Cała prawda o naszym Sejmie ! – Coolturalni24.pl\nJestes tutaj: Home » MISZ MASZ » Kącik młodego dziennikarza » Cała prawda o naszym Sejmie !\nWpis dodany przez: Joanna Suchańska dnia: 03 lipca, 2012 w: Kącik młodego dziennikarza, MISZ MASZ | komentarzy : 0\nJuż od 1505 roku to najwyższy organ władzy ustawodawczej w Polsce. Pozycję ustrojową Sejmu, czyli jego umiejscowienie w ramach systemu władzy państwowej, określa przyjęta w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada trójpodziału władz. Sejm (wraz z Senatem) został wskazany jako organ władzy ustawodawczej – tj. organ uchwalający ustawy – a ponadto organ sprawujący kontrolę nad działaniem władzy wykonawczej. Stąd też wynikają następujące funkcje Sejmu i odpowiadające im kompetencje:\nPrzez wieki obrady Sejmu były miejscem wydarzeń wzniosłych i chwalebnych. Są też karty polskiego parlamentaryzmu, którymi trudno się szczycić. O wszystkich jednak należy pamiętać. Oto zaledwie kilka wydarzeń, które zaznaczyły się dramatyzmem lub utkwiły w zbiorowej pamięci historycznej Polaków.\nWydarzyło się 11 czerwca 1999 r.\nW trakcie swojego spotkania z parlamentarzystami Papież Jan Paweł II wygłosił na forum Uroczystego Zgromadzenia Posłów i Senatorów przesłanie, które niejednokrotnie przerywane było długo nie milknącymi brawami. Po zakończeniu wystąpienia Ojca Świętego parlamentarzyści odśpiewali Hymn Narodowy. Papież, nawiązując do słów „Marsz, marsz Dąbrowski, z ziemi włoskiej do Polski, pod Twoim przewodem złączym się z narodem”, powiedział: Nikt nie przypuszczał, że w takim umundurowaniu. Ale nam się wydarzyło – dodał. Wtedy zebrani odśpiewali Papieżowi „Sto lat”. „Bardzo państwu dziękuję. Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący, Ojciec, Syn i Duch Święty. Wiwat Król, wiwat Naród, wiwat wszystkie stany” – powiedział Jan Paweł II.\nWydarzyło się 26 marca 1996 r.\nJej Królewska Mość Królowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej Elżbieta II, w towarzystwie małżonka Jego Królewskiej Wysokości Księcia Edynburga Filipa, przybyła do siedziby Sejmu RP, gdzie wzięła udział w uroczystym Zgromadzeniu Posłów i Senatorów.\nJej Królewska Mość Królowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej Elżbieta II, w towarzystwie małżonka Jego Królewskiej Wysokości Księcia Edynburga Filipa, przybyła do siedziby Sejmu RP, gdzie wzięła udział w uroczystym Zgromadzeniu Posłów i Senatorów. Zarazem po raz pierwszy w historii transmisji z Sejmu przekaz na żywo za pośrednictwem Internetu mógł obejrzeć każdy polski Internauta.\nnajwięcej posiedzeń odbyło się w Sejmie III kadencji (lata 1993-1997), podczas której miało miejsce 119 posiedzeń\nnajwięcej dni obrad Sejmu zanotowano zaś w Sejmie IV kadencji (lata 2001-2005): łącznie 334 dni\nnajdłużej w jednym dniu – do godziny 4 minut 51 – trwało 46 posiedzenie Sejmu V kadencji w dniu 25 sierpnia 2007 roku; najkrócej bo 22 minuty – 96 posiedzenie III kadencji 23 grudnia 2000r.\nna mównicy najczęściej występowali posłowie na posiedzeniach Sejmu IV kadencji – łącznie 46 556 razy\nnajwięcej interpelacji złożyli posłowie podczas prac Sejmu IV kadencji – 10 660; spośród posłów największą aktywnością wykazała się wówczas posłanka Maria Zbyrowska (Samoobrona), która złożyła 630 interpelacji\nnajdłuższy staż parlamentarny posiadał poseł Józef Ozga-Michalski; zasiadał on w ławach poselskich aż 45 lat, kolejno w Krajowej Radzie Narodowej, Sejmie Ustawodawczym i Sejmie dziewięciu kadencji\nnajstarszymi posłami w Sejmie VI kadencji są Kazimierz Kutz z PO (lat 78) i Stanisław Olas PSL (lat 70), najmłodszymi natomiast – Łukasz Tusk z PO (22 lata) i Cezary Tomczyk z PO (23 lata). Średni statystyczny wiek posłów to 47,77 lat\nwśród posłów wybranych do Sejmu VI kadencji jest 20 procent reprezentantek płci pięknej\nnajwięcej ustaw uchwalono w trakcie IV kadencji; Sejm przyjął łącznie 894 ustawy\nrównież do Sejmu IV kadencji wpłynęło najwięcej projektów ustaw: 1265\nnajwięcej, bo 286 numerów Dziennika Ustaw ukazało się w roku 2004 (zawierały łącznie 2889 pozycji)\nblisko 100 000 osób rocznie zwiedza Sejm; tylko w dniu otwartych drzwi 3 maja 2007r. wzięło udział ok. 6 500 zwiedzających\nna jednym z gmachów Sejmu mają swoje gniazdo pustułki, najmniejsze sokoły gniazdujące w Polsce


Kosmetyki - kompleksowa pielęgnacja psów - Animal Nutrition\nTauro Pro Line (63)\n15,00 zł - 150,00 zł (112)\nCena: 412,00 zł 515,00 zł\nCena: 387,20 zł 484,00 zł\nPsie kosmetyki – zadbaj o ciało zwierzaka\nDbanie o zwierzę to także regularna pielęgnacja sierści, skóry, oczu, uszu czy łap pupila, które wymagają specjalnego traktowania. Z tego względu pies potrzebuje kosmetyków przeznaczonych tylko dla niego. Mają one odpowiednie właściwości i skład, dlatego ich używanie nie kończy się alergią. Dzięki regularnemu stosowaniu wysokiej jakości produktów do pielęgnacji sierść będzie miękka, przyjemna w dotyku, zaś skóra niepodrażniona i zdrowa.\nJakie kosmetyki dla psów?\nUtrzymywanie dobrego samopoczucia psa wiąże się również z tym, jaką rasę reprezentuje. W zależności od niej musisz dobrać właściwą metodę pielęgnacji. Wpływa na to rodzaj i długość sierści czy nawet komfort życia. Musisz przestrzegać kilku podstawowych czynności dotyczących każdej rasy: strzyżenie i czesanie, kąpiele, dbanie o oczy i uszy, higiena zębów, a nawet pielęgnacja pazurów.\nW tej kategorii oferujemy wiele wysokiej jakości naturalnych kosmetyków dla psów wszystkich ras: szampony, odżywki do skóry, eliksiry, środki do czyszczenia uszu, spraye, balsamy do sierści, łap i nosów. W zależności od psa, jakiego posiadasz, znajdziesz w naszym asortymencie również kosmetyki, które możesz stosować bez użycia wody. W trosce o Twojego pupila przygotowaliśmy produkty wyłącznie od renomowanych producentów A'Scentuals, K9, Pet Care Laboratory i Tauro Pro Line. Zapraszamy!


MAE publikuje nowy Global Hydrogen Review 2021 - GreenLab\nMAE publikuje nowy Global Hydrogen Review 2021\nPierwszy raport dotyczący wodoru został opublikowany przez MAE w 2019 r. W tym czasie tylko Francja, Japonia i Korea miały strategie wykorzystania wodoru.\nDziś 17 krajów opublikowało strategie dotyczące wodoru, ponad 20 innych publicznie ogłosiło, że pracują nad opracowaniem strategii.\nJak wskazuje najnowszy raport główną przeszkodą w szerokim wykorzystaniu niskoemisyjnego wodoru są koszty jego produkcji.\nDziś 17 krajów opublikowało strategie dotyczące wodoru, ponad 20 innych publicznie ogłosiło, że pracują nad opracowaniem strategii. Trwają projekty pilotażowe mające na celu produkcję stali i chemikaliów z wykorzystaniem niskoemisyjnego wodoru, a inne zastosowania przemysłowe są w trakcie opracowywania. Jak wskazuje najnowszy raport główną przeszkodą w szerokim wykorzystaniu niskoemisyjnego wodoru są koszty jego produkcji. Wymaga ona albo dużych ilości energii elektrycznej do wytworzenia wodoru w procesie elektrolizy albo zastosowania technologii wychwytywania dwutlenku węgla, jeśli wodór jest wytwarzany z paliw kopalnych. Prawie cały produkowany obecnie wodór pochodzi z paliw kopalnych bez wychwytywania dwutlenku węgla, co powoduje emisję na poziomie 900 milionów ton CO2- porównywalną z łączną emisją CO2 Wielkiej Brytanii i Indonezji.\nPraktycznie całe wykorzystanie wodoru w 2020 roku dotyczyło zastosowań rafineryjnych i przemysłowych. W raporcie podkreślono, że wodór może być wykorzystywany w znacznie większej liczbie zastosowań niż te, które są obecnie powszechne. Wodór ma potencjalne zastosowania w sektorach, w których emisje są szczególnie trudne do ograniczenia, takich jak przemysł chemiczny, stalowy, transport lądowy, morski i lotniczy. Rozwój nowego sektora gospodarki powinny zapewnić inwestycje i polityki zorientowane na zniwelowanie różnic cenowych między niskoemisyjnym wodorem a wodorem o wysokiej emisji z paliw kopalnych.\nJak wskazano w dokumencie w zależności od cen gazu ziemnego i odnawialnej energii elektrycznej produkcja wodoru z odnawialnych źródeł energii może kosztować od 2 do 7 razy więcej niż produkcja z gazu ziemnego bez wychwytywania dwutlenku węgla. Jednak wraz z postępem technologicznym i korzyściami skali koszt wytwarzania wodoru za pomocą energii fotowoltaicznej może stać się konkurencyjny w porównaniu z wodorem wytwarzanym z gazu ziemnego, jak określono w Mapie Drogowej do 2050.\nJak wskazuje raport globalna wydajność elektrolizerów produkujących zielony wodór z wody podwoiła się w ciągu ostatnich pięciu lat. Aktualnie mamy około 350 projektów produkcyjnych oraz kolejnych 40 projektów na wczesnym etapie rozwoju. Gdyby wszystkie one zostały zrealizowane, światowe dostawy zielonego wodoru z elektrolizerów osiągnęłyby poziom 8 milionów ton do 2030 roku. Jest to ogromny wzrost w porównaniu do dzisiejszego poziomu produkcyjnego oscylującego poniżej 50 000 ton – ale pozostaje ono nadal znacznie poniżej 80 milionów ton wymaganych w 2030 r. na ścieżce MAE do zerowych emisji netto do 2050 r. Kraje posiadające strategie dotyczące wodoru przeznaczyły co najmniej 37 miliardów dolarów na rozwój i wdrażanie technologii wodorowych, a sektor prywatny zapowiedział dodatkowe inwestycje w wysokości 300 miliardów dolarów. Jak szacuje MAE wprowadzenie sektora wodorowego na ścieżkę prowadzącą do neutralności klimatycznej do 2050 r. wymaga 1,2 bln dolarów inwestycji do 2030 r.\nGlobal Hydrogen Review przedstawia szereg zaleceń dotyczących krótkoterminowych działań wykraczających poza wzmożenie inwestycji w badania, produkcję i infrastrukturę. Rządy mogą stymulować popyt i zmniejszać różnice cen poprzez ustalanie cen emisji dwutlenku węgla, kontyngentów i wymogów dotyczących wodoru w zamówieniach publicznych. Ponadto konieczna jest międzynarodowa współpraca w celu ustanowienia norm i przepisów oraz stworzenia globalnego rynku wodoru, które mogłyby pobudzić popyt w krajach o ograniczonym potencjale produkcji niskoemisyjnego wodoru i stworzyć możliwości eksportowe dla krajów o dużym potencjale energii odnawialnej lub dużych możliwościach składowania CO2 .\nPrevious Post\tZielony wodór z niemieckiego offshoru\nNext Post\tIndonezja zainstaluje 4,7 GW energii słonecznej do 2030 r. w ramach planu dekarbonizacji\nPGE Obrót zaprasza podmioty kupujące energię w trybie PZP na webinarium


