Kominek w salonie - sprawdź, co potrzebujesz wiedzieć! - bulletstar.pl\nAranżacja wnętrza z kominkiem to najbogatsza odsłona tego wnętrza, jaka tworzy unikatową aurę w domu w deszczowe, jesienne i zimowe wieczory. Jest on nie tylko praktycznym urządzeniem grzewczym, ale też doskonałą ozdobą w letnią porę roku.\nPlanując salon z kominem, należy dokładnie się zastanowić nad wyglądem, w jakim ma być zaaranżowane mieszkanie. Przeważnie decyduje o nim wygląd obudowy kominka. Może ona być skonstruowana w stylu retro z kamienia, kafli czy cegły bądź z produktów dedykowanych stylowi współczesnemu. W całości kompozycji należy zadać o analogicznie właściwy odcień osłony kominkowej. Zdeterminuje on czy kominek będzie kluczową ozdobą pomieszczenia, czy również będzie się w nie wtapiał. Należy też pamiętać, że wbrew rozpowszechnionym opiniom kominek wolno zastosować również we wnętrzach tradycyjnych, jak i niekonwencjonalnych. Kluczowe znaczenie przy aranżacji salonu z kominkiem ma także wybór modelu kominka. Tutaj producenci proponują kominki przytwierdzone do ściany, kominki dwustronne czy narożne. Jeżeli zdecydowaliśmy się zaś na samodzielne wykonanie osłony kominka, obok zwyczajnego kamienia możemy wybrać też prostą, ale niesłychanie efektowną cegłę bądź ozdobne kafle, jakie wprowadzą do naszego domku klimat wiejskiej chaty. Bywa również, iż obecność kominka w wnętrzu jest podkreślona przy pomocy wyróżniającej się od ścian obudowy albo odbiegającym zarówno pod względem faktury, ale i również odcienia wykończeniem – kamiennym albo ceramicznym. Komin często lokalizuje się również przy ścianie zewnętrznej, np. między oknami – jest to bowiem najchłodniejszą część tej przegrody, przez jaką przeważnie uchodzi najwięcej ciepła. Takie umiejscowienie kominka umożliwi zmniejszyć te straty. Ponadto takie rozwiązanie pozwala postawić po zewnętrznej części ściany, w ogrodzie, następny kominek zewnętrzny, z jakiego będzie można korzystać np. podczas ogrodowego grillowania bądź relaksu na świeżym powietrzu.\nDrzewo do kominka winno być jej jak najmniej mokre, bowiem gorzej się pali i zazwyczaj jest zanieczyszczona. Obowiązkowe jest doprowadzenie do komina świeżego powietrza z, zewnątrz, co umożliwia prawidłowe jego działanie.\nWarto jednak pamiętać, że połączenie ciemnej obudowy z ciemnym drewnem obok może być zbyt przygnębiające – lepiej zastosować jeden z jaśniejszych kolorów drzewa – lub użyć ciemne drewno, za to pomalować obudowę kominka na biało. Należy również pamiętać, że kominki opalane drzewem potrzebują pomieszczenia na magazynowanie drzewa. Ponadto należy troszczyć się o ogień, a to wiąże się z koniecznością przynoszenia drzewa. Najlepiej zatem, żeby pomieszczenie składowania drewna nie znajdowało się daleko od kominka. Niezależnie od tego, na jaki komin się zdecydujemy, należy pamiętać, iż jego wykończenie winno tworzyć całość ze trendem dominującym w salonie. Bez względu na to czy preferujemy design innowacyjny czy tradycyjny, kominek może być centralnym punktem naszego salonu. Projektując kominek warto wziąć pod uwagę wzajemne ułożenie wobec siebie telewizora, kominka oraz mebli wypoczynkowych. Jeżeli w nieprawidłowy sposób postawimy telewizor i kominek koło siebie, w pokoju zamiast sfery odpoczynku zapanuje artystyczny chaos. Architekci wnętrz sugerują zamontowanie komina i telewizora na przeciwległych sobie ścianach, tak żeby design salonu tworzył harmonijną całość. Bezpieczne i wygodne w eksploatacji są również kominki elektryczne Porównywalnie jak kominki ekologiczne nie potrzebują uzupełniania opału bądź odprowadzania spalin, w tym przypadku jednak nie dochodzi nawet do powstania płomienia.


Pat&Rub Sweet, krem pielęgnacyjny na odparzenia, 75 ml - Portal Dbam o Zdrowie\nPat&Rub Sweet, krem pielęgnacyjny na odparzenia, 75 ml - cena 20.99 zł\nPat&Rub Sweet, krem pielęgnacyjny na odparzenia, 75 ml\nBardzo szybko pozwala pozbyć się zaczerwienienia pieluszkowego oraz chroni podrażnione okolice przed wilgocią.\nZinc Oxide, Beeswax, Prunus Amygdalus Dulcis (Sweet Almond) Oil, Butyrospermum Parkii (Shea Butter), Glyceryl Rosinate (and) Olea Europaea (Olive) Oil Unsaponifiables, Sesamum Indicum (Sesame) Seed Oil, Gossypium Herbaceum (Cotton) Seed Oil, Orbignya Oleifera Seed Oil, Aqua, Macadamia Ternifolia Seed Oil, Phospholipids, Glycine Soja Oil, Stearic Acid, Glycerin, Palmitoyl PG-Linoleamide, Squalane,Inulin, Alpha -Glucan Oligosaccharide, Tocopherol (mixed), Beta- Sitosterol, Squalene\nDoskonale radzi sobie z innym podrażnieniami na ciele maluszka np. w okolicach zgięć rąk i nóg - wspomaga gojenie, łagodzi ból, chroni przed dalszymi odparzeniami. Świetnie się rozprowadza. Zawiera 23% tlenku cynku dlatego pozostawia na skórze białą warstwę.\nMoże być stosowany w przypadku podrażnionej skóry przez każdego członka rodziny.\nWoda AOx - Źródlana woda z Jeleniej Strugi w Karkonoszach\nTlenek cynku* - Tworzy na skórze warstwę ochronną, która zabezpiecza ją przed wilgocią. Łagodzi podrażnienia, ma działanie przeciwbakteryjne.\nOlej słonecznikowy* - Zawiera kwas Omega 6, woski, fosfolipidy (lecytyna), karoteny, witaminę E. Wzmacnia bariery naskórkowe, doskonale zmiękcza i wygładza skórę. Ma działanie przeciwrodnikowe, przeciwzapalne i normalizujące\nOlej bawełniany*- Łagodzi i regeneruje nawet bardzo podrażnioną skórę. Osłania, odżywia i łagodzi podrażnienia.\nWazelina roślinna*- przyspiesza naprawę naturalnej bariery ochronnej skóry, tworzy szczelną warstwę okluzyjną.\nLanolina roślinna – Gęsty wyciąg z roślin o doskonałych właściwościach nawilżających, natłuszczających, zatrzymujący wodę w naskórku.


Mieszkanie na wynajem - Katowice - Dąb - MXH-MW-161 - 54.00m² - MaxHouse Mateusz Ślęzak\n40,56 zł/m2 cena: 2 190 zł\nNa powierzchnię 54 mkw. składa się przestronny salon z aneksem kuchennym, sypialnia, przedpokój oraz duża łazienka i WC. Kompletnie wyposażona kuchnia (płyta indukcyjna, lodówko-zamrażarka, zmywarka, piekarnik). Możliwość doposażenia mebli - indywidualne, zgodnie z potrzebami klienta. Do mieszkania przynależy miejsce w parkingu podziemnym.\nSymbol oferty MXH-MW-161\nMieszkanie w wysokim standardzie - DĘBOWE TARASY- wolne od zaraz!!! Oferujemy Państwu na wynajem mieszkanie przy ulicy Johna Baildona w Katowicach. Bardzo dobra lokalizacja, sąsiedztwo sklepów, Silesia City Center, usług. Doskonale skomunikowane z pozostałymi dzielnicami ...


Marco Patricelli: O Pileckim pisały we Włoszech wszystkie najważniejsze media! - Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego\nWywiady, Książki, II wojna światowa, 1945-1989, Włochy, Europa\nPo prawej Marco Patricelli, włoski dziennikarz i historyk, popularyzator postaci Witolda Pileckiego we Włoszech. Po lewej Andrzej Pilecki, syn rotmistrza. Znany jest Pan szerokiemu gronu Czytelników jako autor książek poświęconych historii Włoch podczas II wojny Światowej, tymczasem w „Ochotniku ”zajął się Pan postacią rotmistrza Pileckiego. Skąd taka zmiana zainteresowania?\nGość: 546 | 2014-11-06 07:31\nPrzeczytałem artykuł Patricellego "Zbrodnie na Sycylli" i nie nabrałem do niego zaufania.Pisząc o Amerykanach nie omieszkał fałszywie naświetlić intencji Churchila, który chciał ratować europę przed sowietami.\nGość: PS | 2012-02-06 17:36\nTo najpiękniejsza książka jaką do tej pory czytałem. Polecam ją każdemu młodemu człowiekowi w ramach tzw. lekcji wychowaczej ze sztuki życia. I nie chodzi tu jedynie o romatyczny obraz bohatera walczącego dla dobra ojczyzny, ale także o uświadomienie czytelinikowi czym jest człowieczeństwo, wytrwałość i wola walki dla ośiągnięcia wyznaczonego celu w obliczu wszechobecnej beznadziejności.


