Andrew Beniger ....‘znaczy, czerwony pająk’... Rozdział I - iPolen.at ........ Forum i Portal Polonii w Austrii\n14.02 Andrew Beniger ….‘znaczy, czerwony pająk’… Rozdział I\nAndrew Benigera stali czytelnicy naszego portalu znają z felietonów o tematyce polityczno-społecznej.Tym razem chcielibyśmy zaprosić Państwa do lektury pierwszej ale nie jedynej powieści tego dziennikarza polonijnego, którego bujny życiorys wystarczyłby z pewnością do nakręcenia paru hollywoodzkich filmów pełnometrażowych, głównie z gatunków sensacja , obyczajowy, thriller i komedia. Powieść …´znaczy, czerwony pająk´… przenosi czytelnika w lata 70-te w Polsce, a dokładniej biorąc na pokład słynnego polskiego transatlantyku “Stefan Batory”.\nPOWIEŚĆ AUTOBIOGRAFICZNA N.T. MOJEJ SŁUŻBY NA POKŁADZIE TSS ‘STEFAN BATORY’ W LATACH 70-TYCH.\nA 1170 Vienna, Austria\nPierwsze szkice rozpoczęto w kwietniu 2000 roku.\nNiniejsza książka nie jest parafrazą, ani też ‘na obraz i podobieństwo’ bardzo znanej i miłej mojemu sercu książki Karola Olgierda Borchardta pt. ‘Znaczy Kapitan’. Jedyną myślą przyświecającą mi podczas powstawania tej książki było opisanie i wspomnienie ludzi zatrudnionych na następcy starego ‘Batorego’ – na pokładzie tss. ‘STEFAN BATORY’ w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia. Wiem i zdaję sobie doskonale sprawę, że wielu spośród moich byłych kolegów, przyjaciół, a także serdecznych ‘wrogów’ nie będzie mogło się wypowiedzieć na temat treści tego dziełka, gdyż wszechwładna i omnipotentna Matka Natura zabrała ich na zawsze z naszych szeregów. Tym i wszystkim Czytelnikom daję w tym miejscu uroczyste słowo honoru, że będę starał się pisać w miarę obiektywnie, nie prowokując niepotrzebnych napięć – w i tak już zmienionym społeczeństwie. Podkreślam jednakże, iż obiektywizm w moim pojęciu może czasami być drwiną, cynizmem, nabijaniem się, żartem czy ‘czarnym humorem’ – lecz zawsze fair – oto moja zasada życiowa. Dlaczego ‘znaczy, czerwony pająk’? Z ogromnej perspektywy czasu ponad ćwierćwiecza życia ludzkiego patrząc – śmiało możnaby powiedzieć, iż wiele emocji, chwilowych animozji, furii zjawisk natury, z którymi musieliśmy współegzystować, pojedynków politycznych oraz sytuacji krytycznych – wszystko to – przyblakło nieco z biegiem czasu; jednakowoż faktem historii polskiego morza pozostaje – z lekka po macoszemu potraktowana przez autorów oraz byłych członków załogi – historia polskiego transatlantyka tss ‘Stefan Batory’ – zwanego wtedy przez nas, członków załogi, po prostu ‘Stefkiem’. Mój Boże, ileż to lat upłynęło już od chwili, kiedy po raz ostatni widziałem ten statek! Był to chyba rok 1984 w porcie w Rotterdamie; byłem wtedy ‘gościem’ w kolebce Holland America Line – i tam, gdzie kiedyś dumny, twardy i rogowaty ts ‘Maasdam’ (później odkupiony i odświeżony oraz przemianowany staraniem PLO na ‘Stefka’) miał swe strategiczne leże w podróżach do Indonezji i Ameryki Północnej. Był wtedy ten statek, pomimo systemu komunistycznego – wtedy epoki ‘gierkowszczyzny’, jedynym łącznikiem pomiędzy Wschodem a Zachodem. Z jednej strony należało utrzymywać łączność pomiędzy obu brzegami ‘Wielkiej Wody’, z drugiej zaś – prawie chyba nigdzie indziej niż na tym statku – ‘czerwona nawała’ hamowała rozwój myśli, krępowała ludzkie czyny i opętywała umysły. W książce tej chciałem podreślić, iż pomimo ‘czerwonych pająków’ (kąsających nas niemiłosiernie), szereg młodych, wspaniałych ludzi tworzyło już WTEDY zalążek morskiej ‘Solidarności’, gdzie nie bano się używać odważnych słów, gdzie czyny ‘młodych gniewnych’ zaćmiewały sławę czerwonych kacyków będących WTEDY u władzy na pokładzie naszego transatlantyka. Dla mnie jako autora jest to więc powieść autobiograficzna. Część mojej młodości spędziłem na pokładzie tss ‘Stefan Batory’ jako członek załogi, gdzie udało mi się dokładnie przyjrzeć mechanizmom władzy ‘czerwonych pająków’ i rodzącym się nowym strukturom opozycji politycznej. Jakie było to cieżkie zadanie i czym okupione – o tym później. Wiem, że ludzie, których tu wspomnę, w dużej części odeszli już na ‘wieczną wachtę’, inni klepią biedę z mini emerytur w barach Trójmiasta, wielu, jak ja – wyemigrowało, służyło – lub nadal służy w obcych banderach lub towarzystwach lotniczych. Są natomiast jeszcze inni – ‘czerwoni pajęczarze’, ci, którzy z uporem niszczyli początki ruchu solidarnościowego na ‘Stefanie’ i do dzisiaj w dalszych pokoleniach ‘młodych, różowych pająków’ żyją w dostatku schedy komunistycznego dobrobytu. Chcę przy tym zaznaczyć, że książka niniejsza nie jest przeznaczona jakimkolwiek celom odwetu, żalu, czy późnej zemsty. Będą przedstawione Czytenikom fakty bez komentarzy, zostawiając uwagi Ich ocenie. Aczkolwiek nieraz trudno być obiektywnym narratorem zdarzeń tu opisywanych – nawet po prawie 30 latach. Ale czas uchylić rąbka tejemnicy . Kurty(za)na historii w górę!!!\nChciałbym dodać, że być może żyją jeszcze CI, którzy oczekiwali i oczekują na tę książkę; Ci nieznani – niepewni jutra, którzy czynem, gestem lub słowem pomagali mi w zmaganiach z molochem komunizmu – tak dalekim od szczytnych celów łaciństwa, w którym my wszyscy – chcąc nie chcąc – żyjemy i żyć musimy.\nTeraz nadszedł ten moment. Książkę tę Wam – z głębi serca – polecam.\nSerdecznie dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do tego, iż ta książka mogła ujrzeć światło dzienne. Wielotetni pobyt poza granicami Polski i praca wśród ludzi wszystkich cywilizacji, kultur oraz światopoglądów wcale nie ułatwiła mi przygotowania tej serii moich wspomnień ze ‘Stefka’. Jeszcze raz serdeczne dzieki…\nKsiążka podzielona jest na kolejne rozdziały według intencji autora – z dala od zdarzeń chronologicznych. Osoby opisane w tej książce są w większości miłe mojej pamięci, lecz nie zawsze. Staram się nie krytykować zachowując raczej ‘ponadczasową’ neutralność.\nŻyczę wszytkim Czytelnikom przyjemnej lektury.\n‘BIEGUNKA – CZYLI WARSZAWSKI „EXPRESS WIECZORNY” Z DNIA 23 CZERWCA 1970 ’\nWłaściwie tego dnia nie zapomnę do końca życia, gdyż on miał de¬cydujące znaczenie dla czasów mojej wczesnej młodości. Zaczęło się wszystko trywialnie: od zbyt łapczywie zjedzonych truskawek, do nagłej biegunki i – co nie jest bez znaczenia – imienin mojej cioci Wandy. W owych czasach byłem młodym, zdol¬nym człowiekiem; 22-latkiem o dobrym zdrowiu, znającym kilka języków, z pewnym obciążeniem politycz¬no-historycznym, pełnym złudnych nadziei no i oczywiście z głową pełną planów. Był dzień 23 czerwca 1970 – ze względów historyczno- politycznych tego dnia nie zapomnę nigdy. To był TEN dzień, który zade¬cydował o mojej karierze i życiu, pracy ‘poza’ domem, krajem, rodziną, ‘małą ojczyzną’ jak to lubią mówić niemieccy pisarze. TEN dzień przysłonił – ponad trzydzieści lat temu – smugą swego światła i cienia cały niemalże mój osobisty ży¬wot. Jest życiową prawdą, iż jeden tylko dzień, ów jedyny decyduje i zmienia ludz¬ką drogę nieodwołalnie – niezależnie od wieku, kraju urodzenia, zamożności lub koloru skóry. TEN jeden dzień przeżywa każda istota na Ziemi, gdyż takie jest prawo Stwórcy, od którego nie ma dla nikogo odwoła¬nia – nigdy i nigdzie. Od TEGO dnia nie uchroni nikogo również żaden ustrój – dobry lub zły.\nByły więc imieniny Wandy, mojej wspaniałej warszawskiej cioci. Z małymi przerwami\nmieszkałem od urodzenia w Stolicy, gdzie pobierałem nauki, obry¬wałem pierwsze ciosy i kochałem się – jak każdy z nas. Nie bardzo wiem co mnie napadło, żeby najeść się truskawek, w lekkomyślnym nadmiarze. Były, pachnące, piękne, cudowne w swej słodkości, nie mające sobie równych, nigdy już więcej tak nie sma¬kowały. Zjadłem z kilogram. Niestety, nie były umyte. Pech chciał, a doktor mądra głowa – gdyby takowy istniał – rzekłby:\n–\tChłopcze zostaw, umyj najpierw ręce, a potem truskawki – Niestety, ja takiego głosu rozsądku nie posłuchałem.\nSkutek był natychmiastowy. Moja mama coś mi jeszcze przykazy¬wała, by ładnie się ubrać na ciocine imieni¬ny i koniecznie założyć krawat – ja zaś w najwyższym alercie zdążyłem złapać jeszcze „Express Wieczorny” z dnia 23 czerwca – popularną warszawską po¬południówkę – i jak burza wpadłem do czarującej komnaty jedno¬osobowego dumania. Ból i przebieg były bardzo gwałtowne. Minął też błyskawicznie. Za pięć minut znowu cudownie ozdrowiałem. Nie tak jednak szybko by nie otworzyć ‘expresiaka’ na ogłoszeniach. Uwagę moją skupiło ogłoszenie będące kwintesencją marzeń każde¬go chłopaka. Było ono także efektem chorobli¬wego ‘ekskluzywi¬zmu’ pewnych warstw dających ‘owo’ ogłoszenie i czaru gdańskiej inteligencji. Ogłosze¬nie brzmiało następująco:\n„POLSKIE LINIE OCEANICZNE Przedsiębiorstwo Państwowe po¬szukuje kandydata na stanowisko oficera rozrywkowego na pokła¬dzie tss ‘Stefan Batory’. Wymagane warunki: wykształcenie wyższe artystyczne lub ekonomiczne. Wiek do lat 30 (ja miałem wówczas 22), biegła znajomość w mowie i piśmie języków angiel¬skiego, holenderskiego i niemieckiego. Podania prosimy kierować na adres PLO PP Gdynia ul. 10 Lutego 24…. itd., itp…”\nKrótko, sportowo i diabelnie ‘bizantyńsko’, bo kto do lat 30 w ‘ko¬munie’ mógł znać biegle te trzy języki – do kupy. Ja – przyznaję zu¬pełnie bez bicia – po przeczytaniu tej enuncjacji prasowej – zdrę¬twiałem. A więc smak Wielkiej Przygody. Przygoda w okresie moje¬go bardzo młodego i jeszcze niezbyt dojrzałego życia. Szansa, którą trzeba było koniecznie wykorzystać. Jedna jedyna i niepowtarzalna. Na takie ogłoszenie praso¬we – pracownicy poszukiwani – można by w PRL-u czekać, przeżywając pięć żyć. Ba, nawet na zgniłym Za¬chodzie takich ogłoszeń nie dają – gdyż w tej formie i one są pod ladą ‘dla tych lepszych i tych jeszcze lepsiejszych, aj… aj… waj…’ Hermetycznie (niezupełnie już wtedy dla mnie) zamknięty świat otwiera się w najpiękniejszych barwach na oścież. Nie zapomnę tego upalnego wieczoru nigdy. Mimo dość wczesnego wieku – wbrew tra¬dycji ówczesnych ‘rządzicieli’ – od planu do realizacji był krok i jed¬na sekunda. Po ‘cięż¬ko’ przebytej ‘chorobie truskawkowej’ i odświe¬żeniu się należało zgłosić swój akces i odpowiedzieć na to cudowne, jednoznaczne i stawiające tak wysokie przeszkody (dla przyszłego kandydata (-tki) ogłoszenie. Można śmiało powiedzieć, iż już wtedy jakiś głos wewnętrzny wskazywał mi drogę postępowania. Dziś, po latach, mogę śmiało powiedzieć, że był to głos Ducha Świętego in¬spirujący mnie do działania i tak ogromnie wpływający na ludzkie życie, choć z drugiej strony – jednocześnie – ostrzegający mnie. Jed¬nak ja, młody człowiek miałem wtedy inne zmartwienie. Stara, po-ojcowska, adwokacka maszyna do pisania typu ‘Olym¬pia’ rocznik 1920-któryś, aczkolwiek zdatna do użytku – wybroniła wszak niejed¬nego pijaczka przed dodat¬kowymi paroma miesiącami ‘odsiadki’ – nie nadawała się atoli do wysłania pisma do Wielkiej Przygody. Się¬gnąłem tedy do mego młodzieńczego czaru ‘zalotności’ – którego nie wyzbyłem się do dzisiaj, choć siwy włos i nie to zdrowie – i pod¬rałowałem niczym ‘Błękitna Fala’ do czarującej mojej sąsiadki, p. Bilińskiej piętro niżej, szczęśliwej posiadaczki prawie nowej maszy¬ny do pisania typu DeDeRon czy Optima – coś tym guście. Przypo¬minam sobie dobrze, że moja czarująca sąsiadka dowiedziała się o treści pisma i o moim ma¬rzeniu, które tak cudownym zrządzeniem losu miało się w niedługiej przyszłości sprawdzić. Pismo moje, za¬wierające podanie o pracę na ‘Stefku’ oraz litania – wykaz dokumen¬tów były oszczędne w słowach. Sąsiedzi moi, pp. Bilińscy życzliwie odnieśli się do mojej osoby. Przemili ludzie. Pismo – mój pierwszy kontakt z Wybrzeżem, Linią Okrętową (takie rzeczy było wtedy le¬piej pisać dużymi literami) i statkiem zostało po¬błogosławione kie¬liszkiem likieru miętowego i następnego dnia skoro świt wysłane do Gdyni listem poleco¬nym. Gwoli wierności zdarzeń historycznych dodać należy, że przyjęcie imieninowe u cioci Wandy udało się wspaniale. Ze dwa tuziny wujków i cioć, reakcyjnej ‘elity nieznane¬go nikomu bliżej’ Powstania War¬szawskiego 1944 r. i hołd, oddany tym lotnikom, którzy mieli na rękawach napis POLAND i brytyjski krój mundurów. A wszystko to napędzane likierami i koniakami oraz cudownymi babeczkami z żółtym kremem oraz truskawkami, tchnęło duchem starego ‘Batorego’ i tych morskich przygód – przeważnie tych przedwo¬jennych (lepszych).\nI ja już wtedy czułem, że niebawem stanę się świadkiem tych przy¬gód, wesołych, roztropnych, z lekka ‘pod¬świntuszanych’, świadkiem cudów natury stworzonej z nieba i wody, jak również rzeczy „nad¬zwyczajnych” – na które czekałem z otwartą przyłbicą. Moi Rodzice nie objawiali tego – atoli na ich twarzach pojawił się cień strachu o syna. Bardzo możliwe, że ich systemy wczesnego psycho-genetycz¬nego, można by powie¬dzieć ‘elektronicznego’, intuicyjnego wcze¬snego ostrzegania zapaliły u nich lampki koloru czerwonego.\nLato tego roku było piękne. Sen o morzu, o ‘Stefanie Batorym’, ten kult życia na morzu na pokładzie pol¬skiego transatlantyka był marze¬niem każdego, co bardziej roztropnego młodzieńca w moim wieku, przynaj¬mniej marzeniem nocnym, lub ‘wzdychanym’ do uszka uko¬chanej panienki. Faktem jest, iż pod koniec czerwca 1970 roku mia¬łem szanse przybliżyć się do tego celu. W tamtych, odległych już czasach, liczyło się wiele elementów i nie było zupełnie wiadomo, które w ostatecznym rozrachunku przeważą szalę. Tutaj zauważcie, że zrobię prawdziwy rachunek sumienia….. tak zupełnie, jakbym otworzył przed Wami duszę 30-parę lat temu. Ogłoszenie PLO było lapidarne. Mógł zatem zgłosić się każdy Polak z ulicy. A jednocze¬śnie zastrzeżone było wręcz horrendalnymi warunkami umowy. Już na owe czasy – powtarzam z uporem – znałem biegle wymienione trzy języki zachodniogermańskie. Mama urodzona, het nie w Polsce, lecz jeszcze w Prusach, z ogromną przymieszką krwi junkierskiej z zapałem i z furią uczyła mnie i moją bliźniaczą siostrzyczkę niemczyzny na równi z kanonami ładnej, poprawnej, ‘z dobrego domu’, nie chamskiej polszczyzny. Był to okres początku lat pięćdziesiątych, a więc pół wieku temu – o Boże, jak ten czas leci. Mnie zdarzało się to rzadziej, ale bliźniaczce częściej, że wymowa i składnia niemiecka nie bardzo wchodziła w polskie gardło – nasza krewka, wspaniała i piękna Mama niekiedy uciekała się do pomocy mokrej szmaty (Feuchtlappenmethode), co przyznaję – bardzo poprawiało ogólny stopień opanowania gramatyki i słownictwa u nas obojga. Nasza piękna, arystokratyczna Mama (do późnej starości była piękną i światłą kobietą) zadbała więc wszystkimi niemalże środkami, by nasza (moja i siostry) niemczyzna reprezentowała poziom zdecydowanie powyżej średniej krajowej. Wdzięczność należy się przeto mojej Mamie, aczkolwiek zbyt ‘agresywna’ niemczyzna w naszej rodzinie (po stronie mamy) powodowała jakże słuszny bunt dozorcy p. Stasia-alkoholika, który w odwecie za mamine nauczanie traktował mnie i siostrę ‘lotem kosmicznym miotły dozorcowskiej’ w naszej drodze ku edukacji szkolnej każdego dnia około 7.30 z rana. Ciekawe, a zarazem trudne czasy wiodły mnie i bliźniaczkę do poprawnej niemczyzny.\nGłówny warunek językowy: angielski. Któż by miał czelność na¬uczyć się poprawnie w mowie i piśmie po angielsku? Znałem mnó¬stwo różnych ‘dukaczy’ angielskiego, dzisiaj byśmy ich nazwali ‘pretenders’. Duka¬ła telewizja, dukało radio, śmiał mówić jakiś po¬dróżnik – redaktor światowy, ten zasłużony dla Bieruta i jego po¬pleczników poprzez Gomułkę i Gierka … aż do dzisiaj chyba działa ten towarzysz – czar PZPR-u …choć ma ze sto lat chyba, ale łeb ma jak ‘kapusta w listopadowy poranek’. Byli towarzysze, którzy wyjeż¬dżali w podróże, byli redaktorzy polityczni, którzy opanowali kulisy sztuki wymowy i pisowni języka Albionu i Di¬sneylandu, ale z upo¬rem nie potrafili powtórzyć polskiej literki ‘r’. Znacie, znamy….\nNo więc skąd, i z jakich powodów polityczno-ideologicznych ja po¬niżej ‘30-tki’ miałbym znać dobrze an¬gielski. Można było jeszcze zrozumieć – pod względem walki ideologicznej – uczyć się angiel¬skiego, ba, być ‘po tamtej stronie’ by bezwzględnie zniszczyć bakcy¬la wrogiej ideologii. Ale, ale, przecież mając te 22 lata, byłem nieco za młody na ‘szpiona z Ostbloku’. Trudno, wartość historyczna mo¬jego wynurzenia wyma¬ga prawdy i tylko prawdy. Już od dzieciństwa rodzice nasi (moi i bliźniaczki) oprócz uprawiania ma¬minej ‘germa¬nizacji podwórkowej’ (Warszawa, ul Marszałkowska 62 – stara stud¬nia, z cudną Madonną Powstań¬czą na środku podwórka, gdyby zna¬lazł się reżyser – napisałbym scenariusz zupełnie jak żywcem wyjęty z VICE VERSY genialnej, nagrodzonym filmowym Oscarem powie¬ści Günthera Grassa pt. ‘Blaszany Bębe¬nek’) zapragnęli nam wpoić duch języków obcych. Tak więc, poza super obowiązkowym nie¬mieckim, były początki francuszczyzny, był tez angielski pod kie¬rownictwem ‘Madame Butterfly’. Nic owa nauczycielka nie ma mia¬ła w sobie z wzoru opery Pucciniego, była natomiast wielbicielką ‘gotowanych – nadzwyczaj smacznych – maminych obiadów”, w za¬mian za co – owa przeze mnie nazwana ‘Madame Butterfly’ wkuwa¬ła nam przez parę lat kanony alfabetu angielskiego, gdyż jest on w istocie rzeczy trudny do wymowy – no i gębę trzeba tak głupio wy¬krzywiać, że aż wstyd mówić. Mama krążyła wokół nas podczas za¬jęć, tak że nawet trudno było łypnąć okiem na podwórko, a rower aż „piszczał’ – tak rwał się do drogi. Dalszy mój etap ‘dobrej angielsz¬czyzny’ zawdzięczam wspaniałemu nauczycielowi Szkoły Metody¬stów, niejakiemu Mi¬chałowi Pęksie. Gdyby dzisiejsze, pokomuni¬styczne władze mogły (i chciały) nadać komuś największy me¬dal – powiedzmy ‘podwójnego’ Orla Białego (towarzysze, tu mówię bez aluzji politycznych) to należał by się on temu człowiekowi. W latach sześćdziesiątych ów Michał potrafił zaszczepić u uczniów nieodwo¬łalną miłość do spraw brytyjskich, kultury i języka. Na miejscu Jej Królewskiej Mości Elżbiety II mianowałbym Michała – jeżeli prze¬bywa jeszcze w zdrowiu, a tuszę, że tak, bo parę lat temu wypiliśmy jeszcze kilka 50-tek w ‘Ambasadorze’ – kawalerem ‘Orderu Impe¬rium’ za jego wspaniałą pracę w tym ‘okresie’. Szkoła Metody¬stów w Warszawie była – powiedzmy sobie szczerze – kolebką nowych pokoleń opozycji przed-solidarno¬ściowej i kuźnicą dobrej, tradycyj¬nej angielszczyzny młodzieży warszawskiej okresu powojennego. Chwała Ci i dzięki Michał…\nDo porządnej nauki języka angielskiego przyczynił się również mój przyjaciel Michał w sposób niebezpo¬średni – ale za to rzucający cień do końca mojej sprawności intelektualno- politycznej. Po każdej po¬gawędce lekcyjnej, również u Metodystów – ze znanych tylko sobie źródeł – wydobywał ów ideologicznie czysty człowiek coraz to nowe wydanie ‘Newsweeka’ – atlantyckie i oczywiście po angielsku. Minęło 35 długich lat od tej chwili – aż do dzisiejszego dnia leży na moim nocnym stoliku, zawsze na honorowym miejscu nowy – z tygodniowym wyprzedzeniem – numer tego popularnego amerykańskiego czasopisma. Nie muszę doda¬wać, że za czasów tow. Gomułki i tzw. komuny, ów imperialistyczny tygodnik był na czarnej liście. Teraz z perspektywy czasu, Wielkiego Pontyfikatu Polaka, Jana Pawła II, oraz kompletnego upadku myśli komuni¬stycznej – wiem dlaczego. Zdaję sobie sprawę, że w roku 1964 lub 1965 czytanie artykułów o operacjach na żywym mózgu oraz tysiącach nowinek techniki USA; nie było to dla mnie zbyt łatwą lekturą. Teraz myślę, że młodzież ma pod tym względem znacznie lepiej. Skoro więc w imię rozwoju PRL-u ujawniłem Wam Drodzy Czytelnicy rąbek prawdy o nauczaniu języków obcych w latach 60-tych i 70-tych musimy wszyscy zgodnie dojść do wniosku, że całkowita izolacja kraju od Zachodu uniemożliwiała poprawną naukę języków zachodnich. W tym też czasie moje babcie, ciocie i kuzyneczki z AK (może już ktoś słyszał), ze wspomnia¬nego już Powstania Warszawskiego – zaczęły masowo wymierać, wiec żywy kontakt z językiem był prawie niemożliwy. Jeżeli chodzi o moich śp. Rodziców to muszę przyznać, iż promowali oni (że użyję nowomod¬nego słownictwa) moje wysiłki w celu poznania języków ‘wrogów imperialistycznych’ zza Odry – mających niechybnie zakusy na moją niewinność chłopięcą oraz niezachwianą wiarę w wielki Związek Krajów Rad. Gwoli wierności tego sprawozdania -‘Stefan Batory’ szybko wyleczył mnie z cnoty chłopięcej i miłości do ZSRR. I tu w tym punkcie dochodzimy do sedna sprawy – przyczyny, dla której zamustrowano mnie na sta¬tek „Stefan Batory” w wyniku bizantyńsko skomplikowanego ogłoszenia – przyczyny, leżącej głęboko w taj¬nych aktach… UW, a może SLD, a może…..pssst, nawet nie wolno mi tego wypowiedzieć… wypisać…. Sednem sprawy i przyczyną mojej kariery na morzu jest język holenderski. Toć to przecież i dzisiaj każde SLD-owskie średnio rozwinięte dziecko wie, że jest taki kraj na świecie, który nazywa się Holandia. I że pa¬nuje tam królowa, i że 400 lat temu odkryto Australię, którą nazywano bezczelnie Nowa Holandia, Tasma¬nię, wyspę u jej południowo-wschodniego ‘cycka’, że Nowy Jork – to nic innego jak Nowy Amster¬dam, i że Kompanie Wschodnia i Zachodnia (Okrętowe) czerpały od każdego statku, od każdej osoby tak szalone, horrendalne myto, ze biedni ‘robotnicy’ w XVII wieku musieli budować domy zdobione złotem, bo musiały ‘się błyszczeć’ jako, że w Wenecji Północy trochę było za mało Daru Bożego, słońca, że w wiekach późniejszych choć historia geografii – demokratyzując się – skasowała wiele nazw czysto holenderskich po¬został do dziś, a może i na dalsze wieki pozostanie Kapsztad i Vancouver. Ciągnąc przez lata ogromne zyski, złoto, srebro i pieprz oraz wszystkie przyprawy ‘piekące gardła’ – w wyniku tego ostatniego udoskonalił się i rozwinął język kulturalny niderlandzki (my po polsku – powtarzam po polsku, mówimy potocznie ‘holender¬ski’, aczkolwiek nie jest to, sensu stricte, to samo), język znany z niemiłosiernego charczenia, (o Boże wy¬bacz) opluwania współbraci, wymowy suchotnika, wymawiającego ostatnie pragnienie przed skonem, oraz resztek pojezuicko-iberyjskich pogróżek intonacyjnych. Taki oto warunek postawił ‘pan’ PLO swoim kandy¬datom na zaszczytne stanowisko następcy Eryka Kulma (oficera rozrywkowego) na pokładzie naszego trans¬atlantyka. Któżby miał czelność opanować ten język wroga, który stanowił nieprzekraczalną barierę dla przeciętnego zjadacza chleba w PRL-u okresu gierkowszczyzny. I tu – bijąc się cały czas w piersi – muszę wyznać żem ja dokonał tego zbrodniczego czynu. A w jaki sposób: przyczyn było wiele. Pierwszą przyczyną ‘karygodnego niedbalstwa’ moich śp. Rodziców było to, że rodzina po stronie ojca pochodziła z Niderlan¬dów. Dzisiejszy uczony amerykański – ten od dzieci ‘na zamówienie’ – rzekłby – wzgląd psycho-genetycz¬ny. Proszę odesłać ‘materiał zarodowy’ do Gene-(tronic) Inc. LTD., czek na ileś tam zer zdeponować w ban¬ku Silberstein i Ska zoo…. – za 9 miesięcy ‘zmajstrujemy małego Holendra’. Teraz – z perspektywy czasu – w moim osobistym przypadku – wcale nie było to takie proste. Mój holenderski dziadziuś nigdy nie preten¬dował do mistrza pięknej polszczyzny, natomiast zachował się poprawnie w stosunku do władz “pojałtań¬skich” i z godnością odszedł na tamten świat w roku 1941 – czyli dobrych kilka lat przed pojawieniem się na tym ziemskim padole wnusia (czyli mnie). Babcia moja – o ile nie myli mnie pamięć – nigdy nie pałała mi¬łością do holenderszczyzny, mając na uwadze fakt, ze była Cyganką (Romką) i częściej ukazywała swój go¬rący temperament w lżeniu dziadziusia po cygańsku, niż w ogóle w jakimkolwiek innym języku. Dla godno¬ści tego zeznania dodaję, że gdy kończyły się możliwości lingwistyczne moich wcześniejszych protoplastów, to wynikiem swoistego consensusu był mój tatuś – i podobno paru jeszcze wujków – który przyszedł na świat akurat w pierwszym roku wieku dwudziestego…. Gwoli ścisłości historycznej: moje nazwisko rodowe (we¬dług dokumentu rodowego) było wieloczłonowe z charakterystycznym ‘van’ – van Suylenborgh van Beenin¬gher, do odczytywania do dziś na cmentarzu na wyspie Jawie (tej prawdziwej – nie sennej). Mój tatuś zaś w roku 1944 był łaskaw postradać ów dokument rodowy, gdy ‘niegrzeczni chłoptasie’ z SS i Wehrmachtu, wspomagani dzielnie przez Ukraińców – spalili dom na Chłodnej 44, w którym mieszkali moi bezpośredni protoplaści podczas ‘Historycznej Epopei Warszawy’. A więc wielki pisemny dokument moich przodków uniósł się z dymem pożarów. Mój Ojciec – warszawski adwokat, nie zdradzał bynajmniej talentów ‘niderlan¬dystycznych’ – jednakowoż, gdym zaczął podrastać w szesnasty lub siedemnasty rok życia (tu obudził się zew krwi) z wielką adwokacką zręcznością (dziś byśmy to nazwali – nos porucznika Columbo) znalazł w Warszawie kolegę, który wskazał mu adres Biura Tłumaczeń na Kruczej, gdzie ‘ktoś’ zna holenderski – i po długich pertraktacjach mógłby udzielić mi lekcji (za tatusine na owe czasy pieniądze).