Nowalijki: sierpnia 2015\nPowieść "Chłopcy" jest debiutem literackim Andrzeja Saramonowicza, twórcy przebojowych (podobno, bo sam ich nie widziałem) komedii "Testosteron" i "Lejdis". Autora kojarzę pozytywnie z "Drugiego śniadania mistrzów", a książkę z sugestywnej okładki, która od jakiegoś czasu pojawia się to tu, to tam. Sięgnąłem po tę pozycję z czystej ciekawości i z czystym kontem, jeśli chodzi o poczynania artystyczne Saramonowicza i bez żadnych oczekiwań wobec jego debiutu.\n"Chłopcy" to współczesna powieść obyczajowa, której akcja rozgrywa się w Polsce. Jej bohaterami są tytułowi "chłopcy", a konkretnie 40 -letni neurochirurg Jakub Solański i jego 11 - letni syn Mateusz. Rodzice Mateusza są świeżo po rozwodzie, więc ich relacje z synem stają się dość specyficzne. Historię bohaterów poznajemy dzięki dwutorowej narracji, prowadzonej przez ojca i syna. Często relacjonują oni te same wydarzenia, tylko z własnej perspektywy. Obaj też opisują niektóre sytuacje w formie strumienia świadomości - w tekście są to fragmenty kursywą bez żadnych znaków interpunkcyjnych. Przyznam, że ta część książki jest dla mnie niezrozumiała; te fragmenty czyta się źle, są wręcz irytujące a jednocześnie stanowią ważny element opisu fabuły. Bardzo szybko orientujemy się że Jakub Solański to mężczyzna, który, bardzo delikatnie pisząc, nie przepuści żadnej kobiecie, a jako świeży rozwodnik na nowo odkrywa morze możliwości. Gorzej, że jego zdobyczami są najczęściej matki kolegów jego syna. Podobnie zresztą zachowuje się najlepszy przyjaciel doktora - Paweł. Obaj panowie, najczęściej podczas popijawy, bez skrępowania wymieniają się doświadczeniami i opowieściami o najnowszych zdobyczach. I ojciec, i syn mówią o miłości, ale jej znaczenie dla obu jest inne, co oczywiste - dla Mateusza jest to uczucie bardziej romantyczne, dla ojca - cóż - techniczne. Syn, inteligentny chłopak, szybko orientuje się, jaką grę prowadzi ojciec. Solański dużo wtedy traci w oczach syna. Pikanterii dodaje fakt, że Mateusz przyjaźni się z synem Pawła, a doktor Solański kontynuuje niechlubną tradycję zdrad, wzorując się na własnym ojcu.\nWspomniałem wcześniej o pewnych irytujących fragmentach książki. Wydaje mi się, że najbardziej może uwierać język powieści, celowo bardzo wulgarny i krążący głównie wokół hm ... dolnych partii ciała. Zdaję sobie sprawę, że po pierwsze tak mówi wielu Polaków, a po drugie, że jest to zabieg celowy, wzmacniający sens tej fabuły. Komediowej fabuły, bo "Chłopcy" to powieść lekka, erotyzująca i bardzo swawolna, ale nie dla każdego czytelnika. Rozumiem jeszcze wulgarny język dorosłych, ale w ustach dzieci (nawet jeśli w rzeczywistości też przeklinają) brzmi on sztucznie i rażąco. Im dłużej przebywa się w świecie "Chłopców", tym bardziej ta stylistyczna maniera przeszkadza i denerwuje.\nPowieść ma komediowy charakter, ale można próbować doszukiwać się w książce głębszego sensu: ostrze satyry wymierzone jest zarówno we współczesnych mężczyzn, jak i kobiety, dzieci zdaje się na lepszych nie wyrosną, ale może nie ma takiej potrzeby? Przyznaję, że tego typu dywagacje towarzyszyły mi właściwie podczas całej lektury "Chłopców", ale jednoznacznej odpowiedzi sobie nie udzieliłem.\nKontrowersje budzić może forma i sposób, w jaki pisarz kreśli obraz współczesności. Wydaje się być bardzo bezkompromisowy. Moim zdaniem jednak, nie narusza żadnego tabu, bo już dawno nie jest nim mało platoniczna fascynacja ucznia swoją nauczycielką, czy fakt, że ludzie się zdradzają. Wizja społeczeństwa, jaką przedstawia autor, mimo ewidentnie przeszarżowanego komediowego tonu, wydaje się raczej pesymistyczna. A może jednak budująca, gdyż koniec końców, chodzi o miłość i bliskość? I tak, jak Jakub Solański miota się między kolejnymi kochankami, tak pisarz między stylem komediowym i poważnym. Szkoda tylko, że Saramonowicz nie może do końca się zdecydować, o czym tak naprawdę jest jego powieść: o pokoleniu obecnych czterdziestolatków, o straconych złudzeniach, sentymentalną podróżą do czasów młodości, czy banalną i pieprzną powieścią obyczajową.\ntytuł: "Co nas nie zabije"\nMiliony czytelników i fanów trylogii "Millenium" Stiega Larssona na wieść o planowanej kontynuacji natychmiast podzieliło się na dwa obozy. Jedni z napięciem i zaciekawieniem czekali na kontynuację przebojowej serii, drudzy odsądzali od czci i wiary, zarówno mało znanego autora i spadkobierców Larssona, jak i wydawców "Co nas nie zabije". Wydaje mi się, że po lekturze tej książki żadna z wymienionych grup nie będzie w pełni usatysfakcjonowana. Powieść nie jest tak zła, jak spodziewali się jedni, ani tak dobra, jak oczekiwali drudzy. Ale po kolei.\nFrans Balder ma chorego na autyzm syna - Augusta - który obdarzony jest fotograficzną pamięcią, stanem nazywanym sawantyzmem. Jego fenomenalne rysunki odegrają kluczową rolę w rozwoju akcji.\nGdzie w tym wszystkim duet Blomkvist i Salander? Oczywiście są, bo w końcu "Co nas nie zabije" nazywane jest kontynuacją "Millenium".\nMikael Blomkvist nadal jest dziennikarzem "Millenium", ale jego gwiazda mocno przygasła. Gazeta stała się częścią koncernu medialnego, któremu zależy na dotarciu do młodego czytelnika. Blomkvist nie radzi sobie ze zdygitalizowanym światem i coraz częściej myśli o zakończeniu kariery. Kiedy zgłasza się do niego Balder, dziennikarz czuje, że ma materiał na sensacyjny temat i szansę na powrót do życia, które kocha.\nPowieść ewidentnie nawiązuje do stylistyki i narracji powieści Larssona. Obok wspomnianej wyżej pary, przez karty powieści przemykają postaci dobrze znane z poprzednich części: Plague, Holger Palmgrem, czy Erika Berger. Akcja toczy się w listopadzie i grudniu, wraz z Mikaelem przemierzamy znane ulice Sztokholmu, przypominamy sobie znajome miejsca. Pojawia się również, wyeksploatowany moim zdaniem, wątek Zalachenki oraz siostry - bliźniaczki Lisbeth. Styl powieści - krótkie rozdziały, często zaczynające się o imienia i nazwiska postaci, oszczędny opis i liczne dialogi - też nawiązują do cyklu Larssona. Trzeba jednak wspomnieć, że Mikael i Lisbeth, mimo że są ważnymi (hakerka nawet bardziej) bohaterami opowieści, zdają się być postaciami jeśli nie drugoplanowym, to drugorzędnym. Lagercranzt wprowadził nowych i bardziej wyeksponowanych bohaterów, trochę kosztem już znanych. Postać Lisbeth jest mocniej obecna w książce, Mikael stanowi uzupełnienie głównych wątków. Oboje stracili jednak swój ostry pazur, są bardziej płascy, nie ma między nimi chemii, którą pamięta się z książek Larssona. Oboje także zostali równo przycięci do nowej fabuły. A ta jest, przyznam, bardzo dobrze skonstruowana, wciągająca i ciekawa. Ale też do bólu wypolerowana, ugładzona i przez to bardzo przewidywalna i wręcz ugrzeczniona. U Larssona zdarzały się, szczególnie w III części, większe słabizny, mentorski ton, nieścisłości w fabule. W "Co nas nie zabije" takich wpadek nie ma. Z ducha trylogii "Millenium" mamy ważny wątek przemocy domowej wobec kobiet, gdzieś w tle przewija się bardzo niedobra dla Szwecji diagnoza społeczna, czy problem z emigrantami. Brakuje obsesji Larssona związanej z antyspołeczną działalnością rządów - ten motyw został przeniesiony do przestrzeni internetu, gdzie wywiady i kontrwywiady różnych państw walczą o cenne informacje, kosztem życia i śmierci.\nPowieść jest tak skonstruowana, że czytelnik nie musi znać poprzednich części, aby szybko zorientować się w powiązaniach między bohaterami. Bardziej lub mniej dyskretnie przypomina się mu co ważniejsze wydarzenia z trylogii. Nie ukrywam, że w ten sposób sam przywołałem sobie w pamięci istotne fakty z "Millenium", o których zapomniałem.\nGdyby książka Lagercrantza została wydana jako osobny tekst, bez nawiązania do głośnego poprzednika, czytelnik otrzymałby idealnie skrojoną, z ciekawą fabułą i interesującymi bohaterami, ale tylko jeszcze jedną powieść sensacyjną. Jednak odwołanie się do trylogii Larssona tę nową książkę krzywdzi. W moim odczuciu nazywanie jej kontynuacją jest pewnym nadużyciem, próbą wylansowania tytułu i autora. Trudno bowiem pisać o kontynuacji historii, która według mnie została zamknięta w trzech tomach. Decydując się na ciąg dalszy, oczekiwałbym od autora trochę innego rozłożenia akcentów, wyeksponowania pary głównych bohaterów, uwikłanie ich nawet w cyberaferę, ale z większym uwzględnieniem czynnika ludzkiego. Ma "Co nas nie zabije" ciekawe wątki i pomysły (jak choćby wspomniany wcześniej sawantyzm), ale to trochę za mało, zważywszy na ogromne oczekiwania ze strony fanów oryginalnej trylogii.\nPodsumowując mogę napisać, że tę powieść, jak każdą kontynuację napisaną przez innego autora, można ocenić dwojako, w zależności od oczekiwań. Fan Larssona i wielbiciel jego stylu może poczuć się rozczarowany sposobem prowadzenia narracji i bezpardonowym potraktowaniem głównych bohaterów. Czytelnik, który słabo kojarzy trylogię "Millenium", otrzyma solidnie skonstruowaną, dobrze napisaną powieść sensacyjną, z ciekawymi wątkami i całą plejadą różnych postaci - ale powieść dość wtórną. Powtórzę więc na koniec to, od czego zacząłem tę recenzję: powieść nie jest tak zła, jak spodziewaliby się jedni, ani tak dobra, jak oczekiwaliby drudzy. Ocena, jak zawsze, zostaje czytelnikowi.\nwydawnictwo: e - bookowo\nKomedia romantyczna niejedno ma imię. Są komedie słodkie i różowe niczym babeczka z pianką, są komedie o cynicznym zabarwieniu i gorzkim posmaku. Zdarzają się także historie miłosne z przymrużeniem oka, opowiadane z przekąsem i zdrowym dystansem, niepozbawione jednak sympatii dla kochanków i dzielnie im kibicujące. Do tego ostatniego gatunku zaliczyłbym powieść Łukasza Wasilewskiego "Oddawaj różdżkę, Phong!". Okładka może być myląca, bo kolor ma intensywnie kojarzący się z popularnymi powieściami w stylu Lisy Jewell czy Sophie Kinsella (przyznaję - obie podczytuję), ale delikatnie absurdalny (przynajmniej do pewnego momentu) tytuł sugeruje, aby nie oceniać książki po okładce. I to tytuł przykuł moją uwagę, ale myślałem, że to opowieść dla ... dzieci. Dopiero lektura notatki na stronie autora wyprowadziła mnie z błędu. I zdecydowanie jest to książka dla trochę starszego czytelnika.\nWspółczesna Warszawa, trzy kobiety i on. I wszystko natychmiast bardzo się komplikuje. Zosia Grochola - nowa gwiazda polskiej literatury popularnej (zbieżność nazwisk nieprzypadkowa), piękna i zmysłowa Tatiana, zarabiająca na życie ... hm ... wdziękami, roztargniona fanka komiksów, dziewczyna - geek - Natalia i on - Szatyn. A właściwie Szatan na kobiety, prywatnie Piotrek - pracownik niezwykle tajemniczej Fundacji. I jeszcze jego najlepsi kumple, którzy niczym bohaterowie serialu "The Big Bang Theory" - duzi chłopcy w przykrótkich spodenkach. To składniki niezwykle smacznego bigosu towarzysko - uczuciowego, który jest mocno doprawiony humorem, często absurdalnym, zabawnymi tyradami o życiu, uczuciach i związkach. Do tego całkiem sporo odniesień do współczesności i kultury popularnej, filmów i seriali, a w tle dużo jazzu. Jak to w powieści tego gatunku akcja jest szybka, fabuła plącze się a relacje komplikują. Z rozbawieniem przyglądamy się miłosnym perypetiom Piotrka, który zakochuje się w jednej z kobiet, ale musi uciekać przed inną, której nadepnął na odcisk. Absurd goni absurd, jednak bohaterowie powieści świetnie się w nim odnajdują. Jeszcze tylko przygotowania do ważnej zabawy sylwestrowej, porwanie sowy i graniczące z cudem zdobycie tytułowej różdżki - i mamy pełny obraz świata opisany przez Łukasza Wasilewskiego.\nWspomniałem wcześniej, że "Oddawaj różdżkę, Phong" przypomina filmową komedię romantyczną, ale myślę, że warto napisać, że jest to komedia trochę na odwrót, z dużym przymrużeniem oka. Autor znakomicie bawi się oczywistą do bólu konwencją, zaskakując czytelnika i doprowadzając go do ataków śmiechu. To bardzo przyjemna, lekka i sprawnie napisana historia dla inteligentnego odbiorcy, który dostrzeże i doceni liczne niuanse ukryte w tekście. Szalone przygody młodych (ale nie młodzieży) bohaterów to również próba spojrzenia na współczesnych Polaków, ich marzenia, potrzeby, wątpliwości i oczekiwania. Książka, mimo ewidentnie komediowego tonu, porusza ważne tematy związane z życiem uczuciowym współczesnych mieszkańców kraju nad Wisłą. Takich pozycji na rynku wydawniczym jest sporo, ale "Oddawaj różdżkę, Phong!" broni się satyrą i inteligentnym humorem. Dwa wieczory spędzone w tym zwariowanym i sympatycznym towarzystwie to czas przyjemnie spędzony. I tego oczekuję od dobrze i z pomysłem napisanej literatury popularnej.\nZnów tak się złożyło, że z nowym tytułem nie tylko nadrabiam czytelnicze zaległości, ale jednocześnie poznaję twórczość kolejnego pisarza. "Inna dusza" została mi zarekomendowana i bardzo się z tego cieszę, bo Orbitowski nigdy nie był w kręgu moich czytelniczych zainteresowań, a jego tekst wart jest poznania.\n"Inna dusza" to część projektu Na F/Aktach i ta informacja ma znaczenie przy próbach analizy i interpretacji wydarzeń opisywanych w tej książce. Tekst wymyka się jednoznacznej klasyfikacji; jest bowiem połączeniem powieści i reportażu z pogłębioną analizą portretów psychologicznych postaci i mocno zarysowaną warstwą społeczną i obyczajową połowy lat 90 - tych.\nNie jest więc żadną tajemnicą, że jeden z bohaterów zabił, a czytelnik w retrospekcjach poznaje środowisko z którego zabójca się wywodzi, z jakimi ludźmi przebywa, próbuje dowiedzieć się, czy ktoś lub coś ma wpływ na ukształtowanie się takiej, a nie innej psychiki. Orbitowski nie ułatwia odbioru tej historii, gdyż nie udziela odpowiedzi na zasadnicze pytanie: "Dlaczego zabił"? To byłoby zbyt proste, zbyt oczywiste i chyba nie takie jest przesłanie książki.\nŁukasz Orbitowski tworzy fikcję, opierając się jednak na faktach, jego książka dotyczy dwóch głośnych morderstw dokonanych w Bydgoszczy przez Jacka B. , który w książce zostaje Jędrkiem - najstarszym z paczki, zdolnym cukiernikiem z przeciętnej, ale nie patologicznej rodziny, choć z despotycznym ojcem. Narratorem w tekście jest Krzysiek, którego ojciec jest nałogowym alkoholikiem a bezwolna matka nie stanowi dla syna żadnego oparcia. Jest wreszcie kuzyn Jędrka - Darek - jedna z dwóch ofiar młodocianego mordercy. Jędrek i Krzysiek to główni bohaterowie opowieści - wywodzą się z podobnego środowiska, ale to ten - wydawałoby się - odrobinę lepiej ustawiony życiowo zabija. Tak po prostu, bez powodu, tylko dlatego, że ma w sobie tytułową "inną duszę". Jakiś impuls, który popchnął Jędrka na skraj szaleństwa. Co więcej, sam Jędrek chyba do końca nie wie, dlaczego zabił.\n"Inna dusza" to specyficzny portret zabójcy, narysowany mocną i ostrą literacką kreską. Autor przedstawia swoich bohaterów na tle przemian gospodarczych i społecznych Polski z połowy lat 90 - tych. Bydgoszcz, miasto w którym rozgrywa się akcja, to miejsce przygnębiające i odpychające, pełne paradoksów przemian, reprezentujące chyba każde polskie miasto. Alkohol, przemoc i patologia społeczna jest zasadniczą częścią obrazu środowiska, z którego wywodzą się bohaterowie. Wydaje mi się, że pokazanie zepsutej tkanki miasta, miało za zadanie wzmocnić przekaz całej historii i uwierzytelnić ją. Orbitowski w pewnym sensie demitologizuje lata 90 - te, oddając realia tamtych czasów: dżinsy z ciuchów, flipery, tandetną muzykę. Bezlitośnie zdrapuje farbę z blichtru świata pierwszych reklam i wreszcie pełnych półek w sklepach. Dla czytelnika, takiego jak ja, dla którego był to okres młodości, ten wątek książki uwiera nawet bardziej, niż zabójstwa, co nie znaczy, że go wypiera. Nie da się bowiem uciec od konfrontacji opisów z książki z własnymi wspomnieniami, często wyidealizowanymi. Połączenie tych dwóch elementów sprawia, że "Innej duszy" nie da się czytać bez emocji. Pamiętam, jak wielkie wrażenie zrobiła na mnie lektura "Z zimną krwią" Trumana Capote'a i zbliżone emocje towarzyszyły mi podczas czytania opowieści Orbitowskiego, tym bardziej, że z oczywistych powodów historia z Bydgoszczy jest mi bliższa. Podczas lektury "Innej duszy", a dokładniej opisów szarej i przygnębiającej rzeczywistości, miałem ciągłe skojarzenia z dwoma terminami: realizmem i naturalizmem. Orbitowski nie owija w bawełnę i nie koloryzuje świata swoich bohaterów, nie unika wulgaryzmów, bo byłby nieautentyczny.\nNapisałem wcześniej, że "Inna dusza" ma dwóch głównych bohaterów, teraz dochodzę do wnioski, że sprawiedliwie byłoby napisać, że jest ich co najmniej trzech - tym ostatnim bohaterem jest miasto, a w szerokim kontekście Polska i społeczeństwo. Może nie nazwałbym tekstu Orbitowskiego rozrachunkowym, bo według mnie przesunąłbym niebezpiecznie środek ciężkości tekstu, ale z pewnością jest próbą ułożenia się i zmierzenia ze światem młodości. A pretekstem dla takich rozważań jest przywołanie zbrodni Jędrka.\n"Inna dusza" to książka, która wywarła na mnie ogromne, pozytywne wrażenie. Tekst chodzi za mną od kilku dni i przyznaję, że jeszcze do końca mi się nie ułożył. Niezręcznie jest może pisać, że podobała mi się historia mordercy, ale jak inaczej nazwać emocje związane z tym tekstem? Doceniam prosty i twardy, a jednocześnie bardzo plastyczny język książki, świetnie narysowany obraz brzydoty miasta i jego mieszkańców, w końcu wyrazistych bohaterów. Podoba mi się, że autor nie narzuca czytelnikowi jednoznacznych odpowiedzi, a wręcz zmusza go do ciągłego zadawania sobie coraz to nowych pytań. Książka od początku wywołuje emocje, mimo że być może nie powinna, wszak znamy jej zakończenie. I to jest jej wielka siła. Zdecydowanie warto zmierzyć się z "Inną duszą" Łukasza Orbitowskiego.\nautorka: Vanessa Tait\ntytuł: "Dom po drugiej stronie lustra"\ntłumaczenie: Krzysztof Cieślik, Klementyna Wohl\nNie tak dawno obchodziliśmy 150 - rocznicę pierwszego wydania "Alicji w Krainie Czarów" Lewisa Carolla. Teraz do rąk czytelników wydawnictwo Czwarta Strona oddało powieść "Dom po drugiej stronie lustra", której autorką jest prawnuczka Alicji - Vanessa Tait. Sięgnąłem po tę pozycję z dużą rezerwą: połączenie faktów i fikcji literackiej nie zawsze się sprawdza, szczególnie, gdy dotyczą one postaci dość kontrowersyjnej obyczajowo - Lewisa Carolla. Myślę jednak, że książka Tait broni się, a lektura tej powieści rzuca nowe światło na genezę jednej z najbardziej znanych książek na świecie.