Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Mirabell - Nici od słów gęste niewyśpiewanych\n- Opowiadanie: Mirabell - Nici od słów gęste niewyśpiewanych\nNici od słów gęste niewyśpiewanych\nkobieta, Wrocław | 16.03.17, g. 21:36 | znaki: 25148\nTekst pierwotnie opublikowany w drugim numerze magazynu “Silmaris”. Bardzo dziękuję Bemik za betę.\nZarówno fabuła, jak i wiele elementów fantastycznych to moje wymysły, jednak tarantyzm to rzeczywiste zjawisko. Badał je w południowych Włoszech słynny antropolog Ernesto de Martino (zainteresowanym polecam jego książkę “Ziemia zgryzoty”).\nW kolejce: Morgiana89, PsychoFish\nPrzeczytali: Anet, Finkla, gwidon, regulatorzy, funthesystem, cobold\nUlicami Martano maszerują ludzie-pająki. Miasteczko zawsze ożywa, kiedy zbliża się koniec czerwca i tarantyści ściągają tłumnie do kościoła świętego Pawła w Galatinie. Część z nich zachowuje się jeszcze zwyczajnie, jak wszyscy przejeżdżający przez Martano podróżni; niektórzy jednak już tu rozpoczynają swój pajęczy taniec, pełzając, skacząc i rzucając się w drgawkach na ziemię. Mieszkańcy obserwują ich z zaciekawieniem, wyglądając przez okna. Jedni sprzedają przed swoimi domami jadło i napoje, inni dołączają do procesji, modląc się głośno.\nGuido patrzy na korowód z gałęzi drzewa, ocierając pot z twarzy. Czuje, że gęste od upału powietrze skrapla mu się w płucach, furcząc przy każdym wydechu. Powinien myśleć o Annie, która już w przyszłym roku dołączy do procesji, powinien nucić w głowie melodię do zagrania na kalabryjskiej lirze. Wzrok śpiewaka błądzi jednak między przepływającymi przez Martano ludźmi, z których każdy ma swoją muzykę, kolor, taniec. Swoją opowieść. Chłopak patrzy w dół i nuci pod nosem, palce muskają w powietrzu niewidzialne struny. Pieśni układają się same, każda wyraża inną, równie piękną historię.\nLuigi wypatruje wyzdrowienia Anny. Zakrada się w parne noce pod okno jej sypialni i próbuje przez moskitierę dojrzeć zarys sylwetki dziewczyny. Muzyk powiedział już bratu, że musi poczekać na wyznaczony dzień, ale ten wciąż krążył niecierpliwie, niespokojny i pełen obaw. Guido nie umie ukoić jego lęków. Przemawia przez poezję i melodię, obserwuje i snuje opowieści. Patrzy na wszystko z wysokości swojego drzewa. Podgląda. Czasem gra tarantellę dla ukąszonych. Ale nie umie położyć bratu ręki na ramieniu i zapewnić, że wszystko dobrze się skończy.\nPoniżej korowód gęstnieje, paradoksalnie przynosząc upalnemu Martano coś nieokreślenie chłodnego i ciemnego. Każdy z tarantystów tańczy do muzyki słyszalnej tylko dla siebie, rozsnuwając pajęczą noc między rozgrzanymi domami. Jedni podrygują jak marionetki ciągnięte za niewidzialne sznurki, inni wznoszą oczy do nieba, lamentując głośno, jeszcze inni czołgają się jak węże. Ubrany we wściekle fioletowy płaszcz mężczyzna położył dłonie na ziemi i z nogami wyprostowanymi w kolanach porusza się na czworakach, stopy i dłonie przeplatają się na zakurzonej drodze; kobieta w potarganej sukience turla się po bruku, co jakiś czas liżąc go czule; młody chłopak wykonuje pozbawione gracji salta, zawodząc jakąś rzewną, niepodobną do klasycznej tarantelli melodię.\nGuido patrzy na nich i myśli, że każdy z tych ludzi kiedyś był opętany przez pajęczą duszę i przeżył swój egzorcyzm, podczas którego muzycy grali tarantellę tak długo, aż znaleźli właściwą do uleczenia chorego melodię. A teraz ukąszeni jak co roku pielgrzymowali na Galatinę, by odprawić rytuał starszy niż sam kościół i zapewne bardziej wiekowy niż chrześcijaństwo. Choć teoretycznie składali hołd świętemu Pawłowi.\nChłopak ma wrażenie, że tarantyści rozpływają się, ustępując miejsca procesji zjaw i szkieletów, że z miejsc ugryzień sączy się zmieszana z ropą krew. Na chwilę samotna chmura przesłania słońce, w jej cieniu tańczący wyglądają jak prawdziwe, porośnięte gęstą szczeciną pająki, ciągnące za sobą napęczniałe odwłoki. W dzikim korowodzie plączą się nici i odnóża, zahaczają o siebie szczękoczułki i na krótki moment zwierzęce wcielenia ludzi synchronizują swoje kroki, jakby tańczyły do tej samej melodii.\nWtedy muzyk zauważa jeszcze kogoś.\nKobieta jest ubrana na czarno, żałobna koronka zakrywa jej włosy i opada na chude ramiona. La donna nera nie idzie wraz z tłumem: stojąc, pozwala, by ludzka rzeka przepływała obok. Mimo słońca nie mruży oczu. Promienie padają na jej twarz poprzez ażurowy wzór chusty, tworząc jasne plamy na skórze ciemnej jak kora cyprysu. Patrzy w górę, na Guido.\nKiedy ich spojrzenia spotykają się, chłopaka przechodzi dreszcz.\nNajpierw odzywa się zampogna, zawodząc przeciągle w długim i zupełnie do tarantelli niepodobnym wstępie, jakby wziętym nie z południa, a z wietrznych gór północy. Zaraz jednak w słowo wchodzą jej flet z lirą, a na końcu na pierwszy plan wybija się organetto, zasypując pokój kaskadą urywanych dźwięków. To radość. Kalabria.\nCiało Anny drga konwulsyjnie. Dłonie unoszą się. Dziewczyna wstaje niezgrabnie, jak szmaciana lalka pociągana za niewidoczne sznurki muzycznych tonów. Obraca się szybko i stąpa do taktu, starannie stawia stopę za stopą i skacze, i skręca, aż furczy spódnica, przystaje, znów rusza i staje raz jeszcze, i raz, i znowu, a wszystko to w rytm tamburetto.\nRuchy wciąż są jednak spóźnione, źle skoordynowane, jakby chora bezskutecznie próbowała złapać zawieszone w powietrzu dźwięki i dostroić się do ich tempa.\nTrzy dni wcześniej Anna wyszła przed dom w samo południe.\nGęste powietrze osiadało na skórze, zapach nasłonecznionych ganków przenikała mdląca woń rozgrzanej roślinności. Pot wsiąkał w białe koronki, kiedy dziewczyna siedziała wśród ciężkich donic z tamborkiem w ręku. Lubiła lepką senność letniej sjesty. Matka nieraz wyganiała jedynaczkę w chłód domowego półmroku, gdzie ciężkie okiennice zapewniały ochronę przed upałem. Tym razem jednak Giuseppina położyła się, zmorzona atakiem migreny, a jej córka znów wyszła na ganek wbrew zakazowi. Dzień był wyjątkowo gorący: Anna oddychała z trudem, powietrze ciągnęło się w płucach jak karmel. Powieki ciążyły coraz bardziej.\nMyślała o długich, zgrabnych palcach Luigiego, o niecierpliwych pieszczotach w cieniu oliwnego gaju, poza zasięgiem czujnych oczu rodzin i sąsiadów. I o mężczyźnie, któremu udało się ich znaleźć: bracie jej kochanka, Guido. Przywołała w pamięci jego jakby nieobecny uśmiech i onieśmielające spojrzenie. Zamknęła oczy, próbując opanować wstępujący na policzki rumieniec.\nPowoli zapadała w sen, kiedy poczuła delikatną woń palonego cukru. Coś połaskotało ją w dłoń, lekki dotyk był ciepły i miły jak powiew wiatru. Otworzyła oczy. Zobaczyła ciemne źrenice i mięsiste wargi, czerwone jak nabrzmiałe sokiem maliny. Nieznajoma głaskała jej rękę, powoli przesuwając palce od wierzchu dłoni po ukryte pod ciemną tkaniną ramię, pogładziła opuszkami szyję, musnęła obojczyk. Anna poddawała się pieszczocie bez słowa, jakby w upale zapadła w dziwny letarg i nie mogła poruszyć wargami. Pochylona nad nią dziewczyna przez chwilę wodziła palcem po skórze na dekolcie, po czym zbliżyła do niego usta, delikatnie wysuwając język. Anna zamknęła oczy w oczekiwaniu.\nPisk, który rozdarł senną ciszę, wyrwał signorę Giuseppinę z ciężkiej, migrenowej drzemki. Matka Anny zerwała się z łóżka, czując, jak krew odpływa jej z twarzy. Lęk spowodowany wołaniem dziecka zagłuszył migrenowe cierpienie i kobieta wybiegła z pokoju, by podążyć za służącą na zalany słońcem ganek. Anna leżała zemdlona.\n– Maria! Prędko! Woda! – krzyknęła do służącej Giuseppina.\nUniosła córkę tak, by móc ją napoić i zaczęła delikatnie klepać po policzku. Mówiła, tyle razy powtarzała, żeby nie wychodzić na słonce o tej porze. Maria wróciła z garnuszkiem i matka powoli wsączyła w usta Anny nieco chłodnego płynu. Dziewczyna otworzyła oczy.\n– Mamo… – szepnęła, ledwie poruszając wargami. Giuseppina przytuliła ją delikatnie.\n– Już dobrze – powiedziała uspokajająco. Córka wskazała na obojczyk, gdzie widoczny był niewielki, czerwony ślad.\n– Ukąsiła mnie – powiedziała.\nOczy signory rozszerzyły się, pełne lęku.\n– Co… – zaczęła.\n– Pająk, mamo. Tarantula.\nGuido śpiewa w noc, odłożywszy lirę i schowawszy się z gitarą za domem. Nie wie, czy ktoś go słyszy. Ma wysoki, chłopięcy głos, który przy dłuższych dźwiękach wibruje delikatnie. Od strony kościoła dochodzą niskie pomruki uczestników nabożeństwa; pieśniarz dostosowuje się do nich, wchodząc w powolny rytm. Delikatnie pieści struny, a gitara odpowiada mu to zduszonym szeptem, to jękiem długo drżącym w powietrzu.\nOpowieści przychodzą same, on tylko je nawleka na muzykę. Czując pod placami słowa, wywierszowuje z siebie pieśń, smakuje w ustach frazy i splata je z dźwiękiem, wysnuwając historię i zwieszając ją w powietrzu jak pajęczynę.\nPajęczyna. To właśnie przypominały mu koronki noszone przez nieznajomą w tłumie pielgrzymów. Delikatnie, lepkie nici lśniące w słonecznym blasku. Na dnie świadomości pojawia się wiedza, kogo przypomniała mu ta dziwna kobieta, ale Guido wciąż próbuje utrzymać ją pod powierzchnią. Nie chce teraz śpiewać swojej opowieści.\nNagle, pod wpływem impulsu, chłopak mocnej uderza w struny. Gitara budzi się z transu. Dźwięki rozsypują się i senna, rzewna melodia staje się skoczna, taneczna, frenetyczna wręcz. Słowa za nią nie nadążają, piosenka rozpada się na urywane sylaby.\nInstrumenty cichną jeden po drugim, znów zostawiając tylko delikatną melodię fletu, powolną i senną. Dziewczyna zwiesza głowę i zaczyna się kołysać, obrót za obrotem, ciało oblepione koronkami jest spokojne, niemal unieruchomione. Anna prześlizguje się między dźwiękami i wydaje się, że muzyka uśpiła ją i kiedy tylko umilknie, ciało chorej osunie się bezwładnie na podłogę. Lecz nagle ukąszona otwiera oczy, i wytrzeszczywszy je dziko, syczy i skacze jak tygrysica, siejąc popłoch wśród zgromadzonych. Jej ciałem zaczynają wstrząsać nieregularne drgawki, z ust wycieka wąska strużka śliny i tarantystka, obijając się o ściany, łóżko i krzesła, zaczyna podskakiwać, gubiąc zupełnie spokojny rytm granego właśnie utworu.\nPoprzedniego wieczoru Guido widział brata na łące za miasteczkiem.\nLuigi oddychał ciężko, jego ciało stygło i miękło. Źdźbła trawy łaskotały go w łydki, promienie słońca przebijały się przez zamknięte powieki. Otworzył oczy. Dziewczyna, odrzuciwszy do tyłu ciemne włosy, wystawiła do słońca rozchylone, zwilżone lepką śliną wargi. Wyglądała, jakby piła światło. Wciąż siedziała na biodrach chłopaka; rozsznurowany gorset odsłaniał białą, pokrytą meszkiem skórę. Delikatnej roboty koronkowa chusta leżała w trawie tuż obok. Bił od niej słodki zapach kobiecych perfum.\nDziewczyna bez słowa zsunęła się z kochanka, i pochyliwszy się, pocałowała go łapczywie. Luigi na chwilę odpłynął w ciepły, słodki półsen, a kiedy ponownie otworzył oczy, jej już nie było. Uniósł się na łokciach i rozejrzał, po czym znowu opadł na trawę. Błogie zmęczenie oplatało go jak niewidoczna pajęczyna.\n– Co ty wyprawiasz? – usłyszał.\nPonownie podniósł głowę. Guido stał tuż przed nim, z kciukami założonymi za szeroki pas. Jego twarz wykrzywiał ni to ironiczny, ni to wściekły grymas.\n– A jak myślisz? – mruknął, powoli wstając. Bolały go stawy, jakby cały dzień ciężko pracował w polu. Mimo to był niewypowiedzianie szczęśliwy.\n– To nie twoja bella leży w gorączce? – zapytał Guido.\nLuigi spojrzał na niego spode łba.\n– W jakiej gorączce? – zapytał, pukając się w czoło. – A co tu przed chwilą robiła?\n– Przecież to nie była Anna – odparł Guido, marszcząc brwi.\nLuigi spojrzał na niego zdziwiony.\n– A kto? – zapytał. – Oszalałeś, braciszku. Chyba z zazdrości. Pazzo! – dodał, chichocząc. Guido nie odpowiedział. Mrużąc oczy, wpatrywał się w horyzont.\nOn widział wyraźnie, że kochanka Luigiego była kobietą z tłumu. Chudą dziewczyną o dziwnym, przeszywającym wzroku.\nGuiseppina siedzi przy łóżku córki i rozmyśla, przesuwając w palcach paciorki różańca. Jest blada, niestarannie uczesana, a pod jej oczami widnieją sine cienie. Rozsądek podpowiada, że wszystko skończy się dobrze, ale matczyne serce jest trawione niepokojem. Signora widziała już wiele tarantelli, jednak nie rozumie, dlaczego pająk wybrał sobie akurat Annę. Jest zakłopotana i przestraszona, nie podoba jej się myśl o tym, co stanie się z córką następnego dnia, a jednocześnie martwi się co będzie, jeśli stary egzorcyzm nie przyniesie skutku. Boi się, że jedynaczka jest naprawdę chora, że akurat jej trafił się pająk o jadzie, na który nie ma duchowej odtrutki.