\nW taki oto sposób dostałem się do pani Floriny de Bruijn-Pawelec, najwspanialszej w historii holenderskiej Polki. Faktem jest, iż, pod¬czas pierwszego spotkania, ‘błysnąłem’ przed nią znajomością woj¬ny światowej prowadzonej przed Holandię z ‘Japsami’ w 1941 r. na wodach Pacyfiku, podczas której, pierwszy jej mąż, wówczas do¬wódca holenderskiej kanonierki zginął śmiercią marynarza, zatopio¬ny u brzegów Indonezji. Fak¬tem jest też, że nie zabłysnąłem wtedy dobrą holenderszczyzną. Tak więc, owa pani Flora włączając swoją ‘nadtroskliwość’- prawie że matczyną – wpoiła we mnie w ciągu kil¬ku miesięcy zasady holenderskiej grama¬tyki – innej zupełnie od nie¬mieckiej czy angielskiej – a na równi skomplikowanej (ach, te sie¬dem grup niere¬gularnych czasowników – God verd…..), nauczyła mnie poprawnej, gardłowo-zapaleniowej wymowy, opo¬wiedziała ty¬siące historyjek, co wzbudzało mój młodzieńczy entuzjazm i nie¬płonną chęć związania swego życia z Holandią. Tak też się stało – niezależnie od tego czy byłbym na ‘Stefanie Batorym’ czy nie – ale to już zupełnie inna opowieść – też pełna dramaturgii i przygód. Na marginesie powiem, ze tzw. holenderska część życia uwypukliła moje tęsknoty, aby chwycić za pióro (komputera), raczej w stylu Jo¬sepha Conrada-Korzeniowskiego, coś w rodzaju ‘Szaleństwa Almey¬era’ końca XX wieku, podczas gdy praca na statku, oczywiście z per¬spektywy czasu – uwierzcie lub nie – przypominała mi jakby rolę p. Rzeckiego, którą od¬grywałbym w PRL-owskiej i PLO-wskiej jedno¬cześnie ‘Lalce’ Bolesława Prusa. Z przecudownym zjawi¬skiem mo¬jego młodzieńczego życia – lekcjami holenderskiego p. Floriny – wiązał się inny kłopot natury – powiedziałbym – czysto geograficz¬nej. Otóż pp. Pawelcowie – pani Florina z mężem i dwójką synów miesz¬kali w Piasecznie. Latem czy jesienią nie było kłopotów – ale konia z rzędem temu – kto w końcu lat 60-tych zechciałby w śnieżną i mroźną zimę zacząć lekcje o 18.00 a zakończyć o 19.30 i powrócić do Warszawy jeszcze tego samego wieczora. Były to odlegle czasy, pamiętam, że archaiczna ‘ciuchcia’ z początku XX wieku jeszcze najdzielniej broniła się przed zimą, gdy autobusy miejskie czy PKS dawno były już zasypane białym puchem. Często też w nocy wędro¬wałem przez jaśniejącą śniegiem szosę wzdłuż przysypywanych ni¬tek żelaznej drogi, ciuchci do przystanku na Wyścigach Konnych – na piechotę!!…. Ów szaleńczy, nie¬malże Syzyfowy wysiłek opłacił się sowicie. Poznałem – poprzez prawdziwą Holenderkę – być może kiero¬wał mną zew krwi – tajniki holenderszczyzny, jak to zostało parę lat później trafnie, nieco ‘grubiańsko’ skwitowane przez słynne¬go intendenta ‘Batorego’ Henia Szenka. Tak oto przedstawiłem ‘du¬chowe zakamar¬ki’ posiadania dosyć rozległej, jak na owe czasy, wie¬dzy językowej – element, który wpłynął na mą decyzję, by wziąć udział w konkursie na stanowisko oficera rozrywkowego na ‘Stefa¬nie Batorym’, rozpisanym w roku Pańskim 1970.\nNie jest to jeszcze koniec mojej spowiedzi. Warunki główne – języki – zostały już ‘wyspowiadane’. Mogły być też inne przeszkody, z któ¬rych nie zdawałem sobie jeszcze wtedy sprawy. Mogło być słabe zdrowie – do tematu powrócę, gdyż i ta przeszkoda w drodze do ‘rozrywkowego’ nie została mi oszczędzona.\nMogły być przyczyny natury osobistej – boć to przecież trudno się dziwić, że dwudziestoparolatek mógłby być zakochany – i był – mi¬łością jedyną, niezastąpioną i niepowtarzalną. O sprawach miłości przez małe i duże ‘M’ znajdzie się jeszcze sporo opowiadań w tej książce – ale zostawmy to na później. W moim kon¬kretnym przypad¬ku – w owych czasach kochałem się – kochałem, tak jak kochać się powinno i jak to było najbardziej naturalnie dane mi przez Stwórcę i młode, niezbyt jeszcze jurne, – na starość wybujałe – marze¬niami ży¬cie. Przecież pamiętacie Czytelnicy, że na stronach tego rozdziału wspominałem, że babka moja była Cyganichą…. To, że potem moje nadprogramowe miłości stały się zwykłym, brutalnym ‘casanovi¬zmem’ – to rzecz normalna na statku pasażerskim – wtedy jednak Elżbietę kochałem miłością normalnego, warszawskiego szczura lą¬dowego. Elżbieta była i jest kobietą wielkiego serca. W czasach mo¬jej wczesnej młodości poznaliśmy się na wspólnej nauce języka an¬gielskiego u ‘Metodystów’. Chodziło mi wtedy nie tyle o tajniki lite¬ratury ‘wielkiego Mistrza’ ze Stradford-on-the Avon, ile o te nieza¬pomniane majowe, upojne, pachnące bzem wieczorne spacery i lody w ‘Palermo’ na Mokotowskiej. Nasza znajomość i miłość z Elżbietą – w starszym wieku pisząc słowo miłość trzeba być już uważnym, by się nie ośmieszyć – trwała lata i była w ‘gorącym’ stadium, gdy Elż¬bieta dowiedziała się o mojej przygodzie z ogłoszeniem w ‘Expressie Wieczornym’. Jak większość kobiet świata – nie była pod tym względem wyjątkiem – zareagowała z dosyć dużą rezerwą. W proce¬sie myślowym ludzi lądu – morze, lub praca na statku, kojarzą się z brakiem dyscypliny moralnej, inaczej mówiąc z rozwiązłością; co mogłoby zepsuć każdy układ partnerski – dlatego też Elżbieta była pełna dystansu, zresztą nigdy nie wierzyła, iż ‘pan PLO’ zechce dać odpowiedź na moją ofertę pracy na ‘Stefku’. Twierdząc, iż na to miejsce zgłoszą się tysiące – miała absolutną rację. Nie miała zaś racji – gdyż ‘pan PLO’ odpowiedzi udzielił…\nZanim jednak dojdę do tej zbożnej chwili, opowiem jeszcze w tele¬graficznym skrócie reakcję ojca Elżbiety. Znamienity ten człowiek, miły mej pamięci – jak również ‘z liekka kresowa Mama’ – patrzyli z podziwem na mój szalony zryw ku karierze marynarskiej. Ojciec Elżbiety był zawodowym dyplomatą, ‘odsiadującym po ileś tam lat’ w zagranicznych krajach – w momencie, gdy miałem zostać maryna¬rzem był jakimś tam działa¬czem od RWPG (pamiętacie młodzi lu¬dzie z nauki historii, jak to dobrze ludziom żyło się za czasów tow. Gierka). Reakcja ojca Elżbiety była znamienna i teraz powiem szcze¬rze, iż po niej nawet kilka nocy z rzędu źle spałem. Rzekł on wtedy: – „czeka cię chłopie wielka kariera, od oficera rozrywkowego na ‘Stefanie Bato¬rym’ możesz szybko dojść po szczeblach dyplomacji na szczyty – a może nawet, krok po kroku, do I sekre¬tarza partii”. Rzeczywiście – parę nocy po tej wypowiedzi nie spałem za dobrze… Stanęło na tym, że moje życie osobiste, reprezentowane na one czasy przez piękną Elżbietę było utrudnione – jakże zrozumiałym – scepty¬cyzmem.\nNajwiększym jednak czynnikiem zbliżającym człowieka do wytknię¬tego celu była bujna młodość – i ta mnie pchała nieprzeparcie ku dal¬szym losom na morzu. W tym też czasie znalem wielu wspaniałych ludzi nieba, ludzi, wśród których spędziłem po ‘Stefku’ ponad 20 lat życia – niektórzy z nich do dziś jeszcze służą na wielkich odrzutowcach PLL LOT. Ci, dowiedziawszy się o moich wyczynach ogłoszeniowo – ‘batorow¬skich’ starali się mnie z jednej strony utrzymać przy ‘umysłowej dewiacji lotniczej’ (przy miłości do lotnic¬twa pasażerskiego), z drugiej zaś strony wyśmiewali moją rzetelność – niezupełnie wtedy jeszcze lotniczą – z tytułem ‘rozrywkowy’. Wtedy też kapitan Edward Makula (wielka sława historii polskiego lotnictwa) wspomniał coś o ‘rozgrywkowym’, a nie rozrywkowym. Wielu kolegów ‘podniebnych dróg’ kwestionowało moje aspiracje morsko-rozrywkowe, gdyż w istocie rzeczy Bóg nie obdarzył mnie wielkim wzrostem, a uj¬mując rzecz trywialnie – metr pięćdziesiąt ‘w kapeluszu’. Zresztą wielu moich przyjaciół z LOT-u było taki¬mi samymi romantykami morza i powietrza jak ja oraz śp. pan Ignacy Rzecki z ‘Lalki’ Prusa. Pamiętam, że parę lat później wiele z tej czary romantyki lotnictwa ‘sowieckiego’ prysło 14 marca 1980 roku wraz ze szczątkami ‘Kopernika’ na kilkanaście sekund przed progiem pasa warszawskiego Okęcia.\nNiesłusznie, na owe czasy, wyśmiewali się moi koledzy-lotnicy z moich uzdolnień kulturalno-artystycznych. Jak już opisywałem, moja wspaniała śp. Mama odebrała wszystkie przynależne jej kano¬ny wychowania koń¬ca XIX wieku. Dojrzewała w dobrobycie arysto¬kracji okresu zaborowego, zdobyła ona poza językami rów¬nież fanta¬styczne wykształcenie muzyczne. Nie tylko, że dysponowała ona wspaniałym sopranem, ale rów¬nież świetnie grała na fortepianie i była wielką wielbicielką muzyki klasycznej. Całe jej życie młodzieńcze było jednym wielkim pragnieniem śpiewu, tańca i muzyki, a ukoronowaniem tego były wielokrotne tańce w pierwszej parze z ‘dziadkiem’ Piłsudskim w okresie II Rzeczypospolitej. Pozostała mi po Mamie miłość do muzyki klasycznej, pewnego rodzaju rozumienie muzyki, dobre maniery, kindersztuba i cała masa walorów potem, tak ładnie ocenionych przez późniejszego mego przyjaciela Eryka Kulma i cały klan bardzo oświeco¬nych i inteligentnych Kulmów. Miałem więc predyspozycje. Mój niski wzrost deprymował mnie przy tańcu, gdyż – tu powiem szczerze – każda, ale to przeważnie każda partnerka przewyższała mnie o głowę (co naj¬mniej o jedną), ale to, jak się okazało w praktyce (po)życia na ‘Stefku’ nigdy nikomu nie przeszkadzało. Zresztą sam mistrz Eryk Kulm był raczej niski, mego wzrostu – i na owe czasy korpulentny – tego ostatniego mi wtedy nie przypisywano. Mój wzrost – będący niczym innym – jak tylko darem Bożym stal się też przy¬czyną wielu niefortunnych, komicznych i żenujących wręcz faux pas PLO w dalszych staraniach o ‘idealne¬go’ kandydata na stanowisko oficera rozrywkowego. Tyle mego wyznania przedwstępnego, tytułem zorien¬towania Czytelnika o moich wątpliwościach, blaskach i nadziejach związanych z pracą u ‘pana PLO’.\nZdawałem sobie doskonale sprawę z faktu, że nie byłem członkiem ‘naszej polskiej zjednoczonej’, ba, co więcej przeszłość obojga ro¬dziców nie była bynajmniej odpowiednia, by zostać ‘współpracowni¬kiem pol¬skiego frontu ideologicznego’, być na pierwszej linii kon¬frontacji ze ‘zgniłym’ Zachodem, tym imperiali¬stycznym molochem drążącym dziurę w ideologii towarzyszy Marksa, Engelsa i Lenina oraz im podobnych uzdrowicieli świata. Jakiś możliwy wywiad per¬sonalny prowadzony przez lokalnego UB-eka – wspominali o takich towarzyszach koledzy z PLL LOT – lub wręcz lokalnego milicjanta spędzał mi sen z powiek. Wtedy też prowadziłem się chyba najlepiej w ciągu całego mojego długiego życia. Nawet cień możliwości kup¬na piwa w butelce w ‘Samie’ na Saskiej Kępie mógł pogrzebać sen o czarownych morzach widzianych z pokła¬du ‘Stefka’. Sąsiadkom się kłaniałem, sąsiadom pomagałem rozruszać ‘Syrenki’ na ‘pych’, sta¬łem się miłym i dworskim młodzieńcem, napędzanym szaleńczą my¬ślą o czekających mnie zmianach….\nMijały tygodnie, mijały miesiące, a moja szybka wizja przeprowa¬dzenia rozmowy kwalifikacyjnej stawała się coraz bardziej odległa. Z biegiem czasu cała sprawa zaczęła mi się wydawać coraz bardziej beznadziejna, była jakimś bujaniem w obłokach, gdyż zdawałem so¬bie sprawę z faktu, iż nie ja sam jeden, lecz setki lub ty¬siące młodych ludzi, potencjalnych kandydatów zgłosiło się na ogłoszenie Polskich Linii Oceanicznych. Po¬tem nadszedł czas komentarzy, podszeptów, dobrych rad, itd. Wiadomo, gdy człowiek jest bardzo młody cala hi¬storia nabiera magicznego wręcz znaczenia i milczenie, to, co może wtedy byłoby bardziej roztropne – było czymś niemożliwym. Czło¬wiek, który stara się o pracę na pokładzie ‘chluby Narodu’ nie powi¬nien się tego wstydzić, ukrywać i kamuflować. Język sam się rozplą¬tuje – nawet bez tych przysłowiowych kropelek – tak więc część wujków i ciotek, pewnej ‘części zaufanych ideologicznie znajomych’ znało mój akces do Przygody, do Wielkiej Przygody.\nMijały dalsze tygodnie, przyszła jesień ‘opromieniona’ dożynkowym przemówieniem tow. Gierka, wszyst¬kim żyło się dostatnio… a ja zbiegałem jak wariat do skrzynki pocztowej….i klapa…nic….\nWreszcie nadszedł wielki dzień, nawet niektórzy wujkowie nazwali go dniem ‘W’, tak jak w Powstaniu 44 roku. Brudna, szara koperta formatu A5 z zielonym nadrukiem PLO i niezbyt ‘chlujnym’ napi¬sem oraz bo¬homazem statku zawierająca w swej treści prośbę o wy¬pełnienie formularza osobowego oraz wykazu braku¬jących doku¬mentów osobistych jak: poświadczenie komisji wojskowej, lekar¬skiej, urzędu meldunkowego, niekaralności i takich tam ‘bzdetów’ urzędowych. Ja nieomalże nie oszalałem z radości. A więc przeczy¬tali i zareagowali pozytywnie. Boże, wiec zapach morza wtargnął za pomocą owego brudnawego pisemka do mieszczańskiego, ‘wychu¬chanego’ maminą ręką mieszkanka na Saskiej Kępie. Papierzyska miały termin około półtora tygodnia, więc zabrałem się do roboty co się zowie. Wspominam przy tym wesoło momenty związane z mo¬imi oficjalnymi staraniami o pracę na polskich statkach morskich lat siedemdziesiątych ze¬szłego wieku. Zacząłem od dzielnego ‘woja’- Rejonowej Komendy Uzupełnień. Duszą tego organu obronno¬ści warszawskiej dzielnicy Warszawa Praga – Południe był, chyba już ‘podtatusiały’ 55 letni – mój Boże, co ja mam teraz mówić o moim wieku – pułkownik Ludowego Wojska Polskiego, ten, który napraw¬dę szedł ‘piechotą od Oki do Berlina’. Gdy ustnie wyłuszczyłem mu swą prośbę, ten spojrzał na mnie jak na wariata.\n– To cóż, idziecie do Marwoju – koncentruje swój umysł za¬służony towarzysz spoglądając na mnie marsowym wzro¬kiem.\n–\tNie proszę pa… panie pułkowniku, ja chcę pracować na stat¬ku “Stefan Batory” w charakterze ofice¬ra rozrywkowego – odzywam się cicho.\n–\tW PZPR, ot, jest – odzywa się pułkownik w stanie spoczyn¬ku, na tak ważnej dla społeczeństwa funkcji dla obronności ojczyzny.\n–\tNie jest – odrzekam jeszcze ciszej.\nNastępuje długa chwila milczenia. Chciałoby się powiedzieć – słyszę jak głośno pracuje myśl mego interlo¬kutora.\n– Oficer, jaki tam rozrywkowy, chalijera……\nMając w owym czasie zdrowe powonienie i sokoli wzrok dostrze¬głem mgiełkę specyficznej zadumy w oczach strażnika naszych su¬werennych granic na Odrze i Nysie (Łużyckiej), potem zaś ledwo odczuwalny zapach C2H5(OH), czyli mówiąc mniej uczenie, wó¬deczności. Wydawało mi się – chyba ideologiczne bar¬dzo krzywdzą¬co – że ten, co kosztem własnej przelanej krwi i frontowego samogo¬nu szykował pospolite ru¬szenie dla ‘Pragi Południe’ miał spojrzenie przepełnione tęsknotą za brakującymi mu kropelkami. Tutaj po¬wiem prawdę: kursuje powiedzonko w Polsce wielodzielnicowej, złączonej braterstwem wszystkich ziem starych – przegranych i nowych – wyzwolonych w roku 1945, że ‘nie masz cwaniaka nad warsiawiaka’. Nie wiem też, po kim z rodziny odziedziczyłem ‘delikatność uczuć’ w postępowaniu z osobami urzędowymi – faktem pełnym szczerego autentyzmu jest, iż pouczony przedtem instrukcją mego przyjaciela Ryszarda Bie¬nia, biegłego w wojskowości – mistrza w Studium Wojskowym – wyciągnąłem szybkim ruchem butelczynę ‘Wyborowej’. Ten magiczny wytwór polskiego przemysłu monopolowego zmienił wyraz twarzy i postawę dowódcy ’pospolitego ruszenia’. Szeroki i ojcowski uśmiech zagościł na jego ustach. Z szeroko rozpostartą dłonią – tego, który mnie wyzwolił, gdy byłem jeszcze w rodzicielskich planach – rzekł krótko: sprawdzę waszą kartotekę. Butelczyna zagościła na trwałe w dłoni mego wyzwoliciela – wkrótce potem usłyszałem charakterystyczny gulgot i na koniec ujrzałem wesołą postać ‘ojcującego’ mi przedstawiciela Ludowego Wojska Polskiego. Wręczył mi upragniony ‘tajny’ dokument.\n– Nu, a pływać by cię w Marwoju nauczyli…. – nie bardzo do niego docierała nazwa PLO – nauczyli, zresztą, chaljera na co komu to się zda… – rzecze mój mundurowy anioł stróż. – Nu, są jeszcze lu¬dzie na świecie – to wszystko co usłyszałem jeszcze ‘wypadając’ z Komisji Wojskowej. Mój osobi¬sty, wielki i szlachetny okres mojego pułkownikowania oraz ‘niezaprzeczalnych’ zasług dla LWP jeszcze nie nad¬szedł…\nRadosny jak szczygiełek skierowałem swe kroki do szacownej Ko¬misji Lekarskiej. Tu zadanie było znacznie łatwiejsze. Miałem swoje powody, hmmmmm. Powodem tego była moja wieloletnia przyja¬ciółka, miła mo¬jemu sercu pani doktor Alicja. Tu wspominam młod¬szemu pokoleniu – wbrew wszystkim ‘rewolucjom’ Służby Zdrowia, że PRL pierwsza wprowadziła instytucję ‘lekarza domowego’ w la¬tach jeszcze tow. ‘Ga¬dułki’…Gomułki. Problem polegał na tym, że trzeba było za wszelka cenę żyć dobrze z lekarzem rejono¬wym. Bia¬da neptkowi, który ‘podpadł’ w rejonie. Jak już wspominałem – ob¬racając się w gronie podnieb¬nych kolesiów – ci zawsze ‘wyrwali’ ze strefy wolnocłowej mocniejsze kropelki – byłem ‘mocno zaufanym’ pacjentem mojej kochanej rejonowej doktor Alicji .O to, żeby szło o skomplikowane badanie organoleptycz¬no-fizyko-chemiczno-labora¬toryjne mych młodych – jakże prężnych wówczas członków – nie chodziło niko¬mu. Po prostu, delikatnie mówiąc – mimo krótkiego wzrostu, co Pani Doktor wcale nie przeszkadzało – moje wizyty na¬tury medycznej polegały na wspólnym spożywaniu napojów czasem w mieszkaniu, czasem w Ga¬bLek-skim, czasem w kawiarni, czasem w Rentgenie… tam gdzie serce wskazywało. Ciężko i uczciwie za¬skarbiłem sobie zaufanie Rejonowej Służby Zdrowia. Jak śmiałbym pokazać się w Gdyni, na tamtejszej Ko¬misji Lekarskiej, gdyby jaki¬kolwiek, nawet ten najmniejszy, organ mego ciała nie działał prawi¬dłowo. Prze¬cież oficer rozrywkowy musi być silny jak sam ‘Król Stefan Pierwszy, Wielki Batory’, wychlać pół beczki gorzałki na miodzie, zapić czterema pucharami małmazji itd., itp.. Ja musiałem być ideałem zdrowia, nie¬złomnego, prężnie rozwijającego się w duchu socjalizmu i miłości proletariatu kraju…. Na Alicji moje ma¬rzenia o ‘Stefanie Batorym’ wywarły wrażenie… magicznie. Nie dosyć, że skonsumowaliśmy parę kropelek na tę intencję… i tego, cóż to chciałem rzec jeszcze…\nGodne ‘prawdziwego’, zdrowego na ciele i umyśle obywatela PRL-u świadectwo zdrowia ogólnego otrzy¬małem ku chwale kadrowców z PLO.\nTakim oto sposobem dwa najważniejsze dokumenty mego ówcze¬snego życia trzymałem mocno w garści. Pozostałe papierzyska nie stwarzały żadnych przeszkód i uzyskanie ich odbyło się chyba mniej kolorowo niż moje poprzednie ‘drogi służbowe’, gdyż pamięć zatarła te momenty. Dla dopełnienia tajemnicy służbo¬wej PLO dodam, że Linie (przez duże L) nie żądały w owym okresie żadnych zaświad¬czeń parafialnych – na wszelki zaś wypadek – ale dureń – wziąłem – odpowiednie poświadczenie od proboszcza Tadeusza Kota na Sa¬skiej Kępie – pro principiam matrimoniam…. Faktem jest, że w przewidzianym czasie przekazałem do Gdyni całą wymaganą doku¬mentację osobistą…..\nI znowu minęło kilka długich miesięcy… Nadzieja, nie zawsze będą¬ca matką głupich – znowu zaczęła kur¬czyć się jak płomyczek przy ognisku monotonii zjawisk codziennych. Wreszcie… ni z gruszki, ni z pietrusz¬ki… gdy już zwątpiłem w wiatr morski, przychodzi mała kopertka ze znakami firmowymi PLO. Treść listu lakoniczno-nie¬przejrzysta. Mam przybyć do Gdyni. Po raz pierwszy w moim doro¬słym życiu. Po¬zostałe przy duszy dolary zamieniam na złote i ze zbożną myślą odżywiania się w jakimś barze mlecznym stolicy pol¬skiej marynarki pasażerskiej, siadam do pociągu ‘nie byle jakiego’ do Gdyni. Zakwaterowanie przyznano mi w ‘Domu Pij… – przepra¬szam – Marynarza’. Zgłaszam się przy ulicy 10 Lutego 24, w samym centrum ‘trustu mózgów’ Polskich Linii Oceanicznych. Jest punktu¬alnie dziewiąta rano. Mam się zgłosić do pana …. S. Żegnaj szczurze lądowy, witaj człowieku morza – tylko tyle zdążyłem pomyśleć…\n» ZYGMUNTA BRZEZIńSKIEGO " MYSLI NIEUCZESANE" 3\nznaczy czerwony pająk, tss stefan batory andrzej beniger


