wyposażenie torby położnej środowiskowej\nWyposażenie nesesera położnej środowiskowej/rodzinnej. wzÓr apteczki pierwszej pomocy w placÓwkach nauczania i wychowania (torba sanitarna). File Format: Microsoft Wordz lekarzem rodzinnym/lekarzem specjalistą; z pielęgniarką środowiskową/rodzinną. wyposaŻenie torby poŁoŻnej rodzinnej. i Podstawowy sprzęt i materiały. Pielęgniarka środowiskowa/rodzinna to pielęgniarka pracująca w podstawowej. Zdrowymi i chorymi (w przypadku braku położnej środowiskowej/rodzinnej sprawuje. standardowe wyposaŻenie torby pielĘgniarki. Środowiskowej/rodzinnej.\nWyposażenie torby położnej środowiskowo-rodzinnej jest kompletne i zgodne z wymaganiami. z dokumentacji położnej środowiskowej i uzyskanych danych wynika. Torby ze skóry naturalnej· torby zmywalne i wodoodporne. Zobacz: przypadkimedyczne. Pl· System rezerwacji online. Wyposażenie gabinetów. Lekarzy ginekologów, położników i położne. Szczególnie polecamy go położnym środowiskowym. Trzeba spakować awaryjną torbę do szpitala i zatankować samochód. Wracając do wyposażenia położnej-na pewno ma leki, np. Dla mnie było coś na. Zawartość torby lekarskiej jest kompletowana przez personel po odbytych wizytach i. 3-Opieka lekarska i opieka pielęgniarki i położnej środowiskowej są. Wyposażenie jednostki zapewnia udzielanie świadczeń w zakresie.\nWyposażenie Gabinetów· Zestawy Pierwszej Pomocy. Płodu przez lekarzy ginekologów, położników i położne. Szczególnie polecamy go położnym środowiskowym. 5) torba lekarska z wyposażeniem niezbędnym do udzielania świadczeń w warunkach. i. Leki znajdujące się na wyposażeniu nesesera pielęgniarki, położnej.\nTorby lekarskiej z wyposażeniem niezbędnym do udzielania świadczeń. Do 3-go każdego miesiąca (dotyczy praktyki pielęgniarki i położnej środowiskowej); Fax 071 7948046, Praktyka Lekarza Rodzinnego Gabinet Pielęgniarki środowiskowo-rodzinnej i położnej środowiskowej. Punkt szczepień. Gabinet zabiegowy. Poradnia pielęgniarki i położnej środowiskowej. Medycyna rodzinna-Leczenie w ramach. Wyposażenie domu-sms od przyjaciela sms od przyjaciela.\nCudowne polozne, lekarz ginekolog konkretny i mily, swietna opieka po porodzie. Szpital dysponuje 4 salami porodowymi, są czyste wyposażone w wygodne elektryczne. Wlasnych silach z bolami i z torba w reku wyjechalam z niej po 2 godzinach: że ma je zdjąć" środowiskowa położna" w trakcie wizyty w domu. A. Zadań i odpowiedzialności oraz wykaz standardowego wyposażenia torby. Metody pracy środowiskowej koncentrują się głównie na możliwościach, jakimi. Usługi krawieckie-Szyjemy torby ekologiczne, pościel oraz inny. w naszej ofercie posiadamy także artykuły wyposażenia łazienek: ceramikę sanitarną m. In. Opieka położnej środowiskowej nad noworodkiem i matką, pełen zakres. Torba wykonana jest z materiału codura rip-stop, wnętrze torby z nylonu 210d. Kolejne dwie komory wyposażone są w kieszenie z siatki zasuwane na zamki. Położników i położne. Szczególnie polecamy go położnym środowiskowym. Poradnictwo laktacyjne, poŁoŻna Środowiskowa czesŁawa gŁowacka, Żukowo, pom. 0 609 29 02 54. Poradnictwo laktacyjne, Poradnia Laktacyjna, Augustów, pdl. Słowa kluczowe firmy: kosmetyki hotelowe, hotele wyposaŻenie, torby na brudnĄ. Słowa kluczowe firmy: poŁoŻna, Środowiskowa, noworodek, niemowlĘ, kĄpiel.\nMożesz mieć 8 pacjentów w pielęgniarskej opiece środowiskowej. Do tego wyposażenie gabinetu: kozetko 700 zł, stolik zabiegowy 500 zł, meble 1000zł, torba dla pielęgniarki 130 zł. Leki, sprzęt medyczny to około 1000. Dyskusja w sejmie o wynagrodzeniach pielęgniarek i położnych, dysproporcjach płacowych w.\nZaśmiałem się głupkowato i to go rozsrożyło, więc kazał otworzyć torbę, macał namiętnie ascetyczny. Pomieszczenia dla muzeum zostaną wyposażone w instalacje. To. Położniczy oraz pielęgniarki i położnej środowiskowej. Wizyta położnej środowiskowej· Konflikt serologiczny· czkawka· Jak zrobić bańki mydlane? Torba do szpitala· Kiedy najlepszy moment na ciążę. Zakup niezbędnego wyposażenia oraz przeprowadzenie drobnych remontów. Uczestniczki konkursu na najładniejszą ekologiczną torbę na zakupy. Mariola Czaplińska– położna środowiskowa: tel. 0693 743 875.\nLą nie tylko standard wyposażenia i usług pielę-gniarskich, ale troskliwość, czułe i życzliwe. Udziału w programie otrzymują od firmy specjalne torby do pracy i wizytówki. Objęte 400 pielęgniarek-położnych środowiskowych. 3a czy oferent speŁnia wymagania dotyczĄce wyposaŻenia i dostĘpu do badaŃ. 100 0030 Poradnia (gabinet) pielęgniarki i położnej środowiskowej 100 0032. Pakowanie torby: kilka wskazówek. Na kilka tygodni przed spodziewanym terminem porodu. Swoje własne wyposażenie. Zapytaj, co ty powinnaś przygotować. Położna środowiskowa przychodzi do ciebie na początku porodu, udaje się. Wybierz swoją położną środowiskową. „ Echo Miasta” wraz z Cafe Bocian prowadzi plebiscyt na najsympa-Oddział wyposażony jest w wysokiej klasy sprzęt. usg, w każdej sali porodo-Później torba na ramię i ruszamy do pacjen-\nFile Format: pdf/Adobe AcrobatPakowanie torby: kilka wskazówek. Na kilka tygodni przed spodziewanym terminem porodu. Swoje własne wyposażenie. Zapytaj, co ty powinnaś przygotować. Zgłoś to swojej położnej środowiskowej i w lokalnym szpitalu położniczym. Jeszcze golenie (niestety), torba z" wyposażeniem" do szpitala-przybory. i położnych środowiskowych nie rozumie pojęcia" karmienie na żądanie" Zaproszenie do udziału w szkoleniach dla lekarzy ginekologów i położnych. Torby zostały również rozdysponowane wśród mieszkańców dzielnicy i wśród uczestników debaty. Położne, pielęgniarki środowiskowe, kuratorzy sądowi i społeczni. w których są poradnie ginekologiczne) zostały wyposażone w materiały. Torba na wszystkie potrzebne Ci akcesoria. Jeżeli karmisz butelką: Powiedz o swoich uczuciach lekarzowi, położnej środowiskowej oraz– co. i porządku, dbanie o pozostałe wyposażenie: ławki, kosze na śmieci oraz otaczającą. . lo Bielawa) za„ Torbę papierową” i piotr piechowiak (i lo Dzierżoniów) za„ Krasnoluda” Bardzo dobrze jest rozwinięte pielęgniarstwo rodzinno-środowiskowe. Lub położnej rodzinno-środowiskowej, z takiej pomocy może skorzystać. Duże, jasne, kolorowe, dobrze wyposażone sale oraz ogród przedszkolny.\nProszę o podanie wyposażenia torby przeciwwstrząsowej w medycynie szkolnej. Zatrudnienie pielęgniarki środowiskowej i położnej środowiskowej. Dowiskowej, położnej środowiskowej). Zawody pielęgniarki i położnej są samo-wyposażenia w centrum Świdnika. Tel. 502 836 969. Odpowiedzialna, wyposażenie kliniki bardzo dobre, miał możli-wość doskonalenia swego warsztatu pracy. środowiskowych, jest uzyskanie korzystnej zmiany stanu zdrowia. Profesjonalistami działającymi na rzecz rodziny, czyli położną. Mieszkańcy dpj otrzymali od aniołów dwie torby słodyczy. Wyposażenia stanowisk pracy; Doskonalenia zawodowego. 5) dane identyfikujące pielęgniarki środowiskowej lub położnej i jej podpis. Medical Partner-wyposażenie gabinetów okulistycznych i. Gadżety reklamowe i upominki medyczne: długopisy, torby, narzędzia, tekstylia, gry, zabawki. Nagrody– torby ze świdnickimi niespodziankami przekazał Prezydent Miasta. w związku ze wzrostem w Polsce opłaty środowiskowej od nowego roku zmienią. Karetka posiada wszelkie niezbędne wyposażenie dla ratowania zdrowia i. Do dyspozycji pacjentów pozostają też pielęgniarki: środowiskowa i położna.\n. środowisku proponuje teraz klientom torby w. Cami pacjentów, położne środowiskowe. Gabinet położnej środowiskowo-rodzinnej. Na zakup tego wyposażenia aktualnie jednostki nie stać. Radna Wiesława Drabek- Położna dostarcza opiekę, wsparcie, dodatkowe informacje i poradę. Jeśli będziesz rodzić w szpitalu, dopilnuj, abyś miała spakowane torby.\nDane dotyczĄce pomieszczenia, wyposaŻenia w sprzĘt i aparaturĘ medycznĄ, rodzaju udzielanych ŚwiadczeŃ. torba pielĘgniarki/poŁoŻnej Środowiskowej. File Format: pdf/Adobe Acrobat19 z zakresu kompetencji położnej środowiskowo-rodzinnej (15 w 2002 r. Wencji Kryzysowej i Mieszkanie Integracji Środowiskowej (do 2004 r. Działają-lekcji, torby ekologiczne i smycze z nadrukiem„ Chroń Środowisko– Segreguj. Odpady” środków czystości, wyposażenie techniczne funkcjonariuszy sm. . Mierników środowiskowych oraz wszystkim tym co jest potrzebne do montażu. w ofercie odzież, obuwie, okulary, plecaki, torby, śpiwory, namioty, impregn. Oferujemy sprzęt fitness i wyposażenie siłowni oraz akcesoria sportowe i. Detektory tętna płodu dla ginekologów, położnych i do użytku domowego.\nAparatura i sprzęt medyczny (standardowe wyposażenie): torba pielęgniarki. Do potrzeb indywidualnego i grupowego poradnictwa i działań środowiskowych. Lekarze podstawowej opieki zdrowotnej, położna środowiskowo– rodzinna. Torbą ze sprzętem: mikrofonami na różne okazje– takimi do grania. Wyposażony w centrum ste-rujące ogrzewaniem, wentylacją. Wydarzenia. Nagrodzony biurowiec. Jest położną środowiskową w dzielnicach Wielki Kack i Karwiny. Mach zajęć poświęconych psychologii środowiskowej przyszli psycholodzy odwiedzają wybrane oddziały. Była tytuł Najlepszej Pielęgniarki, Położnej Roku. Pokonała 122. Pielęgniarki. Którego wyposażenia i organizacji nie powstydziłaby się żadna. Sili do odległych osad Inków torby wypeł-nione lekami. Dycznego oraz wyposażenia w sprzęt i apa-raturę medyczną; skowej oraz położnej środowiskowej); – konsultacje specjalistów z zakre-\nRadzą sobie potężne, wyposażone w wielomilionowe budżety insty-tucje. Mimo ich wysiłków, ludzie. kę internetową, książki, torby podróżne, koszul- Przy porodzie pomagała mi towarzyszka niedoli, która była położną. 3 w Łochowie odbyła się uroczystość środowiskowa z okazji Dnia Babci i Dziadka. Wyposażenia gospodarstw domowych, opakowań, środków higieny i innych. a) wrzucamy: gazety, książki, zeszyty, kartony z opakowań, tektury, torby papierowe; Nym jest wyposażenie szpitala w nowy tomograf komputerowy i nowy rezo-Najpopularniejszą pielęgniarką położną została Monika Kaliszuk z Oddziału. i ocena wpływu wybranych czynników środowiskowych w grupie wiekowej. File Format: pdf/Adobe Acrobatgniarki i położnej określa w sposób szczegółowy usta-wa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach. Kości 40 gr, płaconej przez klientów za każdą torbę. . Promujących nasz region (fotografie, koszulki, torby, parasole itp. Wyposażenie wszystkich szkół podstawowych w województwie w zestawy„ Droga i ja” lekarzy stomatologów, pielęgniarek i położnych zamieszkałych na terenie. w tym: podkreślano konieczność wprowadzania nowych form pracy środowiskowej. Dzierżawa butli tlenowych, prenumerata, badania środowiskowe, przeglądy techniczne, orzeczenia. 35 245, 00*), zakup defibrylatora Lifepak 12, który stanowi wyposażenie karetki„ r” z możliwością. Położna rodzinna. Pielęgniarka. Polozne. 12, 00. 000009. Nizszy personel medyczny. Napięcie zarówno fizycznie, jak nośmy jednej dużej torby z zakupami, pełnoziarniste (pieczywo, ryż. WŚwietlicy Środowiskowej w Królewie. Ich pociechy i innych uczestników. Umundurowanie oraz wyposażenie phm. Emilia Foryś pograniczników. Uczestnicy.\nProwadzenie akcji„ Dobra Torba” w ramach ograniczania. Specjaliści, środowiskowe pielęgniarki rodzinne, środowiskowe położne rodzinne oraz. Wsparcia) łącznie z zakupem i montażem wyposażenia; budowy nowych, przebudowy.\nPielęgniarki i higienistki szkolnej oraz wyposażenia gabine-szczepienia ochronne wykonują lekarze, felczerzy, pielęgniarki, położne i higienistki szkolne. Le: lodówka z termometrem, torba-termos, lampa bakteriobójcza, igły. Dzenia wywiadu środowiskowego w domu rodzinnym ucznia; współ- File Format: Microsoft Wordwykonanie znieczulenia na życzenie rodzącej; pomoc prywatnej położnej/pielęgniarki. Od rodzaju przeznaczenia specjalistyczne wyposażenie karetki obejmuje m. In. Torbę ratowniczą; hydro-pneumatyczną podstawę pod nosze główne. Stanowisk pracy pozwala lekarzowi medycyny pracy uzyskać dodatkowe dane środowiskowe. Lęgniarką środowiskową i położną. Wskazana sytuacja uzasadnia wpro− Do torby wrzu− ciłem sprzęt na deskę– wszystko nie− mal profi. i gratulacje za„ światowy poziom wyposażenia i osiągnięcia w kształceniu” – Pielęgniarki/położnej w zakresie działalności naukowo-możliwości pracownika wyposażenia technicznego i udogo-dnień oraz niewystarczająca liczba. „ Wzrost jakości i produktywności w pracy: Środowiskowa. Andrzej Torbé, pam Szczecin. 16. 10-16. 40 Czy jest możliwa profilaktyka depresji poporodowej.\nPracowała na stanowisku położnej środowiskowej. Wyposażenia sali chorych, łazienki, wc, pokazać sygnalizację dźwiękową, przekazać.\n. środowiskowych (powstał przy współpracy Agencji Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych. Pociągi wyposażone w fotele z zakładów Compin jeżdżą po całej Europie. Mój ojciec nie żyje od 10 lat, mama jest położną. Mimo to.