\nPrzy tym wszystkim Guiseppina, choć za nic by się do tego nie przyznała, trochę jednak cieszy się na myśl, że jej dom stanie się na chwilę centrum życia Martano, a ona sama będzie najważniejszą gospodynią. Gładzi dłoń Anny i rozważa, jacy kawalerowie, ciekawi egzorcyzmu, zjawią się przy łóżku. Matka oczywiście wie, że dziewczynie podobał się któryś z synów sąsiadów – Guido lub Luigi, nie jest pewna – ale rozważa różne opcje. Nie można zbyt pochopnie wybrać męża dla jedynej córki. Patrząc, jak światło świec gra na twarzy chorej, i mrucząc modlitwy w medytacyjnym rytmie, signora wyobraża sobie Annę w ślubnej sukni, dopasowując do niej to tego, to innego kawalera.\nZa oknem chmura na chwilę przesłania słońce. Światło przestaje prześwitywać przez niedomknięte okiennice i niedostatecznie chroniony przed blaskiem pokój przez moment tonie w mroku. Coś delikatnie muska kark Giuseppiny. Jest niewiele gęstsze od powiewu wiatru, a jednak – kobieta czuje to wyraźnie – materialne. Signora odwraca głowę, ale za nią znajduje się tylko pusta ściana. Matka znów spogląda na Annę i wydaje jej się, że twarz córki nabrała trupiego odcienia, a na ledwie widocznej do tej pory rance na piersi żeruje białe robactwo. Giuseppina otwiera usta, ale krzyk nie chce się z nich wydobyć, więc przerażona, tylko mocniej ściska paciorki w dłoniach.\nKiedy znów wychodzi słońce, dziewczyna wygląda zwyczajnie: śpi oddychając równo, jakby za chwilę miała się obudzić.\nW końcu do pokoju cicho wchodzi Maria i szeptem namawia singorę, by położyła się spać.\nMuzyka znowu przyspiesza. Ze strun kalabryjskiej liry płynie deszcz drobnych dźwięków, nuty rozsypują się jak krople zawieszone na pajęczynie. Jasnym jest, że muzycy przenieśli się do słonecznego Neapolu i grają tamtejszy taniec tak, jakby to Martano rozciągało się u stóp Wezuwiusza.\nSłysząc to, Anna unosi się na łokciach, opiera dłonie na podłodze, po czym, zgiąwszy nogi w kolanach, dźwiga się i w tej pokracznej pozycji – wsparta i na stopach, i na dłoniach, z twarzą zwróconą ku sufitowi – przesuwa się po podłodze. Jej pajęcze kroki są przy tym idealnie dostosowane do taranteli, a mętny wzrok odzyskuje dawną klarowność. Wstaje i zaczyna tańczyć płynnie i z niespodziewaną gracją, tak różną od niezbornych podrygów sprzed chwili. Wyciąga przy tym ręce przed siebie, próbując objąć powietrze.\n– Szuka partnera! – rzuca ktoś. Odpowiadają mu pełne aprobaty pomruki. Guido rzuca okiem na Luigiego, który stoi, patrząc nieprzytomnym wzrokiem w okno. Chłopak nie porusza się. Boi się? Ale przecież są w trakcie tarantelli, przecież teraz wola Anny jest prawem.\nW noc przed tarantellą Anny Luigi wtulał twarz w zimną pierś matki. Na włosach czuł delikatny dotyk, w uszach szumiał mu uspokajający szept. Rodzicielka kołysała go delikatnie, kojąco.\nOdkąd którędyś wyciekało z niego życie, Luigi często widywał się ze zmarłymi. Jego coraz chłodniejsze ciało stawało się miękkie i gąbczaste jak leśne grzyby, a zmysły nastrajały się na płynący z grobów śpiew nocy. Słuchał pieśni matki i dziadka, ukochanej ciotki i utraconej w dzieciństwie siostry.\nAnna przychodziła coraz rzadziej, a może po prostu coraz gorzej te wizyty pamiętał. Czas zlewał się i rozpływał, przeszłość mieszała się z teraźniejszością, spływając ze świadomości jak akwarela wystawiona na deszcz. Obecność kochanki była bardziej i bardziej odległa, wspomnienie jej pocałunków oddalało się i nikło, rozchodząc się w świadomości niczym kręgi na wodzie. Nie wiedział już, czy ich spotkania były rzeczywiste, czy tylko wyśnione? A może to wcale nie była Anna, może Anna nie istniała, rzeczywisty był tylko piwniczny oddech grobowców i kości zakopane w miękkiej ziemi?\nLuigi spacerował nocą po polach za miasteczkiem, trzymając chłodne ręce kobiet, których twarze coraz bardziej zamazywały się w jego pamięci. Czuł, że gdyby umiał o nich zaśpiewać tak, jak robił to Guido, mógłby się zatrzymać. Wyprostować czas, by znów wskazywał on dwa kierunki, i umieścić siebie w teraźniejszości, między żywymi. Ale Luigi pozostawał niemy, oddalając się od życia cicho, bez protestów i nie znajdując ulgi nawet w szaleństwie.\nGuido przestaje grać, podchodzi do brata i popycha go lekko na środek izby. Mężczyzna zatacza się wprost w ramiona dziewczyny, która porywa go do tańca, z pasją wczepiając się w ramiona partnera. Potrząsa Luigim jak lalką i zaczynają kręcić się w rytm muzyki, oboje o szalonych, nieprzytomnych oczach. Grajkowie przyspieszają, rytm zaczyna galopować, stopy uderzają o podłogę coraz szybciej, szybciej, Luigi blednie, Anna czerwienieje, jeszcze jedno kółko i jeszcze, i jeszcze, muzyka przyspiesza, chłopak zaczyna dyszeć, ale tarantystka nie puszcza. Aż w końcu rozlega się dziki, kobiecy krzyk i oboje upadają na podłogę.\nMuzyka urywa się. Luigi leży nieprzytomny, jego skóra jest biała i pokryta kroplami potu. Anna patrzy na niego wściekłymi oczami, charcząc i szepcząc ciche przekleństwa.\n– Nie udało się – szepczą zebrani. – Albo nie ten taniec, albo nie ten partner.\nGuido zagryza wargi. Patrzy na brata, który wygląda na bardziej chorego niż ugryziona dziewczyna obok. A potem spogląda w okno i widzi cień chudej postaci w czarnych koronkach.\nTuż przed tarantellą Anna unosiła się w powietrzu jak pyłek, pozwalając wydarzeniom przepływać przez siebie bez żadnej ingerencji. Widziała, jak Giuseppina, ubrana w czerń i niepokój, z zaangażowaniem odgrywa jedną z głównych ról w swoim życiu: rolę matki ukąszonej dziewczyny. Signora wiedziała, że na deskach domowego teatru będzie jeszcze matką panny młodej, babcią i być może wdową, a kolejny akt przedstawienia odbędzie się już bez jej udziału.\nAnna czuła w sobie włochatą duszę pająka. Dotykała jej i wiedziała, że to nie muzyka ją uleczy. Przed oczami dziewczyny rozwijały się obrazy: ona sama w ślubnej sukni, u boku młodego mężczyzny. U boku Luigiego, u boku Guido. Tańcząca z rozwianym włosem w oliwnym gaju, dzika i wolna. Martwa w blasku świec. Każda przyszłość była tak samo możliwa.\nPatrzyła na swoje ciało, wiotkie i bezwładne, ale wciąż pełne życia, zarumienione w dusznej i zatłoczonej izbie. I choć czekała na znak, to wydawało jej się, że czegoś w tym wszystkim brakuje, że coś powinno się zmienić, jeśli muzyka i taniec mają ożywić tę dziewczynę, którą była jeszcze przed kilkoma dniami. Patrzyła na nieobecnego Luigiego i na Guido, który obserwował całą scenę z profesjonalną obojętnością. Żaden z nich nie wyglądał na dobrego partnera do tańca.\nNie wiadomo, kiedy Luigi się obudzi. Jego skóra ma szary odcień, jest chłodna i pachnie popiołem. Ludzie w miasteczku szepczą, że może jego też ukąsiła tarantula, a może ugryzła go opętana przez pająka Anna. Guido w to nie wierzy. Stoi przy łóżku brata i nie wiedzieć czemu, czuje się winny. Ma wrażenie, że nieudana tarantella Anny i letarg Luigiego spowodowane są jego własną ucieczką przed pająkiem. Guido zawsze wymykał się życiu, po rybiemu szybki i śliski, schowany w cieniu komponowanych przez siebie pieśni. Lubił opowiadać o innych, patrzeć na ludzi i wyśpiewywać ich historie, powtarzać stare mity i bajania, wysławiać piękno kosmosu w rytmicznych strofach. Wystarczało mu trwanie w pozycji obserwatora, nie lubił wchodzić w nurt świata i mącić go swoimi niepotrzebnymi ruchami.\nTeraz ma wrażenie, że przegapił swoją szansę na stanie się zwykłym człowiekiem i że w jakiś sposób to, co odrzucił, mści się na jego bracie. Patrzy na chorego. Wygląda, jakby słońce nigdy nie miało już oświetlać jego twarzy. Guido nie wie, dlaczego nieszczęście dotknęło akurat Luigiego i co z tym wszystkim ma wspólnego Anna, ale czuje żal.\nDochodzi południe, leniwa pora sjesty. Pieśniarz rzuca bratu ostatnie spojrzenie i wychodzi na zewnątrz.\nTrzy lata wcześniej Guido też wyszedł z domu w samo południe. Nie miał jeszcze trzymającej z dala dziewczęta z dobrych domów reputacji wiecznego kawalera, muzykowaniem zajmował się hobbystycznie, wraz z zespołem kolegów okazjonalnie pomagając tarantystom. Żył po chłopięcemu, z dnia na dzień, pragnąc wiecznie przedłużać letnią beztroskę. Dziewczyny oglądały się za nim dyskretnie, ale muzyk stąpał wysoko ponad zakurzonym brukiem Martano, zasłuchany w piękno świata i w swój własny głos. Gdzie tu miejsce na mężczyznę, na kochankę, na opowieść o Guido i jego życiu?\nW porze sjesty słońce niebezpiecznie rozpalało fale powietrza, oddech parzył nawet w głębokim cieniu. Od strony domu Guido po okolicy roznosił się zapach palonego cukru, jego jeszcze wtedy żyjąca matka lubiła bowiem przygotowywać desery z dodatkiem karmelu.\nPająka zauważył kątem oka chwilę przed tym, jak zwierzę zbliżyło się do jego ramienia. Wypełzłszy z cienia, tarantula szła po nagrzanym gzymsie. Guido obserwował ją, zdziwiony. Poczuł łaskotanie na skórze, zapach karmelu stał się mocniejszy. Śpiewak zamknął oczy. Miał wrażenie, że owiewa go słodki oddech, że czyjś cień przesłonił mu słoneczną tarczę. Miękkie palce musnęły skórę na jego szyi. Chłopak wziął głęboki, pełen wyczekiwania oddech, napiął wszystkie mięśnie, jednocześnie chcąc i nie chcąc ulec tej chwili. Grał już dla tylu ukąszonych, że nie mógł nie wiedzieć, że właśnie kończyło się dotychczasowe życie. Ugryzienie tarantuli, uświęcony rytuał dla tych, którym trudno jest przejść na kolejny etap egzystencji. Pająk nikogo nie nawiedzał bez powodu.\nGuido zmrużył oczy, patrząc na cień kobiety, pod postacią której ukazało mu się zwierzę. Czy zawsze staje się na tę uroczystą chwilę człowiekiem, czy też to tylko rozgrzana upałem, chłopięca wyobraźnia? Ciało zamarło w oczekiwaniu na pajęczy pocałunek, ale umysł muzyka pracował gorączkowo. Obawiał się zmian, które miała przynieść mu pajęcza metamorfoza, miał wrażenie, że da mu ona tylko pustkę i martwotę. Widział własne ciało targane konwulsjami w pachnące karmelem upalne popołudnie.\nNagle zaczął panicznie bać się śmierci.\nSzybkim gestem strząsnął z ramienia tarantulę.\nGuido czeka na nią na łące za miasteczkiem. Wie, że przyjdzie, to po niego tutaj wróciła.\nMuzyk czuje zapach karmelu i nie odwraca się, tylko oddycha głębiej. Wydaje mu się, że kobieta przyniosła ze sobą jakiś zbawienny chłód, kroplę wody w gęstym, letnim upale.\n– Uciekłeś mi – mówi łagodnie. Jej głos jest niski i szeleszczący. Guido zastanawia się, jak ona naprawdę wygląda. Czy to, na co patrzy, to rzeczywistość?\nJakby czytając w jego myślach, kobieta bierze dłoń chłopaka i przykłada do swojej szyi. Guido widzi, że dotyka gładkiej skóry, ale pod palcami czuje gęstą, chłodną szczecinę. Szybko cofa rękę.\n– Czego chcesz od Luigiego? – pyta szorstko. – Nie wystarczy ci Anna?\nOdpowiedzią jest uśmiech. Kobieta poprawia pajęczą koronkę zakrywającą włosy, materiał szeleści cicho.\n– Anna to zupełnie inna historia. A Luigi… jakiś czas temu poprosiłam młodego mężczyznę do tańca. Odmówił mi.\nMuska dłonią odsłonięty obojczyk chłopaka, chłodny dotyk koi rozgrzaną skórę. Oddech kobiety pachnie ciepłą słodyczą, jej oczy są czarne jak stawy w leśnej gęstwinie. Guido czuje, że przechodzi go dreszcz.\n– Zabijasz mojego brata zamiast mnie? Kłamiesz. Próbujesz mnie zwieść – odpowiada twardo.\nZnów uśmiech. Łagodny i drapieżny zarazem.\n– Nie umiem kłamać – mówi.\n– A dlaczego ktoś koniecznie musi umrzeć? I dlaczego ja?\n– Ty mi powiedz. Przecież wcale nie trzeba umierać.\n– Oczywiście. Tylko musisz go wreszcie dokonać. Od trzech lat próbujesz tego uniknąć. Możesz zejść na ziemię, możesz odejść. A jeśli chcesz, możesz też wzbić się ponad świat i grać tylko dla mnie. Lubię twoją muzykę, więc czemu nie?\nJej wzrok jest spokojny i nieprzenikniony, wypolerowany, ciemny kamień odbijający ciepłe światło słońca. Guido przez chwilę milczy. Wie, że ona ma rację. Z trudem odrywa oczy od pajęczycy, siada i bierze w dłonie lirę. Wygrywa kilka akordów, po czym pyta w zamyśleniu:\n– Graj. – Brzmi odpowiedź. – Zagraj to tak, jak powinieneś.\nUlicami Martano maszerują ludzie-pająki. Jak co roku wezwani przez swoje zwierzęce wcielenia, których cząstka pozostanie w nich już do końca życia, pielgrzymują na Galatinę, by w opętańczych podrygach wykrzykiwać modlitwy do św. Pawła. Odziani w wybrane podczas egzorcyzmu kolory lub w łachmany potargane podczas wielodniowej wędrówki, samotni lub z opiekunami, wnoszą do miasteczka szaleństwo pajęczego tańca. Ktoś położył się na plecach i porusza się, odpychając nogami, jasny kaftan szoruje o szorstki bruk; ktoś wybucha płaczem, idąc na kolanach i wznosząc do nieba dłonie i oczy; ktoś zanosi się histerycznym śmiechem, skacząc jak sterowana sznurkami kukła i zaczepiając niewzruszonych tym widokiem mieszkańców; ktoś idzie powoli, patrząc w jeden punkt i odbijając się od ścian i ludzi, jakby znajdował się w somnambulicznym transie. Każdy nuci w myślach własną tarantellę.