Dzień Dziecka, odsłona druga.\nTags: dzie dziecka jeszcze dzie dziecka naszym tata miecie gdzie udalimy szuka\nDzień Dziecka trwał u nas cały weekend! Żal było nie wykorzystać tak pięknej pogody i miłej atmosfery. Postanowiliśmy więc celebrować to rodzinne święto i spędzić z naszym synkiem kolejne wyjątkowe chwile.\nW niedzielę rano tata mógł pospać sobie dłużej, a ja z maluchem po śniadanku poszłam na plac zabaw. Był dziwnie pusty, pewnie wiele rodzin z samego rana postanowiło udać się na organizowane w całym mieście pikniki i inne atrakcje. Mieliśmy zatem wszystkie zabawki dla siebie, mogliśmy do woli okupować huśtawkę, karuzelę i biegać swobodnie wokół piaskownicy. Po tej małej rozgrzewce wróciliśmy do domu, gdzie tata kończył właśnie pić poranną kawę. Spałaszowaliśmy 2 śniadanie, spakowaliśmy niezbędne rzeczy i pojechaliśmy na spontaniczną wycieczkę. Tym razem naszym celem było Wesołe Miasteczko, które otworzyło swoje podwoje koło lotniska na Bemowie. Na miejscu spotkaliśmy się z zaprzyjaźnioną wesołą rodzinką (to było w planie) i wspólnie udaliśmy się szukać atrakcji. Co prawda kolejka do kas była bardzo długa, ale podczas gdy tatusiowie synami dzielnie wystawali po żetony, to mamusie zorganizowały smakołyki. Adaś nie był przekonany do waty cukrowej, choć mu się podobała, to nie koniecznie dał się przekonać do jej zjadania, czego nie można powiedzieć o tatusiu. Z garścią żetonów ruszyliśmy szukać wrażeń. Najpierw samolociki. Adaś w ramionach mamy podziwiał z góry całą okolicę. Mały był przejęty, ale zadowolony. Prawdziwą radością była jednak przejażdżka kolejką! Tym bardziej w towarzystwie taty. Ciuchcia jest obecnie najfajniejszą rzeczą na świecie. Hitem była również karuzela, gdzie pośród koników, słoni i motorów znalazła się też duża niebieska ciężarówka, w sam raz dla małego kierowcy. Tak się ta przejażdżka spodobała młodemu, że musiał jechać jeszcze raz.\nPo takiej mocy przygód wszyscy zgłodnieliśmy. Zgodnie ustaliliśmy, że nasze apetyty najlepiej zaspokoją najlepsze burgery w mieście i udaliśmy się do Bobby Burgera na ucztę. Maluchy pałaszowały głównie frytki, ale miejsca w brzuszkach starczyło im jeszcze na pyszne babeczki w Lola`s Cupcakes. Adaś jak zobaczył waniliowo truskawkowe cudo, sam złapał za widelec i zaczął pałaszować smakołyk.\nBawiliśmy się wspaniale, nastroje były po prostu bajeczne, a do tego jeszcze w domy czekała na Adasia mała ciuchcia z drewnianych klocków, którą bawił się aż do wieczora.\nNie zapomnimy tych ciepłych chwil, tej miłości i radości. Mam nadzieję, że ta pozytywna energia zostanie w nas na długo.\nHit Restaurant Industry with a Bang, …