„Melancholia” w środku wiosny. Prace Barbary Komanieckiej w sanockiej Galerii 20 – Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku\nWe wtorek, 22 maja, uczestniczyliśmy w wernisażu prac Barbary Komanieckiej. Wystawa prezentowana w Galerii 20 nosi tytuł “Melancholia”. O twórczości urodzonej w Sandomierzu, obecnie mieszkającej w Rzeszowie artystki, opowiedziała dr hab. Marlena Makiel – Hędrzak, z Zakładu Kształtowania Przestrzeni, Designu i Rysunku przy Wydziale Sztuki Uniwersytetu Rzeszowskiego. To tam pani Barbara, już jako absolwentka Historii na UR i pracownik rzeszowskiej biblioteki, rozpoczęła studia na kierunku Sztuki Wizualne. Część prac, składających się na wystawę prezentowaną obecnie w Galerii 20 to dzieła składające się na obronioną przez autorkę w 2017 roku, pracy dyplomową. Większość z nich to grafiki, niewielką część wystawy stanowi także rysunek.\nTrochę na przekór rozbujanym pędom wiosny i feerii kolorów na zewnątrz, goście wystawy zanurzyli się we wtorkowe popołudnie w samym środku wiosny, w wykreowany przez artystkę świat w kolorze czerni i bieli. Świat, pomimo monochromatycznej skali barw, niezwykle bogaty. Grafiki przedstawione na wystawie wykonane są pracochłonną i skrupulatną metodą akwaforty lub suchej igły. Sama technika wykonania sprawia, że bogate w detale, niewielkie obrazki zatrzymują na sobie wzrok. Zapraszają do wyłapywania detali, wnikania coraz głębiej w swoją formę i treść. Treść, która dla każdej z prac, jest bogata i odrębna. Każda z nich opowiada widzom inną historię. Obrazy zdają się posiadać własną narrację, która wciąga oglądającego i zaprasza do uruchomienia wyobraźni.\nSama autorka podkreśla, że nie istnieje klucz interpretacji jej dzieł. Kreacja przedstawionego świata na kartce papieru nie kończy się, ale zaczyna, na styku spojrzenia widza i treści obrazu. “Ja sama chciałabym, – pisze Barbara Komaniecka – żeby moje obrazy mogły być odczytywane na wiele sposobów, przez każdego odbiorcę inaczej, zgodnie z jego własną wrażliwością i osobistymi doświadczeniami. Nigdy nie podaję gotowych interpretacji”. Prace pani Barbary nasycone są bogatą metaforyką. Spowijająca je “melancholia” nie jest jednoznaczna ze smutkiem. Autorka, stosując jedynie czerń i biel, wymieszane w różnych proporcjach, stawia przed widzem prowokujący znak “STOP”, zmuszający do zatrzymania się w pędzie codzienności. Do wyłapania uniwersalnych przesłań, zawartych w codziennych obrazach, umiejętnie zestawionych przez autorkę w symboliczną grę.\n“Podróż po świecie grafik Barbary Komanieckiej jest spotkaniem tajemnicy, także tajemnicy czasu, przemierzaniem jego pasaży, nieustannym powrotem i zarazem myślą o niemożności powrotu. Są to także podróże po szlakach osobistych historii, przejmujących opowieści, które znajdują tu swój wydźwięk, wyjątkową przestrzeń narracji” – pisze w katalogu do wystawy Marlena Makiel – Hędrzak. Świat grafik Barbary Komanieckiej jest niezwykłym zestawieniem zwykłych wątków, których połączenie odsłania przed widzem możliwość współtworzenia wystawy, podczas jej oglądania. Z tej okazji do podjęcia artystycznego dialogu skorzystali między innymi autorzy kilkunastu bajek – narracji stworzonych w oparciu o grafiki pani Barbary, specjalnie na okoliczność niedawnej Nocy Muzeów w Rzeszowie. My zapraszamy Państwa do podjęcia “twórczej zabawy” wyobraźnią i odwiedzenia Galerii 20. Wystawę prac pani Barbary Komanieckiej można będzie zobaczyć tam jeszcze do końca maja.\nFotorelacja z wernisażu – LINK


Muzyk absolutny, czarodziej gitary, genialny performer, a przede wszystkim niesamowicie sympatyczny i inspirujący człowiek. Ten bez wątpienia jeden z najwybitniejszych gitarzystów akustycznych w historii, specjalizujący się w stylu fingerstyle i występujący jako one-man band, opowiada nam o starych zdjęciach, podboju Dzikiego Zachodu i ekstrawertycznych tonacjach durowych…\nTommy Emmanuel: Uwielbiam to wyzwanie, jakim jest napisanie utworu instrumentalnego opowiadającego jakąś historię bez użycia słów. Utworu, który w umyśle słuchacza może namalować obraz na tyle interesujący, by ten chciał go wciąż słuchać i słuchać. W tym kontekście uważam tytuł kompozycji za niezwykle istotny, bo to właśnie on może podpowiedzieć słuchaczowi kierunek, w jakim podążały myśli kompozytora. Tak więc swoje tytuły wybieram niezwykle uważnie – „Determinacja”, „Podróż”, „Powitania i pożegnania” – i tak dalej.\nUtwór bez tekstu daje słuchaczowi możliwość zbudowania swojej własnej interpretacji obrazu, który chciał namalować kompozytor. Dobrym przykładem jest kawałek „Old Photographs” mojego autorstwa. Kiedy go słuchasz, w twojej głowie mogą się pojawić jakiekolwiek stare fotografie, który miały w twoim życiu jakieś znaczenie. Ale gdy ja go pisałem, myślałem o swojej babci i czasach kiedy byłem bardzo mały, a ona pokazywała mi stare zdjęcia, opowiadając o dziadku i innych pojawiających się tam postaciach.\nCzy komponując swoje utwory trzymasz się jakichś ram lub próbujesz unikać pewnych rozwiązań?\nPierwszą rzeczą, jakiej chciałbym uniknąć, jest granie muzyki zrozumiałej wyłącznie dla innych muzyków. Pragnę pisać muzykę, w której jest się w stanie zanurzyć normalny, przeciętny człowiek – i wbrew pozorom, jest to niezwykle trudne. Staram się także nie dopuścić do tego, aby komponowana muzyka wynikała wyłącznie z przyzwyczajeń, czy opanowanych technik gry – ręce nie mogą mi dyktować tego, co komponuję. Piszę muzykę płynącą bezpośrednio z mojego serca. Próbuję zabrać słuchacza w podróż i opowiedzieć mu ciekawą historię.\nOczywiście – dość często korzystam z takich sprawdzonych rozwiązań. Czasem zaczynam utwór głównym tematem, który można by nazwać refrenem. Przykładem może tu być kompozycja „Endless Road”, która zaczyna się właśnie „refrenem”, by potem przejść do kolejnych sekcji, mostu, a na koniec powrócić do refrenu. Inny z kawałków – „Lewis And Clark” – zaczyna się cytatem z refrenu, po którym wchodzi tradycyjna zwrotka, rozpoczynająca całą opowieść. Tak więc forma utworu nie musi być za każdym razem identyczna, ale z pewnością używam tych samych narzędzi co kompozytor próbujący stworzyć hitową piosenkę.\nTak więc studiowanie rozwiązań stosowanych w tradycyjnych piosenkach bywa przydatne?\nOczywiście – grając melodie na gitarze staram się myśleć jak wokalista. Kiedy wykonuję adaptację na gitarę solo jakiejś piosenki, słucham linii wokalu w kółko. Zapamiętuję sposób śpiewania i próbuję naśladować to na swoim instrumencie. Uczę się także na pamięć tekstu piosenki, żeby swoją grą oddać możliwie jak najwierniej historię, którą chciał opowiedzieć kompozytor.\nW każdym przypadku wygląda to inaczej. Czasem wpadam po prostu na pomysł, taki jak progresja akordów, która zwróciła moją uwagę. Wtedy rozwijam całość z tego miejsca. Innym razem po głowie zaczyna mi krążyć jakaś melodia, do której dopisuję potem resztę. Kiedy komponowałem „Lewis And Clark”, zwrotka pojawiła się dość szybko, ale nie mogłem wymyślić satysfakcjonującego refrenu. Za każdym razem wymyślałem coś zbyt pokręconego i zbyt trudnego do zagrania, a nie lubię niepotrzebnie komplikować spraw. Chciałem, by było to coś prostego… Nagle w mojej głowie pojawiło się pewne zdanie, zainspirowane opowieścią o ich podróżach. Lewis i Clark byli odkrywcami, jednymi z wielu tych, którzy zdobyli dla białego człowieka tak zwany Dziki Zachód. Ale przecież wtedy w Ameryce żyli Indianie, więc odbyło się to ich kosztem. Próbowałem sobie to wyobrazić z punktu widzenia rdzennych mieszkańców Ameryki i wtedy w mojej głowie pojawiła się ta fraza: „Jeśli przyniesiesz miłość, powitamy cię z radością.” A zaraz za tą sentencją, pojawiła się w mojej głowie melodia. To była czystej wody inspiracja.\nPrzede wszystkim zagrać utwór z tak dużą dawką uczucia, z jaką tylko jestem w stanie. Wysyłam ci całą tę energię, by oderwać twój umysł od wszelkich spraw codziennych i abyś nie był w stanie skupić się na niczym więcej, jak tylko na tym co słyszysz. O to właśnie chodzi w koncertach na żywo. Staram się więc zagrać w danej chwili tak dobrze, jak tylko mogę.\nW piosenkach, zwykle solówki zaczynają się spokojnie w niskim rejestrze, a kończą z dużą intensywnością w wysokim. Czy taka strategia sprawdza się w utworach instrumentalnych?\nSolówka ma za zadanie zbudować emocjonalne crescendo w utworze, dlatego jej struktura została tak właśnie pomyślana. Nie myślę w ten sposób komponując swoje kawałki. Raczej wyobrażam sobie, że tworzę piosenkę dla wokalisty. Dynamiczne rozwijanie utworu jest ważne, ale to nie wszystko. Opowiadanie ciekawych historii jest bardzo istotne, ale umiejętność napisania melodii, którą ludzie będą chcieli usłyszeć drugi raz to już prawdziwa sztuka. Kawałek „It’s Never Too Late” to taka właśnie melodia – kiedy ją stworzyłem, nie mogłem się doczekać aż zagram ja ponownie. Uwielbiam to jakie uczucia we mnie wywołuje i jak pięknie ta muzyka się rozwija. Opowiadam historię, daję jej oddychać i pozwalam jej zabrać się w podróż. Unikam bycia zbyt analitycznym w stosunku do swojej twórczości.\nTo zależy od tego, czego potrzebuje dana piosenka. Nie gram wszystkich swoich kompozycji na tym samym instrumencie. Przykładowo, utwór „El Vaquero” brzmi dobrze na Matonie, ale znacznie potężniej i bardziej autentycznie na gitarze Larrivée. Jej barwa ma więcej głębi i po prostu lepiej pasuje w tym kontekście. Z kolei kawałki takie jak „It’s Never Too Late” brzmią wręcz idealnie na Matonie, ponieważ dźwięk nie jest nadmiernie szeroki, a jego środkowe pasmo pozwala na delikatny atak – cechy dające w połączeniu charakterystyczną barwę tej kompozycji.\n„To jest gitara Maton, wykonana w Australii, mój wybór na całe życie i nieodłączna towarzyszka wszystkich koncertów i sesji nagraniowych. Kiedy sprawdzisz książeczki do moich płyt, gdzie jest napisane jakich używałem instrumentów, Maton jest wszędzie. Pierwszy instrument tej marki zdobyłem w roku 1960, a więc minęło już sporo czasu, a Matony cały czas stają się lepsze i lepsze. Firma ma teraz Custom Shop przy fabryce w Melbourne, prowadzony przez młodzieńca nazwiskiem Allen. To właśnie Andy Allen wykonuje dla mnie wszystkie instrumenty.”\n„Gitara, którą widzicie na zdjęciu oparta jest na modelu EBG808, który jest od dawna w katalogu firmy Maton. Jej nazwa to ‘TE Personal’, co oznacza, że została wykonana dla mnie osobiście. Większość moich instrumentów ma ten napis wewnątrz korpusu.”\n„Jest to prototyp, w którym zakochałem się od pierwszego dźwięku. Andy eksperymentował wówczas z różnymi gatunkami drewna i nietypowym ożebrowaniem. Drewno korpusu to tzw. klon Queensland, który na moje ucho brzmi bardziej jak mahoń niż klon. Sam korpus jest płytszy niż w innych gitarach, to także był eksperyment. Okazało się, że instrument jest głośniejszy i mocniej brzmiący niż moje pozostałe EBG808.”\n„Na układ elektryczny składa się system AP5 Pro – przetwornik i mikrofon na ramieniu, dzięki czemu mogę zmieniać jego pozycję. Czasem gram w dużych rockowych klubach, gdzie samo nagłośnienie ma rozmiary sporego budynku – w przypadku problemów z pewnymi częstotliwościami mogę pobawić się różnymi ustawieniami tego mikrofonu i uratować sytuację. System AP5 Pro ma spore możliwości, a jednocześnie jest bardzo transparentny, dzięki czemu nie gubi się piękno brzmienia gitary akustycznej. Kiedy słuchasz mojego występu nie słyszysz żadnego przetwornika, jedynie akustyczny instrument. Właśnie to mi się w tym rozwiązaniu podoba.”\n„Jak widać na zdjęciu, górna płyta jest porysowana – potrzebuję tego do grania szczoteczkami w kawałkach takich jak ‘Nine Pound Hammer’. Powierzchnia musi być szorstka, żeby mikrofon mógł to dobrze zebrać. Jeśli grałbym szczotkami na gładkiej, polakierowanej powierzchni, efekt byłby niemal niesłyszalny.”\nMasz jakieś ulubione tonacje albo tempa?\nKomponowałem w wielu różnych tonacjach i w najróżniejszych tempach. Ale lubię tonację „A” z capo na II progu – minimalnie wyższy strój powoduje, że melodie brzmią bardziej słodko. Przykładowo, kiedy skomponowałem „Angelinę”, oryginalną tonacją było „D”, grane w stroju Drop D i grałem to tak przez jakieś 12 miesięcy. Któregoś razu miałem kapodaster założony na II progu i w takim układzie zacząłem grać „Angelinę”, co dało mi tonację „E”. Momentalnie zrozumiałem, że to właśnie w tej tonacji kawałek brzmi najlepiej. Od tego czasu gram ten utwór w „E”.\nCzy łatwiejsze dla Ciebie są tonacje durowe czy molowe?\nMolowe tonacje wydają się głębsze i bardziej nastrojowe. Durowe są – jakby to powiedzieć – bardziej ekstrawertyczne. Uważam, że dość istotna jest umiejętność zgrabnego modulowania do innych tonacji – to naprawdę skuteczne narzędzie dla aranżera i producenta, bo pozwala zabrać snutą właśnie opowieść do zupełnie nowego miejsca.\nKiedy masz za sobą zespół, podchodzisz do muzyki inaczej niż podczas grania solo?\nNie, ponieważ jeśli zespół gra mi podkład, jestem wokalistą prowadzącym. Kiedy gram sam także nim jestem z tym, że podkład gram sobie sam.\nUwielbiam harmonizować melodie i robiąc to także zawsze patrzę na muzykę jak wokalista. Wystarczy posłuchać The Beatles oraz The Everly Brothers – to doskonały przykład i można się od nich sporo nauczyć. Staram się sprawić, by harmonizowana melodia była ciekawa, a to zmusza do sięgnięcia poza utarte tercje i kwinty.\nJakie instrumentalne kawałki wywarły na Ciebie największy wpływ?\n„Guitar Boogie” – Arthur Smith; „Cause We Ended As Lovers” – Jeff Beck; „Always With Me, Always With You” – Joe Satriani; „Classic Gas” – Mason Williams.\nDwa nowe albumy Tommy'ego Emmanuela