\nAnna posuwa się do przodu tanecznym krokiem, kołysząc ciałem tak, że szeroka spódnica okręca się wokół nóg raz z jednej, raz z drugiej strony. Niedawno wstała z połogu i krew wciąż wsiąka w bieliznę pod sukienką, ale dziewczyna dołączyła do pielgrzymki, wzywana przez tkwiącą w niej resztkę pajęczej duszy. Z tyłu idzie Giuseppina, niosąc zawiniątko ze śpiącym noworodkiem. Nigdy jeszcze nie była na Galatinie, ale to nie pielgrzymka do słynnego kościoła zaprząta jej myśli, a ciepła istotka, którą tuli w ramionach. Signora spogląda w niebo i w myślach poleca wnuczkę opiece świętego, który, jeśli w ogóle, jako jedyny obserwuje z góry posuwający się do w stronę sanktuarium korowód.\nOdkąd znikł Guido, nikt już nie patrzy na tarantystów z wysokości drzewa.\nkobieta | 16.03.17, g. 21:46\nPierwsza myśl: Jaki piękny tytuł i skąd go znam? :)\nMam nadzieję, że nie obrazisz się za skopiowanie opinii z wątku silamrisowego – moją jedyną wymówką jest ostatnio permanentny brak czasu.\nDość ciekawa wizja, nie powiem, ale nie do końca dla mnie zrozumiała. Poczułam się jak rzucona w środek obcych mi opowieści i świata. Trochę za dużo pytań mi po lekturze zostało, bym odczuła pełnię satysfakcji.\nA na pocieszenie dodam, że mimo tego pełnego braku zrozumienia, pamiętałam tekst doskonale.\nkobieta, Wrocław | 16.03.17, g. 21:48\nZdaję sobie sprawę, że tekst jest dość zawiły i nie każdemu podejdzie. Ale cieszę się, że przetrwał próbę czasu :)\nkobieta, Warszawa | 16.03.17, g. 23:49\nMnie podszedł ;)\nCiekawy pomysł, nawet pomimo tego, że wzbudził we mnie lekkie obrzydzenie (tak, nie lubię pająków). Muszę przeczytać coś innego przed snem ;)\nDobrze napisane – jak to u Mirabell, więc bez niespodzianek ;)\nkobieta, Łódź | 17.03.17, g. 01:38\nGdzieś już to czytałam. ;-)\nMoją opinię mniej więcej znasz: bardzo fajny pomysł, muzyka i inne nastroje mnie nie wzruszyły, bardziej już pająki.\nkobieta, Wrocław | 17.03.17, g. 07:30\nAnet: dziękuję bardzo :) Może powinnam zamieścić ostrzeżenie we wstępie? ;)\nFinkla: No widzisz, trochę nieświadomie, ale się zabezpieczyłam. Jak komuś klimat nie podchodzi, to chociaż pająki są ;)\nkobieta, Łódź | 17.03.17, g. 11:04\nNie to że nie podchodzi – po prostu spływa jak woda po kaczce. A pająki wywołują reakcję. ;-)\nkobieta, Warszawa | 17.03.17, g. 13:48\nMirabell – żadnych ostrzeżeń. To jest literatura: wchodzisz ze świadomością, że autor może cię przeczołgać po czym zechce ;)\nmężczyzna, Wrocław | 17.03.17, g. 22:22\nBardzo poetycka (nie wiem czy dobrego słowa użyłem), w każdym razie dość tragiczna wizja. Pomieszanie wierzeń, tańca z fantastyką (tajemnicza kobieta świetnie wypełnia te właśnie strefę) bardzo udane.\nkobieta, Warszawa | 17.03.17, g. 23:29\nPamiętam, a najbardziej utkwił mi w głowie klimat tego opowiadania. Przez chwilę czułam się, jakbym tam była. Dokładam kilka.\nkobieta | 18.03.17, g. 15:50\nPiękny tytuł zachęcił mnie o wiele bardziej, niż zdołały zniechęcić początkowe opisy marszu tarantystów. Może to wstręt do pająków, ale te fragmenty o podrygiwaniach i nieskoordynowanych ruchach zupełnie nie przypadły mi do gustu. Tchnęły trochę absurdem, ale za to zapakowanym w specyficzny, poetycki styl, który całkowicie mnie kupił :)\nFragment z ukąszeniem Anny przez tarantulę świetny :) Chociaż miałam nadzieję, że tylko dziewczyna będzie miała takie osobliwe wizje z personifikacją pająka :< Scena z tańcem i końcówka też ładne. Pozostaje mieć nadzieję, że dobrze to wszystko pointerpretowałam ;)\nkobieta, Łódź | 19.03.17, g. 00:39\nOpowiadanie znużyło mnie nieco, bo jakkolwiek doceniam jego poetykę i kunszt wykonania, to powtarzający się motyw muzyczny i powracający taniec zdały mi się nieco męczące. A może dał mi się we znaki wszechobecny i duszny upał południowej Italii…\nŻył po chłopięcemu, z dnia na dzień, pragnąć wiecznie przedłużać letnią beztroskę. – Literówka.\nMirabell, bardzo proszę, wybacz, ale kiedy przeczytałam zdanie: A potem spogląda w okno i widzi cień chudej postaci w czarnych koronkach. – nie mogłam nic poradzić na to, że jako żywo stanęło mi przed oczami dzieło dj Jajko http://www.fantastyka.pl/opowiadania/pokaz/6175\nmężczyzna, Warszawa | 19.03.17, g. 00:57\nŁadnie zagrane, dobrze zanurza, podobało mi się.\nkobieta, Wrocław | 19.03.17, g. 18:47\nFoloinStephanus: Dziękuję, cieszę się, że lektura była przyjemna :)\nBemik: Dzięki :*\nLenah: Interpretację zostawiam czytelnikom, ale cieszę się, że mimo pewnych problemów tekst Cię zaintrygował. Szczególnie, że na połączeniu poezji z groteską szczególnie mi zależało.\nAnet ma chyba rację – żadnych ostrzeżeń przed pająkami. Ale może zmienię gatunek na “horror” ;)\nRegulatorzy: Dziękuję za komentarz. Z poetyki nie zrezygnowałabym za nic, bo na takiej mi zależało, ale rozumiem, że nie każdemu to przypadnie do gustu i tekst może być nużący. Koronki – kojarzą mi się jakoś wyjątkowo z południem Włoch, ale celna uwaga. Tekstu Jajka nie znałam, dziękuję ;)\nJeroh: Dziękuję :)\nmężczyzna, Bochnia | 20.03.17, g. 11:39\nCzuje, że gęste od upału powietrze skrapla mu się w płucach, świszcząc przy każdym wydechu.\nWłaściwie, obecność płynu w płucach wywołuje trzeszczenia i furczenia; świsty pojawiają się, gdy drogi oddechowe są zwężone. ;)\nZabrakło mi napomknięcia, że matka, chcąc ocucić Annę, zabiera ją ze słońca do cienia. Przecież zakłada, że córka zemdlała z gorąca.\nAż w końcu rozlega się dziki, kobiecy krzyk i oboje upadają na podłogę.\nMuzyka urywa się. Luigi leży nieprzytomny, jego skóra jest biała i pokryta kroplami potu. Anna patrzy na niego wściekłymi, dzikimi oczami, charcząc i szepcząc ciche przekleństwa.\nNiechlujnie to wygląda.\nObawiał się zmian, które miała przynieść mu pajęcza przemiana\nZmiana-przemiana to nie najbardziej fortunny dobór słów.\nKlimat opowiadania przypomina mi tekst, który niedawno czytałem – “Lo faresti per me” Diriada. Miasteczko jest tak samo ciepłe i tak samo włoskie, co tam, jednak tutaj dodatkowo atmosfera jest cięższa, gęstsza i mroczniejsza. I bardzo mi się to podoba.\nNie uniknę chyba dalszych porównań z tekstem Diriada, dlatego wybacz, ale chciałbym wskazać jeszcze jedną rzecz. Przez “Lo faresti…” płynęło się bardzo sprawnie, natomiast lekturę tego tekstu odebrałem jako bardziej nużącą. Nie potrafię do końca wskazać dlaczego – bo język jest piękny i nieraz mnie zachwycił; może po prostu natężenie tego piękna uczyniłbym nieco mniejszym.\nOdniosłem wrażenie, że pająki są tylko metaforą dla opętań, które nawiedzają miasteczko. Niemniej pod koniec tekstu pojawia się określenie “opętany przez pajęczą duszę” i zbiło mnie to z tropu, bo nie sądzę, żebyś pokusiła się o aż taką łopatologię. A że przejrzałem komentarze i nikt nie zwrócił na to uwagi, to tak to tu tylko zostawię.\nJeszcze tytuł. Według mnie jest przekombinowany i odpychający. Zabierałem się do tego tekstu kilkukrotnie i ostatecznie przekonało mnie złoto w profilu Autorki, a bynajmniej nie ten dziwaczny tytuł.\nkobieta, Wrocław | 20.03.17, g. 15:31\nPrzyznam szczerze, że “Lo faresti per me” jeszcze nie czytałam, chociaż wiem, że tekst zrobił karierę. Wiem, że “pojechałam” dość mocno i że tekst mógł być bardziej strawny – w okresie, kiedy go pisałam najwyraźniej parłam ku literackim skrajnościom ;)\nProblem z “pajęczą duszą” jest taki, że co prawda dla mnie pająki są metaforą i same opętania w pewnym sensie też, ale tarantyzmu sobie nie wymyśliłam. To rzeczywiste zjawisko, opisane przez sławnego włoskiego antropologa Ernesto de Martino w książce “Ziemia zgryzoty”. Właściwie powinnam dodać na ten temat informację we wstępie. Historia jest moja i wiele elementów dodałam, ale jednak opieram się na rzeczywistych wierzeniach i stąd ta “pajęcza dusza”. Bo w tarantyzmie ukąszony rzeczywiście był opętany przez pająka. Choć masz rację, że sama zinterpretowałam opętanie nieco inaczej i ten wtręt w tekście może razić.\nTytuł, jak widać, budzi skraje emocje ;)\nDziękuję za wyczerpujący komentarz. Szczególnie trzeszczenia i furczenia były pomocne, niby wszystko takie poetyckie, ale w sumie mogłoby się zgadzać z rzeczywistością.\nkobieta, 33 lata, Toruń | 20.03.17, g. 21:39\nPięknie, naprawdę pięknie napisany tekst. Opowieść i wątek tarantyzmu – tym bardziej, że prawdziwy – bardzo ciekawe i oryginalne. Klimat wspaniały, zmysłowy.\nMnie też w którymś momencie niestety znużyło – chyba przez to, że bohaterowie wydali mi się tacy odlegli, niedosięgalni. Obserwowałam ich losy jak Guido, nie angażując się, choć bardzo chciałam. Zachwyciłam się językiem i obrazami które wymalowałaś w mojej wyobraźni, ale nie poczułam emocji, chyba o to chodzi.\nNiemniej i tak uważam, że to bardzo, bardzo dobry tekst.\nmężczyzna | 20.03.17, g. 22:21\nNa początek uwaga ogólna. To już Twój czwarty tekst, jaki miałem przyjemność czytać, i znowu całkiem inny klimat. To świadczy o dużym kunszcie literackim, choć z drugiej strony brakuje trochę jakiegoś znaku rozpoznawczego. Ciekaw jestem, czy ktoś, kto czytał więcej Twoich opowiadań, potrafiłby rozpoznać Twoje pióro? :) To taka krótka dygresja, po części zainspirowana anonimowym konkursem.\nTeraz kilka słów o tytule, by mieć to za sobą. Ja rozumiem, że poetyckość i przyciąganie uwagi, ale z przykrością muszę stwierdzić, że tytuł wydał mi się naprawdę odpychający. Ten dziwaczny szyk jest jak dla mnie pogwałceniem gramatyki i okropnie irytuje. Jeszcze o tyle mnie to złości, że “Żertwę swą złóż, gdzie stare czczono bogi” uważam za jeden z najlepszych tytułów, jaki znam, i to nie tylko na portalu ;) Więc rada: nie przeginać, jeśli nie chce się na starcie zniechęcić części czytelników. Rozumiem, że niektórych mogło to urzec, ale odrobina kompromisu by nie zawadziła.\n(Coś długie wyszło te kilka słów…)\nOpowiadanie mnie także nieco nużyło, ale nie w taki irytujący sposób. Po prostu czasem moja uwaga odrywała się od tekstu, ale potem cofałem się wzrokiem o parę linijek i niespiesznie kontynuowałem. Klimat jest świetny. Południowy, lepki, leniwy, a momentami taki, no, pełen temperamentu, gdy opisujesz tańce czy zbliżenia. Ciekawą sprawą jest to, że klimat można budować na dwa sposoby: po pierwsze opisując coś nieznanego czytelnikowi, a po drugie przypominając. Nie wiem, czemu ale z tych wszystkich pięknych opisów najbardziej podziałało na mnie wspomnienie grubych okiennic, które wyjątkowo kojarzą mi się z Włochami.\nFabuła fajnie współgra z klimatem. Realizm magiczny też dobrze wyszedł. To, że temat fascynujący i niezwykły, jest oczywiste. Nie mogę zarzucić tu braku akcji, bo to nie taki rodzaj opowiadania. Nie wiem, co dokładnie było Twoim celem, ale wydaje mi się, że go osiągnęłaś. Satysfakcjonujące opowiadanie, ale na pewno musi się wstrzelić w gust i nastrój, by urzec czytelnika :)\nkobieta | 20.03.17, g. 22:36\nPrzepraszam, ale ja do zachwytów nie dołączę, bo mam wyjątkowo niską wytrzymałość na tak rozpoetyzowaną prozę. Wręcz nie nadaję się do oceny tekstów tego typu :) Moja smutna przyziemność sprawia, że bardziej się niestety przedzierałam przez kolejne wiotkie, zawiłe zdania niż czytałam. I założenie fabularne też nie z mojej bajki. Niewątpliwie pasuje do formy, ale jak dla mnie tutaj ta forma tak przytłacza treść, że staje się ona malutka i ledwo widoczna. Także tylko melduję, że tu byłam. Ale nie martw się, zawsze się musi trafić jakiś malkontent. Zadziwiająco często to właśnie ja nim jestem ;)\nkobieta, Wrocław | 21.03.17, g. 13:34\nZadziwiająco często to właśnie ja nim jestem ;)\nNie wypada się zgadzać, kłamać też nieładnie, więc grzecznie przemilczę ;) Nie broniąc opowiadania i absolutnie nie atakując Twojego odbioru – osobiście uważam, że forma i treść są nierozerwalnie złączone. Jedna musi wynikać z drugiej i na odwrót. Czy mnie się udało je dopasować – to już inna sprawa, chociaż gdybym miała to napisać od nowa nie zrezygnowałabym z tej rozbuchanej, poetyckiej formy. Może tylko bym ją poprawiła. Nie poradzę, że lubię takie rzeczy.\nkobieta | 23.03.17, g. 18:29\nPamiętam tekst z Silmarisa. Zrobił na mnie wrażenie. Co do tytułu – o jedną inwersję za dużo :)\nmężczyzna, 29 lat | 23.03.17, g. 18:49\nLubię odjechane tytuły, ale żeby pojąć sens musiałem go sobie przepermutować. Uczucia co do tekstu mam mieszane. Bardzo ładnie napisany, ale jak dla mnie trochę za dużo poezji a za mało fabuły.\nkobieta, Wrocław | 24.03.17, g. 17:37\nFleurdelacour: Miło, że przeczytałaś już w Silmarisie :) Oj tam, z inwersją jak z czekoladą, nie można mieć za dużo :D\nSzyszkowyDziadek: Dziękuję za komentarz. Zapewniam, że pisuję teksty z lepiej nadziewane fabułą :)\nkobieta | 24.03.17, g. 18:01\nKtoś tu poznał moją słabość… :)\nkobieta, Łódź | 24.03.17, g. 18:03\nAle jaką znowu słabość, Fleur?\nkobieta, Warszawa | 24.03.17, g. 19:38\nCzekoladę pewnie ;)\nkobieta, Wrocław | 24.03.17, g. 20:02\nkobieta, Łódź | 24.03.17, g. 20:11\nAaaa, to w porządku. Bo zaczęłam podejrzewać, że “Silmaris” jest poczytywany za słabość.