Biuro Karier Uniwersytet Wrocławski - STAŻE ZAGRANICZNE - TRZECIA TURA REKRUTACJI\n29 czerwca - 1 lipca 2015\nBiuro Karier zaprasza do udziału w drugiej turze rekrutacji na płatne staże zagraniczne organizowane w ramach Projektu „Akademia Rozwoju – kluczem wzmocnienia kadr polskiej gospodarki”.\nDla kogo przeznaczone są staże zagraniczne w ramach Projektu?\nStaże organizowane w ramach projektu „Akademia Rozwoju – kluczem wzmocnienia kadr polskiej gospodarki” skierowane są do studentów kierunków kluczowych w kontekście realizacji Strategii Europa 2020, którzy studiują na następujących wydziałach Uniwersytetu Wrocławskiego:\nWydziale Nauk o Ziemi i Kształtowania Środowiska,\nMiędzywydziałowym Studium Ochrony Środowiska.\nStaże przeznaczone są dla studentów ostatnich lat studiów, tj. studentów ostatniego roku studiów I stopnia oraz studentów studiów II stopnia.\nUWAGA: jeśli pomiędzy okresem rekrutacji a rozpoczęciem stażu kandydat uzyska status absolwenta, nadal będzie mógł zrealizować staż!\nPoza wymienionymi wyżej warunkami, każdy kandydat będzie musiał spełnić wymogi opisane w Regulaminie zagranicznego stażu studenckiego w ramach Projektu „Akademia Rozwoju – kluczem wzmocnienia kadr polskiej gospodarki”, który jest dostępny na dole niniejszej strony.\nStudenci i studentki zainteresowani skorzystaniem z oferty staży zagranicznych będą zobowiązani do samodzielnego pozyskania miejsca realizacji stażu u zagranicznego pracodawcy. Program stażu realizowany w zagranicznej jednostce będzie musiał wiązać się z przynajmniej jednym z obszarów kształcenia kluczowych w kontekście realizacji Strategii Europa 2020.\nJednostkami przyjmującymi na staż mogą być zagraniczne firmy, przedsiębiorstwa i organizacje, z wyłączeniem instytucji Unii Europejskiej, instytucji zarządzających programami Unii Europejskiej oraz polskich placówek dyplomatycznych.\nPrzy poszukiwaniu pracodawców zagranicznych mogą Państwo (ale nie muszą!) korzystać z bazy firm programu Erasmus+ (w takim przypadku należy wyraźnie zaznaczyć pracodawcy, że nie kontaktują się Państwo w sprawie „Erasmusa”, ale innego programu stażowego).\nAby wziąć udział w rekrutacji na staże należy w terminie 29 czerwca - 1 lipca b.r. złożyć w Biurze Karier dokumenty aplikacyjne na staż zagraniczny, tj.:\n2. list intencyjnyod Jednostki przyjmującej na staż; dopuszcza się złożenie wydrukowanej wersji skanu listu intencyjnego podpisanego przez Jednostkę przyjmującą na staż oraz późniejsze dostarczenie oryginału dokumentu;\n3. program stażuustalony z Jednostką przyjmującą na staż; kandydat zobowiązany jest dostarczyć Program stażu w dwóch wersjach językowych:\n- 1 egzemplarz w języku angielskim podpisany przez Jednostkę przyjmującą na staż (dopuszcza się złożenie wydrukowanej wersji skanu Programu stażu podpisanego przez Jednostkę przyjmującą na staż oraz późniejsze dostarczenie oryginału dokumentu w terminie wskazanym przez Organizatora stażu);\n- 1 egzemplarz w języku polskim podpisany przez Kandydata;\nUstalając z firmą program stażu proszę zwrócić uwagę, by staż rozpoczynał się między 1 sierpnia a 1 września b.r i trwał przez dwa miesiące!\n4. dokument potwierdzający znajomość języka obcego, w którym będzie realizowany staż. Konieczność dostarczenia w/w dokumentu nie dotyczy Kandydatów, którzy zaliczyli lektorat danego języka w Studium Praktycznej Nauki Języków Obcych Uniwersytetu Wrocławskiego na poziomie nie niższym niż B1 na ocenę przynajmniej dobrą (zaliczenie zostanie zweryfikowane w programie USOS przez Biuro Karier).\nDokumenty będą przyjmowane w siedzibie Biura Karier przy ul. Kuźniczej 49a w godz. 8:00-14:30.\nTermin rozpoczęcia stażu jest ustalany między studentem a Jednostką przyjmującą na staż, przy czym staż musi rozpocząć się nie wcześniej niż 1 lipca 2015 i nie później niż 1 września 2015). Każdy staż będzie trwał 2 miesiące, a Uczestnicy otrzymają stypendium finansowane ze środków Unii Europejskiej w wysokości 2 291,83 zł/ m-c (wypłacane na początku każdego z dwóch miesięcy reallizacji stażu). Ze środków unijnych zostaną także pokryte koszty przelotu/dojazdu do miejsca odbywania stażu (do kwoty 3 000 zł brutto w obie strony).\nSzczegółowe informacje dotyczące wynagrodzenia stażowego i zakupu biletów reguluje umowa stażowa, której wzór dostępny jest poniżej.\nKatarzyna Górska - Specjalista ds. obsługi i monitoringu staży\nTel: 71 375 21 32\nFormularz zgłoszeniowy – wzór\nProgram stażu – wzór PL\nProgram stażu – wzór ANG\nList intencyjny – wzór ANG\nUmowa stażowa – wzór PL\nUmowa stażowa – wzór ANG


Wrzesińskie podstawówki wzbogaciły się o czujniki jakości powietrza - Wiadomości Wrzesińskie\nW dziewięciu szkołach podstawowych znajdujących się w gminie Września (w tym pięciu na terenach wiejskich) zainstalowano czujniki jakości powietrza wraz z monitorami LED.\nCałkowita wartość projektu to 63 tys. zł, z czego 44 tys. zł pochodziło z dofinansowania uzyskanego z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu.\nCzujniki pozwalają na obserwację natężenia smogu, który powstaje przy emisji zanieczyszczeń. Za jego powstawanie odpowiadają głównie przedostające się do atmosfery spaliny samochodowe czy pył powstający przy procesach spalania węgla.\nW interpretacji aktualnego stanu powietrza pomaga oznaczenie wyników kolorem. Ciemnozielony świadczy o bardzo dobrej jakości powietrza, zielony – dobrej, żółty – umiarkowanej, pomarańczowy – dostatecznej, czerwony – złej, bordowy – bardzo złej.\nDane z sensorów są wyświetlane na monitorach w szkołach. Pokazują one także temperaturę, ciśnienie oraz kierunek i siłę wiatru.\nSEZON GRZEWCZYJAKOŚĆ POWIETRZACZUJNIKI JAKOŚCI POWIETRZAZANIECZYSZCZENIE POWIETRZAPOWIETRZESMOGAIRLY\nMoim zdaniem 11:27 09-10-20201023 29\nWalka ze smogiem we Wrześni to lipa. Nie będzie wymiany pieców\naktualności 20:10 25-07-202082 4


Jedną z pierwszych stron, które przychodzą na myśl, gdy masz dylemat technologiczny, jest Trustpilot. Zawiera recenzje z całego świata, łączące doświadczenie użytkowników i osoby znające się na technologii. W dzisiejszych czasach rynek VPN jest najczęściej omawiany, jeśli chodzi o Internet. Dlatego sam trochę kopałem. To jest przegląd VPN oparty na tym, co powiedział Trustpilot.\nNajlepszy przegląd VPN według Trustpilot\n2 Najlepsze recenzje VPN na Trustpilot\n3 Czy pokładamy „zaufanie” w Trustpilot\n4 Najlepsze VPN oparte na Trustpilot\nTrustpilot to strona z recenzjami konsumenckimi założona w Danii w 2007 roku. Strona jest bezpłatna dla konsumentów i oferuje usługi freemium dla firm.\nWitryna ma ponad 700 osób pracujących przez całą dobę, ponieważ co miesiąc przyjmuje ponad milion recenzji. Niektórzy mogą wątpić w przejrzystość witryny, ponieważ mogą być publikowane fałszywe recenzje.\nJednak Trustpilot zastrzega sobie prawo do usuwania recenzji bez wyjaśnienia. Podkreśla, że zawsze dokłada starań, aby przestrzegać prawa i opublikowanych zasad, aby na stronie pozostały tylko autentyczne recenzje.\nDzisiejsza recenzja podsumuje najlepsze VPN na Trustpilot. Zanim zaczniemy, sprawdź je w poniższej tabeli, aby mieć wgląd w to, co będzie dalej.\nNajlepsze recenzje VPN na Trustpilot\nNa rynku jest wielu dostawców VPN. Jednak nie wszystkie z nich mogą odpowiadać Twoim potrzebom i zapewniać to, czego szukasz. Trustpilot to jeden z najważniejszych punktów, do którego większość z nas zwraca się, gdy chcemy ocenić konkretny produkt. Dlatego, w oparciu o to, czego nauczyłem się dla witryny, oto pełna recenzja najlepszych VPN:\nExpressVPN jest naprawdę dobrym dostawcą VPN. Zajmuje pierwsze miejsce na naszej liście ze względu na ranking „Doskonały” na portalu Trustpilot. Ich serwery są zawsze uruchomione i mają dobrą prędkość Internetu do przesyłania strumieniowego i tym podobne. Usługa obejmuje serwery na całym świecie.\nTen dostawca VPN oferuje najwyższej jakości środki bezpieczeństwa, które pomagają zapewnić bezpieczeństwo urządzenia za każdym razem, gdy łączysz się z Internetem. Dzięki protokołom wojskowym wysokiego poziomu jesteś całkowicie chroniony przed cyberatakami i próbami monitorowania.\nPonadto ExpressVPN pozwala podłączyć trzy urządzenia w ramach tej samej subskrypcji, co oznacza, że możesz udostępnić swoje dane uwierzytelniające VPN 2 członkom rodziny i znajomym, oczywiście z wyłączeniem ciebie.\nExpressVPN wykorzystuje 256-bitowe szyfrowanie AES, które działa w tandemie z protokołami VPN, takimi jak SSTP, PPTP, L2TP / IPSec. Bardzo polecam OpenVPN, ale i tak jest domyślnie. Jeśli chodzi o prywatność, ta sieć VPN przyjmuje surowe zasady braku logów. Możesz więc mieć pewność, że nikt nie zapozna się z twoją historią. W przypadku polityki zerowego dziennika, w jaki sposób rząd zamierza poprosić o coś, czego nie ma w ogóle?\nJeśli napotkasz jakiekolwiek problemy i skontaktujesz się z obsługą klienta, za każdym razem otrzymasz doskonałą pomoc! Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, sprawdź Recenzja ExpressVPN Trustpilot.\nIPVanish to kolejny niezawodny dostawca, w który warto zainwestować. Ta sieć VPN jest druga na naszej liście. Chociaż ma ocenę „Doskonałą”, podobnie jak ExpressVPN, ta ocena pochodzi z mniejszej liczby recenzji.\nDziała zgodnie z reklamą i nie będziesz mieć problemów podczas obsługi jej aplikacji. Prosta łatwa instalacja i interfejs użytkownika sprawiają, że jest bardzo przyjemny w użyciu. IPVanish jest godny polecenia dla wszystkich.\nWynika to głównie z tego, że VPN obejmuje ponad tysiąc serwerów w swojej sieci. Możesz nawigować między ponad 40000 adresami IP, co pozwala na dostęp do setek kanałów z ograniczeniami geograficznymi bez względu na to, gdzie się znajdują. IPVanish oferuje możliwość podłączenia 10 urządzeń za pomocą jednej subskrypcji. Oznacza to, że możesz dosłownie zabezpieczyć 10 urządzeń jednocześnie.\nVPN zapewnia nieograniczoną przepustowość i przełączanie serwerów. jeśli potrzebujesz pomocy w instalacji lub w przypadku napotkanego problemu, zawsze możesz skontaktować się z ich zespołem pomocy technicznej, który jest dostępny 24/7. Przyjrzyj się bliżej Recenzja IPVanish firmy Trustpilot.\nBulletVPN to świetny VPN do wykorzystania. Serwery mają strategicznie wybrane serwery na całym świecie, a także błyskawicznie płoną. Możesz dostroić się do kanałów z ograniczeniami geograficznymi w 30 krajach w zależności od serwera, z którym się łączysz. Chociaż jest nowa, ta sieć VPN okazała się godna pozycji na szczycie rynku VPN.\nJak widać, recenzja Trustpilot oznacza ją jako „świetną”, co jest całkiem przyzwoite dla dostawcy VPN, który nie był przez długi czas. Ich obsługa klienta jest znakomita. Szybkie odpowiedzi na pytania i problemy! Odpowiedzi trwają jeden dzień lub krócej. I 99% czasu, pierwsza sugestia, którą mają dla ciebie, naprawi problem.\nZ drugiej strony streamery, które nie mają nic przeciwko eksponowaniu w Internecie, mogą korzystać z funkcji Smart DNS. Dzięki temu nie będzie zapewnione szyfrowanie. Oznacza to, że nie dodasz dodatkowej warstwy ochrony, ale będziesz działał z pełną prędkością internetu. Możesz dowiedzieć się więcej o tej sieci VPN, sprawdzając Recenzja BulletVPN Trustpilot.\nSurfshark to ostatnia sieć VPN, którą omówimy w tej recenzji. Posiadanie doskonałej oceny na stronie internetowej takiej jak Trustpilot to całkiem spore osiągnięcie. Ten dostawca VPN jest nowy w branży, ale doczekał się burzy.\nSieć serwerów SurfShark obejmuje ponad 800 serwerów w 50 różnych krajach. To nie jest mała kwota dla początkującego, prawda? Najlepsze w tym dostawcy jest to, że możesz korzystać z nieograniczonej liczby podłączonych urządzeń w ramach jednej subskrypcji. Zapłać raz, a Twoja rodzina i przyjaciele będą mogli korzystać z tej sieci VPN bez dodatkowych kosztów.\nOprócz nieograniczonej liczby jednoczesnych połączeń będziesz traktowany z nieograniczoną przepustowością i przełączaniem serwerów. I nie zapominajmy, że SurfShark przyjmuje również system zasad braku logowania, którego szuka każdy poszukujący prywatności.\nnie było go od dawna, ale w krótkim czasie stworzyli potężną sieć VPN. Ten nowicjusz zaatakował branżę VPN z zaskoczenia dzięki funkcjom, które oferuje swoim użytkownikom po subskrypcji.\nOprócz tego oferują wsparcie na czacie na żywo przez całą dobę i jest najlepszym kandydatem do odblokowania takich serwisów jak HBO, Netflix, Hulu i wielu innych kanałów. Chcieć wiedzieć więcej? Sprawdź to Recenzja SurfShark Trustpilot.\nCzy pokładamy „zaufanie” w Trustpilot\nProblem polega na tym, że nie jesteśmy tego pewni. Witryna jest znana jako bezstronna strona z recenzjami. bierze wszystkie doświadczenia użytkowników i dodaje je, aby dać wyniki, których każdy chce. Jednak nigdy nie wiadomo, czy opinie przesyłane na stronie są zgodne z prawem. Mogą być fałszywe tylko w celu podniesienia statusu określonego produktu. Niezależne dochodzenia ujawniły, że strony internetowe z recenzjami, takie jak Trustpilot, mają fałszywe recenzje na skalę niemal przemysłową, ale Trustpilot nalega, aby dążyły one do zamieszczania wyłącznie autentycznych recenzji.\nWeźmy na przykład NordVPN, strona internetowa stwierdza, że ta VPN używa fałszywych recenzji, aby uzyskać wyższą pozycję. Nie wiemy, czy to prawda, czy nie, ale wiemy, że Trustpilot ukarał jedną z najlepszych sieci VPN w branży i nadał jej bardzo niski ranking „Słaby”. Manipulowanie recenzjami nie jest dobrą rzeczą, jeśli chcesz w coś zainwestować. Każdy z nas zwraca się do recenzji użytkowników, aby ułatwić ich wyszukiwanie. Najwyraźniej Trustpilot nie toleruje fałszywych recenzji i postanowił odpowiednio obniżyć NordVPN.\nNa podstawie tego, co widziałem do tej pory, Trustpilot jest dość uczciwy w recenzjach. Mam na myśli ExpressVPN, jest to jedna z najlepszych usług VPN na świecie i ma ocenę „Doskonałą”.\nNajlepsze VPN oparte na Trustpilot\nProszę, ludzie. Najlepsze sieci VPN w branży są w pełni weryfikowane na podstawie tego, co ma do powiedzenia Trustpilot. Jeśli chcesz zainwestować w jeden, przeczytaj ten artykuł, dokładnie sprawdź funkcje, sprawdź, co mają do powiedzenia użytkownicy, a następnie zdecyduj. Nie podejmuj pochopnych decyzji, prywatność i bezpieczeństwo w Internecie nie są zagrożeniem.\nZ którą siecią VPN należy się zarejestrować od sierpnia 2019 r? VPN oznacza wirtualną