tvn24Ofiary księży pedofilów chcą konkretów a nie obietnic\nW sobotę podczas liturgii pokutnej w Watykanie papież w imieniu biskupów uczynił gest mea culpa za skandal pedofilii w Kościele. Mówił, że potrzebne jest uznanie własnych win, skrucha i podjęcie konkretnych działań. - By móc wejść w przyszłość z odnowioną odwagą musimy powiedzieć jak syn marnotrawny: "Ojcze, zgrzeszyłem". Musimy ustalić, gdzie konieczne są konkretne działania dla lokalnych Kościołów, dla członków konferencji episkopatów, dla nas samych - oświadczył Franciszek. Podczas wyznania win zabrzmiały następujące słowa: - Wyznajemy, że biskupi, prezbiterzy, diakoni i zakonnicy w Kościele dopuścili się przemocy wobec dzieci i młodzieży i że nie zdołaliśmy ochronić tych, którzy szczególnie potrzebowali naszej troski. Wyznajemy, że chroniliśmy winnych i zmusiliśmy do milczenia tych, którzy doznali zła. - Wyznajemy, że nie uznaliśmy cierpienia wielu ofiar i nie udzieliliśmy pomocy, kiedy było to konieczne. Prosimy o przebaczenie za nasze grzechy - dodano na zakończenie.\nZaznaczył jednocześnie: - Święty Lud Boży patrzy na nas i oczekuje od nas nie prostego i łatwego do przewidzenia potępienia, lecz opracowania konkretnych i skutecznych kroków. Papież mówił, że wraz ze szczytem rozpoczyna się droga w duchu "szczerej i jasnej wypowiedzi, odwagi i konkretności". - Proszę Ducha Świętego, by nas wspierał w tych dniach i pomagał nam przekształcić to zło w szansę na uświadomienie i oczyszczenie. Niech Maryja Dziewica oświeca nas, byśmy starali się uleczyć ciężkie rany, jakie skandal pedofilii spowodował tak u najmłodszych, jak i wśród wierzących.\nW niedzielę po zakończeniu szczytu jego moderator i były rzecznik Watykanu ksiądz Federico Lombardi przekazał, że papież Franciszek wyda nowy dokument na temat ochrony nieletnich, a jego publikacja będzie towarzyszyć opracowaniu nowych przepisów i vademecum dla biskupów z całego świata. - Wysłuchaliśmy głosów ofiar straszliwych przestępstw wykorzystywania seksualnego nieletnich przez członków duchowieństwa. Prosimy szczerze je, a także wszystkich naszych braci i siostry, o przebaczenie za to, co uczyniliśmy złego i czego nie zrobiliśmy - podkreślił, podsumowując obrady. Włoski jezuita zapowiedział następnie nowe konkretne inicjatywy, z którymi wystąpi wkrótce Watykan. Będzie wśród nich, jak ogłosił, papieski dokument w formie motu proprio "o ochronie nieletnich i osób zależnych", by "wzmocnić prewencję i zwalczanie nadużyć w Kurii Rzymskiej i w Państwie Watykańskim". Dokument ten towarzyszyć będzie nowym przepisom Państwa Watykańskiego. Ponadto ksiądz Lombardi zapowiedział publikację vademecum Kongregacji Nauki Wiary, które pomoże biskupom z całego świata "jasno zrozumieć ich obowiązki i zadania". Jednocześnie, jak ogłoszono, papież Franciszek wyraził zamiar poparcia idei stworzenia specjalnych grup zadaniowych, złożonych z ekspertów, by pomagać konferencjom episkopatu i diecezjom , mającym trudności w rozwiązywaniu problemów i realizacją inicjatyw na rzecz ochrony nieletnich. Pierwsze spotkanie w tej sprawie odbędzie się w Watykanie w poniedziałek.\nO "położenie kresu wszelkiego rodzaju nadużyciom" w Kościele zaapelował papież Franciszek w ogłoszonej we wtorek adhortacji apostolskiej "Christus vivit". Wyraził w niej wdzięczność tym, którzy zawiadamiają o doznanej krzywdzie pedofilii i wezwał, aby Kościół odzyskał pokorę.\nPapież Franciszek zaostrzył przepisy dotyczące walki z pedofilią w Państwie Watykańskim i Stolicy Apostolskiej. Nowe normy przewidują między innymi obowiązek zgłaszania przestępstw pedofilskich lokalnym władzom, a także usuwanie ze stanowisk osób skazanych za takie przestępstwa.\nW Kościele trzeba zacząć mówić o problemie wykorzystywania seksualnego otwarcie. Jedną z bolączek Kościoła jest, że nie umiemy się komunikować z wiernymi na ten temat, trzeba odzyskać mowę - powiedział w piątek dziennikarzom koordynator do spraw ochrony dzieci i młodzieży Konferencji Episkopatu Polski o. Adam Żak.\nFrancuski kardynał Philippe Barbarin został w czwartek skazany w Lyonie na pół roku więzienia w zawieszeniu za niezgłoszenie czynów pedofilii popełnionych w latach 80. i 90. przez jednego z księży w jego archidiecezji. Kardynał ogłosił, że złoży rezygnację na ręce papieża.


Dwór»Kawiarnia literacka "Piosenka o porcelanie"»POLSKO-LITEWSKI SEJMIK LITERACKI»Literatura litewska w Wydawnictwie Pogranicze»Krasnogruda nr 14. LEONIDAS DONSKIS: Drugi głos polityki i kultury litewskiej: szkice trzech biografii moralnych. Przeł. Gerard Piotr Głośny.\nKrasnogruda nr 14. LEONIDAS DONSKIS: Drugi głos polityki i kultury litewskiej: szkice trzech biografii moralnych. Przeł. Gerard Piotr Głośny.\nDrugi głos polityki i kultury litewskiej: szkice trzech biografii moralnych\nNacjonalizm nie musi być, i w naszym zglobalizowanym świecie do końca nie jest, zjawiskiem z definicji negatywnym. Jest to wniosek płynący z dogłębnej analizy prac litewskich twórców liberalnych na emigracji. Nacjonalizm liberalny stał się w krajach Europy Środkowowschodniej szkieletem, na którym oparta została konstruktywna krytyka społeczeństwa i kultury, nie mówiąc o jego zasługach w demaskowaniu totalitaryzmu. Nie wolno mylić etyki liberalnego nacjonalizmu z jego bardziej brutalną i prostacką odmianą. Nie wolno także dać przyzwolenia, by nacjonalizm jako taki prowadził jedynie ku rozwojowi przemysłowego i ujednoliconego świata. Jako zjawisko wspierające formowanie się tożsamości narodowej, nacjonalizm mieści się w nowoczesnym dyskursie intelektualnym.\nCelem niniejszego artykułu jest stworzenie wieloaspektowej mapy litewskiego nacjonalizmu liberalnego, reprezentowanego przez trzech wybitnych emigrantów, a mianowicie: Vytautasa Kavolisa, Aleksandrasa Štromasa i Tomasa Venclovę. Są oni idealnym wcieleniem tego, co ostatni z nich określił mianem drugiego głosu kultury narodowej. Głosu, który zyskuje ogromne znaczenie, gdy głos pierwszy milczy, bądź też nuci złą albo narzuconą z zewnątrz melodię.\nLiberalizm a polityka krytycznego dystansu wobec siebie\nSpojrzenie na społeczeństwo i kulturę wykreowane i sformułowane przez Kavolisa odzwierciedla jego namiętne dążenie ku aktywnemu uczestnictwu w rzeczywistości społecznej.\nŚwiadectwem tego są liczne, traktujące zarówno o historii Litwy jak i jej współczesnej kulturze, teksty Kavolisa, w których wyjaśniał, gdzie, jak i dlaczego jego ojczyzna poniosła klęskę w przejęciu norm i wartości, których on sam był oddanym adwokatem: chodziło o wyrzeczenie się jakiejkolwiek formy ucisku zbiorowego, a także moralności consensus gente – jako idei stojących w opozycji do zasad odpowiedzialności jednostki, zdrowego rozsądku i sumienia; o krytyczną samoanalizę społeczeństwa i jego kultury – przeciwstawioną każdej formie egocentryzmu i zadufania; o intelektualną i moralną wrażliwość skierowaną ku Innym – przeciwstawioną kompleksowi skrzywdzonej, niewinnej ofiary; o moralnie ugruntowany indywidualizm – przeciwstawiony indywidualnym czy grupowym formom anomie.\nKrytyczny wgląd Kavolisa w naturę cliché, w reakcyjne postawy litewskich emigrantów w Stanach Zjednoczonych (od tak rozpowszechnionego w dwudziestowiecznej Litwie antysemityzmu do ogólnego braku intelektualnej i moralnej wrażliwości), które miał możność poznać i doświadczyć kierował go ku socjologii, jako dziedzinie łączącej myśl i działanie.\nVytautas Kavolis urodził się w Kownie 8 września 1930 roku. W roku 1945, jako piętnastoletni chłopiec, wraz z rodzicami zbiegł do Niemiec, dołączając do licznego grona uciekinierów litewskich, znanych pod ogólną nazwą przesiedleńców. Po opuszczeniu okupowanej przez Związek Radziecki ojczyzny, cała rodzina spędziła cztery lata w obozach dla uchodźców. Kavolis ukończył szkołę średnią w leżących na terytorium Niemiec Tübingen i Hanau. Następnie cała rodzina przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych, gdzie Kavolis studiował na Uniwersytecie Wisconsin (1950–1952) i Uniwersytecie Chicagowskim (w lecie 1951). W roku 1956 uzyskał na Harvardzie tytuł magistra, a w 1960 doktora. Tytuł jego pracy doktorskiej brzmiał: „Niepowodzenia socjalizacji totalitarnej we wschodnich Niemczech: studium teoretyczne”. By wykazać powiązania i znajomości akademickie Kavolisa, wystarczy powiedzieć, że Pitirim A. Sorokin i Talcott Parsons należeli do grona jego profesorów.\nPrzywiązanie do Litwy cechowało zarówno młodość, jak i dojrzałe lata Kavolisa. Lecz w przeciwieństwie do nostalgicznych względem Litwy i konserwatywnych emigrantów okresu międzywojennego, centrum jego intelektualnej troski była przyszłość Litwy, a zwłaszcza jej kultury. Widział kulturę Litwy skierowaną na Zachód, liberalną, otwartą, krytyczną, zdolną do samoanalizy, wrażliwą także na problemy polityczne i moralne świata. Mimo iż Kavolis nigdy nie ubiegał się o obywatelstwo amerykańskie, pozostając wiernym litewskiej państwowości i tożsamości kulturalnej, jego postawa daleka była od prostolinijnego patriotyzmu. Był naukowcem amerykańskim, lecz jako krytyk społeczeństwa i kultury litewskiej pozostawał Litwinem.\nKavolis nauczał socjologii i cywilizacji porównawczych na Uniwersy-tecie Tufts (1958–1990), w Defiance College (1960–1964) i w Dickinson College (1964–1996). W 1975 roku nadano mu tytuł profesora cywilizacji porównawczych im. Charlesa A. Dany i profesora socjologii w Dickinson. W latach 1970–1971 wykładał gościnnie socjologię w New School for Social Research w Nowym Jorku. Po odzyskaniu niepodległości przez Litwę w 1990 roku, brał czynny udział w wielu programach naukowych i projektach badawczych na uniwersytetach litewskich. Wykładał gościnnie socjologię i historię kultury na Uniwersytecie Wileńskim, Uniwersytecie Witolda Wielkiego w Kownie i na Uniwersytecie Kłajpedzkim (1992–1996). W roku 1993 otrzymał Litewską Nagrodę Państwową w dziedzinie kultury i sztuki za książki traktujące o nowoczesności i kontrastujących wzorcach samopoznania w kulturze litewskiej: Sąmoningumo trajektorijos: lietuviu kulturos modernejimo aspektai (Trajektorie świadomości: aspekty modernizacji kultury litewskiej) (Chicago, Algimanto Mackaus Knygu Leidimo Fondas, 1986), a także Epochu signaturos (Znaki czasu) (Chicago, Algimanto Mackaus Knygu Leidimo Fondas, 1986)1. W 1995 roku Kavolis został wyróżniony doktoratem honoris causa Uniwersytetu Kłajpedzkiego.\nJednak wieloaspektowa mapa myśli krytyczniej Kavolisa, jak też jego portret intelektualny, byłyby niepełne bez kluczowego elementu jego osobowości i działań – on nie tylko konstruował teorię kultury, lecz także jej dynamiczną praktykę, którą ciągle usprawniał poprzez swój system objaśnień, umiejętność interpretacji, ciętość języka i imponującą zdolność analizy. Choć nigdy nie dążył do utworzenia elitarnej grupy sensu stricte, zawsze miał na celu skomponowanie Seelengemeinschaft, to jest społeczności dusz, opartej na bliskim kontakcie intelektualnym i emocjonalnym. Nawet jako teoretyk kultury, zawsze dążył do wykroczenia poza sfery czysto teoretyczne, pragnąc zbliżyć się do rzeczywistości swej kultury rodzimej, by po przeniknięciu do wewnątrz móc ją opisać od środka. To właśnie dlatego zaczął definiować kulturę litewską jako warsztat kulturowy, łącząc w ten sposób teorię i praktykę. Czyniąc tak, odkrywał i krytycznie badał – w sferze swej własnej kultury i zachowań polityczno-lingwistycznych – te uniwersalne formy i wzorce ludzkich doświadczeń, które wydawały się warte eksploracji w świetle jego studiów porównawczych oraz z punktu widzenia teoretycznej rekonstrukcji społeczeństwa i kultury.