Dlaczego Sony CineAlta?\nFilmy nakręcone kamerami Sony CineAlta\nKamery CineAlta firmy Sony to synonim kinematografii cyfrowej z jej niewyczerpanymi możliwościami. Nagradzana rodzina tych kamer filmowych z przetwornikiem Super 35mm inspiruje twórczych filmowców z całego świata i pozwala utrwalać jeszcze więcej emocji na klatkach obrazu 4K, który zapiera dech szczegółowością, kolorystyką i kontrastem.\nWszystkie kamery filmowe Sony są owocem wyjątkowego, ponad 30-letniego dorobku w świecie kina. I właśnie dlatego kamery CineAlta firmy Sony stanowią oczywisty wybór dla reżyserów i operatorów, którzy nie chcą rezygnować z własnej wizji artystycznej.\nOd „Gwiezdnych wojen” do Złotej Palmy\nFirma Sony wspiera filmowców już od ponad 30 lat. Doskonale rozumie sztukę i technikę produkcji filmowej, od planu zdjęciowego do kinowego ekranu. Pomagaliśmy wielu czołowym operatorom w realizacji zamierzeń, dostarczając im narzędzia, które pozwalają przenieść opowieść na ekran i zapewnić moc emocji klatka po klatce.\nObraz, jakiego oczekują widzowie\nKamery filmowe 4K firmy Sony — od flagowego modelu F65 po uniwersalny i kompaktowy F5 — nadają każdemu materiałowi bogaty, kinowy wygląd, jakiego oczekują widzowie.\nRodzina CineAlta dorównuje możliwościami technicznymi filmowi 35 mm. Odznacza się nadzwyczajną tolerancją naświetlenia, czułością i zdolnością pracy w słabym świetle oraz niezwykle szerokim zakres barw i dynamiki.\nDzięki kamerom CineAlta reżyserzy, autorzy zdjęć i koloryści mają do dyspozycji bogatszy zestaw środków artystycznego wyrazu na wszystkich etapach pracy: od zdjęć aż po postprodukcję.\nNaprawdę poważny wybór\nCyfrowe kamery kinematograficzne CineAlta 4K firmy Sony są wybierane i polecane przez czołowe światowe wypożyczalnie sprzętu. Nic dziwnego: każda kamera CineAlta łączy nieskazitelny obraz z wymaganą przez profesjonalistów wygodą użycia i niezawodnością.\nFilmy nakręcone kamerami CineAlta\nMagazyn CineAlta ukazuje kulisy branży. Publikujemy relacje ludzi stających za kamerą oraz pracujących przy montażu i korekcji kolorów.\nNajnowsze wydanie >\nStworzona do produkcji filmowych i wyposażona w zupełnie nowy, pełnoklatkowy przetwornik obrazu 36 x 24 mm oraz zaawansowaną wiedzę o przetwarzaniu koloru. Niezależność od współczynnika kształtu obrazu — zgodność z formatem pełnoklatkowym, anamorficznym Super35 4K 4-perf 4:3 oraz sferycznym 4K 3-perf 17:9 — eliminuje ograniczenia w urzeczywistnianiu własnych marzeń.\nOto nasze szczytowe osiągnięcie w cyfrowej technice kinematograficznej. Flagowy model F65 jest zoptymalizowany do produkcji filmowej, a jego przetwornik 8K CMOS Super 35mm gwarantuje szczegóły i kolorystykę, o jakich marzy każdy filmowiec.\nMożna ją spotkać dosłownie wszędzie: na planach filmowych Hollywood, w produkcji seriali telewizyjnych, reklam, materiałów promocyjnych, na imprezach sportowych i w wielu innych zastosowaniach. Małe wymiary niezwykle popularnej kamery F55 wydają się nie do pogodzenia z zapierającą dech jakością obrazu 4K i uniwersalną, modularną konstrukcją.\nNieduża kamera F5 umożliwia produkcję w pełnej jakości 4K niezależnie od posiadanego budżetu. To modularne, łatwe w użyciu i bardzo czułe urządzenie z łatwością można dostosować do różnych wymagań i zastosowań, od dokumentalistyki po produkcję reportaży i wiadomości.


[quote name="mayhem" post="1662628" timestamp="1241174027"] Szanowny panie "pracowniku ochrony", widocznie jest pan tzw bezlicencyjnym pracownikiem ochrony i nie zna obowiązujących przepisów. NIE MA PAN ŻADNEGO PRAWA ZAGLĄDAĆ DO TOREBKI tej Pani bez jej zgody, a tymbardziej wyprowadzać do jakiegoś pomieszczenia. Jeżeli masz jekieś podejrzenia, że w torebce ta pani ma jakieś "fanty" wzywasz policję, która ma prawo do przeszukania tejże torebki. Przez takie błędne wypowiedzi i zachowania pseudo "ochroniarzy" wszyscy są wrzucani do jednego worka, i ci którzy są zwerbowani z ulicy, założyli białą koszulę z naszywką firmy ochroniarskiej i paradują po sklepach z rękoma jakby dopiero co zgubili arbuzy, jak też FAKTYCZNI pracownicy ochrony, mający licencję. Dla wyjaśnienia, jestem pracownikiem ochrony Z LICENCJĄ i pracuję w wewnętrznej służbie ochrony zakładu przemysłowego (zakład państwowy, nie żadna prywatka). Dzięki zdobytej wiedzy m.in. moja żona kilkakrotnia odmawiała poddania się kontroli, o której pisała ta pani. I ZA KAŻDYM RAZEM KIEDY TO ŻONA ŻĄDAŁA WEZWANIA NA MIEJSCE POLICJI, panowie "ochraniarze" odstępowali. Rada dla tej pani, skarga byłaby całkiem zasadna, nigdy nie należy iść z ochroniarzami do żadnego pomieszczenia, jak ma się czyste sumienie zawsze lepiej poczekać na policje przy kasach, więcej świadków dla ewentualnego odszkodawania. I jeszcze rada dla buców "ochroniarzy" - zapoznajcie się nie tylko z przepisami wewnętrznymi danego hipermaketu ale jeszcze i ustawami państwowymi, po to aby się nie ośmieszać.[/quote]