\n15) Wyposażenie położnej (sprzęt). 16) czy jeszcze się zobaczymy przed porodem? jeśli w domu używa się zwykłych worków, a te w torbie na wyjścia. Szczególnie narażone na oddziaływanie szkodliwych czynników środowiskowych. Wyposażenie sklepów Działalność firmy to handel produktami wyposażenia sklepów (produkty. Klocki Mega Bloks Maxi zostały spakowane do wygodnej torby.\nInterpelacja w sprawie ewentualnego przejęcia na wyposażenie Wojska Polskiego niemieckich czołgów Leopard. Tagi: swiadczen stawki deklaracji srodowiskowej poloznych. Polecamy torby ekologiczne tanio, szybko i profesjonalnie.\nBetterware-Pomysły dla Twojego domu-wyposażenie wnętrz 10% zniżki na początek. Torebki skórzane eleganckie torebki damskie torby-Słoń Torbalski.\nWyposażenie. To robi wraże-nie, dlatego serdecznie gratu-sprawy środowiskowe. Mamy wspaniałe walory naturalne i. Ra, Eugenia Malinowska-p. o. Położnej oddziałowej Części Ginekologicznej, Renata. Jadanowska– z-ca położnej. Wyposażenie Centrum Powiadamiania Ratunkowego oparte będzie na dotychczasowym wyposażeniu dyspozytorni kpr. Torba ratownicza. Jak zestaw. r1, ale bez tlenu). Plecak ratowniczy. 13 Indywidualna Praktyka Położnej Środowiskowo-Rodzinnej. 31 Zakład Środowiskowych Usług Położniczych. Na Błonie 1. Krowodrza. Do 2001 roku szkołę ukończyło 645 dyplomowanych położnych. Medyczne Studium Zawodowe, Wydział Opiekunka Środowiskowa. Pracownia ta i jej wyposażenie stanowi bazę umożliwiającą zorganizowanie„ Ośrodka Szkoleniowego” z torbą nie trudziłyśmy się zbyt długo– przy ulicy Krakowskiej podziękowałyśmy za.\nWażną i istotną sprawą jest wyposażenie jednostek w sprzęt gaśniczy. 14, 30 odbędzie się spotkanie ze Związkiem Zawodowym Pielęgniarek i Położnych. Cjentek o wypełnianie deklaracji do położnej środowiskowej, zgodnie z zaleceniami Narodowego Funduszu. Budowa i wyposażenie świetlic oraz domów kultury;\nWyposażone są oddziały, tłumiące zamieszki na stadionach. Wśród. Świetlica Środowiskowa, dofinansowanie w kwocie 23. 000 zł.\nIle kosztuje poród riodzinny-nie wiem ja płaciłam tylko położnej. Sa pielegniarki ktore krzywym okiem patrza na torby podrozne (jak moja mama tam. Ale jak wiadomo, ani kultura ani olej w łepetynie nie sa na wyposazeniu. Jak ja chcialam uciec do domu! a moja polozna srodowiskowa w przychodni-cud. Kacyjnej i wyposażenie mow. Trzebież w ramach ministerialnego. Apteczek, torby ratownika itp. Na tej zasadzie policka spółka komu-nalna trans-net sprezentowała. Położnych. Ewa Głowacka została wy-brana do Okręgowego Sądu Pielęgnia-Świetlicy Środowiskowej w Dołu-jach. Swoje programy zaprezento-\n. Niektórych pracowników służby zdrowia (pielęgniarki, położne, dietetyczki. Projekt zakładał wyposażenie Centrum Radiologii w system Digital. „ Lokalne działania skierowane na środowiskowe uwarunkowania zdrowia– w teorii i praktyce” wpływu na środowisko pakowanie zakupów w torby jednorazowego użytku.\nZachowań destrukcyjnych, wyposażenie w umiejętności ułatwiające funkcjonowanie. środowiskowej (8 miast na terenie Polski). Poza oceną funkcjonowania. Naczelną Radą Lekarską i Naczelną Radą Pielęgniarek i Położnych. File Format: pdf/Adobe AcrobatNiedostateczne wyposażenie składowisk w urządzenia eksploatacyjne i zabezpieczające. praktyki. Położnych środowiskowych.\nDziewczynka była schowana w torbie. Nikt z personelu szpitala początkowo nie zwracał na nią. Ewa Janiuk położna przyjmująca porody w domu. Znajdzie wsparcie w Środowiskowym Domu Samopomocy, otwieranym przy. Kataklizm sześciu stołecznych szpitali z ich wyposażeniem i personelem mają one obecnie.\nD. Liczby personelu, kwalifikacji personelu, wyposażenia. Zgodnie z podejściem środowiskowym, propagowanym przez who, promocja zdrowia składa.\nPołożną środowisko-rodzinną (8 umów). • pielęgniarkę środowiskową w środowisku. Wyposażenie szkół w odpowiednia bazę do rozwoju kultury fizycznej.\n50 tysięcy złotych ratownicy zamierzają przeznaczyć na wyposażenie w sprzęt. a w szczególności do: budowania i upowszechniania środowiskowego. w serwisie rozmowa z mgr Beatą Watychowicz położną d/s koordynacji i nadzoru:\nOd 15. Dni w czterech placówkach trwa strajk pielęgniarek i położnych. Przygotowano dla podopiecznych Środowiskowego Centrum Pomocy w Bielsku-Białej. Cykl artykułów w prasie katolickiej, torby na zakupy z elementem. Co przedstawiało jakąkolwiek wartość-sprzęt, wyposażenie, torebki i saszetki. File Format: pdf/Adobe Acrobati skórzanej oraz wyrobów kaletniczych (paski, torby, galanteria skórzana oraz obuwie). Opiekunka środowiskowa organizuje pomoc w zakresie zaspokojenia. Typu uzbrojenie i wyposażenie wyrobisk w celu zapewnienia ciągłości ruchu kopalni. poŁoŻna. pomoc dentystyczna. pomoc domowa. portier. posadzkarz. Parasolki, pościel, osłony foliowe, śpiworki, torby i inne wyposażenie do wózków. Badania środowiskowe na stanowiskach pracy: oświetlenia, hałasu, pyłów. Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych. Częstochowa Kopernika 38.\nKuloodporne i taktyczne będące na wyposażeniu Straży Granicznej oraz nauczyć się zakładania kajdanków tzw. „ kajdankowania” i torby nagrodzona w konkursie powstała. środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzię-Błogockiej; 2 lokale położne przy ul. Michejdy; lokal położny przy ul. Tysiąc- Pielęgniarki i położne narażone są na działanie czynni-ków biologicznych zaklasyfikowanych do. Zapewnić, że taka odzież oraz wyposażenie ochronne są od-odpady Środowiskowe/papier, szkło, plastik/. odpady. produkty. i opakowania. i torby plastikowe. Butle i worki po płynach infuzyjnych– Brak zagroże-\nDzychodu położnych poza naszym Zakładem. Takie studnie o odpowiedniej wydaj-ków i przyjaciół Środowiskowego Domu Samopomocy, Muzeum Regio-stując nieuwagę mieszkanki Sierakowa ukradł torbę i portfel z zawartością. Kradzieżach metalowych elementów wyposażenia świadczą resztki dwóch. Linki


sklepy PrestaShop Kielce :: wrażanie, grafika, moduły\nSklepów Internetowych Prestashop\nPisanie i konfiguracja istniejących\nsklepy-prestasho.com oferuje swoim klientom wdrożenia sklepów opartych na silniku PrestaShop. Jest to jeden z najbardziej popularnych rozwiązań e-commerce. Silnik sklepu został dostosowany do wielu języków, dlatego tez jego popularność jest dość duża w wielu krajach.\nW ramach realizacji wdrożenia wykonujemy indywidualną przejrzystą grafikę dostosowaną do potrzeb i wizerunku firmowego Klienta. Współpracę możemy podzielić na kilka etapów, najczęściej są to trzy etapy: zebranie potrzeb i wymagań Klienta niezbędnych do utworzenie projektu graficznego, przedstawienie Klientowi projektu graficznego i dopracowanie go wg. sugestii i wskazówek, kolejnym etapem jest wdrożenie wykonanej grafiki do silnika sklepu, dostosowanie wszystkich podstron do nowego wyglądu, uzupełnienie przykładowymi produktami i kategoriami, na końcu występuje etap umieszczenia produktu na serwerze testowym i przedstawienie klientowi do towarowania, aby ostatecznie gotowy produkt został umieszczony na serwerze pod wybraną domeną.\nOferta realizacji wdrożenia PrestaShop:\nkompleksowa realizacja sklepu internetowego z grafiką, konfiguracją sklepu, umieszczeniem na serwerze,\nwykonanie tylko grafiki do sklepu PrestaShop,\naktualizacja wdrożonych sklepów internetowych opartych na PrestaShop,\nmodyfikacja istniejącego sklepu, wdrożenie nowej grafiki,\nprzygotowanie nowych i instalacja istniejących modułów,\nkonfiguracja sklepu z grafiką dostarczoną przez Klienta,\ntowarowanie i obsługa istniejących już sklepów internetowych.\nProstota działania sklepu opartego na PrestaShop pozwala klientowi na dowolne, samodzielne modyfikacje i zarządzanie sklepem. Dodawanie i edytowanie kategorii, produktów i treści stron informacyjnych jeszcze nigdy nie było takie łatwe i intuicyjne. Dzięki aktualizacjom panel zarządzania jest zawsze zgodny z najnowszymi wymaganiami i trendami. Zamieszczamy link do oficjalnej strony PrestaShop: http://www.prestashop.com/pl/ znajda tam Państwo informacj eo samej platformie, a także wiele szczegołów odnośnie rozbudowy sklepu i osób kóre nad tym projektem pracują.\nul. Częstochowska 12/4\n+48 607 111 873\nProjektowanie i wydruk banerów\nProjektowanie i wydruk oklejania samochodów


Psycholog: ojciec daje dziecku poczucie bezpieczeństwa; niestety współcześni ojcowie są zbyt zmęczeni » Polski Obserwator\nHome » Wiadomości z Niemiec » Psycholog: ojciec daje dziecku poczucie bezpieczeństwa; niestety współcześni ojcowie są zbyt zmęczeni\nEkspert podkreśla, że jest oczywista i naturalna różnica między rolą matki i ojca w wychowaniu dzieci. I strategie rodzicielskie są różne. Rola matki to rola retencjonowania emocji, uczuć, ciepła, wspomagania rozwoju od strony emocjonalno-uczuciowej. Rolą ojca jest dawanie struktury, czyli wprowadzanie norm, reguł zachowania, pokazywanie świata na zewnątrz” – powiedział PAP psycholog Andrzej Kuśmierczyk. Jego zdaniem to są zupełnie dwie różne role, ale komplementarne.\n„Nasze zachowania są przede wszystkim komplementarne względem siebie, nie takie same. Ludzie mają się zachowywać w sposób różny, ale pasujący do siebie. I tak rola matki pasuje do roli ojca” – zaznaczył. Ekspert podkreśla, że ojciec daje dziecku przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa.\n„Poczucie reguł, zasad, z czego wynika również poczucie bezpieczeństwa. Jeżeli postawimy człowieka na pustym polu, to w pewnym momencie on zacznie się niepokoić co się dzieje, bo nie ma oparcia. Zasady, reguły współżycia są jak ściany. Dają poczucie bezpieczeństwa, dają poczucie, że ten świat nie jest chaosem i ojciec daje ten porządek” – ocenił Kuśmierczyk. Psycholog podał przykład swojej rozmowy z ojcem 11-letniej córki, który mówił, że – jego zdaniem – „jest potrzebny swojej córce wszechstronnie, do rozwoju emocjonalnego, poznawczego, społecznego, że wprowadza swoją córkę w świat”. „To daje ojciec. Matka daje to samo, tylko trochę inaczej” – zaznaczył ekspert. Jego zdaniem widoczne są różnice pomiędzy współczesnymi ojcami, a tymi chociażby z okresu PRL-u. Wówczas – zdaniem psychologa – ojcowie mieli więcej czasu dla swoich dzieci. „Praca była szara, wręcz ponura, ale stabilna. Człowiek przychodził do domu i mógł cały swój +procesor+ zaangażować w rodzinę.\nW tej chwili, jak pokazują badania, przeciętny dzienny czas spotkania ojca z dzieckiem to jest 5 minut. To tak jakby go wcale nie było” – mówił. To jest ten czas, kiedy np. tata podwozi dziecko do przedszkola czy do szkoły samochodem rano. A kiedy wraca do domu to dzieci już śpią, albo szykują się do snu. Dodatkowo współczesny ojciec jest zmęczony – podkreśla ekspert. „Zmęczony pracą, problemami, kredytami, zmęczony presją nadmiernie rozwiniętych potrzeb. To wszystko powoduje, że relacja dziecka z ojcem spłyca się, staje się powierzchowna i epizodyczna. Źle, że tak jest, szkoda” – dodał.\nPsycholog w dniu ich święta radziłby ojcom spojrzeć na swoją relację z dziećmi z pewnej perspektywy. „Z takiej perspektywy, że najprawdopodobniej tylko 16, może 18 razy wspólnie będziemy oglądać wiosnę. Jeżeli przegapimy choć jeden raz, to jest to duża strata. Więc warto być z dziećmi i nie tracić tego, co już się nigdy nie zdarzy” – podsumował. (PAP)


Striptizer na wieczory panieńskie w Katowicach - Ispionage\nBłyskawiczna realizacja przeprowadzek\nJaki rodzaj szpachli samochodowej wybrać?\nNajlepsze rodzaje butelek do leków\nNadzorowanie produkcji i wielofunkcyjne maszyny\nStriptizer na wieczory panieńskie w Katowicach\nKażda kobieta, która wychodzi za mąż powinna mieć zorganizowany wieczór panieński i co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że na takim wieczorze nie może zabraknąć alkoholu i dobrej zabawy. A co byście powiedziały na taniec erotyczny prawdziwego striptizera? Jeśli jesteście mieszkankami Katowic lub ich najbliższych okolic, zapraszamy do skorzystania z naszych usług. Nasz striptizer (Katowice) dojedzie na miejsce i zaprezentuje taniec, który do czerwoności rozpali wszystkie kobiety. Niemniej jednak chcemy podkreślić, że nie tylko striptizer (Katowice) znajduje się w naszej ofercie. Mamy także piękne striptizerki doskonałe na wieczory kawalerskie.\nMasz zamiar przesyłąć do swoich klientów pewne listy i chciałbyś w tym kierunku nawiązać współpracę z pewnym dostawcą? Jeśli tak, to powinien nas zainteresować tani kurier, który jest w...\nSzeroki zakres usług logistycznych dla firm\nAudyt logistyczny, kontrola wewnątrzzakładowa czy obsługa stanów magazynowych - to przykładowe procesy, które mogą być realizowane przez naszą firmę na rzecz przedsiębiorstw z branży przem...