Te książki dla rodziców warto przeczytać! - Artykuł - Familie.pl\nTe książki dla rodziców warto przeczytać! - Artykuł\nArtykuły » Dzieci 6-12 » Te książki dla rodziców warto przeczytać!\nAutor zdjęcia/źródło: Ksiązki o wychowaniu dzieci@pixabay.com\nWychowanie dzieci to odpowiedzialne zadanie, jakie życie stawia przed każdym rodzicem. Wiadomo, że chcemy je wychować jak najlepiej dlatego w wielu sytuacjach, kiedy czujemy się bezradni, szukamy wskazówek kupując książki o wychowaniu dzieci oraz poradniki.\nNie liczmy jednak na to, że w literaturze na temat wychowania znajdziemy gotowe przepisy na dziecięcy ideał. Rynek księgarski oferuje nam mnóstwo książek, które nam pomogą jednak pod warunkiem, że informacje w nich zawarte potraktujemy jedynie jako propozycje.\nNie istnieje „przepis na udane dziecko”\nWychowując dziecko mamy do czynienia z indywidualną jednostką. Każdy człowiek ma inny temperament, mniejsze lub większe zdolności i swój własny sposób oglądania świata. Wychowanie dziecka to przede wszystkim relacje pomiędzy rodzicami i dzieckiem. W każdym przypadku są one wyjątkowe i mają ogromny wpływ na charakter dziecka.\nOto proponowane przez nas książki o wychowaniu\nKsiążka „Kocham i wychowuję” Wojciecha Brejnaka opisuje problemy jakie maja rodzice z dziećmi w wieku przedszkolnym i w szkole. Pokazuje błędy wychowawcze rodziców a także konsekwencje tych błędów. Znajdziemy też w książce sposoby poznawania zachowań dzieci i rodziców, które możemy zastosować w różnych sytuacjach wychowawczych. Autor porusza w swojej książce między innymi tematy młodzieży skłóconej z życiem oraz granic dziecięcej samodzielności.\nPozycja „Rodzina a wychowanie” autorstwa Czesława Czapów przedstawia najczęściej popełniane błędy wychowania rodzinnego oraz zaburzenia w zachowaniu dziecka będące rezultatem tych błędów.\n„Jak postępować z dzieckiem nerwicowym” Anny Drath. Jest to książka z serii „Rodzina i dom”. Autorka opisuje objawy i podaje przyczyny nerwowości u dzieci począwszy od niemowlęctwa a skończywszy na okresie dojrzewania. Radzi jak postępować z dziećmi nerwowymi i nadpobudliwymi oraz takimi które przeżywają stany lękowe i zaburzenia snu.\nKolejną pozycją wartą uwagi jest książka „Jak rozumnie kochać dziecko?”. Autorstwa Haliny Filipczuk. Próbuje ona odpowiedzieć, jaka jest miłość rodziców i w jaki sposób okazują ją dzieciom. Czy robią to z największą dla nich korzyścią, czy jest to efekt jedynie chwilowej potrzeby i nastroju. Może dążą tylko do zaspokojenia własnych potrzeb i aspiracji.\nNastępna propozycja tej samej autorki to „Kłopoty z jedynakami” Przedstawione w niej przykłady sytuacji życiowych i wychowawczych są wzięte z życia. Autorka zetknęła się z tymi przypadkami podczas swojej praktyki pedagogicznej.\n„Moje dziecko idzie do przedszkola” to ciekawa propozycja Renate Fisher-Tietze. W tym praktycznym poradniku znajdziemy odpowiedź na wiele podstawowych pytań, które związane są z przygotowaniem i pobytem dziecka w przedszkolu oraz jego przejściem do pierwszej klasy. Dowiemy się miedzy innymi, kiedy powinniśmy posłać dziecko do przedszkola i jak do niego należy się przygotować.\n„Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły”. Książka Adele Faber i Elaine Mazlish stała się światowym hitem wśród publikacji poświęconych problemom z wychowaniem. Autorki dzielą się swoim doświadczeniem i wiedzą na temat problemów rodzicielskich i dziecięcych uczuć , sposobów nawiązywania współpracy, skuteczności i nieskuteczności pochwał oraz kar. Ujawniają one przyczyny porażek wychowawczych i wskazują sposoby ich uniknięcia. Praktyczne wskazówki i ćwiczenia ułatwiają opanowanie sztuki komunikowania się z dziećmi.\nJak dbać o książki>> Książki psychologiczne - spójrz na świat inaczej>>\nTagi: Książki o wychowaniu dzieci, poradniki\nStokrotka 2016.05.24 18:23\nPatrycja Sobolewska 2016.05.24 11:20\nChyba czas wybrać sie do ksiągarni ;)\ngocha2323 2016.05.24 09:07\n| |_| | |_| |/ / (_) |


Choroby cebuli i ich zwalczanie\nStrona główna / Ochrona roślin, Warzywnik i zielnik / Choroby cebuli i ich zwalczanie\nChoroby cebuli wpływają znacznie na jakość i ilość plonu. Zlekceważone objawy chorobowe na cebuli mogą doprowadzić do utarty całej uprawy, a także i przechowywanych zbiorów. Zwalczanie chorób cebuli jest bardzo trudne. Dlatego, aby zapobiec stratom, warto nauczyć się szybko diagnozować choroby cebuli oraz poznać sposoby ich zwalczania. Oto 3 najgroźniejsze choroby cebuli i ich zwalczanie w ogrodach działkowych.\nChoroby cebuli. Od lewej: mączniak rzekomy, alternarioza, biała zgnilizna\n1. Mączniak rzekomy cebuli\nMączniak rzekomy (Peronospora destruktor) jest to najgroźniejsza choroba cebuli. Występuje ona powszechnie we wszystkich rejonach uprawy, najbardziej szkodliwa jest jednak na obszarach o wilgotnym klimacie. Grzyb zimuje w cebuli w formie utajonej. W nowym okresie wegetacyjnym poraża roślinę systemicznie, tzn. od wewnątrz. W okresie wysychania roślin zarodniki przenoszone są z wiatrem na sąsiednie uprawy cebuli. Rozwojowi mączniaka rzekomego cebuli sprzyja stałe, kilkugodzinne zwilżenie liści (szczypioru) w nocy oraz bezdeszczowa i ciepła pogoda w ciągu dnia.\nObjawy mączniaka rzekomego cebuli obserwujemy na liściach i pędach kwiatostanowych (cebula nasienna). Pojawiają się na nich żółtawe, szybko powiększające się plamy. Liście i pędy kwiatostanowe ulegają zniekształceniu. Silnie opanowane liście wyginają się łukowato do ziemi, żółkną i zasychają. Reakcją chorej rośliny na te zmiany, jest masowe wytwarzania młodych liści. Powoduje to, że pod koniec wegetacji wykształcają się cebule o grubych, niezasychających szyjkach, które nie nadają się do przechowywania. Przy dużej wilgotności powierzana powierzchni żółtych plam rozwija się delikatny szarofioletowy nalot. Silnie porażone rośliny nie tworzą cebul.\nZwalczanie mączniaka rzekomego cebuli opiera się na profilaktyce. Przeprowadzany staranna selekcję dymki do nasadzeni, usuwając cebulki ze zgrubiałą szyjką. Zagrożone porażeniem rośliny polewam wywarem ze skrzypu polnego. Podczas zbioru dokładnie usuwamy wszystkie resztki roślinne. Gdy zaobserwujemy pierwsze objawy tej choroby cebuli usuwamy chore rośliny, a pozostałe opryskujemy na przemiennie preparatami: Dithane NeoTec 75 WG (20g w 2-10 l wody/100m²), Ascom 250 SC (8 ml w 7 l wody/100m²), Atos 250 SC (8 ml w 7 l wody/100m²) lub Dobromir Top 250 SC (8 ml w 7 l wody/100m²), powtarzając zabiec co 7-10 dni (maksymalnie 4 zabiegi). Do cieczy roboczej dodajemy kilka kropli mydła, aby zwiększyć jej przyczepność. Nie zaleca się stosowania preparatów miedziowych, ponieważ opóźniają one rozwój cebuli.\n2. Alternarioza cebuli\nAlternarioza cebuli (Alternaria spp.) pojawia się zwykle jako powikłanie na cebulach porażonych wcześniej przez mączniaka rzekomego. Choroba rozwija się w drugiej połowie lata, podczas ciepłej (21-32°C) i wilgotnej pogody.\nObjawy tej choroby cebuli to ciemne, brązowo-fioletowe plamy na szczypiorze, które pokryte są aksamitnym nalotem grzybni. Choroba prowadzi do przyspieszonego zamierania liści. Łuski okrywowe cebuli pękają i pokrywają się ciemnymi plamami. Takie cebule nie nadają się do przechowywania.\nZwalczanie alternariozy cebuli przeprowadza się równolegle ze zwalczaniem mączniaka rzekomego, stosując środki chemiczne jak w przypadku mączniaka rzekomego.\n3. Biała zgnilizna cebuli\nBiała zgnilizna cebuli jest wywoływana przez bytującego w glebie grzyba Sclerotium cepivorum. Grzyb ten atakuje rośliny cebulowe warzywne i ozdobne. Do infekcji może dojść w momencie, gdy uprawiamy cebulę na grządce po innych roślinach cebulowych. Innym źródłem infekcji jest porażony materiał wysadkowy (np. dymka) oraz resztki roślinne pozostałe w ziemi. Ta choroba cebuli jest szczególnie groźna w uprawie cebuli ozimej z jesiennego siewu.\nObjawy białej zgnilizny cebuli zauważamy po wyrwaniu rośliny z ziemi. Na gnijących cebulach widać watowatą, białą, zbitą grzybnię. Na grzybni zalegają czarne, twarde drobinki (sklerocja), wielkości ziaren maku. Jest to bardzo ważna cecha, która ułatwia rozpoznanie tej choroby cebuli.\nZwalczanie białej zgnilizny cebuli, gdy choroba już wystąpi na roślinach, jest niemożliwe. Dlatego należy podejmować działania ograniczające pojawienie się tej choroby. Najważniejszy jest prawidłowy płodozmian. Należy zrobić co najmniej 3-letnią przerwę w uprawie warzyw cebulowych na danym miejscu. Przeprowadzamy dokładną selekcję materiału wysadkowego, odrzucając cebule wysadkowe i dymki z objawami chorób. Po zbiorach cebuli usuwamy wszelkie resztki roślinne z gleby. W przypadku uprawy cebuli z siewu, nasiona zaprawiamy przed siewem środkami grzybobójczymi, np. Zaprawa Nasienna T 75 DS/WS w ilości 0,3g/100g nasion.\nCebula dymka - uprawa, sadzenie, nawożenie\nCebula dymka to sprawdzony sposób na zdrową i dorodną cebulę z własnej działki lub ogrodu przydomowego. Zobacz co to jest dymka, dlaczego uprawa cebuli z dymki jest łatwiejsza, jaki jest najlepszy termin na sadzenie cebuli dymki. Być może zaskoczy Cię jak duży wpływ ma odpowiednie nawożenie takiej uprawy oraz dobór sąsiedztwa innych warzyw, korzystnych dla zdrowego wzrostu cebuli. Już za chwilę poznasz moje sekrety jak poprawić plonowanie, wzrost i smak cebuli z dymki! Więcej...\nOpracowano na podstawie: Opracowanie zbiorowe pod redakcją prof. dr hab. Józefa Robaka, Metodyka Integrowanej Ochrony Cebuli, Instytut Ogrodnictwa, Skierniewice 2013, str. 19-25; J. Nawrocki, Choroby cebuli, Działkowiec Nr 8 (660), str. 40-41; Z. Borecki, Nauka o chorobach roślin, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 2001, str. 224-227. Fot. pixabay.com


Suplementy diety, które pomogą ci rozwinąć muskulaturę! | Masa Mięśniowa\nStrona główna Suplementy Suplementy diety, które pomogą ci rozwinąć muskulaturę!\nmasaupdated on 23 lipca, 2020 5 lipca, 2019\nKiedy należy stosować suplementy na masę?\nSuplementy powinno się stosować wtedy, gdy chce się zdobyć wymarzony cel jaką jest poprawa sylwetki czy muskulatury, zwiększyć kondycję lub nabrać masę mięśniową. Zastosowanie suplementów na masę wzrasta, ponieważ większość produktów żywnościowych nie zawiera odpowiedniego zapotrzebowania w składniki odżywcze. Poza tym produkty te przyspieszają osiągnięcie celu, dlatego też chętniej po nie sięgamy. Dieta na masę ma za zadanie doprowadzić do przyrostu masy mięśniowej.\nMa to związek z utrzymaniem dodatniego deficytu kalorycznego w połączeniu z wysoką podażą białka, węglowodanów oraz ciężkimi treningami siłowymi. Sam cykl treningowy wiąże się z dużym obciążeniem stawów, ogromnym zużyciem energii a co za tym idzie wysokim zapotrzebowaniem na kalorie.\nWarto wtedy się wspomóc, aby w organizmie nie powstały deficyty. Celem suplementacji powinno się stać wzmocnienie stawów, odkwaszenie organizmu, uzupełnienie poziomu glikogenu w mięśniach oraz zatrzymaniem katabolizmu. Jeśli osobie ćwiczącej zależy na tym, aby uzupełnić zużyty zapas witamin i minerałów, to suplementy są dla niego idealnym uzupełniającym rozwiązaniem. Na rynku dostępnych jest wiele rodzajów suplementów diety, które wspomagają dietę na masę. Poniżej pokrótce przedstawimy te, które są najpowszechniejsze i najczęściej używane przez sportowców oraz osoby, które dbają o sylwetkę.\nNajlepsze odzywki na rozwój muskulatury\nNie ma jednego uniwersalnego przepisu na idealną dietę na masę. Wiąże się to z tym, że każdy organizm jest inny a jego zapotrzebowanie jest indywidualne. Warto zapoznać się z rodzajami odżywek na masę, które są dostępne na polskim rynku, aby dopasować idealną dla siebie.\nNajbardziej popularnym jest izolat białka, który stosuje się po treningu, z rana lub w zależności od potrzeb. Celem jego użycia jest poprawienie regeneracji oraz dostarczenie odpowiedniego budulca, który pobudza tkankę mięśniową do działania. Ważne jest czy wybieramy izolat biała czy koncentrat. Tutaj warto wybrać odżywkę droższą, która szybciej się wchłania. Koncentraty stosuje się raczej wieczorami lub jako alternatywę dla posiłku.\nDobre białko w połączeniu z treningiem i odpowiednią dietą działa cuda dla organizmu a przyjmowanie białka, które jest dostarczane wraz z pokarmem nie pokrywa zapotrzebowania na nie. Węglowodany o których wcześniej także była mowa można przyjmować po treningu o każdej porze dnia. Celem CARBO jest odbudowywanie glikogenu oraz produkcja insuliny. Zazwyczaj zaleca się przyjmowanie jednego grama na kilogram masy ciała. Można go przyjmować w postaci koktajlu. Duża ilość węglowodanów znajduje się także w rodzynkach lub suszonych morelach.\nZawierają one cukry proste, które równie dobrze i prawidłowo odbudowywują glikogen. Na czczo w dni nietreningowe można przyjmować kreatynę, która poprawia transport składników i nie doprowadza do odwodnienia organizmu. Przyjmuje się ją w cyklach miesięcznych z przerwą trzymiesięczną.


