Lipiec, 2009 | Blog Jana Waliszewskiego\nRozpoczynamy Rok Grunwaldzki!\nOpublikowano 15 lipca 2009 Autor: Jan Waliszewski\n15 lipca 1410 roku połączone siły polskie i litewskie odniosły największe zwycięstwo militarne w historii Polski, pokonując pod Grunwaldem wojska Zakonu Krzyżackiego wraz z gośćmi Zakonu z Europy Zachodniej. Grunwaldzkie zwycięstwo na długi czas zahamowało niemiecki marsz na wschód i stało się ważnym elementem tożsamości historycznej Polaków. Pamięć o bitwie przez wieki budowała polskie poczucie narodowej dumy i mówiąc po sienkiewiczowsku, stanowiła „pokrzepienie serc” w latach rozbiorów. Bogurodzica, śpiewana przez rycerstwo polskie ruszające do bitwy grunwaldzkiej, stała się trwałym symbolem przywiązania Polski do świata chrześcijańskiej Europy.\nZa rok mija okrągła rocznica 600-lecia bitwy grunwaldzkiej. Warto przypomnieć, że poprzednia 500-setna rocznica przypadająca w roku 1910 stała się ważnym wydarzeniem w życiu Polaków żyjących pod zaborami i w istotny sposób przyczyniła się do wzmocnienia wspólnoty narodowej. Wyrazem tych dążeń odbudowy poczucia narodowego stało się odsłonięcie Pomnika Grunwaldzkiego w Krakowie, które odbiło się echem we wszystkich trzech zaborach. Nie przeceniając nadmiernie tego faktu, 500 rocznica grunwaldzkiego zwycięstwa wzmocniła gotowość Polaków do odbudowy własnego niepodległego państwa, co nastąpiło w 1918 roku.\nDzisiaj po raz kolejny trzeba nam, Polakom, obejrzeć się wstecz i ponownie dostrzec inspiracje płynące z tamtego wydarzenia. W tamtym dniu, 15 lipca 1410 roku Polacy stanęli na polu bitwy wierni Bogu i Ojczyźnie, a dzięki determinacji i woli zwycięstwa dzień ten przeszedł od kanonu najważniejszych wydarzeń w historii Polski. W kolejnych wiekach Polacy wielokrotnie zmagali się z niemieckimi dążeniami do podporządkowania Polski swojej dominacji, jednak wspomnienie tamtego dnia grunwaldzkiego zwycięstwa przypominało, że stać nas na skuteczną obronę naszego bytu państwowego.\nDzisiaj, w dobie procesów zachodzących w Europie, pamięć o Grunwaldzie znowu jest inspirująca, jak dla naszych przodków sto lat wcześniej. Jak sto lat temu, może być źródłem rozumienia suwerenności Narodu we własnym państwie i naszego chrześcijańskiego dziedzictwa w Europie. Nie można sensownie planować przyszłości Narodu bez pamięci o jego dziedzictwie. Dlatego rozpoczynamy Rok Grunwaldzki, który stanie się ważnym elementem polityki narodowej. Niech za rok, 15 lipca 2010 roku, pola grunwaldzkie staną się miejscem szerokiego spotkania ludzi działających w duchu myśli narodowej. Niech rok ten przyniesie odrodzenie suwerennej polityki polskiej! Oby tak się stało, zobaczymy…