\nkobieta | 24.03.17, g. 22:31\nkobieta, 30 lat, Kraków | 04.04.17, g. 22:08\nGdzieś mi ten tekst umknął w natłoku czarno-białości, na szczęście naprowadziła mnie tu Werwena. Jestem targetem tego opowiadania. Jestem wręcz przekonana, że jeśli ma miejsce celowość indywidualnego istnienia, jednym z powodów mojego powstania jest bycie odbiorcą takich tekstów ;)\nPoetycko, parno, duszno, tanecznie, paranoicznie, a wokół krąży śmierć. Ludzie-pająki wyszli fenomenalnie. Moja uwaga była cały czas przykuta do tekstu i smakowała każde zdanie, każdy obraz. Tytuł współgra doskonale z treścią, a zabawa szykiem zdania jest rzeczą odważną i trudną – tobie wyszła. Nie napisałaś może jakiś wierszy, Mirabell? ;)\nNie pozostaje mi nic innego, jak zreflektować się (najwyższy czas, zaraz piąty dzień miesiąca) i nominować. Ta proza to wielki kunszt.\nmężczyzna, Kraków | 05.04.17, g. 21:34\nFabuła nieco mniej czytelna niż w innych Twoich opowiadaniach (trochę to wina czasu teraźniejszego w narracji). Ale można to tłumaczyć gorączkowym klimatem opowieści. Widać zresztą, że konstrukcja i chronologia solidnie przemyślane.\nEkspozycja bohaterów (2 braci) trochę chaotyczna (przypomina mi się wejście Mokoszczuków w “Żertwie” – też musiałem się zatrzymać i przeczytać ponownie, żeby złapać, które zdanie jest o kim). Brakuje mi trochę domknięcia losów Luigiego.\nAle klimat! Jak Ty to malujesz, w każdym opowiadaniu inny świat, a zawsze pełny i tak zmysłowy? Do tego fascynujący temat. Takie dziwne obrazki z historii stanowią najlepszy materiał wyjściowy do opowieści. Od dłuższego czasu chodził mi po głowie pomysł na opowiadanie o Tańcu św. Wita. Teraz będę musiał odpocząć od Twojej wizji, żeby samemu sklecić coś oryginalnego, a i tak te obrazy na pewno się przebiją.\nTytuł, gdybym nie wiedział, kto jest autorem uznałbym za pomyłkę. Moim zdaniem “Nici od słów niewyśpiewanych gęste” wystarczyłoby.\nmężczyzna, Rumia | 06.04.17, g. 22:07\nNa razie się podopieprzam do nieistotnych drobiazgów:\nDelikatnie, lepkie nici\ndelikatnie lepkie, czy delikatne, lepkie?\ntararanteli czy tarantelli? – chyba w pewnym miejscu pojawiła się literówka, bo zetknąłem się z niekonsekwencją zapisu.\nW pierwszej wolnej chwili napiszę komentarz.\nkobieta, Wrocław | 06.04.17, g. 22:15\nNaz – posłodziłaś mi, że aż nie wiem, co napisać ;) Szalenie się cieszę, że są jednak osoby, które lubią takie klimaty jak ja. Koniecznie pozostań odbiorcą (czy tam odbiorczynią, co kto lubi :D) takich tekstów, nie tylko moich oczywiście. Z pewnością jest na świecie sporo lepszej niż moja prozy, która może do większości odbiorców nie trafia, ale zasługuje na choć tego jednego zachwyconego czytelnika ;) Dzięki, szczególnie za nominację.\nWiersze zdaje się pisałam w liceum :D Teraz bałabym się podejść do poezji. Mam wobec niej wysokie wymagania i obawiam się, że sama bym ich nie spełniła :P\nCobold: Tobie również dziękuję. Cieszę się, że klimat do Ciebie trafił. Taniec św. Wita to doskonały temat i mam nadzieję, że o tym napiszesz!\nCo do tytułu: zastanawiałam się nad tym ostatnio i doszłam do wniosku, że popłynęłam na fali “śpiewności” i “poetyckości”. Wyobrażam sobie go jako fragment wiersza lub pieśni, gdzie mógłby być podzielony na dwie strofy (”Nici od słów gęste/niewyśpiewanych”). W mojej głowie ta fraza ma właśnie taki rytm, ale możliwe, że dla człowieka “z boku” brzmi to dziwnie ;) Tobie również dziękuję za nominację!\nmężczyzna, Rumia | 07.04.17, g. 21:42\nDla mnie nici odrobinę za gęste. Na poziomie zdań i budowanego klimatu jest pięknie, ale mam tak samo jak odbiorcy, którzy zwrócili uwagę na przytłoczenie treści formą. Będziesz pisać tak, jak lubisz i na pewno znajdziesz odbiorców. Ze swojej strony, radzę raczej dążenie do równowagi – niech twoje teksty będą poetyckie, ale i żywe.\nMiałem też problem z bohaterami, tak jak Werwena. Zwróciłem uwagę zwłaszcza na to, że ciężko mi rozgryźć Guido.\nkobieta, Łódź | 08.04.17, g. 00:46\nPo długim namyśle – jestem na TAK.\nZadecydował pomysł – bardzo oryginalny. Egzotyczna otoczka też pomogła.\nNastroje, jak już wspominałam, na mnie specjalnie nie działały, ale doceniam bardzo zgrabne oddanie upału. Na muzykę pozostaję obojętna.\nJeśli chodzi o emocje – przysłużyły Ci się pająki, te ośmionogie, jadowite paskudztwa.\nWahanie wynikało z silnej dawki poezji. No, ledwo łyknęłam tyle naraz. Dobrze, że chociaż jakaś fabuła jest, równoważy to pitu-pitu…\nkobieta, Wrocław | 08.04.17, g. 20:16\nNewaz: Dziękuję. Oczywiście do pewnego stopnia bronię tego tekstu, ale nie rękami i nogami. I zapewne będę mieć na uwadze, żeby następnym razem nieco zrównoważyć poetyckie zapędy.\nFinka: Dzięki. Będę pamiętać, że warto wstawić coś jadowitego i paskudnego do tekstu ;)\nkobieta, Łódź | 08.04.17, g. 20:34\nMirabell, to niezupełnie tak działa. Pająki to moja osobista fobia, coś, czego się irracjonalnie boję, co potrafi skłonić mnie do nielogicznych zachowań. Brzydka ropucha plująca jadem to już nie to samo. A co wredniejsze węże to nawet potrafią mieć ładne wzorki. ;-)\nkobieta, Łódź | 08.04.17, g. 20:41\nA co wredniejsze węże to nawet potrafią mieć ładne wzorki. ;-)\nA czasem i dwa łebki! ;D\nkobieta, Łódź | 08.04.17, g. 21:00\nDwa łebki to może mieć byle cielę! ;-)\nkobieta, Łódź | 08.04.17, g. 21:06\nAle nie o dwóch głowach cielęcia napisała Tensza. ;)\nkobieta, Wrocław | 09.04.17, g. 20:13\nAle wężem też bym pewnie trafiła w czyjąś fobię ;)\nmężczyzna | 11.04.17, g. 19:47\nZ opóźnieniem, za które przepraszam:\nDo mnie, niestety, tekst nie przemówił zbyt głóśno.\nStyl, w jakim napisałaś to opowiadanie dla mnie jest swoistym fenomenem. Z jednej strony jest bardzo (ale nie za bardzo – nie męczyło, nie drażniło) poetycko i, generalnie, ślicznie, a jednocześnie strasznie sucho. Od razu rzuciło mi się w oczy, że mimo całej tej poetyckości i – niekiedy – naprawdę pięknych zdań, tekst ma formę relacji, za którą, jak mi się wydaje, odpowiada głównie (ale chyba nie tylko) czas teraźniejszy narracji. I to już mi się nie podobało.\nSama historia natomiast… Tak do wzruszenia ramionami trochę. Jak na coś stworzonego z takim rozmachem przydałoby się coś więcej niż “zemsta urażonego pojąka” (przy czym “zemsta” nie koniecznie jest tu słowem odpowiednim). Zabrakło mi jakiejś głębi, czegoś, dzięki czemu mógłbym się w jakikolwiek sposób obwąchać z bohaterami. Ale tego nie było, niestety. Wydaje mi się, że bardziej niż prostolinijność opowieści zawiódł tutaj znieczulający styl, ale wina z pewnością leży po obu stronach.\nPodobał mi się za to klimat – a raczej to, że świetnie go oddałaś – i ludzie w tym opowiadaniu. Może nie poszczególne postaci, bo żadna nie wydaje mi się nakreślona na tyle wyraźnie, bym zdołał obdarzyć jakąś ładunkiem emocji (wiem, powtarzam się), ale społeczeństwo jako takie. Przede wszystkim ten ich luz, taniec, zabawa, żadnej dramy skuli tego, że córeczka romansuje z sąsiadem, choć nikim szczególnym on raczej nie jest (zresztą ani jeden, ani drugi). Przyjemnie się czyta historie w takich klimatach.\nkobieta, Wrocław | 11.04.17, g. 21:52\nkobieta | 05.06.17, g. 22:12\nTy to masz coś z tymi pająkami, kochana :P\nJakoś nie mogłam się zabrać do komentarza, bo tekst najzwyczajniej w świecie nie trafia w mój gust. To znaczy, klimat jest naprawdę gęsty, piękny, warsztat takoż, wykorzystanie tarantyzmu miodzio. Tylko fabuła taka trochę szczątkowa, a mnie na poetyckość naprawdę trudno wziąć. Chyba tylko Julkowi Braunowi to się udało z Lo foresti… A tutaj się jednak trochę zmęczyłam. Czytało się przyjemnie, ale po prostu nie ciągnęło, pod koniec nawet nudziło. I pewnie wahałabym się z piórkiem, ale gdy głosowałam, tekst już nie miał szansy na nie, więc mogłam podążyć za głosem gustu, a nie łamać sobie głowę, czy aby nie przydałoby się więcej obiektywizmu ;)\nW ogólnym rozrachunku tekst uważam za niezły, ale raczej nie dla mnie.\nkobieta, Wrocław | 12.06.17, g. 10:55\nI tak byłam zdziwiona nominacją. Takie opowiadania mają raczej wąskie grono miłośników.


Chłopięce - wolka365.pl\n> ODZIEŻ DZIECIĘCA>CHŁOPIĘCE\nCHŁOPIĘCE Jest 278 produktów.\nBluzy chłopięce sprawdzą się podczas codziennych lekcji, zabawy na placu zabaw w jesienne dni, na wycieczce szkolnej i zajęciach sportowych. Pasuje do jeansów, spodni dresowych, a w czasie letniego wieczoru dobrze wygląda także z szortami.\nSpodnie to podstawowy element garderoby chłopięcej i męskiej. Sprawdzają się podczas wszystkich okazji. Dla odważnych żywe i wesołe kolory, które królują od kilku sezonów. Do wyboru również spodnie w klasycznych, spokojniejszych, ciemnych barwach.\nKurtki przejściowe chronią od przeszywającego chłodu, wiatru i deszczu. Są uniwersalne, bo sprawdzą się zarówno w jesienne chłodne dni oraz wiosenne wieczory. Ich podstawą jest praktyczny kaptur. Dzięki kolorowym kurtkom nawet pochmurne i deszczowe dni zmienią się w wesołe chwile.\nKomplety dresowe dla chłopców, szeroki wybór wzorów, bajkowe postacie, sportowe modne i wygodne kroje!\nBLUZA CHŁOPIĘCA 0509/20FG3\nBLUZA CHŁOPIĘCA ROZMIAR 4-12 LAT MIX KOLORÓW PACZKA 15 SZT\nBLUZA CHŁOPIĘCA 0508/20FG3\nBLUZKA CHŁOPIĘCA ROZMIAR 4-12 LAT MIX KOLORÓW PACZKA 8 SZT\nBLUZA CHŁOPIĘCA 2323/18A/APL\nBLUZA CHŁOPIĘCA ROZMIAR 116-140 CM MIX KOLORÓW PACZKA 5 SZT\nDRESY CHŁOPIĘCE 830/18A/APL\nDRESY CHŁOPIĘCE ROZMIAR 98-146 CM 1 KOLOR W PACZCE PACZKA 10 SZT\nDRESY CHŁOPIĘCE 831/18A/APL\nDRESY CHŁOPIĘCE 832/18A/APL\nBLUZKA CHŁOPIĘCA 4031/18A/APL\nBLUZKA CHŁOPIĘCE ROZMIAR 98-140 CM MIX KOLORÓW PACZKA 8 SZT\nBLUZKA CHŁOPIĘCA 4030/18A/APL\nBLUZKA CHŁOPIĘCA ROZMIAR 98-140 CM MIX KOLORÓW PACZKA 8 SZT\nDRES CHŁOPIĘCY - 2669/15A2G


III Rzesza,Wehrmacht.Oryginalna Beczka Wojska Niemieckiego. Barlinek - Gratka\n350.00 zł. · III Rzesza,Wehrmacht.Oryginalna Beczka Wojska Niemieckiego.\n⭕ Sprzedam beczkę 200 litrową z II wojny światowej z 1943 roku wykorzystywaną w armii niemieckiej. Beczka posiada oryginalny korek,jest 100% szczelna,jest nadal użytkowana jako beczka na olej. Stan oceniam na bardzo dobry. Fabrycznie ocynkowana. Nie myta przez 72 lata,nie czyszczona do zdjęć . Po zabiegu umycia z zewnątrz będzie prawie jak nowa. Przedmioty wystawione w moich ogłoszeniach są przeznaczone do celów rekonstrukcyjnych, filmowych,kolekcjonerskich i edukacyjnych. Moje aukcje i ogłoszenia nie propagują idei nazistowskich, faszystowskich, komunistycznych i totalitarnych ani jakichkolwiek innych, nie wyrażają również moich poglądów i przekonań. Zastrzegam sobie możliwość wycofania aukcji lub ogłoszenia jeśli będę miał przesłanki o tym że przedmioty będą wykorzystane inaczej niż w opisie. Nie propaguję idei szkodzących ludziom i ludzkości,tym samym nie naruszam Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.kodeks karny,art.256 wraz ze zmianami oraz innych aktów prawnych.\nNumer telefonu: 739230897


Zgodnie z art. 2 ustawy ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów:\n1) za okresy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w których osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.;\n3) Zasiłek dla opiekuna za okresy, o których mowa w ust. 2 pkt 1, przysługuje wraz z odsetkami ustalonymi w wysokości odsetek ustawowych, określonej przepisami prawa cywilnego. Odsetki przysługują do dnia wejścia w życie ustawy.\nb) na osobę wymagającą opieki innej osobie zostało ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego,\nc) podejmował zatrudnienie lub inna pracę zarobkową,\nd) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej , renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego,\ne) legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.\nPostępowanie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna organ ustalający prawo do świadczeń pielęgnacyjnych wszczyna na wniosek osoby ubiegającej się o zasiłek dla opiekuna. Wniosek może być złożony nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, czyli do 14 września 2014 roku.\nWarunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.:\n2) innym osobom, na których, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności,\n3)opiekunowi faktycznemu dziecka\n4) Osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki.\n2) osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inną osobę w rodzinie lub poza rodziną;\n3) osoba wymagająca opieki:\n4) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,\n5) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej z dzieckiem, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu, z wyjątkiem zakładów opieki zdrowotnej;\n6) osoba w rodzinie ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury na to dziecko;\n7) osoba w rodzinie ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, albo do świadczenia pielęgnacyjnego na tę lub inną osobę w rodzinie lub poza rodziną;\n8) na osobę wymagającą opieki członek rodziny jest uprawniony za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.