Jak wybrać ubranie dla nowego członka rodziny? | Porady Kobiety\nOpublikowane w 29 lutego 2016 29 lutego 2016 przez Redakcja\nJak wybrać ubranie dla nowego członka rodziny?\nJesteś przyszłą młodą mamą, która szuka dobrych rad? jakie ubranka będą idealne dla Twojego maleństwa? Jakie są dla niego najbezpieczniejsze oraz w jakich będzie mu najwygodniej? Oto kilka prostych rad.\nPrzede wszystkim szukaj naturalnych materiałów, delikatnych dla Twojego dziecka.\nNajlepszymi ubrankami dla nowonarodzonego dziecka okazują się te w 100% z bawełny. Nie podrażniają skóry oraz nie uczulają. Daruj sobie piękne ubranka zrobione z poliestru, pluszu oraz dżinsu. W takich dziecko może Ci się łatwo wyślizgnąć, spocić oraz jest mu nie wygodnie. Nie wiesz też tego, czy Twoje dziecko nie ma uczulenia na sztuczny dodatek w ubraniu.\nDziecku jest wygodnie, gdy jego ubranie jest mięciutkie i nie przywiera do ciała. Dlatego należy przed założeniem chociażby nowego ubranka wyprać je by straciły swoją „sztywność”. Stosuj hipoalergiczne płyny do prania niemowlęcych ciuszków. Wtedy będziesz pewna, że nic nie podrażni delikatnej skóry Twojego malucha.\nNastępnym dobrym rozwiązaniem jest kupno zestawów ubranek – jest to bardzo opłacalne. Nie należy kupować dużej ilości ubranek w małych rozmiarach Jednak należy pamiętać, że dziecko szybko brudzi swoje ciuszki. Należy mieć ich trochę w zapasie na wypadek pobrudzenia.\nTwój maluszek będzie szybko rósł. Nie zdąży założyć wszystkich przygotowanych przez Ciebie ubrań.\nZaoszczędzisz swój czas przy przebieraniu maluszka nie kupując mu ubranek z guzikami, jest to męczące, guziczki są bardzo malutkie i ciężko je zapiąć. Lepszym rozwiązaniem są zatrzaski. Maluszek nie lubi ciągłego rozbierania i ubierania, dlatego należy wybierać ubranka, które będziesz w stanie szybko zdjąć jak i nałożyć na niego. Takim rozwiązaniem jest tzw. „pajacyk”. Ma dobry dostęp do pieluszki dziecka, którą często należy wymieniać. Dziecku jest w nim wygodnie a Ty nie zmęczysz się przebieraniem go.\nUnikaj również różnych rodzajów naszywek, niepotrzebnych guzików, cekinów, które dziecko może odczepić i połknąć. Najprostszym i najwygodniejszym wyjściem będzie kupno zwykłych ubranek z nadrukami.\nBardzo ułatwionym sposobem jest kupowanie markowych ciuszków, które w wyniku prania nie niszczą się, są bardziej odporne na brud. Nadruki na takich ubraniach są trwalsze, nie lubimy gdy z naszego ubrania zejdzie jakiś napis wygląda to już niesmacznie. Jeżeli te zejdą prawdopodobnie nie założymy już mu tego ubranka po raz kolejny. Gdy kupimy większy rozmiar na pewno dłużej nam wytrzyma dane ubranko niż typowe ubranko wytworzone w Chinach. Jest to wygodniejsze dla rodzica, który nie musi kupować co chwilę nowych ubranek oraz zdrowe dla dziecka, ponieważ wiemy, że markowe ubranie jest zrobione z naturalnych materiałów, bez szkodliwych składników, przed którymi chronimy nasze pociechy.\nWybranie ubrania dla takiego maluszka to nie lada wyzwanie, postarajmy się kierować względami bezpieczeństwa oraz wygody Twojego dziecka. Sama po pewnym czasie zaobserwujesz w czym Twoje dziecko czuje się najlepiej i jakich mu nie kupować w przyszłości.\nU Lenci znajdziesz wszystko czego potrzebuje Twoje dziecko – ubranka dla niemowląt znajdziesz u nas w sklepie internetowym.\nPoprzedni wpisPoprzedni Już teraz przygotuj swoją szafę na lato!\nNastępny wpisNastępny Maluch wita świat, czyli większe mieszkanie potrzebne od zaraz