Kot w butach: Uwięziony w baśni - recenzja interaktywnej bajki Netflixa! - Movies Room\nKot w butach: Uwięziony w baśni – recenzja interaktywnej bajki Netflixa!\nAutor: Agnieszka Makowska 30 czerwca 2017\nNetflix postanowił stworzyć Interaktywne Historie, w których dzieci będą mogły decydować o dalszym przebiegu bajki. Na pierwszy ogień poszedł Kot w butach: Uwięziony w baśni. Dzięki temu zabiegowi Netflix miał pozyskać informacje na temat tego, co najchętniej oglądają młodzi widzowie. Przy okazji miał to być ciekawy sposób na uatrakcyjnienie tradycyjnego oglądania bajek poprzez uaktywnienie ich widzów. Niestety w rzeczywistości nie wszystko wyszło tak jak tego oczekiwano.\nW założeniu stworzenie Interaktywnych Historii miało dać dzieciom możliwość aktywnego udziału w oglądaniu animacji. Przy okazji Netflix miał zamiar zbadać, jaki przebieg opowieści wybierają najczęściej młodzi widzowie i co najlepiej trafia w ich gusta. Zdobyta wiedza miała zostać wykorzystana przy tworzeniu kolejnych, nowych projektów. Wystarczyło tylko stworzyć ciekawą fabułę i zachęcić dzieciaki do jej oglądania.\nZobacz również: Czerwony żółw – recenzja nominowanej do Oscara animacji Studia Ghibli\nTwórcy poszli na skróty, wykorzystując znany wszystkim motyw Kota w butach. W przygotowaniu interaktywnych historii brali udział artyści z DreamWorks Animation Television, American Greetings Entertainment i Stoopid Buddy Stoodios, dzięki czemu tytułowy Kot w butach to ta sama postać, którą dobrze znamy z serii Shrek. Również postacie drugoplanowe, nie są nam obce – wszystkie pojawiły się bowiem w filmie: Kot w butach. Zatrudnienie specjalistów było bardzo dobrym pomysłem, gdyż sprawiło, że choć strona wizualna animacji jest bez zarzutu.\nJak widać twórcy zadbali o dobre tło bajki, wykorzystując znane i lubiane postacie. Również sama historia, w której to Kot w butach zostaje uwięziony w czarodziejskiej księdze, jest ciekawym pomysłem i daje duże możliwości do wprowadzenia interaktywnych rozwiązań. Nasz bohater zostaje uwięziony w świecie, w którym rządzi tajemniczy Bajkarz. Aby się z niego uwolnić musi wypełnić kolejne zadania, które ten dla niego przygotował. Przed każdym kolejnym etapem Bajkarz daje mu wybór, którą z misji ma wykonać. Jak już się zapewne domyślacie, to dziecko decyduje co chce dalej zobaczyć. Czy Kot w butach ma pocałować brzydką Królewnę Śnieżkę, a może walczyć ze złą Królową – wybór należy do widza.\nZobacz również: Okja – recenzja nowego filmu Netflixa w gwiazdorskiej obsadzie!\nA przynajmniej tak powinno być, gdyż opcja ta działa jedynie, gdy widzowie korzystają z Netflixa na telewizorach Smart TV, set-top boksach, konsolach do gier oraz iPhone’ach i iPadach. Osoby korzystające z serwisu poprzez stronę internetową, urządzenia z Androidem oraz przystawki Chromecast i Apple TV, będą musiały obejść się smakiem. Tracąc możliwość decydowania o dalszych losach bohatera, bajka dużo na tym traci. W końcu jest to jej główny atut. Sama fabuła nie jest na tyle atrakcyjna, by obronić się bez tego, choć twórcy starali się wpleść różnego rodzaju smaczki i zabawne momenty. Bajka trwa jednak zbyt krótko, by można było w pełni rozwinąć wszystkie wątki.\nProdukcja ta ewidentnie tworzona jest z myślą o dzieciach. Starsi widzowie mogą po nią sięgnąć z ciekawości (oczywiście po wersję w której faktycznie można dokonać wyboru) lub poczekać aż Netflix wprowadzi taką opcję w filmach dla starszej widowni. Od 14 lipca będzie dostępna kolejna bajka Buddy Błyskawica: Sterta pomysłów. Miejmy nadzieję, że do tego czasu twórcy poprawią wszystkie niedogodności i również widzowie korzystający z serwisu w internecie, będą mogli cieszyć się możliwością kontroli przebiegu akcji. Bo bądźmy szczerzy, w produkcjach tego typu właśnie możliwość wyboru sprawia najwięcej frajdy. Jeśli więc ją nam odbierają… cały urok pryska.\nanimacja, animacje, bajki, interaktywne historie, netflix\nNiedziałająca do końca opcja wyboru\nArticle ID = 14017


Gdzie będzie kręcony Epizod VII?\n2012-12-23 09:33:07 Lord Sidious\nWciąż oczywiście czekamy na styczniowe zapowiedzi Kathleen Kennedy. Oficjalnie w temacie Epizodu VII niewiele się dzieje, ruletka reżyserska się zatrzymała, aktorska kuleje (choć wrócimy do niej), acz pojawiają się nowe kwestie o których można poplotkować. Dotyczą one głównie zdjęć do Epizodu VII. Otóż podobno w Wielkiej Brytanii zaczynają zbierać ludzi do pracy nad Epizodem VII. Zdjęcia podobno mają zacząć się w kwietniu, choć w tym przypadku słowo „zdjęcia” może być trochę mylące. Ci ludzie to głównie ekipa pracująca nad filmami w studiach, czyli różnej maści twórcy dekoracji i całej oprawy technicznej. Dla nich praca faktycznie zacznie się wcześniej, zgodnie z tym, co powiedziała Kathleen Kennedy ostatnio, preprodukcja rusza na wiosnę.\nJeśli te pogłoski (o wzywaniu ludzi do pracy) okażą się prawdziwe to „Gwiezdne Wojny” wrócą do Anglii. Wszystkie główne zdjęcia do klasycznej trylogii wykonano w studiu Elstree, a do „Mrocznego widma” w Leavensden. „Atak klonów” i „Zemste Sithów” kręcono w studiach Foxa w Australii, acz dokrętki robiono w Anglii. Wcześniej o goszczenie ekipy Lucasfilmu zabiegało Ohio, natomiast kwestia zdjęć w Pradze prawdopodobnie umarła wraz z odejściem z Lucasfilmu wielkiego zwolennika pracy w Czechach czyli Ricka McCalluma. Oczywiście, jak z wszystkim, musimy poczekać na oficjalne potwierdzenie. Na razie nie wiadomo, które studio w Wielkiej Brytanii jest brane pod uwagę.\nSkoro już o studiach była mowa, to czas poplotkować o lokacjach. Na liście pojawiła się pierwsza, znana fanom – Tikal w Gwatemali, czyli miejsce, gdzie kręcono plenery Yavinu. Agencja Reuters podała, że Tikal powróci w nowej trylogii, a Luke Skywalker będzie miał tam akademię Jedi. Wiadomość jednak szybko została zdementowana przez samego Reutersa. Nie dostali oni żadnych przecieków scenariusza, ot ktoś podsunął im książki Kevina J. Andersona i zasugerował, że fajnie byłoby wrócić do Tikalu. Ten ktoś nie był związany z LFL, a raczej była to grupa zapaleńców czekających na nową trylogię. Dziennikarz nie do końca rozumiał, co mu fani mówią, więc swoje puścił w eter. Swoją drogą i tak dobrze, że plotki bazowały na EU, a nie informacjach z pewnej okrytej złej sławą strony, na które również można się czasem natknąć w mediach.\nMamy też coś dla spragnionych informacji o aktorach, którzy chcieliby zagrać w nowych epizodach. Skoro jest szansa na zdjęcia w Wielkiej Brytanii to zaczynają się ożywiać Brytyjczycy. Irlandzka aktorka, Katie McGrath, znana głównie z roli Morgany w „Przygodach Merlina” oraz kilku ogonów np. w „Dynastii Tudorów”, zaczęła opowiadać, że bardzo chciałaby zagrać w nowej trylogii. Stwierdziła, że w „Gwiezdnych Wojen” brakuje kobiecych szwarccharakterów, a jej bardzo marzy się posiadanie własnej figurki. Sama siebie przedstawia jako fankę, opowiada, że jej ulubione postaci to Han Soli i admirał Akbar, a także, że bardzo ją cieszy perspektywa powstania nowych filmów. Liczy, że będą tak dobre jak pierwsze trzy, ale boi się, że wyjdą prequele.\nInny Brytyjczyk, poniekąd znany już fanom „Gwiezdnych Wojen” – Peter Serafinowicz, który podkładał głos Darthowi Maulowi w „Mrocznym widmie”, także chciałby wrócić. Wypowiada się bardzo podobnie jak McGrath, czyli wychwala klasyczną trylogię, wierzy w Michaela Arndta (bo jego „Toy Story 3” jest jednym z ulubionych filmów Petera), no i jest rozczarowany prequelami. Zwłaszcza, że jak sam twierdzi, „Mroczne widmo” miało jeden z najlepszych zwiastunów wszechczasów. Serafinowicz jednak, w przeciwieństwie do choćby Samuela L. Jacksona, nie zamierza sugerować w jakiej roli mógłby wystąpić. Mówi tylko, że chciałby być znów związany z „Gwiezdnymi Wojnami”. On sam jest przede wszystkim aktorem komediowym i głosowym, więc kto wie, może jest szansa by głos Dartha Maula przemówił w innej formie.\nDla przypomnienia, na razie oficjalnie wiemy następujące rzeczy:\nDystrybutor – Disney\nPlanowana premiera – 2015\nProdukcja – Kathleen Kennedy\nScenariusz – Michael Arndt\nKonsultant serii – George Lucas (który także napisał pierwotny treatment scenariusza i będzie pomagał i doradzał Kathleen Kennedy)\nPreprodukcja rusza wczesną wiosną 2013\nCała reszta to tylko i wyłącznie plotki i domysły.\nStatus prac nad E7\n2012-12-16 10:34:35 Lord Sidious\nWygląda na to, że Kathleen Kennedy bardzo dobrze rozplanowała sobie strategię informowania nas o pracach nad Epizodem VII. Od ogłoszenia nowej trylogii w październiku media karmiły nas cała masą plotek i czasem bzdurnych doniesień o nowych potencjalnych reżyserach czy aktorach, którzy chcieliby zagrać w nowym filmie. Jednak ta medialna bomba już się wypaliła i wszyscy czekają na jakieś konkretne zapowiedzi. Kathleen uśmiecha się tylko w duchu i w jednym z wywiadów stwierdziła, że wszystko jest pod kontrolą. Na razie nie może oczywiście wiele powiedzieć, ale prace nad scenariuszem trwają. Pre-produkcja zaś powinna ruszyć gdzieś na wiosnę. Prawdopodobnie ruszy wtedy pełną parą, bo znając Lucasfilm coś pewnie już jest przygotowywane. Kathleen dodała też, że na ważne informacje przyjdzie czas w styczniu. Być może właśnie wtedy poznamy informację o reżyserze, ogólnym zarysie nowych filmów czy aktorach wracających do swoich ról. Póki co mamy święta i możemy sobie w tym czasie spekulować, co też Kathleen Kennedy zamierza ogłosić. W końcu będziemy mieć coś więcej oficjalnie niż tylko scenarzystę. Niektórzy współpracownicy LFL ćwierkają zaś, że ważną informację poznamy trochę wcześniej - 31 grudnia 2012, wtedy gdy ukaże się ostatnia część wywiadu z Kathleen i Lucasem na oficjalnej.\nNiedawno też o wkładzie w produkcję nowych filmów wypowiedział się George Lucas. Twórca sagi stwierdził tylko, że nie angażują go zbytnio w powstawanie sequeli.\n- Jeśli filmowiec zapyta „kim jest ten koleś?” ja mogę mu odpowiedzieć. Oni mają mnóstwo encyklopedii ale ja po prostu wiem dużo. Mogę wiele rzeczy wyjaśnić - mówi Lucas. Zaraz jednak dodaje: - W zasadzie nie mam wiele do roboty.\nOstatnio wspominaliśmy o tym, że Ewan McGregor potwierdza, że chciałby wrócić do roli Obi-Wana w jakiś sposób. Dziennikarze to podchwycili, w efekcie stwierdzenie to znalazło się w kilku wywiadach. McGregor robi wokół siebie szum, ale prawdziwy mistrz manipulacji mediami to Samuel L. Jackson. Najpierw zaczął opowiadać, że George Lucas został oszukany przez Disneya (więcej), teraz już „pisze” sam scenariusz do Epizodu VII. Podaje go mediom i niech Michael Arndt to wykorzysta.\n- Jest tak, Obi-Wan był martwy gdy zaczął się epizod IV, a tak przynajmniej wszyscy myśleli, więc załóżmy że to samo stało się z Macem Windu. Mogę wrócić jako jedno ręki Jedi, który gdzieś się tam przyczaił i wcale nie zginął.\nNie wszyscy dziennikarze dali się przekonać na to, że Mace Windu przeżył. Samuel trochę zmiękł i dodał:\n– Dobra, mogę być duchem albo hologramem, wszystko mi jedno. Chcę być nadal powiązany z franczyzą.\nSkoro już jesteśmy przy Jacksonach to z Samuela przeskoczmy na chwilę na Petera. On oczywiście jest poza listą kandydatów na reżysera VII Epizodu, ale facet wie, że mu się grunt pod nogami pali. Hobbita skończy za dwa lata i czeka go bezrobocie. Skrytykował więc rodzinę Tolkiena, podając za przykład George’a Lucasa, który oddał swoje dzieło innym filmowcom, pozwalając je rozwijać. Przyznał też, że żałuje, iż znajduje się poza stawką kandydatów do reżyserskiego stołka nowych Gwiezdnych Wojen, ale jeśli w przyszłości ktoś by go o to zapytał, z pewnością bardzo poważnie by to rozważył.\n- Bardzo podziwiam to, co George stworzył. Zrobił to samo co Tolkien. Stworzył mitologię. – Stwierdził Peter Jackson.\nRozważając szanse Petera Jacksona trzeba pamiętać, że przyjaźnił się on z Rickiem McCallumem, natomiast z Kathleen Kennedy współpracuje przy drugiej części Tintina, która się opóźnia. Ale to wszystko to dość odległa przyszłość, na razie czekamy na styczeń i nowe oficjalne informacje.