\nGłówną bohaterką powieści jest Maria Prickett, dobiegająca 30 guwernantka trzech córek dziekana Liddella. Maria jest postacią autentyczną, podobnie jak i rodzina Liddellów i ich córki, z których jedna to Alicja - pierwowzór dziewczynki z Krainy Czarów. Maria, mimo że zajmuje się nauczaniem i wychowywaniem dzieci, jest kobietą o dość wąskich horyzontach, ma staroświeckie poglądy na temat życia i wychowania, co więcej, nie posiada zbyt bogatego doświadczenia życiowego. Wychowana przez surową matkę, ściśnięta (i to dosłownie) gorsetem obyczajów i konwenansów końca epoki wiktoriańskiej, nie potrafi i nie umie odnaleźć się w otaczającym ją świecie. Dziekan Liddell i jego żona to postaci dość ekscentryczne i wymagające, więc Marii bardzo trudno nadążać za swoimi pracodawcami. Dziewczynki, a szczególnie bystra i pyskata, nad wiek dojrzała Alicja, oczekują od guwernantki układu partnerskiego, a tego wycofana i spięta Maria nie może im zapewnić. Żyje z rodziną Liddellów, ale jednocześnie obok niej, snując plany na przyszłość (głównie małżeńskie), marząc jednocześnie o wielkiej miłości. Z zazdrością obserwuje dojrzewanie Alicji, jej swobodę w wyrażaniu własnych potrzeb i pragnień. Miota się między potrzebami duszy i ciała. Źle lokuje uczucia, odrzuca zaręczyny i cierpi widząc, jak mężczyzna, którego kocha adoruje ... Alicję. W rywalizacji z podopieczną Maria przegrywa. Mężczyznę, którego kocha to Charles Dodgson, świat zna go do dziś jako Lewisa Carrolla. Oczami Marii obserwujemy, jak rodzi się specyficzna więź między mężczyzną a Alicją, z perspektywy Marii również widzimy również, jak z urywków rozmów i zabaw wyłania się późniejszy tekst "Alicji w Krainie Czarów". W powieści Maria to postać mało sympatyczna i smutna: sztywno trzyma się konwenansów, myśli utartymi schematami, pracuje, ale bez większej satysfakcji - jednocześnie ma świadomość upływającego czasu, boi się staropanieństwa i marzy o namiętnej miłości. I popełnia wiele błędów, źle oceniając ludzi wokół siebie i ich intencje. Dodatkowo cierpi, gdyż ma świadomość, że jej szanse na wejście do wyższej sfery towarzyskiej są nikłe i związane z małżeństwem z odpowiednim kandydatem. Zostaje jej zatem uczestniczenie w życiu innych i życie odbitym światłem.\n"Dom po drugiej stronie lustra" to powieść, która swoją formą, niespieszną akcją, fabułą bogatą w opisy przemyśleń bohaterów nawiązuje do powieści wiktoriańskiej i to nawiązuje w bardzo udany sposób. Są zatem wątki obyczajowe i społeczne, pewna doza dydaktyki, ale i elementy form poetyckich. To, co w tej książce najistotniejsze - geneza "Alicji w Krainie Czarów" - rozgrywa się na drugim planie, niejako obok głównego wątku.\nPrzyznaję, że po lekturze tej powieści i posłowia Vanessy Tait sięgnąłem znów po książkę Lewisa Carroll i ... przeczytałem ją pod trochę innym kątem. Alicja nigdy nie wydawała mi się niewinną panienką z dobrego domu, ale teraz przynajmniej wiem, że była kobietą z krwi i kości i do bycia niewinnym dziewczątkiem bardzo jej daleko ... Dla miłośników twórczości Lewisa Carrolla pozycja, jeśli nie obowiązkowa, to bardzo wskazana.\nMiłośnicy kina znają z pewnością, przypisywaną Alfredowi Hitchcockowi, receptę na udany film: trzeba zacząć od trzęsienia ziemi, a potem napięcie już tylko rośnie. Ta zasada pasuje do najnowszej powieści Remigiusza Mroza "Ekspozycja", która zaczyna się od morderstwa, a zaraz po nim akcja już tylko przyspiesza - wprost do zaskakującego finału.\nKomisarz Wiktor Forst pojawia się na Giewoncie, gdzie turyści dokonali makabrycznego odkrycia. Na krzyżu - symbolu Tatr ktoś powiesił martwego mężczyznę. Jedyny ślad to starożytna moneta, włożona do ust nieboszczyka. Forst nieomal natychmiast uświadamia sobie, że to grubsza sprawa, a kiedy jeszcze na szczycie górskim dowiaduje się o zawieszeniu i odsunięciu od śledztwa wie już, że zabójstwo to tylko wierzchołek góry lodowej. Nie byłby sobą, gdyby nie uparł się na prowadzenie dochodzenia, mimo wydanego zakazu. Od początku pomaga mu, najpierw niechętnie, przebojowa dziennikarka telewizyjna Olga Szrebska. Tropy prowadzą na Białoruś, Ukrainę i do Izraela, a sprawa dotyczy nawet apokryfów z czasów biblijnych. Jednak fabuła jest tak prowadzona, że czytelnik co stronę jest zaskakiwany, a finał opowieści dosłownie wciska w fotel. Całe szczęście, że cykl z Wiktorem Forstem to trylogia...\nKomisarz Wiktor Forst to postać, która powinna na dłużej zagościć w świecie literackim polskiej powieści sensacyjnej. Jest przystojny, czarujący, inteligentny (a czasem wręcz błyskotliwy), bywa cyniczny; trochę James Dean, trochę Marek Hłasko. Ma twardą głowę (i to dosłownie), walczy z nałogami (z marnym skutkiem), zdobywa kobiety i ... wciąż żuje gumę cynamonową (czym zdobył mnie od pierwszej strony). Sympatyczny łobuz, idealnie skrojony do inteligentnej fabuły, jaką z całą pewnością jest "Ekspozycja". Dzielnie dotrzymuje mu kroku dziennikarka Olga Szrebska, wspierając komisarza, ale i go tonując. Tworzą udany duet i jest miedzy nimi chemia, dzięki której wychodzą cało z wielu opresji.\nRemigiusz Mróz w "Ekspozycji" do perfekcji opanował trudną sztukę dynamicznego prowadzenia wielowątkowej fabuły. Powieść jest starannie przemyślana, nie ma słabizn i dłużyzn, które bywają piętą achillesową niektórych polskich powieści sensacyjno - kryminalnych. Autor potrafi doskonale wywieść czytelnika w fabularne pole, kluczyć i zaskakiwać nieoczekiwanymi zwrotami akcji. A ta pędzi w zawrotnym tempie do zaskakującego końca.\n"Ekspozycja" to kawał świetnie napisanej powieści sensacyjnej, inteligentnej i przewrotnej literatury popularnej. Mróz z wdziękiem łączy perypetie głównych bohaterów w stylu Jamesa Bonda, wątki historyczne (bardzo zaprzeszłe i nowsze) i odnosi się do realiów współczesnej Polski. Niezmiernie spodobało mi się wprowadzenie do fabuły wątku związanego z wojenną historią bolesnych relacji Polaków i sąsiadów ze wschodu. Autor pokazał, że dobrze napisana powieść sensacyjna, ze swej natury lekka, może poruszać poważną tematykę. I wcale nie wpływać źle na odbiór całości tekstu.\nKsiążkę czyta się jednym tchem, co osobiście zaświadczam i z niecierpliwością czeka na ciąg dalszy. I nie mam pretensji, że jak wielu czytelników, zostałem umiejętnie wyprowadzony w pole, kiedy wydawało mi się, że wiem, kto zabił, a za chwilę musiałem weryfikować własne domysły.\nRemigiusz Mróz w "Ekspozycji" postawił sobie wysoko poprzeczkę, ale czytając opinie o jego poprzednich książkach (ich lektura dopiero przede mną) mam pewność, że autor sobie poradzi i jeszcze nieraz zaserwuje czytelnikom literacką "jazdę bez trzymanki".\nNa koniec dodam, że niezmiernie cieszę się, że tego lata do grona moich ulubionych autorek powieści kryminalnych - Katarzyny Bondy i Katarzyny Puzyńskiej dołączył autor - Remigiusz Mróz.\ntytuł: "Zbrodnia w szkarłacie"\nZachęcony licznymi pozytywnymi opiniami z przedpremierowych recenzji i rekomendacją Marka Krajewskiego sięgnąłem tym razem po nową powieść Katarzyny Kwiatkowskiej. "Zbrodnia w szkarłacie" reklamowana jest jako kryminał retro i była to dla mnie wystarczająca zachęta do lektury.\nAkcja zaczyna się podczas listopadowej pluchy, kiedy to do upadającego majątku w Jeziorach przyjeżdża na ślub kuzynki Jan Morawski - sympatyczny ziemianin. Jest rok 1900 i znajdująca się na skraju bankructwa rodzina Jezierskich liczy na zamiłowanie gościa do rozwiązywania zagadek kryminalnych. Dziadek obecnych właścicieli zrobił im przed śmiercią psikusa i skrupulatnie ukrył skarb, który mógłby uratować rodzinę przed hańbą bankructwa. Zbliżający się ślub Heleny i groźba rychłej niewypłacalności rodziny tylko potęgują napięcia w domu. Wyraźnie wyczuwa się napięcie, a wizyta tajemniczego i obcesowo zachowującego się kolejnego gościa nie ułatwia budowania radosnego oczekiwania na zamążpójście Heleny. Ten ponury, skądinąd obraz rodziny Jezierskich uzupełnia bratowa właściciela majątku Ewelina i jej pasierbica Laura. Ewelina, która do uzyskania pełnoletności wychowanki dysponuje jej majątkiem, jest uważana przez pozostałych domowników za wroga numer 1. Kiedy w środku nocy pada śmiertelny strzał i ginie człowiek - mordercą wydaje się tylko jedna osoba. Ale to nie takie oczywiste, wszak donośny wystrzał budzi domowników pod koniec trzeciego rozdziału ... Rolę detektywa natychmiast przejmuje Jan Morawski, który już od samego początku ma wiele wątpliwości dotyczących zbrodni i dostrzega sporo nieprawidłowości, szybko też orientuje się, że właściciele majątku mataczą i mylą się (czyżby celowo?) w zeznaniach. Obraz wydarzeń, jaki próbują naszkicować Janowi, wydaje się mało zgodny z rzeczywistym przebiegiem wypadków w Jeziorach. W prowadzeniu amatorskiego dochodzenia dzielnie wspiera go kamerdyner Jezierskich - Mateusz. Z ramienia pruskiej policji śledztwo prowadzi detektyw Joachim Engel. Zaczyna się żmudne przesłuchanie mieszkańców i gości majątku, tropy gubią się i mieszają. Detektyw Engel nie ma łatwego zadania, a jako reprezentant znienawidzonego pruskiego zaborcy nie ma co liczyć na efektywną współpracę z potencjalnymi podejrzanymi. Kiedy na jaw wychodzą wcześniejsze relacje Heleny i Joachima, atmosfera już tylko gęstnieje od nadmiaru wzajemnych animozji i straconych złudzeń. Jan prowadzi własne dochodzenie, krok po kroku odkrywając nowe i zaskakujące go (i Czytelnika) wątki, a bohaterowie nie są do końca tymi, za których się podają. Kłamstwa drobne i całkiem poważne prowadzą śledztwo w różnych kierunkach, detektywi gubią się w domysłach, ale jak to w rasowej powieści kryminalnej bywa, wszystkie wątki zostają rozwiązane. A skarb, czy ostatecznie zostanie znaleziony, czy jest tylko rodzinną legendą? Tego już Czytelnicy dowiedzą się, gdy dotrą do finału opowieści.\n"Zbrodania w szkarłacie" zaczyna się bardzo dynamicznie i ma równie intensywne zakończenie. Środek historii jest opowiadany w wolnym tempie, napisałbym nawet, że w zbyt wolnym. Autorka balansuje na granicy kryminału i powieści obyczajowej z elementami romansu, rysuje tło społeczno - historyczne początku XX wieku, opisując działalność Związku Ziemian. Wplata w kryminał wątek patriotyczny - momentami miałem poczucie pewnego przesytu i wrażenie, że historia morderstwa w majątku schodzi na dalszy plan. Książka traci w ten sposób pewną lekkość, której oczekuję od powieści kryminalnej w stylu retro. To jedyny, jak dla mnie, mankament książki, którą czyta się z dużą przyjemnością. Bohaterowie, szczególnie młode pokolenie - Jan, Helena, Andrzej to postaci bardzo sympatyczne i miło przebywa się w ich literackim towarzystwie. Znakomita jest też postać kamerdynera Mateusza, który sprytem i mądrością życiową przewyższa swoich pracodawców. Dialogi, szczególnie z udziałem Jana Morawskiego i Mateusza, są błyskotliwe, zgryźliwe i pełne inteligentnego humoru. Nie można też odmówić autorce talentu do kreowania bogatej, wielowątkowej intrygi, wymagającej od Czytelnika uważnego śledzenia rozwijających się wydarzeń. Odkrywane co jakiś czas nowe fakty z życia właścicieli i gości majątku powoduje, że często trzeba weryfikować własne osądy dotyczące bohaterów i motywów ich postępowania.\nPowieść Katarzyny Kwiatkowskiej porównywana jest, z racji tematyki i sposobu prowadzenia fabuły do kryminałów Agathy Christie. Z pewnością miejsce akcji, zbliżony czas wydarzeń, postać głównego detektywa - amatora i bogata galeria bohaterów drugoplanowych pozwala na takie porównanie. Jednak "Zbrodnia w szkarłacie" ma bardziej skomplikowaną fabułę, odniesienia do historii i tym samym jest bliższa polskiemu odbiorcy.\n"Zbrodnia w szkarłacie", mimo drobnych mankamentów, to świetna lektura, od której nie można się oderwać. Kibicujemy poczynaniom Jana Morawskiego i zwodzeni przez autorkę, czekamy na rozwiązanie zarówno zagadek kryminalnych, jak i wyjaśnienia skomplikowanych relacji uczuciowo - towarzyskich. A w tle, przypominam, wciąż jest szansa na odnalezienie skarbu ...\nZatem - czas na kieliszek malinowej nalewki (przepis na nią też jest ważną częścią intrygi) i zapraszam do lektury!\n"Haley Randolph odkrywa tajemnice"\nautorka: Dorothy Howell\ntytuł: "Torebki i morderstwo", "Torebki i trucizna"\nliczba stron: 382, 368\nmiejsce i rok wydania: Warszawa: 2008, 2009\nLato jest znakomitym czasem na czytanie - to oczywistość. Ale wakacje/urlop to również świetny moment na lektury zdecydowanie lżejszego kalibru - takie, po które pewnie nie sięgnęlibyśmy, mając do wyboru setki, jeśli nie tysiące innych tytułów.\nMój wybór padł, zupełnie przypadkowo, na dwie pierwsze części serii kryminałów "na wesoło" z cyklu "Haley Randolph odkrywa tajemnice". W Polsce do tej pory ukazały się cztery części, Dorothy Howell napisała ich 11, dwunasta będzie miała premierę we wrześniu tego roku.\nPolski czytelnik z podobnymi seriami wydawniczymi już się spotkał, wystarczy przypomnieć sobie "Kota, który ...", czy "Agathę Raisin i ...". Charakteryzuje je lekka forma, ciekawa intryga i bohaterowie, którzy niczym postaci z ulubionego serialu pojawiają się w kolejnych tomach. Myślę, że sukcesem tych serii wydawniczych jest mały format, przystępna cena i dystrybucja w kiosku. Wydawca "Haley Randolph ..." poszedł w innym kierunku (cena, kolejne tomy w twardej okładce) i chyba nie tędy droga ... skoro na czterech częściach zakończył ten cykl.\nObie książki (a w domyśle całą serię) Dorothy Howell łączy postać Haley Randolph, której miłość do markowych torebek przysparza wiele problemów. A że przy okazji zostaje wplątana w morderstwa i malwersacje finansowe - to właściwie efekty uboczne stylu życia, jakie prowadzi. Haley jest młodą mieszkanką Kalifornii i to mieszkanką lepszej (czytaj: bogatszej) jej części. Wprawdzie boryka się z licznymi debetami, ale ma majętną mamusię - trzecią miss piękności i dziedziczkę niezłej fortuny po babuni, oraz wiecznie nieobecnego tatusia - inżyniera związanego z kosmonautyką. Ma też siostrę, o której urodę i zdolności bywa zazdrosna. Jest też obecna w książkach najlepsza przyjaciółka Marcie, która bezskutecznie próbuje okiełznać szaleńczą pasję Haley do markowych zakupów. Pojawia się także wątek miłosny, bowiem Haley zakochuje się w Ty Cameronie - dziedzicu fortuny i właścicielu domu towarowego Holt's, w którym nasza bohaterka zatrudnia się, aby zarobić na spłatę kolejnej karty kredytowej. Jest jeszcze seksowny prywatny detektyw i całkiem przystojny policjant ... więc Haley ma bardzo zajętą głowę oraz rozdarte serce. W tle przewija się również cała plejada postaci związanych z miejscem jej pracy i jest to zestaw doprawdy malowniczy.\nGłówna bohaterka nie wydaje się specjalnie hm ... mądra, ale w sumie jest postacią sympatyczną i nie przeszkadza nam jej zachowanie. Otaczają ją bohaterowie równie zabawni, co irytujący, więc konfrontacja wychodzi Haley na plus. Nie trzeba chyba dodawać, że naszej bohaterce udaje się wyjść obronną ręką z każdego kryzysu, a kiedy dodam, że w wyniku splotu wielu sytuacji otrzymuje 100 tysięcy dolarów odszkodowania, to wiadomo już, czego Czytelnik może się spodziewać, sięgając po opisywane książki.\nSeria o Haley Randolph to lektura lekka, mało ambitna, ale sympatyczna. Powieści właściwie czytają się same, bowiem język jest prosty, opisów mało, dialogi nawet zabawne. Nie można też odmówić tym kryminałom humoru, jest go sporo - "Torebki i trucizna" są trochę lepsze od pierwszego tomu. Tego typu książki, seriale i filmy zwykło określać się mianem "guilty pleasure", ale wiadomo, że nawet bardzo ambitny Czytelnik czasem musi dokonać "resetu" i przygotować się na lekturę wyższego lotu. Mam w planie lekturę wszystkich, dostępnych w Polsce części, wszak lato jeszcze się nie skończyło.\nA na koniec dodam tylko, że pisarstwo Dorothy Howell można porównać z kryminałami Joanny Chmielewskiej z czasów jej największej świetności. Wprawdzie nic nie przebije "Krokodyla z kraju Karoliny", "Studni przodków", czy "Całego zdania nieboszczyka", ale namiastkę tamtych książek można odnaleźć w przygodach zwariowanej Haley Randolph.\nHenry James, amerykański pisarz, krytyk i teoretyk literatury, żyjący na przełomie XIX i XX wieku kojarzy mi się głównie z powieścią "Portret damy". "Europejczycy" - książka o której dziś piszę - została wydana w 1878 roku, na krótko przed opublikowaniem wspomnianego "Portretu damy". Część z Czytelników z pewnością kojarzy film na podstawie tej powieści z Nicole Kidman w tytułowej roli. Henry James ma w swoim dorobku prawie 30 powieści, które w Polsce od kilku lat wydaje Prószyński i S - ka.\nTematem przewodnim "Europejczyków" jest konfrontacja postaw moralnych i społecznych mieszkańców Starego Kontynentu z przedstawicielami Ameryki Północnej. Akcja powieści toczy się w eleganckim i snobistycznym Bostonie, do którego z Europy przyjeżdża rodzeństwo: Eugenia von Silberstadt - Schreckenstein (nazywana później baronową Munster) i Feliks Young. Przybywają oni do Bostonu w celu poznania dalekich krewnych - Wentworthów. Od początku widać wyraźnie, jak głębokie są różnice w wychowaniu, postawie, światopoglądzie bohaterów. Wentworthowie (ojciec, dwie córki i syn) reprezentujący bostońskie sfery towarzyskie, czują się onieśmieleni wizytą niespodziewanych gości. Podchodzą do nich (przynajmniej na początku) z rezerwą i pewną dozą leku. Rodzeństwo z Europy nie ułatwia gospodarzom zdania, gdyż - z jednej strony Feliks jest otwarty i bezpośredni, a z drugiej - jego siostra wręcz przeciwnie - bywa uszczypliwa i wyniosła. Oboje są ludźmi obytymi w świecie, bogatymi w doświadczenia życiowe oraz towarzyskie i koneksje. Feliks imał się wielu zajęć i mieszkał w różnych częściach Europy, Eugenia zaś, uwikłana w intrygi na tle politycznym, boi się utraty pozycji społecznej i towarzyskiej. Wentworthowie prowadzą uporządkowane życie, ograniczone sztywnym gorsetem konwenansów i oczekiwań społecznych. Dopiero pojawienie się wyzwolonych, pewnych siebie gości powoduje, że relacje ulegają zmianie, a atmosfera wśród członków rodziny zagęszcza się. Do głosu dochodzą skrywane namiętności, niewypowiedziane wcześniej pretensje, pojawia się niechęć. Między bohaterami zaczynają toczyć się salonowe gierki, a ukrytego sensu działań należy doszukiwać się w niedopowiedzeniach, półsłówkach i gestach. Trzeba jednak zaznaczyć, że Feliks traktuje swoją obecność w domu Wentworhów bardzo poważnie, Eugenia zaś bawi się emocjami i uczuciami, flirtując właściwie w celu zapewnienia sobie rozrywki. Dla brata wyjazd do Ameryki to szansa na nowy początek, dla Eugenii - odskocznia od problemów małżeńskich. Finał książki jest dość łatwy do przewidzenia, ale nie on jest najważniejszy. Najistotniejsze jest to, że w starciu Europejczyków i Amerykanów nie można jednoznacznie wskazać zwycięzcy. Obie strony zarówno coś tracą i wiele zyskują. I tylko od nich zależy, jakie wnioski wyciągną na przyszłość. Autor równo dzieli między nacje cechy pozytywne i negatywne, choć odnoszę wrażenie, że Feliksowi i Eugenii dostało się trochę bardziej, niż członkom rodziny Wentworthów. Trzeba jednak dodać, że postaci rodzeństwa, tak różne charakterologicznie, są bohaterami barwniejszymi i ciekawszymi i może stąd takie moje wrażenie.\n"Europejczycy" to powieść, w której właściwie nie ma akcji, wydarzenia toczą się bardzo powoli i wręcz dystyngowanie, jak przystało na życie wyższych sfer. Autor ma rozpoznawalny styl - gęsty, kwiecisty, pełny szczegółowych opisów i bogatych analiz psychologicznych postaci. Nie bez powodu wymienia się go jako ważnego przedstawiciela realizmu psychologicznego. Maniera pisarska Henry'ego Jamesa wpisuje się w dziewiętnastowieczną modę na rozbudowane powieści obyczajowe, analizujące postawy różnych grup społecznych. Omawiana historia jest dość krótka w porównaniu do innych tekstów tego autora, ale porusza ulubioną przez niego tematykę relacji międzyludzkich na bogatym tle społecznym epoki. Z pewnością jest to lektura wymagająca skupienia, wczucia się w specyficzny styl pisarski, ale warto po nią sięgnąć, choćby po to, by zorientować się, jak Amerykanie w XIX wieku postrzegali Europę. Jeśli ktoś z Czytelników nie miał do czynienia z twórczością Henry'go Jamesa to "Europejczycy" będą dobrą powieścią na pierwsze spotkanie z tym autorem.