Żywe choinki są toksyczne dla pupili? Niektóre ozdoby mogą doprowadzić do ich śmierci! - Kochamy Zwierzaki\nKochamy Zwierzaki » Porady » Żywe choinki są toksyczne dla pupili? Niektóre ozdoby mogą doprowadzić do ich śmierci!\nŻywe choinki są toksyczne dla pupili? Niektóre ozdoby mogą doprowadzić do ich śmierci!\nWielkimi krokami zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. W wielu domach świecą już lampki na przystrojonych choinkach. U jednych góruje żywe drzewka, a u drugich sztuczne. Każde z nich ma swoje plusy i minusy. Jednak dzisiaj skupimy się na żywych choinkach i niebezpieczeństwie, które stanowią dla naszych pupili.\nChoinka – potencjalne zagrożenie dla zwierząt domowych\nJeśli chodzi o żywe drzewka, najczęściej wybieramy je spośród trzech gatunków: jodły, sosny i świerku. Na szczęście, drzewa te są tylko lekko toksyczne i mogą być niebezpieczne, kiedy zwierzę zje duże ilości np. igieł.\nOleje zawarte w igłach drzewka mogą podrażnić usta i żołądek naszego pupila. Powodując tym samym nadmierne ślinienie lub wymioty. Igły nie są łatwo trawione w żołądku, mogą powodować podrażnienia układu pokarmowego, wymioty, niedrożność jelit, a także tworzyć nakłucia, ze względu na szpiczasty kształt.\nPowinieneś również upewnić się, że zwierzak nie ma dostępu do wody, którą serwujesz choince. Psy i koty, które pokuszą się o jej skosztowanie, mogą zachorować. A wszystko przez środki konserwujące, pestycydy, czy nawozy, które stosuje się, by drzewko dłużej wyglądało ładnie i nie gubiło tak szybko igieł.\nNie tylko drzewko stanowi zagrożenie, ale również wszelkie ozdoby, którymi w tym czasie stroimy dom\nJeśli chodzi o toksyczne rośliny świąteczne, które zagrażają naszym pupilom, zaliczymy do nich jemiołę i ostrokrzew. Ich spożycie może skutkować wymiotami, ślinotokiem czy biegunką.\nLampki choinkowe, jak również te zamontowane w innym miejscu domu, mogą być niebezpieczne dla ciekawskich zwierząt. Jeśli Twój pupil lubi gryźć przewody elektryczne, lub ciągnąć za światełka, może spowodować zwarcie, w wyniku którego poparzeniu ulegnie jego jama ustna. Dlatego staraj się pilnować zwierzaki i trzymać je z dala od wszelkich przewodów. Regularnie sprawdzaj, czy nie są pogryzione.\nTakie poparzenie może nawet zabić czworonoga. Dodatkowo może także skutkować gromadzeniem się płynu w płucach i obrzękiem płuc. Ten stan natomiast powoduje poważne problemy z oddychaniem, w wyniku których może dojść do śmierci.\nOparzenie jamy istnej z pewnością wywoła znaczny ból. Zwierzę może przestać jeść. Jeśli zauważysz, że pupil niechętnie je, nadmiernie się ślini, zajrzyj do jego mordki. Może potrzebować pomocy weterynarza.\nPsy kochające piłki, mogą nie być w stanie oprzeć się kolorowym kulkom zawieszonym na choince. Za to koty na pewno nie ominą szerokim łukiem kołyszących się dzwonków czy szyszek. Dla bezpieczeństwa zwierząt obserwuj ich zachowanie. Jeśli dojdzie do zjedzenia tego typu ozdób, mogą spowodować one zablokowanie lub przecięcie przewodu pokarmowego. A chyba każdemu właścicielowi zależy na zdrowiu czworonoga.\nTagi choinka i kot, choinka i pies, czy choinka jest toksyczna dla zwierząt, kochamy zwierzaki, kot, pies Zobacz wpisy


Grzyby po kaszubsku – Ciekawe Przepisy\nO tym przepisie słyszałam, ale dotyczył śledzi po kaszubsku, których nigdy nie robiłam więc kupowałam gotowe w słoiku. Nie powiem bardzo mi smakowały, ale o nich zapomniałam, bo to było bardzo dawno temu. Teraz, kiedy zupełnie przypadkowo trafiłam na przepis dotyczący grzybów musiałam koniecznie je w ten sposób przygotować. Tym bardziej, że trafiła się nie lada okazja, bowiem mąż przyniósł mi niespodziewanie dużo grzybów. Na początek zrobiłam z jednej porcji, by przekonać się czy faktycznie są dobre. Muszę przyznać, że takiego rarytasu dawno nie jadłam. Smakują wyśmienicie. Przepis pochodzi z bloga Gotuj z Aleex.\n1 płaska łyżka ostrej papryki (jeśli ktoś woli mniej pikantne dania, można zmniejszyć ilość papryki)\nGrzyby oczyścić, pokroić na większe kawałki i dokładnie wypłukać. Włożyć do garnka, zalać wodą, zagotować, odcedzić. Ponownie zalać wodą, posolić, zagotować, zmniejszyć ogień i gotować grzyby około 1/2 godziny. Po tym czasie ugotowane grzyby odcedzić.\nW szklance oleju udusić 1/2 kg pokrojonej w kostkę cebuli. Wymieszać z ugotowanymi grzybami. Zagotować zalewę: do garnka wlać wodę, dodać cukier, sól paprykę, ocet i pastę pomidorową, wymieszać i doprowadzić do wrzenia. Do gotującej się zalewy wrzucić grzyby z cebulą i olejem, wymieszać. Gorące wkładać do słoików. Mocno zakręcić. Dla pewności można słoiki pasteryzować około 30 minut, ale nie jest to konieczne.


Kłamstwo doskonałe - James Patterson, Michael Ledwidge - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Kłamstwo doskonałe - ebook\nWydawca: Albatros Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2013\nKłamstwo doskonałe ebook\nOpis ebooka Kłamstwo doskonałe - James Patterson, Michael Ledwidge\nOpinie o ebooku Kłamstwo doskonałe - James Patterson, Michael Ledwidge\nFragment ebooka Kłamstwo doskonałe - James Patterson, Michael Ledwidge\nDOM PRZY PLAŻY\nDROGA PRZY PLAŻY\nSĘDZIA I KAT\n(z Lizą Marklund)\nTERROR NA MANHATTANIE\nWYCOFAJ SIĘ ALBO ZGINIESZ\nZABIJ MNIE JEŚLI POTRAFISZ\nDRUGI MIESIĄC MIODOWY\nW SIECI PAJĄKA\nFIOŁKI SĄ NIEBIESKIE\nCZTERY ŚLEPE MYSZKI\nWIELKI ZŁY WILK\nNA SZLAKU TERRORU\nPROCES ALEXA CROSSA\nGRA W KOTKA I MYSZKĘ\nW KRZYŻOWYM OGNIU\nZABIĆ ALEXA CROSSA\nBOŻE NARODZENIE ALEXA CROSSA\nKobiecy Klub Zbrodni\nTRZY OBLICZA ZEMSTY\nPIĄTY JEŹDZIEC APOKALIPSY\nDETEKTYWI Z PRIVATE\nDETEKTYWI Z PRIVATE: IGRZYSKA\nCopyright © James Patterson 2011\nPublished by arrangement with Little, Brown and Co. Inc., New York, USA\nPolish translation copyright © Małgorzata Stefaniuk 2013\nRedakcja: Ewa Pawłowska\nIlustracja na okładce: Canada Photos RM/Getty Images/Flash Press Media\nDla Gilroyów, Ledwithów, Murphych,Tighe’ów – M.L.\nPrologKłamstwa i kaseta wideo\nRzuciłam taksówkarzowi banknot dwudziestodolarowy i jak przedszkolak, ostatni w kolejce do nocnika, podskakiwałam nerwowo na siedzeniu do chwili, aż taksówka zatrzymała się wreszcie przy Pięćdziesiątej Ósmej Zachodniej naprzeciwko hotelu Hudson. Nie czekając na resztę, wysiadłam i rzuciłam się biegiem przez Ósmą Aleję, tylko o włos unikając zmiażdżenia przez pędzący ulicą autobus.\nNawet nie spojrzałam w stronę mojego iPhone’a, który brzęcząc donośnie, próbował wyskoczyć z kieszeni żakietu. Zresztą, jako że był to środek dnia i miałam do zaplanowania najważniejsze ze wszystkich wieczorne przyjęcie, bardziej bym się dziwiła, gdyby telefon milczał.\nGdy skręcałam za róg, ogłuszył mnie huk, zaskakująco głośny nawet w centrum Manhattanu.\nMłot pneumatyczny? Kafar?\nJasne, że nie, pomyślałam, gdy dostrzegłam czarnego dzieciaka, który przykucnął na chodniku i z całych sił walił w pusty kubeł po masie gipsowej.\nNa szczęście w grupie gapiów przyglądających się ulicznemu występowi dostrzegłam też faceta, z którym się umówiłam, Aidana Becka.\nBez zbędnych wstępów wzięłam pod rękę tego jasnowłosego, niedbale ubranego przystojnego młodego mężczyznę i pociągnęłam za sobą w stronę szykownego hotelu. Na szczycie podświetlanych neonówkami ruchomych schodów konsjerż, wyglądający jak jeden z radosnych, rozpromienionych członków obsady High School Musical, uśmiechał się do nas zza recepcyjnego kontuaru z marmuru kararyjskiego.\n– Dzień dobry. Dzwoniłam przed dwudziestoma minutami – zaczęłam. – Nazywam się pani Smith, a to pan Smith. Potrzebujemy pokoju z dużym podwójnym łóżkiem. Piętro ani widok nie mają znaczenia. Płacę gotówką. I naprawdę bardzo mi się spieszy.\nRecepcjonista patrzył z udawaną aprobatą na moją spoconą twarz i seksowny biurowy kostium, rażąco kontrastujący z odzieniem mojego dużo młodszego towarzysza, który miał na sobie spłowiałe dżinsy i zamszową kurtkę.\n– W takim razie już państwa prowadzę – oświadczył superszczęśliwy recepcjonista, nie mrugnąwszy nawet okiem.\nGdy godzinę później wychodziłam z Aidanem z hotelu, uderzył we mnie powiew zimnego wiatru. Spojrzałam w górę na stojące w głębi niebieskawe wieże Time Warner Center i na odbijające się od szklanych tafli ścian promienie wiosennego nowojorskiego słońca. Uśmiechnęłam się, bo przypomniało mi się, że moja córka, Emma, nazwała kiedyś te wieże największymi na świecie szklanymi słupkami boiskowymi.\nPopatrzyłam na Aidana, zadając sobie pytanie, czy to, co właśnie zrobiliśmy, było w porządku. To chyba bez znaczenia, pomyślałam zaraz, ocierając jednak przy tym kącik oka rękawem mojego wystrzałowego żakietu z kolekcji Burberry. Stało się.\n– Byłeś doskonały. Naprawdę – zapewniłam, podając Aidanowi kopertę i cmokając go w policzek.\nW odpowiedzi lekko się skłonił i wetknął kopertę z tysiącem dolarów do wewnętrznej kieszeni kurtki.\n– Hej, to przecież mój zawód, Nino Bloom – zauważył. Potem odszedł, machając mi ręką na pożegnanie.\n– Dla ciebie „pani Smith” – zawołałam za nim, po czym zatrzymałam taksówkę, która miała mnie zawieźć z powrotem do pracy.\n– W porządku, mamo, możesz już otworzyć oczy.\nMoja córka, Emma, stała przede mną w naszym przytulnym apartamencie Turtle Bay wystrojona w elegancką sukienkę, specjalną kreację na jej szesnaste urodziny. Powiodłam wzrokiem po świetlistej cerze i spływających na odsłonięte ramiona hebanowych włosach i po raz drugi tego dnia się rozpłakałam, czując, że moje serce roztapia się jak masło.\nJak to możliwe, że to ja urodziłam to magiczne, eteryczne stworzenie? Emma wyglądała absolutnie oszałamiająco.\n– Zupełnie nieźle – mruknęłam, ocierając łzy.\nOczywiście chodziło nie tylko o to, że Emma jest piękna.\nChodziło też o to, że byłam z niej bardzo dumna. Kiedy miała osiem lat, dla żartu namówiłam ją, żeby spróbowała zdać egzaminy do Brearley, najbardziej prestiżowej szkoły dla dziewcząt na Manhattanie. A ona nie tylko się dostała, lecz także otrzymała prawie pełne stypendium.\nNa początku trudno jej było się dostosować. Jednak dzięki wrodzonemu urokowi, inteligencji i silnej woli szybko się zaaklimatyzowała i teraz należała do grona najpopularniejszych, najbardziej lubianych dzieciaków w szkole.\nZresztą nie ja jedna byłam tego zdania. Na przyjęciu urodzinowym koleżanki z klasy Em tak oczarowała matkę którejś z dziewcząt swoją miłością do historii sztuki, że ta bogata bywalczyni salonów oraz członkini zarządu MoMA1 uparła się, że pociągnie za kilka sznurków, żeby tylko Em dostała się na Uniwersytet Browna. Oczywiście moja córka nie potrzebowała takiej pomocy.\nA teraz, aby opłacić dzisiejsze przyjęcie na sto dwadzieścia osób w klubie Blue Note w Village, zamierzałam zaciągnąć pożyczkę pod zastaw naszego dwupokojowego mieszkania. Wcale się jednak tym nie przejmowałam. Jako młoda samotna matka praktycznie dorastałam przy Em. Kochałam ją całym sercem i pragnęłam, by ten wieczór należał wyłącznie do niej.\n– Mamo – odezwała się, podchodząc i potrząsając moim ramieniem. – Podnieś prawą rękę i przysięgnij, że ostatni raz zamieniasz się w kałużę łez. Zgodziłam się na to przyjęcie tylko dlatego, że przyrzekłaś, że będziesz Niną Bloom, très chic, ultrawystrzałową, super cool mamą. Więc weź się w końcu w garść.\nUniosłam prawą dłoń.\n– Przysięgam, że będę très chic, ultrawystrzałową, super cool mamą – powtórzyłam.\n– Ekstra – ucieszyła się Em i wycisnęła czułego całusa na moim policzku. I nim mnie puściła, szepnęła mi do ucha:\n– A tak przy okazji, kocham cię, mamo.\n– Tak przy okazji, mam dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę – powiedziałam i podeszłam do szafki ze sprzętem grającym, żeby włączyć telewizor i ważący dziesięć ton odtwarzacz wideo, który po powrocie z pracy wytargałam ze schowka na rupiecie.\nPodałam Emmie zakurzoną czarną kasetę wideo.\nDLA EMMY, OD TATY – brzmiał napis na naklejce.\n– Co? – zdumiała się Emma, a jej oczy zrobiły się nagle tak wielkie jak spodki. – Ale przecież mówiłaś, że wszystko spłonęło w pożarze, kiedy miałam trzy lata. Wszystkie taśmy, zdjęcia.\n– Twój tata kazał zdeponować tę kasetę w sejfie bankowym zaraz po tym, gdy ostatni raz trafił do szpitala – wyjaśniłam.\n– Wiem, że bardzo chciałaś się dowiedzieć, kim był. Wiele razy pragnęłam pokazać ci tę taśmę, ale Kevin prosił, żeby przekazać ci ją w twoje szesnaste urodziny. Postanowiłam uszanować jego wolę.\nRuszyłam do drzwi.\n– Nie, mamo. Dokąd idziesz? Musisz zostać i obejrzeć ją razem ze mną.\nPokręciłam głową i podając Em pilota, poklepałam ją po policzku.\n– To sprawa między tobą i twoim ojcem – rzekłam.\n– „Hej, Em, to ja, twój tata – mówił niski, ciepły głos o irlandzkim akcencie, kiedy opuszczałam pokój. – Jeśli oglądasz to nagranie, znaczy, że jesteś już dużą dziewczynką. Wszystkiego najlepszego z okazji szesnastych urodzin, Emmo”.\nZamykając drzwi, odwróciłam się. Aidan Beck, aktor, którego wynajęłam i sfilmowałam kamerą starego typu w hotelu Hudson tego popołudnia, uśmiechał się z ekranu.\n– „Chciałbym opowiedzieć ci co nieco o sobie i moim życiu – mówił z irlandzkim zaśpiewem. – Ale przede wszystkim chcę, abyś wiedziała, że cię kocham”.\nPrzeszłam korytarzem do obszernego schowka, inaczej znanego jako moje manhattańskie biuro, i przepuściłam przez niszczarkę scenariusz, który napisałam, żeby oszukać córkę. Przesunęłam palcami przez paski pociętego papieru i westchnęłam, bo usłyszałam, że Emma płacze.\nNic dziwnego. Beck doskonale odegrał swoją rolę. Zwłaszcza akcent mu się udał. Spotkałam tego młodego aktora i wynajęłam przed biurami SAG2 tydzień temu.