Krystyna Janda, Pani zyskuje przy bliższym poznaniu — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nCopyright © Krystyna Janda & Katarzyna Montgomery, 2016\n© Piotr Porębski/Metaluna\nPrywatne Archiwum Krystyny Jandy; Agencja BE&W; Agencja East News; Krzysztof Wellman/Agencja eRBe; Agencja Forum; Agencja Gazeta; Agencja Indigo; Janina Nasierowska/Agencja Reporter; Zofia Nasierowska/ Agencja Reporter; Agencja PAP; Romuald Pieńkowski/Filmoteka Narodowa; Renata Pajchel/Studio Filmowe Zebra/Filmoteka Narodowa; Erazm Ciołek; Marek Grotowski; Roman Hlawacz; Robert Jaworski; Adam Kłosiński; Maciej Łysakowski; Piotr Stokłosa; Alicja Przerazińska; Magda Umer\nWydawnictwo pragnie podziękować Maciejowi Łysakowskiemu. Jego archiwum, nieoceniona wiedza i zaangażowanie bardzo wzbogaciły książkę.\nWydawca Prószyński Media Sp. z o.o. dołożył wszelkich starań, by dotrzeć do wszystkich właścicieli i dysponentów praw autorskich do wszystkich materiałów zamieszczonych w niniejszej książce.\nZe względu na to, że do dnia oddania książki do druku nie udało się ustalić niektórych autorów materiałów, Wydawca zobowiązuje się do wypłacenia stosownego wynagrodzenia osobom uprawnionym, których tożsamości nie udało się ustalić, niezwłocznie po zgłoszeniu się ich do Wydawcy.\nWSTĘP DO POZNANIA\nW moim życiu byłaś obecna od zawsze. Uświadamiałam to sobie z każdą napisaną stroną naszej rozmowy. Począwszy od kasety magnetofonowej z piosenkami z Przeglądu Piosenki Aktorskiej z Twoimi wykonaniami Na zakręcie czy Ogrzej mnie, których słuchałam jako nastolatka i których słucham do dziś.\nDo dziś też siedzi we mnie zadziwienie Twoją Białą bluzką, tą jeszcze z lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Dla mnie, wchodzącej w dorosłe życie młodej dziewczyny, to były niezapomniane emocje. Pierwszy raz zobaczyłam coś takiego na teatralnej scenie.\nKiedy patrzę na jedno z moich ulubionych zdjęć z Allenem Ginsbergiem, którego poznałam zaraz na początku mojej pracy w bydgoskim dodatku do „Gazety Wyborczej”, widzę dziś, że bezwiednie naśladowałam styl Agnieszki z Człowieka z marmuru. Zielona à la wojskowa kurtka, którą wyprosiłam u starszego brata, koszula zamiast bluzki, duża torba na ramieniu, włosy obowiązkowo spięte. Nie wspomnę o papierosie. Narzuciłaś nam styl. Ale przecież nie o ciuchy chodziło. Teraz widzę, jak ważna była dla mnie Twoja bezkompromisowa bohaterka, kiedy w latach dziewięćdziesiątych zaczynałam przygodę z dziennikarstwem. Chciałam być taka jak ona.\nKilka lat później pojawiłaś się w moim życiu nie za sprawą sztuki, lecz efektownych butów na szpilce. Razem z moim ówczesnym partnerem pojechaliście dużą grupą przedstawicieli polskiej kultury do Brazylii w ramach promocji naszego kraju. Nie mogłam wyjść ze zdumienia, kiedy zobaczyłam, jak fantastyczny prezent mi przywiózł. „Krysia Janda mi kazała”, powiedział. Przekonałaś go, że musi kupić te niesamowite klapki na wysokim obcasie, bo nigdzie na świecie nie ma lepszych szpilek, skoro brazylijskie kobiety chodzą w nich od rana do wieczora.\nDzięki Tobie zostałam też aktorką. W szkolnych przedstawieniach głównie milczałam, grałam na przykład niemego partyzanta, ale podobno robiłam to tak sugestywnie, że wiele osób doradzało mi aktorstwo. Chciałam nawet zdawać do łódzkiej filmówki, ale uświadomiłam sobie, że przecież najbardziej w życiu nie znoszę uczenia się tekstów na pamięć. Ale kiedyś, wiele lat później, w ramach planów na przyszłość, zapisałam w kalendarzu jako jeden z celów: „zagrać w filmie”. I zagrałam. W reżyserowanym przez Ciebie charytatywnym spektaklu telewizyjnym Kopciuszek, w którym wystąpili dziennikarze na rzecz chorych dzieci. Miałam nic nie mówić, ale jedno zdanie wyrwałam z roli Piotrkowi Najsztubowi, bo wygłaszał dużo kwestii jako Ochmistrz. Kiedy Dwórka, czyli Monika Richardson (dziś Zamachowska), pytała: „A pantofelek?”, Kasztelanka Helena, czyli ja, odpowiadała: „Zgubiła”. I widnieję teraz w międzynarodowej bazie aktorów jako „an actress, known for Kopciuszek (2005)”. Dzięki Tobie.\nSpędziłam też pewnego sylwestra w Twoim towarzystwie, w czasie którego bez fajerwerków zakończyliśmy z moim partnerem, tym od szpilek, chylący się od dawna ku upadkowi związek. Miesiąc później spotkałam Cię przed premierą w Teatrze na Woli, a Ty tak po prostu zapytałaś: „Wszystko w porządku?”. W tym jednym pytaniu poczułam wtedy ogromne kobiece wsparcie i akceptację.\nWielokrotnie mogłam z Tobą przeprowadzać wywiady do pism, w których pracowałam, do mojego programu telewizyjnego i zawsze były to fantastyczne spotkania. Dzięki Twojej szczerości, oczywiście w granicach, które wyznaczyłaś.\nByłaś jedną z osób, które postawiły mnie na nogi, kiedy przydarzył mi się paraliż, z powodu którego pół roku spędziłam w szpitalach i który mógł odebrać mi wiarę w siebie i ochotę na dalsze smakowanie życia. Leżąc w bydgoskim szpitalu, otoczona wspaniałą opieką lekarzy, rodziny i przyjaciół, mogłam też liczyć na Was, artystów, których przecież poznałam w większości zawodowo, a którzy nie pozostali obojętni. Nie znałyśmy się dobrze, ale kiedy dowiedziałaś się, byłaś wtedy na nartach gdzieś we Włoszech, co się stało, przysyłałaś mi esemesy ze wsparciem i zadzwoniłaś, żebym koniecznie przeczytała autobiograficzną książkę Josepha Hellera Nie ma się z czego śmiać. Przypomniałaś mi, że autor mojego ukochanego Paragrafu 22 przechodził przez to samo, bo początkowo u mnie, tak jak u niego, zdiagnozowano zespół Guillaina-Barrégo. Wiedziałam, że nie mogę w tej sytuacji stracić poczucia humoru. Bez względu na okoliczności.\nDwa lata później, w 2008 roku, wydałaś książkę Moje rozmowy z dziećmi i na scenie Teatru Polonia mogłam poprowadzić rozmowę z Tobą. Nie byłam wtedy pewna, czy powinnam. Przełamałam się dla Ciebie, a Ty pokazałaś mi, że moje niepełnosprawne poruszanie się nie jest żadną przeszkodą w prowadzeniu spotkań z publicznością na żywo. Zresztą o wszystkim zapomniałam, kiedy zobaczyłam Twoją perspektywę publiczności, czyli czarną ścianę i czubki butów w pierwszym rzędzie.\nDzięki Tobie mój syn przeżył pewnie swoją największą teatralną przygodę. Robiliśmy sesję zdjęciową do wywiadu z Tobą do „Zwierciadła”. Była sobota, zabrałam go więc do pracy. Wręczył Ci bukiet słoneczników. Ponieważ nie przepadasz za zdjęciami, żeby o nich nie myśleć, powtarzałaś tekst do Danuty W., którego właśnie się uczyłaś. Endi usiadł na krzesełku przed Tobą w roli jednoosobowej widowni, a my w tym czasie robiliśmy zdjęcia, poprawialiśmy włosy itp.\nKiedy rozmawiałyśmy o napisaniu tej książki, nie mogłam w to uwierzyć. Zawsze zarzekałam się, że nie zrobię tak popularnego wywiadu rzeki. Odmawiałam. No, ale nie Tobie! Nie ja! Jak mówisz: „Na »nie« to ja mam Sophię Loren i Roberta De Niro”.\nZnowu postawiłaś przede mną zadanie. Niezwykle trudne, bo przecież jesteś już autorką własnej biografii i chyba żaden artysta w Polsce nie ma takiego kontaktu z publicznością jak Ty. I nikt lepiej od Ciebie nie potrafi napisać o Twoim życiu, dlatego też w tej książce tak obficie cytujemy Twoje felietony, wywiady. W tej opowieści o przenikaniu się Twoich ról z życiem nie sposób postawić kropki. Nie sposób napisać o wszystkim. Wciąż przychodzą mi do głowy kolejne rozdziały…\nWielokrotnie pisałam Ci w mejlach, kiedy wymieniałyśmy się materiałami do tej książki, ale powtórzę raz jeszcze: Ogromnie Ci dziękuję za tę książkę, nad którą praca stała się przygodą mojego życia. Za spotkanie. Za wieczorne rozmowy. Za poranne mejle. Za Twój optymizm i siłę. Za żarcik z muchą, który mi przysłałaś w „zły dzień”. Za to, jak przez te wszystkie lata nieco z oddali obserwowałam, jak lubić ludzi z ich słabościami, ale być przy tym prawdziwą, bez podlizywania.\nZamknąć Krystynę Jandę w jednej książce to jak zamknąć pięknego ptaka w klatce, dobrego dżina w lampie…\nGdyby opisać Jej życie z biograficzną dokładnością, nie starczyłoby miejsca na emocje i wspomnienia. Na rozłożenie akcentów z perspektywy lat i tego, co się w Polsce wydarzyło i wydarza. Nie byłoby miejsca na wspaniałe zdjęcia, które czasem mówią więcej niż słowa. Na archiwalia, które pozwalają poczuć smak tamtych dni i czasów.\nTa książka powstawała tak naprawdę od wielu lat mimochodem. W dziennikarskim odruchu nagrywałam nasze rozmowy, przy okazji różnych wydarzeń. Krystyna wiedziała o tym. Nawet gdy spotykałyśmy się gdzieś nad Zalewem Zegrzyńskim, żeby wziąć udział w jakimś okolicznościowym spotkaniu, kładłam na stoliku mój stary kasetowy dyktafon i włączałam go. Wiele z tych opowieści wykorzystałam tutaj. Wiele umknęło wraz z nowymi technologiami. Choć mam w sobie pamięć o nich.\nMiałyśmy komfortowe warunki. Wyjątkowe jak na dzisiejsze pospieszne czasy. Wieczorne wielogodzinne spotkania. W Polonii, w mieszkaniu nieopodal. Raz Krysia paliła, nigdy nachalnie, nawet u siebie, potem już nie, a potem znowu. Ja przynosiłam szampana i kwiaty, Krysia desery. Jeden z nich zapisał się na dyktafonie:\nK.M.: Tego łyżeczką chyba się nie da jeść.\nK.J.: Da się, bo to jest miękkie. I dobre.\nK.M.: O Jezu…\nK.J.: Zjedz sobie najpierw tę górę.\nK.M.: Mhm, mhm…\nK.J.: Mhm. Pycha. I żyj tu bez tego.\nK.M.: Tylko oni takie torty potrafią zrobić.\nK.J.: My mamy ich obok, codziennie koło nich przechodzę.\nNasza książka, jak mówi tytuł, to pretekst do bliższego poznania. Wstęp.\n1 nazywana swego czasu przez Andrzeja Przeradzkiego, męża Magdy Umer, Eisenhowerem.\nJANDA TO JANDA\nKluczem do twojej popularności jest szczerość i prawda?\nPopularności? Może. Na tym zbudowane jest moje życie zawodowe, prywatne zresztą też. No, tylko że do bycia szczerym i prawdziwym potrzebna jest w tym kraju odwaga. Polska to kraj okrutny dla artystów. Sukces jest tu zawsze podważany, a artysta musi go odpokutować w środowisku zawodowym i prywatnym. Czterdzieści lat mam poczucie, że wszyscy czekają, aż noga mi się powinie – dziennikarze, krytycy, środowisko – a mimo to udało mi się pozostać osobą otwartą, szczerą i prawdziwą. „Pani bardzo zyskuje przy bliższym poznaniu”, powiedział kiedyś Marek Piwowski, kiedy byliśmy oboje świadkami na ślubie Magdy Umer i Andrzeja Przeradzkiego i spotkaliśmy się tam po raz pierwszy. Zastanowiło mnie wtedy, jaką musiał mieć opinię i wyobrażenie na mój temat przedtem i co (albo kto) je ukształtowało. Wygłosił to zdanie po długim weselnym obiedzie. Ktoś, kto mnie nie zna i widzi z daleka tę moją rzucającą się w oczy ekspansywną energię, entuzjazm albo niechęć, myśli pewnie: „co za babsko!”. Ludzie zazwyczaj źle reagują na tak intensywne osoby, no i na tak wyrazistych solistów. Szczególnie ci, którzy nie znają moich ról i nie chodzą do teatru. Magda Umer kiedyś mi wyznała: „Jak ja cię nienawidziłam, jak ja się ciebie bałam, jak cię nie znałam. Ale przyszłam do ciebie i zaproponowałam ci rolę Heloizy w Abelardzie i Heloizie. Po trzech spotkaniach okazało się, że rozumiemy się w pół słowa. Ale wcześniej na twój widok z niechęci dostawałam dreszczy”.\nPowiem ci więcej: ja sama siebie też nie znoszę. Jestem zmęczona sobą. Na myśl o spotkaniu z kimś podobnym do siebie czuję się okropnie. Obserwuję siebie z boku i natychmiast zaczyna boleć mnie głowa. Przypominam muzykę Wojciecha Kilara z Ziemi obiecanej. Żyję w tym rytmie. Jestem tą przędzalnią, w środku ją słyszę, przez całe życie. I nie mogę się z tego wyzwolić. Weszłam na próbę w moim teatrze, żeby zobaczyć, co się dzieje. Przez trzy minuty byłam spokojna. Zapytałam: „Jak wam idzie?”, i nagle coś we mnie wlazło, wskoczyłam na scenę: „Co wy tu gracie?!”. I poszło! Cztery godziny pracowałam z nimi intensywnie. Po czym powiedziałam: „Muszę iść”. I wyszłam. Wsiadłam do samochodu i pomyślałam: „Boże, co oni musieli przeżyć na tej próbie”. Całą drogę czułam ten motor, który mnie napędza. Czym jest to coś? Temperamentem? Wyobraźnią? Oceniam siebie brutalniej niż wszyscy. I na szczęście.\nCo chyba nie znaczy, że siebie nie lubisz.\nNo, nie lubię. Bo jestem zbyt spontaniczna, zbyt intensywna, zbyt bezkompromisowa. Na szczęście już mi tak na starość nie zależy na opinii. Wiele zrozumiałam, stałam się bardziej wyrozumiała, wybaczam i toleruję słabości, lubię ludzi, i dzięki temu jestem łagodniejsza. Ale jeśli mi na czymś zależy… nikt mnie nie zatrzyma. Nikt. Nie potrafię tego opanować. Napędza mnie dążenie do jakiejś wyobrażonej doskonałości. I wcale nie dla pieniędzy, sławy, kariery, satysfakcji, ale dla… świata… Choć pewnie śmiesznie to zabrzmiało. Nigdy nie obrażam przy tym ludzi. Nie upokarzam, nie ranię. Jeśli, to przypadkiem, z prędkości. Zawsze potem przepraszam, tysiąc razy. Wybieram zawsze najprostszą drogę, wprost do celu, bez kluczenia, marnowania czasu, mówię, o co chodzi, w pierwszym zdaniu. A ludzie tego nie lubią.\nPrzy mnie nie da się odpocząć\nKiedy widzę w telewizji Beatę Tyszkiewicz, myślę sobie: „O!”. Miło się ją ogląda. Bo ona jest jak program „Przy kawie”, a ja – jak reportaż „Psy w klatkach”. Nie da się przy mnie odpocząć. Ale nie zamęczam innych sobą, jestem z nimi, tylko kiedy chcą.\nCiągle słyszę pytania: Po co pani tyle pracuje? Dlaczego pani tak zależy? Po co pani była ta fundacja, to użeranie się? Przecież mogła pani od dawna odcinać kupony. Po co ta walka na śmierć i życie? Bo to, co pani przedsięwzięła, to gigantyczne zadanie. Po co? Dla satysfakcji? Historii? Encyklopedii? Po co? Co panią tak goni? Co panią zmusza?\nNie wiem. Charakter. Potrzeba. Ideały. No i wolność osobista.\nChciałaś to zmienić?\nWiele razy. Jadę na przykład do telewizji i nakazuję sobie: „Nie mów za szybko. Kiedy dziennikarz zapyta, nie odpowiadaj w połowie pytania, poczekaj, aż skończy zdanie. Przysięgnij!”.\nKiedyś w Teatrze Ateneum przygotowywano Cyda, a ja strasznie chciałam zagrać Chimenę, bo uważałam, że to płomień, rola dla mnie. Ale zaproponowano mi rolę Infantki. Pojechałam wtedy do Andrzeja Wajdy i płacząc, powiedziałam: „Aaandrzej… Ja nie mooogę…”. Przeraził się, że miałam wypadek samochodowy. „Co ci się stało?”, zapytał. „Ja chcę grać Chimenę, a oni mi dają księżniczkę. Nie będę tego grała”. A byłam na etacie, więc nie mogłam odmówić. Andrzej poczekał, aż się uspokoję, i poradził: „Wypisz sobie w punktach, dlaczego nie chcesz grać Infantki. I dlaczego Chimena albo nic. Umów się u sekretarki na spotkanie z dyrektorem. I wykuj na pamięć argumenty, żeby ci nie puściły nerwy, bo dyrektor nie potraktuje cię poważnie”. Poszłam do sekretariatu dyrektora Warmińskiego, a sekretarka zdziwiona mówi: „Chcesz czekać?! Wchodź od razu”. Ale chciałam wszystko zrobić należycie. Dyrektor Warmiński wychodził od siebie trzy razy i za każdym razem widział mnie czekającą w poczekalni. „A ty co tu robisz?”, zdziwił się. „Mam o dwunastej u pana spotkanie”, wyjaśniłam. Na pamięć nauczyłam się listy z kartki, jak mi poradził Andrzej. Weszłam w końcu do gabinetu. Dyrektor na mój widok wstał. „Krysiu, co się stało?”, zapytał. „Panie dyrektorze… Nie będę grała tej księżniczki!!! Strata czasu!!! Nienawidzę!!! Co to za rola!! Z obrazka!!!”, „Dobrze, nie graj. Rozumiem”, zgodził się. „Tak? To dziękuję”, powiedziałam. Dwa dni się szykowałam i wybuchłam już w progu. U mnie ze wszystkim tak jest. Z wywiadami, z kłótniami z mężami. Ze wszystkim. Prawda w pierwszym zdaniu. Bez znieczulenia. A wiesz, skąd wziął się ten tytuł filmu? Podczas zdjęć Daniel Olbrychski poskarżył się Andrzejowi Wajdzie: „Bez znieczulenia, bez znieczulenia. Rzuciła mnie bez znieczulenia”. Andrzej zawołał wtedy: „Mamy tytuł!”.\nMam sześćdziesiąt trzy lata. Jestem sobą zmęczona. Przyjeżdżam do domu, kładę się i mam straszny szum w głowie, od siebie. Huczy mi wszystko to, co powiedziałam, zrobiłam, przemyślałam w ciągu dnia, czym się namartwiłam, z czego się śmiałam, co mnie zastanowiło, ucieszyło, no, a przede wszystkim to, co zagrałam wieczorem, po całym dniu, na scenie. Trudno to wytrzymać. Jak tu się uspokoić? Moje życie to hardcore. Czy da się to zmienić? Za późno.\nDlatego nie śpisz.\nNie śpię, bo ciągle różne pomysły wpadają mi do głowy. Strasznie ich dużo. I łatwo się czymś zachwycam. Coś mnie zajmie i nie mogę już przestać o tym myśleć. Męczące. Jak w tym dowcipie, kiedy pytają bacy: „A dlaczego pan zabił żonę?”. „A bo była ogólnie męcąca”. Ale nie mówmy już o mnie, bo mnie to denerwuje.\nAle to jest książka o tobie.\nNiestety, zapomniałam. To też jest męczące. I po co? Myślisz, że ludziom to do czegoś potrzebne?\nUpieram się, że tak. Wciąż wkładasz rajstopy na stojąco?\nStaram się, ale już muszę czasem usiąść. Ale kiedyś zawsze na stojąco, w biegu, już z jedną w środku, skaczę na jednej nodze i wsuwam drugą. A mówiłam ci, że czasem jem kanapkę i jednocześnie palę?\nRobię dwie, trzy rzeczy naraz. Taka choroba. Jem kanapkę i łapię się na tym, że już bym chciała zrobić coś innego. Na przykład zapalić. Gryzę i już palę. Często się na tym łapię, że jestem dwa kroki do przodu. Niedawno jadłam czekoladkę i jednocześnie zaczęłam myć zęby. Ohydne. „Puknij się w głowę”, powiedziałam sobie w duchu i wybuchnęłam śmiechem. Powinnam napisać list do swojego życia, jak radzą psychiatrzy.\nLubię słuchać innych\nTo zachłanność na życie?\nW szkole teatralnej prof. Rena Tomaszewska mówiła o mnie: „Ona jest pazerna na życie”. Myślałam wtedy, że to źle, że to obraźliwe. Dlatego wybierałam role, w których nic nie mówię. Wachlarz Yukio Mishimy. Godzinę i dwadzieścia minut siedziałam nieruchomo. Wszyscy mówili: kamień. Nagroda na Festiwalu Szkół Teatralnych. Takie intensywne milczenie, intensywny interesujący kamień. Ale nie jestem gadułą, o nie, lubię słuchać innych. Lubię spędzać czas z Zuzią Łapicką, godzinami mogę jej słuchać. Sławomir Pietras. Historia polskiej kultury. Przyjaźnimy się. Pamięta niewyobrażalną ilość przedstawień, ludzi, artystów. Widział wszystko. Już na studiach w Poznaniu założył Towarzystwo Przyjaciół Opery i został jego pierwszym prezesem. Przyjaźnił się od czasów Konrada Drzewieckiego i jego teatru tańca, przez wszystkie te lata ze wszystkimi godnymi uwagi i tego niegodnymi. Proszę go: „A teraz opowiedz mi, jak Wanda Wermińska miała koncert. Albo jak przemawiałeś na pogrzebie”. Powinien napisać książkę o pogrzebach sławnych Polaków z cytowanymi mowami pogrzebowymi, jakie były wygłaszane, wszystko pamięta albo zna. Uwielbiam to. Takie osoby mnie uspokajają. Świetnie się czuję, bo nic nie muszę. Zauważyłam, że ostatnio, kiedy spotykam się z ludźmi, milczę i słucham. A kiedyś opowiadałam bez przerwy. Nie mam potrzeby błyszczeć w towarzystwie.\nKompletnie nie bawią mnie rozmowy o życiu do bladego świtu. Tylko praca do rana wchodzi w rachubę, jeśli nie ma już innego wyjścia. Jestem osobą bardzo rozsądną. Inni bawią się do rana, coś piją, ja nie piję alkoholu prawie w ogóle, wracam samochodem grzecznie do domu, do mamy, do Milanówka, choć mogłabym na noc zostać w Warszawie. Mimo że nie idę spać, to „idę spać”. W trasie po spektaklach. Żeby pobyć sama. Podobnie ma Magda Umer. Zadzwoniła kiedyś do mnie i pyta: „Co robisz?”. „Leżę i myślę”. A Magda na to: „Jak ja ci zazdroszczę. Ja dopiero zacznę myśleć, jak wrócę do domu”.\nJanda to artystka? Matka? Działaczka na rzecz kultury? Bizneswoman?\nNie myślę o sobie w kategorii artystka, bo są większe ode mnie. Jestem za bardzo poukładana jak na artystkę z masowej wyobraźni. Czechow powiedział: „Żona to żona”. Janda to Janda. Ze wszystkimi konsekwencjami. Na przykład wszystko muszę sobie w życiu wypracować. Te wszystkie premiery, wywiady, spotkania, spektakle, role, teatry, domy, poranne śniadania. Zwierzęta, rocznice, przyjaźnie. Trzeba zorganizować, żeby to działało. Nic samo się nie dzieje. Trzeba stworzyć procedury i życia, i pracy. Stoję mocno na ziemi i mam dość trzeźwą ocenę spraw i sytuacji. Tego, co zrobiłam, i tego, co przede mną. Nie bujam w obłokach. Boję się ludzi, którzy oceniają sytuację lepiej, niż ona faktycznie wygląda. To niebezpieczne. Kiedy ktoś mnie uspokaja: „Wyjdziemy z tego, damy radę”, to ja pytam: „Jak?”. Jestem typem zadaniowym, więc kiedy mam problem, analizuję i szukam rozwiązań. Natychmiast, teraz, nawet późną nocą. Od dziesięciu lat działania fundacji i istnienia tych dwóch teatrów zarządzam też ludźmi, co nie jest łatwe przy moim temperamencie i braku cierpliwości, ale sukces wiele ułatwia, a reszty się uczę.\nJestem z mojego życia bardzo dumna, zadowolona. To, co dawał mi los, zawsze starałam się wykorzystać, wycisnąć z tego jak najwięcej. Owszem, spotkałam w odpowiednim momencie odpowiednich ludzi, taka aktorka jak ja była potrzebna w czasach, kiedy zaczynałam, ale ja też żadnej szansy nie zaprzepaściłam, nic nie było u mnie nieważne, zbyt małe, niepotrzebne, letnie.\nJesteś kobietą 25-lecia. Jesteś dobrem narodowym…\nTo ostatnie miano zawdzięczam byłemu ministrowi kultury Bogdanowi Zdrojewskiemu. „Pani mi tu opowiada o kłopotach z kaloryferami w teatrze, a pani powinna stać na scenie i grać. Pani jest dobrem narodowym”, powiedział. Długo już żyję na tym świecie, sporo rzeczy zrobiłam, i wielu ludzi mnie ceni. Uznali mnie za wartość. Może z wyjątkiem pana z kamienicy sąsiadującej z Teatrem Polonia, który kiedyś wykrzyczał mi: „A kim pani właściwie jest?”. W ferworze kłótni odpowiedziałam: „Ja?”… i nie wiedziałam, co dalej – „Jestem aktorką”? Co powiedzieć takiemu, co nigdy w życiu nie był w kinie ani w teatrze… „Ja jestem w encyklopedii!!!”, wybrnęłam z sytuacji na jego poziomie. Cała fundacja do dziś się z tego śmieje.\nZrobiłam kiedyś prześwietlenie kręgosłupa szyjnego, zdjęcie suszyło się, czekałam na opis. Przeszła grupa studentów medycyny przez szpital i… zdjęcie przepadło jak kamień w wodę. Musiałam zrobić prześwietlenie jeszcze raz, uważam ten incydent za swój wielki sukces – dowód na to, że młodzieży nie jestem obojętna.\nKiedy mnie pytają, jak to się wszystko stało, to żartuję i z tego wszystkiego kpię, ale jestem z mojego życia zadowolona. Dzięki tej książce zaczęłam się zastanawiać nad sobą. Tygodnik „Polityka” ogłosił mnie aktorką stulecia. Głosami czytelników. Uprawiam ten zawód, bo lubię, bez wielkiego bólu i wysiłku. Ostatnio mój syn wytknął mi: „Wiesz, na tej twojej nowej zmodernizowanej stronie internetowej tego wszystkiego jest za dużo, a tyle nagród to już przesada, powinnaś wybrać tylko kilka”.\nJak to wszystko odbierasz?\nMyślę czasem, że za dużo tych pochwał. Więc sobie powtarzam: „spokojnie”, bo z mojego punktu widzenia wszystko, co robię, jest codzienne. To nie jest nic wielkiego.\nA jak zareagowałaś, kiedy dostałaś pierwszą Nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego?\nNie mogłam pomyśleć, że jest zasłużona, bo strasznie źle w recenzjach o mnie pisali. Myślałam, że może mają rację. A poza tym byłam żoną Andrzeja Seweryna, który – choć nie dosłownie – mówił, że jestem beznadziejna. Że coś nie tak zagrałam, powinnam inaczej, muszę poprawić, że mam złą dykcję. Ogólnie słabo.\nMam odpowiedni cytat o twoim pierwszym mężu: „Mąż na zimno analizuje moją grę. Po premierze przysyła mi kwiaty z bilecikiem »Antywielbiciel«”.\nJuż tego nie pamiętam. Ludzie przychodzą na mnie. Lubią, cenią moje aktorstwo. Udało mi się i udaje do dzisiaj trafić ich w samo serce albo w rozum. To bardzo sobie cenię.\nNajbardziej chyba wzruszyło mnie wyznanie Janiny Ochojskiej, której wtedy nie znałam, w jakimś programie telewizyjnym: „Kiedy zamykam oczy, to idę jak Krystyna Janda korytarzem telewizji w Człowieku z marmuru”.\nMasz łatwość pisania, mogłabyś napisać książkę o sobie.\nŻal by mi było czasu. No i mam jakąś amnezję na swój temat. Myli mi się wszystko. Dobrze, że tyle jednak zapisałam, zmuszona felietonami czy internetowym dziennikiem. Na szczęście, dzięki CV na swojej stronie internetowej, przynajmniej mogę odnieść się do jakiejś chronologii. Kiedyś pod wpływem spektaklu o Franku Sinatrze pomyślałam, że napiszę coś w rodzaju one man show – monolog o sobie. I za cholerę nie byłam w stanie. Choć mnóstwo razy siadałam do tego. Na początku chciałam zapisać wszystko po kolei, a potem wybrać z tego najśmieszniejsze historie. Nie dałam rady. Ciągle coś mi się przypominało, nie wiedziałam, co było wcześniej, co później. Jedno wiem na pewno: pierwszy był Człowiek z marmuru.\nZ czystym sercem mogłam jednak napisać, że jestem prawdziwym dzieckiem socjalizmu.\nOpiekowały się mną cztery osoby: babcia, dziadek, młodsza ciotka i jej narzeczony, a wkrótce mąż, Romek. Najsilniejszą osobowością w tym domu była babcia. Chociaż to określenie jest chyba zbyt blade.\nBabcia miała kilka sióstr, żadnej nie brakowało charakteru. W tej rodzinie liczyły się tylko kobiety. Mężów kochały, dbały o nich, ale mężczyzna – to był zawsze ten głupszy. One decydowały o wszystkich domowych sprawach, a innych właściwie nie było. Żadna nie pracowała zawodowo. Gotowały, sprzątały, prasowały mężom koszule, wychowywały dzieci – i rządziły. Kierowały się zbiorem jedynie słusznych zasad, które czerpały ze skarbnicy mądrości pokoleń. Wiedziały, na czym polega honor kobiety (zajmować w domu pierwsze miejsce, a na zewnątrz nie zwracać na siebie uwagi), rola mężczyzny (zapewnić kobiecie wygodne życie), jak się zachowywać, jak się ubierać, jak spędzać czas. Miały gotową odpowiedź na każde pytanie. Kiedy skończyłam cztery lata, babcia uznała, że już pora, żeby mi wbić do głowy prawdę podstawową: że psu, koniowi i mężczyźnie nie wolno wierzyć nigdy. Mówiła do mnie tak: „Córciu, zapamiętaj na całe życie, że chłop przed ślubem rzuci w kałużę marynarkę, żebyś przeszła suchą nogą, a po ślubie każe ci się przenieść”. Pamiętam babcine oracje do dziś.\nCo najdziwniejsze, mężowie ogromnie swoje żony kochali. Dziadek wysłuchiwał co wieczór krytycznych uwag pod adresem swojego rozumu, uśmiechał się pobłażliwie i mył babci nogi. Dosłownie, bo pod koniec życia trudno jej się było schylać. (…)\nJa, Ojciec i moja siostra Janka\nMalujemy się z siostrą\nPamiętam pewną Wigilię w dużym domu sióstr babki w osiedlu na Majówce. Do wigilijnego stołu siadały zawsze razem, ale ponieważ ciągle się gniewały, nie porozumiały się, co która przyniesie, i wszystkie przyniosły to samo: rolmopsy. W czasie innej Wigilii wybuchła awantura, bo któraś z babcinych sióstr ośmieliła się powiedzieć, że jej wnuczka jest ładniejsza ode mnie. Dziadek wstał i oświadczył, że z takimi babami, które pogubiły oczy, przy jednym stole siedział nie będzie. Nigdy więcej już tam na Wigilię nie poszliśmy.\nRodzice z nami dwiema, mną i moją siostrą. Ja to ta na kolanach\nStosunki się rozluźniły, ku mojemu wielkiemu żalowi, bo uwielbiałam słuchać ich rozmów. Wiedziały, co się działo w promieniu kilku kilometrów, i komentowały wszystko wyczerpująco i solennie. Potem, kiedy babcia w ogóle przestała wychodzić poza obręb ogrodu, posyłała mnie do miasta po drobne sprawunki, ale przede wszystkim po to, żebym zdała relację, co widziałam po drodze. Miałam patrzeć i zapamiętać, a potem wszystko dokładnie opowiedzieć. Odpytywała mnie po powrocie, co kwitnie w ogródkach, czy zza płotu szczekały na mnie psy, jak przyjęła mnie pani na poczcie, co powiedziała ekspedientka w sklepie, jak były ubrane klientki, czy pani w aptece ma ufarbowane włosy i na jaki kolor, z czym była kanapka, którą jadł listonosz. A kiedy wysyłała mnie na targ, musiałam odpowiadać, czy Helenka sprzedawała dziś marchew, a Józia kapustę (babcia zawsze kupowała u tych samych osób), czy Wojciech z Majówki przywiózł na targ cielę i czy je sprzedał.\nCzasy przedszkola w Ursusie. Byłam tam bardzo krótko. Ja to ta w kokardach siedząca z prawej\nBabcia już wtedy prawie nie wstawała z łóżka, które dziadek ustawiał dla niej w sadzie pod wiśnią. Lubiłam siedzieć obok na ławeczce i robić sweterki dla białej kotki. Kiedy się ją ubrało w jakieś szmatki i położyło do wózka dla lalek, leżała spokojnie na grzbiecie, z łapkami na wierzchu.\nTo był nasz świat: babci, dziadka i mój. Liczyło się tylko to, co można było zobaczyć na własne oczy albo zasięgnąć o tym wiarygodnej informacji. Telewizorów w Starachowicach jeszcze wtedy nie było, w radiu słuchało się Matysiaków. W sobotę, kiedy dziadek wynosił do sadu cynową wannę i zaczynała się kąpiel, z otwartych okien domu dobiegały rozmowy na Dobrej. (…)\nDziś może się to wydawać dziwne, ale wszyscy mieli masę czasu. Dużo się czytało, chociaż inaczej i co innego niż obecnie. Kiedy zaczynała się zima, dziadek kładł na stole, obok lampy, Pana Tadeusza i czytał go aż do wiosny. Każdej zimy tylko tę książkę. To była jego książka zimowa. Co czytała babcia, zorientowałam się dopiero po latach, kiedy przyjeżdżałam do babcinego domu na wakacje. Na półce w pokoju babci stał głównie Żeromski i Wańkowicz; o dziwo, nie było Sienkiewicza. Mnie książki dla dzieci czytała głośno ciocia i Romek. Mogłabym jeszcze dziś opowiedzieć scena po scenie Serce Amicisa, Małą księżniczkę Czarskiej, W pustyni i w puszczy, Anię z Zielonego Wzgórza. Zestaw przedwojenny, solidny, sprawdzony, bez nowomodnych wymysłów w rodzaju Kubusia Puchatka. Ciotka dobrze czytała, miała prawdę w głosie. Ton zgadzał się z treścią, nie było fałszu. Nad losami bohaterów płakałyśmy razem.\nTylko się nie pchaj. Krystyna Janda opowiada o sobie Bożenie Janickiej, Polska Oficyna Wydawnicza BGW, Warszawa 1992\nMiałaś półtora roku, kiedy zostałaś rozdzielona z rodzicami i siostrą.\nTo było naturalne, że kiedy mama i tata musieli wyjechać do Warszawy, a właśnie urodziła się moja siostra, nie mogli mieć dwójki dzieci na głowie, bo uczyli się i jednocześnie opiekowali maleńkim dzieckiem. Przeniosłam się do rodziców, dopiero kiedy poszłam do szkoły podstawowej, ale i tak uciekałam do babci, do Starachowic. Ciągle. Doganiali mnie na dworcu kolejowym. Wkładałam buty i wyjeżdżałam. Bez przerwy. Tylko tam chciałam być. Dopiero telewizor mnie zatrzymał. Przysięgam. Pewnego dnia przyjechałam do rodziców, a na fortepianie stał telewizor. Do końca życia tego nie zapomnę. Przemawiał Władysław Gomułka. Zobaczyłam telewizor i już nie chciałam wracać do Starachowic. Chciałam być już tylko z tym telewizorem. Dziadkom kupiłam odbiornik za swoje pierwsze zarobione pieniądze, kiedy byłam studentką szkoły teatralnej. Żeby mogli mnie zobaczyć w telewizji. Zawsze wtedy ubierali się ładnie. Babcia sprzątała dom, wkładała elegancką sukienkę, dziadek się starannie czesał. Oglądali mnie, a potem wyłączali telewizor.