Przepisy dotyczące e-commerce | Shipping Channel Poland\nPrzepisy dotyczące e-commerce\nPrzepisy dotyczące przesyłek e-commerce\nPrzekraczając granicę, Twoje przesyłki muszą przejść odprawę celną. Należy pamiętać, że oprócz ogólnych przepisów importowych i eksportowych w niektórych krajach obowiązują również odrębne wymagania dotyczące konkretnych produktów. Wiele produktów sprzedawanych w sklepach internetowych podlega regulacjom, dlatego istnieje prawdopodobieństwo, że Twoje towary również należą do tej kategorii.\nJeśli masz wrażenie, że zgłębianie przepisów dotyczących wysyłki międzynarodowej przypomina pływanie w mętnej wodzie, to dlatego, że to dość złożony temat. Ten przewodnik pomoże poznać najważniejsze kroki i odpowiedzieć na najważniejsze pytania.\nCzym są towary regulowane?\nSprzedaż i zakup określonych towarów często regulują władze kraju, z którego są one eksportowane lub do którego się je importuje — regulacje te zwykle różnią się w poszczególnych krajach. Niektóre produkty można bez żadnych ograniczeń sprzedawać w jednym kraju, podczas gdy w innym będą one ściśle regulowane, a nawet zakazane.\nProduktami regulowanymi niekoniecznie są wyroby w oczywisty sposób niebezpieczne, takie jak broń czy standardowo wymagające dopuszczenia do obrotu alkohole i leki. Może zaskoczyć Cię fakt, że na listach produktów regulowanych będą znajdowały się takie wyroby, jak jedwab, szkliwiona ceramika, książki czy produkty kosmetyczne.\nSkąd mam wiedzieć, czy moje towary są regulowane?\nWprowadzając nowy produkt w swoim sklepie internetowym lub decydując się na wysyłkę dotychczasowego asortymentu w nowe miejsce:\n1. Sprawdź, czy produkt lub jego części podlegają regulacji w kraju docelowym\nJeśli na przykład sprzedajesz budziki zasilany bateriami litowymi, baterie musisz uwzględnić oddzielnie.\n2. Dowiedz się, jakie organy administracyjne odpowiadają za regulację Twoich produktów\nZapytaj przewoźnika lub skonsultuj się ze służbami celnymi w kraju docelowym. Na przykład w Stanach Zjednoczonych za regulację importu całej żywności i wszystkich leków odpowiada FDA, natomiast w Kanadzie organem odpowiedzialnym za te wyroby jest organizacja Health Canada.\n3. Dowiedz się, co musisz zrobić, aby spełnić wymagania\nWymagania będą się różnić w zależności od kraju oraz produktu. Sprawdź, czy musisz się zarejestrować jako internetowy sprzedawca detaliczny lub uzyskać określone licencje lub zezwolenia dla produktu.\n4. Zbierz wymaganą dokumentację\nPamiętaj, że w razie potrzeby dostarczenia dokumentów oryginalnych lub poświadczonych ich uzyskanie może chwilę potrwać.\n5. Zapoznaj się z przepisami eksportowymi obowiązującymi w kraju, z którego wysyłasz towar\nW drodze do odbiorcy Twoje towary przejdą odprawę celną dwukrotnie. Przygotowując dokumenty, pamiętaj, że przepisy eksportowe obowiązujące w Twoim rodzimym kraju mogą się różnić od przepisów importowych kraju docelowego.\nW wielu krajach obowiązują na przykład rygorystyczne zasady dotyczące eksportu towarów uznawanych za element dziedzictwa kulturowego. Jeśli wysyłasz figurki Buddy z Kambodży, jedwab z Indii lub ikony z Rosji, musisz przestrzegać przepisów dotyczących eksportu tych towarów.\n6. Zapytaj przewoźnika, czy może przewozić Twój towaru\nNiektóre produkty, takie jak świeża żywność lub żywe rośliny, wymagają zachowania szczególnej ostrożności podczas transportu. Inne takie jak e-papierosy są ściśle regulowane w wielu krajach. Pamiętaj, aby z wyprzedzeniem sprawdzić, czy Twój przewoźnik jest w stanie zapewnić transport Twoich towarów.\nJakie towary najczęściej podlegają regulacjom?\nOto (zdecydowanie niewyczerpująca) lista towarów, które najczęściej podlegają regulacjom:\nZwierzęta i materiały biologiczne\nProdukty pochodzenia zwierzęcego (skóry, futra)\nLeki i środki medyczne wymagające dopuszczenia do obrotu\nUrządzenia elektroniczne pracujące na baterie litowe (np. telefony komórkowe, laptopy, rowery elektryczne)\nPornografia lub materiały obsceniczne\nMateriały z tworzyw sztucznych (akcesoria kuchenne, zabawki itp.)\nBroń, jej części oraz imitacje\nDrewno i drewniane opakowania\nCzy muszę się rejestrować jako internetowy sprzedawca detaliczny?\nJeśli wykonujesz handel międzynarodowy, niektóre kraje będą wymagały zarejestrowania się w ich organach administracyjnych. Na przykład sklepy internetowe działające na terenie Unii Europejskiej powinny posiadać numer EORI dla każdego europejskiego kraju, w którym funkcjonują.\nW niektórych krajach zarejestrowanie się jako internetowy sprzedawca detaliczny jest konieczne, aby móc sprzedawać określone rodzaje produktów. Powiedzmy, że wysyłasz urządzenia sieciowe do Afryki Południowej. Wówczas musisz zarejestrować się w jednostce National Regulator for Compulsory Specifications (NRCS).\nCzym jest świadectwo zgodności (COC - Certificate of Conformity)?\nŚwiadectwo zgodności, nazywane czasem certyfikatem zgodności (COC), jest wystawiane przez producenta lub niezależne autoryzowane laboratorium. Stanowi ono poświadczenie, że produkt został przetestowany i spełnia wymagania techniczne oraz wymagania związane z bezpieczeństwem. Przykładem świadectwa zgodności jest oznaczenie CE obowiązkowe w przypadku wielu różnych towarów sprzedawanych na rynku Unii Europejskiej — od laptopów po zabawki dziecięce.\nŚwiadectwo zgodności musi być widoczne na samym produkcie lub, w wyjątkowych przypadkach, na opakowaniu produktu albo w dołączonych do niego instrukcjach. Należy pamiętać, że wymagania dotyczące świadectwa zgodności w procedurach eksportowych i importowych mogą się różnić w zależności od kraju, a w przypadku niektórych produktów może być wymagane więcej niż jedno świadectwo.\nJak mogę złożyć dokumenty?\nW przypadku składania dokumentacji do odprawy celnej w formie cyfrowej niektóre przesłane dokumenty takie jak EORI czasami można wykorzystać do wielu przesyłek. Skonsultuj się z przewoźnikiem, aby sprawdzić, czy dotyczy to Twoich towarów.\nJakie ostatnio wprowadzone przepisy importowe dotyczą e-commerce?\nNależy pamiętać, że przepisy importowe stale się zmieniają — te zmiany mogą wpływać na Twoją działalność, dlatego ważne jest, aby być na bieżąco. Ostatnio wprowadzono między innymi takie zmiany:\nEuropa: usunięcie progu niskiej wartości\nOd 1 lipca 2021 roku zmianie uległy dwa przepisy dotyczące podatku VAT:\nPróg niskiej wartości do naliczania podatku VAT wynoszący dotychczas 22 EUR zostanie zlikwidowany.\nW Europie wprowadzone zostaną nowe zasady naliczania podatku VAT dla e-commerce.\nAustralia: wymóg rejestracji internetowego sprzedawcy detalicznego\nSprzedawcy internetowi wysyłający towary do Australii będą muszą zarejestrować się jako internetowy sprzedawca detaliczny, aby móc wysyłać towary o niskiej wartości bez naliczania ceł i podatków. Roczny limit łącznej wartości takich towarów wynosi 70 000 AUD. Aby Twoi klienci mogli skorzystać ze zwolnienia, pamiętaj o podaniu numeru rejestracyjnego na fakturze handlowej oraz lotniczym liście przewozowym.\nOd 1 kwietnia 2020 roku zmianie uległy dwa przepisy:\nPróg niskiej wartości został zniesiony, a podatek VAT i opłaty celne obowiązują dla wszystkich towarów. W ten sposób dotychczasowy przepis, zgodnie z którym towary o wartości poniżej 350 NOK były zwolnione z podatku VAT, opłat celnych i akcyzy, przestał obowiązywać.\nWprowadzono nowy rejestr VOEC (skrót od VAT on e-commerce). Zgodnie z nowymi przepisami sprzedawcy internetowi sprzedający osobom prywatnym towary o wartości poniżej 3000 NOK, których roczny obrót przekracza 50 000 NOK, powinni zarejestrować się w VOEC i naliczać od swoich towarów VAT obowiązujący w Norwegii (obecnie 25%).\nJeśli wysyłasz do Szwajcarii, pamiętaj, że obecnie nie przewiduje się tam uproszczonych zasad naliczania podatku VAT w handlu internetowym.\nStany Zjednoczone: bezcłowy wwóz towarów podlegających regulacjom PGA\nTyp wwozu 86 (ET 86) pozwala wwozić do Stanów Zjednoczonych towary podlegające regulacjom agencji partnerskich administracji państwowej (PGA - Partner Government Agencies) bez konieczności opłacania cła i podatków. Dotyczy to przesyłek, których całkowita wartość detaliczna jest niższa niż 800 USD.\nJednak nie wszystkie towary regulowane przez PGA spełniają kryteria wwozu ET 86 — niektóre przesyłki wciąż wymagają formalnej odprawy. Są to określone produkty tytoniowe i alkoholowe, towary opodatkowane zgodnie z przepisami prawa podatkowego (Internal Revenue Code) oraz towary podlegające kontyngentom lub cłom antydumpingowym i wyrównawczym.\nTyp wwozu ET86 znajduje się obecnie w fazie testowej i nie jest obowiązkowy dla importerów.