Stara Zelandia - blog nieaktywny : W krainie ważek\nW krainie ważek\nIdzie lato, choć nie za bardzo to widać, przynajmniej w mojej okolicy, już za dwanaście dni wakacje, jakbyście sami nie wiedzieli. Dla mnie oznacza to między innymi polowanie na ważki. Polowanie za pomocą mojego niedorobionego aparatu, a nie siatki, bo z moimi zdolnościami pewnie wpadłabym do rzeki. Post będzie więc poświęcony ważkom, napiszę, dlaczego uważam je za tak ciekawe stworzenia. W Polsce żyje ponad siedemdziesiąt gatunków ważek, jest więc co śledzić i fotografować. Muszę zrobić kilka zdjęć ważkom - moje wakacyjne postanowienie.\nStare zdjęcie, ale jare. To chyba gadziogłówka pospolita, ciężko je rozpoznać.\nJak pewnie wiecie, po angielsku ważka nazywa się ,,dragonfly", czyli latający smok. Celtowie wierzyli, że te małe owady to dzieci smoków i często łapali je by moczyć im odwłoki w miodzie, tak przynajmniej słyszałam. Nie mam pojęcia, w jakim celu to robili, może mieli nadzieję, że porwie je jakiś ptak, zwabiony słodkim zapachem?\nDziecko ważki może zabić dorosłego owada! Gdy dojrzała ważka składa jaja do wody, larwy chwytają ją i zjadają. Małe smoki to urodzeni drapieżcy.\nObserwując ważki, Leonardo da Vinci wpadł na koncepcję helikoptera. Te owady, w przeciwieństwie do jętek, potrafią latać do przodu, do góry i w dół, w niemal wszystkich kierunkach, szybko i bezgłośnie.\nWażki to jedne z najstarszych owadów, jakie żyją obecnie. Oglądały czasy pierwszych płazów, na ich oczach złożonych z wielu małych oczek królowały i ginęły dinozaury, przyglądały się świtowi człowieka. Niemal takie same ważki jak te, które towarzyszą nam dziś, fruwały między nogami ogromnych zauropodów. Rozpiętość skrzydeł ważek z karbonu wynosiła prawie metr!\nNajwiększą polską ważką jest husarz władca (Anax Imperator, nie mogę z tej nazwy XD), rozpiętość jego skrzydełek to ponad 10 centymetrów!\nMoże i Wy wybierzecie się na polowanie? Ja ruszam w lipcu, teraz szkoła jest najważniejsza, czekam na ładną pogodę, cel to świtezianka dziewica, ależ one mają kreatywne nazwy, te ważki.\nAutor: mysza o 14:10\nanitaxm 17 czerwca 2012 14:39\no tak można było robić zdjęcia nie to co w muzeum orsay. nike robi wrażenie jest umieszczona niedaleko Mona Lisy, która chyba wywarła na mnie największe wrażenie i to prawda jeżeli patrzysz się na oczy uśmiecha się, a jak na usta nie. Było wiele cudnych obrazów, rzeźb achh...\nmelodia 17 czerwca 2012 14:47\nWażki są ładne, ale jakoś nigdy mnie nie fascynowały. Niebieskie mi się podobają :3 No nie wiedziałam, że ważki tak mało się zmieniły. Ale jak sobie pomyślę o tej z czasów dinozaurów, tej co miała prawie metr rozpiętości skrzydeł, to przed moimi oczami staje potwór. Może dlatego nigdy nie pałałam sympatią do ważek? Wydają mi się bezduszne i.. straszne. Dziwnie to brzmi, ale tak jest. Bałabym się pozwolić ważkom usiąść na mojej ręce [o ile wgl by zechciała]. To tak jak z konikami polnymi - kiedyś im większy tym większy szpan, że się złapało. A teraz bałabym się go wziąć do ręki, bo te rzęski (nie wiem co to) co maja na odnóżach przyprawiają mnie o dreszcze.\nA komers... To taka jakby gimnazjalna studniówka :) Tylko bez osób towarzyszących, same ostatnie klasy. Długa dyskoteka + jedzenie i picie. Ale wszyscy wystrojeni jak na bal :)\nmysza 18 czerwca 2012 20:31\nJa ogólnie nie przepadam za owadami, ale ważki to jedne z nielicznych, które lubię. Ponoć ważki gryzą, więc nie radziłabym brać na rękę takiej skubanej potworzycy :)\nKto nie łapał koników, potem wsadzało się je do słoika i słuchało, jak uderzają z rozpędem o pokrywkę. Teraz pewnie też bym je łapała, to bez różnicy.\nMy mamy właśnie bal, gimnazjalny, polonez, sukienki itp.\nLili 17 czerwca 2012 15:34\nNazwy rzeczywiście mają kreatywne, nie powiem. A zdjęcie jak na "niedorobiony aparat" całkiem całkiem. Głębia ostrości jest w porządku. Mój aparat chyba jest bardziej niedorobiony...\nTak, tylko że dyskusja nie zawsze musi prowadzić do tego, by osoba przeciwna zmieniała zdanie. To tylko wymiana swoich spostrzeżeń.\nNie wiem, czy farbowanie ci coś pomoże. Moje też są cienkie, ale przyzwyczaiłam się do tego.\nNie znam się na owadach, więc nie powiem, co to za motyl. Czerwony, pospolity. Hmm, różni ludzie lubią różne rzeczy. Ja lubię burzę tylko w nocy, wtedy jest odpowiedni klimat na czytanie książki, siedzę nad nią do późnego późna.\nDlaczego czysta abstrakcja? Jeśli teraz nie możesz wyjechać, to będziesz miała taką możliwość w późniejszych latach, ponieważ w liceum wysyłają na wymiany, a studenci wyjeżdżają zarobić w wakacje. ^-^ A ja, jeśli już jest wybór, wolałabym pojechać w nowe miejsce...\nMarta 18 czerwca 2012 10:41\nUwielbiam je fotografować ^^\nmysza 18 czerwca 2012 20:39\nChętnie zobaczyłabym jakieś Twoje zdjęcia :)\nNatalia 18 czerwca 2012 13:46\nImperator ? Haahaha :D\nNie wiedziałam, że na ważki się poluje,zrób koniecznie zdjęcia ;D\nmysza 21 czerwca 2012 20:02\nPolować można na wszystko :3\nversatile 18 czerwca 2012 17:27\nWażki kojarzą mi się tylko ze znajomą z gimnazjum, która miała właśnie takie przezwisko :)\nrosaelle 18 czerwca 2012 20:56\nNiezbyt lubię te owady, ale zdjęcie wyszło super!\nAnonimowa A. 18 czerwca 2012 20:59\nWolę je od motyli, są niesamowite :)\nmysza 19 czerwca 2012 15:52\nMotyle mnie denerwują, to tak jak inne, obrzydliwe, włochate robale, tylko zasłaniają się skrzydłami. Ble :c\nLili 18 czerwca 2012 21:50\nJak to się stało, że nie da się robić zdjęć aparatem w pomieszczeniach? :o\nW porządku, w takim razie wiem już, że na przyszłość nie ma sensu wdawać się z tobą w dyskusje. Przeboleję to. :D\nTo, że każda dziewczyna z twojego otoczenia ma grube włosy, nie znaczy, że ty także masz takie mieć. Czasem trzeba wykazać się oryginalnością. Ale to już twoja sprawa, czy zafarbujesz swoje włosy. Nie wiem, jak wyglądają, więc nie mogę ocenić. ^-^\nHmm... u mnie nie ma burz piaskowych, chyba że te wywołane przez przejeżdżające krajową jedynką tiry... potrafią wkurzyć.\nFajnie by było, gdyby u mnie w gimnazjum były wymiany. Pozostają ci jeszcze liceum i studia, także propozycje pracy sezonowej w innym kraju. :)\nυησ υησ 19 czerwca 2012 15:43\nAnonimowy 19 czerwca 2012 15:52\nJa się boję ważek :O wyglądają jak helikoptery ufo haha:D\nLili 19 czerwca 2012 16:12\nHmm... może to zależy od ręki. A co to za model?\nPrzykład z czystą i brudną bluzką to abstrakcja, tutaj chodzi o kolor włosów i ich grubość, a nie o higienę. Nie zawsze trzeba podążać za powszechnie panującymi trendami. Ale jeśli faktycznie będziesz lepiej wyglądać, to rób co chcesz, your life, your choice.\nNigdy nie widziałam takiej burzy. :) Wczoraj była u mnie burza wtórna (nie wiem, czy tak się rzeczywiście nazywa), całkiem fajnie to wyglądało.\nMaay 20 czerwca 2012 14:50\nOjeju, trochę mi głupio, że zaniedbałam komentowanie Twoich postów :c.\nStraaasznie przepraszam, obiecuję się poprawić :)\nCóż... Ważki. Mam jakąś dziwną fobię na punkcie wszystkich owadów. Oczywiście fobii nie mylić z pasją. Jakoś boję się tych ważek, os, pszczół i w ogóle.\nMówisz, że wpadłabyś do rzeki podczas polowania na ważki. Ja, a prędzej mój aparat, wpadłabym do rzeki na sam widok tej świtezianki dziewicy.\nWięcej chyba nie ma co komentować. Nie łapię się w temacie owadów i tych spraw, a głupot pisać nie będę. Z ciekawostek wiem już chyba wszystko :) Jestem jeszcze ciekawa jednej rzeczy. Chodzi o to, kto wymyśla nazwy dla tych ważek? To mnie najbardziej dręczy ;p\nmysza 21 czerwca 2012 13:31\nKomentowanie to nie obowiązek, nikt Cię do tego nie zmusza :)\nNie lubię za bardzo owadów, ale jestem do nich przyzwyczajona, dużo czasu spędzam na dworze, uwielbiam siedzieć nad rzeką.\nHa ha, myślisz dokładnie tak samo jak ja! Też się z nauczycielką biologi zastanawiałam, skąd te nazwy się biorą, to moje ulubione:\nłątka dzieweczka i zalotka, miedziopierś metaliczna, szklarka zielona, lecicha białoznaczna, szablak krwisty, zalotka spłaszczona, tężnica wytworna, nimfa stawowa, straszka północna, pióronóg zwykły\nOla 21 czerwca 2012 16:02\nNie przepadam za takimi stworzeniami, ale jeżeli się nadarzy okazja - może i cyknę jakieś zdjęcie:)\nBańka 21 czerwca 2012 17:18\nSą piękne :) A co do pogody to deszcz i deszcz. Racja mieszkańcy Torunia są straszni.\nLili 21 czerwca 2012 18:40\nJa mam P500, to P100 musi być jakąś starą wersją, jeżeli dobrze myślę. U mnie takie problemy nie występują, ale jakby występowały, to prawdopodobnie byłabym tak samo na niego wkurzona, jak ty. W takim razie chyba warto zainwestować w nowy aparat, a ten sprzedać i nie tęsknić. ^-^\nChyba że. Twoje włosy nie byłyby pewnie tak zniszczone, jak moje, więc już nie będę się na ten temat spierać, oddaję honor. Też czeszę swoje grzebieniem, nie wiem, jaka jest różnica pomiędzy szczotką a grzebieniem, jeśli chodzi o niszczenie, ale okay... :D\nNo to możemy sobie przybić piąteczkę, bo mnie też nigdy tak nie bolał brzuch, jakby mi kwas rozlali w bebechach i dołożyli sztylecik jako gratis... Nauczyciele uznali mnie za autystyczne dziecko mające atak. Kiedy usłyszałam o pogotowiu, modliłam się, by nigdzie mnie nie zabierali, bo wiem, że potrzebuję jedynie toalety na siusiu (przeszło mi po tym, serio), łóżka i czegoś słodkiego. Dzisiaj ten ból mi trochę ćmi, ale to chyba efekt tego parogodzinnego ścisku. Nigdy nie dostałam zastrzyku, oprócz szczepionki, i ci współczuję! Rozumiem, że jest lepiej?\nMatko, taką piłeczką to rzucano w podstawówce... U nas królują te z papieru i taśmy klejącej, chyba nikogo nie stać na folię aluminiową. Gdybym miała czytać podręcznik z fizyki, tobym się zanudziła na śmierć. My już jesteśmy w drugim dziale podręcznika do trzeciej klasy. ^-^\nNie, nie, to zdjęcie zrobiłam, jak wracałam z Warszawy. Byliśmy na obiedzie i tam było mini ZOO. :)\nLili 21 czerwca 2012 19:16\nJa jestem dość brutalna w stosunku do moich włosów, jeśli chodzi o szczotkowanie i nakładanie odżywki. Potrafię rwać do potęgi. Na szczęście moja prostownica ich nie wyrywa, więc przynajmniej przy prostowaniu je "oszczędzam".\nBędę pamiętać, że takowy zastrzyk nie boli, ale i tak mam nadzieję, że nigdy nie dojdzie do tego, że będę musiała go dostać. :D Ja już w sumie zapomniałam, tylko ospałość mi została. Dzisiaj przespałam dwie godziny, podczas snu dzwoniło mi coś w uszach i chciałam, żeby ktoś to zgasił, bo mnie denerwuje. Siostra czekała przy furtce jakieś pięć minut, zanim stwierdziłam, że ktoś się do niej dobija. Otworzyłam tylko dlatego, że myślałam, iż to listonosz z moją paczką. Potem byłam jak zwykle nerwowa.\nOptyka to trzeci dział mojego podręcznika, jakoś mnie ona nie interesuje jak reszta tematów z fizyki. ^-^ Chociaż z tymi zwierzętami i owadami to jeszcze, jeszcze.\nWiesz, mi wystarczy ZOO oliwskie i pragnienie posiadania gibona + żółwia... Dzisiejszy dialog z księdzem:\nKsiądz: Pieniądze na papierosy można przeznaczyć na coś innego.\nJa: Na przykład na książki albo żółwia. Ja chcę żółwia.\nJa: Proszę księdza, chciałby ksiądz kupić mi żółwia?\nI to męczenie rodziców... "Jak ptak zdechnie, to pomyślimy"... Ptak nie jest mój, tylko mojej siostry, więc nie wiem, co stoi na przeszkodzie, by w moim pokoju chodził mój mały przyjaciel. :( Wyobrażam sobie, jak mnie drapie po brzuchu swoimi małymi pazurkami i jak chłepcze wodę tą swoją zabawną buzią... <3\nKarolina 26 czerwca 2012 19:17\nLatające smoki- podoba mi się.\nCo do wierzeń Celtów to też się zastanawiam po co im to było...\nNaprawdę są aż tak... stare? Jej, nie wiedziałam.\nOgólnie faktycznie ciekawe stworzenia. Lubię się im przyglądać, ale widywałam je najczęściej nad zalewem, a to spory kawałek ode mnie, więc nie wiem jak będzie ze zdjęciami. Może coś mi się uda kiedyś złapać ;)\nMysz po nieobecności melduje się z zapytaniem\nCzego nie wiesz o zawartości swojego piórnika\nCzłowiek - ssak wodny?