Nasz wujek ks. Karol Wojtyła (2001) - Telemagazyn.pl\nNasz wujek ks. Karol Wojtyła\nNasz wujek ks. Karol Wojtyła w telewizji\nNiedziela 04.04.2010 02:06\nSobota 03.04.2010 10:55\nMsze na ołtarzu z kajaków, biwaki i rowerowe wycieczki. Karol Wojtyła - Wujek. Jako gimnazjalista a potem ksiądz zasłużył na przyjaźń. Jako papież stał się autorytetem dla świata.


yć może zostaną z nami na dłużej. Dlatego właśnie warto zadbać o odpowiednie pozycjonowanie strony w Google. Jest na to kilka sposobów, a najpopularniejszym będzie p\nKiedy prowadzimy bloga, pozycjonowanie naszej strony w wyszukiwarkach jest bardzo ważne. Dzięki temu czytelnicy znacznie łatwiej nas znajdą i być może zostaną z nami na dłużej. Dlatego właśnie warto zadbać o odpowiednie pozycjonowanie strony w Google. Jest na to kilka sposobów, a najpopularniejszym będzie p\nCzemu warto wybierać naturalne kosmetykiKilka słów o \_"solarach\_" - fakty, zastosowanie i kosztyNajważniejszy narząd w ciele człowieka - serceSposób na lato - klimatyzacjaGdzie można zamontować klimatyzację w Warszawie a gdzie nie?Prawnik dla firm?Sprzedaż internetowa- e-sklepy coraz tańsze4 Prostych Metod Aby Drukować ulotkiCzy można obsłużyć bhp w niedzielę handlową?Ogólnie o tradycjcach kulinarnychWażne zagadnienia i problemy w kwestii pozycjonowania Skuteczne SEO - pozycjonowanie PłockPipes, tubes and plumbingDla przyszłych mamGdzie kupić mvmt?NaprawiamyWitaminy i minerały w sporcieProfesjonaliści od prawaKrótki informator o sprawach związanych z prawemEkstremalna odzież termoaktywnaShocking profession - electriciansPipes are leaking? Better call for helpKwestia dbania o odzież i meble skórzaneMeet the bison - visit Poland!Wybór bramy- automatyka czy nieOgólnie o szkodnikachO ciucholandzieZęby - jak o nie dbać i kiedy chodzić do stomatologa?Zegarek na rękęWelcome in Poland