\nDokładnie to samo można powiedzieć o Kavolisie jako socjologu. Brał dość aktywny udział w konstruowaniu litewskiej rzeczywistości społecznej i kulturalnej. Tym samym wykraczał poza ograniczenia społecznej analizy oraz próbował dowiedzieć się, czy jego analizowana teoretycznie dawno temu społeczność staje się rzeczywistością, przyjmując formę społeczeństwa par excellence. Kavolis był człowiekiem sprawy, dla którego przynależność do grupy miała ogromną wartość jako sposób odczuwania zbiorowego, oddania czy też kultywowania silnego przeświadczenia, że „my” stoi w opozycji do „oni”. Tak faktycznie było. Bez energicznej działalności dziennikarskiej, perswazji, propagandy politycznej, pasji do polemik i nawet bezlitosnej ironii skierowanej przeciw konserwatywnej części litewskiej społeczności emigracyjnej w Stanach Zjednoczonych, zaistnienie Kavolisa byłoby nie do pomyślenia. Grono zgrupowane wokół Kavolisa odegrało wielką rolę w rozpowszechnianiu jego moralnych i politycznych przekonań, we wprowadzaniu w życie jego idei.\nKażdy ruch intelektualny rozpoczyna swoje istnienie od dyskursu, który ma wpływ na kształt strategii teoretycznych, na preferencje metodologiczne i wybory dyscyplinarne, rozprzestrzenianie nauk socjalnych i/lub nauk humanistycznych, na definicję słów kluczowych (takich jak „naród”, „tolerancja”, „sprawiedliwość”, „równość”, „liberalizm”, „prawa człowieka”).\nTego typu dyskurs wymaga istnienia Wielkiego Tekstu. Może nim być dokument programowy, manifest, encyklopedia (jak to miało miejsce w przypadku Encyclopédie francuskiego oświecenia), czy też periodyk (jak w przypadku ruchów narodowych „Aušra” (Świt) i „Varpas” (Dzwon)).\nZadanie to podjęła formacja „Santara–Šviesa” (Zgoda–Światło), skupiająca litewskich liberałów w Stanach Zjednoczonych z Kavolisem jako liderem. Jej wizja nowoczesnej, liberalnej i skierowanej ku Zachodowi Litwy, wespół z poszukiwaniami nowego, zdolnego ogarnąć i wyrazić litewski liberalizm, politycznego i kulturalnego dyskursu, pełniła rolę wspomnianego wcześniej dyskursu. Z czasem „Metmenys” (Wzory) – periodyk kulturalny wydawany przez ruch „Santara–Šviesa” i w latach 1959–1996 redagowany przez Kavolisa – stał się Wielkim Tekstem. Niestety, Kavolis zmarł 24 czerwca 1996 roku, tuż po dorocznej konferencji „Santara–Šviesa” w Wilnie.\nWzorzec myślenia, który w latach późniejszych miał zostać udoskonalony przez Kavolisa, po raz pierwszy pojawił się wśród członków studenckiej grupy „Šviesa”, stworzonej w Niemczech w 1946 roku, a następnie zyskał uznanie amerykańskiej grupy studenckiej „Santara”, powstałej w 1953 roku. „Santara”, jako ambitny ruch studencki, podjęła się sformułowania nowych celów dla Litwinów żyjących poza granicami kraju. „Santara” i „Šviesa” wspólnie zainicjowały nową strategię, u podstaw której leżało ustanowienie lepszego kontaktu z Litwą. Cel ich pragmatycznej polityki był trojaki: lepsze zapoznanie się z rzeczywistą sytuacją w ojczyźnie, otwarcie Litwy na współczesne prądy intelektualne, a także potwierdzenie tezy, iż tak naprawdę istnieje jedna, wspólna kultura litewska.\nRuch „Santara–Šviesa” wywoływał wiele kontrowersji wśród emigrantów litewskich rozsianych po różnych zakątkach świata. Po pierwsze, w kontekście głównego nurtu, zdominowanego przez bardzo wpływowy – zarówno politycznie jak i intelektualnie – Kościół katolicki, reprezentujący konserwatywną kulturę litewską, liberalizm niechybnie jawił się jako silna opozycja. Nic dziwnego, że zarówno w okresie międzywojennym, jak i po wojnie – kojarzony był z antyklerykalizmem, agnostycyzmem i radykalizmem, co jest rzeczą typową w kulturze katolickiej. W ten właśnie sposób litewscy emigranci zaczęli identyfikować początki „podejrzanych i obcych idei”, na zasadzie automatycznego skojarzenia implikując winę. Praktycznie to „Santara–Šviesa” wprowadziła, jako swoje sztandarowe hasło, ideę spoglądającej na Zachód, w pełni wyemancypowanej, liberalno-demokratycznej, globalnej i kosmopolitycznej „litewskości”.\nIstniał jednak jeszcze jeden powód kontrowersji. Gdy przytłaczająca większość emigrantów litewskich, żyjących w Stanach Zjednoczonych, uważała, iż nie powinno się utrzymywać kontaktów z okupowaną Litwą, w roku 1980 „Santara–Šviesa” zaczęła zapraszać artystów i naukowców litewskich do udziału w swoich dorocznych konferencjach na terenie Stanów Zjednoczonych. Co więcej, jej członkowie rozpoczęli nielegalny transport książek i czasopism na teren Litwy, co w tamtych czasach było przedsięwzięciem ryzykownym i niebezpiecznym. Nie mieli oni wątpliwości, że Litwa prędzej czy później odzyska niepodległość, a lekcje demokracji i pluralizmu mają decydujące znaczenie dla litewskiej świadomości i kultury. W ten to sposób „Metmenys” i inne liberalne czasopisma docierały do szerokich rzesz intelektualistów litewskich.\nAkcje te podzieliły społeczność litewską w Stanach Zjednoczonych. Podczas gdy główny nurt emigrantów litewskich utrzymywał, że jakikolwiek kontakt z urzędnikami sowieckimi oraz wysoko postawionymi towarzyszami był nie do zaakceptowania z politycznego i moralnego punktu widzenia (tak jak uprawomocnienie reżimu sowieckiego na Litwie), a także, że nie istnieje już Litwa, a jedynie społeczności litewskie poza jej granicami, ugrupowanie „Santara–Šviesa” ogłosiło swoje motto „Twarzą ku Litwie”, głosząc tezę, że wszyscy Litwini na obczyźnie mają swoje korzenie w kraju ojczystym. Konserwatywna prasa emigracyjna ciągle lżyła Kavolisa i „Santara–Šviesa”, nazywając ich szpiegami KGB lub „bandą bezbożnych różowych”, a mimo to zdobyli oni znacznie szersze poparcie wśród inteligencji litewskiej niż wszyscy bojownicy o wolność i niepodległość Litwy na emigracji razem wzięci. W ogólnym rozrachunku to właśnie „Santara–Šviesa” miała największy wpływ na początki odbudowy oraz formowanie liberalnego nacjonalizmu na Litwie – procesów, które osiągnęły punkt kulminacyjny po roku 1990.\n„Santara–Šviesa” wydaje się być sui generis polityki i historii kultury współczesnej Litwy. Była organizacją o luźnej strukturze. Nic dziwnego więc, iż zadziwiła nie tylko organizacje emigracyjne, lecz także litewskich działaczy komunistycznych. Władze sowieckie obawiały się jej, jako że – jak sformułowane to zostało przez KGB – była to „organizacja bez organizacji”. Po prostu nie istniały w jej obrębie struktury, które można by inwigilować i wprowadzać w pułapki. Wprost przeciwnie. Wszystkich uczestników i słuchaczy dorocznych konferencji „Santara–Šviesa” zachęcano, by dyskutowali o każdym szczególe strategii kolportowania książek, organizacji konferencji oraz innych wydarzeniach kulturalnych, czy też ogólnych postawach intelektualnych wyznawanych przez tenże ruch. Co więcej, wszyscy obecni, niezależnie od przynależności oraz przekonań politycznych, zachęcani byli do brania udziału w podejmowaniu ważnych decyzji dotyczących organizacji poprzez głosowanie. Najlepiej można opisać charakter i orientację polityczną „Santara–Šviesa”, przywołując zawołanie bojowe wzniesione przez Kavolisa: „Rewizjoniści wszystkich krajów, łączcie się. Nie macie nic do stracenia za wyjątkiem swej ortodoksyjności”. Nic dziwnego, że KGB uważała idee wyznawane przez „Santara–Šviesa” za wywrotowe.\nWystarczy spojrzeć na sposób, w jaki Kavolis przewodził Międzynarodowemu Stowarzyszeniu Studiów Porównawczych Cywilizacji (International Society for the Comparative Study of Civilizations – ISCSC) w latach 1977–1983, by zrozumieć, iż był on człowiekiem ruchu par excellence. W Stanach Zjednoczonych (i ogólnie w świecie anglo-amerykańskim), ISCSC stało się dla Kavolisa jego własnym ruchem intelektualnym, jego Seelengemeinschaft, zaś międzynarodowy dyskurs Kavolisa może być zdefiniowany – używając jego własnych słów – jako poszukiwanie „wielocywilizacyjnego wszechświata dyskursu” w naukach społecznych i humanistycznych2. „Comparative Civilizations Review” – periodyk wydawany przez ISCSC i redagowany przez Kavolisa pełnił dla niego rolę Wielkiego Tekstu, nawet jako narracja historyczna.\nZałożony przez Sorokina ruch północnoamerykańskich badaczy cywilizacji, który następnie pozostawał pod dużym wpływem Benjamina Nelsona i Kavolisa, wydaje się być przez tego ostatniego odbierany jako alter ego organizacji „Santara–Šviesa”, którą – nie z próżności – nazwał Instytutem Studiów Wielodyscyplinarnych. W ten właśnie sposób zbiegły się jego aspiracje intelektualne i postawa moralna. Dokładnie to samo można powiedzieć o niewidzialnej więzi łączącej pisma „Metmys” i „Comparative Civilizations Review”. Rzeczywiście, „Santara–Šviesa” i ISCSC były dla Kavolisa organizacjami wielce zbliżonymi do siebie w aspekcie sposobu zrozumienia Innych w języku jestestwa-i-cywilizacji3.\nArtykuły i książki Kavolisa pełne są maksym i przytyków. Ironia i uszczypliwe uwagi odnoszące się do głównego nurtu litewskiej polityki oraz kultury intelektualnej wymierzone są w zjawiska, z którymi walczył bezkompromisowo przez całe swoje życie – integralny i radykalny nacjonalizm, antysemityzm, ksenofobię, antymodernistyczną retorykę polityczną i kulturalną, oraz antyliberalne, antydemokratyczne i antyzachodnie przekonania istniejące na Litwie dwudziestego wieku. Jednocześnie jego eleganckie i dogłębne krytyki dotykały czułych punktów litewskiego życia politycznego: Kavolis dokładnie wyjaśnił swoje stanowisko względem takich osobliwości polityki i kultury litewskiej, jak zlewanie się w jedno terminów politycznych i moralnych, prowadzące do traktowania problemów politycznych jako moralnych; tworzenie się moralnych monopoli, przez co patriotyzm odbierany był w realiach współzawodnictwa; głębokie przekonanie o własnej prawości; zapatrzenie w siebie i obojętność względem tematów intelektualnych i moralnych dwudziestego stulecia.\nDla przykładu, Kavolis pisze, iż niekończące się debaty gloryfikujące litewską kulturę i duchowość brzmią jak zaściankowy chór dziewiętnastowiecznej Litwy. Gdzie indziej powątpiewa w istnienie społeczeństwa litewskiego jako takiego. Sugeruje, iż społeczeństwo, w głębszym sensie, symbolizuje zdolność jego członków do samoaktywizacji i autokrytyki, nie wspominając o stosowaniu zasad powszechnej moralności, zawierającej takie słowa kluczowe jak spójność i przyzwoitość, których – według niego – brak w polityce i kulturze litewskiej oraz przyziemnej egzystencji narodu. Kavolis konkluduje, że niezdolność społeczeństwa do podstawowego rozróżnienia co etyczne, a co nieetyczne, nie tylko podkopuje jego niezależność i wolność, lecz także zagraża społecznemu i moralnemu porządkowi. Opisuje kongresy kultury litewskiej jako święta ekshibicjonizmu. Pisząc o rasistach wśród emigrantów litewskich żyjących w Stanach Zjednoczonych, twierdzi, że przejęli oni najgorsze cechy swojej nowej ojczyzny i stanowią tym samym karykaturę człowieczeństwa.\nJako człowiek mający ogromny wkład w formowanie się nowych metodologii i perspektyw nauk społecznych i humanistycznych, Kavolis nie tylko dostarczył nowego słownictwa teoretycznego, lecz także zbudował szkielet pozwalający na interpretację najbardziej ulotnych, a zarazem dramatycznych, a nawet tragicznych, aspektów doświadczeń egzystencji człowieka. Czyniąc tak, nie spisywał jedynie dziennika swych poczynań – swej moralnej autobiografii, lecz tworzył także mapę swej kultury i wyimaginowanej wspólnoty pamięci i uczestnictwa. Wielce przyczynił się do utworzenia nowego rodzaju wiedzy, wiedzy dwudziestego pierwszego wieku – nie biurokratycznie „racjonalizującej” i dzielącej świat człowieka i jego rzeczywistość społeczną, nie dogmatycznej i oderwanej, nie bezdusznej i znieczulonej na problemy społeczne i moralne, lecz odzwierciedlającej człowieka – ironicznej, krytycznej, czujnej wobec każdego elementu egzystencji ludzkiej i mającej na uwadze delikatność i kruchość świata ludzkiego. Jest to model wiedzy, który nie tylko łączy nauki społeczne i humanistyczne, lecz także wszelkie formy dyskursu i samopoznania. Taka właśnie nauka społeczna o ludzkiej twarzy była jedną z głównych ambicji Kavolisa. I pozostaje jego spuścizną w dziedzinie krytycznej samooanalizy.