Koniec scenarzystów - Wojciech Nerkowski - ebook + książka - Legimi online\nKoniec scenarzystów ebook\nCopyright © Wojciech Nerkowski, 2019\nRedakcja:Malwina Błażejczak / panbook.pl\nKorekta:Katarzyna Smardzewska / panbook.pl\nFotografia na okładce: © Yurii Zymovin / Shutterstock\nŻyjemy w świecie symulacji, w którym najwyższą\nfunkcją znaku jest wymazanie rzeczywistości\ni jednocześnie ukrycie jej zniknięcia.\nJean Baudrillard, Spisek sztuki\n(tłum. Sławomir Królak)\n– Tylko mi tu nie umieraj! – W gardle producentki Lidii Wybickiej zabulgotała panika. – Słyszysz? Nie pozwalam!\nJej dociążone tuzinami metalowych bransolet ręce z trudem obracały kierownicą. Turkusowe Porsche 911 Carrera wystrzeliło z bramy wytwórni filmowej i z piskiem opon skręciło w lewo, w Chełmską.\n– Mów do mnie, nie zasypiaj. Bo jak zaśniesz, to już się nie obudzisz!\nSylwia nie dała rady odpowiedzieć. Jęknęła tylko z bólu, kiedy auto ostro zahamowało przed przejściem dla pieszych, na które weszła właśnie młoda kobieta pchająca granatową spacerówkę na dużych kołach ze szprychami. Kilka sekund później silnik zawył i w okamgnieniu porsche przecięło trzy przecznice: Sielecką, Stępińską i Górską.\nTo nie był sen ani film, ani serial. Ani powieść. To działo się naprawdę.\nKolejny rajdowy skręt i… oto utknęły w sznurze samochodów wlokących się Sobieskiego w kierunku centrum.\n– Boże, wiedziałam! – histeryzowała Lidia. – Korek! W takim momencie… No nie! Ta Gronkiewicz-Waltz… Zabiłabym babę. Himalaje nieudolności! Karakorum pychy!\nSylwia miała ochotę wyjaśnić, że już od dawna kto inny jest prezydentem Warszawy, ale odpuściła. Nie miała siły, poza tym bała się rozpraszać kierowcę. Ale już żałowała, że nie zaczekały na karetkę, tylko gnały do szpitala prywatnym samochodem Lidii.\nProducentka, zwana Palomą Bis, odwróciła się i omiotła przerażonym wzrokiem pasażerkę, która blada jak ściana leżała na tylnym siedzeniu, trzymając się kurczowo jego krawędzi. Sylwia oddychała ciężko. Na jej czole perlił się zimny pot, a mina wyrażała jedną wielką determinację, żeby tylko przetrwać.\n– I co ja mam teraz robić, Matko Boska?! – Producentka zatrzymała na chwilę rozbiegane spojrzenie. – I tapicerkę mi zapaskudziłaś. A samochód jeszcze nieubezpieczony!\n– Przepraszam… – z najwyższym trudem jęknęła Sylwia.\nPróbowała opanować strach. I ból. Raz było lepiej, raz gorzej, ale ogólnie źle. Czuła, że jeśli natychmiast nie trafi w ręce lekarzy, rozegra się dramat.\nA co, jeśli chimeryczna producentka dostanie teraz ataku histerii? Stanie nagle na środku drogi i odmówi dalszej jazdy? Jak wtedy, kiedy pewien aktor grający w ich serialu zgolił brodę i trzeba było przekręcać dwanaście scen z jego udziałem. Sylwii zrobiło się słabo na samą myśl, że jej los jest w tej chwili całkowicie w rękach Palomy Bis.\n– Puszczę ci coś… – Producentka zaczęła majstrować przy panelu radia. – Czekaj, mam tu taką piękną klasykę…\nZ doskonałej jakości głośników huknęła msza żałobna Mozarta.\n– Nnnie, nie… – stęknęła Sylwia.\n– Wybitne wykonanie! – przekonywała Lidia. – Wsłuchaj się!\n– Nie… – Sylwia jęczała, usiłując przekrzyczeć wyjący posępnie chór.\n– Za batutą… No…? Zgadniesz? – Producentka nie dawała za wygraną. – Maestro Herbert von Karajan!\n– To mam jeszcze w wersji dyrygowanej przez Zubina Mehtę. Słynne wykonanie ze zbombardowanego Sarajewa… – nęciła Lidia. – W roli tenora Jose Carreras…\n– Nie!!! – wyartykułowała w końcu Sylwia z całą mocą.\n– Dobrze! Już się tak nie drzyj! – wrzasnęła producentka, by po chwili dodać już cichym, choć obrażonym tonem: – Jak chcesz umierać przy dźwiękach Krzysztofa Krawczyka, proszę bardzo.\n– Lidia, błagam cię, jedź… – Sylwia, skręcając się z bólu, usiłowała utrzymać wzrok na podsufitce w kolorze kawy z mlekiem.\nZ trudem mieściła się na tylnej kanapie sportowego auta. Nawet na leżąco. Zastanawiała się, jak to możliwe, że taki drogi samochód może być taki ciasny. Swobodnie by się tu zmieściło jedynie dziecko, i to góra dwunastoletnie. Powinna była usiąść na siedzeniu pasażera.\n„Jak minął dzień?” – śpiewał Krzysztof Krawczyk. „Jak ci się dziś pożyło? Jak minął dzień? Czy ci się coś skończyło?”\n– Jedź, proszę… – jęczała cicho Sylwia, czując, że świat wokół niej zaczyna wirować.\n– No przecież nie przefrunę! – fuknęła producentka i trzykrotnie nacisnęła klakson.\nOczywiście niczego to nie dało. Samochody w stronę centrum posuwały się w ślimaczym tempie. Lidia zaklęła pod nosem. Widząc we wstecznym lusterku wykrzywioną bólem twarz pasażerki, w mgnieniu oka podjęła decyzję. Skręciła na buspas.\n– Wytrzymaj! – wykrzyczała niczym zaklęcie.\nSylwia zacisnęła powieki, spod których pociekły dwie łzy i spłynęły po policzkach. Stęknęła z bólu, kiedy przyspieszenie wbiło ją w kanapę. Niecałe pięć sekund do setki. Modliła się, żeby nie zatrzymała ich policja za przekroczenie prędkości i bezprawne korzystanie z buspasa. Tu gdzieś przecież zaraz, po prawej stronie, jest komenda. I to chyba jakaś główniejsza. Znając szczęście Sylwii, a raczej jego brak, na pewno je zatrzymają.\nA przecież liczyła się każda minuta.\nTeraz już strach przeradzał się w panikę. Mózg wyrwał się spod kontroli. Wszystkie racjonalne myśli pierzchły. Gdyby Sylwia miała siłę krzyczeć, wrzeszczałaby. Ale czuła, że z każdą chwilą słabnie. Stać ją już było tylko na niemy szloch.\n– A mogłam jechać Czerniakowską – mamrotała pod nosem Lidia, kiedy minąwszy Belweder, zatrzymały się na światłach na wysokości ambasady Szwecji. – Życie składa się z błędów, ale wygrywa ten, kto popełni ich najmniej.\n– Lidia! – zawołała ostrzegawczo Sylwia, bo stały na podjeździe i samochód zaczął się staczać.\nKierowca w czarnym fiacie bravo za nimi zatrąbił ostrzegawczo. Producentka w ostatniej chwili zaciągnęła ręczny.\n– Czego trąbisz?! – odwróciła się. – Na wsi jesteś?\nZnów spojrzała kontrolnie na Sylwię.\n– Może zadzwoń, ja nie wiem, do tego szpitala, żeby ktoś po nas wyszedł?! Niech dezynfekują narzędzia! Szykują chloroform!\nSylwia nie była w stanie spełnić prośby Palomy Bis. W tej chwili nie dałaby rady kiwnąć nawet palcem u nogi. Czuła, jak zimny pot zaczyna spływać jej po twarzy i mieszać się ze łzami. W takich chwilach człowieczeństwo zostaje wyparte przez zwierzęcą naturę. Włącza się instynkt przetrwania. Tylko proste komunikaty: Wdech! Wydech! Wszystko inne jest nieważne, znika z pola widzenia. Nie ma wczoraj, nie ma jutra, liczy się tylko kolejna przeżyta sekunda. A ból jest jak alarm, który wyje, żeby ostrzec przed złodziejem. Kostuchą, która chce ukraść to, co najcenniejsze – życie.\n– Który dziś jest? – spytała Sylwia, kiedy kolejna fala bólu przeszła, a następna dopiero zaczynała wzbierać.\n– Co?! – Lidia rzuciła jej w lusterku nieprzytomne spojrzenie. Światło szybko zmieniło się na zielone. Wdepnęła gaz i pomknęły wzdłuż Ogrodu Botanicznego oraz Kancelarii Premiera, by zatrzymać się znów na światłach przed placem Na Rozdrożu.\n– Który… Dziś… Dzień?\nSiedemnasty maja. Sylwia czuła, że to jedna z tych dwóch najważniejszych w życiu dat, które pojawiają się na nagrobku.\nJeszcze godzinę temu nic nie zapowiadało, że ten dzień będzie miał dramatyczny przebieg. Sylwia pierwszy raz od dawna pojawiła się w wytwórni filmowej na Chełmskiej. Rok wcześniej postanowiła odejść z pisanego z bratem serialu. Jej chłopak, grający w nim główną rolę, przespał się z koleżanką z planu, piękną aktorką. Wyrażał potem skruchę, oświadczył się nawet, ale Sylwia nie wyobrażała sobie przejść nad tym, ot tak, do porządku dziennego. A dalej pisać im scenariusz? To już w ogóle! Pikanterii sprawie dodawał fakt, że postaci grane przez oboje aktorów były w serialu parą.\nTak się złożyło, że Sylwia i Kuba dostali w tamtym czasie propozycję z Hollywood. Brat wprawdzie uważał, że Sylwia nie powinna „odpuszczać cudzołożnikom”, ale ostatecznie przekazali stery serialu scenarzystom wskazanym przez Lidię, między innymi jej córce. Izabella Pluta, którą rozczarowała praca w charakterze drugiego reżysera i asystentki producenta, zapragnęła spróbować swych sił jako literat.\nNiestety, kiedy tylko odcinki pisane przez nową ekipę trafiły do emisji, oglądalność zaczęła pikować. Urodziwa para policjantów nadal rozwiązywała zagadki, ale coś było nie tak. Trochę jak w trylogii „Millenium”, kontynuowanej po śmierci Stiega Larssona. To już nie było to samo. Paloma Bis wczesną wiosną zaczęła lobbować za tym, żeby Leśniewscy wrócili. Po Wielkanocy rozpoczęły się błagania.\nJego rezultatem była dzisiejsza narada, podczas której Sylwia omówiła z Lidią wstępne planowanie siódmego sezonu Stój, bo strzelam!. To miał być koniec serialu. Producentka chciała odejść w chwale. Z przytupem i w blasku Telekamer.\n– Co oni, posnęli z tymi światłami?! – wrzasnęła Lidia, wpatrując się jak sroka w gnat w sygnalizator, który bronił im wstępu na plac Na Rozdrożu. Po czym klnąc pod nosem, odpuściła sprzęgło, mimo że dla niej nadal świeciło się czerwone.\nPrzez moment wydawało się, że nielegalny manewr ujdzie im na sucho, ale nagle od alei Szucha nadjechało z dużą prędkością czarne audi z niebieską rejestracją korpusu dyplomatycznego.\n– Jak jedziesz, baranie! – zdążyła krzyknąć Lidia, a Sylwia zamknęła oczy i odruchowo zasłoniła twarz w obronnym geście, widząc wielkie stalowe bydlę zmierzające prosto na nie.\nKierowca audi desperacko próbował skręcić, żeby uniknąć zderzenia. W rezultacie mocno i po długości przetarł bok porsche. Lusterka obu aut wyprysnęły w górę, a Sylwia usłyszała huk i poczuła drżenie wgniatanych drzwi. Impet odrzucił samochód w prawo, ale Lidia skontrowała kierownicą.\nWrzeszcząc wniebogłosy, walczyła, żeby zapanować nad autem. Uratowała je zatoczka przystanku autobusowego, która dała kilka dodatkowych metrów na wyprostowanie toru jazdy. Kierowca audi miał mniej szczęścia. Mógł wylądować na trawiastym klombiku rozdzielającym pasy jezdni, ale trafił prosto w słup pięciopalczastej latarni. Wystrzeliły poduszki powietrzne.\nWszystko mignęło przerażonej Sylwii przed oczami i w ułamku sekundy zostało w tyle, bo Lidia nie zdjęła nawet nogi z gazu.\n– Kurwa mać, zapamiętaj numer! – wrzasnęła Lidia. – Nie daruję szmaciarzowi!\nGnały Alejami Ujazdowskimi. Po chwili dało się słyszeć przytłumione wycie syreny, trudno powiedzieć, czy policyjnej, czy pogotowia.\nSylwia czuła, że słabnie i za chwilę straci przytomność. Już była na granicy jawy i snu. Martwiła się, że luksusowe auto Lidii zostało uszkodzone, że pobrudziła tapicerkę, że kierowca audi mógł być ranny, może też jego pasażerowie.\nNawet w takiej chwili nie myślała o sobie. Skupiając się na oddychaniu, spoglądała przez przednią szybę. Na końcu Alej Ujazdowskich majaczył już plac Trzech Krzyży z kościołem świętego Aleksandra, w którym cztery lata wcześniej odbyło się nabożeństwo pogrzebowe Pauliny Gadomskiej, czyli pierwszej Palomy.\nSylwia odwróciła wzrok w prawo, żeby spojrzeć na park Ujazdowski z pomnikiem Paderewskiego, potem po drugiej stronie Alej mignęła kamieniczka przedstawicielstwa dyplomatycznego Szwajcarii, a zaraz za nią modernistyczna kostka Ambasady USA.\nW ostatnim przebłysku świadomości Sylwia zdała sobie sprawę, że wszystko to, co skończy się dziś, zaczęło się niemal dokładnie rok temu, również w maju, kiedy odebrała amerykańską wizę, a bramy Hollywood wreszcie stanęły przed nią otworem. Wówczas nie miała pojęcia, że wdepnie w sprawę, która przebije wszystkie napisane przez nią scenariusze…\nRok wcześniej – Los Angeles\nKuba Leśniewski nie sądził, że kiedykolwiek postawi stopę na Księżycu. A jednak. Stało się to 25 maja w piątek, parę minut po dwudziestej pierwszej.\nAle po kolei. Kiedy po czternastu godzinach lotu wylądowali w Los Angeles, powitał ich czterdziestolatek z lichymi tlenionymi włosami do ramion, w czarnym garniturze, białej koszuli bez krawata, trzymający przed sobą zalaminowaną kartkę formatu A4 z napisem „Sylwia and Kuba Lesniewski”. Przedstawił się jako Fausto, co zabrzmiało bardziej zabawnie niż złowieszczo. Zaproponował, że pomoże im nieść walizki, a kiedy odmówili, zdziwił się, ale nie protestował. Tak naprawdę to bardziej Sylwia odmówiła – zawsze była trochę lewicująca. Kuba nie miałby nic przeciwko posiadaniu służby, nie mówiąc już o tym, że wolne ręce przydałyby mu się do przeprowadzania relacji na żywo na Instagramie, na którą tysiąc stu dwunastu subskrybentów czekało z zapartym tchem.\nFausto zaprowadził ich na parking, gdzie czekał czarny mercedes klasy C z przyciemnianymi szybami i zbawienną klimatyzacją.\nTakie czasy – pomyślał Kuba. Na zewnątrz gorąco jak w piekle, a u Fausta chłodek!\nPół godziny później Leśniewscy instalowali się już w hotelu Candor Grand, każde w swoim pokoju. Wykąpali się, zjedli czekoladkę spod poduszki… Nie zdążyli jednak rozpakować walizek, bo oto już dzwonił recepcjonista z informacją, że w lobby czeka na nich kolejny szofer. A mówiąc bardziej swojsko – kierowca. Taki luksus Kuba powitał z otwartymi ramionami, uznając go za preludium do hollywoodzkiego blichtru i należnego im uznania. Wreszcie ktoś traktuje scenarzystów z czcią, zamiast podcierać sobie nimi dupę – cieszył się, jadąc na parter przeszkloną windą, w której rozpylono dyskretny zapach wanilii.