Mój poprzedni post (5 rzeczy, które powinieneś wiedzieć o medytacji) przyjęliście bardzo entuzjastycznie, co ogromnie mnie cieszy. Z dwóch powodów. Po pierwsze wspaniale, że jest takie duże zainteresowanie medytacją. Po drugie oznacza to, że jesteście świadomi tego, że potrzebujecie wyciszenia. Ten drugi punkt jest, tak naprawdę, najważniejszy.\nDostałam od was wiele zapytań o to, jak zacząć medytować. Dziś o tym napiszę, ale pomyślałam też, że początek miesiąca jest idealnym momentem na to, by zacząć nowe wyzwanie. Co powiecie na miesiąc wspólnej medytacji? Luty ma zaledwie 28 dni więc tym bardziej zachęca, by spróbować podjąć rękawicę :) Kto się pisze na #lutyzmedytacją? Dajcie znać w komentarzach :)\nWracając do tematu… Na początek chcę ci powiedzieć bardzo ważną rzecz.\nJeśli jesteś jedną z tych osób, które mówią, że nie mają czasu na medytację, to jesteś jedną z tych, które potrzebują jej najbardziej!\nI piszę to zupełnie serio. Zastanów się nad tym przez chwilę. Jeżeli nie masz w ciągu dnia 10 minut (!), by się odstresować to jasne jest, że nie bardzo dbasz o siebie i nie prowadzisz zbyt zdrowego stylu życia.\nCzy naprawdę muszę mówić Ci, że nieustający stres prowadzi do przewlekłego zmęczenia, depresji, wielu chorób, otyłości i zawodowego oraz osobistego wypalenia, które w efekcie może skończyć się bardzo tragicznie? Takie sytuacje często kończą się również przymusowym urlopem lub decyzją o całkowitej zmianie życia. To ostatnie akurat nie musi być złe. Złe jest natomiast to, kiedy takie decyzje są podyktowane przykrymi zdarzeniami, które bywają bolesne nie tyle dla nas samych ale i naszych bliskich. Aby uniknąć takich zdarzeń czy nie lepiej byłoby po prostu poświęcić 10 minut każdego dnia na to, by zadbać o balans psychiczny i odstresowanie?\nŻeby zacząć medytować, nie musisz być buddystą. Tak naprawdę nie musisz wyznawać żadnej wiary, ale też możesz być każdej wiary, by medytację praktykować. Chciałabym bardzo podkreślić, że medytacja to nie jest żaden szamanizm, ani religia (choć połączona jest z buddyzmem), ani sekta. To jedynie sposób/technika walki ze stresem, która prowadzi nas do wewnętrznej i zewnętrznej harmonii z samym sobą i otaczającym nas światem.\nKażdego dnia, każdej godziny, każdej minuty i sekundy setki, a może nawet i tysiące rzeczy nas rozpraszają. Oglądanie telewizji, przeglądanie Internetu, słuchanie radia, otaczające nas rozmowy oraz zgiełk i hałas miasta nieustannie odciągają nas od naszych myśli, poznania siebie i dowiedzenie się kim naprawdę jesteś my oraz czego od siebie i od życia chcemy. Wszystko to doprowadza do tego, że stajemy się zagubieni, niepewni siebie, swoich pragnień i przekonań. Stajemy się przytłoczeni codziennością, nie potrafimy skupić się i mamy problem z podejmowaniem decyzji.\nMedytacja pomaga nam odnaleźć prawdziwe szczęście, a ono nie jest ukryte w nowym aucie, mieszkaniu na kredyt, ani nawet w nowej sukience, czerwonej pomadce czy wakacjach na Seszelach. Prawdziwe szczęście jest w nas, choćby nie wiem jak trywialnie to nie brzmiało. My sami musimy szczęście stworzyć. Wielu ludzi na świecie ma wszystko: sławę, bogactwo, podróże, przyjaciół, rodzinę, zdrowie, a mimo to tak wielu z nich mówi, że w życiu nie czuli się bardziej nieszczęśliwi. Wcale mnie to nie dziwi. Nie można przecież być szczęśliwym, kiedy nie czujemy połączenia z sobą i wewnętrznej harmonii. Gdy nie czujemy, że to wszystko, co w życiu mamy i robimy jest zgodne z naszymi przekonaniami i pragnieniami. Twoje szczęście zależne jest tylko od Ciebie, nie od innych w Twoim życiu, a już tym bardziej nie od rzeczy, które posiadasz.\nUczyń z medytacji codzienną rutynę.\nNiech stanie się ona dla ciebie tak oczywista, jak mycie zębów czy jedzenie śniadania. Najłatwiej będzie ci, jeśli zaczniesz wykonywać ją o stałych porach. Może na przykład zdecydujesz się na poranną medytację, do której będziesz siadać, zanim jeszcze weźmiesz poranny prysznic? Ja tak robię. Ustawiam budzik 10-15 minut wcześniej. Po przebudzeniu biorę łyk wody, a zaraz potem siadam do medytacji. Dla mnie to najprzyjemniejszy początek dnia. Jeśli nie masz możliwości medytować od rana, spróbuj wpleść ją w ciągu dnia lub na koniec dnia.\nKiedy możesz medytować?\nJak już wspomniałam, możesz robić to zaraz po przebudzeniu.\nW długiej przerwie w pracy.\nJeśli jesteś mamą, wykorzystaj na medytację drzemkę dziecka. Wiem, że w tym czasie masz tysiąc innych rzeczy do zrobienia, ale serio naprawdę nie możesz poświęcić sobie 10 minut? To może być jedyne 10 minut tego dnia jakie będziesz miała tylko dla siebie.\nWieczorem, zanim zaśniesz.\nPo południu, kiedy razem z mężem/partnerem oboje jesteście w domu i przez te 10-20 minut to on może zająć się dziećmi.\nW drodze do pracy — oczywiście, jeśli nie prowadzisz wtedy auta ;) Może masz możliwość pomedytować w autobusie lub tramwaju. Mnie zdarzyło się medytować w pociągu w drodze na lotnisko. Być może medytacja w zatłoczonym środku komunikacji nie jest najlepszym rozwiązaniem, kiedy korzystasz z niej w godzinach szczytu, ale może akurat jeździsz z pracy i do pracy o bardzo wczesnych lub bardzo późnych porach, kiedy razem z tobą jest niewielu pasażerów?\nW wannie, kiedy właśnie bierzesz kąpiel.\nJeśli nie przekonuje cię siedzenie w bezruchu, zdecyduj się na medytację w ruchu, którą możesz wykonywać na spacerze, w aucie, w drodze z punktu A do punktu B.\nKażda pora na medytację jest dobra pod warunkiem, że uczynisz z niej priorytet. Wtedy o każdej porze dnia i nocy znajdziesz na nią wolną chwilę.\nW jaki sposób zacząć medytację?\nJa najbardziej lubię medytacje prowadzone. Według mnie to najprostszy sposób. Wystarczy tylko usiąść i słuchać osoby, która przez medytację nas prowadzi, mówi co mamy robić oraz na czym się skupić. Do takiej medytacji polecam aplikację na telefon, które zawsze możemy mieć przy sobie. W zależności od systemu operacyjnego naszego telefonu (iOS, Android, Windows itd.) znajdziemy dostępne aplikacje zarówno bezpłatne, jak i płatne. W tych płatnych bardzo często pierwsze sesje są darmowe i możemy z nich korzystać do woli. Dopiero gdy chcemy zdecydować się, by rozszerzyć umiejętności możemy zdecydować się na płatną wersję.\nMoją ulubioną aplikacją jest Headspace, ale bardzo dobre są aplikacje takie jak: Calm, Digipill czy Oprah and Deepak’s (21-dniowe wyzwanie), Boho Beautiful (YouTube). Możecie też sprawdzić nieco innej techniki medytacji np. Kundalini. Aplikacji na telefon i tablet znajdziecie bardzo dużo. Możecie wybrać którąś z wymienionych, ale z doświadczenia wiem, że najlepiej przetestować kilka, zanim zdecydujemy się na tę, która najbardziej nam odpowiada. Im bardziej będzie nam się podobało prowadzenie, głos, czas, użytkowanie aplikacji, tym większe szanse, że będziemy z niej korzystać regularnie. Jeśli nie chcesz anglojęzycznych medytacji, poszukajcie medytacji po polsku na YouTube lub skorzystajcie z pierwszej polskiej aplikacji na telefon Intu.\nNa początku medytacja może okazać się dla niektórych bardzo trudna. Kiedy usiądziesz sam ze swoimi myślami może okazać się, że jedyne co zauważysz to jazgot myśli w twojej głowie. To właśnie ten jazgot próbujemy codziennie zagłuszyć rozpraszaczami w postaci telewizji, internetu, rozmów. Niech ten hałas i chaos cię nie przeraża — to normalne. Twój umysł do tej pory nie był przyzwyczajony do ciszy i spokoju. Nie nauczyłeś go jak sobie radzić z natłokiem tych wszystkich myśli i wewnętrznego dialogu. Medytacja ci w tym pomoże. Najważniejsze jest byś na siłę nie starał się wyłączyć myśli. W medytacji nie chodzi o to, by nie myśleć. Dzięki niej uczysz się dostrzegać myśli i pozwalać im mijać niczym chmury na niebie. Im bardziej będziesz walczyć z uciszeniem myśli, tym bardziej niesforne one będą.\nBardzo podoba mi się metafora Andi’ego Puddicombe (założyciela Headspace), który porównuje myśli do dzikich koni, które próbujemy złapać na linę. Im bardziej próbujemy konia zmusić by do nas przyszedł, tym bardziej wierzga, szarpie i próbuje się oswobodzić. Jeśli jednak damy mu swobodę i pozostawimy linę długą, tym spokojniejszy będzie nasz koń i dopiero wtedy trafi na wskazane miejsce.\nZ czasem myśli zaczną się przerzedzać i pojawi się błękitne niebo spokoju. Oczywiście nie zawsze udaje się zaznać tego stanu. Medytacja nie zawsze jest przyjemna. Zdarzają się dni, gdy wyjątkowo nam się nie chce, gdy w czasie jej praktykowania jesteśmy nadmiernie pobudzeni, zdenerwowani, poirytowani czy rozdrażnieni, ale to właśnie w te momenty medytacja jest nam najbardziej potrzebna. Nie przejmuj się tym. Taki trening może na pierwszy rzut oka nie wydawać się korzystny, ale to tylko pozory. To tak jak z ćwiczeniami fizycznymi — lepszy taki trening niż jego brak.\nMiejsce do praktykowania medytacji.\nNajważniejsze, żebyś zadbał, by było ci wygodnie. Znajdź miejsce w domu, gdzie jest cicho i spokojnie. To może być podłoga w sypialni lub pokój, w którym aktualnie nikogo nie ma. Jeśli medytujesz wieczorową porą możesz przygasić sobie światło, zapalić lampkę lub świecę. Możesz usiąść na podłodze w siadzie skrzyżnym. Wtedy najwygodniej podłożyć sobie pod pupę poduszkę. Możesz też usiąść wygodnie na krześle lub w fotelu, a nawet na łóżku.\nJest kilka pozycji, których nie zalecam ze względu na duże prawdopodobieństwo zaśnięcia. Do takich pozycji na pewno zalicza się leżenie. O ile nie medytujesz po to, by właśnie zasnąć to staraj się jej unikać. Podobnie może być w fotelu z miękkim oparciem oraz kiedy siedzisz na podłodze pod ścianą opierając o nią plecy i głowę. Tak jak wspomniałam wcześniej, ma być wygodnie, ale nie na tyle, by zasnąć. Najlepiej, jeśli przetestujesz sobie kilka pozycji i w ten sposób sam poznasz która najlepiej Ci odpowiada.\nZanim zaczniesz medytować, wyłącz telefon lub go wycisz (nie używaj tryby wibracji, bo on będzie rozpraszał), albo włącz tryb samolot. Nie medytuj również przy włączonym telewizorze czy radio.\nJak często i jak długo medytować.\nWszystko zależy od Twoich możliwości. Jeśli masz naprawdę mało czasu, już nawet 5 minut w ciągu dnia zrobi dużą różnicę. Jeśli możesz, spróbuj poświęcić minimum 10 minut dziennie. Z czasem może się okazać, że zechcesz w medytacji siedzieć dłużej. Spróbuj wtedy 15 lub 20, 30 minut albo nawet i godzinę. Wszystko tak naprawdę zależy od Ciebie, ale nie porywaj się od razu na długie minuty. Najlepiej systematycznie wydłużać czas, by móc się przyzwyczaić. Może dziś masz tylko 5 minut, jutro będziesz mógł posiedzieć 15, a w weekend na przykład pół godziny? To świetnie. Rób tak, jak Ci pasuje. Jeśli chcesz możesz medytować dwa razy dziennie np. rano i wieczorem po 10 lub 20 minut. Na początku najlepiej jednak sprawdzi się codzienne praktykowanie przez jednakową ilość czasu. W ten sposób dużo prościej będzie się przyzwyczaić i wyrobić nowy nawyk.\nJeśli trudno ci się skupić, w twojej głowie buzuje, a ty nie możesz wysiedzieć, to spróbuj jednej z dwóch technik, które pomogą ci się wyciszyć i rozpocząć sesję medytacyjną.\n1. Głębokie oddychanie — ma niesamowity wpływ na nasze ciało i naszą psychikę. Dotlenia nasz organizm, wycisza, odstresowuje, uspokaja, a nawet pomaga lepiej trawić jedzenie. Możesz spróbować jednego z dwóch sposobów. Żaden z nich nie wymaga specjalnych umiejętności czy odpowiedniego przygotowania.\nPierwszy to 9 oddechów oczyszczających (tybetańskich). Możesz o nich przeczytać tutaj.\nDrugi sposób oddychania to metoda na 5. Usiądź prosto i połóż rękę na brzuchu. Zamknij oczy i weź głęboki spokojny oddech przez nos, a następnie wypuść wolno i spokojnie powietrze przez usta. W czasie oddechu poczuj ręką jak twój brzuch się rozciąga i z powrotem maleje. Następny oddechy wykonuj tak samo tylko, że każdy wdech i wydech rób na 5 (po prostu licz sobie w głowie do pięciu przy każdym wdechu i przy każdym wydechu). Weź 5 takich oddechów.\n2. Druga technika wyciszenia to patrzenie na świecę. Tylko tyle i aż tyle. Zapal świecę i patrz na jej płomień przez kilka (3-5) minut. Ogień ma w sobie coś magicznego, przyciągającego i uspokajanego. Ta technika równie szybko pomoże ci się wyciszyć i przystąpić do medytacji.\nZarówno technika oddechu, jak i patrzenia na świecę będą bardzo pomocne, kiedy medytujesz bez przewodnika. W innym wypadku każda prowadzona medytacja ma na początku element wyciszenia, dzięki któremu dopiero po kilku minutach przechodzimy do głównej części sesji medytacyjnej.\nMam nadzieję, że moje wskazówki okazały się pomocne. Medytacja to naprawdę nic trudnego. Jeśli praktykujesz już medytację i znasz jakieś inne sposoby, które pomogą osobą początkującym koniecznie napisz o nich w komentarzu.\nWszystkich Was bardzo serdecznie zapraszam do wyzwania #lutyzmedytacją. Można przyłączyć się w każdej chwili. Ja moją poranną medytację mam już za sobą, a wy spokojnie zdążycie ją wykonać dziś wieczorem, a może nawet i od razu po przeczytaniu tego wpisu :)\nTo co? Dasz się skusić?\nW zeszłym tygodniu pojawił się pierwszy wpis z serii “Moje inspirujące cytaty”. Pisałam Wam...\nPrevious article5 rzeczy, które powinieneś wiedzieć o medytacji\nNext articleDziewczyno, czy dbasz o siebie?