1. Bellator 160: Patricio Freire przegrywa z kontuzją w walce wieczoru - wyniki!\n4. Bellator 187/BAMMA 32: zwycięstwo A.J.McKee z burdą Conora McGregora w tle! Wyniki\n... wagi piórkowej i syn słynnego zawodnika MMA znanego jako "Mandingo", A.J. McKee (10-0 MMA, 10-0 BMMA) zmusił do poddania Irlandczyka Briana Moore'a (10-6 MMA, 1-2 BMMA). ...\n6. Bellator 221 Pitbull vs Chandler: Wielki dzień Brazylii! Wyniki & Video\nTotal Extreme Fighting 1 Justin Gaethie Magomed Bibulatov Lando Vannata UFC 215 Aleksander Karelin MŚ w Kickboxingu Michał Wlazło Qingda Roy Jones Jr. Paweł Sidor Jason Ball Mohamed Karim K-1 World Grand Prix 2012 AXS TV Superfight 1 Stavros Economu James Heelan Rafał Szlachta Tihamer Brunner Marcin Naruszczka Mike Tyson Marius Bagdonas UFC Fight Night 51 Damian Stasiak Damancio Page Pitbull Fighting Championship Paul Craig WSOF 19 Dustin Kimura Diego Sanchez


Dom na sprzedaż, Szczecinecki, Barwice gm, Chłopowo\nNumer zlecenia CUHU535\n390 000 PLN 420 000 PLN 2 136 za m2\n182.6 m2 Liczba pokoi:\nAnna Nowak - Cholewińska\nPiękny malowniczo położony po kapitalnym remoncie. Okazja!\nIdealny dla pasjonata natury, dla osoby poszukującej spokojnego miejsca. Działka o powierzchni 3800m2, na której znajduje się dom z zabudowaniami oraz działka przylegająca do niej o powierzchni 3000m2, dają potencjał do wykorzystania terenu. Okolica piękna, sprzyjająca agroturystyce. Dom wolnostojący o powierzchni użytkowej 180,59m2, podpiwniczony- 45,95m2. Na parterze znajduje się przestronny korytarz, piękny duży salon z wyjściem na taras, kuchnia z jadalnią, pokój oraz łazienka, na piętrze natomiast wyszczególniamy łazienkę oraz cztery pokoje, oraz przestronny drewniany taras. Nieruchomość wyposażona w system alarmowy. Dom przeszedł kapitalny remont w 2016r, łącznie z adaptacją poddasza, ogrzewany za pomocą pieca z podajnikiem na miał lub ekogroszek znajdującego się w piwnicy. Nieruchomość nie wymagająca na tą chwilę nakładów finansowych, jedynie odświeżenia według swojego gustu.Podwórze ogrodzone z trzema murowanymi zabudowaniami gospodarczymi o łącznej powierzchni ok 500m2.\nOdległość do Barwic 11km, do Czaplinka 17km, Zapraszam serdecznie do zapoznania się z tym niezwykle urodziwym miejscem.\nJestem tutaj:HomeNieruchomość na sprzedażDomBarwice gm\nŁazienka 4.6 m2 zachód\nSalon 45.5 m2 południe\nPrzedpokój 6.7 m2\nKuchnia z jadalnią 30.9 m2 zachód\nPokój 16.8 m2 północ\nPokój 14.1 m2 południe\nPokój 6.0 m2 zachód\nPokój 12.6 m2 północ\nPokój 10.3 m2 północ\nŁazienka 2.0 m2 południe\nNumer zlecenia: CUHU535\nSzukasz mieszkania w miejscowości: szczecinecki, Barwice gm?\nSzczecinecki, Barwice gm, Chłopowo\nPowierzchnia: 182.6 m2


LIERAC Zestaw Homme Balsam po goleniu 75ml + Żel do golenia 150ml w prezencie | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\nLIERAC Zestaw Homme Balsam po goleniu 75ml + Żel do golenia 150ml w prezencie\nJeśli chcesz zrobić swojemu mężowi prezent, z którego z pewnością będzie zadowolony, wybierz dla niego Zestaw kosmetyków Lierac Homme. Zawiera on łagodzący Balsam po goleniu oraz Żel do golenia, który ułatwia codzienne golenie.\nKod produktu: 30372\nBalsam po goleniu: Aqua, Diisopropyl Sebacate, Helianthus Annuus (Sunflower) Seed Oil, Sucrose Distearate, Caprylic/Capric Triglyceride, Cyclopentasiloxane, Butyrospermum Parkii (Shea) Butter, Propylene Glycol, Sucrose Stearate, Tribehenin, Palmatine, Nylon-12, Sorbitan Stearate, Calendula Officinalis Flower Extract, Mentha Piperita (Peppermint) Extract, Cyclohexasiloxane, Zinc Gluconate, Potassium Gluconate, Calcium Gluconate, Copper Gluconate, Manganese Gluconate, Magnesium Gluconate, Methylsilanol Mannuronate, PEG-20 Methyl Glucose Sesquistearate, Laureth-7, Polyacrylamide, C 13-14 Isoparaffin, Glycerin, Pentylene Glycol, Carbomer, Ceteareth-30, Menthoxypropanediol, Tocopherol, Tromethamine, Sodium Benzoate, BHT, Parfum (Fragrance), Chlorhexidine Digluconate.\nŻel do golenia: Water (Aqua), Triethanolamine Palmitic Acid, Isopentane Oleth-20 Mineral Oil (Paraffinum Liquidum), Fragrance (Parfum), Glycerin Isobutane Stearic Acid, Glycereth-26, Hydroxyethylcellulose, Phenoxyethanol 1,2-Hexanediol, Caprylyl Glycol Menthol Carthamus Tinctorius (Safflower) Seed Oil, Simmondsia Chinensis (Jojoba) Seed Oil BHT, Tocopheryl Acetate, Peg-14M, Pentylene Glycol, Ethylhexylglycerin, Mentha Piperata (Pepermint) Extract, Potassium Gluconate, Sodium Mannuronate Methylsilanol Magnesium Gluconate, Tropolone, Biosaccharide Gum-1, Silica, Hematite Extract, Zinc, Gluconate, Tocopherol, Manganese Gluconate, Copper Gluconate.\nPo goleniu dobrze jest zastosować preparat o działaniu łagodzącym i nawilżającym, pozwoli to skórze nieco odetchnąć. Świetnym wyborem jest Balsam po goleniu Lierac Homme Baume Apaisant o bezalkoholowej formule. Działa on łagodząco, nawilżająco, także kojąco. Szczególnie polecany jest dla mężczyzn o wrażliwej cerze. Takie efekty osiągnąć można natychmiast po zastosowaniu, natomiast regularne aplikacje wpływają na opóźnienie odrostu zarostu. Preparat zawiera wysoką zawartość składników, które łagodzą podrażnienia oraz napięcie skóry, a także wykazują działanie przeciwbakteryjne. Wśród nich znajdziemy ekstrakt z nagietka, wyciąg z liści mięty pieprzowej, masło Shea, kwas palmitynowy oraz chlorheksydynę. Dzięki kompleksowi Skinpower5 skóra szybko wraca do równowagi. To po goleniu, a co zrobić, żeby ułatwić samą czynność golenia? Trzeba stosować Żel do golenia Lierac Homme Gel de Rasage, który silnie nawilża i zapobiega podrażnieniom. Jego formuła również zawiera unikalny kompleks Skinpower5, a także olej jojoba, glicerynę roślinną oraz olej z krokosza i witaminę E.\nLierac Homme Balsam po goleniu oraz Lierac Homme Żel do golenia to kosmetyki polecane do codziennego stosowania w męskiej pielęgnacji. Odpowiednie dla cery wrażliwej.\nNie stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik zawarty w preparatach.\nŻel należy rozprowadzić na wilgotnej skórze. Balsam należy stosować po każdym goleniu.


Sprawdzamy, jak działa system Źródło w powiecie toruńskim | Poza Toruń\nSprawdzamy, jak działa system Źródło w powiecie toruńskim\n12 marca 2015 14 marca 2015 Łukasz Piecyk\nGniot, beznadzieja, tragedia – takie określenia padały, gdy pytaliśmy urzędników o Źródło, nowy system do realizacji spraw cywilnych. Ogólnopolska aplikacja, która ruszyła z początkiem marca, sprawia, że pracowników Urzędów Stanu Cywilnego ogarnia szewska pasja. Czy jesteśmy świadkami kolejnej klapy na miarę podliczenia wyników ostatnich wyborów samorządowych?\nŹródło docelowo ma zastąpić oprogramowania, z których obecnie korzystają urzędy. Dotychczas każda jednostka dysponowała różnymi aplikacjami, co uniemożliwiało stworzenie jednej bazy dla wszystkich gmin. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych postanowiło to zmienić i za 290 mln złotych wdrożyło nowy system z założenia usprawniający wydawanie dokumentów, np. dowodów osobistych czy aktów zgonu. W zapomnienie mają także odejść wycieczki na drugi koniec Polski po akt urodzenia. Cała ta droga ma zostać skrócona do kilku kliknięć i wymiany dokumentów w sposób cyfrowy.\n– Prawda jest taka, że dali nam ten program i zostawili z problemami – żali się Małgorzata Gerus, kierownik USC w gminie Obrowo. – Całe szczęście, że ci u góry pomyśleli nad tym trochę i pozwolili korzystać przez najbliższe pół roku ze starych narzędzi.\nCo by się stało, gdyby urzędników skazano na Źródło od razu?\n– W niektórych sprawach odprawialibyśmy petentów z kwitkiem – dodaje urzędniczka z Obrowa. – O ile z dowodami wszystko idzie w miarę sprawnie, to wyznaczenie daty ślubu jest czasem niemożliwe.\nUrzędnicy z całej Polski przed wdrożeniem aplikacji odbyli maksymalnie dwudniowe szkolenie. W pracy wspiera ich 170-stronicowy podręcznik w formie “krok po kroku” oraz tzw. lokalny administrator systemu, czyli informatyk.\n– Wdrożenie tak skomplikowanego systemu może nieść ze sobą początkowo trudności i niedogodności – przyznaje Małgorzata Woźniak rzecznik prasowy MSW. – Większość tak złożonych projektów potrzebuje czasu na ustabilizowanie, a użytkownicy na przyzwyczajenie się do niego.\nMinisterstwo zapewnia, że do dyspozycji użytkowników jest 25 telefonicznych konsultantów, a do 10 marca wykonano 778 000 akcji związanych z obsługą obywateli.\nZdaniem Bogumiły Wilczyńskiej, kierowniczki USC w chełmżyńskim magistracie, system jest dobry, ale jego wdrożenie – tragiczne.\n– Źródło nie pracuje tak, jak powinno – przyznaje urzędniczka. – Mam wrażenie, że otrzymaliśmy produkt nieprzystosowany w pełni do realiów. Chyba nie wszystkie opcje przeszły testy. System miał pozwalać na wyciąganie dokumentów z różnych miejsc w Polsce. Jeśli ktoś ma dokumenty w Toruniu, to polecam, żeby po nie na razie sam jechał, jeżeli zależy mu na czasie.\nW starcie aplikacji nie zawiodła tylko samo oprogramowanie. Wiele do życzenia można mieć także od strony organizacyjnej.\n– Na pewno zabrakło komunikacji między MSW a dostawcami dotychczasowych programów – twierdzi Krzysztof Tkaczyk, informatyk gminy Zławieś Wielka. – Efektem są puste bazy czy też liczne błędy w danych obywateli. Widzimy także problemy z wydajnością, ale, jak to mówią, pierwsze koty za płoty.\nPierwszy poważny test dla systemu odbędzie się na początku kwietnia, gdy urzędy będą musiały przygotować raporty ze stanu wyborców przy pomocy nowej aplikacji. Niewykluczone, że tym razem problemy pojawią się nie po wyborach, ale jeszcze miesiąc przed nimi.\nBogumiła Wilczyńska z Urzędu Miasta Chełmży ma spore zastrzeżenia do nowego programu\nadministracja urząd stanu cywilnego źródło\nFerie najmłodszych z gminy Obrowo [Zdjęcia]\nZmienili podzielniki i mają kilka tysięcy złotych dopłat. „Boimy się odkręcić kaloryfer”