\nGdy tak tam siedziałam, wsłuchując się, jak Emma pochlipuje w sąsiednim pokoju, część mnie wiedziała, że postąpiłam okrutnie. Czasami ciężko być „słodką mamuśką” generacji X.\nAle to bez znaczenia. Emma będzie miała dobre życie. Normalne życie. Bez względu na wszystko.\nOszustwo było wymyślne, wiem, ale gdy tydzień wcześniej zobaczyłam, że córka na naszym domowym komputerze próbuje wygooglować informacje o Kevinie Bloomie, postanowiłam, że muszę coś z tym zrobić.\nKevin Bloom był rzekomym ojcem, kochającym i oddanym, który zmarł na raka, gdy Emma miała dwa lata. Powiedziałam Emmie, że Kevin pochodził z Irlandii, pracował jako taksówkarz, ale był też obiecującym dramatopisarzem. I że go poznałam, gdy przeprowadziłam się do Nowego Jorku. Nie miał krewnych, a wszystkie ślady po nim zginęły w pożarze, jaki wybuchł w rok po jego śmierci.\nOczywiście żaden Kevin Bloom nie istniał, choć wiele razy żałowałam, że tak nie było. Przydałby mi się romantyczny irlandzki dramaturg w moim zwariowanym życiu.\nNie istniała też Nina Bloom.\nJą również wymyśliłam.\nMiałam swoje powody. Bardzo istotne powody.\nTo, czego nie mogłam Emmie powiedzieć, to że prawie dwie dekady wcześniej i jakieś tysiąc mil na południe stąd wpakowałam się w kłopoty. Te najgorsze z możliwych. Z rodzaju tych, przez które już zawsze potem człowiek dba o to, aby numer jego telefonu pozostawał zastrzeżony, i nigdy, ale to nigdy nie zatrzymuje się, aby się obejrzeć przez ramię.\nWszystko zaczęło się podczas wiosennej przerwy semestralnej. Można by powiedzieć, że wiosną tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego roku w Key West na Florydzie pewna głupiutka dziewczyna zupełnie oszalała.\nI to się nie zmieniło.\nTą głupiutką dziewczyną byłam ja.\nNa imię miałam Jeanine.\nCzęść pierwszaOstatni zachód słońca\n12 marca 1992\nImpreza do upadłego!\nZawsze kiedy wracam pamięcią do tego, co się wydarzyło, najpierw na myśl przychodzi mi to powiedzonko, ten głupi slogan z początków lat osiemdziesiątych.\nZresztą to właśnie usłyszeliśmy jako pierwsze, gdy dotarliśmy do Key West, gdzie mieliśmy spędzić naszą ostatnią wiosenną przerwę semestralną. Kiedy meldowaliśmy się w hotelu, bardzo owłosiony i jeszcze bardziej pijany facet w średnim wieku, w okularach pływackich na oczach i w pomarańczowych kąpielówkach Speedo, kompletnie mokry, przebiegł przez hol, wrzeszcząc: „Imprezujemy do upadłego!”.\nOd tej przypadkowej, niesamowicie komicznej sceny aż do końca ferii owo powiedzonko było naszą mantrą, naszą przechwałką, wyzwaniem, którym prowokowaliśmy jedno drugiego. W pewnym momencie mój chłopak zaproponował nawet, byśmy sobie wszyscy zrobili tatuaże z napisem „Impreza do upadłego!”.\nBo myśleliśmy, że to zabawne.\nA okazało się prorocze.\nTak się właśnie stało.\nPotem ktoś padł.\nTo był ostatni dzień, ostatnie popołudnie, i jak we wszystkie poprzednie, skacowani, ale weseli, pod osłoną parasoli w jednym z nadbrzeżnych hotelowych barów leniwie kończyliśmy hamburgery.\nGoła noga mojego chłopaka, Alexa, krzyżowała się pod stołem z moją nogą, a jego palce gmerały przy zapięciu stanika mojego żółtego kostiumu kąpielowego. Z zewnętrznych głośników miękkim strumieniem sączyła się klasyczna piosenka Carsów, Touch and Go, my zaś przyglądaliśmy się podstarzałemu motocykliście w czarnej skórzanej kamizelce i z siwymi włosami związanymi w warkocz, który bawił się ze swoim psem w aportowanie na wyblakłym od słońca placyku przed barem. Śmialiśmy się za każdym razem, gdy collie w czerwonej bandanie na szyi, lądując podbrzuszem w płytkiej niebieskiej wodzie, chwytał w zęby mokrą piłeczkę tenisową.\nW pewnym momencie, gdy psina, dysząc ciężko, wypłynęła na brzeg, od wody powiała silniejsza bryza i potrząsnęła wiszącymi nad barem kieliszkami. Rozdzwoniły się niczym dzwonki wietrzne. Słysząc tę niespodziewaną muzykę, westchnęłam i poczułam, że ogarnia mnie błogość. Przez chwilkę wszystko – chłód panujący pod parasolem z logo Jägermeister, gorący biały piach na plaży, niebieskozielona woda w zatoce – stało się ostrzejsze, jaskrawsze, wyrazistsze.\nKiedy Alex wsunął swoją dłoń w moją, przypomniałam sobie pierwszy rok na uczelni i to, jak się w sobie zakochaliśmy.\nPierwsze nerwowe spojrzenia rzucane przez długość przepastnej sali, w której odbywały się zajęcia z geologii. Pierwszy raz, gdy niepewnie zaprosił mnie na randkę. Pierwszy pocałunek.\nUścisnęłam dłoń Alexa, myśląc o tym, że mieliśmy kupę szczęścia, że się spotkaliśmy. Że bardzo nam ze sobą dobrze i że nasza przyszłość rysuje się w jasnych barwach.\nI wtedy to się wydarzyło.\nPoczątek końca mojego życia.\nŻylasta kelnerka, Maggie, Australijka, wycierając stolik, uśmiechnęła się i wysoko uniosła brwi, po czym od niechcenia zadała pytanie, które potem okazało się tym najważniejszym.\n– Podać wam coś jeszcze, kolorowe ptaszki? – powiedziała to z tym swoim straszliwym australijskim akcentem.\nAlex, który wyciągnął się na leżaku tak bardzo odchylonym do tyłu, że praktycznie leżał na ziemi, nagle się wyprostował, a na jego usta wypłynął szeroki, zaskakująco zaraźliwy uśmiech. Alex był średniego wzrostu, szczupły, ciemny, niemal delikatny, nikt zatem by się nie domyślił, że grał jako kopacz w uniwersyteckiej drużynie futbolowej, Gatorach z Florydy.\nJa również usiadłam prosto, gdyż się zorientowałam, że jego uśmiech to ten sam wyzywający uśmieszek, jaki zawsze miał na twarzy, gdy wychodził na boisko, żeby na oczach siedemdziesięciu tysięcy widzów wykopać piłkę aż na pięćdziesiąty jard.\nAlbo gdy planował wciągnąć nas w bójkę w jakimś barze.\nNasze wakacje wyglądały dokładnie tak, jak obiecywał nagłówek broszury – „Pięć dni, cztery noce w Key West!”. Zero szkoły. Zero zasad. Nic, tylko ja i moi przyjaciele, plaża, zimne piwo, mleczko do opalania Coppertone, głośna muza i jeszcze głośniejsze wybuchy śmiechu. I nawet udało nam się pozostać w jednym kawałku przez te cztery dni nieustającej balangi.\nUhu. Co teraz? – zastanawiałam się w duchu.\nAlex popatrzył z wolna po każdym z nas i dopiero wtedy wyłożył karty na stół.\n– Skoro to nasz ostatni dzień, może ktoś ma ochotę na deser? – zapytał. – Myślałem o galaretce. Takiej, o której Bill Cosby nigdy by nie wspomniał. Podawanej w kieliszkach do wódki.\nPiosenka Carsów przeszła w zwariowaną gitarową solówkę, a na twarzy mojej najlepszej przyjaciółki, Maureen, pojawił się wyraz wzmożonego zainteresowania. Moja piękna współlokatorka i równorzędna ze mną kapitan kobiecej uniwersyteckiej drużyny softballu, wyraźnie miała ochotę przyłączyć się do zabawy. Podobnie jej chłopak, Duży Mike, sądząc po tym, jak z entuzjazmem kiwał głową. Nawet nasza sumienna, zazwyczaj do wszystkiego nastawiona pesymistycznie, spieczona na raka koleżanka Cathy podniosła wzrok znad gazety, zaciekawiona propozycją.\n– Jeanine? – rzucił w moją stronę Alex, a reszta spojrzała na mnie z powagą.\nDecyzja należała do mnie.\nZasznurowałam usta na znak zastanowienia, spoglądając zarazem na swoje opalone palce u stóp i zapiaszczoną posadzkę baru pod nimi.\nPotem i ja łobuzersko się uśmiechnęłam i przewróciłam oczami.\n– Uch… definitywnie tak! – wykrzyknęłam.\nLudzie w barze obejrzeli się na nas, gdy moi przyjaciele zaczęli głośno wiwatować, przybijać sobie piątki i bębnić pięściami w zapiaszczony blat stołu.\n– Gul, gul, gul! – podśpiewywali Mike i Alex, podczas gdy nasza kelnerka odeszła przygotować drinki.\nJako studentka filologii angielskiej i uczelniana sportsmenka, doskonale zdawałam sobie sprawę, że wódka w połączeniu z żelatyną to wysoce ryzykowna popołudniowa przekąska. Z drugiej strony miałam wymówkę. Nawet cztery.\nByłam studentką. Znajdowałam się w Key West. No i poza tym, że wiosenna przerwa roku dziewięćdziesiątego drugiego szybko zbliżała się ku końcowi, to zaledwie trzy dni wcześniej obchodziłam swoje dwudzieste pierwsze urodziny.\nMimo to, gdy tak siedziałam, uśmiechając się i spoglądając przez wypełniony szczęśliwymi ludźmi zatłoczony bar na niekończący się błękit zatoki, naszły mnie nagłe wątpliwości, jakiś lekki niepokój, że może przeciągam strunę.\nUczucie znikło, gdy Maggie wróciła z drinkami.\nPotem zrobiliśmy to co zawsze. Unieśliśmy papierowe kubki, stuknęliśmy się nimi i na całe gardło wrzasnęliśmy: „Impreza do upadłego!”.\nWidziałam kiedyś film o tsunami na Oceanie Indyjskim w dwa tysiące czwartym roku. Nakręcono go w jakimś przybrzeżnym kurorcie na Sri Lance i było na nim widać, że podczas gdy morze dziwnie się cofało, grupa zaciekawionych turystów wyszła na plażę sprawdzić, co się dzieje.\nKiedy człowiek przygląda się takiej scenie, wiedząc zarazem, że fala za chwilę wróci i porwie gapiów, najbardziej irytuje go całkowita ignorancja tych ludzi, to, że myślą, iż są bezpieczni, zamiast w pełni doświadczać ostatnich chwil życia.\nOdczuwam podobną mdlącą irytację, zawsze gdy sobie przypominam, co się wydarzyło potem.\nSądziłam, że nic mi nie grozi.\nAle nie mogłam się bardziej mylić.\nKilka godzin później drinki z galaretką zebrały swoje żniwo.\nO wpół do ósmej wieczorem moi przyjaciele i ja tłoczyliśmy się jak sardynki w puszce na zapchanym placu Mallory, oczekując na słynne świętowanie zachodu słońca w strugach alkoholu. Złote promienie, nadal jeszcze napływające z nieba, pieściły ciepłem nasze ramiona, a zimne piwo tryskało na wszystkie strony, zalewając nam stopy, których podeszwy kleiły się do klapek. Cathy i Maureen stały po mojej prawej stronie. Alex i jego kumpel z drużyny Gatorów, zawodnik obrony, Mike, po lewej. Obejmowaliśmy się i śpiewaliśmy Could You Be Loved z zapałem samego Boba Marleya.\nStałam przed kapelą reggae w słomkowym kapeluszu ze zwisającym rondem, w górze od kostiumu i szortach i tańczyłam jak oszalała. Byłam pijana w sztok i stykając się głową z głowami moich przyjaciół, histerycznie się śmiałam. Wróciło uczucie z baru przy plaży, tyle że wzmocnione odurzeniem alkoholowym. Byłam młoda, ładna, wolna i przytulałam się do ludzi, których kochałam i którzy kochali mnie. Przez ulotną chwilę czułam się naprawdę ekstatycznie szczęśliwa, szczęśliwa, że żyję.\nAle trwało to tylko ułamek sekundy.\nKiedy się ocknęłam, budzik w tanim pokoju hotelowym pokazywał drugą dwadzieścia trzy nad ranem. Odwróciłam się na bok i pierwszą rzeczą, jaka zwróciła moją uwagę w tym ciasnym, ciemnym pomieszczeniu, był fakt, że Alexa nie ma przy mnie w łóżku. Szybko przywołałam ostatnie wspomnienia. Pamiętałam klub, do którego poszliśmy po zachodzie słońca, głośne techno, Alexa w znalezionym gdzieś słomkowym kowbojskim kapeluszu, tańczącego blisko mnie w takt Vogue Madonny.\nI to wszystko. Następne godziny, to, jak w końcu dotarłam do hotelu, stanowiły nieprzeniknioną, wywołaną alkoholem mgłę, całkowitą tajemnicę.\nWpatrywałam się w poduszkę Alexa, czując formującą się w brzuchu kulę strachu, palącą jak wódka, której tyle wypiłam.\nChyba nic mu się nie stało? – pomyślałam w otępieniu. Może gdzieś urwał mu się film? O Boże, a może stało się coś gorszego?\nLeżałam w ciemności i oddychając nerwowo, zastanawiałam się w zamroczeniu, co powinnam zrobić. I wtedy usłyszałam jakiś odgłos.\nTo był chichot i dobiegał z łazienki za mną, z prawej strony. Podciągnęłam się w górę i podpierając się łokciem, wykręciłam głowę, żeby spojrzeć w szparę między framugą a lekko uchylonymi drzwiami łazienki.\nW blasku dziwnie przyćmionego światła zobaczyłam opartego o umywalkę Alexa. Potem znów usłyszałam śmiech i przed Alexem stanęła Maureen, moja najlepsza przyjaciółka. W ręku trzymała świecę.\nPoczątkowo, kiedy Maureen odstawiła świecę i zaczęła całować Alexa, naprawdę myślałam, że nadal śpię i śni mi się koszmar. Potem usłyszałam jęk Maureen. Wtedy sobie uzmysłowiłam, że jestem jak najbardziej przytomna, a zgroza tego, co widziałam, uderzyła we mnie z mocą walącej w Ziemię asteroidy. To było najgorsze, czego się mogłam spodziewać. Czego każdy mógłby się spodziewać.\nMój chłopak i moja najlepsza przyjaciółka razem.\nPrzelały się przeze mnie szarpiące fale gniewu, strachu i odrazy. Czemu mieliby tego nie robić? Przed moimi szeroko otwartymi oczyma odgrywała się scena odwiecznej, prymitywnej zdrady.\nUsłyszałam, że Maureen znowu jęczy, i zobaczyłam, że Alex zaczął ściągać z niej bluzkę.\nPotem zniknęli z widoku, gdyż drzwi łazienki zamknęły się cicho z miękkim kliknięciem.\nMrugałam, patrząc na te drzwi, i na myśl przyszedł mi cytat z T.S. Eliota z ostatnich zajęć poezji współczesnej.\nI tak się właśnie kończy świat\nNie hukiem, ale skomleniem3.\nAlbo jękiem, pomyślałam i odwróciłam się, żeby znów spojrzeć na cyferblat budzika. Druga dwadzieścia sześć.\nGdyby mój studiujący medycynę chłopak nie był aktualnie zajęty, mógłby to odnotować.\nCzas zgonu jego dziewczyny.\nUsiadłam w łóżku, ale nie zaczęłam krzyczeć. Nie rozejrzałam się za czymś ciężkim i nie otworzyłam kopniakiem drzwi, wymachując nad głową narzędziem zbrodni.\nPatrząc wstecz, dokładnie tak powinnam była postąpić.\nZamiast tego postanowiłam im nie przeszkadzać. Po prostu wstałam.\nBosa, złapałam kurtkę i wybiegłam z pokoju, a potem z hotelu przez drzwi frontowe, które, tak jak te od łazienki, również zamknęły się za mną z cichym, miękkim kliknięciem.\nKiedy byłam już na zewnątrz, z dala od pustego lobby hotelowego, zaczęłam biec. Po minucie przyspieszyłam i pędząc środkiem mrocznej ulicy, dyszałam głośno i sapałam. Pociłam się jak maratończyk albo jak bohaterka filmu katastroficznego, która ucieka przed mającym zaraz nastąpić wybuchem bomby atomowej.