Oszuści leasingowi w rękach Policji - Aktualności - Policja.pl\nOszuści leasingowi w rękach Policji\nPolicjanci z Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w Poznaniu zakończyli śledztwo w sprawie wyłudzenia leasingu o dużej wartości. W toku postępowania ustalono 15 podejrzanych, którzy usłyszeli po kilkadziesiąt zarzutów. W związku ze sprawą policjanci odzyskali luksusowe samochody o wartości blisko 3 milionów złotych. Straty jakie poniosły firmy leasingowe szacuje się na 3,5 miliona. Za oszustwo znacznej wartości grozi im kara więzienia do lat 10.\n28 lutego 2014 roku policjanci zatrzymali mężczyznę, który od firm leasingowych wyłudzał luksusowe samochody. Podejrzany 41-latek działał na terenie całego kraju od około 2010 roku. Za pośrednictwem Internetu skupował legalnie działające spółki, z historią bez zadłużeń, które dalej służyły mu do przestępczych wyłudzeń leasingowych. Mężczyzna za pośrednictwem ogłoszeń prasowych wyszukiwał ludzi, których następnie zatrudniał w charakterze członków zarządu spółki. Zlecał swoim pracownikom zawieranie umów leasingowych oraz umów z operatorami sieci komórkowych. Pozyskane w ten sposób samochody i telefony komórkowe pracownicy przekazywali swojemu „szefowi”, z którym kontakt bardzo szybko się urywał. Podstępnie wyleasingowanym pojazdom mężczyzna dorabiał dokumenty (w tym kartę pojazdu oraz fakturę zakupu), a następnie sprzedawał je innym firmom leasingowym lub osobom prywatnym.\nSprawca legitymując się holenderskim lub belgijskim dowodem osobistym bardzo starał się, żeby policjanci nie wpadli na jego trop. Posługiwał się kilkunastoma sfałszowanymi dowodami osobistymi, często zmieniał numer telefonu, a z tzw. „słupami” kontaktował się mailowo lub za pośrednictwem innych osób. Dopiero przeprowadzone badanie DNA pozwoliło funkcjonariuszom na ustalenie jego tożsamości. Wówczas okazało się, że mężczyzna był poszukiwany 19 listami gończymi. Ponadto miał na swoim koncie zaległą karę 10 lat pozbawienia wolności. W Poznaniu w trakcie przeszukania jego mieszkania funkcjonariusze ujawnili sprzęt komputerowy, na którym wyrabiał fałszywe dokumenty oraz kilkadziesiąt podrobionych pieczątek.\nOd momentu zatrzymania 41-latka, pod nadzorem prokuratury Rejonowej Poznań Nowe Miasto policjanci zbierali materiał dowodowy do sprawy. Przesłuchali łącznie kilkudziesięciu pokrzywdzonych oraz świadków, ustalili także inne osoby zamieszane w organizację przestępczego procederu. Z uwagi na charakter sprawy niezbędne było zbadanie przez biegłych zabezpieczonych dokumentów oraz pozyskanie informacji z różnych podmiotów w kraju i zagranicą.\nNa podstawie zebranego materiału dowodowego prokuratura przedstawiła 41-latkowi łącznie 70 zarzutów oszustwa znacznej wartości. Zarzuty nie ominęły 14 innych podejrzanych, którzy współdziałali z 41-latkiem. Ponadto w toku postępowania policjanci odzyskali mienie o wartości prawie 3 mln złotych, w tym 11 luksusowych samochodów (audi, mercedes, bmw). Straty jakie poniosły firmy leasingowe szacuje się na 3,5 miliona.\nJeszcze w trakcie trwania postępowania wobec podejrzanego część sądów odwiesiła kary pozbawienia wolności, co znaczy, że podejrzany 41-latek pozostanie w więzieniu co najmniej do 2029 roku.


66-elementowy zestaw do usuwania wgnieceń z pistol - 9760319708 - oficjalne archiwum Allegro\n66-elementowy zestaw do usuwania wgnieceń z pistol (9760319708)\nKup teraz: 237,19 zł\nZakończona o 12:15 dnia 29.10.2020 r.\noferta nr 9760319708\n66-elementowy zestaw do usuwania wgnieceń z pistoletem\nPrzy użyciu zestawu z pistoletem do zgrzewania można skutecznie usunąć wgniecenia w karoserii. Jest to idealne narzędzie do profesjonalnych warsztatów samochodowych i lakierniczych lub do garaży domowych.\nTen zestaw z pistoletem do zgrzewania punktowego zawiera 66 elementów, które umożliwiają naprawę szerokiej gamy usterek Twojego samochodu. Młotek bezwładnościowy wykonany jest ze stali węglowej i umieszcza się go na karoserii, aby puller mógł skutecznie i bez wysiłku wyciągnąć wgniecenia. Solidna końcówka z 6 pazurkami oraz główka z trójkątem pozwalają na wyciągnięcie nawet dużych wgnieceń dzięki dużej sile uciągu młotka.\nMożesz zaoszczędzić czas i pieniądze przy naprawie karoserii dzięki bezpośredniemu zastosowaniu łatwego w użyciu narzędzia do naprawy samochodów.\nMateriał młotka bezwładnościowego: stal węglowa\nDługość młotka bezwładnościowego: 36 cm\n1 x pistolet do zgrzewania punktowego\n3 x przełącznik do pistoletu do zgrzewania\n1 x młotek bezwładnościowy\n1 x pazurki do usuwania wgnieceń\n1 x końcówka do zgrzewania\n1 x uchwyt na pręty grafitowe\n10 x drut spawalniczy\n10 x końcówka OT\n10 x końcówka w kształcie gwiazdki\n10 x końcówka w kształcie kwiatka\n10 x końcówka do wyciągania wgnieceń\n6 x okrągła końcówka\n1 x uchwyt do końcówki gwiazdkowej


Start Szlak męczeństwa\nII wojna światowa Krajna w czasach eksterminacji\nmiejsca: Nakło, Paterek k. Nakła, Radzim, Karolewo, Komierowo\nEgzekucja w Rudzkim Moście k. Tucholi w 1939 r\nPobierz artykuł(pdf, 4.7 MB)\nNa przejściu z Wielkopolski ku Pomorzu leży Krajna, region historyczno-geograficzny, od Południa ograniczony biegiem Noteci, od zachodu Drawy, od północy Dobrzynki i Kamionki, od wschodu Brdy i Zalewem Koronowskim. Wyróżnia się Krajnę Nakielską, Wałecką i Złotowską. Nazwa regionu oznacza ziemie położone na skraju, pograniczne, można by rzec „kresy”, gdyby nie to, że w polskiej tradycji termin ten zarezerwowano dla wschodnich rubieży Rzeczypospolitej.\nUsuwano element najbardziej niepożądany w drodze mordów (egzekucji doraźnych) , bądź też internowania. Podczas zarządu wojskowego także dochodziło do różnych akcji eksterminacyjnych, prowadzonych w celu „oczyszczenia gruntu z żydostwa, inteligencji, duchowieństwa, arystokracji ”. Była to pierwsza faza eksterminacji, trwała przez cały wrzesień, miała wszelkie znamiona chaotycznego terroru. Od 26 października 1939 roku administracja cywilna zostaje wyłączona spod zarządu wojskowego. Nowy okres rozpoczął się jesienią 1940 roku i trwał do stycznia 1940 roku. Rozpoczęto systematyczną i planową akcje skierowaną przeciw inteligencji polskiej (Intelligenzaktion). Wykonawcy na pewno słuchali słów A. Forstera, który kierował do nich apel: „[...] Niemcy, nie bądźcie nigdy łagodni! Zasadniczy wasz cel – zaprowadzenie porządku i spokoju na tej niemieckiej prowincji wymaga bezkompromisowej postawy wobec wszystkich wrogów niemieckiego porządku. Polaków należy nauczyć, kto tu jest panem!”.\nW Nakle do największych aresztowań doszło z 10 na 11 listopada 1939 roku. Większość z ponad 100 osób aresztowanych wywieziono do Paterka i tam rozstrzelano. W początkowym okresie okupacji (od 12 X) Paterek stał się największym miejscem kaźni w całym powiecie wyrzyskim. Położenie to wybrał Selbstschutz i SS -mani. O wyborze miejsca przesądziły dogodne warunki – w Paterku znajdowały się wyrobiska, doły po wybranym piasku, w których łatwo było zakopywać pomordowanych. Ks. Mieczysław Buławski, proboszcz z Kosztowa oświadczył, iż w Paterku zginęło (nie licząc zakonników) 19 księży wyrzyskich. W Nakle więzienia znajdowały się w piwnicach budynku gimnazjum i liceum i Sądzie Grodzkim przy ul. Sądowej. W gminie Nakło członkowie Selbstschutzu wraz z Gestapo i SS zamordowali 243 osoby. Najwięcej na terenie Paterka – 218, w Polichnie – 20 i 5 w Nakle. W niemieckim sprawozdaniu sytuacyjnym z dnia 17 XI 1939 roku napisano, iż na terenie Nakła przeprowadzono przesłuchania i likwidację polskiej inteligencji oraz członków Związku Zachodniego.\nTablica na pomniku pomord...\nTablica z informacjami o ...\nEgzekucja w Rudzkim Mości...\nZbrodniarze z Selbstschut...\nB. Bojarska, Eksterminacja inteligencji polskiej na Pomorzu Gdańskim (wrzesień – grudzień 1939), Poznań 1972.\nZ. Drwęcki, Miejsca walk i męczeństwa w województwie bydgoskim 1939 – 1945, Bydgoszcz 1969.\nDzieje Sępólna i powiatu, pod red. W. Jastrzębski, Bydgoszcz 1974.\nW. Jasrzębski, Terror i zbrodnia, Warszawa 1974.\nT. Jaszowski, Hitlerowskie prawo karne na Pomorzu, 1939 – 1945, Warszawa 1989.\nNakło nad Notecią, dzieje miasta i okolic, pod red J. Danielewicza, Nakło 1990.\nJ. Nowak, Przetrwałam..., Nakło nad Notecią 1998.\nE. Pietrzyk, Miejsca pamięci narodowej Powiatu Sępoleńskiego i ich wychowawcza rola w społeczeństwie, Sępólno Krajeńskie 2001.\nEksterminacja ludności polskiej w Bydgoszczy w początkowym okresie okupacji\nW lasach Barbarki – dla upamiętnienia mordu na Polakach\nDroga do ludobójstwa – Getto we Włocławku\nNiemiecki obóz na Błoniu (15 IX 1940 – 20 I 1945) – miejsce kaźni i terroru narodu polskieg\nRola obozu w Potulicach w czasach okupacji niemieckiej\nTragiczne chwile dla szpitala w Świeciu – mord na pacjentach