Polski producent pościeli do łóżeczka i przewijaków. AlberoMio\nZdrowy sen Waszych dzieci\nto cel naszej codziennej pracy.\nKocyki Nature & Love\nW naszych produktach wykorzystujemy\ngłównie naturalne materiały.\nPoduszki i Kocyki Nature&Love\nKocyk dziecięcy dzianinowy 80×100 Lis\nKocyk dziecięcy dzianinowy 80×100 Słoń\nPolski producent pościeli do łóżeczka i przewijaków\nFirma Albero Mio to doświadczony polski producent pościeli do łóżeczek i przewijaków. Działamy na rynku od wielu lat, zdobywając przez ten czas szerokie grono zadowolonych, stałych Klientów. Nasze doskonałej jakości artykuły od dawna zapewniają najwyższy komfort snu, wypoczynku i zabawy najmłodszym dzieciom.\nSpecjalizujemy się w projektowaniu i produkcji praktycznej pościeli niemowlęcej. Oferujemy prześcieradła, poszewki oraz kołderki i poduszki dla maluchów. Produkty są dostępne w różnych wielkościach, wzorach i kolorach, co pozwala w łatwy i szybki sposób dopasować je do posiadanego łóżeczka, przewijaka, wózka albo kosza Mojżesza.\nPrzewijak Wachlarze niebieskie 412\n51,00 zł – 59,00 zł\nPrzewijak Tęcze biel 401\nPrzewijak Śpiąca Chmurka 407\nPrzewijak Hawaii E004\nW sprzedaży mamy też akcesoria niezbędne w każdym dziecięcym pokoiku: kocyki, otulacze, śpiworki, rożki, kokony, maty do przewijania czy pieluszki. Nasz asortyment uzupełniają funkcjonalne przewijaki, foteliki piankowe i organizery. Ponadto proponujemy przydatne moskitiery i baldachimy do powieszenia nad łóżeczkiem, ochraniacze na materacyki, poncza i okrycia kąpielowe. Regularnie powiększamy ofertę o nowe artykuły, kolekcje i modele. Sprzedawane produkty wyróżniają się subtelną kolorystyką oraz pięknymi, delikatnymi wzorami.\nWszystkie artykuły wytwarzamy z najwyższą starannością w Polsce z materiałów pierwszego gatunku. Stosujemy naturalne tkaniny, takie tak bawełna muślinowa albo satynowa, których wysoką jakość i bezpieczeństwo potwierdzają stosowne certyfikaty i atesty. Dzięki wykorzystaniu doskonałej klasy materiałów nasze artykuły wyróżniają się wyjątkową miękkością. Są przyjemne w dotyku, gładkie i odpowiednio delikatne dla wrażliwej skóry dziecka. Nie uczulają, a ponadto wykazują właściwości antygrzybiczne i antybakteryjne.\nJako sprawdzony, ceniony przez Klientów polski producent pościeli do łóżeczek i przewijaków zapewniamy bardzo atrakcyjne ceny oraz szybką dostawę zamówień. Służymy też fachową poradą w zakresie m.in. wyboru odpowiedniego produktu. Zapraszamy do przejrzenia naszego asortymentu i wyboru idealnych artykułów dla maluszka.


poleca 70% 4595 głosów\nWedług jednego z podań twórcą rodu ludzkiego jest Prometeusz. Ulepił on człowieka z gliny pomieszanej ze łzami, a duszę dał mu z ognia niebiańskiego, którego parę iskier ukradł z rydwanu słońca. Stworzony w ten sposób człowiek był słaby i bezbronny wobec potęgi przyrody, której nie rozumiał. Prometeusz, widząc to, ponownie zakradł się po ogień do niebiańskiego spichlerza, przyniósł go na ziemię i nauczył ludzi, jak się nim posługiwać. To bardzo nie spodobało się Dzeusowi. Kazał więc Hefajstosowi stworzyć kobietę cudnej urody, którą następnie każdy z bogów obdarzył jakąś szczególną właściwością. Nadano jej imię Pandora (z grec. pan = wszystko i doron = dar), gdyż była ona darem dla ludzi od wszystkich bogów.\nW posagu otrzymała szczelnie zamkniętą puszkę. tak wyposażoną Pandorę zaprowadził Hermes przed chatę Prometeusza, ale przewidując postęp, odprawił ją. Wówczas przyjął ją do swego domu jego brat i mimo ostrzeżeń Prometeusza otworzył tajemniczą puszkę. W ten sposób wydostały się na świat wszystkie smutki, troski i choroby, które odtąd trapią ludzkość. Prometeusz odpłacił bogom podstępem za podstęp. Zabił wołu i podzielił go na części. Jedną stanowiło mięso owinięte skórą, drugą kości okryte tłuszczem. Wybierając Dzeus trafił na gorszą część. Odtąd składano bogom w ofierze tylko tłuszcz i kości. Zdenerwowany bóg Olimpu zemścił się na Prometeuszu okrutnie: kazał go przykuć do skały za ręce i codziennie ptaki wyjadały mu wątrobe która odrastała.\nHefajstos, syn Zeusa i Hery, bóg ognia, mistrz sztuki kowalskiej i złotnej, został strącony przez ojca na ziemię i połamał sobie nogi. Przez dziewięć lat opiekowała się nim bogini Tetyda, a on zajmował się kowalstwem, wykonując różnego rodzaju piękne ozdoby i na Olimp nie chciał już wracać. Pewnego razu Bachus, bóg wina, nie mogąc nakłonić Hefajstosa do dobrowolnego powrotu, spoił go i nieprzytomnego zawiózł na Olimp. Bogowie ucieszyli się, zobaczywszy go, gdyż sądzili dotychczas, że zginął w odmętach oceanu. Zeus, chcąc mu wynagrodzić wyrządzoną wcześniej krzywdę, dał mu za żonę najpiękniejszą spośród bogiń, Afrodytę.\nHefajstos był przekonany, że piękna żona, jaką otrzymał, jest szyderstwem z jego kalectwa, toteż zaczął unikać towarzystwa innych bogów oraz przyjęć na Olimpie. Przeniósł się do wnętrza Etny (wulkanu), gdzie założył swoją kuźnię i pracował w niej w towarzystwie cyklopów. Nie zerwał jednak całkowicie stosunków z Bogami. Chętnie wykonywał dla nich broń, ozdoby i wykuwał pioruny dla Zeusa. Uczył również bogów obrabiania metali oraz wykonywania przedmiotów użytkowych i dzieł sztuki. był on najpracowitszym bogiem, a wszystko, co wykonywał, było nadzwyczajne i piękne.\nKról krety, Minos, zaangażował Dedala do budowy słynnego labiryntu dla swego syna, potwora Minotaura. Dedal, utalentowany rzeźbiarz i budowniczy, podziwiany za swój kunszt artystyczny oraz bardzo wiele pożytecznych wynalazków (siekiera, poziomica, świder), przybył tu z Aten po zabiciu swego ucznia, siostrzeńca. Gdy labirynt był już gotowy, król, nie chcąc utracić Dedala, nie wyraził zgody na jego powrót do kraju. Wówczas Dedal, tęskniąc bardzo za ojczyzną, wymyślił niezwykły sposób ucieczki. Sporządził z ptasich piór sklejonych woskiem olbrzymie skrzydła dla siebie i syna Ikara.\nPrzytwierdziwszy je sobie do ramion, wznieśli się obaj w powietrze i poszybowali w kierunku Sycylii. Wcześniej Dedal ostrzegł syna, by nie leciał zbyt wysoko, bo słońce roztopi wosk ani zbyt nisko, bo pióra nasiąkną wilgocią, ale Ikar, pod wrażeniem przeżyć, zapomniał o ojcowskiej przestrodze. Wzbił się wysoko w górę, słońce roztopiło wosk, pióra wypadły ze skrzydeł, Ikar runął na ziemię i zabił się na miejscu. Po długich poszukiwaniach ojciec odnalazł syna na wyspie, którą później nazwano Ikarią, a morze dookoła niej - Morzem Ikaryjskim.\nHerakles, heros, syn Zeusa i królowej Alkmeny, odznaczał się nadludzką siłą. Ojciec, pragnąc, aby jego sin stał się nieśmiertelny, przystawił go do piersi śpiącej Hery, ale ta odtrąciła cudze dziecko i odtąd prześladowała je. Gdy Herakles miał dziesięć miesięcy, zesłała na niego potworne węże, które on z łatwością udusił. Po latach obdarzyła go szaleństwem, w przypływie którego zabił żonę i dzieci, za co musiał zgodnie z wyrocznią zaciągnąć się na służbę u króla Euryteusa i wykonać u niego 12 niebezpiecznych prac; takich jak np: oczyszczenie stajni Augiasza, nie wymiatanej z odpadów przez trzydzieści lat, wytępienie roi ptaków żywiących się mięsem ludzkim czy uduszenie lwa.\nHerakles wykonał wszystkie bardzo trudne polecenia, które w efekcie uwalniały ludzi od grożących im niebezpieczeństw. Gdy postanowił ożenić się ponownie, sprzeciwili się temu bracia wybranej przez niego dziewczyny. Zabił wówczas jednego z nich, a za pokutę odbył trzyletnią służbę u królowej Omfalii, pracując przy krosnach w niewieścich szatach. Następnie Herakles ożenił się z królewną Dejanirą, którą później porwał centaur Nessos. Gdy Herakles zabił go z łuku, ten przed śmiercią ofiarował Dajenirze swą krew, jako środek zapewniający trwałą miłość męża.\nZazdrosna Dejanira wyprała w niej koszulę męża. Koszula przesiąkła jadem i paliła strasznie jego ciało, wżerając się w nie. Wówczas Dejanira powiesiła się z rozpaczy, a Herakles chciał się spalić na stosie, aby skrócić swoje męki, lecz z pomocą przybył mu Zeus i zabrał go na Olimp.\nTezeusz, syn króla Aten, pragnąc naśladować Heraklesa, zabił byka grasującego w okolicach, a następnie udał się na Kretę, aby tam pokonać potwora o byczej głowie, któremu corocznie musiano dostarczać na pożarcie siedem dziewcząt i siedmiu chłopców, wybieranych drogą losowania. Minotaur żył w gmachu zwanym labiryntem, w którym było bardzo dużo różnych pomieszczeń i ktokolwiek wszedł do niego, nie potrafił znaleźć drogi powrotnej.\nGdy Tezeusz miał wejść do labiryntu, aby zabić ukrytego tam smoka, zakochana w nim królewna Ariadna wręczyła mu kłębek nici i podpowiedziała, by przywiązał nić przy wejściu do gmachu i wchodząc w głąb, rozsnuwał kłębek. Po zabiciu Minotaura Tezeusz wyszedł z labiryntu tą samą drogą, nawijając nić z powrotem na kłębek.\nKról Tantalos przyjaźnił się z bogami i był często zapraszany przez nich na Olimp, gdzie wykradł im nektar i ambrozję dla swoich dworzan. Chcąc się przekonać, czy oni są naprawdę bogami, zaprosił ich do siebie na wytworną wieczerzę i podał między innymi potrawę, której goście nie tknęli, gdyż poznali, że była sporządzona z ciała jego syna Pelopsa.\nNiobe, córka Tantala, żona Amfiona, króla Teb, była bardzo dumna z tego, że miała czternaścioro dzieci. Twierdziła, że zasługuje na większą cześć niż Latona, która miała tylko dwoje dzieci: Apolla i Artemidę. Wówczas dzieci zabiły z łuku wszystkie jej pociechy.\nZrozpaczona Niobe opuściła Teby i powróciła do rodzinnego Sipylos, gdzie dniami i nocami opłakiwała ich stratę. A kiedy bogowie zamienili ją w kamień, nawet wtedy nie przestała płakać i z kamienia płynęła struga łez.\nOrfeusz, król-śpiewak tracji, syn muzy Kaliope, grający cudnie na lutni, przestał grać i śpiewać, chodził po łąkach, gajach i wołał "Eurydyko! Eurydyko!". Wreszcie postanowił pójść za nią do Hadesu. Charon przewiózł go za darmo na drugi brzeg Styksu. Orfeusz tak wzruszył wszystkich swoim śpiewem, że oddano mu z powrotem jego żonę. Polecono Hermesowi, aby wyprowadził ją ponownie na świat, zakazując Orfeuszowi oglądać się za siebie. Ten jednak nie wytrzymał i odwrócił się, by spojrzeć na żonę. W tym momencie utracił ją na zawsze.\nSyzyf, król Koryntu, był lubiany przez bogów, którzy zapraszali go na uczty olimpijskie, zezwalając mu na popijanie ambrozji, odświeżającej jego ciało. Lubił on plotki, które mu bogowie zazwyczaj wybaczali, ale gdy pewnego razu zdradził ważny sekret Zeusa, ten rozgniewał się na niego i posłał do niego boga śmierci Tanatosa, aby go zabrał ze świata. Syzyf uwięził Tanatosa, co spowodowało, że śmierć straciła władzę nad wszystkimi ludźmi. Przestali oni umierać. Wówczas Bogowie wysłali Aresa, aby uwolnił Tanatosa i Syzyf musiał ujrzeć, ale przed śmiercią zakazał swej małżonce pogrzebania jego zwłok. Dusza jego nie mogła więc wejść do krainy cieniów, lecz błąkała się po świecie, narzekając na "niedobrą" żonę. Wówczas Pluton, nieświadom podstępu, pozwolił mu wrócić na trzy dni na ziemię, aby mógł ukarać niewiastę.\nSyzyf poszedł, ale po trzech dniach do Hadesu nie wrócił. Bogowie o nim zapomnieli, a on żył cicho, starając się nie zwracać na siebie ich uwagi. Dopiero po wielu latach Tanatos przypomniał sobie o uciekinierze i zabrał go do podziemi. W Hadesie wymierzono Syzyfowi ciężką karę za wszystkie jego grzechy. Został skazany na wieczne wtaczanie na wysoką górę ciężkiego głazu, który przy samym szczycie znów spadał w dół. Syzyf musiał zaczynać pracę wciąż na nowo i bez skutku. Bezowocna jego praca trwała całe wieki.\nAchilles był synem księcia Peleusa i bogini morskiej Tetydy. W dzieciństwie matka, chcąc zapewnić mu nieśmiertelność, kąpała go w świętej rzece bogów, źródle uodparniającym na wszelkie strzały i skaleczenia. Zanurzając syna w wodzie, trzymała go za piętę, która została jedynym słabym punktem jego ciała. Gdy Yetyda dowiedziała się, że wróżbici zapowiedzieli, iż bez niego Troja nie zostanie zdobyta, ukryła swego syna na dworze Likomedesa wśród córek królewskich. Wówczas Agamennon posłał tam Odyseusza, który przebrał się za wędrownego kupca, roznoszącego po dworach różne śliczności. Gdy założył kram na dworze Likomedesa, królewny patrzyły z zachwytem na piękne kosztowności, z wyjątkiem jednej z nich, która stała na uboczu. tej Odyseusz pokazał wówczas piękny miecz, a kiedy jej oczy zalśniły z zachwytu, wzniósł okrzyk: "Tyś Achilles" i usłyszał odpowiedź: "Jam jest". Achilles poszedł Odyseuszem na wojnę. Był nieczuły na zmęczenie i rany. Trojanie bali się go bardzo.\nUnikał go nawet najsłynniejszy ich wojownik Hektor. Gdy w dziesiątym roku wojny trojańskiej Agamemnon zabrał Achillesowi brankę Bryzeidę, obrażony syn Peleusa i Tetydy wycofał się z walki. Na próżno Agamemnon szukał z nim zgody. Po pewnym czasie Patrokles, przyjaciel Achillesa, ruszył do walki w jego zbroi i zginął z rąk Hektora. Wówczas Achilles, opłakawszy jego śmierć, otrzymał od matki Tetydy wykutą przez Hefajstosa nawą zbroję i ruszył do boju.\nWalczył bardzo dzielnie, obalając całe szeregi nieprzyjaciół i zadał śmiertelny cios Hektorowi, którego ciało kazał później przywiązać do rydwanu i wlókł przez pola. Stary Priam przybył do Achillesa z okupem po zwłoki swego syna, padł na kolana i ucałował jego ręce, świeżo obmyte z krwi Hektora. Achilles wzruszył się, podniósł starca z ziemi i zwrócił mu umyte, namaszczone ciało zabitego. W niedługim czasie Achilles padł, ugodzony śmiertelnie w piętę strzałą Parysa, a jego zbroję przyznano Odyseuszowi\nKrólowi Teb, Lajosowi z rodu Labdakidów, wyrocznia przepowiedziała, że zginie z ręki syna. Toteż gdy po kilku latach żona jego, Jokasta, siostra Kreona, urodziła mu syna, ojciec kazał przekłuć mu pięty żelaznymi kolcami i porzucić w górach. Dziecko dostało się do rąk pasterza, a ten oddał je bezdzietnemu władcy Koryntu, Polibosowi. nazwano chłopca Edypem. Gdy dorósł i dowiedział się, że jest podrzutkiem, poszedł sprawdzić przepowiednię do wyroczni, a ta oznajmiła mu, że zabije on swojego ojca i ożeni się z własną matką. Edyp, sądząc, że przepowiednia odnosi się do króla i królowej Koryntu, postanowił opuścić ich dom.\nW drodze w wyniku sprzeczki zabił przygodnego rycerza, nie wiedząc, że był to Lajos, jego ojciec. Następnie Edyp doszedł do Teb. Tam srożył się smok Sfinks, straszny potwór o ciele lwa, twarzy i piersi kobiecej i skrzydłach ptaka. Porywał on ludzi i rzucał w przepaść, oznajmiwszy, że nie przestanie tego czynić, dopóki ktoś nie rozwiąże jego zagadki. Brzmiała ona: "Co to za zwierzę, obdarzone głosem, które z rana chodzi na czworakach, w południe - na dwóch nogach, a wieczorem - na trzech?" Edyp rozwiązał zagadkę; chodziło o człowieka, który w dzieciństwie chodzi na czworakach, później - na dwóch nogach, a na starość podpiera się laską. Usłyszawszy to, Sfinks rzucił się w przepaść, a Edyp otrzymał w nagrodę królestwo i rękę Jokasty, nie wiedząc, że jest ona jego matką. Mieli oboje dwóch synów: Eteoklesa i Polinejklesa oraz dwie córki: Antygonę i Ismenę. Gdy po latach Teby zaczęły nawiedzać klęski, wezwano wieszcza Terezjasza, który wyjaśnił przyczynę nieszczęść: król Teb jest ojcobójcą i grzeszy kazirodztwem. Wówczas z rozpaczy Jakosta powiesiła się, a Edyp wykuł sobie oczy.\nRządy w Tebach objęli jego synowie - Eteokles i Polinejkles. Mieli oni co roku wymieniać się na tronie. Eteokles jednak nie dotrzymał słowa i wygnał brata z kraju. Wówczas Polinejkles znalazł schronienie u króla Adrastosa a Argos, poślubił jego córkę i namówił teścia do zbrodniczej wyprawy. W czasie bitwy o Teby Eteokles i Polinejkles zginęli w bratobójczej walce. Kreon, brat Jakasty, został ponownie królem Teb i wydał zakaz pochowania zwłok zdrajcy Polinejklesa. Antygona nie posłuchała rozkazu. Za karę została żywcem zamurowana w pieczarze skalnej.\n64% Mity greckie - streszczenia.\n81% Parę mitów Parandowskiego - streszczenia.\n83% Bohater literatury antycznej a odrodzeniowa koncepcja celu i sensu życia człowieka.\n83% Teatr Grecji\nMity Streszczenia najważniejszych mitów Mit o Prometeuszu Mit o Prometeuszu streszczenie Mit o Prometeuszu krótkie streszczenie Streszczenie Krótkie streszczenie Mity greckie streszczenie Prometeusz