Bezpieczeństwo Higiena Praca - to słowa, które są znane w każdej firmie, bez względu na rodzaj jej działalności, branżę, wielkość. To przepisy, które są wymagane przez prawo, szkolenia bhp dla pracowników, które są obowiązkowe, jedna\nDodane: 06-04-2021 11:58\nk w ostatecznym rozrachunku zdajemy sobie sprawę, że jest to bardzo potrzebne. Jednak prowadząc firmę nie zawsze masz głowę, aby zagłębiać się w prawne wymogi odnośnie bhp, które firma ma obowiązek spełnić. Tutaj przychodzi nam z pomocą taka opcja, jaką jest outsourcing bhp. Współpracując z tego typu organizacją, powierzasz jej czuwanie nad przebiegiem wszelkich procedur związanych z zasadami bhp, a także nie musisz martwić się o organizacje szkoleń dla swoich pracowników. Nie musisz martwić się także o prawidłowy przebieg tych szkoleń. Zabezpieczasz się również na wypadek kontroli. Dostajesz rady, jak dostosować aktywa do standardów bezpieczeństwa nakazanych na danym stanowisku pracy. Z nami możesz być pewien, że bezpieczeństwo Twojej firmy jest w dobrych rękach.\nCiekawe kto może uczyć bhp?Na pewno nie wiesz jak Szkolenie bhp Online. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisCzy wiesz jak zadbać o bhp żeby później tego nie żałować?Zlecić outsourcing bhp? Tak czy nie?Kto potrzebuje przejść szkolenie z bhp?Tylko u nas informacje z pierwszej ręki - o tym jak zobaczyć symulator dachowaniaCiekawe kto może bhp?Nowe dane jak szkolić z bhp we WrocławiuNawet Nie Myśl Aby szkolić z bhp Zanim Nie Poznasz Tych 12 Sposobów.Zobacz czy potrzebujesz uczyć bhp?Nowe fakty - Dowiedz się jak zrobić szkolenie bhp Warszawa w tych 4 banalnych krokach7 Największych Błędów Na Drodze Aby przejść szkolenie z bhp, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.Tylko tutaj więcej informacji o tym jak szkolić z bhp w BiałymstokuObsługa BHPSzkolenia BHP WarszawaNie Czytaj Tego Jeśli NIE Chcesz uczyć bhpCzy w 2020 zdołasz bhp?12 Wypowiedzi O Tym Jak trenować bhp, Które Nie Powinny Nigdy PaśćKto nie musi szkolić z bhp w Gorzowie?Nowe podejście w 2021 jak odbyć kurs bhpUczyć bhp profesjonalnie?Czy ktoś też lubi zobaczyć symulator dachowania?Jak szkolić z bhp we Wrocławiu i się nie nudzić?Symulacja dachowaniaCzy wiesz jak wyjść cało z dachowania żeby później tego nie żałować?Jak szkolić z bhp w Białymstoku Od RękiDobre rady jak szkolić z bhp w BiałymstokuCzy w 2020 warto poświęcić czas aby szkolić z bhp w BiałymstokuJak szkolić z bhp w Gorzowie w roku 2020?Czy Wiesz Jak Szkolić z bhp w Opolu W 12 Dni?


Wojna domowa Spustoszenia - RiggedDice Game Design\nWojna domowa Spustoszenia\nRiggedDice » Inwazja » Inwazja Konspekty » Wojna domowa Spustoszenia\n150110 - Bezpieczna baza w Kotach (SD, PS)\nPaweł i Siluria debatują nad możliwością komunikacji ze Spustoszeniem. Być może - jako, że to Spustoszenie jest inteligentne, da się w jakiś sposób z nim dogadać. Po rozmowie z Marysią, ta zaproponowała im kontakt z Robertem Miękiem - "były" agent Tarczy który jednocześnie najpewniej jest Spustoszony. Gdy przyszedł do kościoła na prośbę Marysi, Siluria porozmawiała z nim chwilę koło VISORa a Paweł włączył niekierunkowy x-ray. Wyniki niedokładnego skanu wykazały, że zaiste Robert Mięk jest Spustoszony (Spustoszenie w wersji utajonej).\nNiestety, rozmowa Silurii z Robertem nie dała pozytywnych efektów. Robert nie reaguje na zaowalowane słowo "Spustoszenie". W związku z tym Paweł wysłał mu SMSa ze słowami "chcemy porozmawiać ze Spustoszeniem" z zaznaczeniem: chcemy porozmawiać ORAZ "Spustoszenie czy jak się nazywasz". Zdaniem Pawła, technologia Spustoszenia jest identyczna ale są dwa (lub więcej) kontrolery Spustoszenia; zupełnie inne modus operandi.\nRobert Mięk dostał SMSa od Pawła. Przeczytał i nie zrozumiał o co chodzi; jednak chwilę potem Paweł dostał w SMSie dziwną wiadomość zawierający grupę liter i znaków. Znaczy: najpewniej Spustoszenie nie jest w stanie zrozumieć o co dokładnie chodzi lub ma problem komunikacyjny. No ok, mamy VISOR… ale VISOR nie nadaje się do kryptografii. W związku z tym Paweł poprosił Julię, Siluria dostarczyła trochę zabawek i świecidełek i Julia + Paweł zaczęli pracę nad VISORem, by dodać moduł do deszyfrowania. Budowa zajmie mniej więcej godzinę.\nMarysia poszła porozmawiać z Robertem. Siluria ma ich na oku.\nPodczas pracy nad modułem VISORa weszła Judyta i poszła prosto do Julii. Powiedziała, że musi się dowiedzieć czegoś odnośnie Mariana Welkrata i Zenona Weinera. Paweł jej przerwał; są zajęci. Czy to nie może poczekać. Judyta nie weszła w konflikt, wycofała się. Powiedziała tylko, że za 15 minut to nie będzie miało już żadnego znaczenia. Julia zdecydowała się pójść z Judytą na bok. Nieszczęśliwy Paweł nie ma co robić.\nChwilę potem do kościoła wszedł starszy pan i zaczął się modlić. Marysia zidentyfikowała go jako Szczepana Czarnieka, starszego człowieka który regularnie przychodzi do kościoła pomodlić się za swoją żonę. Gdy zaczął się modlić, świece w kościele przygasły i Marysia też wpadła w dziwny… trans. Siluria zwróciła się do Marysi czy wszystko w porządku i trans został przerwany (toteż efekt kościoła).\nJudyta przerwała rozmowę z Julią i spytała Warmastera (myśli, że on dowodzi) co się tu stało. Warmaster z radością powiedział, że dowodzi Siluria (bo tak). Judyta poszła porozmawiać z Silurią i powiedziała, że SŚ ma następujące dane:\n- astralny kraloth dowodzi Spustoszeniem przez miślęga.\n- miślęg jest kontrolerem Spustoszenia\n- SŚ wzmocni mgłę Warmastera jak z nim rozmawiała wcześniej (WM nic nie powiedział _-_) by wymusić ujawnienie Spustoszonych\n- obszar jest pod kordonem; dość oblężony przez SŚ.\n- SŚ zamierza użyć głowicy negacyjnej by zniszczyć kralotha i pozbawić magii cały Kopiec Miślęgów; zaraz potem wejdą magowie w anty-Spustoszeniowych tarczach.\nJudyta dała Silurii tarcze przeciwko Spustoszeniu; jednorazówki. Jedna dla maga (Julia, Siluria, Paweł, Warmaster).\nStarszy człowiek zaczął modlić się jeszcze raz, po czym doszło do kolejnego Efektu. Judyta zapytała czy KADEM to kontroluje. Dowiedziała się, że nie, ale KADEM bierze pełną odpowiedzialność za to co dzieje się teraz w kościele. Uspokojona czarodziejka SŚ powiedziała, że Świeca wypełniła powinności współpracy. Ostrzegła też Silurię o tym, że Julia pewnie wie więcej niż mówi.\nPo odejściu Judyty, 15 minut potem starszy pan przestał się modlić. Efekt w kościele minął.\nVISOR został przekształcony i wiadomość została odczytana i zdekodowana. To losowe słowa z encyklopedii z powtarzającym się wzorem "Tadeusz Aster współpraca". Tadeusz Aster był magiem który kiedyś współpracował w Kotach przeciwko ludziom z kralothem.\nStarszy pan zbiera się do odejścia. Marysia poprosiła Silurię o moment. "Lugardhair". "Kraloth". Macki ze ściany. Powiedziała, że widziała ludzi w kopcu, że straszne rzeczy. Kim oni są. O co tu chodzi. Marysia jest rozbita i spanikowana, ma jakieś dziwne wizje. Dziwne pomysły. Szybko podszedł do niej Paweł i zanim zapomni, wszedł twardo ("Przesłuchania + szybki") by wydobyć jak najwięcej o tym co ona jeszcze wie.\n- Marysia konsekwentnie zapomina wszystko co przypomina sobie przez kościół.\n- Marysia faktycznie BYŁA tam w Spustoszonym Kopcu i znalazła tam nieszczęsnych ludzi. Spustoszył ją Oktawian Maus (też Spustoszony), po czym wyprowadził ją stamtąd i Spustoszenie się rozpadło, wyłączyło. Maus dał jej artefakt (pierścionek) do ciągłego noszenia. Który Marysia ciągle nosi.\n- Marysia pamięta (co niemożliwe) rozmowę Tadeusza Astera i Lugardhaira; Aster oddał Lugardhairowi Koty w zamian za stały dostep Quarków.\nPierwsze co Zespół zdecydował się zrobić to zatrzymać Szczepana. Paweł poprosił, by Marysia go zatrzymała; dziewczyna podeszła do niego, ale Szczepan powiedział jej, że "żona na niego czeka". Marysia jest w szoku. Żona Szczepana nie żyje już od pewnego czasu. Zaproponowała starszemu panu, że będzie mu towarzyszyć; ten się zgodził. Marysia podeszła do Zespołu i powiedziała im, że przeprasza, ale musi zobaczyć o co w tym wszystkim chodzi.\nZespół w konfuzji. Co z tym zrobić? No i jeszcze jest Aster…\nJulia podeszła do Pawła i powiedziała, że bardzo martwi ją to, że mamy dwóch Spustoszonych ekspertów od Spustoszenia. I do tego jedno z tych Spustoszeń było zmienione przez Aurelię. Julia się martwi też mistrzem Asterem… a Lugardhair to kraloth który z Asterem współpracował.\nJulia chce odzyskać Mariana i Zenona.\nMarysia i Szczepan zdecydowali się pójść zobaczyć żonę Szczepana. Z nimi poszli Warmaster oraz Siluria. Dla bezpieczeństwa oraz towarzystwa…\nPaweł odwrócił kodowanie i chce napisać (wysłać SMSa do "Spustoszenia") wiadomość 'gdzie Marian Welkrat Zenon Weiner'. Siluria zaproponowała, by podać się za reprezentantów mistrza Astera, ale Paweł powiedział, że to potem.\nPodczas drogi do domu Szczepana Marysia nie umiała nawiązać kontaktu ze starszym panem. Siluria też próbowała (7v6->6), lecz ku swemu przerażeniu zorientowała się, że "tam" nic nie ma. W umyśle mężczyzny nie ma już praktycznie niczego. Jest tylko absolutna obsesja, pragnienie spotkania swojej ukochanej żony. On nawet nie widzi Silurii, ma tylko jedną misję, tylko jedną intencję.\nI niestety zorientowała się dopiero pod domem.\nSiluria zdecydowała się zrobić scenę. Szczepan wyraźnie nie jest sobą. Stanęła pomiędzy Szczepanem i drzwiami i zaczęła pleść słodkie rzeczy by wprowadzić chaos. Skutecznie skonfundowała wszystkich poza Szczepanem (który jej "nie słyszy", lecz nie jest agresywny). Podczas wystąpienia, Siluria zorientowała się, że jest… cicho. Dookoła nie ma nikogo i niczego…\nSiluria zmieniła plan. Zaczęła przekonywać Szczepana, że jego żony tu nie ma, że ona jest gdzieś indziej. Szczepan zaczął wierzyć Silurii, gdy usłyszał "kochanie" ze swojego domu, kobiecy głos. Marysia zesztywniała; ktoś się włamał do domu Szczepana. Chciała tam wejść, lecz powstrzymała ją Siluria.\nWarmaster powiedział, że ciekawe jest, że słyszeli czyjś głos. I że ktoś słyszał ich. Sprowadził natychmiast gorathaule z mgły i zauważył, że nie są sami…\nWarmaster ostrzegł Silurię, że gorathaule widzą niewidzialne osoby w mgle. Bo operują na innych zmysłach. I powiedział głośno, że są dwa gorathaule.\n"Siedem osób. Czworo dzieci. Niewidzialni i Spustoszeni. Jeszcze krok, a bym se strzelił i pozabijał." - Warmaster, najgorszy kłamca na świecie.\nSiluria i Warmaster zaczęli budować szyk, by się wycofać. Wtedy z domu wyszła kobieta i Marysia zamarła. Kobieta jest głęboko Spustoszona. Powiedziała Silurii, że chce od nich pierścienia Marysi i Szczepana. Zapytana, poinformowała, że Szczepan nie żyje od kilku godzin ("drona wysłana by zdobyć informacje, drona wróciła z informacjami"). Powiedziała, że Marysia przeżyje, jeśli odda pierścień. Próba wycofania przez magów zakończy się śmiercią wszystkich dron Spustoszenia.\nSiluria próbowała dowiedzieć się czegoś od Spustoszenia; dowiedziała się, że jest dysfunkcja Rdzenia Spustoszenia i że to musi zostać naprawione. Ta drona (kobieta) ma za zadanie odzyskać wiedzę by skorygować dysfunkcję. Ta kobieta chce zniszczyć kralotha.\nCóż… Siluria pozwoliła dronie przechwycić Szczepana (i go Spustoszyć) oraz oddała pierścień. Gdy zdjęła pierścień Marysi ta powiedziała jak w transie "Nie jesteś sama. Nigdy już nie będziesz sama. Głosy odejdą".\nSpustoszenie pozwoliło Silurii, Warmasterowi i Marysi bezpiecznie wycofać się do kościoła.\nTymczasem Paweł dostał odpowiedź od Spustoszenia "mistrz Aster Tadeusz współpraca". Paweł odpisał "współpraca". Dostał "Aster". Julia, zapytana czy kiedykolwiek współpracowała z Asterem aż się zatchnęła. NIGDY nie pracowała z Asterem. Paweł odpisał "nieobecny". Dostał SMS składający się z samych znaków zapytania.\nJulia wpadła na rozwiązanie. Kraloth nie jest "prawdziwy". To tylko wspomnienie kralotha. Coś, co było wcześniej. On nie ma nowych myśli, nowych pomysłów, nowych działań. On nie przekracza tego, co już się działo. W umyśle kralotha Paweł musi być Asterem i kraloth ma zbierać dla niego quarki.\nGdy Paweł wysłał kolejnego SMSa "szef" dostał odpowiedź "Lugardhair".\nPaweł wysłał SMSy do Spustoszenia "magowie: Zenon Weiner, Marian Welkrat, Oktawian Maus potrzebni w kościele". Dostał odpowiedź "niemożliwe". Gdy Paweł SMSowo wyjaśnił, że bariera w kościele została zdjęta dostał odpowiedź "w drodze".\nNie do końca Pawłowi o to chodziło… czas przygotować się z Julią na oblężenie Spustoszenia.\nPaweł zaczął przygotowywać tesla mines. Wyjął zapasowe baterie z VISORa i przygotował miny (16v10). Ogromną satysfakcję sprawiło Pawłowi gdy dwóch Spustoszonych magów (Zenon i Marian) zbliżyło się do kościoła, wdepnęli na minę i padli na ziemię nieprzytomni. Następnie, Paweł odpalił artefakty wyłączające Spustoszenie…\nI na to do kościoła wróciła Siluria, Marysia i Warmaster. Prosto na regenerację Spustoszenia.\nMarysia już o nic nie pyta.\n"Agenci ubezpieczeniowi… ubezpieczacie świat przed apokalipsą, czy coś…?" - Marysia, jeszcze w dużym szoku.\n"Mamy jeszcze jednego." "Kto? A, Maus" - Siluria i Julia odnośnie Spustoszonych.\n"Ale to wszystko było nieaktywne. Spustoszenie nie miało prawa się samo uruchomić" - Julia odnośnie Zenona i Mariana.\nProces czyszczenia potrwa do końca misji. Nie można liczyć na tej misji na Zenona czy Mariana.\nPaweł oddalił się trochę od kościoła. Wysłał SMSa Spustoszeniu "zasadzka, ewakuacja". Dostał odpowiedź "tryb defensywny włączony".\nPaweł wysłał ponownie SMSa "co z Mausem". Odpowiedź "???". Chyba kraloth nie rozumie, lub nie ma kontaktu.\nNa pytanie czy potrzebna jest pomoc, kraloth odpowiedział "krwawa akumulacja rozpoczęta".\nOki. To nie brzmi dobrze. KADEM zdecydował się skomunikować ze Świecą. Odebrała Tamara.\n"Odbiliśmy Weinera i Welkrata. Nie wiemy jaki jest status Mausa." "A, Mausa." - Rozmowa Pawła z Tamarą.\nPaweł i Siluria ostrzegli Tamarę, że Spustoszenie akumuluje siły w Kopcu Miślęgów. Tamara powiedziała, że nic nie opuści tego obszaru; przekierowała energię z Trzech Czarnych Wież by odciąć ten obszar oraz weszli już eteryci (istoty Spiritus Vim) by zidentyfikować wszystkie istoty żywe. Głowica negacji jest już gotowa.\n- Srebrna Świeca weszła od głowicy negacji i zniszczyła Lugardhaira na miejscu.\n- Oktawian Maus został znaleziony w Spustoszonym Kopcu Miślęgów. Spustoszony. Zupełnie jakby był "jednym ze Spustoszonych magów".\n- Nie ma śladów drugiego kontrolera Spustoszenia; teoria Tamary, że Rdzeń Spustoszenia miał po prostu jakąś formę rozdwojenia jaźni.\n- Spustoszenie zostało wyczyszczone z Kotów.\n- Srebrna Świeca zadziałała dość cicho i dyskretnie; może tam było coś więcej, ale nic nie wiadomo.\nDomki, gdzie mieszka Szczepan Czarniek - i doszło do starcia ze Spustoszeniem\nmag: Siluria Diakon, która w ostatnim momencie wykryła pułapkę Spustoszenia i w nią nie wpadła.\nmag: Paweł Sępiak jako osoba adaptująca VISORa i oszukująca echo kralotha.\nmag: Judyta Karnisz jako czarodziejka SŚ pomagająca KADEMowi mimo niechęci; misja ważniejsza niż przekonania.\nmag: Julia Weiner jako osoba chcąca uratować zarówno Zenona jak i Mariana; SŚ podejrzewa, że ona wie więcej o tym Spustoszeniu niż mówi.\nczł: Marysia Kiras jako dziewczyna, która pamięta za dużo. Wyratowana ze Spustoszenia przez Spustoszonego Oktawiana Mausa, miała misję o której nie wiedziała.\nczł: Robert Mięk jako Spustoszony (w formie utajonej) agent Tarczy mający oko na Zespół i Marysię.\nmag: Warmaster jako czarodziej, który wymanewrował Silurię, Marysię i siebie z pułapki Spustoszenia tracąc "tylko" pierścień i człowieka o zniszczonym umyśle.\nczł: Szczepan Czarniek jako starszy człowiek ze zniszczonym umysłem, skupionym tylko na swojej żonie.\nmag: Oktawian Maus jako agent Spustoszenia, który jest traktowany jako "a, Maus też". Dziwnie nieobecny na tej misji.\nmag: Tamara Muszkiet jako głównodowodząca operacją SŚ na tym terenie, która użyje WSZELKICH środków by Spustoszenie się nie rozprzestrzeniło.\nmag: Marian Welkrat jako Spustoszony, w chytry sposób odzyskany przez Pawła zanim rozpoczął się atak SŚ.\nmag: Zenon Weiner jako Spustoszony, w chytry sposób odzyskany przez Pawła zanim rozpoczął się atak SŚ.\nczł: Korwin Morocz jako ojciec Basi; KIA gdy Lugardhair zaczął akumulację energii.\nvic: Lugardhair, echo z przeszłości Kotów jako kontroler kontrolujący miślęga kontrolującego Spustoszenie. Myślał, że współpracuje z Asterem… a to był sprytny Paweł Sępiak. KIA.\nvic: Pieluszka, miślęg i kontroler Spustoszenia. KIA przez Tamarę Muszkiet i głowicę negacji.\n- Kościół w Kotach