Aktualności - nowości ze świata aranżacji wnętrz | Stronywnętrza.pl - strona 5\nKolory wnętrz – z czym łączyć modny błękit\nWśród modnych kolorów wnętrz coraz częściej wymienia się barwę nieba i morza. Błękit sprzyja relaksującej atmosferze, wywołując miłe skojarzenia z otwartą przestrzenią. W jakich połączeniach kolor ten prezentuje się najlepiej?\nJak dobrać kolor fugi do płytek ceramicznych – TRENDY kolorystyczne\nOdpowiednio dobrana barwa zaprawy fugowej do płytek ceramicznych może nadać całemu pomieszczeniu niepowtarzalny charakter – od bezpiecznej, eleganckiej klasyki w delikatnym wydaniu, aż po odważny, czasem ekstrawagancki wygląd, pełen nieszablonowych połączeń i wyrazistych kontrastów. Jak w najnowszych trendach projektowych i kolorystycznych odnajdują się fugi?\nNowoczesna kuchnia – wysoka zabudowa kuchenna\nMożna „dyskutować” z gustami i nie ulegać obowiązującym trendom, ale statystyk nie da się oszukać. Zabudowa kuchenna pod sufit to najpopularniejsze rozwiązanie w aranżacji nowoczesnej kuchni. Dodatkowo, jedno z najskuteczniejszych, aby optymalnie zagospodarować nawet nieduże wnętrze.\nModne kolory ścian – biel króluje we wnętrzach\nNie intensywna zieleń, pastele czy szarości – wybierając kolory ścian, stawiamy na ponadczasową biel. Do sięgnięcia po tę barwę zachęcają przede wszystkim jej uniwersalność i świeżość.\nJak urządzić łazienkę – pomiędzy tradycją a nowoczesnością\nŁazienka urządzona w stylu klasycznym czy minimalistyczna aranżacja? Taki dylemat może towarzyszyć każdemu, kto chce zaprojektować lub wyremontować wnętrze łazienki. Z jednej strony kuszą sprawdzone, ponadczasowe beże, z drugiej – płytki ceramiczne o wyraźnej geometrycznej fakturze lub układające się w obraz. Które wybrać?\nKuchnia z wyspą kuchenną – jak zaprojektować wyspę kuchenną\nWyspa kuchenna to wygodne i efektowne rozwiązanie, które ma coraz więcej zwolenników. Jak zaprojektować wyspę kuchenną i jak ją wyposażyć radzi Monika Wojdak, Product Manager firmy Invena.\nMałe mieszkanie w wielkiej aglomeracji – jakie meble wybrać\nPrzestrzeń miejska zaludnia się w tak dynamicznym tempie, że każdy metr kwadratowy mieszkań w aglomeracjach staje się „na wagę złota”. Jak projektować nowoczesne meble, by utrzymać komfort przestrzeni nawet w małych wnętrzach?\nOświetlenie łazienkowe według Villeroy & Boch\nOświetlenie łazienkowe buduje nastrój i pomaga kształtować przestrzeń. Dzięki dopasowaniu jego barwy i natężenia bezbłędnie wykonasz makijaż o poranku i skutecznie zrelaksujesz się wieczorem. Dobór lamp i kinkietów łazienkowych to jednak prawdziwa sztuka. Villeroy & Boch podpowiada, jak efektywnie wykorzystać moc światła.\nSzklane balustrady w domach, to coraz częściej ...\nSzkło to materiał, który coraz częściej pojawia ...\nPomysł na salon w stylu skandynawskim\nKludi Esprit GB London. Mała łazienka dla indywidualisty


Przerost serca może dotyczyć samej tylko lewej komory, samej tylko prawej komory lub obu komór serca. Przerost lewej komory powstaje przede wszystkim w chorobach utrudniających duże krążenie. Spostrzega się go w ostrym zapaleniu kłębków nerkowych, którym zapalenie dotyczy nie tylko kłębków nerkowych, ale i wielkich obszarów naczyń włoskowatych, zwłaszcza skóry, tkanki podskórnej i błon surowiczych. Objawy przerostu serca stwierdza się w tej chorobie czasami już w końcu pierwszego tygodnia choroby. Tak wczesny rozwój przerostu serca ma związek ze znacznym wzmożeniem przeszkód w krążeniu, wskutek odpadnię...\nPrzerost serca ma być w tych przypadkach sprawą, która wyrównywa uszkodzenie mięśnia sercowego. Zdaniem klinicystów francuskich, ten czynnik jest częstszy niż się przypuszcza. Jego działaniem tłumaczą między innymi przypadki przerostu lewej komory, w których istnieją wyraźne przyczyn tylko dla przerostu prawej komory np. rozedma płuc oraz przypadki przerostu prawej komory z wyraźną przyczyną dla przerostu tylko lewej komory. Omówione czynniki nie wyczerpują prawdopodobnie całokształtu wpływów na serce, które mogą wieść do przerostu serca nawet bez udziału czynnika czysto mechanicznego. Dość...\nZasugerował, że NIH opracowuje nowe misje i deklaracje wartości odzwierciedlające powiązania między nauką i bezpieczeństwem oraz że ustanawia systemy monitorowania i egzekwowania standardów bezpieczeństwa i jakości. Wdrożenie takich systemów wymaga wzmocnienia systemów zgłaszania, tak aby błędy, problemy, problemy i sytuacje bliskie zostały zwrócone na właściwy poziom zarządzania; Wymaga to również przeszkolenia personelu w zakresie wykrywania i zgłaszania problemów. Inne zalecenia koncentrowały się na wzmocnieniu przywództwa w zakresie jakości opieki klinicznej, nadzoru i przestrzegania przepisów poprz...\nDokładność klasyfikacji dla tych próbnych ruchów wynosiła odpowiednio 91,0 . 4,7% i 86,8 . 3,0% w amputowanych nie-TMR4. Przekłada się to na poprawę bezwzględnej dokładności odpowiednio o 5,0 punktów procentowych i 5,2 punktów procentowych - i, co ważniejsze, zmniejszenie o 44% i 39% wskaźnika błędu; odkrycia te wskazują, że TMR poprawia kontrolę rozpoznawania wzorców w czasie rzeczywistym. Pacjent wykonał również wirtualne ruchy znacznie szybciej niż osoby bez amputacji TMR (ryc. 2E i 2F) i mógł w niezawodny sposób zmienić położenie wirtualnego awatara (tj. Graficznej reprezentacji stawu) i z...


Stalowe konstrukcje (SOLID HALE Sp. z o.o.) - www.wyborydosejmu.pl\nKażdy większy biznes, niezależnie od branży, prędzej czy później stanie przed problemem, jakim jest zorganizowanie przestrzeni produkcyjnej. Wynajmowanie stojących już hal czy innego typu obiektów, które będą miały za zadanie spełnić tę rolę – może być kłopotliwe oraz może generować znaczne koszty.\nRozwiązaniem tańszym oraz pozwalającym na uzyskanie hali, która będzie w pełni odpowiadać potrzebom danej firmy, jest inwestycja w budowę własnych stalowych konstrukcji – na przykład magazynów, zakładów produkcyjnych czy też budynków rolniczych.\nJednym z przedsiębiorstw, doskonale radzących sobie w branży stawiania obiektów, które wykorzystują stalowe konstrukcje, jest mazowiecki lider w tego typu działalności – SOLID HALE. Jeżeli cenimy sobie elastyczne podejście do wymagań klienta – nawiążmy koniecznie kontakt z pracownikami tej firmy.\nZostaw opinie o SOLID HALE Sp. z o.o.


wroclaw.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji wrocławskiej → Wyśpiewali statuetki\nWyśpiewali statuetki\tprzejdź do galerii\nPoziom artystyczny większości zespołów był bardzo wysoki. Wrażenia dopełniały piękne stroje. Na zdjęciu Dziecięcy Chór Gloria z Żytomierza na Ukrainie, zwycięzca w swojej kategorii\tKarol Białkowski/GN\nKilkuset uczestników, doskonała atmosfera i piękna muzyka. Tego wszystkiego doświadczyli śpiewający i słuchacze podczas 3. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Chóralnej Vratislavia Sacra. "Wrocławski Gość" był patronem medialnym wydarzenia.\nWrocławski Festiwal jest jedynym konkursem dla chórów amatorskich w mieście i jednym z nielicznych w regionie. Popularnością cieszy się więc nie tylko wśród lokalnych zespołów, ale również tych z innych regionów Polski oraz spoza granic naszego kraju. W tym roku, wśród 20 chórów, były trzy zza wschodniej granicy: z Rosji, Litwy i Ukrainy. – Poziom jest bardzo zróżnicowany – mówi Artur Wróbel, jeden z organizatorów wydarzenia, dyrygent Kameralnego Chóru Męskiego „Cantilena” oraz juror konkursowy. – W festiwalu wzięły udział zespoły o różnym przygotowaniu – niektóre doskonałe, a inne mają przed sobą jeszcze dużo pracy. Mimo różnic poziom rywalizacji został oceniony bardzo wysoko. Mówi Cyrille Colombier, juror z Francji:\n[Tłum.: Myślę, że poziom był wysoki. Było wiele różnych interpretacji i emocji... Interesujące było posłuchać wykonań, w których dyrygenci zrobili ze swoimi zespołami coś osobistego.]\nPrzesłuchania konkursowe trwały całą sobotę. Chóry podzielone były na różne kategorie w zależności od wielkości, ale też od składu. Każdy z zespołów miał do wykonania cztery utwory sakralne: jeden z epoki średniowiecze/renesans, drugi z baroku, trzeci z romantyzmu i czwarty dowolny.\nJak zaznacza A. Wróbel, wśród jury istniała raczej zgodność dotycząca oceny wykonawców. – Braliśmy pod uwagę ogólny wyraz artystyczny, na który składało się kilka czynników: intonacja, stylowość wykonania utworów, brzmienie, spójność śpiewu czy wyrazistość tekstu – tłumaczy.\nChóry, które wzięły udział w rywalizacji, prezentowały się w sobotę wieczorem oraz w niedzielne przedpołudnie w wielu wrocławskich parafiach podczas koncertów i ubogacając Msze św. 7 kwietnia, po południu, w kościele MB Królowej Pokoju na Popowicach, odbyła się uroczysta gala ogłoszenia wyników i koncert finałowy, w którym zaprezentowali się najlepsi. Zwycięzcy otrzymali statuetki św. Cecylii. W tegorocznej edycji festiwalu przyznana została również nagroda dla wyróżniającego się dyrygenta ufundowana przez Dolnośląskie Towarzystwo Muzyczne. Uhonorowano nią Remigijusa Adomaitisa, prowadzącego Boys’ and Youth Choir Dagilėlis Litwy.\nOto pełne wyniki konkursu:\nKategoria chórów mieszanych dużych:\nI miejsce: Chór Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku\nII miejsce: Chór Akademii Morskiej w Szczecinie\nIII miejsce: Chór Kameralny Senza Rigore z Wrocławia\nKategoria chórów mieszanych kameralnych:\nI miejsce: Chór Kameralny Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Kaliszu\nII miejsce: Chór Rotondo parafii św. Ojca Pio z Pietrelciny w Poznaniu\nIII miejsce: Chór Kameralny Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie\nKategoria chórów kameralnych o głosach równych:\nI miejsce: Wyrzyski Chór Męski\nIII miejsce: Chór Żeński Bydgoskiej Izby Lekarskiej\nKategoria chórów młodzieżowych mieszanych:\nI miejsce: Boys’ and Youth Choir Dagilėlis z Szawle na Litwie\nKategoria chórów dziecięcych:\nI miejsce: Children’s Choir Gloria z Żytomierza na Ukrainie\nII miejsce: Szczeciński Chór Chłopięcy Słowiki ze Szczecina\nIII miejsce: April z Rosji\nKategoria muzyki cerkiewnej:\nI miejsce: Chór Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie\nII miejsce: Wyrzyski Chór Męski\nWięcej na temat festiwalu na stronie: www.vratislaviasacra.pl\n3. Międzynarodowy Festiwal Chóralny Vratislavia Sacra\n.Wielkie emocje rywalizacji, ale też wspaniała uczta dla ucha. Zakończył się 3. Międzynarodowy Festiwal Chóralny Vratislavia Sacra Zdjęcia: Karol Białkowski/GN\ndodane 07.04.2013 21:48


▷ Spawarka LIDL z gazetki Opinie Online 2022 | Marketowe.pl\nlidl Spawarka LIDL\nPlanujesz kupić spawarkę w Lidlu i szukasz opinii, czy warto? A może chcesz sprawdzić, czy spawarki LIDL to opłacalny zakup? Poniżej sprawdzisz, jakie opinie o spawarkach z Lidla dodali nasi użytkownicy, jakie są wady i zalety i przede wszystkim, czy spawarka LIDL to dobry zakup w 2022.\nSpawarka inwentorowa mini DEDRA DESMi180 IGBT MIG/MAG 180A + DARMOWA DOSTAWA! (5902628760791) SPRAWDŹod 2331 zł\nJeżeli masz produkt spawarka LIDL 2022, dodaj opinie poniżej. Tym samym pomożesz innym, którzy chcą kupić spawarkę w Lidlu. Napisz jakie widzisz wady i zalety, czy warto kupić i czy polecasz spawarkę z Lidla w 2022 roku. Przy okazji sprawdź, jakie opinie o spawarkach LIDL dodali inni użytkownicy. Wpisz model, nazwę, rodzaj, podaj specyfikację i dodaj opinie spawarki LIDL 2022.\n✅ Spawarka LIDL Opinie użytkowników\nJak użytkownicy oceniają spawarki z LIDLA? Jakie są najnowsze opinie na temat produktu spawarka LIDL? Sprawdź w naszej bazie aktualne recenzje i opinie o spawarkach z Lidla. Sprawdź czy warto kupić i ile kosztuje spawarka z Lidla.\n✅ Czy spawarka z Lidla to dobry zakup?\nProdukty ze sklepu LIDL są chętnie kupowane i często polecane. Jednak, czy spawarka LIDL to dobry zakup? Jak ocenili to użytkownicy? Sprawdź czy spawarki LIDL opinie mają pozytywne, czy negatywne. Jakie są ich wady i zalety.\n✅ Spawarka LIDL z gazetki, czy warto?\nCzy warto kupić produkt spawarka LIDL z gazetki? Jak użytkownicy oceniają spawarki z LIDLA z gazetki? Sprawdź najnowsze opinie, testy i recenzje dodane przez użytkowników, którzy już kupili spawarki w Lidlu.\n✅ Spawarka LIDL ze sklepu online czy stacjonarnie?\nProdukt spawarka LIDL można kupić zarówno w sklepie online jak i w sklepie stacjonarnym. Porównaj ceny, sprawdź spawarki z LIDLA pod kątem opinii, ceny i recenzji użytkowników. Zobacz czy warto kupić spawarki w Lidlu.\n✅ Spawarki LIDL Recenzja i test\nSprawdź nie tylko opinie o spawarkach z Lidla, ale także test i recenzje. Zobacz, jak użytkownicy testowali spawarki LIDL i jakie dodali opinie na ten temat. Zobacz, czy warto kupić spawarki w Lidlu? Sprawdź wady i zalety.