Howard Schultz przestanie być CEO Starbucksa\nTo koniec czy początek ery Howarda Schultza? Dotychczasowy CEO kawiarnianego potentata zamierza skoncentrować się na rozwoju innych rozwiązań i formatu Starbucks Reserve, pozostając przewodniczącym zarządu firmy.\nNa stanowisku CEO zastąpi go Kevin Johnson. Zmiany mają wejść w życie już 3 kwietnia 2017 roku. Kevin Johnson, dotychczasowy prezes (president) i dyrektor operacyjny oraz siedmioletni członek zarządu Starbucks, poszerzy swoje obowiązki, przejmując rolę chief executive oficer (dyrektora generalnego lub zarządzającego) w firmie. Zmiana prezesa nie powoduje jednak, że Howard Schultz całkowicie wycofuje się z biznesu. Aktualny CEO Starbucks od kwietnia 2017 roku będzie sprawował funkcję tzw. executive chairman, pozostając przewodniczącym zarządu. Na stanowisku prezesa wykonawczego, skupi się na rozwoju formatów ultra-premium sieci i wprowadzaniu innowacji. Jednak jego głównym zadaniem będzie dynamiczna rozbudowa konceptu Starbucks Reserve, a także działalność społeczna firmy.\nStarbucks Reserve to koncept wyróżniający się szerszą ofertą sposobów parzenia kawy, w tym oferujący kawę parzoną innowacyjną i unikalną dla Starbucks metodą Clover. Kawiarnie Starbucks Reserve oferują, poza standardowym wyborem mieszanek, również unikalne rodzaje kawy ze specjalnej kolekcji Starbucks Reserve, dostępne jedynie w limitowanych edycjach, w wybranych miejscach na świecie. W Polsce funkcjonują dwie kawiarnie w formacie Reserve, w Warszawie i we Wrocławiu. Łącznie starbucksów jest obecnie 51, ale do końca roku szykuje się jeszcze kilka otwarć.


Izrael zarzuca Polsce „niszczenie pamięci o Holokauście” | AUTONOM.PL | autonomiczni nacjonaliści nowoczesny nacjonalizm AN\nIzrael zarzuca Polsce „niszczenie pamięci o Holokauście”\ndodano dnia: 2021-08-13\nIzraelski minister spraw zagranicznych Jair Lapid zarzucił naszemu państwu, że „niszczy pamięć o Holokauście i jego ofiarach”. W ten sposób szef syjonistycznej dyplomacji odniósł się do przyjętej w czerwcu nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestia ta ma być zresztą podnoszona w ramach kontaktów dyplomatycznych między Izraelem i Stanami Zjednoczonymi.\nZmiany w Kodeksie postępowania administracyjnego są od końca czerwca przedmiotem polsko-izraelskiego sporu. Przewidują one, że nie będzie możliwe kwestionowanie decyzji administracyjnych 30 lat po ich wydaniu. Zdaniem Izraela i środowisk żydowskich w ten sposób zablokowana zostanie możliwość domagania się od Polski odszkodowań za majątek, który Żydzi mieli stracić podczas II wojny światowej.\nJednym z głównych krytyków zmian w polskim prawie jest szef izraelskiej dyplomacji, znany z wielu krytycznych wypowiedzi dotyczących naszego kraju. Lapid tym razem twierdzi, że nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego „niszczy pamięć o Holokauście i jego ofiarach”. Polskie ustawodawstwo według syjonistycznego ministra spraw zagranicznych ma wręcz „ocierać się o negowanie Holokaustu”.\nLapid podkreślił, że w tej sprawie „trwają intensywne rozmowy z administracją amerykańską”. Mają one dotyczyć sposobów odpowiedzi na zmiany w polskim Kodeksie postępowania administracyjnego. Przy tej okazji dyplomata przywołał oświadczenie Departamentu Stanu USA, w którym można przeczytać krytykę „przepisów poważnie ograniczających proces uzyskiwania przez ocalałych z Holokaustu i ich rodzin, a także innych żydowskich i nieżydowskich właścicieli mienia, odszkodowania za mienie niesłusznie skonfiskowane w czasach komunizmu w Polsce”.\nNa stanowisko szefa syjonistyczne dyplomacji zareagował polski wiceminister spraw zagranicznych. Paweł Jabłoński wyraził oburzenie słowami Lapida o „negowaniu Holokaustu” przez nowe polskie prawo, a także odrzucił wszelkie tego typu sugestie. Według wiceszefa polskiej dyplomacji, w izraelskim dyskursie publicznym ma miejsce „instrumentalne wykorzystywanie tragedii milionów Żydów podczas II wojny światowej”.\nNa podstawie: timesofisrael.com, dziennik.pl.\nSzewach Weiss domaga się odszkodowań od Polski\nTagi: dyplomacja, holocaust, izrael, Polska, stany zjednoczone, żydowskie roszczenia\nPoprzedni postPolicja w Lubinie miała torturować demonstrantów Następny postDzieci od 4. roku życia mogą zmieniać "tożsamość płciową"


Bluzki i tuniki damskie ze sklepu Fanaberia.com, z chokerem - Kolekcja wiosna 2020 - Sklep Super Express\nEleganckie bluzki i tuniki pięknie wyglądają w zestawieniu z klasycznymi spodniami lub spódnicami, dzięki czemu w takim zestawie zawsze będziesz wyglądać szykownie. Taki strój będzie idealny do pracy, na spotkania, ale także w mniej formalnych okolicznościach, szczególnie jeśli wybierzesz bluzki i koszule w nietypowych kolorach albo ciekawych wzorach. Bluzki i tuniki damskie ze sklepu Fanaberia.com, z chokerem za 0.00 zł? U nas aż 0 w kategorii Bluzki i tuniki damskie już od 0.00 zł!\nDuża różnorodność kolekcji, bogata gama wzorów i kolorów, nadruki, naszywki i inne ozdobniki sprawiają, że oprócz klasycznych koszul i bluzek można znaleźć w tej kategorii całkiem oryginalne i nietypowe propozycje. Z ich pomocą bez trudu wyrazisz swoją osobowość i podkreślisz swoją urodę. Sprawdź jakie bluzki i tuniki damskie możesz znaleźć w aktualnej kolekcji. Zobacz Bluzki i tuniki damskie ze sklepu Fanaberia.com, z chokerem i odkryj najlepsze Bluzki i tuniki damskie już od 0.00 zł do Twoich stylizacji!\nBluzki i tuniki damskie ze sklepu Fanaberia.com, z chokerem - Kolekcja wiosna 2020


Kolor czarny i kolor złoty – połączenie barokowe na każdy dzień - Najmodniejsze ubrania - zeroclothingco.com\nSukienki w odcieniu czarno-złotym w barokowym stylu to naprawdę doskonałe rozwiązanie na sylwestra, karnawał czy po prostu weekendową imprezkę. Są one bardzo eleganckie, a zdobienia często wykonane są z połyskujących cekinów. Sklepy posiadają w swej ofercie zróżnicowane długości sukienek. Sukienki h&m najczęściej są dosyć krótkie, ich długość naprawdę rzadko sięga kolan. Tak więc jeśli mamy chęć zaopatrzyć się w coś dłuższego będziemy zmuszeni kupić taką rzecz gdzieś indziej. W takim wypadku dobrym rozwiązaniem może być sklep, który zajmuje się tylko sprzedażą długich sukien. Długie sukienki najczęściej wykonane są już ze znacznie lepszych materiałów i nadają się na specjalne wyjścia. Ich wygląd bowiem jest znacznie bardziej balowy niż wygląd sukienek krótkich.


‘Ver-’ odmiana - Holenderski online\nMój holenderskion 25 lipca 2016 10 września 2019 Leave a Comment on ‘Ver-’ odmiana\nOdmiana czasowników niderlandzkich rozpoczynających się na ‘ver’ początkowo wydaje się trudna, ponieważ jest inna, jednak później okazuje się prostą sprawą. Oprócz ‘ver-’ istnieje jeszcze kilka innych, podobnych rodzynek, o których dowiecie się za chwilę. Zachęcamy do komentowania postu ‘Ver-’ odmiana, po to aby wszelkie wątpliwości mogły zostać odrazu rozwiane. Ponadto czekamy na kolejne maile na temat tego, o czym chcecie czytać!\nCzasowniki ‘ver-’ w czasie przeszłym\nJedyną rzeczą, którą należy zapamiętać jest to, że na początku każdego takiego czasownika w czasie przeszłym dokonanym nie stosujemy przedrostka ‘ge-’. Czasowniki ‘ver-’ występują zatem bez ‘ge-‚. Reszta danego słowa odmienia się już standardowo. Przynajmniej te regularne przypadki. Warto zerknąć też do posta Tworzenie czasu przeszłego, aby przypomnieć sobie podstawowe zasady związane z tym tematem. A teraz kilka przykładów czasowników ‚ver-‚:\nOdmiana czasownika ‚ver-‚, oto gramatyka holenderska:\nverbouwen – przebudowywać\nczas niedokonany → czas dokonany\nik verbouwde → ik heb verbouwd (geverbouwd → błąd!)\nprzebudowywałam → przebudowałam\nverhuizen – przeprowadzać się\nik verhuisde → ik heb verhuisd\nprzeprowadzałam się –. przeprowadziłam się\nuwaga: w odmianie ‚z’ zamienia się zawsze na ‚s’\nvernieuwen – odnawiać\nik vernieuwde → ik heb vernieuwd\nodnawiałam – odnowiłam\nvermageren – schudnąć\nik vermagerde → ik heb vermagerd\nchudłam → schudłam\nvernederlandsen – ‘zniderlanszczyć się’\nik vernederlandste → ik heb vernederlandst\nrobiłam się bardziej holenderska → zrobiłam się bardziej holenderska\nverzetten – przesuwać/przestawiać\nik verzette → ik heb verzet\nprzesuwałam → przesunęłam\nverplaatsen – przemieszczać (się), zmieniać miejsce, przesuwać\nik verplaatste → ik heb verplaatst\nTutaj zasada identyczna z zasadą odmiany czasowników regularnych. Niektóre osoby próbują czasem pokusić się o ‘rozdzielanie’ tych czasowników, biorąc je za tzw. ‘rozdzielnie-złożone’, ale na szczęście zdarza się to stosunkowo rzadko. Zapamiętajcie, ‘ver-’ się ‘nie odkleja’! ‘Ver-’ odmiana w czasie teraźniejszym:\nOto język niderlandzki 🙂\nverbouwen → hij verbouwt → on przebudowuje\nverhuizen → hij verhuist → on się przeprowadza\nvernieuwen → hij vernieuwt → on odnawia\nvermageren → hij vermagert → on chudnie\nvernderlnadsen → hij vernederlandst –> on ‚robi się bardziej holenderski’\nverzetten – przesuwać, przestawiać\nverzetten → hij verzet een wijzer –> przesuwa wskazówkę\nverplaatsen – przemieszczać (się), zmieniać miejsce\nverplaatsen → hij verplaatst een pion –> przesuwa pionek\nPozostałe czasowniki bez ‘ge-’\nMożna by się pokusić o nazwanie czasowników ‘ver-’ czasownikami ‘zmiany’. Jednak jak wiadomo w języku holenderskim istnieje w zasadzie cała grupa, które nie otrzymują ‚ge-‚ w czasie przeszłym dokonanym, a dotyczą one różnych sytuacji, nie tylko ‘zmian’ i rozpoczynają się następującymi przedrostkami: ‚be-‚, ‚er-‚, ‚ver-‚, ‚ont-‚, ‚her-‚, ‚ge-‚. Na sam koniec zatem kilka przykładów z tej grupy.\nbeëindigen – kończyć\nhij beëindigt de werkzaamheden – on kończy pracę\nhij beëindigde – on kończył..\nhij heeft beëindigd – on zakończył..\nerkennen – uznawać\nhij erkent hem – on go uznaje\nhij erkende – on uznawał go\nhij heeft hem erkend – on go uznał\nergeren – irytować kogoś\nhij ergert hem – on irytuje go\nhij ergerde hem – on irytował go\nhij heeft hem geërgerd – on go zirytował\nontslaan – zwolnić kogoś, czasownik nieregularny (!)\nhij ontslaat hem – on go zwalnia\nhij ontsloeg hem – on go zwalniał\nhij heeft hem ontslagen – on go zwolnił\nherdenken – upamiętniać, czasownik nieregularny (!)\nhij herdenkt – on upamiętnia\nhij herdacht – on upamiętniał\nhij heeft herdacht – on upamiętnił\ngebeuren – dziać się\nhet gebeurt hier – to dzieje się tutaj\nhet gebeurde hier – to działo się tutaj\nhet is hier gebeurd – to stało się tutaj\nCzasowniki holenderskie, z którymi niejednokrotnie się zmagacie – wymagają za pewne więcej uwagi. Jesteśmy przekonani jednak, że nie taki wilk straszny jak go malują. Zapraszamy do polubienia naszego facebooka, na którym znajdziecie jeszcze więcej ciekawych informacji.\nWymowa podwójnej samogłoski ‚ee’\nPodane przykłady odsłuchujemy na https://www.acapela-group.com/ ” i „ de meneer – pan veertig – zapis liczby 40 de keer – raz veel – dużo…\nTymczasowa blokada portalu z testami on-line –> przepraszamy\n0 thoughts on “‘Ver-’ odmiana”\n8 czerwca 2018 o 06:41\nWiedze trzeba umiec przekazywac, Wy to potraficie. Dziekuje.