Alkoholizm to podstępna choroba. Na początku ani osoba uzależniona ani jej rodzina i przyjaciele nie zauważają żadnych niepokojących objawów. Alkohol pojawia się podczas imprez, spotkań z przyjaciółmi… Po ciężkim dniu pracy sięgamy po kieliszek [...]\nAlkoholizm wyniszcza nie tylko osobę uzależnioną, ale i jej najbliższych. Często dochodzi do rozkładu życia rodzinnego, pojawia się przemoc fizyczna i psychiczna. Osoba uzależniona zaniedbuje codzienne obowiązki, uchyla się od pracy, często też popada [...]\nAlkoholizm jest chorobą i jak każda inna choroba wymaga leczenia. Dlatego zamiast oceniać, potępiać i skreślać osoby uzależnione, warto spróbować im pomóc. Wyjście z alkoholizmu bywa bowiem bardzo ciężkie, wymaga czasu, dobrej woli, motywacji, [...]\nAlkohol towarzyszył człowiekowi od zarania dziejów. Stanowił element szeroko pojętej kultury, często wpisany w lokalny folklor, obyczaje i obrzędy, potrafił pełnić także funkcje religijne. Motywacja do spożywania napojów alkoholowych pozostawała od wieków taka sama - [...]


"Kuchenne rewolucje" w barze Czerwony Kapturek w Poznaniu - DoradcaSmaku.pl\nOpublikowano 2018-03-22 12:47:18\nW centrum Poznania znajduje się niewielki rodzinny bar - prowadzi go Pani Dorota wraz ze swoim partnerem Samuelem oraz synami. Dorota wyjechała do Niemiec, by wspomóc finansowo rodzinę. Lata rozłąki niestety negatywnie odbiły się na ich relacjach, dlatego postanowiła szukać dochodu w Polsce. Młodszy z synów namówił Mamę, by otworzyła bar z domowym jedzeniem.\nRazem z bratem uwielbia kuchnię z domowym jedzeniem, który kojarzy się mu z dzieciństwem. Początkowo testował potrawy mamy na znajomych, a kiedy spotkały się z ich uznaniem, postanowili otworzyć bar. Szefową jest oczywiście Dorota, a pomaga jej Adrian.\nDorota przyznaje, że gotuje dość spontanicznie i nie zawsze jest w stanie odtworzyć danie. I chociaż kuchnia jest domowa a atmosfera wesoła i rodzinna, to "Czerwony kapturek" nie cieszy się takim powodzeniem wśród gości. Gdyby nie zarobki partnera Doroty - Samuela, który wspiera rodzinę finansowo z zagranicy, trzeba by było zamknąć przynoszący straty lokal. Jeśli sytuacja się nie zmieni, Dorota będzie zmuszona wrócić do pracy za granicę. Z pomocą musi przyjść znana restauratorka.\n"Kuchenne rewolucje" dziś o godz. 21.30 w TVN.\nOpublikowano 2018-03-22 14:10:23\nSuper na pewno obejrzę, jak zawsze :)\nOpublikowano 2018-03-25 20:14:55\nOpublikowano 2018-03-25 22:04:57\nOczywiście program również mi się podoba i lubię go oglądać.;)