Podkategoria: Pozycjonowanie - strona 4 - Katalog Stron | Blueweb.pl\nProjektowanie i aranżacje ogrodów oraz terenów zieleni. Kompleksowe wykonawstwo.\nJMGarden- Pracownia Architektury Krajobrazu\nSkuteczne pozycjonowanie, blo »\nBlog o seo, który sam pisze, ma za cel przekazanie pożytecznej wiedzy z zakresu pozycjonowania i optymalizacji stron, każdemu kto tylko chce nauczyć się pozycjonowania. Pozycjonowa... zobacz szczegóły wpisu »\nInternet to praktycznie nieograniczone pole do prowadzenia biznesu, dotarcia do odbiorców. Ważne jest żeby nie skazywać się na marginalizację oraz mniejsze zyski mając dużo ogromni... zobacz szczegóły wpisu »


Hyttee. Domek na weekend. Kotlina Kłodzka| AiB\nPałac Nakomiady – historia namalowana na ceramicznych kaflach\nRent in Woods – domek na Warmii we wsi Rentyny\nHyttee – inspirowane Norwegią, Kanadą i… Kotliną Kłodzką!\n14 czerwca '20\nHyttee w Kotlinie Kłodzkiej\nfot. BOHOTO Monika Luniak\nHyttee to drewniane domki letniskowe, które posiada wielu Norwegów. Najczęściej zlokalizowane są w wyjątkowo urokliwych miejscach, których w krainie fiordów oczywiście nie brakuje. Marlena i Marek postanowili stworzyć własną hyttee i to w Polsce, w Górach Bardzkich.\nMimo że Hyttee stoi w Kotlinie Kłodzkiej, jest bardzo skandynawska, ale i kanadyjska. Jest wynikiem wielu inspiracji przywiezionych z różnych zakątków świat. Marlena Kilian i Marek Piojda sami ją zaprojektowali i zbudowali. Domek ugości cztery osoby, które poszukują odpoczynku na łonie natury. Jest tu cicho i spokojnie. Miejcie się jednak na baczności — wokół grasują dzikie zające!\nBasia Hyjek: Jak zaczęła się Państwa przygoda?\nHyttee: Dwa lata temu rozpoczęła się nasza bardzo intensywna praca i realizacja projektu Hyttee. Jednak sam pomysł już dużo wcześniej w nas kiełkował. W okresie studiów kilka razy odwiedziliśmy Norwegię, by podreperować studencki budżet. Tam właśnie zachwycaliśmy się urokiem weekendowych domków. Po powrocie z wakacji zapragnęliśmy wybudować chatkę w naszych rodzinnych stronach, którą udostępnimy również dla gości.\ndrewno to wdzięczny materiał, który sam w sobie jest niezwykły, jego słoje malują przepiękne faktury i kolory\n© BOHOTO Monika Luniak\nDługo szukaliśmy idealnej technologii, która będzie trwała i którą w przyszłości będziemy mogli rozwijać. Kolejnym przełomowym punktem okazał się nasz roczny pobyt w Vancouver, gdzie odkryliśmy technologię CLT (drewna klejonego krzyżowo) oraz jego propagatora Michaela Greena. Od razu zakochaliśmy się w tym materiale i doceniliśmy wszystkie jego zalety. W tym momencie było już pewne, że właśnie z tym rodzajem budownictwa chcemy związać naszą przyszłość.\nBasia: Skąd pomysł akurat na taki domek?\nHyttee: Zależało nam na prostej bryle, która będzie nawiązywać kształtem do zabudowy z rejonu Kotliny Kłodzkiej. Dodatkowo chcieliśmy, aby konstrukcja była możliwie jak najprostsza i łatwa w wykonaniu, ponieważ wiedzieliśmy, że będziemy sami budować domek.\nBasia: Jakie były najtrudniejsze momenty?\nHyttee: Każdy etap był trudny, ponieważ wszystko robiliśmy pierwszy raz. Jednak wiara we własne możliwości i wzajemne wsparcie pozwoliły nam ukończyć ten projekt!\nBasia: Jak Państwa goście mają się tu czuć? Skąd pomysł na taki wystrój wnętrz?\nHyttee: Od początku chcieliśmy, aby goście czuli się tak, jakby przyjeżdżali do własnego domku letniskowego. Ważne jest dla nas swoboda oraz kontakt z naturą, której mogą doświadczyć odwiedzający.\nbardzo ważne dla nas podczas tworzenia Hyttee było zachowanie naturalności terenu, staraliśmy się nie zakłócić panującego tu spokoju\nA jeśli chodzi o wystrój wnętrza, uwielbiamy minimalizm. Drewno to wdzięczny materiał, który sam w sobie jest niezwykły, jego słoje malują przepiękne faktury i kolory. Wybierając wyposażenie staraliśmy się nie zasłonić nim naturalnego piękna CLT.\nBasia: Co było dla Państwa szczególnie ważne przy tworzeniu tego miejsca?\nHyttee: Bardzo ważne dla nas podczas tworzenia Hyttee było zachowanie naturalności terenu, staraliśmy się nie zakłócić panującego tu spokoju. Góry Bardzkie oraz Kotlina Kłodzka posiadają wiele schowanych na uboczu nieodkrytych perełek. Za cel postawiliśmy sobie zachęcanie turystów, aby zboczyli z popularnych szlaków i odkryli nowe mniej znane miejsca, takie jak Janowiec oraz inne pobliskie miejscowości.\n13 grudnia '21 Tleń Lodge. Odpoczynek w stylu slow life w Borach Tucholskich 23 lipca '21 Dom na Wzgórzu Paproć – miejsce, które budzi kreatywność 04 września '20 Daj Spokój w Szczyrku – odpoczynek w karpackiej chacie 21 sierpnia '20 Ublik Green&Wind – pełen chillout w dowolnej formie 14 sierpnia '20 Osada Osjaków – sielskie wspomnienia z wakacji 07 sierpnia '20 Glamping Kwiejcówka – odpoczynek w środku lasu inny niż wszystkie 31 lipca '20 Na skraju czasu – leśniczówka pod starym dębem 24 lipca '20 Sauerwald na Warmii – miejsce wyjątkowego wyciszenia 17 lipca '20 Wilcza Ostoja – miejsce z duszą w sercu Drawskiego Parku Krajobrazowego 10 lipca '20 Siedlisko Sobibór – celebruj życie i smakuj naturę! 03 lipca '20 Tu Domek – tu dobrze odpoczniecie! 28 czerwca '20 HUS – 35 m² szczęścia na łonie natury! 21 czerwca '20 Rent in Woods – domek na Warmii we wsi Rentyny 07 czerwca '20 Pałac Nakomiady – historia namalowana na ceramicznych kaflach 31 maja '20 LOFT 85 w Szczyrku – dom z widokiem na góry 24 maja '20 Dwór Dawidy – w samym sercu parku 17 maja '20 Jedziemy aż po Mazur Kres! 10 maja '20 Ptasie Radio Brzozów – w starym domu z drewnianych bali 03 maja '20 Bookworm Cabin – wymarzone miejsce do snucia literackich fantazji 26 kwietnia '20 Pokrzywnik 11 – dom pełen miłości i spokoju


