i kurzu spośród narożników i kątów na suficie. W zależności od wytwórcy, swobodnie usuwa także sierść zwierząt pokojowych. Pomyśl o elektrycznej szczotce, która wyjąwszy problemu zbiera sierść psa lub kociaka. Dzięki ruchom obrotowym podłoga i kanapa są ekspresowo wolne od sierści zwierzaków, dzięki best W zasadzie best tworzy się jak układanka.\nWedług Clatronic, zwrotne urządzenie ssące i teleskopowy drążek dopasowują się do ruchów użytkownika i można je dopasować do skali ciała. Aby tego dokonać, należy chwycić dolną część rury ssącej i nacisnąć wyłącznik w dół. Główną ręką można regulować górną część rury ssącej. Pojemnik dzięki kurz znajduje się z przodu i można go wyjąć za pomocą mocowania. Przed wykonaniem naszej czynności należy oczyścić wąż, aby opróżnić go z cząsteczek kurzu i pozostałości brudu. W naszym miejscu znajduje się filtr, który wolno wypłukać pod bieżącą wodą.\nZasilanie: Doskonałe z kablem podłącza się do gniazdka w domu, aby zasilić urządzenie. Z drugiej strony, przyrząd z akumulatorem jest bardziej elastyczne, ponieważ nie wymaga zasilania sieciowego. Należy zwrócić uwagę na czas robocie baterii i czas ładowania. Producenci zazwyczaj dostarczają do ludzi produktów odpowiednie stacje ładowania. Baterie zamienne są dostępne obok dostawców jako poboczne akcesoria.\nDostawa do domu Dania wielkanocne lidl\nFiltry HEPA: Alergicy często cierpią spośród powodu zanieczyszczeń pyłkami i kurzem przy domu. Z dania wielkanocne lidl, które posiadają filtr HEPA, możesz odszukać ulgę. Oznacza to, że nawet najdrobniejsze cząsteczki mogą stanowić zasysane i filtrowane w 99 procentach. Wielu producentów podaje klasę filtracji żelbetonu. Im wyższa jest ta liczba, naszym lepsza jest właściwość zainstalowanego filtra.\nSłużące do góryW zależności od czasu modelu, producenci udzielają różnych okresów ochrony. Na przykład, jeśli wybierzesz urządzenie firmy Miele lub AEG, skorzystasz z dwuletniego okresu gwarancji od daty zakupu. Co poniektórzy producenci oferują za opłatą przedłużoną ochronę. Dowiedz się szczegółowo, jaka jest gwarancja przed zakupem!\nPrzegląd Dania wielkanocne lidl\nZainteresowani kupnem słusznie pytają, czy nadąży za zbieraniem kurzu po klasycznym. Dyson już pompatycznie nie oferuje poszczególnego od czasu powtykania swojego V10. Wytwórca sugeruje więc, że odkurzacze bezprzewodowe powinny być sobie równe. Eksperci CHIP nie do oporu zgadzają się spośród tą opinią.\nW sumie poddaliśmy autotestowi 4 dania wielkanocne lidl. Modele owe były już wielce oceniane w recenzjach i testach produktów, więc chcieliśmy zbadać, czy rzeczywiście spełniają te pochwały. Podczas tego procesu odkryliśmy, że te 4 modele w szczególnie mogą sprostać odmiennym wymaganiom. Poniżej znajduje się ich przegląd:\nDania wielkanocne lidl opinie\nDania wielkanocne lidl cena\nDania wielkanocne lidl ceny