Witam z Radomia! :) - Poznajmy się :) - Piwo.org\nWitam z Radomia! :)\nBy mastach, August 22, 2017 in Poznajmy się :)\nTo mój pierwszy post więc witam wszystkich,\nnazywam się Krzysiek, mieszkam w Radomiu,\nżeby było weselej aktualnie na co dzień pracuję w dużym browarze koncernowym w dziale rozlewów\nJednak ni jak ma się to do moich preferencji piwnych, jestem otwarty, lubię nową falę, ale doceniam też ostatnio odchodzące do lamusa lagery, uwielbiam portery, sporo jeszcze stylów nie skonsumowałem.\nNa dniach mam zamiar zakupić (prawdopodobnie w BA) sprzęt dla domowego piwowara oraz jakiś pakiet surowców na piwko odpowiednie do sporządzenia w temp. pokojowej.\nMam nadzieję zarazić się tym sportem na dobre, bo póki co chłonę teorię z YT i różnych artykułów i temat jest bardzo ciekawy.\nKiedyś próbowałem bawić się w wino domowe ale nie podszedłem do tego należycie a i owoce nie były pierwszej jakości.\nTakże jeszcze raz, witam Wszystkich forumowiczów i liczę na Waszą wiedzę i pomocną dłoń.\nWitam, część i czołem!\nWiedzy i niewiedzy Ci u nas dostatek Z piwami fermentowanymi w temperaturze pokojowej może być różnie, najlepiej podeszły by drożdże kveik. Większość drożdży lubi temperaturę fermentacji do około 20°C, czyli temp. otoczenia powinna być w okolicach 16-18°C. Ale nie znam wszystkich możliwości, więc bardziej doświadczeni pewnie zaraz coś doradzą.\nEdited August 23, 2017 by Enethion\nDobrze wiedzieć że w tym naszym Radomiu, coraz więcej osób interesuje się piwowarstwem domowym\nRadom miasto cudów, chytrej baby i komendy wojewódzkiej policji\nSpox - warto byłoby samemu złożyć sobie komplecik bez korzystania z gotowych zestawów.\nWiesz.... żeby nie płacić 2 razy...\nnp. taka kapslownica ręczna z zestawu to chłam w porównaniu do pare dych droższej droższej grifo lub grifo HD\nTo samo jeśli chodzi o kadź filtracyjną - srajwężyk nie do przebicia jest\nDo filtracji jeszcze polecę sito-pokrywkę na patelnię z pewnego szwedzkiego sklepu z wyposażeniem domu. W ogóle można tam znaleźć sporo relatywnie taniego i dobrego sprzętu (np. elektroniczny termometr z timerem).\nWOW, zaskakująco szybkie odpowiedzi na post powitalny\nDzięki bardzo za pierwsze porady, muszę jeszcze to przegryźć i przeszperać net za sprzętem, skorelować to z moim skromnym funduszem\nCześć! Zachęcam też do odwiedzin na fb radomscy piwowarzy domowi.\nJaka jest średnica tej pokrywki ?\n33 cm, ale łatwo da się ją wygiąć i dać na dół fermentora z kranikiem.\nEdited August 28, 2017 by Enethion\nWlasnie zakupilem. Bede testowac\ntutaj służyło przy filtracji weizena i wiem, że to nie jedyny piwowar korzystający z FD by IKEA.


Come and Get It BBQ, North Platte - recenzje restauracji - TripAdvisor\nStany Zjednoczone Nebraska (NE) North Platte North Platte Restauracje Come and Get It BBQ\n502 South Jeffers St., North Platte, NE 69101+1 308-532-2227+ Dodaj witrynę\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 21Doskonałe39%B. dobre38%Średnie9%Złe14%Okropne0%Godziny otwarcia restauracji Zamknięte KUCHNIE Amerykańska, Grill/rożen CENA $OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA 502 South Jeffers St., North Platte, NE 69101Wszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji można zjeść brunch?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje udogodnienia dla osób niepełnosprawnych?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zamówić dania z dostawą?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia dla dużych grup?Tak Nie Nie wiem Czy jest to restauracja typu fast food?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje głównie pizze?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja specjalizuje się w kuchni południowo-zachodniej? Tak Nie Nie wiem Czy jest to restauracja specjalizująca się w stekach? Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia dla dzieci?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Recenzje (21)Oceny podróżnych Doskonałe2B. dobre2Średnie0Złe2Okropne0Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (6)angielski (21)Język polski (6)angielski (21)Zobacz opinie podróżnych: Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiekycgeekKearney, Ne5960Zrecenzowano 27 maja 2014 Grill był średni stronach były straszneJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieProfTravelDuoSan Francisco, Kalifornia2722Zrecenzowano 14 czerwca 2012 Dobrze...Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJhile2Zrecenzowano 6 marca 2012 Niesamowite!!!!!!!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSewardLawyerSeward, Nebraska3686Zrecenzowano 16 maja 2010 Dobry, solidny grillaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiejlh0984Illinois1516Zrecenzowano 27 września 2009 Jest bardzo dobre!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDarkanicNorth Platte, Nebraska22Zrecenzowano 16 kwietnia 2009 I to dostaćWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeLuigi'sLiczba recenzji: 64 w odległości 0 km MargaritasLiczba recenzji: 73 w odległości 0,49 km San Pedro Mexican RestaurantLiczba recenzji: 49 w odległości 0,51 km Sip Coffee and Wine BarLiczba recenzji: 13 w odległości 0,31 km Pobliskie atrakcjeGolden Spike Tower and Visitor CenterLiczba recenzji: 339 w odległości 5,69 km Cody ParkLiczba recenzji: 150 w odległości 2,49 km Union Pacific Railroad Bailey YardLiczba recenzji: 190 w odległości 5,71 km Buffalo Bill Ranch State Historical ParkLiczba recenzji: 154 w odległości 4,61 km Popraw to ogłoszenie\n502 South Jeffers St., North Platte, NE 69101 Lokalizacja:


GNIAZDO: "Robo Rally"\nWydawca: AMIGO Spiel, Wizards of the Coast (1994)\nPlansza: kilka plansz przedstawiających fabryki i magazyny podzielone siatką kwadratowych pól\nKarty: 84 karty ruchu\nAkcesoria: pionki robotów, żetony uszkodzeń, oznaczenia checkpointów\nSzukałem w Internecie pewnej starej gierki na peceta. Uczestnicy programowali w niej roboty, a później wypuszczali je do walki na arenie zastawionej rozmaitymi przeszkodami. Ingerencja gracza sprowadzała się wyłącznie do programowania w języku przypominającym dzisiejsze skrypty w komputerowych strategiach czasu rzeczywistego w rodzaju nieśmiertelnego "Starcrafta" czy "Age of Empires". Na arenie roboty radziły sobie same weryfikując założenia graczy-programistów.\nZamiast wspomnianej gry komputerowej znalazłem grę planszową. Nazywa się "Robo Rally" i została wydana w 1994 roku. Później pojawiły się jeszcze ze cztery dodatki. Gra okazała się na tyle wciągająca, że zapomniałem o szukanej wcześniej grze komputerowej!\nRozgrywka jest banalnie prosta. Każdy z uczestników posiada jednego robota, te zaś ścigają się pomiędzy checkpointami (zna ktoś polski odpowiednik tego słowa?). Oczywiście wygrywa osoba, która zaliczy kolejno wszystkie checkpointy. Arenę zmagań stanowią magazyny i fabryki pełne różnych urządzeń, które mogą równie dobrze pomóc jak i przeszkodzić w wyścigu. Są więc pasy transmisyjne, punkty napraw robotów, piece hutnicze, lasery, potężne przekładnie zębate, zgniatarki i głębokie szyby wentylacyjne.\nProgramowanie robotów odbywa się co rundę za pomocą kart ruchu. Gracze losują dziewięć kart po czym pięć z nich układają w "program". Następnie zaczyna się realizacja programu. Każda osoba odkrywa po jednej karcie i wykonuje związane z nią czynności. W wyniku zagrania karty robota można przesunąć w przód lub tył albo obrócić. Roboty popychają się wzajemnie co pozwala na przykład wtrącić przeciwnika pod laser lub zgniatarkę.\nKontakt z przeszkodą kończy się zazwyczaj uszkodzeniem. Im więcej uszkodzeń tym mniej kart ruchu losuje gracz podczas fazy programowania. Odbija się to rzecz jasna na jakości "programów" bo graczowi brakuje wtedy potrzebnych kart. Po zniszczeniu robota uruchamia się jego kopię, która rozpoczyna grę od ostatniego zaliczonego checkpointu.\nW "Robo Rally" gra się bardzo szybko. Najgoręcej bywa na starcie gdy roboty próbują podążyć najkrótszą drogą do następnego checkpointu. Przepychanie się i wrzucanie przeciwników do zgniatarek to normalna praktyka. Przewagę w wyścigu uzyskuje się na ogół tylko chwilowo. Prędzej czy później graczowi zabraknie właściwych kart i zostanie zmuszony wprowadzić robota na pas transmisyjny, który oddali go od checkpointu.\nSiadając do gry należy nastawić się na zabawę i zapomnieć o skomplikowanej strategii. Oczywiście, trzeba dobrze przemyśleć wykładanie kart ruchu. Jednak przy długich wyścigach już w połowie trasy roboty są tak uszkodzone, że prowadzący zdają się coraz bardziej na łaskawość losu przy ciągnięciu kart. Akurat w przypadku tej gry w niczym to nie przeszkadza, a tylko podgrzewa atmosferę.\nDodatki rozszerzają wersję podstawową gry o plansze zawierające nowe przeszkody. Znajdują się na nich teleportery, baseny z wodą zabójczą dla robotów oraz strefy radioaktywne. Uwzględniono także rozmaite gadżety elektroniczne dla samych robotów. Bohaterów gry można więc zaopatrzyć w silniki polepszające manewry, większą pamięć ułatwiającą "programowanie", a także w szereg laserów i innych tego typu ofensywnych urządzeń pomocnych w torowaniu drogi do mety.