Toksyczna matka? - Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL\nToksyczna matka? - Netkobiety.pl\nForum Kobiet » RELACJE Z PRZYJACIÓŁMI, RELACJE W RODZINIE » Toksyczna matka?\n1 Temat przez ELina97 2021-04-16 20:24:24\nTemat: Toksyczna matka?\nCzy jestem uzależniona emocjonalnie od niej? Czy jestem pod jej dyktaturą? Czy kiedykolwiek coś do niej dotrze?\nBorykam się z tymi pytaniami już dłuższy czas, a czym wiecej czasu mija tym więcej dostrzegam niuansów jej (chyba?) toksyczności. Ale przy okazji zastanawiam się czy to może z moim podejściem jest coś nie tak..\nMoja matka wychowywała mnie i moją siostrę sama, odkąd miałam 2 lata, a siostra 6. Faktycznie jej małżeństwo było ciężkie, rozwód trwał 5lat. Ale starała się nam zapewnić wszystko co była w stanie, także niczego nam nie brakowało. Dlatego chyba względnie nie mogę narzekać na dzieciństwo, wydaje się być beztroskie. Ale.. No i tu mogłabym zacząć wyliczać, co mi nie pasuje i co mnie obecnie niszczy\nTo zaczynam: chyba nigdy nie usłyszałam że mnie kocha, dlatego ja też nie jestem w stanie jej tego powiedzieć; Zawsze czułam z jej strony niedosyt np. w nauce, siostra zawsze była uczennicą z paskiem i ja czułam przez matkę podświadoma presję że też muszę taka być, bo slabsze oceny by ją nie zadowalaly, wiąże się to też z tym, że aktualnie jak coś zrobię np jakieś rękodzieło (lubię robić handmade), ugotuje coś, to nigdy nie potrafi się zachwycić i powiedzieć że super, albo że bardzo smaczne, tylko "No ładne" albo nie mówi nic; ostatnimi czasy jak cokolwiek jej mówię, tłumaczę, to nie bierze tego na poważnie, nie wierzy mi, ale jak tą rację ktoś inny potwierdzi, zwłaszcza moja siostra to wtedy dopiero do niej dociera; czuje się strasznie zależna od jej opinii, bardzo przeżywam jej zdanie do takiego stopnia że zdarza mi się kłamać bo wiem że prawda by jej się nie spodobała (chodzi o błahe rzeczy) albo mi tak wygodniej? Bo nie będę musiała jej wysłuchiwać?; moja siostra po urodzeniu dziecka zaczęła do niej dzwonić kilka razy dziennie codziennie + weekendowe spotkania, rozmowy ewoluowały do videorozmów, gdzie dziecko jest głównym obiektem na kamerce, rozmawiaja o niczym (dodam że siostra mieszka 10min drogi autem) i mama się tak uzaleznila od kontroli całego harmonogramu dnia, że jak ja np w weekend śpię u chłopaka i przez 1 dzień do niej nie zadzwonię to ma do mnie pretensje, że o niej nie pamiętam, że do matki nie potrafię zadzwonić, a że moja siostra potrafi,.. tyle że ja nie lubię się spowiadać co robię, dodatkowo nigdy nie miałam z nią zażyłości by opowiadać o prywatych sprawach (w porównaniu do mojej siostry), tym bardziej że chyba mam prawo do odrobiny prywatności.. I boję się że jak się wyprowadzę to będzie wymagać ode mnie tego samego co robi moja siostra.. Ale ja nie będę w stanie, ja nie mam takiego charakteru, nie czuje takiej potrzeby, nie chce tak robić jak ona. Moglabym zadzwonić raz na 2-3 dni, powiedzieć że jest wszystko ok, albo podzielić się czymś o czym faktycznie chce mówić i tyle. I jak jej przetłumaczyć że jestem inna niż moja siostra i nie będę tak samo postępować?\nNeguje czasami też moje wybory i się mnie czepia w takich blahostkach, np jak kupię cos czego ona nie je albo nie jadła, to czepia się co za świństwa piję lub jem i że mam jgdy tego dzieciom nie podawać (a do dzieci mi jeszcze bardzo daleko), wyśmiewa mnie z różnych rzeczy ze kto normalny je np rybę z kasza (ona uważa że tak się kategorycznie nie je), zrobiła zupę krupnik której nie lubię to naskoczyla że co ja będę dzieciom gotować skoro tego nie lubie.\nJako jej charakter to nigdy nie potrafila sie przyznac do bledu ani powiedzieć przepraszam, uważa że wszyscy wokol niej są w większości tacy siacy i owacy.. Uważa że albo ją wykorzystują, albo są dwulicowi albo ich krytykuje za to jacy są, o każdym jest w stanie coś złego powiedzieć. I żyje ciągłym narzekaniem jak to nie było i jest jej źle w życiu, codziennie przychodzi i narzeka na pracę, na każde poprzednie prace też narzekała. O wszystko się wypytuje np jak gdzieś byłam to: kto byl, ile ma pokoi, jakie ma mieszkanie, na którym piętrze, ile wypiłam, co jadłam, o której wróciłam, czym wróciłam, taka seria pytań by najlepiej podać jej z podziałem na godziny cały harmonogram spotkania i menu. Traktuje mnie jak dziecko powtarzając czasami kilka razy przy wyjściu: zamknij okna, zakręć kaloryfery, powyłączaj wszystko, albo robiąc coś za mnie niby z łaska że ona to zrobi lepiej. Jak dostałam awans w pracy to zamiast się cieszyć, powiedzieć że super i że jest dumna, to miała negatywne podejście typu "mhmm pogodzisz wszystkie obowiązki, które Ci narzucą?". A kiedyś wybierając się na wesele rodzinne, chciała mi "doradzić" jaka sukienkę mam ubrać i jak powiedziałam że pójdę w innej, w tej która mi się podoba to wykrzyczała zdenerwowana ze mam się nie przyznawac że jestem jej córka.\nZatem, co sądzicie? Czy to są objawy toksyczności? I czy kiedyś to się zmieni?\n2 Odpowiedź przez Lady Loka 2021-04-16 20:37:29\nOdp: Toksyczna matka?\nA nie możesz po prostu się wyprowadzić i ustalić swoich reguł kontaktu z nią?\n3 Odpowiedź przez Ajko 2021-04-16 22:12:40\nWiesz co jakbyś pozbyła się emocji względem mamy i obserwowała ją jako przewidywalny w swych reakcjach obiekt, to nawet miałabyś powody do pośmiania się czasem. No ale niestety jako dziecko masz dla niej uczucia, przede wszystkim oczekiwania. Widzisz jej wady i cie drażnią bo nadajesz im znaczenie, pozwalasz by cie dotykały, bo to twoja mama. Polecam ci kanał na YouTube MasterYourLife, może znajdziesz tam coś dla siebie, co przyniesie ci ulgę.\n4 Odpowiedź przez Monoceros 2021-04-17 00:25:38 Ostatnio edytowany przez Monoceros (2021-04-17 00:25:56)\nCzytając Twój post i z perspektywy czasu widzę, że moje problemy związane z "matka jest taka, owaka, robi to i tamto, jak je zmienić" wydają się tak oczywiste... A rozwiązanie jest banalne. Ale też, siedziałam uwikłana bardzo długo.\nChcesz zmienić matkę? NIE. DA. SIĘ.