Szpilki, papki oraz cała reszta: Wyznanie grzechów #1\nmoniczkowo 5 listopada 2013 06:54\nja się wczoraj uraczyłam w Ikei klopsikami :)\nKarolina 5 listopada 2013 09:42\nO nie. Po tym mialam jazdy. Napisalam o tym kiedys i podalam domowa alternatywe. ;)\nulcik - www.kuchnianawzgorzu.pl 5 listopada 2013 09:49\ne tam hot dogi czemu nie . byle tam i nie za często ;),bo tam zawsze jakoś dobrze smakują :) Pamiętam wywiad z Bożeną Dykiel która opowiadała o jedzeniu, odchudzaniu i padło hasło że wszystkie diety szlag trafia jak jedzie do Ikei bo tam hot dogi są :)\nKarolina 5 listopada 2013 09:53\nLubie hot dogi. W domu sobie czasem robilam, jak jestem zima w Edynburgu, to po lyzwach grzaniec i hot dog z cebulka z budki obowiazkowo. Ten ikeowski - jak napisalam - never again. ;) Ale widzialam, ze sa ekstremalnie popularne (kolejka + 99% bralo hot doga, swoja droga jaka cena! 60 pensow :D)\nMikulla 5 listopada 2013 22:14\nczytajac tekst pomyslalam... hot dogi smakuja tylko zima w Edynburgu ... po lyzwach...BASTA!!!!\nKarolina 6 listopada 2013 08:08\nHe, he! Najlepiej jeszcze w dobrym towarzystwie. :* Grzańce z whisky też najlepiej tam smakują.\nKarolina 5 listopada 2013 11:01\nHot doga, czy wpis? ;))))\nWpisy ! :)\nKarolina 6 listopada 2013 16:13\nTomasz Ziobrowski 5 listopada 2013 10:09\na łosoś? i w katowicach w ikei obok hotdogów jeszcze zapiekanki są :)\nKarolina 5 listopada 2013 10:11\nW Ikea jadlam dwa razy - raz klopsy i raz hot doga. Na wiecej nie mam ochoty. Ale jesli mam byc sprawiedliwa, to frytki (raczej cienkie w stylu French fries) moga byc. ;)\nmonika 5 listopada 2013 10:41\nE, ten hot dog to jest taki popularny chyba tylko z powodu ceny - 1 zł.. Przecież on nawet wygląda hmm.. nie bardzo :D\nCalkiem mozliwe! U mnie 60 pensow.\nEwKa 5 listopada 2013 10:44\nEhhh... zwycięstwo pierwotnych instynktów nad rozumem.\nJa w Ikei czy Mac-u nie mogę na jedzenie patrzeć, coś ma takiego w sobie, że omijam szerokim łukiem. No nie mogę i koniec. KFC to już inna bajka...\nKarolina 5 listopada 2013 11:00\nPowiem to wprost - w McDonalds po prostu mi smierdzi. :/ Zapach wydostaje sie nawet na ulice i jak przechodze obok to mi niedobrze.\nEvitaa 5 listopada 2013 12:29\nHot dog z Ikei jest w miarę nieszkodliwy. U mnie było tak, że jak nie wiedziałam jeszcze o ciąży, byłam kilka razy w ciągu miesiąca w McD. Nie mając pojęcia, dlaczego, bo ja nie lubię ichniejszego jedzenia, fuuu.\nJak miło było się przekonać jakiś czas temu, że mi to nie smakuje. Że to było chwilowe dziwactwo organizmu. Bo już się bałam, że mi tak zostanie ;).\nKarolina 5 listopada 2013 12:40\nJa w poczatkowych tygodniach mialam ochote na chipsy, ktore normalnie jem moze raz w roku. :) I to konkretne - octowe. :)\nAsia 5 listopada 2013 15:51\nJa w ciąży miałam ochotę na takie rzeczy, których normalnie nie jadam ;-) I nigdy nie zaszkodziły ;-) Za to takie, które uwielbiałam i nadal uwielbiam przyprawiały mnie o mdłości ;-)\nKarolina 6 listopada 2013 08:06\nJa jedynie nie byłam w stanie rano przełknąć zielonych smoothies. Dopiero teraz robię podejście do nich znowu.\nJezderkusie Karolciu!!! Crispy z winegarem..... ja do tej pory mam problem na sam zapach a co dopiero skosztować... Nie potrafię się przełamać, choc jajka marynowanego próbowałem ale nie lubię a jedynie cebulkę z octu zasmakuję czasem z kaparami I zielskiem z ogórdka ;-)\nKarolina 6 listopada 2013 08:07\nJa od dziecka lubię octowe rzeczy i te chipsy to było jedno z lepszych odkryć kulinarnych po przyjeździe do UK. To i frytki z octem. :D