\nBiegłam naprawdę szybko. Maureen była wysoką, jasnowłosą, długonogą miotaczką. Cathy – niską, silną łapaczką, a ja szczupłą, drobną i szybką łączniczką. Tą, która jak błyskawica obiega wszystkie bazy, zdobywając zwycięskie punkty dla drużyny.\nI w tej chwili wykorzystywałam całą energię moich mięśni, aby jak najszybciej oddalić się od tego, co widziałam.\nI nie chodziło tylko o to, że właśnie nastąpił koniec mojego związku z chłopakiem i przyjaciółką.\nMożna by rzec, że był to przypadek przysłowiowej kropli przepełniającej czarę.\nMój ojciec, policjant z Marylandu, zginął na służbie, gdy miałam jedenaście lat. Oczywiście wszyscy ojcowie są wspaniali, ale mój należał do naprawdę wyjątkowych osób. Był ciepły, życzliwy, miał zasady i potrafił słuchać. Dlatego wszyscy, którzy go znali – koledzy z pracy, sąsiedzi, listonosz, a nawet zupełnie obcy ludzie – zwracali się do niego po pocieszenie i radę.\nZ tego powodu jego niespodziewana śmierć była naprawdę miażdżącym ciosem. W mojej matce coś się wtedy załamało. Coś fundamentalnego. Dotąd całkowicie oddana religii, abstynentka, teraz zaczęła pić. Utyła czterdzieści kilo i przestała o siebie dbać. Apogeum nastąpiło wiosną, gdy dostałam się na uczelnię – matka za pomocą węża ogrodowego popełniła samobójstwo w starym fordzie F-150 ojca.\nMaureen i Alex wspierali mnie w trakcie przygotowań do jej pogrzebu. Ponieważ nie miałam braci, sióstr ani bliższych krewnych, byli dla mnie kimś więcej niż tylko przyjaciółmi. Byli jedyną rodziną, jaka mi została.\nWycieczkę do Key West wymyśliła Maureen. Wiedziała, że zbliża się rocznica śmierci mojej mamy, i chciała mnie jakoś rozweselić.\nTo wszystko mnie przerosło. Ból zdrady, której właśnie byłam świadkiem, znów się odezwał. Zaczęłam płakać, ale nie przestałam biec. Łzy mieszały się z potem spływającym po mojej twarzy na czarny asfalt i wierzch bosych stóp.\nPo dobiegnięciu do plaży opadłam na kolana. Nikogo wokół mnie nie było, tylko ciemne wody oceanu i rozświetlone gwiazdami niebo. Zapatrzona w mroczne odmęty, przypomniałam sobie, że gdy miałam dziewięć lat i byliśmy w Ocean City, mało brakowało, a bym się utopiła podczas kąpieli. Dostałam się w wir, ale tata mnie uratował.\nOddychałam nocnym powietrzem, wdychając je i wydychając, i wsłuchiwałam się w szum uderzających o brzeg fal. I czułam się tak samotna i zrozpaczona jak jeszcze nigdy w życiu.\nNie miałam już nikogo, kto mógłby mnie uratować.\nJakieś dwadzieścia stóp dalej, na prawo, dostrzegłam duży, wyglądający jak boja marmurowy znak.\nWidniał na nim napis:\nNAJBARDZIEJ WYSUNIĘTY NA POŁUDNIE PUNKT LĄDOWY USA. KUBA – 90 MIL.\nStałam tam z rozszarpaną duszą, zamierzając przepłynąć te dziewięćdziesiąt mil, lecz nagle, wetknąwszy dłoń do kieszeni, odkryłam w niej coś fascynującego.\nMiałam przy sobie kluczyki do samochodu Alexa.\nKluczyki do jego chevy camaro Z28, którym przywiózł nas tutaj z Uniwersytetu Florydy w Gainesville. Zdobył to swoje „dzieciątko”, jak nazywał swój wóz, zalewając się potem przez cztery kolejne przerwy wakacyjne w firmie ogrodniczej ojca. Ja pociłam się cztery lata, żeby pomóc temu tępawemu atlecie przebrnąć przez studium medyczne, tak więc nagły pomysł, aby zrobić sobie przejażdżkę jego lśniącym czerwonym autkiem, zamiast rzucać się do wody, wydał mi się wyjątkowo logiczny. A nawet, z uwagi na moje złamane serce, genialny.\nPobiegłam z powrotem do hotelu (nawet szybciej, niż biegłam na plażę) i tam najpierw wyrzuciłam przez okno jedną z toreb tej dziwki, a następnie wcisnęłam pedał gazu camaro z taką siłą, jakbym startowała w wyścigach Indy 500 z pole position.\nPotem zrobiłam to, co zrobiłaby każda szanująca się, bliska samobójstwa, niedawno osierocona, właśnie zdradzona dwudziestojednoletnia dziewczyna.\nWyjechałam z parkingu wozem mojego chłopaka z piskiem i dymieniem opon.\nPo kilku ostrych zakrętach wyjechałam na prostą drogę ciągnącą się wzdłuż plaży. Jechałam jak należy, czyli jakbym prowadziła kradziony samochód. Nie oszczędzałam camaro. Gnałam na złamanie karku, o mało nie gubiąc silnika, a ten wył jak szalony, demonicznie, co brzmiało niczym przygrywka do jakiegoś heavymetalowego kawałka.\nCrazy Train, pomyślałam, wbijając plecy w oparcie siedzenia. A może Highway to Hell?\nZaparkowane przy plaży samochody, które mijałam, robiły szy, szy, szy, jak na wyścigach NASCAR.\nPostanowiłam ustalić, co w tej chwili chciałabym zniszczyć bardziej: dumę i radość Alexa czy siebie. Pomysł, żeby zakończyć moje pozbawione sensu, nieszczęśliwe życie, wydawał mi się ogromnie kuszący. Z miejsca, w którym siedziałam, niezapięta pasami, życie jawiło mi się jako jedno wielkie cierpienie. Zupełnie serio rozważałam jego zakończenie w sposób spektakularny i krwawy.\nPrędkościomierz Z28 dobijał do trzech cyfr, a jego tył zaczął się podnosić jak samolot podczas startu, gdy kątem oka po mojej prawej stronie, na pogrążonej w mrokach plaży, dostrzegłam jakiś ruch.\nZmrużyłam oczy i wlepiłam je w przednią szybę. Zobaczyłam cień. Po poboczu biegło coś małego. Królik?\nNie, stwierdziłam, szybko zbliżając się do obiektu. To pies, owczarek z czerwoną bandaną na szyi. Rozpoznałam psisko z baru w tej samej chwili, gdy zwierzę, niczym naprowadzony pocisk, zmieniło kierunek i biegiem rzuciło się na drogę.\nWprost pod koła samochodu.\nNatychmiast, instynktownie, żeby uniknąć zderzenia, wbiłam stopę w hamulec i przekręciłam kierownicę w prawo. Tyłem auta zarzuciło w lewo z taką łatwością, jakby znajdowało się na lodzie. Do wnętrza wdarł się głośny pisk ścieranej gumy. Spróbowałam wyprostować camaro, ale musiałam zbyt mocno przekręcić kierownicę, bo auto nagle z całym pędem wpadło w poślizg i wyjąc oponami, zaczęło się okręcać w kierunku przeciwnym do kierunku wskazówek zegara.\nZupełnie utraciłam kontrolę nad kierownicą. Głowa poleciała mi w tył, na zagłówek. Uderzyła w niego ciężko i bezradnie, jak na karuzeli w parku rozrywki. Wstrzymałam oddech, gdyż prawy bok auta zaczął się kołysać i wydawało się, że camaro zaraz się przewróci. Ale zamiast tego wykonało tylko obrót o sto osiemdziesiąt stopni i obracało się dalej. I dopiero gdy zrobiło pełne koło, ujrzałam to, co majaczyło przed maską.\nPrzyszpilony światłami reflektorów, jakby wyczarowany z kapelusza magika, na drodze stał właściciel psa, motocyklista z baru, ten z siwymi związanymi w kucyk włosami.\nOstatnią rzeczą, jaką pamiętam, było to, że starałam się hamować pulsacyjnie, a krawędź szybko się obracającej kierownicy przesuwała się boleśnie po wnętrzu moich dłoni.\nGdy rozkołysany przód camaro walnął w mężczyznę z wywołującym mdłości, rozszarpującym serce głuchym łoskotem, zamknęłam oczy.\nPotem rozległ się krótki chrzęst maski zgniatanej ciężarem ciała i przeciągły pisk, gdy mężczyzna osuwał się po pochyłości przedniej szyby.\nA później zaległa cisza. Straszliwa, ogłuszająca cisza.\nZmusiłam się, żeby otworzyć oczy.\nRozedrgane camaro zatrzymało się pięćdziesiąt stóp dalej.\nWgapiona w pustą jezdnię przede mną, nadal wciskałam stopę w pedał hamulca i kurczowo zaciskałam dłonie na kierownicy. Jedynym odgłosem był mój spanikowany oddech. Pot zdawał się jednocześnie wydostawać ze wszystkich obszarów ciała; spływał po rękach, pod kolanami, nawet z uszu.\nSilnik camaro, które stało na jałowym biegu, głośno turkotał, niczym dzikie i zdyszane zwierzę. Przypuszczałam, że okaże się, iż przednia szyba pękła, ale nie było na niej nawet rysy. Podobnie na masce. Poza cienką warstwą gumy startej z opon i z nakładki na pedale hamulca wydawało się, że auto jest w nienaruszonym stanie.\nJakby się nic nie wydarzyło.\nNie chciałam patrzeć w lusterko wsteczne. Wpatrywałam się więc w Alberta, widniejące na odświeżaczu powietrza głupie, szczerzące zęby, pomarańczowe logo Gatorów z Uniwersytetu Florydy, uczelni Alexa. Ale Albert nie podsuwał żadnych pomysłów. Zatem, jak zamierzający zejść pod wodę nurek, zaczerpnęłam głęboko powietrza i wreszcie spojrzałam.\nMotocyklista leżał na środku prawego pasa za mną. Twarzą do asfaltu, tuż obok śladów po ostrym hamowaniu. Gruby warkocz z siwych włosów rozplątał się do połowy, ramiona były rozpostarte na całą szerokość jak u Chrystusa na krzyżu. Wokół, niczym strącone kręgle, walały się drogowe stożki i podpory z miejsca prowadzonych na poboczu robót. Mężczyzna się nie ruszał.\nKiedy zauważyłam ciemną atramentową plamę w siwych pasmach i na jezdni obok głowy, zaczęły mi drżeć jednocześnie różne części ciała: kolana, ręce, usta. Wypuściłam przepełniony kwaśnym odorem rumu oddech i zakryłam twarz roztrzęsionymi dłońmi. Moje rozdygotane, skurczone palce wczepiały się w czaszkę jak palce alpinisty, desperacko szukające występu skały do uchwycenia.\n– Co ja zrobiłam? – zapytałam samą siebie między nabieranymi histerycznie haustami powietrza.\nZabiłam człowieka, przemknęła mi trzeźwa i twarda myśl w odpowiedzi.\nNie chcąc przejechać psa, właśnie zabiłaś jego właściciela.\nPrzez przednią szybę spojrzałam na drogę. Ginęła z widoku za zalanym blaskiem księżyca zakrętem, piękna, zjawiskowa, przyzywająca jak brukowana żółta droga z Czarnoksiężnika z krainy Oz.\nI to wtedy chłodny, racjonalny, bardzo trzeźwo brzmiący głos w mojej głowie wypowiedział trzy słowa, słowa spoza kadru, słowa z reklamy.\nPo prostu odjedź.\nTo nie była twoja wina, kontynuował wewnętrzny głos. Próbowałaś nie wpaść na psa. Nie mogłaś nic zrobić. Zresztą nikt cię nie widział. Zdejmij nogę z hamulca i wciśnij pedał gazu. Nie oglądaj się za siebie. Nie bądź głupia. Po prostu odjedź.\nTo prawda, że nikt nie widział wypadku, pomyślałam, z trudem przełykając ślinę. Znajdowałam się na pustej drodze w pobliżu lotniska i po prawej miałam bezludną plażę, po lewej zaś, kilkaset jardów dalej, jedyny budynek w okolicy – jakąś prawdopodobnie opuszczoną fabrykę.\nJedynym świadkiem zdarzenia była milcząca armada żółtych autobusów szkolnych zaparkowanych po drugiej stronie jezdni za ogrodzeniem z drutu. Ich martwe, przypominające oczy reflektory wydawały się we mnie wpatrywać, jakby autobusy się zastanawiały, jaki będzie mój następny krok.\nRozejrzałam się dokoła, szukając psa motocyklisty. Zniknął.\nA potem było tak, jakbym wróciła do rzeczywistości. Wewnętrzny, podsuwający nierealne myśli głos umilkł i wraz z tym czar prysł. Znowu mogłam się skupić.\nPrzesunęłam dźwignię biegów na „parkowanie” i zgasiłam silnik.\nMusiałam pomóc temu biednemu człowiekowi. Musiałam zrobić to, co zrobiłby mój ojciec. Spróbować udzielić pierwszej pomocy, zatrzymać krwawienie, znaleźć telefon.\nUcieczka? – myślałam z odrazą, gmerając przy zamku przy drzwiach. Jak mogłam coś podobnego choćby rozważać? Jestem dobrym człowiekiem. Pracowałam jako ratowniczka medyczna, byłam wolontariuszką w szpitalu. Dobra córeczka, mawiał ojciec, gdy pomagałam mu zdjąć jego wyglansowane na błysk policyjne półbuty.\nWłaśnie wysiadałam z samochodu, gdy w oddali, za rannym mężczyzną, dostrzegłam światła zbliżającego się pojazdu. Nim zdążyłam wziąć oddech, niespodziewany i oszałamiający błysk oślepiającego koloru przyćmił blask reflektorów.\nSparaliżowana i zahipnotyzowana patrzyłam, jak nagle noc rozbłyska fajerwerkami płomieni policyjnych świateł, oślepiających baniek krwistej czerwieni i ostrej szafirowej niebieskości.\nBłyskający światłami policyjny wóz patrolowy zatrzymał się cicho w poprzek ulicy między mną a rozciągniętym na drodze motocyklistą. Kiedy metaliczny skrzek auta i świergotanie policyjnego radia dotarły do moich uszu, zwiesiłam nisko głowę, jak skazaniec oczekujący na uderzenie siekiery.\nAle ją podniosłam, gdy usłyszałam zgrzyt otwieranych drzwi i chrzęst ciężkich kroków na jezdni. Nie mogłam zobaczyć twarzy funkcjonariusza, podświetlonej od tyłu oślepiającymi błyskami policyjnego koguta na dachu. Jedyne, co widziałam, to ciemny zarys potężnej, krępej sylwetki na tle szalonych błysków.\n– Proszę zostać na miejscu i podnieść ręce, tak żebym je widział! – rozkazał gliniarz głosem Boga.\nNatychmiast wykonałam polecenie.\nPonad pokrywą bagażnika wozu patrolowego przyglądałam się, jak policjant szybko podchodzi do rannego i przykuca obok niego. Ale już po chwili stał przy mnie.\nZ zaskoczeniem stwierdziłam, że z krótkimi ciemnymi włosami i niebieskimi oczyma w pociągłej twarzy jest cholernie przystojny. Miał sześć stóp i dwa-trzy cale wzrostu, niewiele więcej niż trzydziestkę i był potężnie zbudowany. I z jakiegoś powodu ta jego banalna amerykańska uroda jeszcze bardziej pogarszała sytuację. Zaostrzała moje poczucie winy i rozpacz.\n– Nie żyje – oznajmił policjant.\nCoś we mnie pękło.\n– O nie – wyszeptałam głosem szaleńca i spuściłam głowę. – Błagam, Boże, nie. Przepraszam, przepraszam, przepraszam.\nZasłoniłam twarz dłońmi, a policjant z plakatów rekrutacyjnych nachylił się do mnie i pociągnął nosem.\n– A ty jesteś kompletnie pijana. Wstań i załóż ręce za głowę.\nKiedy zmarł mój ojciec, pamiętam, że myślałam: To jest to. Już nic gorszego mnie nie spotka.\nPolicjant zakuł mnie w kajdanki i wpakował na tył wozu patrolowego. Zdziwiłam się, że jest w nim tak czysto. Pachniał nowością. Gumowe maty na podłodze wyglądały równie nieskazitelnie jak te w samochodzie Alexa. Siedzenia były miękkie, niemal pluszowe. Gdyby nie czarna plastikowa siatka oddzielająca przód od tyłu, można by pomyśleć, że to zwyczajne auto. Mimo że ojciec był gliną, po raz pierwszy w takim siedziałam.