\nAle jest coś, na co masz ogromny wpływ, co sprawi, że lepiej się poczujesz i działa w 100%. Zmień swoje zachowania.\nTyle. Proste. A jakie skuteczne!\nZobacz, że Twój post cały jest o niej. Trochę jak Twoje życie, nie? O tym co ona mówi, co myśli, co uważa, co komentuje, co chwali a co nie, o co się czepia, czego oczekuje. Ona pyta, ona wyśmiewa, ona krytykuje, ona doradza.\nA gdzie jest to co Ty chcesz? Co Ty myślisz, co decydujesz, co robisz, co ubierasz, co jesz, co czujesz, co potrzebujesz?\nMoim zdaniem jesteś uzależniona emocjonalnie od matki. Zdania, które piszesz, brzmią dokładnie tak samo jak moje sprzed terapii. Rozwiązanie moich kłopotów z matką było proste w zasadzie, tylko wykonanie też kosztuje. Zmiana zachowania, przekonań, stawianie granic, ODDZIELENIE się od emocji matki, zauważenie, uszanowanie, celebrowanie SWOICH uczuć, przeżywanie nieskrępowane tego co przeżywam, i podejmowanie decyzji, które ja chcę, i cieszenie się czymś bo JA się cieszę, i bycie zadowoloną bo JA jestem zadowolona - to wymagało praktyki. Czasu, uważności, i wielokrotnego też: odmawiania. Rzucania słuchawką. Rozłączania się gdy nie reagowała na "nie chcę o tym mówić". Nie odbierania telefonów. Powtarzania w kółko: porozmawiam z Tobą gdy będę miała czas. Powtarzania w kółko: słyszę, ale mam inaczej. Powtarzania: nie, nie mam ochoty. Rozumiem, nie chcę. Nie. Nie. Uważam inaczej. Wkurzasz mnie. Nie mam ochoty słuchać jak mnie krytykujesz. Nie podoba mi się to co mówisz. Nie decydujesz o mnie. Podcinasz mi skrzydła. Czuję się przesłuchiwana. Przestań mnie oceniać. Nie prosiłam o komentarz. Nie potrzebuję Twojej zgody, chciałam tylko żebyś wiedziała.\nBycie osobą niezależną od matki wymaga, o dziwo, niezależności. Czyli robienia tak jak uważasz, nawet gdy matka krytykuje, i uważania tak jak uważasz, nawet gdy coś chwali.\n5 Odpowiedź przez Wielokropek 2021-04-17 06:58:29\nCzy jestem uzależniona emocjonalnie od niej? Czy jestem pod jej dyktaturą? Czy kiedykolwiek coś do niej dotrze? (...)\nAle przy okazji zastanawiam się czy to może z moim podejściem jest coś nie tak.. (...)\nI jak jej przetłumaczyć że jestem inna niż moja siostra i nie będę tak samo postępować? (...)\n"Samo się" nic nie zmieni. By relacja między wami dwiema uległa zmianie, przynajmniej jedna z was musi zmienić swe... myślenie i wynikające z niego zachowanie. Tymczasem obie jesteście do siebie podobne, obie postępujecie tak samo, bo obie chcecie, by "ta druga" zachowywała się tak jak chce tego "ta pierwsza".\nPodpisuję się obiema rękami pod tym, co wyżej napisała Monoceros. Od siebie dodam jeszcze to: zajrzyj do swej metryki, zobacz, ile masz lat. Fizycznie, w świetle prawa, jesteś dorosłą osobą, psychicznie jednak jesteś dzieckiem, które wymaga od innej osoby akceptacji dla wszystkiego, co robi. Zachowujesz się jak trzylatek, który chce zjeść ciasto i mieć ciastko, ale i on po pewnym czasie wie, że są to sprzeczne ze sobą cele.\nChcesz zmian. Zacznij więc od siebie, czyli uświadom sobie, że możesz (ale nie musisz) stać się i być niezależną psychicznie. Od czego zacząć? Przestań myśleć o sobie jak o dziecku, które, co naturalne, jest zależne (bo inaczej nie przeżyje) od innych. Uświadom sobie, że dojrzałemu człowiekowi nie jest potrzebna akceptacja kobiety, która go urodziła. Zrozum, że czy tego chcesz, czy nie, jesteś odpowiedzialna za siebie, za swe życie, swe wybory, swe decyzje. Ty. Nikt inny.\n6 Odpowiedź przez ELina97 2021-04-18 10:18:00\nBardzo wam dziekuje za odpowiedzi.\nAjko - z pewnością zajrzę na kanał YouTube\nMonoceros - chyba trafiłaś w same sedno! I racja.. To jest niby tak banalne, ale jednak kosztuje sporo pracy nad sobą.\nOczywiście staram się jak mogę by mieć takie nastawienie, tylko właśnie ono jeszcze bardziej ją nakreca, ponieważ kiedyś tak się nie zachowywała, albo ja byłam za mala i zbyt uległa by to zauważyć.. Mniejsza z tym, najważniejsze że wiem już że tak być nie powinno i będę robić wszystko by to siebie uszczęśliwiać a nie ją.\n7 Odpowiedź przez Monoceros 2021-04-18 17:16:02\nStaram sie, nie staram... mniejsza o to, po prostu to rób. Raz wyjdzie, raz nie, ale trochę jak z mieśniami, z każdym dniem i każdą kolejną odmową będzie łatwiej. Choć pewnie na począktu będzie NAJtrudniej, bo przecież jak się ma kogoś w "niewoli", to na pierwsze sygnały buntu reaguje się ostro.\nBardzo pomogła mi terapia, a w niej głównie kultywowanie poczucia odrębności. Terapeuta na takie sytuacje konfliktu z matką polecił mi nosić coś, albo robić jakiś gest, który jest tylko mój, który mi przypomina o sobie, o moich zainteresowaniach, uczuciach, potrzebach, myślach. Takim znakiem był symbol z mojego ulubionego serialu. Niby błahostka ale w chwilach, kiedy miałam problem z odróżnieniem, czy to co czuję, to jest moje, czy to są uczucia matki, to sobie trzymałam ten symbol w ręce. Pomagało.\n8 Odpowiedź przez Katarzyna019 2021-04-29 09:22:31\nNiestety moja mama jest taka sama.\n9 Odpowiedź przez takiwiatr 2021-05-02 22:12:11\nKatarzyna019 być może są podobieństwa, ale najlepiej by było gdybyś sama opowiedziała o sobie i o swojej mamie. Wygląda na to, że wstydzisz się mówić i pisać o swoich problemach, wolisz schować się w kącie i dusić je w sobie. W innym miejscu pisałaś, że jesteś stale zestresowana, że wszystkim się przejmujesz, ale rozmowa z lekarzem odpada, tylko szukasz cudownych tabletek. Spróbuj coś zmienić w swoim życiu, możesz zacząć od tego, że się szczerze komuś wyżalisz.\n10 Odpowiedź przez aniuu1 2021-05-03 09:11:07\nMyślę, że nie powinnaś oczekiwać, że będzie łatwo. Ona zmieni myślenie o Tobie, ale może się to nie wydarzyć od razu. Może wchodzić tu w grę jej lęk przed pozostaniem samą. Poza tym pewnie w jakimś stopniu żyje twoim życiem. Na razie przyznaje sobie prawo do decydowania o rzeczach dotyczących Ciebie i utrata kontroli nad tym może jej się nie podobać.\nZa jakiś czas jak postawisz te granice, przywyknie do tego.\n« Nie potrafię rozmawiać z mamą | Pzyjaciółka powinna udać się do psychologa, jak zasugerować? »