WIZYTÓWKA Na Chrzest Św. PERSONALIZOWANA RÓŻOWE MAGNOLIE\n» WIZYTÓWKA Na Chrzest Św. PERSONALIZOWANA RÓŻOWE MAGNOLIE\nMinimalna ilość na zamówieniu: 18\nNowoczesna dekoracja stołu w postaci wizytówek z nazwiskami i imionami gości. Grafika na winietkach pochodzi z kolekcji Różowe Magnolie. Idealnie sprawdzą się, aby wskazać miejsce gości przy stole. Dodatkowo pięknie będą prezentować się jako element dekoracyjny i ozdoba na pamiątkowych zdjęciach z przyjęcia. Różowa kolorystyka idealnie pasuje na Chrzest Święty dziewczynki.\nPersonalizowane wizytówki na Chrzest Święty dziewczynki. Grafika pochodzi z nowoczesnej kolekcji Różowe Magnolie. Na winietkach z jednej strony widnieje napis Chrzest Święty wykonany ozdobną czcionką. Natomiast na drugiej stronie znajduje się miejsce na imiona, nazwiska zaproszonych gości. Personalizacja nadaje bardzo wyjątkowego i uroczystego charakteru.\nPiękna dekoracja stołu na Chrzest Święty w postaci wizytówek personalizowanych. Goście w prosty sposób odnajdą swoje miejsce przy stole. Na pewno przypadną im do gustu personalizowane winietki, na których będą widniały ich imiona i nazwiska. Dodatkowo warto stworzyć aranżację stołu z pozostałymi produktami z kolekcji Różowe Magnolie.\nlistę gości w formacie (.txt) prosimy przesyłać na maila: produkcja@sklepyoms.pl podając numer zamówienia, którego ona dotyczy lub wgrać ją w odpowiednią rubrykę, znajdującą się przy wyborze ilości produktu\nlistę gości należy przesłać w pliku tekstowym (txt.) w kolejności jedno nazwisko pod drugim, bez numeracji, ani odnośników, np.:\nProsimy o uważne wpisywanie danych gości, w celu uniknięcia ewentualnych błędów, ponieważ nazwiska będą drukowane w takiej wersji jaka zostanie wysłana na w/w adres e-mail.\nminimalna ilość wizytówek w zamówieniu to 18 sztuk\nprodukt personalizowany, wysyłany po opłaceniu zamówienia\nPrzyjęcie Chrztu Świętego to bardzo ważne wydarzenie w życiu małego chrześcijanina, podczas którego zostaje on przyjęty do wspólnoty Kościoła. Zapewnijcie sobie piękną pamiątkę z tego dnia - księga gości na życzenia od bliskich sprawdzi się w tym celu doskonale.\nSZATKA na Chrzest z imieniem Różowe Magnolie\nBiała szatka używana w czasie Sakramentu Chrztu Świętego symbolizuje wewnętrzną przemianę, która dokonuje się w danym maleństwie. Warto zatem zadbać o jej odpowiednią oprawę – urocze, różowe kwiaty z imienną dedykacją stanowić będą niezapomnianą pamiątkę!


Jastrzębie-Zdrój gotowe do "Akcji Zima". 52 pługo-piaskarki i 760 ton soli przygotowane. Wyda na nią ponad trzy miliony złotych | Dziennik Zachodni\nPiotr Chrobok 29 listopada 2021, 7:20\nJastrzębie jest gotowe do "Akcji Zima". Miasto przygotowało 52 pługo-piaskarki i 760 ton soli. UM Jastrzębie-Zdrój\nJastrzębie-Zdrój ma się czym bronić przed zimą. Na tegoroczną "Akcję Zima" miasto przeznaczy ponad 3 miliony złotych, a wyłonione w przetargach firmy mają do dyspozycji 12 pługo-piaskarko-solarek, 24 pługo-piaskarek ulicznych, 16 chodnikowych oraz 17 sztuk sprzętu dodatkowego. Do wykorzystania będzie również 760 ton soli, 384 tony piasku, 50 ton mieszanki soli z piaskiem i 15m3 solanki.\n"Akcja Zima" w Jastrzębiu-Zdroju\nOprócz sprzętu, dodatkowo, tylko na sam początek "Akcji Zima" przygotowano konieczne do walki ze śniegiem sól i piasek. Ich liczba także może robić wrażenie. - Zabezpieczono 760 ton soli, 384 tony piasku, 50 ton mieszanki soli z piaskiem i 15m3 solanki - dodaje Izabela Grela.\nIle wyniesie koszt "Akcji Zima" w Jastrzębiu?\n2,5 miliona złotych w 2022 roku pochłoną z miejskiego budżetu Jastrzębia-Zdroju podwyżki dla pracowników instytucji samorządowych. W sumie miasto wyda na pensje...\n4 stycznia 2022, 7:55\nCzęstochowa. Miejski Zarząd Dróg zapewnia, że jest już przygotowany do tegorocznej „Akcji Zima”\nMiejski Zarząd Dróg w Częstochowie zapewnia, że jest już przygotowany do „Akcji Zima”. Miasto odebrało specjalistyczny sprzęt, którego używać będzie firma...


DataVideo KMU-100 - konwerter wideo 4K\nStrona główna1 » Monitory / Produkcja TV2 » DATAVIDEO3 » Konwertery4 » DataVideo KMU-100 - konwerter wideo 4K\nAtomos Rekordery / Akcesoria\nPromptery i akcesoria\nInne monitory podglądowe\nIlość produktów: 5833\nIlość promocji: 466\nIlość nowości: 201\nSklep odwiedziło: 6261763 klientów\nDostępność: na zamówienie klienta\nNumer katalogowy: KMU-100\nCena brutto: 14 399,00 zł\nCena netto: 11 706,50 zł\nkonwerter wideo 4K\nKMU 100 to zaawansowany konwerter video umożliwiający przetwarzanie i konwersję sygnałów UHD (3840×2160) na cztery różne strumienie wysokiej jakości, w rozdzielczości aż do FullHD. To rozwiązanie idealne dla profesjonalistów zajmujących się produkcją i emisją materiałów video, którzy w pracy korzystają z różnych źródeł i rodzajów sygnału, doskonałe do zastosowania zarówno na planie filmowym, jak i podczas transmisji wydarzeń.\nDodatkowo konwerter KMU 100 jest bardzo łatwy w użyciu. Urządzenie zawiera kompletne oprogramowanie, podłączamy do niego poprzez LAN komputer z aplikacją.\nNa komfort korzystania z urządzenia wpływa także jego niewielki rozmiar i przyjazny interfejs użytkownika oraz wsparcie z wykorzystaniem platformy DV Link.\nProdukt ma dwa niezależne kanały konwersji! Umożliwia to podłączenie dwóch źródeł sygnałów 4K pracujących równolegle i niezależnie, czyli sygnał może być przetwarzany w sumie do 8 wyjść 3G-SDI.\nJak działa KMU 100?\nKMU 100 konwertuje sygnały jednocześnie z dwóch wejść video w rozdzielczościach do UHD (3840×2160). Akceptuje różne formaty video, umożliwia przyłączenie źródeł sygnałów w postaci SDI, HDMI, DP. Sygnały wyjściowe (8 kanałów) są tworzone poprzez wskazanie obszaru aktywnego dla danego kanału z przestrzeni sygnałów wejściowych urządzenia. Obszary te określamy przy pomocy aplikacji zainstalowanej na komputerze połączonym z KMU 100 przez sieć LAN.\nDefinicja obszaru, który będzie określał treść wyjścia to proste umiejscowienie prostokąta na podglądzie Multiviewer dla każdego z kanałów, oczywiście na tle sygnału z wejścia urządzenia. Jest tu możliwe skalowanie sygnału z pełnej rozdzielczości 4k do FullHD dla jednego z kanałów, jak również skalowanie w górę i w dół (zoom) dla wszystkich pozostałych wyjść. Obszar na wyjściu (umiejscowienie każdego prostokąta) może być funkcją zmienną czyli w ciągłym ruchu. Zakres tych zmian i pozycje krańcowe są definiowane w aplikacji.\nW ten sposób KMU-100 tworzy 8 wyjść SDI (2 x 4 lub 1 x 8 ). Do podglądu i konfiguracji urządzenia służą dwa wyjścia multiviewer HDMI. KMU 100 to różnorodność aplikacji i zastosowań, urządzenie to umożliwia uzyskanie wielu efektów, które zadowolą każdego profesjonalistę zajmującego się produkcją i emisją materiałów audiowizualnych!\nTworzenie ściany wideo\nŚciany video to nowoczesne i coraz popularniejsze rozwiązanie w rozrywce, reklamie, marketingu, wydarzeniach specjalnych. Dzięki możliwości rozdzielenia sygnału z wejść 4K konwerter KMU 100 jest doskonałym narzędziem umożliwiającym utworzenie ściany video multiplikując sygnał z jednego lub dwóch źródeł 4K. A ściana video stworzona przy pomocy dwóch urządzeń KMU 100 osiąga rozdzielczość 8K!\nProdukcja i postprodukcja obrazu\nMożliwości KMU 100 doskonale sprawdzają się między innymi w postprodukcji obrazu video. Materiał rejestrujemy przy pomocy jednej lub dwóch kamer wideo w rozdzielczości 4k. Przy pomocy KMU możemy zmienić kompozycję, a także ujęcia. Efekt końcowy przypominał będzie użycie kilku kamer, a przejścia pomiędzy nimi będą płynne i naturalne. Jednocześnie dzięki takiemu rozwiązaniu materiał może zrealizować jeden operator – w ten sposób możliwa jest także redukcja kosztów produkcji. A uzyskany materiał będzie nadal w wysokiej jakości i rozdzielczości full HD!\nNajwyższa jakość w systemach zabezpieczeń\nKMU to nieocenione urządzenie w tworzeniu najwyższej klasy systemów security. Umożliwia uzyskanie ośmiu wyjść 3G HD z jednej kamery 4K. KMU 100 przetwarza sygnał w czasie rzeczywistym, w ten sposób otrzymujemy efekt 8 ruchomych kamer wysokiej jakości – bez ich rzeczywistego poruszania.\nW ten sposób konwerter zarówno dostarcza nowych możliwości, jak i zmniejsza koszty redukując ilość rzeczywistych kamer i okablowania, jednocześnie zwiększając jakość i precyzję w uchwyceniu wszystkich ważnych szczegółów.\nDV Link - Platforma, która łączy wszystkich!\nPlatforma DV Link to bardzo proste i użyteczne oprogramowanie stworzone do kontroli, diagnostyki i konfiguracji wielu urządzeń (na przykład czterech konwerterów KMU 100) komunikujących się przez wspólny protokół DVIP. Operator lub operatorzy mogą w łatwy sposób zmienić funkcje każdego z widocznych urządzeń lub grupy poprzez przywołanie wcześniej zdefiniowanych presetów, bez konieczności obsługi głównej aplikacji do zarządzania KMU. Funkcja taka umożliwia szybką rekonfiguracje sprzętu, np. pod kątem konkretnego lub następnego zadania. Platforma DV Link łączy wiele urządzeń umożliwiając kontrole w jednej aplikacji.\nKażdy kanał posiada możliwość zdefiniowania 4 obszarów wg których sygnał wejściowy jest rozdzielony na 4 różne wyjścia. Rozdzielenie jest realizowane przez oznaczenie 4 różnych okien A,B,C i D. Każdy oznaczony obszar zostaje przesłany do odpowiedniego wyjścia.\nDla każdego obszaru, użytkownik ma możliwość zdefiniowania niezależnej animacji. Użytkownik może zdefiniować rozmiar i pozycję początkową i końcową każdego obszaru. Dla każdych ustawień możliwe jest zdefiniowanie trybu animacji:\nPojedyncze przejście od punktu Start do punktu Stop\nPing-Pong – cykliczne przejście w sekwencji Start-Stop-Stop-Start\nPętla – cykliczne przejście Start-Stop-Start-Stop\nPodgląd w czasie rzeczywistym dla wybranego wyjścia:\nPodgląd– Podgląd w czasie rzeczywistym wszystkich czterech obszarów w pozycji Start.\nPodgląd animacji – Podgląd wybranego obszaru A,B,C lub D w czasie rzeczywistym w pozycjach Start, pozycja aktualna i Stop.\nPodgląd Quad – podgląd wyjścia czterech obszarów w czasie rzeczywistym.\nPełny podgląd – Podgląd wszystkich obszarów.\nDatavideo DAC-91 - Audio Embedder / konwerter\n1 620,00 zł brutto1 317,07 zł netto\nDataVideo DAC-75T - konwerter wideo (up/ down/ cross)\nDataVideo KMU-50 - konwerter wideo 4K\nDatavideo DAC-50S - SDI to Analogue Converter / konwerter\n1 671,00 zł brutto1 358,54 zł netto\nDataVideo DAC-45 - konwerter wideo 4K (up/ down/ cross)\n4 139,00 zł brutto3 365,04 zł netto\nDatavideo DAC-70 - Up / Down / Cross Converter / konwerter\n2 566,00 zł brutto2 086,18 zł netto\nDatavideo DAC-8P - SDI to HDMI Converter / konwerter\n1 464,00 zł brutto1 190,24 zł netto\nDatavideo DAC-9P - HDMI to SDI Converter / konwerter\n1 414,00 zł brutto1 149,59 zł netto\nOpinie o FILMGRAF.PL sprawdzisz na