- Czy należy mi się odprawa?\nWysłany: Wto, 14 Kwi 2009, 22:52 Temat postu: Czy należy mi się odprawa?\nByłem zatrudniony w firmie na umowę o pracę na czas określony tj. do 2017 roku. Przepracowałem 4 lata. Umowa została ze mną rozwiązane na podstawie art 33 kodeksu pracy w ramach zwolnienia grupowego. Zwróciłem się z prośbą o wypłacenie odprawy w wysokości dwumiesięcznych poborów na podstawie art 8.1 z dnia 13.03.2003 . W odpowiedzi otrzymałem następujące pismo:\n"W odpowiedzi na pana pisma w sprawie wypłaty odprawy pieniężnej w związku z rozwiązaniem umowy o pracę informuję, że została zawarta z panem umowa o pracę na czas określony tj do dnia 31.12.2017 r. W zawartej umowie strony przewidziały dopuszczalność jej wcześniejszego rozwiązanie za dwutygodniowym wypowiedzeniem złożonym przez każdą ze stron, na którą to formę pan wyraził zgodę. Orzeczenie trybunały konstytucyjnego z 2 grudnia 2008 - wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony nie wymaga uzasadnienia żadnej ze stron. Pracodawca wypowiedział panu zawartą umowę o pracę zgodnie z przyjętym przez strony sposobem jej rozwiązania i obowiązującymi w tej mierze przepisami tj. art 33 kodeksu pracy, a nie na podstawie ustawy z dnia 13 marca 2003, na którą się pan powołuje."\nCzy pracodawca ma rację i czy powinienem skierować sprawę do sądu pracy?\nWysłany: Wto, 14 Kwi 2009, 23:26 Temat postu:\nproponuję lekturę wątków:\nTo, że w umowie była możliwość jej wcześniejszego rozwiązania nie ma nic do odprawy. Pracodawca zna przyczyny dla których rozwiązuje te umowę, a prawo do jej rozwiązania nijak ma się do tego, dlaczego ktoś kończy tę umowę przed czasem. Proszę powiedzieć, czy na wypowiedzeniu była informacja o zwolnieniach grupowych ("Umowa została ze mną rozwiązane na podstawie art 33 kodeksu pracy w ramach zwolnienia grupowego."), czy jest to Pana domysł?\nJeśli pracodawca kończy umowę z Panem z przyczyn, które nie dotyczą Pana, oraz zatrudnia co najmniej 20 osób, to odprawa się należy. I proszę o nią walczyć - może Pan np. poinformować pracodawcę o zamiarach wystąpienia na drogę sądową - w sądzie pracodawca będzie musiał wskazać przyczyny, które teraz chce ukryć, a dla których Pana zwolnił. Być może wtedy obędzie się bez sądu. Jeśli nie - proszę iść do sądu.


płaca minimalna - Tematy\nPłaca minimalna w 2021 roku ma wynieść 2800 złotych brutto - wynika z projektu rozporządzenia opublikowanego na stronach Rządowego Centrum Legislacji. Ministerstwo Pracy nie wie jednak, jaki wpływ na rynek pracy będzie miała podwyżka.\nCezary Szczepański (oprac.) 17.08.2020\nPłaca minimalna w wysokości 2800 zł najbardziej uderzy w mikro- i małe firmy. Około 63 proc. miejsc pracy w tych firmach będzie zagrożona – to ponad 1,5 miliona pracowników. Warszawa sobie poradzi, ale choćby na Podkarpaciu i Mazurach firmy staną przed dylematem: zwalniać, czy zamknąć działalność - pisze w komentarzu Sławomir Dudek, główny ekonomista Pracodawców RP.\nSławomir Dudek, główny ekonomista Pracodawców RP 31.07.2020\nZaplanowana na 2021 rok podwyżka płacy minimalnej do poziomu 3000 złotych nie będzie możliwa - wynika z założeń budżetowych, do których dotarł Dziennik Gazeta Prawna.\nCezary Szczepański (oprac.) 24.07.2020\nSławomir Dudek, główny ekonomista Pracodawców RP 25.06.2020


Piosenki dla taty, piosenki na Dzień Taty – MiastoDzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Piosenki > Piosenki i wiersze dla… > Piosenki dla taty, piosen…\nPiosenki dla dzieci z okazji Dnia Taty. Piosenki to miły prezent na Dzień Ojca dla każdego taty od syna i córki. Teksty i melodie piosenek dla wszystkich tatusiów, posłuchaj!\nKażdy z nas wie, że Dzień Mamy jest w maju. A pamiętamy, że Dzień Taty jest w czerwcu? Z pewnością, zatem zaśpiewajmy mu piosenkę. Tata jest potrzebny, żeby przybić gwóźdź Tata jest potrzebny, by na spacer pójść Tata jest potrzebny a ja kocham go I czuję się bezpieczny gdy obok idzie on. Ref. Bo tata, tata, t... [...]\nTa piosenka jest dla taty\nTa piosenka jest dla Taty - zanucimy w refrenie. Oprócz życzeń miło będzie Tacie posłuchać wiersza lub piosenki dedykowanej właśnie Jemu. Zatem śpiewajmy piosenki naszym Tatom w dniu ich święta. Dzień Taty jest w czerwcu, to wie każdy z nas. By w domu radosnym był świętem i tata od rana pogodną miał twarz, z... [...]