Lektury w klasie I (zbiór) – autor zbiorowy | Ebook w EPUB, MOBI – Woblink.com\nKsiążka zawiera wypisy z lektur szkolnych (fragmenty). Zadbano o zgodność publikacji z nową podstawą programową. Proponowane lektury obejmują wszystkie gatunki literatury dziecięcej wymienione w nowej podstawie programowej. Są to: baśnie, bajki, opowiadania, wiersze i komiksy. Teksty...\n9.45 MB (MOBI), 10.30 MB (EPUB)\nEbooki kupowane wraz z Lektury w klasie I (zbiór)\n10 Witaj. Karolciu!\n6 Jak mówić, ... Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły\n9 Bajki rozśmieszajki\n5 Władca Pierścieni. Tom 1-3\n15 Dobry Dowcip Nie Jest Zły. Najlepsze żarty o lekarzach\n16 Philosophy in neuroscience\nEbooki w formacie Epub / Mobi podobne do Lektury w klasie I (zbiór)\nLektury w klasie...


Avalon Club (Ostrołęka, Polska) - opinie - TripAdvisor\nAvalon Club opinie, Ostrołęka\nul.Głowackiego 44, Ostrołęka 07-410, Polska\n“Dużo różności przygotowanych obficie i z sercem”\nByłem tam z polecenia miejscowych. Byliśmy grupą i każdy zamówił coś z zupełnie innej bajki. Nikt... Przeczytaj więcej\nA czy Tobie udało się odwiedzić obiekt Avalon Club?\n+48 29 764 26 31\nDużo różności przygotowanych obficie i z sercem\nByłem tam z polecenia miejscowych. Byliśmy grupą i każdy zamówił coś z zupełnie innej bajki. Nikt nie narzekał, a wszyscy bardzo się najedliśmy. Dobra kuchnia polska, całkiem udana interpretacja kuchni włoskiej. Lokal do tego bardzo gustownie urządzony - zachęca do wstąpienia na obiad, na deser,...Więcej\n1 Dziękujemy, 684_ukaszd\nByliśmy w Ostrołęce jako grupa przyjaciół i rodziny na wesele. Polecono nam Avalon. Obsługa i jakość naszych posiłków były doskonałe i wszyscy (było nas 10) bardzo zadowoleni z wszystkiego, co mieliśmy. Istnieje szeroki wybór dostępnych posiłków i wszystko świeżo przygotowane. Wewnętrzny wystrój restauracji był gustowny,...przyjazny i wygodny. Ogromne podziękowania dla wszystkich w Avalon. Gorąco polecam tę restaurację.Więcej\nByłem w tym klubie niezliczoną ilość czasu, ponieważ po otwarciu wiele lat temu. W czasie, przestrzeni został odnawiać za i jest gustownie urządzone. Pizza jest naprawdę dobry, tak samo jak mięso scenami. Miłe miejsce na spędzanie czasu z przyjaciółmi.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Avalon Club.


Blackwater Creek & Niewyrównane rachunki - Scott Dorward, Mike Mason | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nScott Dorward, Mike Mason\nCall of Cthulhu Blackwater Creek & Missed Dues\nZew Cthulhu 7. edycja cthulhu Lovecraft scenariusz zbiór scenariuszy USA lata 20.\nPonad cztery miesiące temu doktor Henry Roades z wydziału archeologii na Uniwersytecie Miskatonic w Arkham w stanie Massachusetts prowadził niewielkie badania w okolicy Blackwater Creek. Zapiski historyczne wskazywały, że znajdzie tam pozostałości Przystani Cade’a, kolonialnej osady w dolinie rzeki Miskatonic, której nagły upadek stał się źródłem lokalnych legend. Roades miał nadzieję znaleźć dowody, pozwalające ustalić prawdziwą historię osady. To, co znalazł, okazało się znacznie dziwniejsze, niż początkowo przypuszczał.\nW czwartkowy poranek, 26 października 1922 roku, Badacze zostają wezwani do biura Mordechaja „Młota” O’Leary’ego na South French Hill Street, w dzielnicy French Hill. Mają znaleźć „Lepkiego Jacka”, złodziejaszka, który naraził się na gniew O’Leary’ego. Dokonał trzech włamań bez odpalenia działki mafiosowi. „Lepki Jack” widziany był ostatnio, gdy dokonywał rabunków na Uniwersytecie Miskatonic, w bibliotece uczelnianej i mieszkaniu jednego z profesorów. Gracze muszą jak najszybciej odnaleźć „Lepkiego Jacka”, albo narazić się na gniew Mordechaja O’Leary’ego, rozładowywany ciosami jego młotka ciesielskiego.\nDodaj cytat z książki Blackwater Creek & Niewyrównane rachunki