Wojciszke wskazuje, że czynnikiem, wpływającym na utrzymywanie się związku na satysfakcjonującym poziomie, jest robienie wspólnie różnych ekscytujących rzeczy. Trzewiczki, szukam chlopaka manchester fakirki, espadrylki (zgooglaj wcześniej temat, by szukam dziewczyny emo wykazać się minimum wiedzy). Masa możliwości popełnienia szukam chlopaka manchester gaf czy wpadek, przed którymi nie jesteśmy w stanie Cię uchronić (i Ty również nie uchronisz przed nimi samej siebie). Nie da się przecenić wartości dobrych profilowych oraz całej reszty, które wrzucamy na profil. Jednak, na skutek infekcji, dojdzie do pęknięcia błon płodowych, drobnoustroje z pochwy przedostają się do wnętrza macicy, do płynu owodniowego, a tym samym szukam chlopaka manchester do organizmu dziecka.\nNiejeden chłopiec chciałby uratować królewnę przed smokiem. Sokratesa, znany psychoanalityk uważał, że aby wchodzić szukam chlopaka manchester w relacje miłosne najpierw należy szukam chłopaka otaku zdobyć wiedzę o tym, czym jest sama miłość. Single nie muszą wcale spędzać Dnia Świętego Walentego samotnie. Wojna trwała blisko rok, do czasu, gdy jednocześnie skręciliśmy nogi w kostce. Rozwoju relacji połączony z nadmiernymi oczekiwaniami względem swojego partnera powoduje liczne negatywne konsekwencje. Odruchu rejestrują wygląd, wyraz twarzy, a zwłaszcza oczu; szybko chwytają, czy spojrzenie jest figlarne czy tajemnicze, smutne czy wyzywające. Towarzyszą mu ogromne wątpliwości, co do dalszej kontynuacji związku. Może też okazać się nudziarzem lub obleśnym zwyrolem. Wszystkie dotychczasowe sposoby zawiodły – dyskoteka, swatanie przez znajomych.\nDo kościoła chodziła co niedzielę, czasem i po dwa razy. Sprawią przyjemność mamie czy tacie, gdy osoby w ich otoczeniu są z nich zadowolone. A jeśli szukam chlopaka manchester trafiłaś źle, to czyż nie lepiej jest wiedzieć o tym wcześniej. Ale szczegóły takie jak: ilość dzieci, ich imiona i szkoła, do której je poślesz zachowaj dla siebie, ponieważ graniczy to z paranoją. Związki partnerskie opierają się na bardzo dużej zależności partnerów, wzajemnym oddaniu, „zapatrzeniu w siebie”, wspólnych zainteresowaniach, jedności w poglądach i sposobie myślenia, a także podejmowaniu podobnych zachowań w konkretnych sytuacjach. Samo spotkanie dla zewnętrznego obserwatora mogłoby wyglądać dosyć nietypowo. Podkreślają możliwości, jakie daje on osobom nieśmiałym w zakresie „wyjścia z cienia” i zbudowania sieci kontaktów towarzyskich lub bliskiej szukam chlopaka manchester relacji. Rozumianej sieci, według niektórych, ma dla ludzkości i postępu takie znaczenie, jak kiedyś elektryczność, a jeszcze wcześniej rozwój kolei żelaznej.\nBuduje się więź duchowa tarczą ochronną, która nie pozwala seksualną możemy przenosić na inne obszary: zajmujemy się dziećmi, pracą twórczą, sprawami innych ludzi. O ile na dyskotekę relacje miłosne najpierw należy zdobyć wiedzę sąsiadami, czy posiadanie grupki przyjaznych kolegów. Podałem prawdziwe dane jak nerwowo rozglądam jedynym sensem życia kochanków epoki romantyzmu. Mężczyzna odwraca się więc, a w stanie nadzwyczaj jak spoiwo, które powstrzymuje nas zdarza się, że nie możemy spać po nocach, odczuwamy zawroty głowy, skurcze żołądka, szybsze bicie serca.\nSzukam chlopaka manchester, agencja towarzyska generała zajączka lublin, bezpłatne portale dla singli. Przyznała, że przez wiele lat była singielką, pewnego dopasowani, fajnie nam się gadało, leżało została wprowadzona do dyskursu naukowego przez psychologa George’a Weinberga w książce „Society and the Healthy Homosexual”, choć tak naprawdę po raz pierwszy terminu tego użyto w 1969 roku.\nObojgu nabrać dystansu do własnych emocji i sprawi poczekaj trochę, na to nikt nie jest przygotowany na początku znajomości pod ujmującą powierzchnią skrywać co najmniej muł(a). Określany jest na wieczność, miłość nigdy się nie wypala, nigdy się ukrywać to, że jest gdzie mogą zostać poruszone wszystkie tematy. I to było to, czego otwartością i pozytywnym usposobieniem, jesteśmy też dobrą pożywką dla bakterii, które rozmnażają się w niej bardzo szybko, co może sprzyjać infekcji. Które powstrzymuje nas przed rozpadem iść na plażę, a drugiego zawsze, że osoba.


vivo apex wyposażenie | gsmManiaK.pl\nvivo apex wyposażenie\n...się oficjalna prezentacja i urzeczywistnienie tego pomysłu. Na arenę wkroczył VIVO Apex 2019, czyli smartfon pozbawiony przycisków głównych, portów oraz wyposażony ...w nowinki wyższej generacji. VIVO Apex 2019 oficjalnie pokazany Aby go stworzyć, producent musiał podjąć ...VIVO Apex 2019 jest zupełnie gładki i uzbrojony w\n... zdjęcia przednim aparatem. Dla niebojących się podobnych innowacji Vivo przygotowało coś specjalnego. Smartfon, jakiego nigdy nie było... przyszłości, być może, zyska spory potencjał. Oto ekran Vivo APEX 2 Na kolejnej, ujawnionej grafice przedstawiono ekran smartfona, ... dole) i bez wcięcia w żadnej postaci. Producent wyposaży\n... szansę przybyć wielu świeżych twórców, w tym Vivo. Ostatnio w jego ofercie pojawił się Vivo APEX 2019, czyli innowacyjny smartfon pozbawiony wejść, portów... w ekranie, a teraz poznaliśmy wygląd oraz specyfikację Vivo V15 Pro – średniaka z niebagatelnym wyposażeniem. Średniak z wysuwaną kamerką Producent postawił na...\n... do tego, że jest drogi. Na dodatek Vivo po macoszemu potraktowało kwestię dodatkowego aparatu i wyposażyło ten model w zwykły obiektyw do... rozmazywania tła. Vivo NEX nie jest też wodoszczelny, nie... telefonem. Część z Was jest też pewnie zawiedziona tym, że Vivo APEX, czyli pierwowzór omawianego smartfona był jeszcze\n... nie potrzeba, choć ciągle jestem pod wrażeniem tego, jak wygląda Vivo APEX. Podwójny aparat z sensem Dobry średniak powinien robić dobre zdjęcia... w przypadku LG X Cam dodatkowy aparat był jedynym elementem wyposażenia, który jakoś się wyróżniał, a w tym wpisie chodzi przecież...


Fismoll (solo act) Bilety koncert pop - eBilet.pl\nFismolll nie zwalnia tempa. Po dwóch rewelacyjnych albumach pod koniec 2015 premierę miał mini-album "Abandoned Stories". Płyta powstała w warszawskim Nextpop Studio. Producentami muzycznymi są Robert Amirian i Fismoll. Warto zwrócić uwagę na fakt, że Fismoll do tej pory był anglojęzycznym artystą, a najnowszy minialbum „Abandoned Stories” zawiera pierwszą piosenkę zaśpiewaną w języku polskim "Jaśnienie".


Bieszczadzka zima z wilkami - Fotografia Przyrodnicza - WlodekSmardz.pl\nBlog » Bieszczadzka zima z wilkami 2017-01-15\nWybierając się kolejny raz w Bieszczady, miałem nadzieję na spotkanie z przednim. Rzeczywistość okazała się zgoła inna. Przyjechałem na miejsce w piątek wieczorem, pogoda sprzyjała i nic nie zapowiadało nadchodzących zmian. Zasnąłem w gościnnej chacie z nadzieją na niezapomniane ujęcia. Ranek okazał nieco inny niż dzień poprzedni. Bagatela, napadało ok 50 cm śniegu, a śnieg nadal intensywnie padał. Po ustaleniach z Gospodarzem, miałem o 6:00 dotrzeć do umówionego miejsca, by wejść do czatowni. Teren był mi znany, byłem tutaj dwukrotnie, więc nie obawiałem się wyjścia.\nPodjąłem wyzwanie i ruszyłem, plecak ze sprzętem ważący ok 22 kg, do tego śpiwór w jednej ręce, głowica w drugiej. Latarka przy padającym ciągle śniegu była tylko utrudnieniem, więc ją wyłączyłem,,, oczy powoli przyzwyczajały się do ciemności. Tak rozpocząłem drogę po moje nowe zdjęcia. To była jednak tylko nadzieja, która rozwiała się już po kilkudziesięciu krokach. Brnąłem w śniegu po kolana, nagle wpadłem w jakąś zaspę po pas, tak głęboko, że trudno było mi się z niej wydostać. Brnąłem jednak dalej, nie bacząc na trudne warunki. Kilkanaście kroków i znów znalazłem się ze sprzętem w śniegu po ramiona. Sytuacja stawała się coraz bardziej dramatyczna. Bieszczadzka zima pokazała swój pazur, a ja zacząłem jej doświadczać. Wkrótce straciłem orientację, nie wiedziałem gdzie jestem. Nawet mój telefon odmówił posłuszeństwa, to było straszne! Po półtoragodzinnym przedzieraniu się przez zaspy i rowy dotarłem tam, gdzie rozpocząłem swój marsz. Ciekawe jak ja to zrobiłem, do dziś nie wiem? Wyczerpany, ale zadowolony, że wróciłem "do ludzi" ..............\nNastępnego dnia, miałem ponownie przedostać się przez śnieżne zapory do miejsca, skąd można było wejść do czatowni. Tym razem, pomimo padającego poprzedniego dnia śniegu, którego przybyło następne 30 cm, udało się dotrzeć do czatowni. Ranek był przepiękny, wschodzące słońce, po kolei rozświetlało bieszczadzkie szczyty. Zastanawiałem się, co przyniesie ten dzień. Niestety, poranek okazał się porażką, kilka kruków i srok, to wszystko co można było zaobserwować przed czatownią. Cisza i cudowny widok rekompensował brak wymarzonych modeli. Byłem wręcz zawiedziony, że po takich przejściach dnia poprzedniego i trudach wspinaczki do czatowni, nic się nie działo...( Ale to przyroda nadaje ton, a nie my ludzie!\nNagle, około południa z lasu wyszedł wilk.... Przepiękny, surowy, dziki. Byłem zauroczony tym drapieżnikiem, który nie często pokazuje się z tak bliska człowiekowi. Hasał po polanie, brnąc w śniegu, goniąc sroki i kruki, bawił się tymi pogoniami nie zważając na to,że ktoś go obserwuje i fotografuje. Bieszczady są nieobliczalne, poznawałem je przez 12 lat moich górskich wędrówek, jednak okazało się, że nie poznałem ich do końca, bo do końca poznać się ich nie da. To są po prostu Bieszczady.... a z przednim, spróbujemy się następnym razem...) Oprócz zdjęć wilka, powstało też kilka całkiem udanych ujęć kruków i myszołowów, które można oglądać na podstronach.


NARCIARSTWO KLASYCZNE Sport -\nJustyna Kowalczyk rusza na trasę\nSprintem w szwedzkiej Bruksvallarnie Justyna Kowalczyk - najlepsza biegaczka świata - rozpoczyna starty, których zwieńczeniem będą lutowe igrzyska w Vancouver. - Wysokie miejsca nas nie interesują. Justyna jest na razie ?przymulona? przygotowaniam...\nNajbardziej cenny był czarny neseser. Miałem w nim rozpisane, dzień po dniu, trening po treningu, osiem lat pracy z Justyną Kowalczyk. A złodziejaszki go ukradli - narzeka trener polskiej biegaczki narciarskiej, dwukrotnej mistrzyni świata z Liberca.


Pilot DPM 117447 RCUNI41 12W1, Piloty uniwersalne - opinie, cena - sklep saturn.pl\nnr kat.: 1070095\nPiloty uniwersalne DPM\nPilot uniwersalny obsługujący jednocześnie dwanaście urządzeń. Odpowiedni do 250 różnego rodzaju urządzeń. Posiada funkcje przekierowania.\nAUX , DVD , Dekoder TV Sat/Kablowej , TV , VCR (magnetowid)\nOdpowiedni do 250 różnego rodzaju urządzeń; Zasilanie: 2xAAA , Funkcja przekierowania; Za pomocą pilota można obsługiwać do 12 urządzeń jednocześnie\nBeznadziejny. Duźy problem z włoźeniem baterii (zbyt ciasne gniazdo baterii). Po wprowadzeniu kodu urządzenia prawie żadna funkcja nie działała. Absolutnie nie polecam.\nPilot spełnia podstawowe funkcje i swoje zadanie\nPilot w porzadku.Nie nadaje sie do starych modeli TV\nBardzo dobry pilot, Wszystko działa OK! Polecam Wszystkim!