\nSzoferem numer dwa była Rebecca, która również zaprezentowała się w czarnym garniturze i białej koszuli bez krawata. Miała krótko obcięte farbowane na rudo włosy, bladą cerę, podkrążone oczy i zmęczony uśmiech. Wyglądała na trzydzieści parę lat, choć równie dobrze mogła być dwudziestolatką. Zaprowadziła ich do zaparkowanej przed hotelem czarnej toyoty avalon czwartej generacji, co sprawiło, że Leśniewscy zaczęli zastanawiać się, czy marka limuzyny jest skorelowana z płcią kierowcy. Pan – mercedes, pani – toyota.\nPomknęli przecinającą Los Angeles drogą szybkiego ruchu, „dziesiątką”. Sprawnie przebili się do Santa Monica, a potem już wolniej, ale wciąż bez korków, dojechali do Marina del Rey, gigantycznej, największej na świecie przystani jachtowej. Maszty ciągnęły się aż po horyzont, a wszystkie jednostki, mniejsze i większe, cumowały równiutko, w idealnym porządku.\nLeśniewscy przesiedli się na motorówkę i niejako ich trzecim szoferem tego dnia okazał się Luis, chudy jak szczapa, śniady czterdziestolatek o kanciastych ruchach. Podobnie jak dwoje poprzedników, był ubrany w czarny garnitur i białą koszulę. Bez krawata. Przedstawił się i od razu spytał, czy czegoś im nie potrzeba.\nSylwia uśmiechnęła się i pokręciła głową.\n– A ja chlapnę sznapsa i nagram relację na Insta – powiedział po polsku Kuba. – Moi folołersi są głodni wrażeń z Holyłudu… – Z zadowoleniem rozpierał się na tylnym siedzeniu motorówki, która pruła korytarzem wodnym do strzeżonego przez falochron ujścia gigantycznej przystani. Dalej były już wody Zatoki Santa Monica.\nPierwszy raz od niepamiętnych czasów Kuba miał na sobie strój wieczorowy. Na zaproszeniach na imprezę, które dostali jeszcze w Polsce, widniała adnotacja black tie / cravate noire, pofatygował więc się do produkcji serialu i pożyczył smoking, który następnie, starannie zapakowany, przeleciał z nimi przez Atlantyk.\n– Czuję się jak te pieski ładowane zimą w kubraczki – powiedział, sięgając po kieliszek szampana Cristal, którego otwarta butelka chłodziła się w wiaderku z lodem. – Ale czego się nie robi dla sławy?\nWolną ręką przeczesał swoje jasne jak słoma włosy rozwiewane bardziej przez pęd motorówki niż przez oceaniczną bryzę, po czym sięgnął do kieszeni po komórkę.\n– Podoba mi się ten amerykański sen!\n– Żebyśmy się tylko nie obudzili z ręką… – Sylwia zawiesiła głos. Nie przepadała za szampanem, ale też wypiła odrobinę.\n– …ściskającą za tyłek Oscara – dokończył Kuba, stukając swoim kieliszkiem w jej szkło. – Zobaczysz!\nTak naprawdę nie mieli pojęcia, czego się spodziewać. Zaproszenie z Hollywood kompletnie ich zaskoczyło. Odezwał się do nich asystent producenta jednego ze studiów filmowych. Jego szef przeczytał w branżowym piśmie „The Hollywood Reporter” artykuł o morderstwach na planie Spisku scenarzystów. Oparta na faktach historia zafascynowała go na tyle, że postanowił nakręcić remake w wersji amerykańskiej. Ale dopóki nie dostali oficjalnego zaproszenia, biletów lotniczych i zaliczki na poczet przyszłego wynagrodzenia, podejrzewali, że to jakiś żart.\nTeraz jednak z każdą chwilą ich hollywoodzki sen nabierał kształtów i rumieńców.\nZ Luisem za kierownicą motorówki w kilka minut dopłynęli do jachtu o czarnym kadłubie i białej nadbudówce, który wyglądał futurystycznie, bardziej jak okręt wojenny niż jednostka cywilna. Na burcie widniała nazwa „The Moon” – czyli Księżyc.\nOdgłosy imprezy słychać było już z daleka. Jacht dryfował na tle słońca, które przysłaniane pojedynczymi postrzępionymi chmurami przecięło już linię horyzontu oddzielającego niebo od wód Oceanu Spokojnego. Większość z prawie dwustu uczestników imprezy wsiadła na pokład jeszcze na nabrzeżu Marina del Rey. Motorówka dowoziła spóźnialskich.\n„Księżyc” należał do Douglasa Claytona, właściciela studia filmowego DoDo Pictures.\n– To mały krok dla Leśniewskich, ale wielki skok dla ludzkości – zażartował Kuba, wchodząc na pokład.\nTak naprawdę było dokładnie odwrotnie. Ludzkość nawet nie zauważyła sukcesu polskich scenarzystów. Ale i bez tego Leśniewscy drżeli z podekscytowania, brat trochę bardziej niż siostra, bo oto rozpoczynali rejs w nieznane.\nLuis zacumował motorówkę równolegle do rufy jachtu, która w tym miejscu była obniżona, tak żeby można było bez problemu wejść na pokład. Kuba, łapiąc za reling, skrzywił się. Ledwie kilka dni wcześniej zdjęto mu gips ze złamanej ręki i przy każdym większym wysiłku nadal czuł w niej ból. Lekarz skierował go na rehabilitację, ale kto miałby głowę do ściskania gumowej piłeczki, kiedy pojawiła się szansa, by chwytać dzień i wejść do światowej ligi scenarzystów.\nSylwia odgarnęła z czoła kosmyk jasnych włosów, wyciągniętych z kucyka przez pęd wiatru. Poprawiła okulary, po czym podeszła do burty i podała bratu srebrno-czarną kopertówkę, prosząc, by ją potrzymał. Podciągnęła sięgającą do kostek skromną, grafitową sukienkę, żeby zrobić długi krok. Nagle kreacja, którą kupiła w sieciówce, wydała jej się boleśnie niedopasowana do jachtu z całą jego luksusowo-snobistyczną otoczką. Ale nie miało to dla niej większego znaczenia, bo Sylwia nie była fashionistką. Zastygła w bezruchu, ponieważ zafrapowała ją czerń wody między białą burtą motorówki a rufą jachtu.\nGdyby ta szczelina się powiększyła, a Sylwia wpadła do oceanu, czy uratowaliby ją? Może poszłaby jak kamień na dno? Każdego dnia, niemal na każdym kroku czai się śmierć. Leki, które można przedawkować, ostre noże w kuchennej szufladzie, miliony rozpędzonych aut, tysiące samolotów, które w każdej sekundzie startują albo podchodzą do lądowania, jedzenie połykane w pośpiechu podczas przerwy na lunch, które może wpaść nie do tej dziurki, a trzy minuty później… Śmierć mózgu z niedotlenienia.\n– Hej, poczekaj! Pomogę ci – powiedział Luis, podając jej rękę. Był przekonany, że „zawieszka” Sylwii wynika ze strachu przed zrobieniem kroku nad otchłanią wody i wejściem na pokład.\nPodziękowała i uśmiechnęła się, ale wypadło to blado, bo była wykończona wielogodzinnym lotem.\n– Czad! – Kuba oddał siostrze torebkę, kiedy ta obiema nogami stanęła już na pokładzie „Księżyca”. – Co tam Romano Polański! Agunia Holland niech się schowa! To Leśniewscy podbiją Hollywood!\nOmietli wzrokiem raut, który trwał już w najlepsze. Na moment uwagę Sylwii przykuły niesamowite, wyraziste oczy, które spojrzały na nią z drugiego pokładu. Trudno było nie zwrócić na nie uwagi. Malowały się w nich hardość, dzikość, a jednocześnie jakaś trudna do uchwycenia zmysłowość. Sylwia odwróciła się jeszcze do Luisa, żeby mu podziękować. W odpowiedzi żartobliwie zasalutował i zaczął odcumowywać motorówkę. Kiedy znów spojrzała w kierunku pokładu nad nimi, właściciel wyrazistych oczu zniknął.\n„Księżyc”, wykończony chromem i szlachetnymi gatunkami drewna, miał ponad 50 metrów długości i trzy pokłady, gdzie uwijali się ubrani w smokingi kelnerzy dźwigający tace z kieliszkami i przystawkami. Na rufie, do której dobijały motorówki, kręciło się kilkoro fotoreporterów. Kiedy tylko kolejni goście wchodzili na pokład i mijali „ściankę” z logo DoDo Pictures, błyskały flesze. Nie oszczędzono ich nawet Leśniewskim, mimo że nawet nie aspirowali do bycia celebrytami.\nNa dziobie najwyższego pokładu zainstalował się kwartet smyczkowy. Piętro niżej grał didżej i znajdowały się stoły z cateringiem. Na ich widok Kuba zostawił siostrę i poleciał z miną osiołka, któremu w żłoby dano. Ona zaś, choć też głodna, bo od czasu tekturowego posiłku w samolocie niczego nie miała w ustach, wolała na razie sycić się samym widokiem.\nWeszła wewnętrznymi schodami na najwyższy pokład. Popatrzyła na ocean i dogorywający zachód słońca. Po przeciwległej burcie widać było pogrążające się w mroku Los Angeles. Ogrom miasta rozlewał się aż po horyzont. Z niskiej zabudowy wybijał się dość wąski pas rozświetlonych wieżowców w centrum.\n– Ja pierdziu, żyjemy w symulacji? Wiesz coś na ten temat? – zapytał kilka minut później Kuba, podchodząc do niej z kieliszkiem szampana i kopiastym talerzem sushi.\n– W symulacji? W jakim sensie? – spytała zaskoczona, bo pytanie brzmiało dziwacznie nawet jak na jej ekscentrycznego brata.\n– No że niby to wszystko nie istnieje naprawdę. – Kuba wzruszył ramionami, łapczywie przełykając jedzenie. – I że my też nie jesteśmy naprawdę. Ten szampan też jest symulowany… Co akurat mnie nie dziwi, bo smakuje jak kocie siki. Nie żebym kiedykolwiek próbował, ale wyobrażam sobie, że tak właśnie muszą smakować. Ble!\nWystawił rękę za burtę, przechylił kieliszek i wylał zawartość do oceanu. Sylwia popatrzyła na brata, licząc na ciąg dalszy, na jakieś tłumaczenia. Miała wrażenie, że Kuba zaraz wypuści kieliszek, więc złapała go za rękę. Problem zaśmiecania mórz i oceanów, a także rzek oraz jezior leżał jej na sercu, zwłaszcza od kiedy trzymała w domu żółwia wodno-lądowego o imieniu Tadzio.\nZa ich plecami dwie dziewczyny w strojach kąpielowych, blondynka i brunetka, obie o fantastycznych smukłych sylwetkach, chichocząc, wbiegły po czterech stopniach i wskoczyły do podświetlonego jacuzzi. Obramowanie wanny, schodki i cały górny pokład były wyłożone jasnym drewnem, które przyjemnie pachniało. Wokół jacuzzi były porozstawiane eleganckie leżaki w stylu retro, na razie puste. Do dziewczyn dołączył po chwili młody mężczyzna, frenetycznie pozbywając się garderoby. W samych slipkach wskoczył do jacuzzi, wylewając trochę wody na pokład.\n– Nie jestem pijany. Jeszcze nie. – Wzruszył ramionami Kuba, po czym dodał wyjaśniająco: – O symulacji nagadał mi taki geek.\n– Nerd, nudziarz komputerowy.\nSylwia znała oba pochodzące z angielskiego słowa. Sama nie lubiła zaśmiecać polszczyzny. Zastanawiała się, jak można określić po polsku geeka i nerda. Najbliżej był chyba „maniak komputerowy”, ale wydawał jej się nieprecyzyjny i niezbyt zręczny, podobnie jak „dziwak”.\n– Próbował mi to wytłumaczyć – mówił ze znudzoną miną Kuba – że rzeczywistość może być tylko jedna, a symulacji, w sensie rzeczywistości wirtualnych, jak już zostanie osiągnięty odpowiedni poziom techniki, będzie można uruchamiać całe mnóstwo, więc to czysta statystyka. Większa szansa, że wylądowaliśmy w jednej z miliona symulacji niż w jednak jedynej rzeczywistości… Jakoś tak…\n– To nawet ciekawe.\n– Wiesz… Statystycznie to chłop w szpitalu na oko umarł, czy jak to tam było… – Kuba ziewnął, po czym nagle aż podskoczył z wrażenia. – O rany, patrz! Meryl, w mordę jeża, Streep!\nSylwia natychmiast odwróciła się w kierunku, w którym spoglądał brat.\n– Zwariowałeś? To nie jest żadna Meryl Streep.\n– Oczywiście, że jest! Pamiętaj, że kamera dodaje z dziesięć kilo. Czekaj, muszę się przywitać!\n– Ona nawet nie leżała obok Meryl Streep – rzuciła Sylwia, ale brat już jej nie słuchał.\nPodbiegł w kierunku schodów, bo rzekoma Meryl Streep w czerwonej sukni wieczorowej, jedząca właśnie pałeczkami sushi, znajdowała się na najniższym pokładzie.\nA Sylwia zobaczyła, że w jej stronę podążają Niesamowite Oczy.\n– Miałaś rację. – Kuba po kilku minutach wrócił do Sylwii z podkulonym ogonem. – To była sobowtórka Meryl Streep. Więc się nie pomyliłem, tylko zostałem perfidnie wprowadzony w błąd…\n– Może nie pij tyle…\n– Łatwo ci powiedzieć. Ten nerd i dziwak uruchomił moje wszystkie lęki egzystencjalne! Bo co, jeśli naprawdę jesteśmy w symulacji, tylko Meryl Streep nie potrafili jeszcze dobrze odtworzyć? Trzeba by go o to spytać, choć z drugiej strony ja nie mam nerwów do takich tematów… Jezu! Kompletnie mnie skołował…\n– To zamieńmy się – zaproponowała Sylwia. – Pogadaj z tymi tutaj, a ja…\n– Z którymi? – zaciekawił się Kuba.\n– Z blacharą. – Uznała, że dowcipnie będzie pozostać w sferze złośliwych etykietek. – I z panem reżyserem.\nNiczego bardziej nie pragnęła, jak uciec od dwójki, z którą przez chwilę prowadziła rozmowę, a która wracała właśnie ze środkowego pokładu z talerzem naładowanym jedzeniem.\nW pułapkę zwabiły ją Niesamowite Oczy. Ich właścicielem okazał się Latynos, chyba trzydziestopięcioletni, może trochę starszy. Niski, ale dobrze zbudowany. Czarny smoking prawie na nim trzeszczał.\nJego ramienia uczepiła się efektowna, nawet aż za bardzo, blondynka, typ słowiański. Przedstawiła się jako Dżolanta, z pochodzenia Polka. Nie byli parą, co od razu zaznaczyła. Przyszła tu z mężem, który pracował dla Douglasa jako księgowy, sama zaś była aktorką, choć Sylwia nie mogła oprzeć się wrażeniu, że Dżolanta z jej plastikową, pewnie poprawianą urodą, tandetnym stylem bycia i mówienia mogła co najwyżej grać w filmach porno.\nTowarzysz blondynki, właściciel hipnotyzującego spojrzenia, przedstawił się jako reżyser Dante Alvarez i w pierwszej minucie znajomości ściął się z Sylwią, wygłaszając tezę, że scenarzyści są zbędni.\n– Okopali się w tej swojej gildii… – mówił szorstkim, lekko schrypniętym głosem, przeczesując niedbale włosy w kolorze gorzkiej czekolady, ufryzowane na Elvisa; wywinięta grzywka miała mu pewnie dodawać kilka centymetrów wzrostu.\n– Wielu bardzo dobrych… wybitnych reżyserów nie pisze sobie scenariuszy i świetnie na tym wychodzą – powiedziała Sylwia.\n– Nazwiska! – Dante wydął lekceważąco wargi.\n– Ang Lee – odparła bez namysłu. – Oscar dla reżysera za Życie Pi, Oscar za Tajemnicę Brokeback Mountain, nie napisał scenariusza do żadnego z tych filmów.