Konrad Rejdak - Wiadomości z Lublina i regionu - Dziennik Wschodni\nArtykuły oznaczone tagiem: Konrad Rejdak\n"Takiego urządzenia jeszcze nie było". Wyjątkowy robot w szpitalu na Jaczewskiego 0 3\nLubelski robot umożliwi interakcję lekarza z pacjentem na odległość 0 0\nProf. Konrad Rejdak wybrany na prezesa Polskiego Towarzystwa Neurologicznego 0 1\nProf. Konrad Rejdak, szef kliniki neurologii SPSK4 w Lublinie został prezesem Polskiego Towarzystwa Neurologicznego.\nDostęp do marihuany medycznej będzie łatwiejszy. Leku nie trzeba będzie sprowadzać z zagranicy – przygotują go polscy farmaceuci. Nie znaczy to jednak, że w Polsce będzie można uprawiać konopie indyjskie.\nRoboty jak lekarze. Prototypy można oglądać w Lublinie 59 5\nNa Uniwersytecie Medycznym w Lublinie można oglądać prototypy robotów wykorzystywanych we współczesnej medycynie. Mają one m.in. pomagać chorym na Alzheimera i badać pacjenta bez obecności lekarza.\n21:17 Michałek ma marzenie: Pójść do zerówki. Możesz mu w tym pomóc 0 0


Prof. Jerzy Bralczyk o zurzędniczeniu ochrony zdrowia | Healthy&Beauty\nProf. Jerzy Bralczyk o zurzędniczeniu ochrony zdrowia\nO instytucjonalizacji jednej z najbardziej intymnych sfer człowieka i bezdusznym urzędniczym języku używanym w ochronie zdrowia rozmawiamy z językoznawcą prof. Jerzym Bralczykiem.\nW polskiej ochronie zdrowia używane jest specyficzne nazewnictwo. Pacjent to świadczeniobiorca, lekarz jest świadczeniodawcą, a Narodowy Fundusz Zdrowia nazywany jest płatnikiem publicznym. Gdzie w tym wszystkim jest miejsce dla chorego człowieka?\n– No właśnie, taka instytucjonalizacja sfery, która wiąże się bardzo często z naszymi, często intymnymi, sprawami, może wywoływać wrażenie dehumanizacji. Że oto przez takie zurzędniczenie przestajemy uwzględniać to, co najbardziej osobiste, a choroba jest przecież taką najbardziej osobistą rzeczą. Dlatego też wydaje się, że nie tylko nazwa choroby, która też ma wpływ na to, jak postrzegamy siebie, świat i chorobę, nasze zagrożenie, ale też inne rzeczy związane z leczeniem, przypadłościami organizmu, powinny być bardziej związane z tym czynnikiem osobistym, humanistycznym. Lekarz jest w pewnym sensie usługodawcą, ale nie chcemy go takiego widzieć. Tak jak raczej wolimy być pacjentami niż chorymi. Jeśli jestem pacjentem, to jestem pacjentem czyimś, i wtedy ta relacja wydaje się bardziej osobista. Natomiast będąc chorym, od razu identyfikuję się jako ktoś, kto jest niepełnowartościowy. Bo słowo chory funkcjonuje w innych odniesieniach. Mówi się: to wszystko chore, chore układy, i to przenośne znaczenie słowa chory także wpływa na podstawowe znaczenie, negatywne w końcu.\nDlatego wydaje się, że zwłaszcza w sytuacji człowieka wrażliwego, a człowiek chory jest wrażliwy bardziej, powinno się myśleć i o nazwie lekarza, którego nie na darmo doktorem, czyli uczonym nazywamy, i pacjenta, który w stosunku do tego doktora jest w pewnej relacji bezpośredniej, i choroby, której nazwa może wpływać na nas albo traumatyzująco, albo przeciwnie – łagodząco nawet czasami, kiedy nazwiemy ją niedomaganiem. Kiedy leczenie nazwiemy kuracją, to wtedy jest trochę zręczniej. No, i nazwa leku się liczy. Nazwa wywołuje w nas pewien stosunek. Niektórzy lubią nazwy uczone, obce, bo to gwarantuje pewną skuteczność przez naukowość, ale inni wolą coś prostego. Coś, co ma już zakorzenienie w tradycji. Dobrze jest używać określeń, które mają pozytywną konotację.\nA z czym mogą się kojarzyć pacjentom na przykład leki biopodobne?\n– Nazwa biopodobne czy bijopodobne, bo właściwie tak powinniśmy to wymawiać, nie kojarzy się najlepiej. Bo jeśli coś jest podobne do czegoś, to znaczy, że nie jest tym samym. Najczęściej chcemy być podobni do tego, z czym chcielibyśmy być identyfikowani, a jednak tym nie jesteśmy. Do czego to podobne?\nJak pan reaguje, kiedy nazywają pana świadczeniobiorcą?\n– Jako Bralczyk bardziej jestem biorcą niż dawcą. (śmiech)\nA tak na poważnie – denerwują pana takie sytuacje?\n– Nie, częściej śmieszą, ale są ludzie, których to denerwuje.\nI pan ich rozumie?\nCo by pan poradził ministrowi zdrowia i urzędnikom, którzy stosują takie urzędnicze nazewnictwo?\n– Żeby byli ludźmi.\nTagijęzyk ochrony zdrowiaprof. jerzy bralczykświadczeniobiorcaświadczeniodawcaurzędniczy język medycyny\nPoprzedni artykuł Bezcukrowe dropsy MultiFan dla dzieci i dorosłych\nNastępny artykuł FDA przestrzega przed lekami OTC na grypę


Kujawsko-pomorskie: Bransoletki ratują życie seniorów – Razem z Tobą\n29 marca 2021 at 15:34\nJeszcze w tym roku 3 tysiące bransoletek życia trafi do mieszkańców 78 gmin i miast Kujawsko-Pomorskiego. Teleopieka domowa to ciesząca się dużym zainteresowaniem forma wsparcia opiekuńczego niesamodzielnych osób starszych. Bransoletki życia ratują w sytuacjach zagrożenia i dają poczucie bezpieczeństwa. Koordynatorem programu jest marszałkowski Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Toruniu (ROPS).\nOsiemdziesięcioletnia pani Halina jest jedną z osób objętych programem na obecnym etapie. Mieszka sama. We wrześniu poczuła się nagle bardzo źle i wcisnęła przycisk SOS na swojej bransoletce. Pracownik telecentrum operacyjnego przeprowadził z nią krótki fachowy wywiad, uzyskane informacje zestawił z danymi o zdrowiu pani Haliny, znajdującymi się w zasobach systemu – i natychmiast podjął decyzję o wezwaniu pogotowania ratunkowego.\nZ rozpoznaniem udaru mózgu pacjentkę odwieziono do szpitala. Dzięki szybkiej akcji ratunkowej skutki udaru zredukowano do minimum i szybko mogła wrócić do domu.\n– Ten bardzo potrzebny program adresowany jest do mieszkających samotnie osób starszych. Chcemy, by mogli z niego korzystać wszyscy potrzebujący, ale do tego niezbędne jest partnerstwo samorządów gminnych. Samorząd województwa, który wziął na siebie lwią część kosztów i wszystkie przygotowania do wdrożenia systemu, od wielu miesięcy prowadzi rozmowy z samorządowcami w całym regionie przekonując ich do partycypacji w programie. Cieszę się, że partnerstwo w ogólnowojewódzkim systemie opiekuńczym zadeklarowało blisko osiemdziesiąt samorządów. To właściwa odpowiedź na obecne wyzwania, a także na oczekiwania środowisk seniorskich – przekonuje marszałek Piotr Całbecki.\nWdrożonym na razie pilotażowo opiekuńczo-ratunkowym systemem teleopieki domowej – na który składają się mobilne urządzenia do szybkiego przywoływania pomocy oraz działające 24 godziny na dobę centrum operacyjne – obejmujemy obecnie 210 osób. Zważywszy na sygnalizowane potrzeby, to zdecydowanie za mało. Dlatego podlegający marszałkowi województwa ROPS prowadzi zaawansowane prace nad poszerzeniem programu tak, by mógł objąć wszystkich potrzebujących (na początek 3 tysiące osób z opcją poszerzenia w przypadku większego zainteresowania). Do współpracy zaproszone zostały wszystkie gminy z województwa kujawsko-pomorskiego. Ostatecznie do programu przystąpiło 78 samorządów. Rozszerzony program ruszy jeszcze w tym roku. Zainteresowane osoby mieszkające na terenie gmin i miast, które zadeklarowały chęć udziału w przedsięwzięciu, mogą zgłaszać się bezpośrednio do realizatorów.\nTags kujawsko-pomorskie Najnowsze senior Teleopieka Domowa\nPoprzedni artykułAndrusiewicz: Wkrótce ruszymy z projektem szerokiej rehabilitacji pacjentów pocovidowych\nNastępny artykułProf. Flisiak: W szpitalach przeciążone instalacje tlenowe, zaczyna brakować leków na COVID-19\nOd początku listopada do USA będą mogli przyjeżdżać wszyscy podróżni w pełni zaszczepieni przeciw COVID-19, będą jednak musieli przedstawić też...\nJeszcze w tym tygodniu będzie informacja, jaką grupę seniorów zaszczepić trzecią dawką szczepionki przeciw COVID-19 i...