\nKonserwatyzm liberalny i polityka odszczepienia\nAleksander Štromas, brytyjsko-amerykański politolog, zmarł 12 czerwca 1999 roku. Od 1973 do 1989 roku żył w Wielkiej Brytanii, nauczając i prowadząc badania na uniwersytetach w Bradford i Salford. Od roku 1989 pełnił funkcję profesora nauk politycznych w Hillsdale College, Michigan, USA.\nTen walczący o prawa człowieka aktywista, dysydent polityczny, oddany bojownik o niepodległość Litwy, był kontynuatorem najbardziej chwalebnych tradycji epoki Wiosny Ludów. Mimo że przez długi czas był niedoceniany, a nawet ignorowany przez główny nurt naukowców brytyjskich i amerykańskich jako indywidualista i odszczepieniec, jego błyskotliwość, talent naukowy i zdolności oratorskie zyskały mu w końcu powszechne uznanie. Jednak praca akademicka Štromasa to jedynie skromny epizod w jego godnej uwagi, można powiedzieć że niewiarygodnej, biografii.\nAleksander Štromas urodził się w Kownie 4 kwietnia 1931 roku. Jako osoba dwujęzyczna (znał dobrze zarówno język litewski, jak i rosyjski) uczęszczał do katolickiego gimnazjum, prowadzonego przez organizację Ateitininkai w Kownie. Jego kolegami ze szkolnej ławy byli Vytautas Kavolis i Julius Šmulkštys – późniejszy politolog emigracyjny w Stanach Zjednoczonych i aktywista „Santara–Šviesa”, obecnie doradca polityczny prezydenta Litwy, Valdasa Adamkusa. Nawet po opuszczeniu Związku Radzieckiego przez Štromasa w roku 1973, szkolna przyjaźń przetrwała. Štromas wszedł w szeregi „Santara–Šviesa” i brał udział w corocznych konferencjach tej organizacji, co bardzo ułatwiało wzajemne kontakty.\nMłodość Štromasa i Kavolisa przypadła na okres, w którym miały miejsce najokropniejsze z wydarzeń dwudziestowiecznej Europy. Ten pierwszy był naocznym świadkiem zderzenia dwóch bliźniaczych systemów totalitarnych, które miało miejsce w jego ojczyźnie. W roku 1940 Armia Czerwona najechała Litwę, by wycofać się w 1941 roku pod naporem nazistów. Dla Litwy była to podwójna tragedia. Po pierwsze, Litwa utraciła niepodległość na następne pięćdziesiąt lat. Egzekucje, masowe deportacje i exodus najbogatszych i najlepiej wykształconych obywateli – wszystkie te klęski miały nadejść z ponowną okupacją sowiecką i aneksją Litwy w 1945 roku.\nNajbardziej tragiczną i niesławną kartą historii litewskiej jest rok 1941: początek Holokaustu, który pozbawił życia 200 tysięcy Żydów litewskich. Jurgis Štromas, ojciec Aleksandra, był jedną z ofiar rzezi litewskiej ludności żydowskiej – masakry w Lietukis, zaplanowanej i przeprowadzonej pod przewodnictwem litewskich kolaborantów. Najbardziej tragicznym paradoksem losu jego ojca był fakt, że był on kompletnie zasymilowanym, związanym uczuciowo i lojalnym wobec ojczyzny, litewskim Żydem. Mimo iż Jurgis Štromas, szczególnie po roku 1933, przejawiał rosnącą sympatię do komunizmu jako alternatywy dla narodowo-socjalistycznych i faszystowskich reżimów formujących się w Europie okresu międzywojennego, jego nastawienie było przez cały czas wyraźnie prolitewskie. W 1920 roku pełnił funkcję chargé d’affaires nowo powstałej Republiki Litwy w Berlinie. Później objął wysoki urząd w Kownie, gdzie zginął w pierwszych dniach drugiej wojny światowej. Podzielił los wielu litewskich Żydów.\nW latach 1941–1943, Aleksander Štromas, wraz z innymi członkami rodziny, był więźniem getta Vilijampolé i obozu koncentracyjnego niedaleko Kowna, z którego cudem zbiegł w roku 1943. Razem z siostrą Margaret przeżyli Holokaust, lecz ich matka, Eugenia Maksimowna Kotsen-Štromiene., zginęła w obozie koncentracyjnym Stutthof. Eugenia urodziła się i wychowała w Petersburgu. Jurgisa Štromasa poznała w Berlinie, gdy pełnił tam służbę dyplomatyczną. Ta wychowana w kulturze rosyjskiej, wyznająca idee ancien régime dama żydowskiego pochodzenia, nie tylko odnosiła się z wrogością do reżimu bolszewickiego, ale także pogardzała upokarzającą egzystencją w obrębie getta żydowskiego. Jej śmierć była tragiczna i symboliczna zarazem – zmarła w obozie koncentracyjnym w Stutthofie na trzy tygodnie przed jego wyzwolenim.\nW okresie 1943–1944 Štromas przebywał w Kownie, uratowany i ukrywany przez litewską rodzinę Macenavičiusów. Po wojnie został zaadoptowany przez Antanasa Sniečkusa, pierwszego sekretarza Komunistycznej Partii Litwy (CPL), i jego żonę, Mirę Bardonaite. Lecz ich ścieżki miały się wkrótce rozejść.\nSympatyzujący podczas wojny z Armią Czerwoną i „sprawą powszechnej wolności i sprawiedliwości”, co było zupełnie naturalnym i zrozumiałym poglądem w przedwojennej, a później i w pogrążonej w pożodze wojennej Europie, po śmierci Stalina w 1953 roku radykalnie zmienił swoje poglądy odnośnie ideologii marksizmu i leninizmu. Kiedy Chruszczow w swoim przemówieniu na Dwudziestym Zjeździe KPZR potępił „zbrodnie ery stalinowskiej”, a sam stalinizm nazwał złowrogą odmianą kultu jednostki, wielu młodych idealistów było zszokowanych. Wielu z nich wciąż wierzyło w ideę socjalizmu z ludzką twarzą – wielką lecz niespełnioną, a co za tym idzie fałszywą, obietnicę polityki odwilży chruszczowowskiej. Štromas należał do grupy, która zdecydowała się dołączyć do ruchu politycznych odszczepieńców, wyrażając w ten sposób potępienie kryminalnej i cynicznej natury reżimu, i domagając się respektowania wolności przekonań i ogólnych praw człowieka. Jego nowo formujące się poglądy polityczne oraz wierność zasadom moralnym w czasie późniejszym wielce zawiodły Sniečkusa, na korzyść którego przemawia fakt, iż starał się zrozumieć i tolerować wybory egzystencjalne Štromasa.\nOdyseja Štromasa rozpoczęła się w roku 1948, kiedy to, po spędzeniu roku akademickiego 1947/1948 na Uniwersytecie Wileńskim, został przyjęty na Wydział Prawa Uniwersytetu Moskiewskiego. W 1952 roku, po ukończeniu studiów, pracował jako adwokat i wykładowca na różnych uczelniach wyższych. Od 1955 do 1959 roku odbywał studia podyplomowe i prowadził badania we Wszechzwiązkowym Instytucie Badań Nauk Prawnych i Instytucie Specjalnym Zaawansowanych Studiów Prawa w Moskwie. W latach 1959–1973 pełnił funkcję przewodniczącego kolegium badawczego i dyrektora wydziału oraz starszego wykładowcy w różnych instytucjach prawnych w Wilnie, Iwanowie i Moskwie. Był to przełomowy okres w jego życiu – dołączył do grona najbardziej znaczących rosyjskich dysydentów politycznych. Podobny system wartości zbliżył go do Tomasa Venclovy i był początkiem ich długoletniej przyjaźni. Wielki wpływ na Štromasa wywarli Leonid Pinsky, badacz literatury renesansu i dzieła Szekspira oraz Grigorij Pomerantz, filozof i znawca kultur orientalnych. W tym czasie Štromas utrzymywał też bliskie kontakty z Andriejem Sacharowem, Eleną Bonner, Andriejem Siniawskim, Juli Danielem, Włodzimierzem Bukowskim. W gronie jego przyjaciół byli też Aleksander Galicz i Aleksander Ginzburg.\nDoświadczywszy prześladowań politycznych będących wynikiem jego działań dysydenckich, Štromas musiał stawić czoło konsekwencjom swoich wyborów politycznych i moralnych. W roku 1973 został zmuszony do opuszczenia Związku Radzieckiego. Wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie dołączył do swej siostry, Margaret Kagan. Tam też rozpoczął karierę akademicką. Od 1974 do 1977 roku był współpracownikiem naukowym w Szkole Studiów Pokojowych Uniwersytetu Bradford. Nie przyznano mu jednak stałego stanowiska. Bez wątpienia, jego otwarty antykomunizm i krytyczne opinie względem ruchu pokojowego Zachodu (włączając sporą część nowej dyscypliny studiów pokojowych), uczyniły z niego dość niewygodnego członka nowego wydziału. Uniwersytet cenił sobie ustanowioną wymianę studentów z radzieckimi instytucjami akademickimi, i nie chciał jej szkodzić dłuższym zatrudnianiem Štromasa. Należy także pamiętać, że Štromas był dysydentem, który często brał udział w audycjach Radia Wolność i Radia Wolna Europa, i jako taki równie często był szkalowany, szczególnie przez oficjalne media litewskie.\nJednak zalety Štromasa znalazły uznanie w innych instytucjach. Od 1978 do 1983 roku był wykładowcą polityki na Wydziałach Socjologii i Politologii (1978–1981) oraz Polityki i Historii Współczesnej (1981–1983) Uniwersytetu Salford. W roku 1983 został mianowany starszym wykładowcą. W roku 1989 przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie otrzymał tytuł profesora nauk politycznych w Hillsdale College w Michigan.\nJako członek wielu brytyjskich i międzynarodowych towarzystw naukowych, Štromas cieszył się powszechnym uznaniem i współpracował z wieloma wybitnymi politologami i socjologami, takimi jak: Leszek Kołakowski, Kennteth Minogue, David Marquand i Bhikhu Perekh. W gronie wiodących amerykańskich uczonych, których mógłby nazwać swymi kolegami, byli: Sidney Hook, Robert Conquest, Morton Kaplan, Robert Faulkner, David Singer i wielu innych.\nZaraz po przybyciu do Wielkiej Brytanii, Štromas odważnie zaczął mówić i pisać o nieuchronnym upadku Związku Sowieckiego. Opierając swoją analizę na założeniu, że komunizm nie jest po prostu w stanie zapewnić realnego porządku społecznego i moralnego, dał liczne przykłady głębokiego intelektualnego i moralnego bankructwa ideologii marksistowsko-leninowskiej. Jakże zadziwiona musiała być zebrana na jego wykładach publiczność, słysząc, że nikt w Związku Sowieckim nie bierze tych dogmatów serio. Przeważająca większość tamtejszej inteligencji wykształciła umiejętność ideologicznej zabawy w kotka i myszkę czy ciepło-zimno, w ciągłych zapasach z sowiecką nowomową i cenzurą, posługując się językiem ezopowym wraz ze skomplikowanymi środkami literackimi, aby przetrwać i zachować tak wiele przyzwoitości, jak to jest tylko możliwe w warunkach prania mózgu i świecie cynicznych kłamstw.\nMimo iż Reinowi Taagepera, profesorowi politologii UCLA, estońskiemu emigrantowi żyjącemu w Stanach Zjednoczonych, także należy się tutaj wzmianka (on także teoretyzował na temat schyłku i upadku Związku Radzieckiego), to jednak jedynie Štromas spośród światowego grona politologów już w późnych latach siedemdziesiątych zauważył rzeczywisty proces rozpadu Związku Radzieckiego4. Będący wielkim zaskoczeniem dla wielu upadek komunizmu w roku 1991 był dla Štromasa niczym więcej, jak tylko z dawna przewidywaną i oczekiwaną fundamentalną zmianą w porządku świata.\nAntykomunizm Štromasa, tak jak jego bezkompromisowa walka ze zbrodniczym totalitaryzmem sowieckim, miały złożony wpływ na jego karierę akademicką, a także jego reputację wśród politologów. W zdominowanym przez lewicę świecie nauk politycznych, często był zwalczany. Nazywano go „reakcjonistą” i „prawicowym jastrzębiem”, co mijało się w rzeczywistości z prawdą. Faktycznie, jego skłonność do bezlitosnego ujawniania ślepoty i naiwności kolegów w stosunku do rzekomego humanitaryzmu i sprawiedliwości komunizmu jako znaczącej alternatywy, a nawet konkurencyjnego kierunku cywilizacji, jak też ostre ataki na podwójnie standardy oceny narodowego socjalizmu i komunizmu, irytowały wielu.\nNiewiele istnieje przesłanek, by uważać Štromasa za silnie ukierunkowanego, ambitnego krytyka wartości liberalnych. Podkreślał on swoje umiarkowane sympatie prawicowe połączone z konserwatywną myślą polityczną, którą uważał za głębiej zakorzenioną w historii i filozofii zdrowego rozsądku. Niewielu ludzi jest jednak świadomych, jak bardzo był liberalny, wyrozumiały w podejściu do nacjonalizmu, polityki tożsamości i modeli samopoznania, nie wspominając o jego intelektualnej i moralnej wrażliwości korzeniami tkwiącej w Europie Środkowowschodniej. Najlepiej można go określić jako liberalnego konserwatystę. Był niezrównany w swej zdolności do rozszyfrowywania kodów symbolicznych i odcieni interpretacyjnych zawartych w świadomości, polityce i kulturze Europy Środkowowschodniej. Jego dogłębna znajomość wielu języków i kultur pozwalała mu na penetrowanie każdego aspektu państw leżących na tym obszarze, ich walk o wolność i samostanowienie.