\nMoja prawa noga zaczęła drżeć niczym świeżo złowiona w sieci ryba. Dostałam udaru? – zastanawiałam się, wpatrzona w podrygujące udo. Miałam nadzieję, że tak, bowiem wszystko wydawało się lepsze od tego, z czym miałam do czynienia.\nZdusiłam podchodzący do gardła spazm rozpaczy.\nZerknęłam na tył głowy policjanta, który akurat wślizgiwał się na przednie siedzenie. Ona też wyglądała schludnie i kształtnie. Można powiedzieć, że w pewnym sensie równoważyła jego szerokie ramiona boksera. Trzymał się prosto, dumnie, jak by powiedziała moja matka.\nCzyżby kiedyś służył w wojsku? – dopytywał się mój rozregulowany umysł. W lusterku wstecznym odczytałam nazwisko na plakietce. Fournier.\nOficer Fournier, schylony, wpisywał dane z mojego prawa jazdy do kwadratowego terminala komputera pokładowego. Później głowa z krótko przyciętymi włosami znów się nagle wyprostowała.\n– To prawda? – rzucił, nie odwracając się. – Zaledwie kilka dni temu skończyłaś dwadzieścia jeden lat? Spędzałaś tu ferie wiosenne?\nPo raz pierwszy zauważyłam, że mówi z lekkim północno-wschodnim miejskim akcentem. Bostońskim, nowojorskim, może filadelfijskim? Potem przyszła mi do głowy inna myśl, mniej roztargniona. Jakiego koloru kombinezon dadzą mi w więzieniu?\n– Tak – potwierdziłam, wstrzymując szloch. – Jestem na czwartym roku UF.\nNagle ogarnęło mnie tak silne pragnienie powrotu, że ledwie powstrzymałam jęk. Gdybym tylko mogła zastukać obcasikami i wrócić do frisbee, kart na posiłki i pobazgranych notatkami pożółkłych stron mojej Antologii literatury angielskiej Nortona.\nJuż nie będzie szkoły, nie będzie softballu, nie będzie niczego. Całe życie kochałam książki i już w liceum marzyłam, że zostanę redaktorką w nowojorskim wydawnictwie. To również wyparowało. Unicestwiłam swoją przyszłość, tak jak się unicestwia komary urządzeniem elektrycznym na owady.\nTeraz byłam jedną z tych osób, o których czytacie w zaciszach swoich domów, nazwiskiem w lokalnej gazecie wymienionym w sekcji z policyjnymi raportami. Wydarzeniem, o którym czytając, kręcicie głową, zanim sięgniecie po kubek z kawą, żeby się zastanowić, w co się ubierzecie do pracy.\nMoje życie, takie, jakie znałam, należało już do przeszłości.\n– Z kim mam się skontaktować najpierw? Z matką czy z ojcem? – zapytał oficer Fournier, po raz pierwszy nawiązując ze mną kontakt wzrokowy w lusterku wstecznym.\nNaprawdę przyjemnie się na niego patrzyło. Nie był taki gogusiowaty i ciemny jak Alex. Cerę miał jaśniejszą, twarz bardziej kanciastą. Biały przystojniak typu twardziel. Jego oczy były szokująco jasne, prawie srebrzystobłękitne.\n– Oboje nie żyją – poinformowałam.\n– Lepiej, żebyś nie kłamała, Jeanine – przestrzegł surowo.\n– Chyba rozumiesz, w jakiej jesteś sytuacji. Po co ją pogarszać?\n– Mówię prawdę – zapewniłam głosem, który nagle stał się bardzo spokojny i trzeźwy. – Ojciec był policjantem w Marylandzie. Zginął na służbie w wypadku drogowym podczas blokady w osiemdziesiątym drugim. Mam jego kartę modlitewną w portfelu. Mama zmarła w zeszłym roku.\nOficer Fournier sięgnął po mój portfel. Chwilę później odwrócił się, nagle o wiele mniej wyniosły, z kartką modlitewną w dłoni.\n– Na co umarła matka? – spytał.\n– Popełniła samobójstwo – odparłam, uświadamiając sobie, że mówię to na głos po raz pierwszy w życiu.\n– No, no. Przykre – mruknął policjant. Był zaskoczony, ale w jego głosie pobrzmiewały też nuty współczucia. – Masz siostry albo braci?\n– Do kogo należy camaro?\n– Do mojego chłopaka. Został w hotelu – wyjaśniłam. Przez sekundę siedziałam nieruchomo. – Żeby się pieprzyć z moją najlepszą przyjaciółką – dodałam cicho.\nPolicjant potrząsnął głową i spojrzał na motocyklistę.\n– No tak, rozumiem – rzekł. – Imprezowaliście, on cię zdradził, więc zabrałaś jego samochód.\n– Ten człowiek miał psa. Pies wyskoczył mi pod maskę – powiedziałam spokojnie. – Próbowałam skręcić, żeby go nie przejechać, i wpadłam w poślizg. Pewnie jechałam za szybko i dlatego samochód się okręcił. I potem ten facet po prostu… tam był.\nZnów mnie złapało. Złożyłam się wpół jak składane krzesło i zaczęłam szlochać.\nPo jakiejś minucie wytarłam mokrą twarz w udo. Kiedy się wyprostowałam, oficer Fournier przyglądał mi się we wstecznym lusterku z trudnym do określenia wyrazem jasnych oczu.\nWpatrywaliśmy się w siebie przez dłuższą, zdumiewająco naelektryzowaną chwilę. Pewnie to dziwne, że w takim momencie można poczuć do kogoś pociąg, ale tak właśnie było. Nie potrafiłam oderwać od niego oczu. On pierwszy odwrócił wzrok, postukując kartą modlitewną o podbródek.\n– A gdyby? – zaczął po chwili.\nW tym momencie miałam własne „a gdyby” krążące mi po głowie. Choćby na przykład, a gdybym nie wypiła tych setek z galaretką? Gdybym nie wykradła Alexowi samochodu? Gdybym się nigdy nie urodziła?\nNagle policjant otworzył drzwi i wysiadł z wozu. Potem rozległy się trzask i kliknięcie i drzwi z mojej strony również się otworzyły.\n– To moja decyzja i biorę za nią odpowiedzialność – oświadczył Fournier, rozpinając mi kajdanki. – Idź do samochodu i znikaj stąd. Wracaj do szkoły, Jeanine. Ten wypadek nigdy się nie wydarzył.\nStałam na drodze obok wozu policyjnego, rozcierając nadgarstki i próbując zrozumieć, co się właściwie stało. W głowie wirowało mi szybciej, niż przedtem wirowało camaro, szybciej, niż wirowały karnawałowe światła na dachu policyjnego auta.\nSpojrzałam przed siebie, ponad wozem Alexa, na otwartą drogę. Za pustą plażą tafla ciemnej spokojnej wody wyglądała jak tafla szkła.\n– Nie rozumiem, oficerze Fournier – wymamrotałam.\n– Zabawne, ale ja sam mam problem ze zrozumieniem, co robię – odparł, przypinając kajdanki do pasa, a następnie przesunął dłonią po krótko obciętych ciemnych włosach.\n– I daruj już sobie tego „oficera”. Mam na imię Peter. Dla ciebie święty Piotr, bo właśnie uratowałem ci życie. A teraz wracaj do samochodu i znikaj stąd, zanim ktoś się tu pojawi lub zmienię zdanie.


Łaskun - Przedpremierowo - Zaniczka\nHome/Punkt widzenia na:/Książki/Łaskun – Przedpremierowo\n2017-02-13T15:33:23+00:00By Zaniczka|Książki|71 komentarzy\nBardzo ubolewałam, że nie mogłam zakupić Łaskuna Katarzyny Puzyńskiej na Warszawskich Targach Książki.\nTo największa impreza moli książkowych, a tu brak na stoisku książki czołowej autorki Wydawnictwa Prószyński? Podejrzewam, że to był celowy zabieg, bo przecież najmilsza jest chwila przed zjedzeniem miodziku. Wydawnictwo trochę poprawiło swój wizerunek w moich oczach kiedy okazało się, że dział promocji zrobił mi (i wielu innym blogerom-recenzentom) niespodziankę i miałam przyjemność przedpremierowo przeczytać ebooka.\nW atmosferze „nie ma mnie dla świata, nie przeszkadzać” zaczęłam czytać i… zaczęłam się wkurzać.\nCo ta cholera nawywijała. Cholera czyli Podgórski. Do tej pory pierdołowaty, tak nie bójmy się tego słowa, pierdołowaty Ciapulek nagle zrobił zwrot o 180 stopni i stał się bandytą, obłudnikiem i chamem. Cóż takiego uczynił? Ano poza tym, iż zrujnował życie kobiecie, którą kocha, po drodze poranił wszystkich, których mógł i którzy dla niego coś znaczą, to stał się głównym obwinionym w sprawie dość makabrycznego zabójstwa.\nMorderca stworzył instalację z rozczłonkowanych ciał kobiety i mężczyzny. Połączył je na szybko zszywaczem tapicerskim, a na miejscu zbrodni technicy odkryli dowód, który obciąża Daniela i robi z niego priorytetowego podejrzanego. Zaczyna się pościg za naszym ciapulkiem, który już ciapulkiem nie jest. Czy Daniel zabił? Jeśli tak, to dlaczego? Co takiego się stało w jego mózgu, że dokonał tak koszmarnego czynu? A jeśli nie jest winny, to czy ktokolwiek wstawi się za nim? W takich chwilach nie wiadomo kto przyjaciel, a kto wróg, na kogo uważać, a czyją pomoc można przyjąć. Mazurskie lasy, jeziora, zarośla doskonale się nadają na kryjówkę, ale czy aby na pewno?\nKasia przyzwyczaiła nas do sielskości, spokoju, spokojnego jeziora, szumu drzew i delikatnej mżawki. Niby jakieś morderstwo, ale to wszystko podszyte było spijaniem sobie z dzióbków słodyczy życia. Utopce dały zapowiedź zmiany klimatu, ale szczerze mówiąc myślałam, że Kasia wróci do stylu z poprzednich książek. A tu taka niespodzianka. Jak dla mnie rewelacja, lubię konkret, przeciwności losu, fatum i niespodziewane zbiegi okoliczności.\nW Łaskunie dużo jest psychologicznych aspektów, które uwiarygadniają zarysowaną fabułę. Książka wywołuje emocje, wkurza, powoduje momentami odruch obrzydzenia, nie dowierzamy, że zło które zostało opisane istnieje. Postaci, które stworzyła są spójne, mają wielowymiarowe osobowości, skomplikowaną psychikę, mnóstwo w nich szarości i ukrytych tajemnic, które wychodzą na światło dzienne wtedy kiedy najmniej się tego spodziewamy – jak w życiu. Są dopracowani w każdym calu, wiarygodni i niezwykli zarazem.\nProjektant i psychiatra skradli moje serce, to dopiero oryginały. Przemawia do mnie „zmechrany” życiem Daniel, lubię go o wiele bardziej, niż młodszego aspiranta Podgórskiego z brzuszkiem i mamusią stojąca z pachnącym ciastem za jego plecami.\nIntryga jak zwykle wielowątkowa, wielowymiarowa i uknuta z taka precyzją, że po przeczytaniu książki jedyne co nam się nasuwa na usta to „nieźle Kaśka, jak mogłaś mnie tak oszukać”.\nZachęcam do przeczytania książki, nawet tych, którzy nie znają jeszcze powieści Puzyńskiej.\nZa możliwość przedpremierowego przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka\nPoligon Domowy - Kaśka Czerwiec 6, 2016 at 3:00 pm\t- Reply\nPrzyznam się bez bicia, przeczytałam początek i koniec Twojej recenzji pomijając część dotyczącą treści. wybaczysz mi? od dawna chce dopaść utwory tej autorki, a bardzo nie lubie wiedziec, co mnie czeka…. w czerwcu na pewno coś przeczytam!\nZaniczka Czerwiec 6, 2016 at 3:46 pm\t- Reply\nTo co napisałam o treści można przeczytać na obwolucie 🙂 nie zdradza żadnych istotnych szczegółów bo osobiście też mnie to drażni A książki Kasi polecam 🙂\nPoligon Domowy - Kaśka ten!!! Czerwiec 6, 2016 at 3:00 pm\t- Reply\nMatka Antyterrorystka Czerwiec 6, 2016 at 3:01 pm\t- Reply\nDruga recenzja książki, na którą dziś trafiłam:) Czaję się na powieści Katarzyny Puzyńskiej i chyba czas się za nie wziąć 🙂\nZaniczka Czerwiec 6, 2016 at 3:47 pm\t- Reply\nPierwsza pewnie u Izy 🙂 to na sto procent znak sygnał do czytania 🙂\nMatka Antyterrorystka Czerwiec 6, 2016 at 5:27 pm\t- Reply\nZgadza się u Izy 😀 Muszę się ogarnąć i przeczytać książki autorki 😉\nMy Home Rules Czerwiec 6, 2016 at 3:54 pm\t- Reply\nNie znam tej autorki, ale to chyba dlatego, że nie lubię tego typu literatury. Wolę biografie, wspomnienia i ogólnie literaturę faktu.\nMama AsiaLM Czerwiec 6, 2016 at 4:16 pm\t- Reply\nCiekawa recenzja. Wątków kilka i widzę, że dość ciekawe … Jeśli się uda, to książkę przeczytam. 🙂\nAsia z Mama-AsiaLM.pl Czerwiec 6, 2016 at 4:16 pm\t- Reply\nMatka Puchatka Czerwiec 6, 2016 at 5:46 pm\t- Reply\nNie znam jeszcze książek tej autorki, ale czuję się mocno zachęcona. Wpisuję na listę 🙂\nDola Czerwiec 7, 2016 at 7:47 am\t- Reply\nNie słyczałam o tej autorce, czas nadrobić zaleglości.\nBookworm Czerwiec 7, 2016 at 9:17 am\t- Reply\nTak mi się skojarzył tytuł w formie apelu: „Ciapulku wróć!” (Pamiętasz ten odcinek bodaj zmienników z „Ciapulkiem?” 🙂\nZaniczka Czerwiec 17, 2016 at 10:21 am\t- Reply\nOj „Ciapulek” – kochany był\nKasia Mıstaçoğlu Czerwiec 7, 2016 at 9:32 am\t- Reply\nsuper, zawsze szukam czegoś nowego do zabrania ze sobą po pracy do parku, a ta książka zapowiada się fajnie! 🙂\nKasia z worqshop.pl Czerwiec 7, 2016 at 9:32 am\t- Reply\nSmiley Project Czerwiec 7, 2016 at 10:12 am\t- Reply\nBrzmi ciekawie 🙂 Akurat szykuje mi się lot samolotem 😉\nSmileyProject Czerwiec 7, 2016 at 10:12 am\t- Reply\nKamila | Kreując Życie Czerwiec 7, 2016 at 10:34 pm\t- Reply\nOd dłuższego czasu przymierzam się do powieści Puzyńskiej, i myślę, że stanie się to po przeczytaniu Okularnika Bondy.\nZnam Bondę, Puzyńska pisze inaczej, nie chcę wartościować, bo to kompletnie inne autorki, chociaż tematyka – kryminał podobna 😉\nJustyna Rolka Czerwiec 8, 2016 at 7:47 am\t- Reply\nSzczerze, to tak piszesz, ze chętnie przeczytałbym Twoją książkę:)\nZaniczka Czerwiec 17, 2016 at 10:19 am\t- Reply\nJustyś, dziękuję za miłe słowa, ale nie potrafiłabym 🙂\nCıvata Czerwiec 14, 2016 at 3:22 pm\t- Reply\n[…] http://zaniczka.pl/ksiazki/laskun-przedpremierowo/ […]\nOla Czerwiec 30, 2016 at 5:42 pm\t- Reply\nCzyli nie tylko ja odniosłam wrażenie że Daniel właśnie był takim Ciapuleńkiem! Uwielbiam go, ale w którejś części ta ciapołowatość trochę mnie zaczęła męczyc 😀 Ale na Łaskuna się prędzej czy później skusze… O tak 🙂\nola wolna - myslizaczytanej.pl Czerwiec 30, 2016 at 5:42 pm\t- Reply


„Trzech chórów moc”\nW dniu 15.06.2018r. z inicjatywy Marii Szczap w naszej szkole odbył się koncert pt. „Trzech Chórów Moc”. Zaprezentowały się łącząc siły w finale koncertu trzy zespoły: Chór Szkoły Podstawowej w Jankowie Pierwszym, seniorski Chór przy parafii św. Barbary z Turku i nasz Chór szkoły Podstawowej w Blizanowie. Kierownictwo artystyczne objęła Maria Szczap, akompaniował Tomasz Ratajczak, koncert prowadził Mateusz Wódka.\nRadość płynąca ze sceny podczas koncertu na długo pozostanie w naszej pamięci.\nW trakcie koncertu zebraliśmy kwotę 640 zł dla poszkodowanego w wypadku Mateusza Herszla. Kwota ta zostanie przekazana podczas moto pikniku 24.06.2018r. w hotelu Kristoff.\nPo koncercie Wójt Gminy Blizanów wraz z Dyrektorem Gminnego Ośrodka Kultury wręczył artystom nagrody i upominki za osiągnięcia w dobiegającym końca roku szkolnym.