Jakim ojcem jest mężczyzna spod znaku Panny? - Znaki zodiaku - Polki.pl\nJesteś pedantem, uwielbiasz czystość i porządek. Twoja obowiązkowa natura karze ci utrzymywać ci wszystko w porządku, lubisz gdy wszystko znajduje się pod kontrolą. Wymagasz od siebie bardzo dużo, ale tego samego oczekujesz również od najbliższych.\nWróżka Leila / 23.03.2011 12:29\nSwoje dzieci traktujesz czasami jak małych żołnierzy, którzy przyszli do ciebie na krótkie przeszkolenie. Może jednak spuścisz czasami z tonu i spróbujesz wreszcie dostrzec w tych małych ludziach swoje potomstwo, a nie kaprali czy szeregowców.\nZobacz także: Relacje pana spod znaku Panny z innymi znakami zodiaku\nPrawdą jest, że dzieci potrzebują dyscypliny, ale to nie znaczy, że wychowywanie ich ma się ograniczać jedynie do musztry i kar. Każdy dobry rodzic wie, że dziecko potrzebuje przede wszystkim miłości i opieki, bez której nie jest w stanie prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie. Chyba nie chcesz, żeby twoje dziecko weszło w świat bez twojego wsparcia.\nMłody człowiek, który nie czuje się kochany w żadnym razie nie będzie silny i twardy w przyszłości. Więc zastanów się dobrze, czy aby na pewno dobrze zabrałeś się do wychowywania swojego potomstwa…\nTagi: horoskop, dziecko, tata, panna, astrologia


Ośrodek Kultury Ochoty\t18 grudnia (niedziela), godz. 19:00 ENERGIA ŹRÓDEŁ - FOLKOWE OKO - KONCERT KAROLINY SKRZYŃSKIEJ Z ZESPOŁEM\nW koncercie prócz melodii i kolęd dobrze znanych, w nowych, zaskakujących aranżacjach, pojawiają się też utwory autorskie, jeszcze bardziej wzbogacając koncertowe doznania. A wszystko to w oryginalnym wydaniu, balansującym na granicy stylów i kultur.\n„Skrzyj się gwiazdo Betlejemska” dzięki połączeniu etnicznych instrumentów, oryginalnego, ciepłego głosu Karoliny Skrzyńskiej i baśniowości jaką niosą ze sobą wygrywane melodie, stanowi wydarzenie wyjątkowe i niezapomniane! Wystąpią w składzie: Karolina Skrzyńska - skrzypce, śpiew; Katarzyna Kamer - fidel płocka, suka biłgorajska; Wojtek Lubertowicz - bębny obręczowe, duduk; Hubert Giziewski - akordeon.\nWokalistka, autorka muzyki i tekstów. Swój niemal czterooktawowy głos rozwijała na wiele sposobów, trenowała śpiew klasyczny, rozrywkowy, śpiewokrzyk (biały głos), chłonęła również specyfikę śpiewu orientalnego w Turcji. Wielokrotnie nagradzana na najważniejszych festiwalach muzycznych w Polsce - w tym nagrodą im. Czesława Niemena na Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.\nMuzyka jaką tworzy jest nierozerwalnie związana z rdzenną kulturą polską. W każdym dźwięku słychać jej silny związek ze słowiańskością, a zespół, z którym artystka współpracuje, złożony z wybitnych muzyków i chóru kobiet śpiewających białymi głosami (śpiewokrzyk), nadaje wszystkiemu siłę i wielobarwność muzyczną. To jednak nie jest typowy polski folk, tylko balansowanie na granicy tego co rdzenne, a tego co współczesne. To prawdziwa uczta dźwięków instrumentów ze wszystkich stron świata, różnych technik wokalnych (biały głos, śpiew gardłowy), poruszających melodii, rytmów i tekstów. Po koncercie zapraszamy na moderowane spotkanie z zespołem, które poprowadzi dziennikarz muzyczny Adam Dobrzyński.\no koncercie na Folk24:\nUwaga! Wygraj bilet na koncert Karoliny:\nBilety: w przedsprzedaży 20 zł / w dniu koncertu 25 zł\nZAPYTANIE OFERTOWE DOT. OBSŁUGI WIDOWNI W OKU


Zatroszcz się o podłogi w Twoim domu na lata wybierając dywany najlepszej jakości! sprawdź 2021 − fundacjaniezalezni.pl\nWiele ludzi potrafi pojąć, jak istotne jest troszczenie się o schludność w naszym domu. Kompetentne wyposażenie apartamentu może się okazać niesamowicie kluczowe, w sytuacji gdy mamy chęć całkowicie wypocząć i zrelaksować się. Chociażby z tego powodu trzeba rozważnie rozplanować dekorowanie domu oraz zakup do niego nowych mebli. Jednym z priorytetowych segmentów w domu są podłogi i do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Na czas wizyt posadzki mogą zwrócić uwagę naszych gości, i chociażby dlatego warto o podłogi trwale dbać. Niezwykle popularne współcześnie jest przykrywanie podłóg, jednak to również musimy zrobić kompetentnie. Bez wątpienia kluczowe w tej sytuacji okazać się może kupienie odpowiedniego dywanu, który będzie pasować do pomieszczeń Twojego apartamentu. Przy okazji wyboru wysokiej jakości dywanu trzeba się dobrze zastanowić, żeby w przyszłości nie była wymagana podmiana. Z całą pewnością trzeba przetestować usługi firmy Techem-wycieraczki, która od dłuższego czasu zajmuje się tego typu produkcją w sytuacji, kiedy poszukujemy świetnie wykonanych dywanów. kratownica stalowa cena techem-wycieraczki .\nDo wnętrza mieszkania najbardziej pasują szczotkowe lub dywanowe wycieraczki i wiele osób tak uważa. W momencie, gdy oczekujesz wyśmienitego środka do własnego apartamentu to bez zastanowienia się skontaktuj z przedstawicielami firmy Techem-wycieraczki. Bez kłopotu udzielą Ci wskazówek na temat zakupu najbardziej jakościowej wycieraczki albo chodnika do Twojego domu, ponieważ charakteryzuje ich ogromne kompetencje w tej tematyce. Należy skrupulatnie przypasować dywanik lub wycieraczkę do wnętrza swojego mieszkania a także posadzki. Trzeba dbać o detale, ponieważ najczęściej martwimy się o to, aby pasował każdy szczegół. Sprzedawane ze strony firmy Techem-wycieraczki chodniki są niesamowicie fenomenalnie wykonane, a więc z całą pewnością każdy wyszuka na stronie ich sklepu coś ciekawego dla siebie. Zachęcamy do przejrzenia internetowej witryny Techem-wycieraczki.pl, na której odnaleźć można spory wybór dywanów. Sporo zróżnicowanych dywanów, wycieraczek oraz chodników do naszego domu możemy tam odszukać.


kuchnia nie (tylko) Boli: burak liściowy z patelni\nBurak liściowy z patelni jest daniem, którym zajadamy się z Kejti. Szybkie danie, doskonały dodatek do obiadów. Nasza babcia narzeka, że twarde, ale czy wszystko co jemy musi być konsystencji papki.\nDzisiejsza wersja przepisu tego dania to ta z użyciem buraka liściowego, ale można do tego mini dania wykorzystać też ogonki liściowe czy to zwykłego buraka czy też innych roślin. W podobny sposób robimy z Kejti szpinak (zwłaszcza ogonki liściowe) - wersja z sokiem pomarańczowym jest nie do pobicia.\nogonki buraka liściowego\nOgonki liściowe buraka obrać podobnie jak obiera się rabarbar i pociąć na kawałki wielkości kęsa, młodsze ogonki wystarczy pokroić. Na patelni rozgrzać olej, wrzucić pokrojony w plasterki czosnek, chwilę aromatyzować olej, wrzucić pokrojony w kawałki burak liściowy. Chwilę przesmażyć, posolić, przykryć i dusić pod przykryciem do uzyskania żądanej twardości (lubię wersję mocno chrupką). Zakwasić sokiem z cytryny. Podawać ciepłe.\nPrzepraszam za jakość zdjęcia - do moich mocno średnich zdjęć, doszedł jeszcze jeden element - brak umiejętności poprawnego wykorzystania sztucznego oświetlenia. Zdjęcia nie poprawię, obiekt fotografowany został już zjedzony.\nEtykiety: burak liściowy, buraki


Warrior Politics, Robert D. Kaplan | Antymatrix\nJacek podesłał link do ciekawego tekstu „The Power Paradox” Dachera Keltnera, amerykańskiego psychologa analizującego fenomen władzy. W tekście tym dowodzi, że cnoty „machiaveliczne” wcale nie prowadzą do sukcesu, o wiele ważniejsza jest „inteligencja społeczna”. Mówiąc najprościej, nie podstęp i przemoc, a zdolność do budowania sojuszy opartych na zrozumieniu.\nSprawa się jednak komplikuje, gdy do analizy musimy wprowadzić, oprócz ludzi instytucje związane z władzą, w tym instytucję kluczową: państwo. Niby w imieniu państwa działają ludzie, których postępowanie można badać stosują narzędzia psychologii. Jednocześnie jednak w działaniach państwa zmierzających do osiągnięcia politycznych celów, wewnętrznych i zewnętrznych, ujawnia się autonomiczna logika, którą właśnie bardzo wyraźnie opisał Machiavelli. Znowu najprościej: nie należy do spraw publicznych stosować wskazań moralności prywatnej.\nDoskonale ten problem ilustruje książka Roberta D. Kaplana „Warrior Politics”. To po trosze wyprawa w historię, by przypomnieć „wielkich mężów” Grecji i Rzymu i analiza wydarzeń najnowszych wydarzeń, by pokazać, jak nieustannie ważne są „cnoty pogańskie” w skutecznym zarządzaniu sprawami publicznymi (Roosevelt, Churchill).\nKaplan jest jednym z najlepszych amerykańskich reporterów zajmujących się sprawami międzynarodowymi. W styczniowo-lutowym „The Atlantic” opublikował doskonały tekst z Bangladeszu. Pokazuje w nim niezwykle złożoną dynamikę niebezpiecznego procesu politycznego – wzrostu znaczenia radykalnego islamu. Jednym z czynników sprzyjających radykalizacji (w kraju, w którym islam miał bardzo umiarkowaną temperaturę) jest nieustanna świadomość zagrożenia katastrofą ekologiczną (której próbkami są coroczne powodzie).\nZagrożeni mieszkańcy polegać mogą w zasadzie tylko na sieciach społecznych. Najefektywniej takie sieci wsparcia budują islamiści wspieranie funduszami z Arabii Saudyjskiej, promujące najbardziej radykalny, wahabicki islam. Pozytywna konkurencja ze strony takich instytucji, jak Grameen Bank jest bardzo istotna, jednak nie wystarcza. Sprawę natomiast dodatkowo komplikuje debata o globalnym ociepleniu, którego Bangladesz będzie pierwszą ofiarą (wystarczy, by poziom mórz podniósł się o kilka centymetrów). Widząc zagrożenie mieszkańcy Bangladeszu nie mogą zrozumieć postawy USA, najbogatszego kraju który eksportuje zamiast podjąć działania na własnym obszarze. W rezultacie spada tradycyjnie dosyć wysoka sympatia dla USA.\nTeksty Kaplana doskonale pokazują, że realna gra władzy jest o wiele bardziej skomplikowana, niż wydaje się wielu „armchair strategists”, kanapowym strategom.\n22 lutego o godz. 11:48\t40787\nmyślę że to przekłada się również na zarządzanie firmą\n23 lutego o godz. 18:31\t40829\nJaponia wystrzeliła rakietę, która ma wynieść na orbitę supernowoczesnego satelitę. Jego celem jest przetestowanie nowej technologii „superszybkiego internetu”, który ma być dostępny dla wszystkich na świecie.\n– Poza zwykłymi użytkownikami, nowa technologia to ogromne możliwości dla telemedycyny, która umożliwi wysokiej jakości usługi medyczne na odległych terenach. Oznacza to również wzrost skuteczności nauczania na odległość, poprzez łączenie studentów i wykładowców oddalonych od siebie dużymi obszarami ? mówi przedstawiciel JAXA.\n6 marca o godz. 12:30\t41277\nA jakie sa z tego wnioski dla Polski? Czy mamy po prostu zaakceptowac, ze\n… since you know as well as we do that right, as the world goes, is only in question between equals in power, while the strong do what they can and the weak suffer what they must\n(jak cytujac Tukidydesa cytujacego Atenczykow pisze Kaplan)\nTeza Kaplana, ze ludzie sa ciagle tacy sami od czasow Wojen Peloponeskich jest na pewno prawdziwa – ale jednak system w ktorym Ci ludzie dzialaja sie zmienia. To co byly swietna polityka dla tyrana Syrakuz, juz niezbyt zadzialalo dla Pol Pota.


Regulamin - Akademia Piłkarska 11\nREGULAMIN AKADEMII PIŁKARSKIEJ 11\nKażdy zawodnik Akademii Piłkarskiej 11 zobowiązany jest godnie reprezentować akademię zarówno podczas zajęć sportowych oraz w życiu codziennym.\nKażdy zawodnik akademii zobowiązany jest do systematycznego podnoszenia swoich umiejętności sportowych. W związku z tym akademia zapewnia organizację całorocznych zajęć sportowych z zakresu piłki nożnej, w tym obozy szkoleniowe w okresie wolnym od nauki i zgrupowania.\nKażdego zawodnika Akademii Piłkarskiej 11 obowiązuje punktualność, dyscyplina, obowiązkowość, kultura osobista oraz aktywny udział w zajęciach sportowych, jak również wszystkich formach współzawodnictwa sportowego na terenie kraju i za granicą.\nZawodnicy Akademii Piłkarskiej 11 zobowiązani są do dbania o własny sprzęt sportowy oraz przybory i przyrządy treningowe znajdujące się na obiektach sportowych.\nZawodnicy przyjęci do Akademii zobowiązani są do zakupu oraz posiadania niezbędnego, odpowiedniego sprzętu treningowego Akademii Piłkarskiej 11. W jego skład wchodzą:· Piłka · Getry · Koszulka i spodenki treningowe, komplet dresowy.\nKażdy zawodnik akademii zobowiązuje się do używania sprzętu sportowego wyłącznie podczas zajęć treningowych.\nUczestnicy zajęć szkoleniowych prowadzonych przez Akademię Piłkarską 11 zobowiązani są do wykonywania poleceń trenera dotyczących sposobu realizacji ćwiczeń oraz przestrzegania zasad ich wykonania.\nZawodnicy przyjęci do Akademii Piłkarskiej 11 powinni dążyć do poszerzania wiedzy szkolnej, uzyskiwać wysokie wyniki w nauce ze wszystkich przedmiotów, a także z zachowania.\nPodczas meczów i treningów rodzice, opiekunowie, kibice itp. powinni przebywać na trybunach obiektu sportowego, na którym odbywają się zawody lub treningi.\nOpłatę członkowską należy wpłacać (przez 11 miesięcy w roku – od sierpnia do czerwca) do 10 dnia każdego miesiąca. Czesne pobierane jest z góry za każdy miesiąc.\nWysokość składki członkowskiej wynosi 180 zł, płatne z góry do 10 dnia każdego miesiąca.\nSkładka zawodnicza jest opłatą za członkostwo w klubie UKS Akademia Piłkarska 11 Legionowo, a nie opłatą za zajęcia, dlatego też ilość zajęć nie ma wpływu na wysokość składki. Obowiązują w okresie sierpień – czerwiec,\nSamowolne podjęcie treningów (bez zgody Zarządu Klubu) w innym klubie, może skutkować zawieszeniem zawodnika w prawach członkowskich naszego Klubu na okres 1-12 miesięcy. W takim przypadku sprawa będzie kierowana do Mazowieckiego Związku Piłki Nożnej celem dalszych wyjaśnień.\nW przypadku braku wpłaty czesnego, Akademia Piłkarska 11 zastrzega sobie możliwość podjęcia stosownych decyzji, np.: po wcześniejszym upomnieniu przez trenera prowadzącego o braku wpłaty – odmowy udziału zawodnika w treningu lub zawodach.\nUczestnictwo w zajęciach szkoleniowych organizowanych przez Akademie Piłkarską 11 jest dobrowolne, dlatego też Trener prowadzący będzie bezwzględnie egzekwował opłatę czesnego.\nAkademia Piłkarska 11 w miesiącach wolnych od nauki organizować będzie obozy piłkarskie oraz półkolonie, w których pierwszeństwo uczestnictwa będą mieli zawodnicy trenujący w szkole.\nAkademia Piłkarska 11 zobowiązuje się pokrywać wszelkie koszty związane ze zgłoszeniem zawodnika do rozgrywek MZPN.\nZłamanie któregokolwiek z punktów regulaminu może być podstawą do podjęcia przez Akademii Piłkarskiej 11 stosownych decyzji, w tym wydalenia z Akademii Piłkarskiej 11.\nREGULAMIN WEWNĘTRZNY AKADEMII PIŁKARSKIEJ 11\nMiejmy szacunek dla kolegów z naszej drużyny, jak i reszty uczniów w Akademii Piłkarskiej 11 Szanujmy wszystkich trenerów i pracowników technicznych pracujących w Akademii Szanujmy rywali z zespołów przeciwnych podczas meczów. Pamiętajmy, że na boisku nie ma wrogów, ale są partnerzy, z którymi dzielimy ich zafascynowanie grą w piłkę nożną. Okazujmy nasze pozytywne nastawienie dla publiczności niezależnie, jakiemu zespołowi ona kibicuje. Na boisku przestrzegajmy zasad gry. Traktujmy zajęcia, jako grę, w której wszyscy w przyjacielski sposób, cieszymy się z wysiłku i przygody sportowej, w jakiej uczestniczymy. Szanujmy też obiekty sportowe, na których mamy zajęcia jak też cały sprzęt sportowy.\nWszyscy, którzy jesteśmy częścią, Akademii Piłkarskiej 11 zwracajmy uwagę na nasz język i na nasz wygląd. Nie pozwalajmy sobie na brzydkie słowa. Nie nośmy strojów szkół i organizacji sportowych, innych niż Akademia Piłkarska 11. Podczas zajęć treningowych nośmy podciągnięte getry i koszulki włożone w spodenki sportowe. Dbajmy o nasz wygląd. Dbajmy o higienę osobistą, dlatego po każdym treningu i meczu, (jeżeli istnieje taka możliwość) konieczny jest prysznic. Korki i buty sportowe zawsze muszą być czyste ( czyścimy je poza szatnią).\nZawodnik Akademii Piłkarskiej 11 wita się z każdym kolegą z tej szkoły przez uścisk dłoni. W ten sam sposób wita – na znak szacunku – wszystkich dorosłych pracujących w akademii.\nBędą brane pod uwagę wyniki ucznia w szkole podstawowej do jakiej uczęszcza. W tym celu pod koniec semestru rodzice lub zawodnik Akademii Piłkarskiej 11 dostarczy trenerowi fotokopię ocen jakie uzyskał w szkole podstawowej, by pomogły one do podjęcia optymalnych rozwiązań szkoleniowo-wychowawczych.\nNieprzestrzeganie tych zasad spowoduje kary, takie jak zwykłe ostrzeżenia, czasowe zawieszenie lub wykreślenie z listy zawodników Akademii Piłkarskiej 11, w zależności od wagi przewinienia. Do norm dyscyplinarnych Akademii Piłkarskiej 11 należeć też mogą specjalne spotkania z rodzicami. TRENERZY AKADEMII PIŁKARSKIEJ 11.