\nJako pisarz, autor i współautor licznych monografii, książek, artykułów naukowych i esejów, Štromas zostanie najlepiej zapamiętany za swoje fundamentalne studia dotyczące zmian politycznych w Związku Sowieckim, do których należą: Political Change and Social Development: The Case of the Soviet Union (Zmiany polityczne i rozwój społeczny: przypadek Związku Sowieckiego), obszerne dzieło zatytułowane The Soviet Union and the Challenge of the Future (Związek Sowiecki a wyzwanie przyszłości) (cztery tomy współredagowane przez Mortona Kaplana), jak również znakomite artykuły dotyczące dysydentów rosyjskich i z krajów bałtyckich5. Również wielce przyczynił się on do rozwoju nauk sądowniczych w Związku Radzieckim, w których był ekspertem.\nŠtromas jako ocalały z Holokaustu, odszczepieniec i wzorcowy intelektualista pozostał jednostką otwartą, łączącą wiele komunikujących się ze sobą tożsamości. Słowa Kavolisa, dotyczące istoty tożsamości opartej na dialogu służącym samopoznaniu i odkrywaniu Innych, doskonale przystawały do Štromasa6. Uważał się zarazem za Żyda i Litwina – wzorzec tożsamości jakże znajomy i wspólny Żydom Europy Środkowowschod-niej, a zarazem jakże rzadki w przesiąkniętej ideą odrębnej tożsamości narodowej i nacjonalistycznej lojalności Europie. Jednocześnie był człowiekiem bardzo dobrze zaznajomionym z literaturą i kulturą rosyjską. Będąc w ciągłym kontakcie z ojczystą Litwą i utożsamiając się się uczuciowo ze Środkową i Wschodnią Europą, jednocześnie bardzo cenił wiele cech amerykańskiej polityki i kultury intelektualnej. Wyrażał też podziw dla Wielkiej Brytanii.\nOgromna erudycja i wielodyscyplinarna błyskotliwość Štromasa uczyniły z niego nietypowego politologa. Jego datująca się od czasów dzieciństwa umiejętność recytowania z pamięci poezji angielskiej, francuskiej i litewskiej, jak i ogólnie bardzo wysoki poziom wiedzy na temat literatury, teatru i sztuk pięknych uderzały i fascynowały jego kolegów i przyjaciół. Świetnie znał też filozofię i socjologię. Nic więc dziwnego, że zjadliwe analizy społeczne i polityczne Štromasa często okraszane były erudycyjnymi odniesieniami do kultur narodów Europy Środkowowschodniej, ukrytych przed wzrokiem światowych politologów i analityków.\nZwiązek Štromasa z „Santara–Šviesa” zaowocował jeszcze jedną ważną znajomością, rzucającą nowe światło na jego rolę w procesach politycznych mających miejsce na Litwie po roku 1990. Ogólnie akceptowany i honorowany wśród rozsianej na świecie diaspory litewskiej, Štromas, przebywając w Chicago, został bliskim doradcą i przyjacielem, wybranego w roku 1998 na prezydenta Litwy, Valdasa Adamkusa. Ten ostatni był światowej sławy działaczem na rzecz ochrony środowiska, przyjacielem Kavolisa, a także jednym z założycieli „Santara–Šviesa”, który większość swego życia spędził w Stanach Zjednoczonych. To właśnie Štromas był człowiekiem, który popchnął go do kandydowania w wyborach prezydenckich na Litwie i ciągle służył mu radą. Štromas był także zaangażowany w tworzenie nowej konstytucji dla odrodzonej Litwy. Będąc zarazem człowiekiem idei i czynu, stanowił pomost łączący świat idei ze światem spraw publicznych.\nZgodnie z zasadami etycznymi wyznawanymi przez Štromasa, jego humanitaryzm i wrażliwość znajdowały odbicie w jego działalności naukowej. Zupełnie jak Kavolis, uważał on swe badania i działalność akademicką za znaczącą część własnego kodeksu moralnego. Jako indywidualista i odszczepieniec z wyboru, nie przystawał do świata obłudnych i cynicznych gier o władzę, demagogii i manipulacji, pogardy człowieczeństwa, ideologicznego zapału i wszystkich istniejących odmian fanatyzmu. Według niego zjawiska złowieszcze są produktem niejasnej myśli i niezdecydowanego ducha. Z pełną mocą sprzeciwiał się wszelkim formom współczesnego barbarzyństwa, nie tylko jako humanista, lecz także obrońca klarowności myśli. Zdolny do uczestnictwa w dyskursie w obrębie kilku kultur intelektualista Europy Środkowowschodniej, nigdy nie był ograniczony jedynie do spraw żydowskich.\nUważał narody za moralnych aktorów historii i ostro sprzeciwiał się stereotypom narodowym i kulturowym. Jako człowiek ocalały z pożogi Holokaustu, doskonale świadom antysemityzmu istniejącego w jego ojczyźnie i poza nią, Štromas wyrażał przekonanie, iż fobie związane z narodem niemieckim, rosyjskim, polskim czy litewskim nie są w niczym lepsze niż fobia wobec narodu żydowskiego, czyli antysemityzm. Wykład pt. Żydowskie i gojowskie doświadczenie Holokaustu: perspektywa osobista, wygłoszony przez Štromasa 10 kwietnia 1989 roku, będący jednym z najbardziej prowokujących i kontrowersyjnych wystąpień w jego karierze, uwydatnił jego opinię, że żaden naród nie ma prawa osądzać, czy oskarżać innych narodów stosując zasadę odpowiedzialności zbiorowej. Zaś pogarda dla krajów, w których Holokaust miał miejsce, wzmacnia wzajemną nienawiść i ich demonizację. Według Štromasa, skłonność do demonizowania innych narodów i kultur jest dla wielu krajów najboleśniejszym dziedzictwem drugiej wojny światowej7.\nWiele jeszcze aspektów osobowości Štromasa musi zostać dogłębnie zbadanych przez historyków i politologów. Także jego opinie na temat metafizyki i etyki Holokaustu, które ukazują go jako wielkiego filozofa politycznego i moralnego, który wciąż czeka na uznanie tak ze strony socjologów jak i humanistów.\nUniwersalizm etyczny i polityka dialogu\nTomas Venclova może być uważany za najbardziej wpływowego krytyka społecznego i kulturalnego Litwy XX wieku. Przechodząc od odszczepienia wewnątrzstrukturalnego do pozastrukturalnego, przeszedł etapy rozwoju trafnie opisane przez Štromasa8. Narodowy poeta Litwy, liberalny krytyk konserwatywnego nacjonalizmu i błyskotliwy eseista9. Stał się czołową postacią ruchu obrony praw człowieka na terenie Związku Sowieckiego i poza nim. Jednak jego krytyka daleko wykraczała poza tradycyjną polityczną różnicę zdań. Kluczowymi pojęciami litewskiego społeczeństwa i kultury, które poddał krytyce, były: uprzedzenia, przesądy, irracjonalna obawa przed nowoczesnością, antysemityzm, ksenofobia, egocentryzm i zadufanie w sobie.\nTomas Venclova urodził się 11 września 1937 roku w Kłajpedzie na Litwie. Jego ojcem był słynny poeta i pisarz litewski, a zarazem wysoko sytuowany urzędnik radzieckiej struktury władzy, Antanas Venclova. Od 1940 do 1943 roku pełnił on funkcję komisarza oświaty ludności radzieckiej, to znaczy ministra edukacji Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. W roku 1943 pracował w Międzynarodowym Radiu Komunistycznym (Komintern) w Moskwie. W roku 1944 powrócił na Litwę i do roku 1946 był zatrudniony na Wydziale Filologiczno-Historycznym Uniwersytetu Kowieńskiego. W 1949 roku został członkiem-korespondentem Akademii Nauk LSSR. Od 1952 do 1964 roku był członkiem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Litwy. Antanas Venclova został wybrany przewodniczącym Związku Pisarzy LSSR w roku 1954.\nTomas Venclowa pisał: „Ojciec mój, Antanas Venclova, był komunistą z przekonania. Szanowałem go i dalej szanuję jako człowieka. To od niego, między innymi, nauczyłem się być wiernym swoim ideałom. Lecz wraz z początkami moich obserwacji dotyczących życia i aktywnego w nim uczestnictwa, bardzo wcześnie uformował się we mnie światopogląd różny od wyznawanego przez mojego ojca. Moje późniejsze doświadczenia stanowiły jedynie jego ugruntowanie. Nie było to tajemnicą ani dla mojego ojca, ani dla nikogo innego”10. Venclova napisał te słowa w swym słynnym liście do Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Litwy, 9 maja 1975 roku. Jasno ukazuje on jego moralną i polityczną postawę. Niechętny życiu i pracy na terenie Związku Sowieckiego, gdzie czuł się „odseparowany od szerszej i bardziej publicznej działalności naukowej i kulturalnej”11, Venclova wraz z rodziną poprosili o pozwolenie opuszczenia kraju.\nPodobieństwo pomiędzy biografiami Štromasa i Venclovy leży w tym, że obaj – każdy na swój sposób – oderwali się od ideologicznych i politycznych przekonań zakorzenionych, mniej lub bardziej, w ich rodzinach. Obaj wzrastali w bezpiecznym świecie przywilejów i stabilności, i obaj go odepchnęli. Matka Štromasa była dumna ze swego drzewa genealogicznego i z pietyzmem podchodziła do swojego arystokratycznego pochodzenia. Dziadek Venclovy od strony matki, Merkelis Račkauskas, był słynnym profesorem filologii klasycznej, zaś jego brat, Karolis Vairas-Račkauskas był intelektualistą, dyplomatą i tłumaczem literatury na emigracji. Venclova dorastał otoczony książkami, manuskryptami i debatami literackimi. Jego środowisko przesiąknięte było literaturą i kulturą intelektualną. Podczas gdy Štromas – sześć lat starszy od Venclovy – przeżyć Holokaust i wcześnie doświadczył starcia między najbardziej cynicznymi, zbrodniczymi i morderczymi reżimami XX wieku, Venclova przez długi czas pozostawał z dala od brutalności rzeczywistości politycznej.\nWkroczył w tę ziemską rzeczywistość jak obcy, oceniając ją z innej perspektywy – świata literatury i nauk humanistycznych, królestwa Bildung i das rein Geistige, do którego należał bardziej, niż do barbarzyńskiego świata poza granicami jego biblioteki. Jak to trafnie skomentował Štromas, w świecie samoizolacji Venclovy nie było miejsca na litewski etnocentryzm12. To samo można by powiedzieć o litewskim nacjonalizmie, uważanym przez ojca Venclovy i ludzi z jego kręgów za oznakę litewskiej zaściankowości i rzekomo reakcyjnych przekonań, tak głęboko zakorzenionych na Litwie w okresie międzywojennym. Tomas był natomiast od początku głęboko przekonany o istnieniu uniwersalnych wartości moralnych, które mogłyby przeciwstawić się ideologii komunistycznej.\nPo ukończeniu studiów na Uniwersytecie Wileńskim w roku 1960, Venclova został wykładowcą literatury, językoznawstwa i semiotyki na swojej Alma Mater. Pracował tam od 1966 do 1973 roku. W tym samym czasie zaczął tłumaczyć literaturę amerykańską, angielską, walijską, irlandzką, francuską, grecką, rosyjską i polską, na język litewski. Dość szybko zdobył reputację doskonałego tłumacza literatury współczesnej. Jego zainteresowanie semiotyką i teorią literatury zawiodło go w roku 1960 na Uniwersytet w Tartu w Estonii, gdzie uczęszczał na seminarium semiotyki poetyki strukturalnej, prowadzone przez Jurija Łotmana. W latach 1966–1971 studiował tam semiotykę i literaturę rosyjską. Jurij Łotman, któremu zaoferowano profesurę w Estonii po antysemickiej czystce w Sankt Petersburgu, przyciągał licznych pisarzy i naukowców zajmujących się teorią literatury, wyznających doktrynę politycznego odszczepienia. Silna opozycja względem ideologii marksistowsko-leninowskiej przebiegała więc równolegle do poszukiwań alternatywy dla materializmu dialektycznego i historycznego jako obowiązkowej metodologii w naukach humanistycznych i socjologii. W tamtych czasach zajmowanie się semiotyką i poetyką strukturalną było oczywistą i znaczącą częścią ruchu odszczepienia.\nVenclova nigdy nie był typowym przedstawicielem litewskiego ruchu odszczepienia związanego z katolicyzmem i nacjonalizmem. Mimo iż pełen był szacunku dla „Kroniki Kościoła katolickiego na Litwie”, litewskiego pisma samizdatowego, jak i innych form opozycji politycznej, Venclova nigdy nie wszedł do głównego nurtu litewskiego oporu proweniencji patriotycznej i narodowej. O dwoistości natury swego odszczepienia mówi tak:\nMogłem nie uznawać siebie ani za pisarza z zawodu, ani też za profesjonalnego naukowca; byłem raczej tłumaczem. W oczach społeczeństwa i rządu jawiłem się jako nonkonformista. Byłem w opozycji nie tylko do oficjalnych wartości, lecz także do tych, które zwykle symbolizują – w krajach nadbałtyckich i Związku Radzieckim – sprzeciw względem reżimu. Dla przykładu, nie wykazywałem silnego zainteresowania nową muzyką pochodzącą z Zachodu, nie dbałem także o nowe technologie i modę. Reżim sowiecki nie traktuje przyziemnego nonkonformizmu bardzo podejrzliwie. Co więcej, nauczył się asymilować i integrować nonkonformizm tego rodzaju. Jednak mój przypadek musiał wprowadzić ich w zakłopotanie. Inteligencja litewska także nie darzyła mnie sympatią13.