Rolety zewnetrzne Bydgoszcz, Żaluzje Bydgoszcz - MAR BUD\nRolety zewnetrzne Bydgoszcz, Żaluzje Bydgoszcz - MAR BUD\nFirma MAR-BUD działa w branży systemów osłonowych, posiadając najszerszy wybór dostępnych na rynku produktów. Dzięki współpracy z wieloma producentami jesteśmy w stanie zaoferować Państwu kompleksową ofertę zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych systemów osłonowych(rolety zewnętrzne, moskitiery, markizy, żaluzje itp.). Proponowane przez nas produkty spełniają funkcje ochronne oraz dekoracyjne. Nasza firma zajmuję się techniką osłonową od 2006 roku. wysokie kwalifikacje naszych pracowników, rzetelność i doświadczenie w wykonywanych pracach zyskały nam wielu zadowolonych klientów.Specjalizujemy się w kompleksowej instalacji rolet zewnętrznych wraz z systemami centralnego sterowania. Świadczymy usługi doradcze, dzięki którym można przygotować budynek do montażu rolet już na etapie projektowania.Dojazd, projekt, pomiar - gratisOferujemy profesjonalny montaż i atrakcyjne ceny!\nTytuł: Rolety zewnetrzne Bydgoszcz, Żaluzje Bydgoszcz - MAR BUD\nUlica: Spółdzielcza 4\nmoskitiery, rolety zewnętrzne Bydgoszcz, rolety materiałowe, markizy tarasowe, , bramy garażowe, rolety antywłamaniowe, rolety Bydgoszcz, żaluzje\nPodlinkuj stronę www.bydgoszczrolety.pl:\n20 50 1 86\nChcesz, aby w wyjątkowy oraz unikalny sposób zapełnić osobistą powierzchnię w domu? Zastanawiasz się jak wypełnić pustkę we własnym największym lokalu? Chyba właśnie nadchodzi chwila, aby założyć wreszcie u sie ...\nOd kilku lat specjalizuje się w profesjonalnym projektowaniem wnętrz. Niezależnie od sposobności wkładu finansowego kontrahentów, każdemu wnętrzu poświęcam dużo czasu i tworzę indywidualną kreację. Nawet przy s ...\ntlumaczenia (20), Inowrocław (10), mieszkania do wynajęcia (11), doradztwo (16), wentylacja (10), wynajem (15), Oleśnica (10), Łódź (25), apartamenty (12), kursy (13), sprzedaż domów (10), nieruchomości toruń (35), nieruchomości (13), mieszkania toruń (20), uslugi (11), toruniu (24), angielski (10), tlumacz (13), tłumacz (15), kredyty (15)


Syria w rozkroku | Polityka Globalna: polityka, bezpieczeństwo, gospodarka i stosunki międzynarodowe w ujęciu globalnym.\n09/05/2009 26/01/2013 / Piotr Wołejko\nBliskowschodnia układanka, choć w nieustannym ruchu, jest dość ustabilizowana. Izrael, jednoznacznie wspierany przez Stany Zjednoczone, Jordania i Egipt jako proamerykańskie świeckie reżimy arabskie oraz Syria i Iran jako kraje mniej lub bardziej otwarcie wrogie Ameryce. Jeśli dodamy do tego rozdzierany walkami wewnętrznymi Liban, potężnego gracza w postaci Arabii Saudyjskiej i pomniejsze emiraty i państewka Zatoki, w dużej mierze zaniepokojone poczynaniami Teheranu.\nWkrótce układ sił może zmienić się w sposób diametralny, jeśli nastąpi swoiste odwrócenie sojuszy i Damaszek porzuci Iran, zajmując bardziej pragmatyczne stanowisko. Wróble w regionie ćwierkają, że Syria próbuje zmienić kierunek polityki, co mogą potwierdzać wydarzenia ostatnich tygodni. Przede wszystkim wizyta syryjskiego premiera wraz z ministrami gospodarki, finansów i spraw wewnętrznych w Bagdadzie. Syria chce odnowić stosunki z Irakiem, licząc przede wszystkim na korzyści gospodarcze. Historia sporów i korzystnej dla obu stron współpracy ekonomicznej jest bogata, obie strony pragną nawiązać zwłaszcza do tej ostatniej.\nCo więcej, Syria posiada istotne wpływy wśród irackich plemion, w większości sunnickich, odpowiedzialnych za tzw. przebudzenie. Syryjczycy pośrednio przyczyniają się do uspokojenia sytuacji nad Eufratem i Tygrysem, przechodząc ewolucję od wspierania bojówkarzy walczących z Amerykanami do zrozumienia, że stanowią oni także zagrożenie wewnętrzne dla Damaszku. Syria stoi na stanowisku, że należy zachować jedność kraju i obawia się pozostawienia sunnitów bez opieki i bez ropy naftowej. Tym samym przyjmuje niejako stanowisko Arabii Saudyjskiej, przeciwstawiającej się wzrostowi wpływów szyickiego Iranu w Bagdadzie.\nSojusz Damaszku z Teheranem to zagrywka wyłącznie taktyczna, wymuszona przez sytuację międzynarodową. Pozostawieni sami sobie – wobec dezercji Jordanii i Egiptu do obozu amerykańskiego – Syryjczycy, musieli poszukać sobie przyjaciela. We dwójkę zawsze raźniej. Jedynym krajem, na który mogli liczyć, był szyicki Iran. Ajatollahowie zyskali wsparcie Syrii już podczas wojny z Irakiem, ale wtedy decydująca okazała się niechęć odłamów Partii Baas, rządzącej zarówno w Syrii, jak i w Iraku. Oba kraje połączyła także kwestia palestyńska, choć Iran zdaje się ją wykorzystywać czysto koniunkturalnie, starając się podbudować swój wizerunek w świecie islamu.\nWspółpraca Iranu z Syrią trwała przez następne lata i trwa do dziś. Polem walki stał się Liban, gdzie silną pozycję zdobywa wspierany przez Teheran (za pośrednictwem oraz we współpracy z Syrią) Hezbollah, jest nim także Strefa Gazy, rządzona obecnie przez Hamas. Obie organizacje uznawane są powszechnie za terrorystyczne, odpowiadają za śmierć wielu cywili, polityków oraz żołnierzy (głównie izraelskich). W Damaszku znalazł schronienie lider palestyńskiego Hamasu Chaled Meszal.\nPojawiły się jednak informacje, jakoby Syria nakazała Meszalowi i pozostałym przywódcom Hamasu złagodzenie antyizraelskiej retoryki. Co więcej, Damaszek może zechcieć pozbyć się Meszala i jego ludzi z kraju – mówi się, że kierownictwo Hamasu na uchodźstwie będzie zmuszone przenieść do stolicy Sudanu, Chartumu. Prezydent Bashar al-Asad chce przekierować kraj na tory bardziej pragmatycznej polityki zagranicznej i, najpewniej, dogadać się z Izraelem.\nKrokiem w tym kierunku może być mianowanie nowego ambasadora w Jordanii, którym został zaufany człowiek prezydenta Asada. To Jordania, wraz z Egiptem, ma stać się pośrednikiem w negocjacjach z Tel Awiwem (Jerozolimą). Postawienie na kanał arabski jest jednocześnie policzkiem dla Turcji, pośredniczącej dotychczas toczącym się rozmowom. Turcja, która także przeorientowuje swoją politykę w kierunku wschodnim (zyskując prestiżowe rotacyjne miejsce w Radzie Bezpieczeństwa ONZ), zamierzała stać się bliskowschodnim rozgrywającym. Podczas inwazji Izraela na Gazę Ankara przyjęła zdecydowanie antyizraelskie stanowisko, brzmiąc czasem ostrzej od pohukiwań napływających z Teheranu. Zmiana pośrednika przez Syrię może poważnie utrudnić Turcji odegranie większej roli w regionie.\nW grę włączyły się także Stany Zjednoczone, które – za pośrednictwem specjalnych wysłanników – sondują zamiary Damaszku i konsultują sytuację z innymi partnerami w regionie, głównie Rijadem. Arabia Saudyjska, poważnie zaniepokojona wzmacniającą się pozycją Iranu, jest gotowa zrobić wiele, aby powstrzymać ajatollahów. Rozerwanie przymierza syryjsko-irańskiego byłoby w tej sytuacji wielkim osiągnięciem. Jordania, Egipt i Arabia Saudyjska mogą jednak wywierać presję głównie na Damaszek, gdyż nie mają większego wpływu na decyzje administracji amerykańskiej.\nPrezydent Barack Obama wysyła zaś sprzeczne sygnały. Z jednej strony, już po raz drugi w ostatnich miesiącach, wysyła do Damaszku swoich przedstawicieli; z drugiej przedłuża obowiązywanie wymierzonych w Syrię sankcji, wprowadzonych przez Georga W. Busha. Argumentacja stojąca za tą decyzją jest jednoznaczna. Zdaniem Obamy Syria nadal wspiera terroryzm, realizuje program produkcji broni masowego rażenia, a także stara się podważyć działania stabilizacyjne wojsk amerykańskich w Iraku. Zabrzmiało to trochę po bushowsku.\nJak widać, Amerykanie zamierzają z Syrią rozmawiać z pozycji siły, bez wykonania wstępnego gestu dobrej woli. Zdjęcie sankcji to dobra marchewka w trakcie rozmów, myślą zapewne w Waszyngtonie. Jeśli intencje Asada są szczere, a więc chce on porozumienia z Izraelem i transformacji z lokalnego watażki w poważanego i wpływowego w regionie pragmatyka, będziemy świadkami kolejnych okrężnych gestów (jak wizyta delegacji syryjskiej w Iraku), a informacje o rozmowach z Izraelem via Jordania zagoszczą na stałe w głównych mediach zglobalizowanego świata.\nPerspektywa porozumienia syryjsko-izraelskiego jest oczywiście mglista i trudno będzie doprowadzić do porozumienia. Po pierwsze, Syria naprawdę musi chcieć pokoju – w co można powątpiewać, patrząc na dotychczasowe próby porozumienia; po drugie, do tanga trzeba dwojga – Izrael musi być chętny do konstruktywnych rozmów. Oba kraje były bliskie sukcesu prawie dekadę temu, ale Izrael w ostatniej chwili wycofał się z rozmów.\nZwiększona aktywność amerykańskich dyplomatów w regionie oznacza, że uważnie sondują oni sytuację i coś się święci. Jeśli intencje Syrii są szczere, Waszyngton musi zdecydowanie naciskać na Izrael, aby ten podszedł do sprawy poważnie. Czas, aby relacje amerykańsko-izraelskie wróciły do właściwego stanu, tzn. Ameryka sugeruje, Izrael wykonuje; dotychczas było na odwrót.\nSamo porozumienie syryjsko-izraelskie rozbija się o jedną, kluczową dla obu państw, kwestię – Wzgórza Golan. Anektowane przez Izrael, czego nie uznała społeczność międzynarodowa, w roku1981 (choć zajęte już podczas wojny sześciodniowej w 1967 roku). Argument strategiczny jest taki, że ze Wzgórz można rakietami ostrzeliwać całe terytorium Izraela, więc teren ten nie może powrócić pod nieprzyjazną jurysdykcję. Nie jest to jednak w tej chwili kwestia życia i śmierci, gdyż technologie rakietowe, w których posiadaniu jest Syria, pozwala na ostrzał z odległości setek kilometrów; po drugie, Izrael posiada dość skuteczne systemy antyrakietowe (Patriot, Arrow); po trzecie, przewaga militarna Izraela jest tak ogromna, że ponowne zajęcie Wzgórz Golan nie byłoby żadnym problemem.\nArgumentacja militarna ustępuje miejsca kwestiom bardziej, zdawałoby się, przyziemnym. O ile osadników żydowskich można ze Wzgórz przesiedlić, to problem dostępu do wody jest strasznie skomplikowany. Oba państwa cierpią na deficyt wody pitnej, a na południowym wschodzie Wzgórz znajduje się Morze Galilejskie. Izrael będzie walczył o każdą kroplę wody znajdującą się w tym zbiorniku.\nWarto przyglądać się uważnie rozwojowi wydarzeń w regionie i monitorować kolejne posunięcia Syrii i Stanów Zjednoczonych. Damaszek znajduje się obecnie w rozkroku, nie wiedząc czy nadal stawiać na Iran, czy przyjąć bardziej pragmatyczne i neutralne stanowisko. Wolta Syrii jest bardzo nie na rękę Teheranowi, stąd niedawna wizyta prezydenta Ahmadineżada u swojego odpowiednika Bashara al-Asada. Panowie wspólnie wsparli „palestyński ruch oporu” i starali się prezentować jednolite stanowisko.\nCzy ostatnie wydarzenia to trwałe pęknięcia czy tylko niewyraźne rysy na wzajemnych stosunkach? Jestem przekonany, że nie dowiemy się tego wkrótce.\nTematy Baszar al-Assad, Bliski Wschód, pokój, polityka zagraniczna\nPaństwa: Iran, Izrael, Syria, USA\nSyria i Izrael: nowe otwarcie