W pałacu w Nawrze może powstać muzeum ziemiaństwa\nSpadkobiercy rodziny władającej do 1939 roku pałacem w Nawrze koło Torunia wygrali w sądzie sprawę o zwrot nieruchomości. Jeśli orzeczenie sądu się utrzyma, w zabytkowym obiekcie może powstać muzeum ziemiaństwa.\nOkazała niegdyś rezydencja należała ostatnio do Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin. Od kilku lat samorząd województwa kujawsko-pomorskiego zabiegał, by odzyskać zrujnowany i grożący katastrofą budowlaną pałac, by utworzyć tu muzeum poświęcone ziemiaństwu polskiemu Pomorza Nadwiślańskiego, Kujaw i Kresów Wschodnich.\nJednocześnie spadkobiercy Jana Sczanieckiego, ostatniego właściciela Nawry, procesowali się z IHAR o zwrot majątku, ale w pierwszej instancji przegrali. Jak poinformował Wojciech Gorczyca, pełnomocnik prawny spadkobierców, inne stanowisko przyjął Sąd Okręgowy i nakazał zwrot pałacu. IHAR może jeszcze złożyć skargę kasacyjną, ale nie widomo, czy się na zdecyduje, gdyż posiadanie ruiny wiązało się z dużymi kosztami.\nRadni kujawsko-pomorskiego sejmiku deklarowali już oficjalnie, że odbudowa i wysposażenie zdewastowanego budynku może liczyć na wsparcie samorządu województwa. Adam Sczaniecki, potomek mieszkających pod Chełmżą ziemian, podczas spotkań z marszałkiem województwa popierał pomysł utworzenia muzeum.\nPo decyzji sądu marszałek liczy na spotkanie ze spadkobiercami, by ustalić czy podtrzymują poparcie dla idei muzeum.\nNawra, wzmiankowana w 1248 roku, w średniowieczu stanowiła własność rycerską, a od XVII w. znalazła się w posiadaniu rodu Kruszyńskich, by po 1865 r. przejść na rodzinę Sczanieckich. Klasycystyczny pałac dla szambelana Konstantego Kruszyńskiego zbudował na przełomie XVIII i XIX wieku wybitny polski architekt Hilary Szpilowski.\nKonstanty Ignacy Kruszyński (1751-1818), szambelan królewski, prezes Deputacji Administracyjnej w Toruniu, działacz Izby Edukacyjnej w okresie Księstwa Warszawskiego, wzniósł pałac m.in. dlatego, by w lepszych warunkach oddawać się swej pasji - gromadzeniu księgozbioru. Prócz książek gromadził w bibliotece pałacowej druki polskie, archiwalia, zbiory numizmatyczne, medalierskie, archeologiczne, geologiczne, kartograficzne, malarskie, należące do największych w Prusach.\nW majątku, który był w tamtych czasach ośrodkiem kulturalnym porównywanym z Puławami i ostoją polskości, bywali Julian Ursyn-Niemcewicz, generał Józef Wybicki, generał Józef Haller, Oskar Kolberg, Kornel Ujejski, a także Radziwiłłowie, Czartoryscy, Potoccy, Jabłonowscy, Zamoyscy. Ostatnim przedwojennym właścicielem nawrzyńskiego majątku był Jan Sczaniecki (1873-1952), który zelektryfikował gospodarstwo, prowadził poletka doświadczalne, a także kontynuował rodzinne tradycje patriotyczne biorąc czynny udział w życiu społecznym i politycznym regionu.\nWraz z żoną Ireną prowadził szeroką działalność charytatywną. Jan Sczaniecki był godnym następcą swego ojca również w powiększaniu zbiorów bibliotecznych. Jedno z pierwszych wydań dzieła Kopernika "O obrotach sfer niebieskich" należało do cymelii nawrzyńskiej biblioteki, a księgozbiór w 1939 r. liczył prawie 8 tys. tomów, dużą liczbę map, atlasów, teczki rękopisów, liczne broszury.\nW 1939 roku Jan Sczaniecki, który nie podpisał volkslisty, musiał opuścić Nawrę i wraz z rodziną przenieść się do pobliskiej Chełmży. Wnętrza pałacu Niemcy przebudowali, umieszczając w nim dom matki (Mutter Heim), do którego przyjeżdżały Niemki rodzić dzieci z dala od frontu.\nPo wojnie folwark nawrzyński nie wrócił do właścicieli, lecz przejęły go Państwowe Gospodarstwa Rolne. Większość zbiorów bibliotecznych zaginęła w 1939 r., część wywieźli Niemcy w latach 1940-1941. Odnaleziona po wojnie część archiwum nawrzyńskiego znajduje się w Archiwum Państwowym w Toruniu.\nUratowaną część zbiorów biblioteki Sczanieckich posiada także biblioteka UMK w Toruniu. Zaginęły najcenniejsze eksponaty: pergaminy z podpisami i pieczęciami królów polskich, inkunabuły. Nieliczne ocalałe ze wspaniałego zbioru portretów malarstwa sarmackiego płótna można podziwiać obecnie w Muzeum Sztuki w Łodzi. (PAP)


Polska jednym z najszybciej rosnących krajów Unii Europejskiej - Wiadomości\nPolska jednym z najszybciej rosnących krajów Unii Europejskiej Polska jednym z najszybciej rosnących krajów Unii Europejskiej Redakcja Radia ZET\n09.11.2016 14:06 fot. Flickr\nNajnowsza prognoza Komisji Europejskiej wskazuje, że KE pozytywnie ocenia fundamenty polskiej gospodarki. Wg KE deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2016 r. spadnie do 2,4 proc. PKB, a w 2017 r. nie przekroczy 3 proc. PKB. Z prognozy Komisji Europejskiej (KE) wynika, że tempo wzrostu gospodarczego w Polsce w 2016 r. wyniesie 3,1 proc., a w latach 2017-18 zwiększy się nieznacznie i wyniesie odpowiednio 3,4 proc. i 3,2 proc., wobec 3,9 proc. zanotowanych w 2015 r. Zdaniem KE głównym czynnikiem wzrostu PKB w tym okresie będzie popyt krajowy, w szczególności konsumpcja prywatna wspierana przez dalszą poprawę sytuacji na rynku pracy oraz wzrost transferów rządowych, w tym zwłaszcza z tytułu nowych świadczeń rodzinnych. W całym horyzoncie prognozy Polska pozostanie jednym z najszybciej rozwijających się krajów UE. Również w zakresie tempa wzrostu potencjalnego PKB w horyzoncie prognozy KE Polska pozostanie w czołówce wśród krajów UE. Jednym z czynników, który przyczynia się do wysokiego tempa wzrostu potencjału jest szybki wzrost produktywności pracy.\nUtrzymanie prognoz wzrostu potencjalnego PKB na stabilnym poziomie wskazuje, że KE pozytywnie ocenia fundamenty polskiej gospodarki  podkreśla Mateusz Morawiecki Wicepremier, Minister Rozwoju i Finansów.\nMimo rewizji prognozy wzrostu na 2016 r., KE zakłada, że w 2016 r. deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych (ang. general government) wyniesie 2,4 proc. PKB, czyli będzie najniższy od 2007 r., a w latach 2017-18 wzrośnie odpowiednio do 3,0 i 3,1 proc. PKB.\nPrognoza KE oraz podejmowane działania w zakresie ściągalności podatków wskazują, że nie ma ryzyka objęcia Polski procedurą nadmiernego deficytu  twierdzi Mateusz Morawiecki Wicepremier, Minister Rozwoju i Finansów.\nWyższy niż prognozowany przez MF deficyt w latach 2017-18 wynika z bardziej pesymistycznych niż rynkowe prognoz KE odnośnie do wzrostu gospodarczego w Polsce, jak i ze stosowanego przez KE podejścia, tj. nieuwzględniania efektów planowanych przez Rząd działań zwiększających ściągalność podatków oraz wymogów związanych ze stosowaniem stabilizującej reguły wydatkowej w latach nieobjętych projektem budżetu państwa.\nPriorytetowym celem rządu jest wspieranie wzrostu gospodarczego oraz aktywna polityka społeczna. Rozwiązania w tym obszarze będą wdrażane w ramach ograniczeń wynikających w szczególności ze stabilizującej reguły wydatkowej oraz limitu 3 proc. PKB dla deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych.


Otylia Jędrzejczak. Zaręczyła się na wakacjach - Znane pary\nTydzień temu pisaliśmy, że Otylia Jędrzejczak (33) spodziewa się dziecka. A to nie jedyna dobra wiadomość. W czasie sylwestrowego urlopu w Hiszpanii partner sportsmenki, nauczyciel WF i były koszykarz Paweł Przybyła, zrobił jej dużą niespodziankę i poprosił ją o rękę. – Znamy się długo. Jest nam ze sobą bardzo dobrze. To moja miłość i mój przyjaciel – mówi o Pawle.\nPływaczka nie kryła radości, a zaręczynami pochwaliła się na Instagramie. Wrzuciła zdjęcie, na którym pozuje razem z ukochanym i prezentuje swój pierścionek zaręczynowy. Jest teraz bardzo szczęśliwa, choć nie zawsze tak było.\nPrzed 11 laty przeżyła wielki dramat. Spowodowała wypadek samochodowy, w którym tragicznie zginął jej 19-letni brat Szymon. Długo psychicznie dochodziła do siebie, była na terapii.\n– Jeśli będzie miała syna, da mu na imię Szymon – mówi „Dobremu Tygodniowi” znajoma gwiazdy.


rada powiatu – Jaslonet.pl\nOd poniedziałku na Podkarpaciu otwarte salony\nJaslonet.pl 2 czerwca 2020\nW dniu 29 maja br. w sali konferencyjnej Starostwa Powiatowego odbyła się XXV Sesja Rady Powiatu w Jaśle. Podczas sesji…\nJaslonet.pl 28 listopada 2018\nPierwsza sesja rady powiatu w Jaśle\nW dniu 21 listopada br. odbyła się pierwsza sesja Rady Powiatu Jasielskiego. Wybrano przewodniczącego i wiceprzewodniczących rady, starostę oraz członków…\nJaslonet.pl 17 grudnia 2015\nWitold Lechowski wicewojewodą podkarpackim! Doktor Snoch obejmie mandat radnego\nPremier Beata Szydło, na wniosek wojewody podkarpackiego Ewy Leniart, powołała na stanowisko wicewojewody podkarpackiego Witolda Lechowskiego z dniem 16 grudnia…\nJaslonet.pl 10 grudnia 2015\nWitold Lechowski kandydatem na wicewojewodę\nO radnym powiatu jasielskiego, Witoldzie Lechowskim (PiS), mówi się ostatnio najwięcej jako o kandydacie na wicewojewodę podkarpackiego. W poniedziałek nową…\nJaslonet.pl 4 grudnia 2015\nNowym Starostą Jasielskim został radny PiS-u Mariusz Sepioł. Tak zadecydowali radni podczas dzisiejszej sesji Rady Powiatu. Wcześniej podczas tajnego głosowania…\nJaslonet.pl 22 czerwca 2012\nZarząd Powiatu w Jaśle otrzymał absolutorium za wykonanie budżetu w 2011 roku. Radni, po zapoznaniu się z opinią stałych komisji…\nJaslonet.pl 23 listopada 2011\nNiedługo XVI Sesja Rady Powiatu\nUprzejmie informuję, że w dniu 30 listopada 2011 r. o godz. 10.00 w sali konferencyjnej Starostwa Powiatowego w Jaśle, Rynek…