\nW roku 1960 Venclova poznał Aleksandra Ginzburga. Redagował on podziemny periodyk literacki „Syntaxis” i pragnął opublikować jego wydanie specjalne w języku litewskim. Venclova opublikował w nim swoje wiersze. Mniej więcej w tym samym czasie brał udział w tworzeniu grupy wydawniczej drugiego obiegu pod nazwą „Eglute” (Choinka), grupy literackiej oraz kulturoznawczej grupy naukowej. Te działania zakończyły się przesłuchaniami. Na szczęście, był to okres poststalinowski i nikt nie trafił do więzienia. Mimo że nazwisko Venclovy trafiło na czarną listę KGB, na jakiś czas pozostawiono go w spokoju. W roku 1968, wraz z 223 dysydentami rosyjskimi, podpisał list protestacyjny w sprawie Aleksandra Ginzburga i Jurija Galanskowa. Tym razem ani nie został przesłuchany, ani ukarany w inny sposób, lecz prawdziwe konsekwencje tego postępku miały go jeszcze dosięgnąć. Odmówiono mu członkostwa w Związku Pisarzy LSSR. Nie zezwolono także na wizytę na Węgrzech, gdzie wkrótce miał ukazać się tomik jego poezji.\nJego własnym zdaniem, to fakt, że był synem Antanasa Venclovy uchronił go przed poważnymi kłopotami na początku jego działalności dysydenckiej. Mimo że Antanas Venclova nie uczynił nic, by promować swego syna lub wzmocnić jego pozycję jako poety i tłumacza, władze nie chciały wyrządzić krzywdy synowi wybitnego sowieckiego poety i męża stanu. Jednak sytuacja zmieniła się po śmierci ojca w 1971 roku, która zbiegła się z początkiem czasów Breżniewa. W 1973 roku Venclova utracił pracę na Uniwersytecie Wileńskim, a znacząca ilość jego tekstów nie przeszła przez cenzurę polityczną, co doprowadziło do odrzucenia ich przez redaktorów magazynów literackich. Będąc głęboko przekonanym, że większość jego pracy twórczej jest po prostu ignorowana, Venclova zdecydował się 9 maja 1975 roku napisać wspomniany list do Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Litwy. Był to w tamtych czasach czyn równie zdecydowany, co niebezpieczny.\nVenclova spodziewał się szybkiej i surowej reakcji władz, łącznie z możliwością umieszczenia go w więzieniu lub zakładzie psychiatrycznym. Tym bardziej zaskakujące było to, że w miejsce kary, pojawiły się nowe oferty pracy, m.in. tłumaczenie Burzy Szekspira. Vincas Trumpa, historyk na emigracji w Stanach Zjednoczonych, napisał do Venclovy list otwarty, opublikowany przez amerykańsko-litewski miesięcznik liberalny „Akiračiai” (Horyzonty). W liście ostrzegał Venclovę przed ewentualnymi trudnościami związanymi z życiem na Zachodzie, jeśli jako litewski poeta i wschodnioeuropejski intelektualista zdecyduje się wyjechać zamiast pozostać ze swoim narodem. Trumpa twierdził, że na obczyźnie nie doceniono by talentów Venclovy, i z tego powodu nie byłby on w stanie spełnić się jako poeta i tłumacz poza granicami Litwy. Co więcej, Trumpa w swoim liście dotknął płaszczyzny moralnej, sugerując, że prawdziwym obowiązkiem poety narodowego i wpływowego intelektualisty są starania o poprawę stanu rzeczy w ojczyźnie, a nie emigracja. Powołując się na przykłady Sokratesa i Owidiusza, z których pierwszy wolał śmierć od wygnania z Aten, a drugi bez prawa wyboru został wydalony z Rzymu do Tomi w Dacji, Trumpa rozwodził się nad poetą współczesnym, to jest Tomasem Venclovą, i jego chęcią opuszczenia kraju bez wyraźnego przymusu.\nOpublikowana w „Akiračiai” odpowiedź Venclovy, zawiera kilka ważnych elementów jego filozofii moralnej, filozofii uniwersalizmu etycznego i dialogu kulturowego. Żarliwie i rzeczowo odrzuca w niej ideę kompromisu moralnego dla dobra kultury narodowej. Podkreśla także ogromne znaczenie kultury emigracyjnej i związanych z nią doświadczeń egzystencjalnych, które nazywa drugim głosem kultury, nabierającym – jak twierdzi – znaczenia, kiedy głos pierwszy milczy lub nuci złą, bądź narzuconą melodię. To stwierdzenie czyni z Venclovy reprezentanta nowego typu emigrantów litewskich, o których Kavolis, powiedział, że wybierają wygnanie, aby móc przemawiać głosem prawdy i utrzymać swoje pryncypia moralne oraz integralność moralną.\nTwierdzi Pan, że nasi pisarze są zepsuci i czerpią zysk z istnienia reżimu. Jednak ci pisarze, którzy w naszym kraju w pełni zasłużyli na taką ocenę, mają na swoim koncie takie doświadczenia życiowe, których Panu nie życzę. Mówi Pan o Sokratesie i Owidiuszu. Niestety, te analogie mogą wprowadzać w błąd. Kraj, w którym przyszło mi żyć, niewiele ma wspólnego z Rzymem, a z pewnością nic z Atenami. Jest zjawiskiem zupełnie nowym w historii świata. Mógłbym tutaj dogłębnie je zanalizować, lecz zostało to już wcześniej uczynione przez pisarzy dużo lepszych ode mnie, z których dziełami może Pan z łatwością się zapoznać. Dziwi mnie także, że Pan, jako historyk, nie wspomniał o tak wielkich emigrantach, jak Adam Mickiewicz, Herzen i wielu innych Litwinów. Ich podejście do emigracji jest całkowicie różne od prezentowanego przez Sokratesa i Owidiusza. Jestem szczęśliwy, iż udało mi się przez tak wiele lat (choć nie zawsze) pisać prawdę, nie kłamstwa. Prawdą jest także, że nie byłem w tym osamotniony – w rzeczywistości jest całkiem sporo ludzi czyniących tak w naszym kraju. Jednak w ostatnich latach (od 1968 roku), intelektualiści o światopoglądzie niemarksistowskim i niedogmatycznym zmuszeni są do dokonywania wyboru pomiędzy pójściem na kom-promis a zepchnięciem na margines. Istnieje opinia, że kompromisy można usprawiedliwić, a nawet są one nieodzowne dla dobra kultury narodowej. Według mnie, żadna demoralizacja – a pamiętajmy o tym, że każdy kompromis jest początkiem drogi do demoralizacji i prędzej czy później będzie miał bardzo smutne konsekwencje – nie miała, nie ma, ani mieć nie będzie, jakiejkolwiek wartości dla kultury14.\nW tym czasie Czesław Miłosz zaprosił Venclovę do prowadzenia wykładów na Uniwersytecie Berkeley w Kalifornii. Venclova przez półtora roku walczył o prawo wyjazdu. Wspomina ten okres jako intensywny, nieprzewidywalny, a nawet przyjemny. Według niego, władze radzieckie z radością by się go pozbyły, jednak nie miały pojęcia, jak osiągnąć swój cel. W roku 1976 Venclova dołączył do Litewskiej Grupy Helsińskiej, w której działał ramię w ramię z Viktorasem Petkusem, bojownikiem o prawa człowieka na Litwie. Pierwsza konferencja prasowa tej grupy miała miejsce 1 grudnia 1976 roku w moskiewskim mieszkaniu Jurija Orłowa, i obok Venclovy wzieli w niej udział inni przodujący dysydenci, między innymi Aleksander Ginzburg. Władze sowieckie nie mogły tego tolerować. Wystarczy wspomnieć, że Natan (Anatolij) Szarański pełnił na niej rolę tłumacza z języka rosyjskiego na angielski. Nie trzeba było długo czekać na reakcję władz. Część członków Grupy Helsińskiej została aresztowana, innych – łącznie z Venclovą – usunięto z terytorium Związku Sowieckiego.\n25 stycznia 1977 roku Venclova wyjechał do Paryża, skąd po trzech tygodniach wyruszył do Stanów Zjednoczonych. Obywatelstwa radzieckiego został pozbawiony na mocy specjalnego dekretu Rady Najwyższej 14 czerwca 1977 roku „z powodu podejmowanych przez niego czynności niegodnych miana obywatela Związku Radzieckiego”. Wkrótce potem udzielono mu azylu politycznego w Stanach Zjednoczonych. Tego typu procedura prawna dotknęła nie tylko Venclovę, lecz także takie sławy z grona pisarzy i artystów, jak Aleksander Sołżenicyn, Wasilij Aksjonow i Mścisław Rostropowicz.\nJak mówi sam Venclova, można było jedynie spekulować o przesłankach decyzji zezwalającej na jego emigrację. Według niego jednym z powodów mogło być jego nazwisko, będące solą w oku władz radzieckich. Przyczynić się do tego mógł także fakt, że był zbyt dobrze już znany na Zachodzie. Co najważniejsze, KGB musiało przedstawić portret psychologiczny, ukazujący Venclovę jako rozpieszczonego, pochodzącego z radzieckiej klasy uprzywilejowanej chłopca: nijakiego, delikatnego i kapryśnego. Władze spodziewały się, że Venclova, nie będąc w stanie przystosować się do opartego na bezpardonowym współzawodnictwie życia w Ameryce, z pewnością poprosi o pozwolenie powrotu do Związku Sowieckiego. Byłoby to jego wielką porażką i zarazem tryumfem władz radzieckich. Ten jakże nietrafny portret Venclovy stał się przyczyną porażki władz, KGB, i prasy sowieckiej.\nPo roku pracy na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley w charakterze zastępcy profesora literatury słowiańskiej Departamentu Filologii i Literatury Słowiańskiej (1977), Venclova otrzymał tytuł wykładowcy Wydziału Filologii i Literatury Słowiańskiej na UCLA (1977–1980). Podczas gdy Czesław Miłosz zapraszał go do Berkeley, Marija Gimbutas – sławna archeolog litewskiego pochodzenia – popierała jego nominację na UCLA. W roku 1978 został profesorem Wydziału Filozofii Uniwersytetu Ohio. Venclova rozpoczął swoją drugą, właściwą karierą naukową, będąc równocześnie kandydatem na doktora i wykładowcę, a także pełniąc rolę instruktora Filologii Słowiańskiej Wydziału Filologii i Literatury Słowiańskiej Uniwersytetu Yale (1980–1985). Po uzyskaniu tytułu doktora, został asystentem profesora tegoż wydziału (1985–1990). W latach 1990–1993 był profesorem nadzwyczajnym, a w 1993 roku został profesorem literatury słowiańskiej na Uniwersytecie Yale. Wykładał też na Uniwersytecie Harvarda. W roku 2000 otrzymał honorowe doktoraty Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.\nKiedy Litwa i Polska, po upadku Związku Sowieckiego, odzyskały niepodległość i osiągnęły historyczny przełom we wzajemnych stosunkach, głos polityczny Venclovy oraz jego przesłanie moralne zostały przywołane przez oba narody. Uhonorowano go najwyższymi odznaczeniami litewskimi i polskimi. Za swój wkład w poprawę stosunków polsko-litewskich i litewsko-żydowskich, w roku 1995 władze Litwy przyznały mu Order Gedymina Trzeciego Stopnia, a za działalność dysydencką – Order Pogoni Czwartego Stopnia. Władze Polski uhonorowały go w roku 1996 Krzyżem Komandorskim za umocnienie wzajemnego zaufania między Polską a Litwą. W roku 2000 Venclova otrzymał Litewską Nagrodę Państwową w dziedzinie kultury i sztuki za całokształt twórczości poetyckiej i eseistycznej w latach 1995–2000.\nW Stanach Zjednoczonych Venclova dołączył do stowarzyszenia „Santara–Šviesa”. Jako bliski przyjaciel Czesława Miłosza i Josifa Brodskiego, czuł się jak ryba w wodzie w otoczeniu intelektualistów liberalnych i ruchu kulturalnego emigrantów litewskich. Naturalnie wszedł w bliski kontakt z „Santara–Šviesa”. Trudno byłoby wyobrazić go sobie w innych kręgach niż amerykańsko-litewskie. Nie zgadzając się z głównym nurtem intelektualnym litewskich emigrantów żyjących w Stanach Zjednoczonych co do litewskiej tożsamości i wolności, kosmopolityczny i liberalny Venclova często nazywany był przez konserwatywną część społeczności litewskiej w USA ruso-, polono- i… żydofilem.\nMimo że nikt na Litwie, ani też poza nią, nigdy nie poddawał w wątpliwość jego dorobku w dziedzinie obrony praw człowieka oraz oporu wobec sowieckiej linii partyjnej, trudno oprzeć się wrażeniu, że Venclova zyskał więcej sympatii, poszanowania i zrozumienia w Polsce i Rosji, niż w rodzimej Litwie. Nieważne jak hołubiony przez swych przyjaciół i powiązanych z nim dysydentów, zawsze był wyalienowany z głównego nurtu litewskiej kultury i życia umysłowego. Nie na darmo Włodzimierz Bukowski, jego bliski przyjaciel i zarazem czołowa postać moskiewskich środowisk dydydenckich, żartował: „Lud Litwy – po kilku tysiącach lat ciężkiej pracy – wydał na świat pierwszego Żyda. Jego imię to Tomas Venclova”15.\nDość wcześnie zyskując reputację obywatela świata, Venclova przeniósł centrum swojego zainteresowania politycznego i kulturalnego w kierunku etyki, filozofii politycznej i metafizyki egzystencji ludzkiej. Może być uważany za założyciela nowoczesnego litewskiego uniwersalizmu etycznego. Położył, wraz z Kavolisem i Štromasem, podwaliny pod światopogląd etyczny litewskiego nacjonalizmu liberalnego. Wiele istnieje powodów, by traktować Venclovę jako główną postać filozofii historycznej i moralnej. Jego wyobrażenie narodów, jako moralnych aktorów historii, zgadza się z patosem humanistycznych teorii Štromasa, a także przypomina o najlepszych tradycjach opartego na dialogu personalizmu etycznego – począwszy od idei Nikołaja Berdiajewa po Martina Bubera.\nJako błyskotliwy pisarz, naukowiec-erudyta i odznaczający się elegancją sformułowań myśliciel, swoje wnioski przedstawia w sposób wyjątkowo klarowny i zrozumiały – jakby celowo starał się dotrzeć do jak najszerszych rzesz współpatriotów.\nKrasnogruda nr 14, Sejny 2002, Pogranicze.