\n– Łał! – Dżolanta zaczęła trzepotać doklejonymi rzęsami i rzuciła po polsku: – Ty jesteś, kurwa, emejzin! Czy masz w uchu słuchawkę? Przyznaj się! Ktoś siedzi teraz przy łikipidia i ci to podpowiada? Krejzy!\nZaśmiała się głośno, prezentując olśniewające zęby, a reżyser spojrzał na Sylwię spode łba i zaczął rzucać kontrprzykłady:\n– Christopher Nolan. Napisał i wyreżyserował Incepcję oraz wybitną Dunkierkę…\n– I nigdy nie dostał Oscara – odcięła się Sylwia.\n– Oscary – prychnął pogardliwie Dante. – To dla ciebie wyznacznik dobrego kina?\nSpierali się jeszcze chwilę, po czym Dżolanta wzięła reżysera pod ramię i odciągnęła go w stronę cateringu, a moment później do Sylwii wrócił brat po konfrontacji z rzekomą Meryl Streep.\n– Z którą blacharą mam pogadać? – spytał Kuba, rozglądając się po górnym pokładzie.\nDyskretnym gestem wskazała zmierzającą w ich stronę parkę. Miała podejrzenie graniczące z pewnością, że Dżolanta przyssała się do reżysera, bo chciała załatwić sobie rolę. Ale Sylwia nie żałowała go, ani trochę. Trafił swój na swego.\n– O rany, ona wygląda jak najtańsza dziwka z Rawy Mazowieckiej, a on ma gębę jak skrzyżowanie mordercy z transiorem – wyrwało się Kubie.\nStwierdzenie niepoprawne politycznie, ale trudno mu było odmówić trafności. Atrakcyjność Dżolanty rzeczywiście była z gatunku wulgarnych. Natomiast Dante wyglądał męsko; miał surową, wręcz srogą urodę południowca, do której nie pasowały piękne duże oczy o tak wyrazistej oprawie, że wyglądały jak obrysowane kredką do makijażu. Sylwia jednak miała praktycznie pewność, że było to dzieło Matki Natury.\nJuż chciała zostawić Kubę na pastwę rodaczki i zadufanego reżysera, kiedy na drodze przed nią wyrósł wysoki, chudy mężczyzna o orlim nosie i białych jak śnieg włosach do ramion. Był to Douglas Clayton, producent, który zaprosił ich do Hollywood, a któremu przedstawili się zaraz po wejściu na pokład. Na jego ramieniu wspierała się żona, drobna i elegancka czterdziestoparoletnia Azjatka.\n– Widzę, że już się poznaliście, świetnie, świetnie! – Głos producenta był dość wysoki, ale jednocześnie dźwięczny i emanujący siłą. – Przynajmniej jeden plus tej wariackiej imprezy Juniora!\nSylwia skojarzyła, że mężczyzna, który wskoczył z dwiema panienkami do jacuzzi, z twarzy był uderzająco podobny do Douglasa. Już chciała się upewnić, czy to jego syn, ale producent, śmiejąc się głośno, spoglądał ponad jej głową, przywołując kogoś gestem. Dżolanta posłała mu przymilny uśmiech i zaczęła drobić na wściekle wysokich czerwonych szpilkach.\n– Nasz meksykański geniusz – obwieścił Douglas, klepiąc Dantego po ramieniu. – Będzie reżyserował wasz scenariusz.\n– Słucham? – wyrwało się Sylwii.\n– Spisek scenarzystów. – Douglas już witał się spojrzeniem z kolejnymi uczestnikami imprezy, którzy właśnie weszli na najwyższy pokład. – Tylko wymyślcie jakiś lepszy tytuł, bo to fatalnie brzmi po angielsku.\n– Nie, to nie jest tak, że się rozstaliśmy. A przynajmniej nie ostatecznie. Myślę, że… Będę miała okazję wszystko na spokojnie przemyśleć i popatrzeć z dystansu – mówiła Sylwia, kołysząc kieliszkiem, na którego dnie czerwienił się jeszcze ostatni łyk zinfandela, ponoć z winnicy Francisa Forda Coppoli. – Mój chłopak zresztą też. Mam nadzieję.\nByła zaskoczona swoją otwartością i szczerością. To było coś więcej niż rozluźnienie pod wpływem paru kieliszków wina, choć alkohol niewątpliwie pomógł w rozwiązaniu jej języka. Sylwia czuła, że świat wokół przyjemnie się kołysze. Również za sprawą fal oceanu, który wbrew swej nazwie wcale nie był taki spokojny.\nZwierzanie się, a zwłaszcza dopiero co poznanej osobie, było zupełnie nie w jej stylu. W pewnym momencie aż zamilkła, próbując ustalić, co się z nią dzieje. Zerknęła na rozmówcę.\nMoże to on sprawił, że tak się uzewnętrzniała?\nWysoki chudzielec, gładko ogolony brunet o łagodnej twarzy, Adam Yoshida, wyśmiany przez jej brata maniak komputerowy, miał japońskie nazwisko i azjatyckie rysy, choć nie do końca, bo na przykład jego skośne oczy były niebieskie. Jak sam wyjaśnił naukowym tonem, jego mama była blondynką, podobnie jak babcia ze strony ojca, więc otrzymał dwie kopie recesywnego genu kodującego kolor tęczówki.\nRzeczywiście nerd – uśmiechnęła się do własnych myśli Sylwia.\nWzbudzał w niej zaufanie. Nie tylko tą swoją oderwaną od rzeczywistości manierą. Jeśli wzbraniamy się przed powierzeniem swoich intymnych spraw innym ludziom, to najczęściej z obawy, że nas ocenią, a za plecami oplotkują. Natomiast Adam wydawał się totalnie szczery i prostoduszny. Nie pozował, nie kreował się. Zachowywał dystans, ale jednocześnie wyrażał uprzejme zainteresowanie.\nA Sylwia… Cóż, może miała potrzebę, żeby wyrzucić z siebie przemyślenia na temat burzliwej ostatnio relacji z Arturem. Jej podświadomość nieustannie krążyła wokół tego tematu. Trzy lata razem… A potem zdrada, oświadczyny, separacja. Co dalej?\nReset czy rozstanie?\nMiała mętlik w głowie, ale jednocześnie czuła dziwną obojętność, tak jakby coś w niej pękło i wyciekło, pozostawiając pustą skorupę, której nie da się już na nowo napełnić.\n– Mam trochę podobnie. – Adam omiatał spojrzeniem pokład. Robił wszystko, byleby uniknąć kontaktu wzrokowego. Był go w stanie utrzymać ledwie przez kilka sekund, a i tak z kiepsko maskowanym trudem.\nNieśmiały, wycofany… Pewnie cierpiał na zespół Aspergera albo inny rodzaj utrudnienia w nawiązywaniu i utrzymywaniu kontaktów międzyludzkich. Kolejna okoliczność, która rodziła pytanie: Co maniak komputerowy, wbity w smoking, robi na imprezie na jachcie hollywoodzkiego producenta?\nSylwia szybko otrzymała odpowiedź. Adam był informatykiem. W wieku trzydziestu lat został głównym programistą w DoDo Gamez – firmie Douglasa, która zajmowała się produkcją gier komputerowych. Siwowłosy gospodarz imprezy działał na wielu frontach show-biznesu, nie tylko w branży filmowej.\n– W jakim sensie masz podobnie? – Sylwia starała się nie wbijać w Adama wzroku, żeby go nie peszyć. Patrzyła to w kierunku jego prawej, to lewej skroni.\n– Moja dziewczyna też chyba uznała, że potrzebuje czasu, żeby wszystko przemyśleć. Osobno.\nSylwia była zaskoczona faktem, że Adam ma dziewczynę, ale zaraz skarciła się w myślach. Chyba tylko w kiepskich filmach i serialach postaci takie jak jej rozmówca noszą koszule z kraciastej flaneli, a romanse przeżywają w rzeczywistości wirtualnej i na planszach gier. Znała wiele kobiet, które pociągali mężczyźni introwertyczni i nieobnoszący się z emocjami, w pewnym sensie niedostępni. Bogiem a prawdą… Sama była jedną z nich.\n– A co przeskrobałeś? – spytała, podnosząc się na chwilę i odstawiając pusty już kieliszek na tacę przechodzącego kelnera. Siedzieli na najwyższym pokładzie, na jednym z drewnianych leżaków. Trójka z jacuzzi już się gdzieś przeniosła. Ściśnięty na dziobie kwartet smyczkowy niezmordowanie grał skoczne melodie.\nAdam zastanawiał się przez chwilę, zanim odpowiedział.\n– Nic. Niczego nie przeskrobałem.\n– Wszyscy tak mówią – wypaliła Sylwia.\n– Nie. Nie wydaje mi się, żebym zrobił coś złego.\nPrzerwał im jazgot ślizgacza. Obłędnie aerodynamiczna maszyna przemknęła wzdłuż burty, niepokojąco blisko. Na jej pokładzie krzyczało z podniecenia kilku napakowanych dwudziestoparolatków. Paru było bez koszulek, ktoś trzymał otwartą butelkę szampana. Klimaty wieczoru kawalerskiego.\nSylwia poczuła, jak wzbudzona przez ślizgacza fala przechodzi przez jacht. Musiała poprawić okulary, które podskoczyły jej na nosie. Skrzypaczka kwartetu, ruda czterdziestka o natchnionym wyrazie twarzy, która zapamiętale piłowała smyczkiem struny, nagle straciła równowagę i wypadła za burtę. Przez kilka sekund pozostały tercet kontynuował utwór, nim jego członkowie zorientowali się, że kogoś brakuje.\nZrobiło się zamieszanie. Nieszczęśnicę szybko wyłowiono, a Luis, który dowiózł właśnie kolejną ekipę spóźnialskich, zabrał ją motorówką na brzeg.\nAdam kontynuował, ale z trudem, robiąc długie pauzy. Widać było, że uzewnętrznianie się również dla niego nie jest chlebem powszednim.\nSylwia zerkała od czasu do czasu na przewijających się w tle uczestników imprezy. Następnego dnia podekscytowany Kuba rzucał nazwiskami gwiazdeczek, które wypatrzył (swoją drogą, brak męskiego odpowiednika „gwiazdeczki” oburzył feministkę w Sylwii – jest przecież lekceważąca „aktoreczka”, ale pana „aktorka” już nie ma).\nAdamowi na imprezie na jachcie miała towarzyszyć jego dziewczyna, Mandy. Jeszcze nie gwiazdeczka, ale już aspirująca aktorka. Jak nietrudno było zgadnąć, zależało jej na tym, żeby przyjął zaproszenie Douglasa. Adam jak ognia unikał imprez, ale dla ukochanej zrobił wyjątek. Umówili się w Marina del Rey, Mandy jednak się nie pojawiła. Pomyślał, że weszła na pokład bez niego, ale nigdzie nie mógł jej znaleźć. Dzwonił do niej, lecz nie odbierała.\n– Tak po prostu cię wystawiła? – Sylwia wstała na chwilę z leżaka i porwała kieliszek z winem z tacy innego z uwijających się po pokładzie kelnerów, posyłając mu przy tym „thank you”, które zostało skwitowane służbowym uśmiechem.\n– Nie wiem w sumie, nie mam zbyt dużego doświadczenia… – Adam zaśmiał się nerwowo, nienaturalnie. – Ale to się chyba zdarza?\n– I nie odbiera od ciebie telefonów? Musiała być jakaś przyczyna – upierała się Sylwia.\n– Technicznie rzecz biorąc, najpierw nie odbierała, a potem wyłączyła telefon. Wczoraj w nocy musiała na chwilę włączyć, bo miałem potwierdzenie odczytania wiadomości. Ale nic nie odpisała…\n– Jak to: w nocy?\n– Bo rano miałem raport. Odczytała moją wiadomość o drugiej czterdzieści siedem. Zadzwoniłem, ale znów miała wyłączony telefon.\n– Ale zaraz… – Tłumaczenie Adama wydało się Sylwii co najmniej dziwne. – To kiedy to było? Od jak dawna nie odbiera od ciebie telefonów?\n– Od trzech dni. Wliczając dziś.\nSylwia z trudem się powstrzymała, żeby nie okazać zaskoczenia.\n– A jak długo jesteście razem?\n– Pół roku. To znaczy znamy się prawie pół roku, a…\n– Adam! – Sylwia przerwała mu w pół słowa. – A nie pomyślałeś, że… Ona cię nie wystawiła, tylko coś jej się stało?\n– Yoshida. Adam Yoshida.\nPolicjant, łysiejący pięćdziesięciolatek o jasnej, piegowatej karnacji i rudziejących brwiach, zrobił minę, jakby właśnie wziął do ust zepsute jedzenie i zastanawiał się, czy nie wypluć. Jego wysokie czoło błyszczało w świetle zwisających z sufitu ledowych lamp jak wypolerowane.\n– Pewnie chodzi o nazwisko zaginionej, a nie twoje – wtrąciła cicho Sylwia.\n– Ach – zmieszał się Adam. – Mandy Powell. Amanda. Mandy to zdrobnienie.\nPolicjant posłał mu spojrzenie wyrażające „masz mnie za idiotę?”, po czym westchnął głęboko, pochylił się nad klawiaturą i wstukał dane.\nGdyby był z nimi jej brat, nie nazwałby Adama nerdem czy geekiem, a po prostu kosmitą. Ale Sylwii to zagubienie i nieporadność, nieprzystawalność do otaczającego świata wydały się urocze. A przynajmniej rozczulające.\nAdam przesłonił usta dłonią; miał długie i szczupłe palce. Sylwia wiedziała, że to podświadomy gest, którym próbuje się odseparować od niemiłego policjanta. Przypominał jej Małego Księcia. Brakowało mu tylko szalika niedbale okręconego wokół szyi i powiewającego na wietrze. Zastanawiała się, jak Adam radzi sobie na co dzień, z przyziemnymi sprawami, kiedy na przykład zaczepia go pijaczek i zaczyna przekonywać, że potrzebuje pieniędzy na leki. Może w Los Angeles nie ma pijaczków?\n– Miejsce zamieszkania? – Policjant pisał na klawiaturze dwoma palcami.\n– Nie znam jej adresu – uściślił Adam, poprawiając się na krześle i uciekając wzrokiem gdzieś ponad głowę policjanta.\n– No ale na pewno Los Angeles – wtrąciła Sylwia, chcąc pomóc.\n– Pani tak na poważnie? – Policjant odchylił się, aż fotel na kółkach zaskrzypiał. Zwracał się do niej, używając zaimka „you”, który może oznaczać zarówno „tykanie”, jak i oficjalne „pan/pani”. Sylwia w myślach tłumaczyła jego słowa, korzystając z drugiej wersji. – Wie pani, ile ludzi mieszka w Greater Los Angeles?\n– Dużo? – Sylwia zaczynała powoli żałować, że nakłoniła Adama do wizyty na posterunku policji w środku nocy. Nie miała pojęcia, czym jest Greater Los Angeles, ale wolała nie drążyć tematu.\n– Ponad osiemnaście milionów – rzucił policjant, po czym sięgnął po kubek z policyjnym logo oraz napisem LAPD i siorbnął łyk kawy.\nRzeczywiście sporo – pomyślała Sylwia. Prawie połowa ludności Polski.\nPolicjant poprosił Adama o zdjęcie zaginionej i opis. Sylwia dyskretnie sprawdziła godzinę na ekranie komórki. Pierwsza siedemnaście. Czyli w Polsce już po dziesiątej rano. To dlatego nie czuła zmęczenia. I jest Dzień Matki. Jak tylko stąd wyjdzie, musi zadzwonić do mamy i złożyć jej życzenia.\nNa imprezę na „Księżycu” już nie wróci – postanowiła. Kuba pewnie będzie bawił się do białego rana. W przeciwieństwie do siostry był lwem salonowym. Kiedy zaproponowała, żeby zeszli na ląd i pomogli Adamowi na policji, gwałtownie zaprotestował.\n– Zwariowałaś? To nasza pierwsza, a może ostatnia impreza w Hollywood. Jestem jak kapitan. Zejdę z pokładu ostatni.\n– Kuba, to poważna sprawa. Mam nadzieję, że alarm okaże się fałszywy, ale… Co, jeśli jego dziewczyna naprawdę zaginęła?\n– Masz na myśli silikonową lalę, którą sprowadził sobie z Japonii?