"Nowy Twój Plan" w Orange - szczegóły promocji i cenniki - TELEPOLIS.PL\nWiadomości "Nowy Twój Plan" w Orange - szczegóły promocji i cenniki\n"Nowy Twój Plan" w Orange - szczegóły promocji i cenniki\nWitekT 11 Listopada 2006 18:39\nOd 11. listopada, w dzień Święta Niepodległości, wchodzi wreszcie do oferty Orange Nowy Twój Plan. Znane są już cenniki telefonów i promocje związane z nowym planem.\nCennik telefonów został dostosowany do nowych przedziałów kwotowych. Choć średnia cena aparatów nie uległa zmianom, to w pewnych przypadkach i przy wyborze specyficznych pakietów, klient może zapłacić trochę więcej niż dotychczas.\nW promocji Nowy Twój Plan, tak jak poprzednio, w wypadku rezygnacji z zakupu telefonu, klient otrzyma dodatkowo, przez cały okres trwania umowy, pakiet kwotowy w wysokości 50% na połączenia do Orange. Nowość to fakt, że oferta ważna jest także przy zakupie jednego z trzech telefonów: Nokii 1100, Motoroli C115 oraz Siemensa A70,\nPrzenoszący swój numer do Orange i korzystający z oferty Premium bądź Nowy Twój Plan, otrzymają 50-procentowy rabat na usługę Wszyscy i na Wszystko (przez 1, 2 lub 3 miesiące - w zależności od całkowitej wartości kwotowej kontraktu) oraz darmową usługę Wieczory i Weekendy 30 (na 2 miesiące).\nAktywacja nowej oferty dla nowych klientów bez podpisania umowy czasowej to 300 zł brutto, choć w ramach promocji, bez podanej daty końcowej, będą traktowani jak Ci z umową czasową. Przy umowie czasowej jest to 50 zł, przy czym 25 zł można wykorzystać na usługi.\nPromocja Telefon Idea i doładowanie 50 zł świadczy o tym, że są jeszcze w magazynach telefony z logo i oprogramowaniem Idei. Każdy, kto kupi taki telefon, dostanie dodatkowo 50 zł na połączenia do Orange w pierwszym miesiącu trwania umowy.\nPrzy skorzystaniu z oferty Premium bądź Premium Platinium i zakupie telefonu 3G, abonent otrzyma odpowiednio dodatkowo 70 zł na 6 miesięcy bądź 140 zł na 9 miesięcy, do wykorzystania na połączenia do sieci Orange i stacjonarnych, a także na SMS-y i MMS-y do Orange.\nW ofercie Premium cena minuty poza sieć spadła do 65 groszy, a w sieci i na stacjonarne - do 40 groszy. W Premium Platinum odpowiednio do 60 groszy i 30 groszy.\nO cenniku taryfy Nowy Twój Plan pisaliśmy w tej wiadomości.\n55. ~haiper 2006-11-13 12:11:48 host: h135-54.net.euron.pl\n*pavel A czemu uważasz, że Orange już nic nie zmieni? Moim zdaniem jeszcze jakaś mała podwyżka by się przydała ;D\n56. ~wlo 2006-11-13 12:25:06 host: aom10.neoplus.adsl.tpnet.pl\nmuddy - a to nie doczytałem... a już chwaliłem tę promocję ;-) marcinb - nikogo nie kopię. Jeśli już leżącego, to Tele2 lubię pokopać ;-) Era Domowa to ciekawa oferta. Przynajmniej do latych, którzy nie potrzebuiją komórki a jedniocześnie nie mogą mieć stacjonarnego. Mimo 3-minutowaego impulsu. Sam korzystam ze starego planu standardowego z impulsem 3-minutowym i nie narzekam.\ndla mnie domowa też brzmi świetnie, gdyby nie to że 'u mnie' lokalny operator telekom. oferuje plan taki sam jak plan stand. w tp ale w cenie 17.69 / m-c byc może że też bym to wybrał (chociaż obecnie nie mam w ogole stacjonarki, wystarcza mi polaczenie orangutana + tlenofonu).\nczyli nic ciekawego orange nie zrobił, wciąż nie zrobił.Dobrze, że nie jest to jedyny opek w tym kraju.\n59. ~ 2006-11-13 13:22:10 host: p01-08.opera-mini.net\nWitekT - ta oferta na pewno juz weszla? Na orange.pl nadal stare cenniki telefonow i polaczen, biuro prasowe tez milczy.\n59: według moich informacji - jest. A strona operatora nigdy specjalnie nie była wyznacznikiem istnienia danej oferty... ;)\n61. ~ksad 2006-11-13 15:58:44 host: xdsl-7108.zgora.dialog.net.pl\nWitekT: w rzeczywistości stawki w Orange Premium są inne od przedstawionych przez Ciebie. Dla Premium: 65 i 40, dla Premium Platinum: 60 i 30 gr. Uwaga! Wszystkim dotychczasowym abonentom Premium wprowadzona bezpłatnie nowe stawki.\nksad: pomyliłem się przy wpisaniu stawek offnetowych w Premium zwykłym o jeden grosz - już poprawione. ;)\n63. ~ptok 2006-11-13 17:00:50 host: chello062179028189.chello.pl\n@marcinb. Mówiłem,wyluzuj. Nie mam ochoty Cię do niczego przekonywać. Pozwól mi jednak mieć własne zdanie na temat JEDYNEJ SŁUSZNEJ SIECI pod nazwa Orange. "Przyszłość jest jasna, przyszłość BEZ Orange"!\n64. ~ksad 2006-11-13 17:12:14 host: xdsl-7108.zgora.dialog.net.pl\nWitekT: w Platinum o 5 gr. Powinno być: 60 i 30 gr.\nksad: no przecież tak jest...\n66. ~ksad 2006-11-13 17:52:44 host: xdsl-7108.zgora.dialog.net.pl\nWitekT: nie miej za złe, ale jest wyraźnie: "W Premium Platinum odpowiednio do 60 groszy i 35 groszy". A powinno być 60 i 30.\nksad: ja nie jestem obrażalski i nie zachowuję się jak Polkomtel. ;) Miałeś oczywiście rację, spojrzałem nie tam gdzie trzeba. Dzięki za zwrócenie uwagi, juz poprawione! :)\n68. ~ksad 2006-11-13 17:59:36 host: xdsl-7108.zgora.dialog.net.pl\nTo zresztą nie Twoja wina. Orange zmienił tę ofertę jakby "w biegu". Pozdrawiam.\nNajgorsze to ze na stronce oprocz komunikatu prasowego nadal jest "Twoj Plan" hmm\nInformacje o ofercie Orange Premium są już zaktualizowane na stronie operatora.\n71. ~miniek 2006-11-14 17:05:56 host: apn-99-42.gprspla.plusgsm.pl\nno tak premium tak ale o nowym twoim planie niemozna nic nowego poczytac..a ciekawi mnie jak wyglada migracja i wogole..\n72. ~ 2006-11-15 17:06:46 host: gprs9.orange.pl\nNa stronie ORANGE jak zwykle jeszcze nic nie ma. A oferta skierowana jak na razie dla nowych klientów\n73. ~Allan 2006-11-18 12:58:49 host: chello083144125191.chello.pl\nCiekawe, czy da sie przejsc na NTP z innych planow... W Orange On-line pojawia mi sie opcja Nowy Twoj Plan jesli wejde w zakladke "Zmiana planu taryfowego" (mam JI). Co ciekawe, "stary" Twoj Plan tez jest\n74. ~ 2006-11-20 18:24:47 host: acqs177.neoplus.adsl.tpnet.pl


Lampki. Akcesoria dla dzieci. Sprawdź opisy i opinie.\nJesteś tutaj: » Strona główna » Lampki\nLampka 3D Poppy - zmieniająca kolory\nLampka 3D (zmieniająca kolory) w kształcie głowy Poppy z bajki Trolle. Oryginalna ozdoba dziecięcego pokoju. Wymiary: 16,5 cm więcej »\nTrolleCena: 22.14 zł\nPapa Smerf lampka nocna\nŚwiecący PAPA SMERF przenośna lampka nocna do pokoiku dziecięcego Krótka charakterystyka: Dekoracyjne oświetlenie nocne, które dodatkowo jest bardzo praktyczne, dzięki zasilaniu ogniwami z tego delikatnego oświetlenia możemy korzystać nie tylko w domu, ale możemy je zabierać ze sobą, technologia LED, gwarancja 3 lata. Opis oferowanego produktu: Dekoracyjne oświetlenie nocne, które dodatkowo jest bardzo praktyczne, dzięki zasilaniu ogniwami z tego delikatnego oświetlenia możemy korzystać nie tylko w domu, ale możemy je zabierać ze sobą, technologia LED, gwarancja 3 lata. Ekskluzywne mobilne oświetlenie nocne w formie pięknie oświetlonej figurki 3D z podobizną Papy Smerfa. Lampka przeznaczona jest do zastosowania mobilnego. Dzięki technologii LED urządzenie wykazuje bardzo małe zapotrzebowanie na energię i nie wytwarza ciepła. Włączanie i wyłączanie następuje poprzez dotknięcie sensora a automatyczne wyłączenie oświetlenie następuje po 30 minutach. Zabawka przetestowana przez TÜV, nie zawiera materiałów ani substancji szkodliwych, pojemnik baterii zabezpieczony przed łatwym otwarciem, w komplecie 3x AA, gwarancja 3 lata. WYMIARY ZABAWKI: 118 × 118 × 150 mm Wszystkie zabawki to markowe produkty niemieckiej firmy Ansmann Zabawka spełnia normę europejską EN-71 dotyczącą bezpiecznego zamknięcia pojemnika na baterie uniemożliwiającego otwarcie go przez małe dziecko. PN-EN 62115:2005 – Zabawki elektryczne — Bezpieczeństwo użytkowania. Wysoka jakość w najlepszej cenie !!! PRODUKT JEST FABRYCZNIE NOWY. 36-miesięczna gwarancja !!! więcej »\nAnsmannCena: 89 zł\nLampka nocna z projektorem gwiazd Dream Lite Jednorożec, Pies, Pingwin\nPillow Pet Dream Lite to wyjątkowe pluszowe zwierzątko/poduszka (przytulanka/maskotka) z funkcją lampki nocnej i projektora gwiazd, który zmieni pokój Twojego dziecka w bajeczne, rozgwieżdżone niebo! I to w kilku kolorach do wyboru. Delikatne światło, widok gwiazd i ulubionego zwierzątka koją zmysły dziecka, ułatwiają mu zasypianie i pomagają pokonać strach przed ciemnością. Cechy: - projektor w lampce wyświetla gwiazdy, księżyc i pyszczek ulubionego zwierzątka na ścianach i suficie pokoju; - cztery kolory projekcji do wyboru: niebieski, zielony, bursztynowy lub mix trzech kolorów następujących po sobie; - bajkowa iluminacja tworzy magiczny nastrój ułatwiający zasypianie; - funkcja automatycznego wyłączenia po 20 min. lub sterowanie manualne; - wspaniały towarzysz zabawy w domu, jaki i w podróży; - dwa rodzaje zasilania: 3 baterie AAA (nie dołączone do opakowania) lub USB / USB z adapterem 4,5V. Wymiary: zabawka (szer.15cm x wys.13cm x dł.30cm) opakow.(szer.16,5cm x wys.13cm x dł.27cm) Wiek: 3+ Posiada certyfikat CE więcej »\nDream LiteCena: 80 zł\nZ wielką przyjemnością przedstawiamy Państwu nowy produkt szwajcarskiej firmy Kid Sleep: My Lantern - latarnia i nocne światełko Produkt dostępny jest w dwóch wersjach kolorystycznych - niebieski dla Piratów i różowy dla Księżniczek. Na pewno nie tylko rozświetli ciemności by pomóc znaleźć drogę i dać poczucie bezpieczeństwa, ale również da każdemu dziecku dużo frajdy! Doskonała jakość wykonania i kilka praktycznych funkcji powodują, że produkt jest idealnym pomysłem na prezent! więcej »\nKid SleepCena: 134 zł\nFisher Price - Karuzela Misie pilot i projektor fp\nPrześliczna karuzela „Misie” z projektorem i na pilota, zapewni Maluszkowi spokojny sen i przeniesie go w kraninę marzeń. Maluch z zachwytem obserwował będzie wyświetlane na suficie i ścianach gwiazdki i motylki. Na karuzeli zawieszone są 3 prześliczne misie - motylki w pastelkowych kolorach. Dzięki pilotowi, rodzice mogą z odległości sterować zabawką, nie przeszkadzając przy tym dziecku. Cztery tryby światełek: - projektor - lampka nocna - projektor i lampka nocna - światełka wyłączone Zasilanie pilota: 2xAA. Zabawka nowa z ekspozycji sklepowej nie posiada śladów uzytkowania , opakowanie delikatnie pogięte. Zestaw nie zawiera jednego z misiów więcej »\nFisher PriceCena: 125 zł\nBeaba Lampka Pixie Led\nLampka Led PIXIE Lampka stworzy doskonały nastrój do snu dla Maluszka. A cóż wyjątkowego w niej jest? Mianowicie, lampka nigdy się nie grzeje ponieważ wykonana jest w technologii led, jest miła w dotyku, dlatego jest bezpieczna. Zapewni także delikatne, nieoślepiające światełko, a gdy dziecko jest już na tyle duże aby mogło wcisnąć guzik i samodzielnie ją włączyć może oświetlać Maluchowi jego nocne wędrówki, np. do toalety, albo łóżka rodziców. Dla niemowlaka: delikatne światło zapewnia spokojny sen Dla starszego dziecka: możliwość zabrania go ze sobą podczas nocnego wstawania np. do toalety. Dzięki guzikowi z tyłu lampki można ustawić dwa natężenia światła. Łatwy do przenoszenia dzięki ergonomicznej rączce. Posiada bazę do ładowania. Po naładowaniu świeci od 7 do 12 godzin. Aby naładować lampkę Pixie należy wstawić ją do ładowarki na 8 godzin a potem nawet do 12 korzystać z jej światełka. Dostępne kolory: - plum / green - pink / orange więcej »\nBeabaCena: 186 zł


Aluprof czeka na finałowego rywala\nSiatkarki Aluprofu Bielsko-Biała okazały się lepsze od Organiki Budowlani Łódź i zostały pierwszym finalistą rozgrywek PlusLigi Kobiet. W drugiej półfinałowej parze walka wciąż trwa - Bank BPS Muszynianka Fakro remisuje z Enionem Energią Dąbrowa Górnicza 2-2.\nKruczek: Przez dwa dni polowali na Małysza\nKontrole antydopingowe to dla sportowców codzienność. W trakcie i przed igrzyskami ich natężenie jeszcze wzrasta. Na Adama Małysza polowali zanim on jeszcze dotarł do wioski olimpijskiej w Whistler.\nNie wyrzucą marines z Okinawy\nZe względu na potrzebę "solidnych stosunków" z USA i w obliczu napięcia na Półwyspie Koreańskim, rząd Japonii zrezygnował z planów przeniesienia amerykańskiej bazy wojskowej z Okinawy.\nLechia Gdańsk pokonała Tatrana Preszow\nW ostatnim sparingu rozegranym podczas zgrupowania w Belek piłkarze Lechii Gdańsk pokonali w czwartek siódmy zespół ligi słowackiej Tatran Preszow 3-0 (2-0).\nKomisja wyborcza przeciw partii rządzącej\n- Partia rządząca jest winna nieprawidłowości w finansowaniu kampanii wyborczej - uznała w poniedziałek tajlandzka komisja wyborcza, zalecając rozwiązanie Partii Demokratycznej urzędującego premiera Abhisita Vejjajivy. Najprawdopodobniej umocni opozycję, która domaga się ustąpienia szefa rządu.\nznalezionych: 38686, strona 6 z 7738