Ostatnie 5 przejazdów finału Pucharu Polski WKKW - materiał filmowy - Polski Związek Hodowców Koni\nW ramach konkursu CIC2* rozgrywany był finał Pucharu Polski WKKW w kategorii seniorów. Po dziewięciu eliminacjach i finale pierwsze miejsce i złoty medal Pucharu Polski WKKW seniorów wywalczył Paweł Spisak (JKS Dako Galant Skibno). Drugie miejsce i srebrny medal zdobył Mateusz Kiempa (SCSJ Coval Biały Bór), który przed finałem był na miejscu trzecim. A miejsce trzecie i brązowy medal trafił do Jana Kamińskiego (Milanowska Fundacja na Rzecz Edukacji i Sportu). Zapraszamy do obejrzenia filmu z ostatnich 5 przejazdów konkursu.\nFinał Pucharu Polski WKKW w Kategorii Seniorów


You are at:Home»B+R»Misje kosmiczne»Czerwiec 2012 – kolejne testy w Virgin Galactic\nBy Łukasz Winiarski on 1 lipca 2012 Misje kosmiczne\nW ubiegłym tygodniu w ciągu jednego dnia przeprowadzono test silnika RocketMotorTwo(RM2) oraz lot swobodny pojazdu SpaceShipTwo(SS2).\nDwudziestego szóstego czerwca odbył się kolejny lot swobodny pojazdu SpaceShipTwo. Test został przeprowadzony przez firmę Scaled Composites, producenta tego pojazdu oraz jego nosiciela WhiteKnightTwo(WT2), a polegał na uwolnieniu SS2 na wysokości 15 kilometrów. Celem było głównie dalsze szkolenie pilotów z jego obsługi i dalsze sprawdzanie działania systemów. Był to 18 lot swobodny tego pojazdu i pierwszy po ostatniej przerwie spowodowanej pracami nad RocketMotorTwo oraz pracami serwisowymi nad oboma pojazdami.\nTego samego dnia odbył się także test silnika, który w przyszłości będzie napędzał SpaceShipTwo. RocketMotorTwo (nazwa silnika) został uruchomiony na 55 sekund, a więc na czas w jakim będzie pracował w czasie prawdziwych misji. Było to w sumie 13 jego uruchomienie symulujące pełną misję. Test został przeprowadzony przez firmę Sierra Nevada Space Systems, która odpowiada za jego produkcję. Dodatkowo 20 czerwca przeprowadzono także próbne uruchomienie RM2 na stanowisku testowym Scaled Composites na pustyni Mojave z użyciem Rocket Motor Controller. Celem było sprawdzenie działania wszystkich systemów odpowiedzialnych za działanie tego silnika.\nOba testy przebiegły pomyślnie. Firma Virgin Galactic ma nadzieję jeszcze przed końcem roku rozpocząć loty rakietowe pojazdu SpaceShipTwo.\nGalactic RocketMotorTwo SpaceShipTwo Virgin WhiteKnightTwo\nPrevious ArticleUdany powrót Sojuza TMA-03M na Ziemię\nNext Article Pierwsze obserwacje interferometryczne Radioastrona


Ciekawostki na temat starożytnego uzbrojenia – Tematnatopie\natlatl – jest to prawdopodobnie urządzenie opisywane przez J.Auel w serii Klan Niedźwiedzia Jaskiniowego. W powieści partner bohaterki był wynalazcą miotacza oszczepów.\nAtlatl jest to coś w rodzaju krótkiego kija zakończonego zagłębieniem, w które wkładało się koniec oszczepu. Wyrzucony przy pomocy miotacza oszczep miał dużo większy zasięg i silę przebicia.\nMiotacz oszczepów atlatl był używany od czasów paleolitu. Wyszedł z użycia gdy zastąpił go łuk. Najdłużej używany był w Ameryce Pd. kiedy to Aztekowie posługiwali się nim przeciwko hiszpańskim konkwistadorom. Wg. źródeł Aztekowie mogli przebić hiszpańską zbroję.\nW programie Discovery World próbowano przepić tym sposobem hiszpańską zbroję ale okazało się, że jest to nie możliwe. Zastanawiam się dlaczego atlatle wyszły z użycia. Przecież wszelkiego typu oszczepy używane były znacznie dłużej. Może atlatl sprawdzał się na polowaniu, a nie sprawdzał się w warunkach bojowych.\nrydwan – wartość bojowa rydwanu wykorzystywana była w ten sposób, że rydwany podjeżdżały do armii nieprzyjaciela, wypuszczały strzały a następnie gwałtownie zawracały i odjeżdżały. Dlatego stadiony rzymskie używane do wyścigów konnych miały tak ostry zakręt na końcu.


Ależ kompromitacja! Brytyjska gazeta przygotowała film o Polakach... Z tym godłem to przegięli! | Niezależna\nAleż kompromitacja! Brytyjska gazeta…\nBIAŁO-CZERWONI ŚWIAT / WIADOMOŚĆ / 18.06.2018, godz. 21:52\nAleż kompromitacja! Brytyjska gazeta przygotowała film o Polakach... Z tym godłem to przegięli!\n/ print screen thesun.co.uk/world-cup-2018/6100849/poland-team-profile-guide-world-cup-latest-odds-star-man/\nRedakcja brytyjskiego „The Sun” zaliczyła kompromitującą wpadkę. W przygotowanym z okazji mundialu filmiku o biało-czerwonych wkradł się rażący błąd. Jako godła Polski użyto... orła bez korony z czasów PRL! W chwili publikacji tego tekstu, film nadal jest dostępny na stronie internetowej brytyjskiej gazety.\nJak się okazuje „The Sun” na łamach swojej strony internetowej, w związku z piłkarskim mundialem ma specjalną zakładkę dla fanów piłki nożnej. Można tam znaleźć sporo ciekawych informacji na temat drużyn grających na rosyjskich boiskach. Jednak ku wielkiemu zdziwieniu polskich czytelników, w filmiku ukazującym drużynę pod wodzą Adama Nawałki, jako godło Polski został użyty orzeł bez korony wyjęty z czasów PRL!\nDo czasu publikacji tego tekstu, film cały czas dostępny był na stronie internetowej „The Sun”: TUTAJ\n(print screen thesun.co.uk/world-cup-2018/6100849/poland-team-profile-guide-world-cup-latest-odds-star-man/)\nCzas na przyspieszoną lekcję historii, którą odpuściła sobie najwyraźniej redakcja brytyjskiego „The Sun”:\nDumny Orzeł Biały w koronie, starodawny znak Polaków, symbol niezależności i wolności, świętości odrodzonego Królestwa królował przez siedem stuleci. Od 1295 r., gdy po raz pierwszy pojawił się jako herb Polski, do 1795 r., kiedy państwo upadło pod ciężarem błędów szlachty i nienawiści potęg ościennych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Orzeł Biały w koronie powrócił jako godło. Koronę usunęli dopiero komuniści, którzy w latach 1944-1990 (oficjalnie zalegalizowane w 1952 roku) jako godło PRL przyjęli orła bez korony.\nRedakcji „The Sun” polecamy szczególnej uwadze artykuł Tomasza Panfila o symbolice narodowej Rzeczypospolitej: Symbole wolności – godło, flaga i kokarda narodowa : DOSTĘPNY TUTAJ\nsportpiłka nożnaRobert LewandowskiAdam Nawałkakadrabiało-czerwoniPolskamundial


Motocykliści poskarżyli się rządowi na produkt autostradopodobny - RMF 24\nMotocykliści poskarżyli się rządowi na produkt autostradopodobny\nPiątek, 7 sierpnia 2009 (13:15)\nMotocykliści złożyli w resorcie infrastruktury petycję w sprawie obniżenia opłat za przejazd jednośladów autostradą A4 Katowice-Kraków. Jednak szanse na to, że ten wniosek zostanie pozytywnie rozpatrzona, są niewielkie.\nMotocykliści przez trzy godziny blokowali autostradę A4\nMinisterstwo co prawda zapewnia, że petycję rozpatrzy, ale w kwestii obniżenia opłat odsyła do zarządzającej autostradą firmy Stalexport Autostrada Małopolska. My czekamy na propozycje ze strony koncesjonariusza - powiedział reporterce RMF FM rzecznik resortu Mikołaj Karpiński. Takiej propozycji na razie nie ma i nie zanosi się na to, że się pojawi. Zarządzająca drogą firma twierdzi bowiem, że w przepisach motocykle i samochody osobowe są zakwalifikowane do tej samej kategorii pojazdów, dlatego opłaty są takie same.\nMotocykliści domagają się obniżenia opłat za przejazd autostradą A4. Nam głównie chodzi o to, żeby się pojawił przy opłatach autostradowych znaczek z motocyklem. Nie chodzi o to, żeby za darmo jeździć po tych drogach. Rozumiemy, że autostrady mają swoje koszty. (...) Po prostu nie chcemy płacić tyle samo co samochody osobowe, bo nam się to ustawowo należy - stwierdził przedstawiciel grupy motocyklistów Lech Petyński.\nWygląda więc na to, że sprawa skończy się w sądzie. Przypomnijmy, że 31 lipca motocykliści z południa Polski przez trzy godziny protestowali na bramkach wjazdowych na płatny odcinek autostrady A4. Był to ich wyraz niezadowolenia ze zbyt wysokich opłat.\nTagi:autostrada, protest, motocykl, petycja, opłaty, jednoślady