\nSylwia posłała bratu gniewne spojrzenie.\n– No co? – bronił się Kuba. – Widziałem taki reportaż na Dyskawery. Sama wiesz, jakimi perwersami są Japończycy… Niech cię nie zwiedzie ta uprzejma fasada! To Meryl Streep?! – nagle zmienił temat. – Ale teraz na serio! Popatrz! Tam!\nSylwia nawet nie spojrzała we wskazanym kierunku.\n– Mamma mia! – zawołał głośno Kuba, jakby chciał przywołać psa. – Wybór Zofii!\nSylwia popukała się w głowę. Odwróciła się na pięcie i zeszła schodkami w środkowej części kadłuba na najniższy pokład jachtu. Adam szedł za nią.\nMotorówka Luisa pozostawała do dyspozycji gości przez całą noc. Podobnie jak kilka limuzyn czekających na parkingu w Marina del Rey. Szofer auta, do którego wsiadła z Adamem, miał dwadzieścia parę lat i nosił obowiązkowy mundurek kierowców Douglasa – czarny garnitur i białą koszulę bez krawata. Przedstawił się jako Jorge i w ogóle nie okazał zdziwienia, kiedy poprosili, żeby zawiózł ich na policję. Przez chwilę tylko zastanawiał się, który komisariat jest najbliżej.\nNajpierw chciał ich zaprowadzić do biura szeryfa znajdującego się na terenie mariny, ale nagle stanął, podrapał się w głowę i stwierdził, że ono zajmuje się chyba jurysdykcją spraw morskich. Potem pojechali w kierunku komisariatu w Inglewood, ale ponieważ było to odrębne miasto w obrębie metropolii Los Angeles, ostatecznie odbili do West LA Police Department. Sylwia nie wiedziała, czym szeryf różni się od policjanta, a metropolia Los Angeles od „zwykłego” LA, ale zdała się na Jorgego i jego kompetencje.\nPo wypełnieniu formularza Adam i Sylwia wyszli do poczekalni i usiedli na ciemnozielonej plastikowej ławie przy automacie z napojami w puszkach, który cicho buczał. Była już prawie druga w nocy. Jorge w międzyczasie wrócił na nadbrzeże i pewnie odwoził do domu kolejnych uczestników imprezy, ale Adam miał w telefonie aplikację, która przywoływała najbliższego wolnego kierowcę floty limuzyn Douglasa.\nCzekając na auto, komentowali cicho rozmowę z rudowłosym policjantem. Funkcjonariusz nie pozostawił im złudzeń. Przyjęcie zgłoszenia nie było równoznaczne z podjęciem działań. Zaginiona nie była dzieckiem ani osobą starszą, nie cierpiała na żadną chorobę, a w jej przeszłości nie było niczego, co mogłoby sugerować problemy psychiczne albo zagrożenie dla otoczenia. Nie puszczą za nią APB, czyli „All Points Bulletin” – pilnego komunikatu do wszystkich jednostek.\nPolicjant, nie próbując nawet specjalnie ukrywać pobłażliwego uśmiechu, stwierdził, że jego zdaniem to Adam padł ofiarą – upadku randkowych obyczajów. Kiedyś zrywało się z kimś, stojąc z nim twarzą twarz, potem przez telefon albo wysyłając esemesa, a dzisiaj może jego dziewczyna uznała, że wystarczy przestać się odzywać. A nie zmieniła czasem statusu na Facebooku? Adam nie wiedział, bo nie miał Facebooka.\nSylwii było trochę głupio, że może robi widły z igły, ale intuicja podpowiadała jej, że postąpiła słusznie, namawiając go na zgłoszenie. Gdyby Mandy nie odbierała telefonów od Adama i nie odpisywała na mejle, można by uznać, że rozstała się z nim w niezbyt elegancki sposób. Ale jej telefon był wyłączony, o czym Sylwia sama się przekonała, dzwoniąc do niej ze swojego numeru. Jej komunikator WhatsApp był martwy, a mejl, który w międzyczasie wysłał Adam, wrócił, tak jakby dziewczyna zlikwidowała skrzynkę. To wszystko wydało się Sylwii dziwne i zapaliło gdzieś w tyle głowy lampkę alarmową.\nCzekanie na kierowcę urozmaiciła im awantura w wykonaniu mocno pijanej pary w eleganckich ubraniach, prowadzonej korytarzem przez dwóch policjantów. Obok Sylwii na ławie siedziała drobna kobieta, cała na czarno, która drżała i mamrotała do siebie coś niezrozumiałego. Kiedy Jorge zadzwonił, że już dojeżdża, Sylwia i Adam wstali i ruszyli w stronę wyjścia z posterunku.\n– Halo! – usłyszeli za plecami, kiedy już mieli otworzyć przeszklone drzwi.\nSylwia odwróciła się. Wołała do nich niewysoka, młoda policjantka o jasnych, gładko zaczesanych włosach upiętych w krótką kitkę. Trupioblada, ale właściwie wszyscy tak wyglądali w niekorzystnym świetle ledowych lamp. Miała wąskie, zacięte usta i zadarty nos. Pomimo tej srogości, która pewnie była jej powłoką ochronną, Sylwia poczuła do funkcjonariuszki sympatię.\n– To wy zgłaszaliście zaginięcie dwudziestopięciolatki, blondynka, niebieskie oczy, pięć stóp sześć cali, sto pięć funtów? – Policjantka beznamiętnym głosem odczytywała informacje z ekranu smartfona.\nAdam potwierdził skinieniem głowy. Sylwia pomyślała, że amerykańska policja działa błyskawicznie i w trymiga odnalazła dziewczynę. Jeśli tak, pewnie rację miał rudowłosy funkcjonariusz. Skontaktowali się z Mandy, a ona powiedziała, że nie chce mieć nic więcej wspólnego „z tym nerdem”.\nMoże trzeba będzie pocieszać Adama po tym zerwaniu w kiepskim stylu?\n– Wczoraj w Topanga znaleziono ciało młodej kobiety odpowiadające temu opisowi – oznajmiła oficjalnym tonem policjantka. – Nie ustaliliśmy jeszcze jej tożsamości…\nLeśniewscy spodziewali się, że zobaczą za kółkiem Fausta, Rebeccę albo Jorgego; flota limuzyn Douglasa Claytona zdawała się jednak nie mieć końca, bo oto dziś wiozła ich nowa postać – kobieta, która przedstawiła się jako Megan. Była przed trzydziestką, miała nadwagę, wesołe, psotne oczy, usta pomalowane fioletową szminką i kasztanowe włosy splecione w warkocz.\n– Skoro Megan, to dlaczego nie dali jej renault, tylko audi? – zapytał Kuba, po czym zaśmiał się z własnego dowcipu.\nSylwia była zbyt zmęczona i niewyspana, żeby zareagować na żart brata, który poza tym wydał się jej średnio błyskotliwy. Spotkanie, na którym mieli podpisać umowę z Douglasem Claytonem, było wyznaczone na dziesiątą. W sobotę. Dzień po imprezie.\nWczoraj, a właściwie dziś, bo po drugiej w nocy, Sylwia i Adam wyszli z posterunku West LA w towarzystwie młodej policjantki i pojechali z nią radiowozem, żeby zidentyfikować zwłoki.\nJak ona się nazywała? Nazwisko i imię umknęły Sylwii, pamiętała tylko, że policjantka zrobiła na niej dobre wrażenie. Była zaangażowana w swoją pracę, co paradoksalnie obróciło się przeciwko nim. Kiedy dotarli na miejsce, do jakiegoś wielkiego szpitala, pod który podjechali od strony słabo oświetlonego zaplecza, okazało się, że w środku nocy w kostnicy nie było nikogo oprócz ciecia.\nMimo perswazji policjantki i rozmowy, którą wykonała przez radio, mężczyzna, sapiący ze zdenerwowania Afroamerykanin po pięćdziesiątce, w ciemnym uniformie (czymś pomiędzy kombinezonem a mundurem), kazał im wrócić następnego dnia, o jakiejś ludzkiej godzinie, bo nie będzie otwierał kostnicy o drugiej w nocy.\nAdam zachowywał spokój. Był niewzruszony. Cały czas sprawiał wrażenie, jakby był z innego świata, a tutaj na Ziemi znalazł się jedynie na chwilę. Młoda policjantka… Chyba miała na imię Claire, bo kojarzyła się Sylwii z Clarice Starling, postacią graną przez Jodie Foster w Milczeniu owiec. W końcu poddała się. Przeprosiła ich i umówiła się z Adamem na następny dzień, na rano.\nSylwia była wstrząśnięta. Nie próbowała sobie nawet wyobrażać, przez co on musi przechodzić. Jak miał teraz wrócić do domu i czekać do rana, zastanawiając się, czy zwłoki znalezione w jakimś parku należą do jego ukochanej?! Czy Mandy żyje, czy może nie ma jej już na tym łez padole?\nSylwia nie wyobrażała sobie siebie w podobnej sytuacji. Umierałaby w każdej minucie niepewności. W radiowozie, w drodze powrotnej na posterunek, powiedziała Adamowi, jak bardzo mu współczuje.\n– Muszę uzbroić się w cierpliwość – odparł spokojnie Adam. – To trochę jak z kotem Schrödingera.\nAdam zaczął tłumaczyć jej eksperyment myślowy dotyczący mechaniki kwantowej. Kot jest umieszczony w pudełku i do momentu podniesienia przez obserwatora wieczka, pozostaje jednocześnie żywy i martwy. Dopiero ingerencja obserwatora sprawia, że jedna z dwóch opcji się materializuje.\n– Nie mówisz poważnie – wydukała. – Chyba nie porównujesz swojej dziewczyny do jakiegoś kota?\n– To eksperyment myślowy. W rzeczywistości żaden kot nie stracił życia… – Adam chyba nie zrozumiał jej reakcji.\n– A ty w ogóle coś czujesz do Mandy?! – Sylwia przerwała mu w pół zdania. Wybuchła, co było zupełnie do niej niepodobne. – Martwisz się o nią?\nAdam przez chwilę patrzył na nią w milczeniu. Jego łagodne, uprzejme spojrzenie wyrażało zdziwienie, a pełne usta rozchyliły się, jakby chciał coś powiedzieć. Ale zrezygnował, przygryzł dolną wargę. Sylwia złapała we wstecznym lusterku spojrzenie policjantki, która zaraz uciekła wzrokiem i skupiła się na prowadzeniu.\n– Oczywiście, że się martwię – odpowiedział w końcu Adam. – Ona jest dla mnie… wszystkim.\nPrzez chwilę w jego niebieskich oczach, które w ciemnym wnętrzu mknącego ulicami Los Angeles radiowozu wydawały się czarne, Sylwia zobaczyła cień bezgranicznej rozpaczy.\nUspokoiła się. Wiedziała przecież, że Adam nie jest bezduszny; najwyraźniej miał jednak problem z okazywaniem emocji, ale gdzieś tam pod grubą powłoką one są, istnieją, równie silne jak u człowieka, który lubi i potrafi się uzewnętrzniać.\nRadiowóz zatrzymał się przed posterunkiem. Wysiedli, pożegnawszy się z Claire, a Adam wezwał kierowcę. Kilkanaście minut później podjechał czarny mercedes z Faustem za kierownicą. W pierwszej kolejności odwieźli Sylwię do hotelu. Po drodze zastanawiała się jeszcze, czy odezwać się do brata, ale odpuściła. Wykończona padła na łóżko. Biała satynowa powłoczka poduszki przyjemnie chłodziła jej policzek. Świtało już i miała wrażenie, że asystent Douglasa zadzwonił dosłownie chwilę później.\nWstała, ogarnęła się. Dobre dwie minuty dobijała się do pokoju brata, a kiedy w końcu zaspany, rozczochrany i skacowany Kuba otworzył, nie pozwoliła mu wziąć prysznica, bo nie mieli już czasu. W windzie jej brat zrzędził, że czuje przeciążenie jak w kokpicie F16 i zaraz puści pawia. W hotelowej restauracji zdążyli wypić kawę, ale intensywnie maślane croissanty jedli w drodze do obrotowych drzwi wejściowych, bo Megan zadzwoniła, że już czeka.\n– Czołem, scenarzyści – powitał ich Dante Alvarez, który siedział na tylnym siedzeniu limuzyny.\nSylwia nie zauważyła go, dopóki nie otworzyła drzwi, bo auto miało przyciemniane szyby. Zawahała się. Nie miała ochoty siadać obok reżysera, który zirytował ją wczoraj, ale głupio było wycofać się i puścić przodem Kubę.\nCzy w Hollywood nikt nie ma własnego, prywatnego samochodu? – pomyślała. Może tak jak w Polsce, gdzie w pewnych kręgach w dobrym tonie jest mieć panią do sprzątania, tutaj nie wypada samemu siadać za kółkiem?\nŚmieszył ją ten kult limuzyn, choć z drugiej strony w tak rozległej metropolii trudno było nie docenić możliwości przemieszczania się i stania w korkach w komfortowym wnętrzu i z darmowym Wi-Fi.\nSylwia usiadła na środku tylnej kanapy, dotykając kolanem jednej z szeroko rozchylonych nóg Dantego.\n– Myślisz, że będziemy mogli postawić warunek, żeby reżyserem Spisku został ktoś inny? – zapytał Kuba po polsku. Skończył jeść croissanta i rozglądał się, w co by tu wytrzeć utłuszczone palce. – Nie wiem, taki Anthony Minghella na przykład. Angielski pacjent ociekał patosem, ale Utalentowany pan Ripley to perełka…\n– Anthony Minghella nie żyje – odpowiedziała Sylwia, podając mu chusteczkę higieniczną.\n– Co ty mówisz? Kiedy to się stało?!\n– Jakieś dziesięć lat temu.\n– Coś podobnego! Serio?\n– Jak nie więcej.\nKuba wytarł palce w chusteczkę, po czym wydmuchał w nią głośno nos.\n– To nie wiem, może Steven Soderbergh?\n– Jeśli zastanawiacie się, czy Douglas zgodzi się zastąpić mnie Stevenem – wtrącił się po angielsku Dante – to odpowiem krótko: nie zgodzi się.\n– Patrz, patrz, jaki „yntelygentny” – kontynuował po polsku niewzruszony Kuba. – Domyślił się, o czym rozmawiamy.\n– A teraz pewnie chwalisz moją inteligencję. – Dante posłał Kubie zimny uśmiech. – Dziękuję. Jesteśmy na siebie skazani, moi drodzy Polacy, przyzwyczajajcie się.\n– Rozmawiajmy po angielsku – Sylwia zwróciła się do brata.\nZaczął padać deszcz, ale Megan nie włączała jeszcze wycieraczek.\n– Dziękuję. – Dante wykonał w jej kierunku gest, jakby uchylał niewidzialnego kapelusza. – A jak tam nocne poszukiwania biednej Mandy?\nReżyser popatrzył na nią zdziwiony, po czym zamrugał tymi swoimi niesamowitymi oczami.\n– Przecież tam byłem. Kiedy zeszliście z jachtu i odpłynęliście motorówką, chyba żeby pójść na policję…\n– Skąd wiesz, jak ona ma na imię? – Sylwia wytrzymała jego spojrzenie, intensywne niczym podwójne espresso. – Nie rozmawialiśmy o tym.


6,93 (388 ocen\ti\t53 opinie) Zobacz oceny\nUwiera mnie ta książka, jest mi niewygodna. Niby prosta historia trójki rodzeństwa, gdzieś w Ameryce, już dorosłych ludzi z (nie)poukładanym życiem. Bez fajerwerków, nagłych zwrotów akcji i podobnych zabiegów. A jednak czytając ją nie sposób nie zastanawiać się nad sobą, nad swoimi doświadczeniami, wyborami, błędami. Te refleksje wciskają się na siłę, przerywają lekturę, są namolne. Opowieść o życiu, o upadku, o tym jak nieprzewidywalne są skutki naszych decyzji, ale także o tym, że nigdy nie jest za późno na zmianę; także na zmianę naszego patrzenia na nas samych, na nasze wybory i na ludzi, którzy są dla nas ważni. Wrócę do Elizabeth Strout, choć na pewno nie od razu. Polecam.