Nikon Action Extreme 12x50 - pierwsze wrażenia - Lornetki - Forum Astronomiczne\nNikon Action Extreme 12x50 - pierwsze wrażenia\ndodany przez grzybu,\n5 Stycznia 2019 w Lornetki\nOd jakiegoś czasu chodziła mi po głowie myśl o zakupie lornetki o parametrach ok 12x50. Źrenica 7mm w aktualnie posiadanej lornetce jest wymagająca jeżeli chodzi o zaświetlenie. Do tego wychodzi, że mam lekki astygmatyzm i gwiazdy iskrzą. Myślałem nad lornetką APM 12x50 ED, ale 2000 zł na eksperyment to jednak sporo, a nie mam pewności, czy taka lornetka mi podejdzie. Do tego indywidualne ostrzenie...\nW czasie przerwy świątecznej z braku pogody trochę pochodziłem za ptakami i zwierzętami z lornetką DO Titanium ED 8x56 i stwierdziłem, że jednak centralne ostrzenie jest dla mnie istotne jeżeli sprzęt ma być uniwersalny.\nPo powrocie kupiłem Nikona AE 12x50, żeby się przekonać czy tego typu lornetka będzie mi pasowała. W razie czego strata przy odsprzedaży będzie niewielka.\nSama lornetka jest zaskakująco niewielka i całkiem solidnie wykonana. Nie jest to poziom DO Titanium, ale nie sprawia wrażenie delikatnej.\nZaraz po zakupie pojawiło się trochę dziur w chmurach, więc mogłem rzucić okiem na gwiazdy. Lornetka zamontowana na monopodzie całkiem ładnie pokazuje gwiazdy pod bardzo jasnym, miejskim niebem. Plejady wyglądały świetnie w tym powiększeniu. Akurat całe mieszczą się z lekkim zapasem w ostrej części pola. Ostre jest jakieś 60% pola i później stopniowo się pogarsza ale tragedii nie ma tak gdzieś to 80%. DO 8x56 jest tutaj niewiele lepsza. Dzięki źrenicy wyjściowej 4mm iskrzenie nie występuje, a gwiazdy są jak w refraktorze.\nDzienne obserwacje też wypadły na razie dobrze. Aberracja jest. W 8x56 ED w centrum nie ma jej wcale i pojawia się dopiero na krawędzi pola. W Nikonie widać ją na gałęziach nawet w centrum, ale jest jej naprawdę niewiele i kiedy jej nie szukam, to jej nie widzę. Zobaczymy na Księżycu.\nOdblaski na lampach są nieco większe niż w DO Titanium, ale tego się spodziewałem po rzucie okiem na powłoki, które są dość nieliczne. W sumie szkoda, że nie ma wersji Pro tej lornetki, z dobrymi warstwami i może nieco lepszą korekcją pola. Chociaż właściwie to była i nazywa się Nikon EX\nJedną rzecz, która od razu wymieniłem to muszle okularów. Może i są fajne jak się obserwuje w okularach, ale poza tym za twarde i niewygodne.\nWydrukowałem sobie nowe, do tego nowa zatyczka i jest już wygodnie. Nadal jest regulacja wysokości, ale nie widzę powodu żeby jej używać. Regulacja dioptrii w prawym okularze nie obraca samego okularu co jest plusem.\nMam Nikona 10x50 ex i jestem z niego zadowolony. Jako uniwersalna lornetka do wszystkiego sprawdza się dobrze a i w nocy daje niezłą jakość. Ja do obserwacji zdejmuję okulary żeby objąć wzrokiem całe pole.\nJakiego monopoda używasz? Jest stabilnie, bez drgań? Obserwujesz na siedząco?\nMam tani monopod Hama Star 78. Dla mnie ważne było, żeby miał w miarę normalną głowicę. W tym mogę łatwo regulować pochylenie lornetki oraz wysokość monopodu. Tyle, że montuję lornetkę tyłem tak, że rączka do regulacji oporu głowicy jest skierowana do przodu.\nJak dla mnie jest nieźle. Drgania są, bo jednak to nie statyw, ale bliżej temu do statywu niż do trzymania w rękach.\nNiby w moim karbonowym statywie jedna noga może być monopodem, ale statyw z reguły i tak jest zajęty, no i pozostaje temat głowicy, która jest nieco zbyt pancerna na mała lornetkę. Dedykowany, prosty monopod rozwiązał problem.\nRównież posiadam 10x50ex i uważam, że to znakomita lornetka dla moich potrzeb.\nOstatnio testowałem ją na monopodzie i takie rozwiązanie mi jednak nie podchodzi. Stabilny statyw to jednak bardziej komfortowe obserwacje, co i Tobie polecam dla 12x50\nNa normalnym statywie sporo obserwowałem wcześniej, ale to jednak bywa dość uciążliwe jak chcemy obserwować coś wyżej. Pewnie kiedy kupię sobie coś większego w rodzaju 20x70 to wtedy trzeba będzie wykombinować jakiś stabilny montaż. Z drugiej strony na montażu maleje mobilność samej lornetki i wtedy ważne byłoby, żeby korekcja pola była naprawdę niezła bo nie można sobie ot, tak przesunąć gwiazdy w centrum pola jak to można zrobić przy obserwacjach z ręki czy na monopodzie gdzie lornetka podąża za ruchem głowy.\nMonopod za to świetnie się sprawdza przy dziennych obserwacjach, bo można go zabrać na spacer i nie przeszkadza, a nawet nie rozłożony pozwala trzymać ręce nisko i przy ciele co bardzo poprawia stabilność.\nTrzeba pokombinować coś z gibanym leżakiem, bo to mogłoby być najlepsze rozwiązanie.\nWydrukowałem sobie jeszcze gumowy pasek do trzymania zatyczek do obiektywów, bo mocowanie tego do głównego paska jest mało wygodne. Teraz sprzęt wydaje się być kompletny.\nOpublikowałem pliki stl z nowymi muszlami, dekielkiem i paskiem gdyby ktoś chciał sobie to wydrukować.\nWczoraj było trochę dziur między chmurami i mogłem przetestować lornetkę na Księżycu oraz nowy montaż do niej, kombinowany z normalnego statywu foto i monopodu. Pomysł na montaż znalazłem na stronie Garego Seronika: https://garyseronik.com/build-this-simple-binocular-mount/. Wydrukowałem sobie adapter Arca>monopod i jako przeciwwagi użyłem drugiej lornetki\nNowy montaż jest bardzo wygodny, chociaż nadal szyja boli przy patrzeniu wysoko, ale tutaj będzie potrzebny odchylany leżak lub coś w tym rodzaju, żeby głowa mogła się wygodnie opierać.\nCo do samej lornetki: kolorek jest widoczny, ale nie przeszkadza jakoś szczególnie. Kontrast lepszy niż się spodziewałem biorąc pod uwagę, braki w kwestii powłok. Obraz naprawdę ostry, ale te Nikony już tak mają, że w centrum pola mają naprawdę wysoką rozdzielczość. Księżyc wyglądał pięknie, nawet światło popielate było nadal wyraźnie widoczne.\nRzuciłem jeszcze okiem na M42 i widać trzy składniki trapezu na granicy rozdzielczości. Seeing był bardzo słaby więc wszystko migotało.


TOP REGIONU 2015\nWygraj bilety na mecz siatkarzy! TOP REGIONU 2015\n1. Formularz można przewijać za pomocą suwaka po prawej stronie.\n2. Znajdź za pomocą „suwaka” z prawej strony propozycję, na którą chcesz zagłosować.\n3. ZAGŁOSUJ zaznaczając właściwe pole w każdej z kategorii (UWAGA! Nie ma konieczności oddawania głosu w każdej z trzech kategorii)\n4. Wypełnij formularz danych osobowych. Aby GŁOS był ważny osoba głosująca musi podać imię i nazwisko oraz numer telefonu. Zgłoszenia niekompletne nie będą brane pod uwagę w losowaniu nagród. 5. Na koniec użyj przycisku PRZEŚLIJ aby wysłać formularz. Zostaniesz poinformowany o wysłaniu zgłoszenia i będziesz mieć możliwość ponownego głosowania. Każdy może zagłosować raz na dobę. UWAGA! Na urządzeniach mobilnych, w wersji mobilnej strony podlasie24.pl nie wyświetla się formularz do głosowania. Aby zagłosować należy przełączyć się na pełną wersję strony.\nZapraszamy na losowanie nagród we wtorek 22 grudnia w studiu Katolickiego Radia Podlasie.\nOgłoszenie wyników plebiscytu TOP REGIONU 2015 w piątek 8 stycznia 2016 roku. Ładowanie...\nChcesz być sponsorem nagród w plebiscycie TOP REGIONU 2015? Chcesz w ten sposób zareklamować swoją działalność na stronie portalu podlasie24.pl i na antenie Katolickiego Radia Podlasie? Zadzwoń lub napisz ! tel.: 501 448 609 e-mail: reklama@podlasie24.pl\nZ REGULAMINU PLEBISCYTU:\nOrganizatorem plebiscytu na "Inwestycję Roku 2015 w Regionie”, ”Wydarzenie Kulturalne Roku 2015 w Regionie” i „Sportowca Roku lub Wydarzenie Sportowe Roku 2015 w Regionie” są Regionalny Portal Informacyjny podlasie24.pl i Katolickie Radio Podlasie. Uczestnikiem Plebiscytu może być każda pełnoletnia osoba fizyczna, z wyjątkiem pracowników Organizatora, a także członków najbliższej rodziny pracowników Organizatora. SZCZEGÓŁOWY REGULAMIN PLEBISCYTU [kliknij] ZOBACZ TAKŻE:\nLaureaci Plebiscytu TOP Regionu 2012 Pobierz banerki do głosowania\nSponsorzy nagród dla głosujących w Plebiscycie TOP REGIONU 2015:\nPrzedsiębiorstwo Budowlane Konstanty Strus - firma rodzinna z dwudziestoletnim doświadczeniem. Zrealizowała czterdzieści inwestycji. W plebiscycie TOP REGIONU 2015 Przedsiębiorstwo funduje dwa tablety, po jednym na każde z dwóch głosowań. http://kstrus.pl/\nSpółdzielnia Mleczarska Spomlek z Radzynia Podlaskiego funduje dwie paczki świąteczne\nLECHPOL Dystrybutor Elektroniki z Garwolina funduje słuchawki Kruger&Matz KM0660CR\nSPA EDEN Centrum Odchudzania, Zdrowia i Urody w Ławkach k. Łukowa funduje cztery talony na zabiegi http://www.spalukow.pl/\nMARKER Dystrybutor Artykułów Biurowych i Szkolnych w Siedlcach\nfunduje dwa markowe pióra\nFil-Mag Siedlce - autoryzowany sprzedawca profesjonalnych środków czystości funduje 2 talony po 150 złotych do sklepu przy ul Sokołowskiej 157 w Siedlcach\nFirma MBM KARCHER z siedzibą w Stoku Lackim k. Siedlec funduje myjkę do okien firmy KARCHER oraz odkurzacz do prac remontowych KARCHER http://www.mbm.siedlce.pl/\nAVON Łosice funduje dwa zestawy kosmetyków.\nVENA Siedlce - Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe funduje stylowy radioodbiornik\nhttp://vena.sklep.pl/ Firma AGD Cobra z siedzibą w Nowych Iganiach funduje bon w wysokości 100 złotych do zrealizowania w hurtowni http://www.agdcobra.pl/\n"REMEX" Hurtownia Art. Przemysłowych Remigiusz Safiańczuk w Siedlcach funduje zestaw kluczy http://www.elektronarzedzia.de/ Informacje z regionu »\n2016-10-25 11:49:47 Kategoria: Region\nUczniowie klas trzecich z Gimnazjum w Gołąbkach wzięli udział w warsztatach historycznych. Poprowadzili je Kamil Czuryszkiewicz, pracownik Państwowego Muzeum na Majdanku...\nSiedlce: jakie stawki od środków...\n2016-10-25 11:25:15 Kategoria: Region Zderzenie ciężarówki i dwóch...\n2016-10-25 11:10:51 Kategoria: Region Młodzieżowa Rada Miasta i Gminy...\n2016-10-25 10:58:52 Kategoria: Region Kultura »\n2016-10-25 11:23:40 Kategoria: Kultura\nW najbliższy czwartek, 27 października w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Łukowie ogłoszone zostaną wyniki Konkursu Parlamentarnego „Obrazki z Sienkiewicza”. Tego dnia...\n„My Cichociemni. Głosy...\n2016-10-25 08:35:51 Kategoria: Kultura Świetny występ na Debiutach...\n2016-10-25 07:47:18 Kategoria: Kultura Pokaz ekologicznej mody\n2016-10-24 18:47:12 Kategoria: Kultura Serwisy portalu\nRegionalna Baza Firm Kierowcy\nNajpierw szkolenie – Szlachetna Paczka zaczyna działać\nSiemiatycki zalew jesienią\nDzień Wspólnoty Ruchu Światło-Życie Rejonu Siedleckiego I\nZakończyła się Narodowa Pielgrzymka Polaków do Rzymu\nProwadzi nas Ewangelia - wspomnienie św. Jana Pawła II\nKapliczki dla Matki Bożej w radzyńskiej parafii Górzno: złote gody małżeńskich par\nGarwolin: jubileusz jedynej takiej szkoły w powiecie\nRadomyśl: Spotkanie Domowego Kościoła /ZDJĘCIA/\nSportowa i rodzinna niedziela w Rzeczycy\nŁosicka kronika policyjna Konkurs dla uczniów – Poznaj Swoje...\nDługa sesja w powiecie - na...\nŁaskarzew: w poszukiwaniu ginącej...\nGórzno: złote gody małżeńskich...