Zanim zdecydujesz się na klimatyzację we własnym domu... - Strefa Klimatyzacji\nStrefa Klimatyzacji / Baza Wiedzy / Porady eksperta / Zanim zdecydujesz się na klimatyzację we własnym domu…\nZanim zdecydujesz się na klimatyzację we własnym domu…\nPodstawową sprawą, o której trzeba pamiętać przed przystąpieniem do prac montażowych naszej instalacji klimatyzacyjnej, jest kwestia formalna przedsięwzięcia, związana z uzyskaniem wszelkich pozwoleń – szczególnie w przypadku jednostek zewnętrznych – dotyczących zainstalowania urządzenia na elewacji budynku. Jest to bardzo istotne zagadnienie, lecz często bagatelizowane przez przyszłych użytkowników klimatyzatorów.\nJeśli posiadamy własną posesję i budynek mieszkalny takie pozwolenia nie są potrzebne. W przeciwny wypadku po odpowiednią aprobatę trzeba się udać do Wspólnoty mieszkaniowej lub firmy zarządzającej budynkiem, w którym mieszkamy. Jest to o tyle istotne, że w razie niedopełnienia tych formalności, montaż klimatyzacji nie może być wykonany, a w razie zignorowania powyższego, wiązać się to może z różnymi niedogodnościami. Więc pamiętajmy o tym przed przystąpieniem do prac.\nInstalacja klimatyzacji w nowym budownictwie nie wymaga od właściciela mieszkania posiadania pozwolenia tylko wtedy, gdy metraż balkonu został wliczony do całkowitej powierzchni mieszkania. Wówczas taka powierzchnia uznawana jest jako własność prywatna i nie wymaga zewnętrznej aprobaty. Można zatem spokojnie przystąpić do montażu jednostki zewnętrznej na balkonie.\nJednak gdy mieszkanie nie posiada balkonu, a lokator musi zamontować klimatyzację, wówczas można to zrobić poprzez instalację urządzenia na dachu, prowadząc instalację chłodniczą przez kanał wentylacyjny. W tym przypadku wymagana jest zgoda Wspólnoty.\nSam montaż wybranego systemu klimatyzacji należy zlecić autoryzowanemu instalatorowi, który posiada stosowne uprawnienia oraz narzędzia do wykonania tego typu pracy. Instalacja w ten sposób gwarantuje zachowanie odpowiednich standardów montażu, zapewnienie poprawności i bezpieczeństwa działania urządzenia oraz utrzymanie warunków gwarancji.\nZakup urządzenia w nieautoryzowanych punktach sprzedaży (jak np. sklepy internetowe nie będące częścią krajowego kanału dystrybucji) wiąże się z ryzykiem nie posiadania gwarancji ważnej na terenie Polski.


szycie na maszynie. Umowa o pracę na okres próbny z możliwością przedłużenia. Praca jednozmianowa w godz. 6:00-14:00. Wynagrodzenie 2800 zł brutto/ms (do uzgodnienia). Kontakt z pracodawcą osobisty: Zebrzydowice 377, 34-130 Zebrzydowice\nwykształcenie nieistotne, mile widziane doświadczenie w zawodzie, wymagana umiejętność szycia na maszynie\nPUP Zebrzydowice Szczyrk Siewierz Kuźnia Raciborska


Apartament Bastion Walowa Blue - Gdańsk\nApartament Bastion Walowa Blueapartamenty - mieszkania\nObiekt Apartament Bastion Walowa Blue położony jest w miejscowości Gdańsk i oferuje bezpłatne WiFi oraz bezpłatny prywatny parking. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku – 600 m.\nW naszej ofercie m.in.: WiFi, pokoje dla niepalących, taras, całkowity zakaz palenia, parking na miejscu, bezpłatne WiFi, ogrzewanie, WiFi dostępne w całym obiekcie, pokoje rodzinne, dostęp do Internetu, parking, bezpłatny parking, prywatny parking.\nW obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. W momencie zameldowania wymagane jest okazanie ważnego dowodu tożsamości ze zdjęciem oraz karty kredytowej. Życzenia specjalne zostaną zrealizowane w zależności od dostępności, a ich realizacja może podlegać dodatkowej opłacie. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Apartament Bastion Walowa Blue o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Please note that check-in after 21:00 carries a PLN 50 surcharge.\nOferta naszego partnera Booking.com BG.2811250


Oddaj książkę – stwórz bibliotekę – zainspiruj innych. | Starostwo Powiatowe w Piszu\nYou are hereOddaj książkę – stwórz bibliotekę – zainspiruj innych.\nOddaj książkę – stwórz bibliotekę – zainspiruj innych.\nBy aneta.ofman - Posted on 07 październik 2020\nZbiórka książek w Zespole Szkół Ogólnokształcących w Orzyszu.\nBiblioteka orzyskiego liceum włącza się do akcji wspomagania książką osób przebywających w szpitalach oraz placówkach opiekuńczych i pomocowych.\nLiceum w Orzyszu uczestniczy w ogólnopolskiej akcji prowadzonej przez Fundację Zaczytani.org. Wielka zbiórka książek ruszyła 8 września i będzie trwała do 11 października. Biblioteka orzyskiego Liceum Ogólnokształcącego postanowiła dołączyć do akcji i pomóc w zbiórce książek dla szpitali oraz placówek opiekuńczych i pomocowych. W ten sposób rozpoczęto obchody Miesiąca Bibliotek Szkolnych.\nOd pierwszej edycji organizatorom przyświeca hasło: „Oddaj książkę - stwórz bibliotekę - zainspiruj innych”. Zbierane są książki wydane po 2000 roku, nowe i używane, przeznaczone dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Nie są przyjmowane encyklopedie i podręczniki.\nAkcję szkolną organizuje bibliotekarka pani Krystyna Ziółkowska. Książki zbierane są wśród uczniów, nauczycieli, pracowników i przyjaciół szkoły. Oczywiście wszystko odbywa się zgodnie z reżimem sanitarnym. Zebrane książki (68 woluminów) po odbyciu przymusowej kwarantanny zostaną przekazane do punktu zbiórki w Ełku. W ramach podziękowania przekazano orzyskiej bibliotece kosz z cukierkami. „Pomagamy, bo możemy. Jesteśmy z tego powodu bardzo z siebie dumni.” – to motto przyświeca wszystkim zaangażowanym w akcję.\nfotografie: biblioteka Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Orzyszu


Twórcy Star Citizen oddają 2,5 tys. dolarów jednemu z graczy • Eurogamer.pl\nTwórcy Star Citizen oddają 2,5 tys. dolarów jednemu z graczy\nKosmiczny symulator Star Citizen powstaje już od kilku lat, finansowany przez graczy, którzy wpłacili na ten cel już ponad 117 milionów dolarów. Dla części z nich to zbyt długo.\nGracze wpłacili na Star Citizen już ponad 115 milionów dolarów\nJeden z niezadowolonych - „Streetroller” - zdołał otrzymać zwrot pieniędzy w wysokości 2,5 tysiąca dolarów, choć takie rozwiązanie sprawy wymagało zaangażowania prokuratora generalnego stanu Kalifornia w Stanach Zjednoczonych.\nSam zainteresowany opisał Star Citizen jako zaawansowane oszustwo, wdając się w długą wymianę korespondencji ze studiem Cloud Imperium Games oraz przeróżnymi agencjami federalnymi w USA. Całość dokumentował na forum dyskusyjnym Something Awful.\nDodatkową kontrowersją jest niedawna zmiana regulaminu na stronie gry. Poprzednio jeden z zapisów wskazywał, że o zwrot pieniędzy można ubiegać się w 18 miesięcy po wpłacie. Wpis zmodyfikowano i teraz o wypłatę można ubiegać się wyłącznie, gdy twórcy zakończą prace bez realizowania obietnic.\nStreetroller argumentował, że po zebraniu 117 milionów dolarów większość obietnic nie została spełniona, a obecna forma produkcji nie przypomina tego, na co użytkownik wpłacał pieniądze.\nCloud Imperium Games odpierało oczywiście zarzuty. Zapewniało, że po tak długim okresie prac pewne założenia muszą się zmienić, a obecnie tytuł rozwija 325 osób: w Los Angeles, Austin, Manchesterze i Frankfurcie.\nWaleczny fan wystosował więc listy w tym pierwszym mieście, korzystając niekiedy z sieciowych formularzy: do Federalnej Komisji Handlu, Departamentu Sprawiedliwości oraz Rzecznika Praw Konsumenta. Studio CIG w końcu zgodziło się wypłacić pieniądze.\n„Zwroty są sprzeczne z samą ideą społecznościowego finansowania” - argumentuje firma. „Nie są sprawiedliwe dla osób, które dołączają każdego miesiąca do naszej społeczności.”\nObrona CIG przed jakąkolwiek formą zwrotu pieniędzy jest logiczna, ponieważ precedens ustanowiony przez Streetrollera może skłonić innych graczy do podobnych działań.\nStar Citizen podzielone jest na moduły. Część z nich jest już dostępna, jak Hangar czy potyczki Dogfight. W planach jest także kampania fabularna pod tytułem Squadron 42.\nNiemal od samego początku prac we wbudowanym sklepie sprzedawane są także statki kosmiczne, niekiedy za setki dolarów.\n„Wszystkie zwroty pieniędzy związane ze Star Citizen rozpatrywane są indywidualnie” - zapewnia CIG. „Ta sytuacja nie była niczym nietypowym. Fakt, że zainteresowana osoba skorzystała z dostępnego w sieci formularza nie zmienia tego stanu rzeczy.”


Laktator - Blox.pl\nNajnowsze wpisy: laktator\nLaktator - manualny czy elektryczny?\nPrzed takim wyborem staje wiele mam. Tymczasem, aby dobrze wybrać, wystarczy sobie odpowiedzieć na dwa podstawowe pytania. Jakie? Czy będziesz potrzebować laktator przez cały okres karmienia (na przykład wiesz, że będziesz często wychodzić lub wyjeżd...\nPoród za miesiąc. Przewiduję intuicyjnie wcześniejsze rozwiązanie, więc wznowiłam przygotowania. Torbę dla mamy do szpitala już mam spakowaną i powtórnie skontrolowaną dla pewności. Dziś z mężem naszykowaliśmy do użytku laktator, który widnieje...\nW gąszczu ofert na rynku trudno się zdecydować, szczególnie, ze nie ma możliwości wypróbowania przed zakupem większość mam karmiących piersią inaczej decyduje się na laktatory elektryczne, ze względu na oszczędność czasu, ale są takie, które chwalą s...\nOd czegoś trzeba zacząć. Gdy karmimy piersią sprawa jest prosta - wszystko co potrzebne mamy przy sobie.  Kiedy decydujemy się karmić odciąganym mlekiem, nie ważne z jakiego powodu, sprawa się komplikuje. Co zatem będzie nam potrzebne? Dziś t...\nW ciąży byłam pewna, że będę karmić piersią. Życie jednak pokazało inaczej. Jednak nadal chciałam dać mojemu dziecku to, co uważam za bardzo cenne. Mamy decydują się karmić inaczej z różnych przyczyn. Często to mamy wcześniaków czy dzieci z innych po...\nCo z tym laktatorem?\nWspominałam już - jakieś dwa miesiące temu zostałam ciocią. Generalnie nie lubię dzieci, więc było dla mnie ogromnym zaskoczeniem, że można jakieś tak pokochać od pierwszego wejrzenia. Mimo że brzydkie, czerwone i jakieś takie… niewydarzone. Ja...\nO. jest już całkiem duży - skończył 16 miesięcy, pięknie chodzi, zaczyna mówić, coraz częściej pokazuje, ze ma własne zdanie... Nie jest już dzidziusiem, maminym bobaskiem, a chłopcem z krwi i kości. Jakiś czas temu zamknęliśmy etap karmienia piersią...\nLaktatory przydatne w karmieniu niemowląt\nLaktatory to zazwyczaj urządzenia lekkie i poręczne, dzięki czemu można je zabierać w podróż czy idąc z wizytą do znajomych. Elektryczne wersje dodatkowo mają możliwość wytwarzania różnych wartości podciśnienia dostosowując się do potrzeb konkretnej...\nKarmiąca matka nie zawsze może być w pobliżu kiedy jej maluszek jest głodny, a wtedy nieodzownym zakupem może okazać się laktator . W takiej samej sytuacji znajdą się mamy wcześniaków, które nie potrafią jeszcze samodzielnie ssać piersi. Laktator umo...\nKarmienie piersią cz.1\nKażdej z nas podjęcie decyzji o tym, że będziemy karmiły dziecko piersią zazwyczaj przychodzi łatwo. Niestety dużooooo trudniej, wytrwać w tym postanowienie gdzy dziecko już się urodzi a problemy i trudności związane z samy karmieniem i laktacją po...\nWczoraj odwiedziła nas bardzo uznana w Olsztynie konsultantka laktacyjna. Żałuję, że nie zdecydowałam się wcześniej na taką wizytę. Okazało się bowiem, że Antek po mistrzowsku symuluje jedzenie. Ssiemy, ale nie jemy - oto jego motto. Niby mieści się...\n8,5 miesiąca temu zostaliśmy szczęśliwymi rodzicami dwóch najcudowniejszych dziewczynek. Przyszły na świat przez CC, choć zaczęłam rodzić naturalnie bo odeszły jej wody. Urodziły się na przełomie 35i 36tc, czyli już w bezpiecznym czasie. I choć pozos...\nNajlepsze blogi: laktator