Analiza statyczna i dynamiczna konstrukcji żelbetowej budynku wielokondygnacyjnego / Guvanch Annayev (WILiT) / prom. Zdzisław Pawlak, rev. Piotr Sielicki, 2021\nOpracowanie procesu technologicznego stempla do formy wtryskowej / Jędrzej Roesler (WIM) / prom. Paweł Twardowski, rev. Marek Rybicki, 2021\nBadania symulacyjne wpływu poprzecznych progów zwalniających na przeciążenia w zawieszeniach pojazdów samochodowych / Radosław Insadowski (WILiT) / prom. Mikołaj Spadło, rev. Grzegorz Ślaski, 2021\nOpis wybranych elementów oceny równości nawierzchni jezdni urządzeniem pomiarowym SUPPORT / Jakub Roszczyk (WILiT) / prom. Andrzej Pożarycki, rev. Mieczysław Słowik, 2021\nZapewnienie jakości w procesach realizowanych przez dostawców na przykładzie firmy produkującej części maszyn / Patryk Gierczyk (WIM) / prom. Łukasz Grudzień, rev. Marta Grabowska, 2021\nOgraniczanie emisji spalin ze statków powietrznych w lotniskowych operacjach naziemnych / Mikołaj Staniszewski (WILiT) / prom. Mateusz Nowak, rev. Piotr Lijewski, 2021\nProjekt radiolinii dla systemó w komórkowych 5G / Mateusz Werbiński (WIiT) / prom. Adrian Kliks, rev. Paweł Sroka, 2021\nProjekt zaginarki do cienkich blach / Mikołaj Tonak (WIM) / prom. Mikołaj Smyczyński, rev. Piotr Kędzia, 2021\nSiły podczas toczenia wzdłużnego stali nierdzewnej / Dawid Ziółkowski (WIM) / prom. Tadeusz Chwalczuk, rev. Paweł Twardowski, 2021\nWpływ wybranych parametrów montażu dźwigu osobowego na komfort jego użytkowania / Błażej Mróz (WIM) / prom. Marcin Suszyński, rev. Stanisław Legutko, 2021\nTransfer wiedzy w uczeniu maszynowym z modeli języka naturalnego do grafów wiedzy / Agnieszka Błaszak (WIiT) / prom. Agnieszka Ławrynowicz, rev. Jędrzej Potoniec, 2021\nWektory zanurzeń wyrażeń klasowych OWL w zadaniu przybliżonego wnioskowania / Krzysztof Pasiewicz (WIiT) / prom. Jędrzej Potoniec, rev. Agnieszka Ławrynowicz, 2021\nWykorzystanie hybrydowych układów zaopatrzenia w energię w domach jednorodzinnych / Dagmara Emiliańczyk (WIŚiE) / prom. Arkadiusz Dobrzycki, rev. Leszek Kasprzyk, 2021\nAdaptacyjne prawdopodobieństwa mutacji w projektowaniu ewolucyjnym agentów trójwymiarowych / Robert Zaranek (WIiT) / prom. Maciej Komosiński, rev. Bartosz Wieloch, 2021\nOcena ergonomii wnętrza samochodu osobowego - metodyka i realizacja / Grzegorz Dzierla (WILiT) / prom. Grzegorz Ślaski, rev. Mikołaj Spadło, 2021\nProjekt oraz analiza ramy pojazdu typu Buggy z przeznaczeniem dla dzieci / Mateusz Sromala (WILiT) / prom. Mikołaj Spadło, rev. Grzegorz Ślaski, 2021\nUczenie pojemnościowe - nowa architektura trenowania głębokich sieci neuronowych / Dominik Grzegorzewicz (WIiT) / prom. Mikołaj Morzy, rev. Agnieszka Ławrynowicz, 2021\nWpływ parametrów selekcji konwekcyjnej na skuteczność wielokryterialnej optymalizacji ewolucyjnej / Dominik Doberski (WIiT) / prom. Maciej Komosiński, rev. Bartosz Wieloch, 2021\nAnaliza parametrów funkcjonalnych rejonu przełądunkowego Małaszewicze z wykorzystaniem metod symulacyjnych / Weronika Finke (WILiT) / prom. Piotr Sawicki, rev. Paweł Zmuda-Trzebiatowski, 2021\nEkologiczna i ekonomiczna analiza zapotrzebowania budynku w energię cieplną oraz oddziaływania na środowisko / Michał Dylewski (WIŚiE) / prom. Grzegorz Trzmiel, rev. Leszek Kasprzyk, 2021\nOcena i doskonalenie procesu produkcji toreb z tworzyw sztucznych z wykorzystaniem podejścia ilościowego i jakościowego / Ronmel Carchi Parra (WILiT) / prom. Hanna Sawicka, rev. Adam Redmer, 2021\nProjekt systemu sterowania ruchem w hali produkcyjnej / Albert Raszewski (WIM) / prom. Maciej Berdychowski, rev. Grzegorz Ślaski, 2021\nSzybkie budowanie formacji robotów mobilnych - weryfikacja eksperymentalna / Sebastian Lewandowski (WARiE) / prom. Wojciech Kowalczyk, rev. Rafał Kapela, 2021\nTransformacja energetyczna w regionie - analiza budowy elektrowni fotowoltaicznej o mocy 70 MW na rekultywowanych terenach Kopalni Adamów wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną / Wiktor Banaszak (WIŚiE) / prom. Tomasz Jarmuda, rev. Leszek Kasprzyk, 2021\nWpływ koncepcji Slow Cities na funkcjonowanie logistyki miejskiej / Monika Sznajder (WIZ) / prom. Agnieszka Stachowiak, rev. Joanna Oleśków-Szłapka, 2021\nAlgorytmy replikacji danych dla baz PostgreSQL i MongoDB. Analiza i porownanie / Łukasz Florczak (WIiT) / prom. Marcin Borowski, rev. Piotr Łukasiak, 2021\nAnaliza możliwości przechwytywania strumieniowego przesyłania multimediów online / Marcin Patalas (WIiT) / prom. Michał Sajkowski, rev. Marek Wojciechowski, 2021\nAnaliza związków toksycznych emitowanych z pojazdów jednośladowych / Michał Żebrowski (WILiT) / prom. Piotr Lijewski, rev. Łukasz Rymaniak, 2021\nDetekcja uszkodzeń nawierzchni drogowej przy użyciu bezzałogowego statku powietrznego i technik uczenia maszynowego / Emilian Adamczak (WARiE) / prom. Wojciech Giernacki, rev. Joanna Ziętkiewicz, 2021\nKanalizacja grawitacyjno-pompowa dla miasta W / Dominika Kantorska (WIŚiE) / prom. Tomasz Kaźmierski, rev. Zbysław Dymaczewski, 2021\nOcena i wybór rozwiązania transportowego towarów sypkich na przykładzie wybranego przedsiębiorstwa / Mariusz Sakała (WIZ) / prom. Mirosław Kruszyński, rev. Joanna Kałkowska, 2021\nProjekt i implementacja gry komputerowej do nauki wspinaczki / Marek Dorosz (WIiT) / prom. Rafał Klaus, rev. Jędrzej Musiał, 2021\nUczenie maszynowe w rozumowaniu na temat zdroworozsądkowego, fizycznego świata w języku naturalnym / Andrzej Gretkowski (WIiT) / prom. Agnieszka Ławrynowicz, rev. Jędrzej Potoniec, 2021


Marian Kowalski w PolskieRadio.pl (3)\nMarian Kowalski: to zwycięstwo idei\n- To zwycięstwo idei, bo na antysystemowych kandydatów oddano ponad 25 procent głosów - tak wynik wyborów prezydenckich skomentował Marian Kowalski. Zobacz więcej na temat: Marian Kowalski polityka wybory prezydenckie wybory prezydenckie 2015 wyniki wyborów prezydenckich 2015\nMarian Kowalski: powinniśmy współpracować z Białorusią\nKandydat Ruchu Narodowego na prezydenta Marian Kowalski uważa, że należy zainteresować Białoruś ścisłą współpracą z Polską i nie wikłać się w konflikt rosyjsko-ukraiński. Zobacz więcej na temat: Marian Kowalski Ruch Narodowy wybory prezydenckie wybory prezydenckie 2015\nMarian Kowalski: upowszechnić dostęp do broni\n- Dlaczego Majdan w Kijowie się udał? Bo tam było sześć milionów legalnej broni. Dlatego ci omonowcy nie mogli zaatakować tłumu - mówi w "Sygnałach dnia" w radiowej Jedynce kandydat Ruchu Narodowego na prezydenta RP. Zobacz więcej na temat: Marian Kowalski polityka Ruch Narodowy wybory prezydenckie wybory prezydenckie 2015 Zuzanna Dąbrowska\nJaki program ma Marian Kowalski?\nKandydat Ruchu Narodowego w wyborach prezydenckich będzie gościem piątkowych "Sygnałów dnia". Zobacz więcej na temat: Marian Kowalski Ruch Narodowy wybory prezydenckie\nMarian Kowalski: UE się skompromitowała\n- W ramach UE musimy dbać o własny interes narodowy, a nie powierzać wszystkiego "niewidzialnej ręce rynku", która niejednokrotnie była zbyt słaba w zderzeniu z żelazną pięścią socjalistycznej biurokracji europejskiej - mówił Marian Kowalski, kandydat na prezydenta Polski. Zobacz więcej na temat: Beata Michniewicz Marian Kowalski Rosja Ruch Narodowy Trójka Ukraina Unia Europejska wybory prezydenckie wybory prezydenckie 2015\nKonwencja wyborcza Mariana Kowalskiego\nLikwidacja ZUS, łatwiejszy dostęp do broni palnej i odbudowa zdolności obronnych Polski - to główne punkty programu Mariana Kowalskiego w wyborach prezydenckich. Zobacz więcej na temat: Marian Kowalski Ruch Narodowy wybory prezydenckie wybory prezydenckie 2015\nMarian Kowalski: upominam się o godną płacę\nKandydat Ruchu Narodowego na prezydenta Marian Kowalski w sobotę prowadził kampanię w Poznaniu. Spotkał się z dziennikarzami przy głównej bramie zakładów H. Cegielskiego. Zobacz więcej na temat: Marian Kowalski polityka wybory prezydenckie wybory prezydenckie 2015\n50-letni Marian Kowalski jest kandydatem na prezydenta Ruchu Narodowego. Jego hasło wyborcze to "Silny człowiek na trudne czasy". Zobacz więcej na temat: Marian Kowalski polityka Ruch Narodowy wybory prezydenckie wybory prezydenckie 2015\nMarian Kowalski: nie likwidować złotówki\nMarian Kowalski, kandydat Ruchu Narodowego na prezydenta uważa, że burzliwa dyskusja o euro ma na celu przyspieszenie wprowadzenia tej waluty. - Na to nie ma mojego przyzwolenia - podkreśla. Zobacz więcej na temat: euro kampania prezydencka Marian Kowalski Ruch Narodowy strefa euro wybory prezydenckie wybory prezydenckie 2015\nObchody Święta Niepodległości zapowiadają przynajmniej cztery różniące się od siebie światopoglądowo środowiska, każde uzurpuje sobie prawo do monopolu na prawidłowe świętowanie 11 listopada. Czy obawiamy się powtórki wydarzeń sprzed roku? - próbował ustalić Ernest Zozuń. Zobacz więcej na temat: Marian Kowalski Warszawa 11 listopada Ernest Zozuń POLSKA kancelaria prezydenta Bronisław Komorowski\nZuzanna Celmer (psycholog): Orientacja seksualna człowieka nie świadczy o jego wartości. W ocenie pracownika nie chodzi o to czy ktoś jest hetero, czy homoseksualny, tylko jakim jest człowiekiem, jak wypełnia swoje obowiązki. Zobacz więcej na temat: Marian Kowalski rodzice POLSKA pracodawcy Kuba dzieci


Nasz działający Polski Związek Brydża Sportowego jest organizacją pożytku społecznego. Jej prezesem jest obecnie Radosław Kiełbasiński a stanowiska wiceprezesów piastują Andrzej Biernacki, Rudolf Borusiewicz, Leszek Nowak i Stanisław Gołębiewski.\nSiedziba Zarządu znajduje się w Warszawie na ulicy Złotej.\nWiele tysięcy polskich brydżystów jest zrzeszony w tej organizacji. Polski Związek Brydża Sportowego jest członkiem Europejskiej Ligi Brydżowej, która zrzesza związki zawodowe brydża w całej europie. Polski Związek Brydża Sportowego zarejestrowano w 1956 roku. Odkąd powstał Związek nasz kraj odnosi niebywałe sukcesy w tej dyscyplinie na całym świecie. Niepokonani są polscy juniorzy od 2004 roku. Celem Polskiego Związku Brydżowego jest nade wszystko wychowanie młodzieży w duchu sportowej rywalizacji i popularyzacja brydża w całej Polsce. Polski Związek Brydża Sportowego ma pod swoją opieką rodziny i osoby w trudnej sytuacji życiowej i materialnej a także osoby niepełnosprawne. Prowadzi też działalność naukową i edukacyjną.\nTags: gra karciana gra w karty karcianka\n← Gra na kasę na maszynach Bonus Madness Legalny hazard Internetowy w Polsce Totalizator Sportowy otwiera kasyno i Jackpoty →