Afgańczycy próbowali nielegalnie wjechać do Polski – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Afgańczycy próbowali nielegalnie wjechać do Polski\n6 września 2017 12:15 /w Informacje, Polska\nDwóch obywateli Afganistanu zatrzymali funkcjonariusze Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej. Ukryci w wewnątrz tira usiłowali nielegalnie wjechać do Polski – poinformowała dziś rzecznik BOSG w Przemyślu mjr Elżbieta Pikor.\n„Około północy w poniedziałek na parkingu w Wyżnem k. Strzyżowa (Podkarpackie) kierowca tira jadącego z Serbii usłyszał odgłosy dochodzące z naczepy jego pojazdu. Natychmiast powiadomił policję. Na miejscu też pojawili się funkcjonariusze Straży Granicznej z Sanoka i Krajowej Administracji Skarbowej z Rzeszowa, bowiem tir posiadał nienaruszone plomby celne” – powiedziała mjr Elżbieta Pikor.\nPo otwarciu naczepy okazało się, że wewnątrz tira, gdzie przewożono palety z winem, znajdują się dwaj młodzi mężczyźni. Byli to 19-letni obywatele Afganistanu, którzy bez wiedzy kierowcy, jeszcze na terytorium Serbii, ukryli się w tirze przewożącym wino.\n„Celem ich podróży miały być Niemcy. Nie posiadali dokumentów, ani pieniędzy” – podkreśliła rzecznik.\nTagi: Afganistan, straż graniczna, uchodźcy\nUnijny Trybunał Sprawiedliwości oddalił skargi ws. decyzji o przymusowej... Co najmniej 80 bocianów spędzi zimę w ośrodku dla zwierząt w Przemyśl...


Rękawice lateks pudrowane XL\nRękawice nitrylowe Master czarne M 100szt\nRękawice ochronne Opal (białe)\nJednorazowe rękawiczki ochronne wykonane z winylu.\nRękawice winyl pudrowane nieb. S\nSensaNyl - Rękawice ochronne winylowe\nCleanPRO - Rękawice winylowe bezpudrowe - roz. L\nRękawice winylowe, jednorazowe, niejałowe, winylowe bezpudrowe rękawice diagnostyczne.\nCleanPRO - Rękawice winylowe bezpudrowe - roz. M\nCleanPRO - Rękawice winylowe bezpudrowe - roz. S\nRękawice gospodarcze żółte - roz. L


Kibice z Bartoszyc dopingowali polskich piłkarzy ręcznych w walce o igrzyska w Rio\nGrupa kibiców z Bartoszyc wspomagała polskich piłkarzy ręcznych, którzy podczas ostatniego weekendu walczyli w Gdańsku o przepustki na igrzyska olimpijskie w Rio de Janeiro.\nRingowcy z Bartoszyc reprezentowali Polskę na Białorusi\nPo raz kolejny zawodnicy Warmińsko-Mazurskiego Towarzystwa Ringo zostali powołani do reprezentacji Polski i zagrali w międzynarodowym turnieju w Mińsku.\nW sobotę 13 czerwca zaczęła się już trzynasta odsłona polsko-niemieckiej wymiany młodzieży. Trzynastki, choć zwiastują z reguły pecha, przyniosły jednak młodzieży z ZSP nr 2 w Bartoszycach oraz jej partnerskiej szkoły z ASS Nienburg wiele ciekawych doświadczeń i pozytywnych emocji.\nTymczasowo na przejściu granicznym w Bezledach\nNa drogowym przejściu granicznym w Bezledach zmieniono organizację ruchu. To efekt rozpoczęcia prac budowlanych związanych z przebudową przejścia. Odprawy graniczne odbywają się teraz na tymczasowych pasach odpraw a służby graniczne pracują w kontenerowych pomieszczeniach.\nKto umrze za Bezledy?\nZałóżmy hipotetycznie, że Putin uznał, że Stalinowi w 1945 roku zadrżała ręka i źle wytyczył granicę pomiędzy Polską i Sowietami. I zająłby by sobie Braniewo, Bartoszyce, Węgorzewo i Gołdap. Tzn. nie on, ale "zielone ludzki" oczywiście.\nWstrzymują odprawy na przejściu granicznym Bezledy-Bagrationowsk\nPrzez trzy dni w godz. 8 - 10 na przejściu granicznym Bezledy - Bagrationowsk wstrzymane będą odprawy graniczne. - Jest to związane z pracami modernizacyjnymi sieci energetycznej - wyjaśnia st. chor. SG Anna Mauch.\nMiędzynarodowy Plener Plastyki „Krawczyki 2014”\nArtyści z Rosji, Litwy, Ukrainy i Polski uczestniczą w międzynarodowym plenerze plastyki w Krawczykach. Na 25 lipca zaplanowany jest wernisaż prac wykonanych podczas 10 dni trwania pleneru.\nMotocyklem nie ominiesz kolejki na granicy\nCzy motocykliści przekraczający przejście graniczne w Bezledach mają prawo stanąć na początku kolejki? O wyjaśnienie tego poprosili nas podróżujący jednośladami. — Omijanie kolejki jest po prostu dyskryminacją pozostałych podróżnych, którzy oczekują na odprawę — odpowiada straż graniczna.\nRosjanie wstrzymują ruch na przejściach, ale korków nie ma\nRosjanie rozpoczeli prace na przejściach granicznych z Polską, i czasowo wstrzymują ruch na granicy. Mimo czasowego zamknięcia granic utrudnień nie ma.


Szaszłyki z racuchów i owoców | Kulinarna Maniusia: Blog kulinarny. Przepisy kulinarne.\nMam dla was dzisiaj szybki i pyszny pomysł na małe co nieco. Idealne dla każdego, świetnie wygląda i tak samo smakuje. Taki deser przygotowałam na szybko dla mojej koleżanki, która odwiedziła mnie ostatnio ze swoją 6 letnią córeczką. Mała niestety jest niejadkiem, bardzo ciężko ją namówić do zjedzenia czegokolwiek, a już owoce i warzywa omija szerokim łukiem. No to chwilkę pomyślałam, pokombinowałam i w ciągu chwil danie było gotowe,\nz powodzeniem nadaje się do podania na śniadanie, obiad czy kolację nie tylko dla dzieci. Myślę, że mała była zadowolona bo zjadła takie dwa szaszłyki całe, bez marudzenia. Mam nadzieję, że zacznie jeść owoce i warzywa. Bardzo ciężko namówić jest czy przekonać dzieci do jedzenia właśnie warzyw i owoców, często wołają, że nie lubią a nigdy nie próbowały jak to smakuje. Odpowiednio podane danie może zachęcić maluchy do próbowania nowych smaków.\n- racuchy lub inne placki - ja użyłam gotowych od firmy Sys\n- kilka zielonych winogron bezpestkowych\n- woda gazowana do placków\nMieszankę do przygotowania racuchów mieszamy z gazowaną wodą i dołączonymi jabłkami z żurawiną, mieszamy. Na rozgrzanej patelni z dodatkiem odrobiny oleju kokosowego smażymy małe racuchy, przekładamy na talerz. Dowolną foremką - ja miałam w kształcie serca wycinamy kształty.\nTruskawki myjemy, winogrona także. Na patyczek od szaszłyków nadziewamy po kolei winogron, wycięty racuszek, truskawkę, winogron, racucha, truskawkę i tak do końca.\nDeser dla dzieci drugie śniadanie Kolacja Obiad owoce polecam racuchy Śniadanie truskawki Współpraca SYS\nErvisha 28 kwietnia 2016 06:24\nRewelacyjny pomysł :)Taka nowa odsłona racuszków :D\nrabarbarowo 28 kwietnia 2016 06:59\nMuszę zaserwować takie Mężowi, bo on często też grymasi na owoce :D\nBeata Kuśmirek 28 kwietnia 2016 08:40\ngenialny pomysł, Marzenko :)\nLena 28 kwietnia 2016 08:49\nświetnie pomysł na urozmaicenie śniadania:)\nPatrycja 28 kwietnia 2016 09:08\nMałgorzata 28 kwietnia 2016 09:30\nBardzo ciekawe i pyszne szaszłyki :)\nmlodakk 28 kwietnia 2016 09:50\nŚwietny pomysł, nie pomyślała bym że mogą być owocowe szaszłyki\nAgata Kądziołka 28 kwietnia 2016 11:15\nO, takich szaszłyków to jeszcze nie widziałam ): zawsze mnie zadziwiasz kochana ;)\nVela 28 kwietnia 2016 11:33\nRacuchy z owocami, nie mogą się nie udać. :-)\nEwa W 28 kwietnia 2016 12:23\nrobię bardzo podobne :) używam pancakeów i dodatkowo każde smaruje nutellą\nAngelika i Monika Candy Pandas 28 kwietnia 2016 13:22\nJakie super serduszka ;D widać miłość na talerzu :)\nMagda 28 kwietnia 2016 14:10\nPrawdziwa z Ciebie czarodziejka, takie piękne danie wyczarowałaś :)\nRenata Walczak 28 kwietnia 2016 14:30\nrewelacyjny pomysł Marzenko:)\nAgnieszka Gąsior 28 kwietnia 2016 16:54\nSama bym zjadła! Pysznie się prezentują Marzenko!\nfoudre 28 kwietnia 2016 17:26\nkociolek-pysznosci 28 kwietnia 2016 18:17\nSzaszłyki na słodko, to jest to ;) Pychotka.\nmarta sztabińska 28 kwietnia 2016 18:20\nSuper, owocowa przekąska, mniam\nneliada 28 kwietnia 2016 18:49\nSuper pomysł, sama bym chętnie zjadła :)\nKinga 28 kwietnia 2016 20:01\nDanuta Piecyk 28 kwietnia 2016 20:01\nZjadłabym takie szaszłyczki :)\nZulu k 28 kwietnia 2016 20:25\nJakie rozkoszne serducha z tych racuchów :) Takie szaszłyki to bym chciała jako śniadanie do łóżka :D\nNatalia K 28 kwietnia 2016 21:41\nMarzenko,są na pewno przepyszne, ale nie widziałam piękniejszych szaszłyków:)\nAnia S 29 kwietnia 2016 10:02\nŚwietne, nie tylko dzieci zachwyciło by takie danie :)\nMoja bratanica też jest niejadkiem, ale na niej nie robi wrażenia sposób podania, pewnie jest za mała, żeby to docenić :)\nMegly 29 kwietnia 2016 10:58\nSzaszłyki zwykle jadam nie na słodko. Baa, jeszcze nigdy na słodko ich nie kosztowałam, co wcale nie znaczy, że nie miałabym ochotę na takiego pysznego szaszłyczka racuchowego. W towarzystwie winogronek i truskawek to świetna propozycja. Pozdrawiam :)\nJoanna Seta-Pryjomska 29 kwietnia 2016 12:38\nSuper szaszłyki! Niecodzienny pomysł, ale z wielką chęcią bym takie cudo skosztowała :)\nNatalie 29 kwietnia 2016 22:56\nPrzeuroczy pomysł! :)\nAnulla 30 kwietnia 2016 23:42\nuroczo się prezentuje :)


Znowu powiało | Polskie Radio Rzeszów\n12 Gru, 2017 08:22\n161 razy interweniowali strażacy w ciągu minionej doby w całym regionie. W 16 przypadkach uszkodzone zostały dachy lub elewacja budynków, strażacy usuwali i zabezpieczali naderwane arkusze blachy, zerwane dachówki, urwane rynny. W pozostałych przypadkach powalone drzewa lub konary tarasowały drogi i przejazdy, strażacy pompowali też wodę z zalanej kotłowni budynku. Najwięcej zdarzeń było w powiatach krośnieńskim - 28, sanockim - 22, leskim - 22 i bieszczadzkim - 21.\nWichura znów przysporzyła pracy energetykom. W miejsce usuniętych wczoraj awarii powstały nowe. Najtrudniejsza sytuacja jest w Bieszczadach, gdzie w nocy prędkość wiatru w porywach dochodziła do 140 km/godz. Łamały się drzewa, które spadając zrywały linie energetyczne. Wichura połamała też słupy elektryczne. Wieczorem bez prądu było 3 tysiące odbiorców, ale w nocy liczba ta prawie się podwoiła. Energetycy zapowiada,ją jednak że większość awarii do wieczora powinna zostać usunięta\nTymczasem rano zablokowana została droga krajowa nr 19 w w Dukli. Na tarasujące ją powalone przez wiatr drzewo, najechał samochód ciężarowy, a w niego uderzył osobowy. Kierowca ciężarówki został ranny,\nWg prognoz dziś wiatr zdecydowanie osłabnie\nWięcej w tej kategorii: « Kolejne podróbki na bazarze w Przemyślu\tUdaremniony przemyt »\nDzięki programowi Ministerstwa Cyfryzacji gmina Korczyna otrzyma 70 tys. zł na zakup laptopów. Pomogą one w zdalnym nauczaniu i trafią...