stand-up między żartami - Wojtek Pięta + support\n"Między żartami" to nowy cykl spotkań stand-upowych w Warszawie. Dużo rozmaitych komików, dużo odmiennych spojrzeń na świat, dużo różnych żartów, a pomiędzy nimi? Pomiędzy nimi prowadzący. Też całkiem duży. Zapraszamy aby przyjść i przekonać się samemu co się czai między żartami. Odbędzie się także openmic - ilość miejsc ograniczona. Chętnych prosimy o zgłoszenia u gospodarza sceny, na @mieszko minkiewicz.Występują:Wojtek Pięta - wystąpił na scenach każdego z większych miast w Polsce oraz w telewizji w programie Kuby Wojewódzkiego i Comedy Central. Finalista Antrakt Stand-up Festiwal. Brał udział w roastach Tego Typa Mesa oraz Krzysztofa Skiby. Autor kanału na youtube oraz improwizator sceniczny.Zbychu Grabowski - Dj, komik, konferansjer. Członek krakowskiego Comedy Lab, finalista Antrakt Stand-up Festiwal, a także ten typ, który śpiewał "Orki z Majorki" w Idolu.04.09.18, 19:00Bilety: 20zł/25zł w dniu imprezyZapraszamy! Liczba miejsc ograniczonaImpreza dla widzów dorosłych Bilety do nabycia na: www.KupBilecik.pl


rano, ale też wielokrotnie w ciągu dnia. Sprzedaż kawy we Włoszech jest bardzo wysoka, ponieważ Włosi piją kawę 3 lub nawet 4 razy dziennie. Przyjmuje się, że jest to odpowiednia ilość, która nie zaszkodzi naszemu zdrowiu.\nTajniki SEO w ujęciu biznesowymJak można w 2021 znaleźć dobrego dentyste w Zabrzu?Kobiety w ciąży- akcesoria dla przyszłej mamyJak naprawiać samochód? 12 Tips To buy an ignition coil Sterowane komputerowo frezarkiCzy są zmiany jak leczyć zęby?Nowe dane jak zrobić implantyTo może Cię zainteresować. Jak Mieć zdrowe zęby profesjonalnieDobre i smaczne jedzenie. O restauracjachAndaluzja - kilka faktówO profilaktyceStylowe odzienie - bluzki i bluzy. Krótki wpisZdrowy wygląd to dobre zdrowieArtykuł o nieruchomościachDobry i zły rodzaj weterynarzaPoznaj wybrzeże HiszpaniiNie ma budowy bez maszynAbout oil issue - smokeMaty na podczerwień - z czym to się je?ślub - żeby było oryginalnieMarzenia o urlopie w Andaluzji - co zobaczyćJaką kawę pijesz w kawiarniJak promować się w sieciCiekawe kto może sprowadzić samochód?OgródekNaprawa auta - nie taka prosta sprawaTradycyjna w kuchniCała Prawda O Tym Jak szkolić z bhp we Wrocławiu (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Jak można w 2020 znaleźć dobrego prawnika?


Młodzieżowa Bojarska Ferenc: "Trzeba iść z duchem czasu, więc jestem wszędzie: Instagram, Facebook" - Pudelek\nOsoby 50 plus nie wiedza jakw chodzić na you tuba ha ha ha ha umrę ze śmiechu. Znam taką co ma 30 lat i nie wie gdzie się włącza\ncmentarz ,babciu cmentarz - sportowy .. starczy juz daj miejsce chodakowskiej. ha ha ha\nostrzyknięta wargula, że mówi bardzo niewyraźnie.\noj starowino lepiej żebyS już naprawde zeszla ze sceny, odpuścila bo przeciez widać babciu że męczy cie to udawanie\nTen b******l stracił w oczach ludzi po tym, jak poniżała Ewe Chodakowska. Poniżanie kogokolwiek nie jest dobra proba na przypomnienie o sobie ani o zabieganie o sympatie. Przez swoje straszne zachowanie nie bedzie miec poparcia wsrod mlodych ludzi, a i seniorzy wola cwiczyc z Chodakowska. Tej pani czas juz sie skonczyl nie przez Chodakowska, ale przez nieładny charakter. Kobiety!!- wspierajmy sie i poprawiajmy nawzajem swoje korony! A tej pani podziekujemy.\ndlaczego one seplenia?-Bojarska,Gesler......\nDla mnie autorytet! Wprowadziła w Polsce Callanetics - dziś znów się go ćwiczy choć wydawał się być zapomniany 😊\nNie lubie tej kobiety udaje dobra córkę żeby za plecami szpilkę wbić\nJakby się nie zachowywała jak i*****a, atakując Chodakowską, to mogłaby spokojnie mieć swoją niszę i grupę docelową. A tak to kojarzona jest głównie z tym konfliktem. Grunt to sobie pogrzebać całożyciową karierę\nto zmien babo te czarne szmaty ,bo teraz moda na kolor,jak idziesz z biegiem czasu.\nNigdy nie lubilam tego babsztyla,p******a,wredna,zazdrosna i nie mogaca pogodzic sie z przemijaniem,zal takich ludzi....\nbyla jest i bedzie zawsze szpetna prostaczka ...z zatrata lustra i elementarnych zasad kultury


Ależ kąpiel! "Wczoraj rano przepłynąłem, a właściwie przeszedłem Wisłę" - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nAleż kąpiel! "Wczoraj rano przepłynąłem, a właściwie przeszedłem Wisłę"\nOpublikowano: wt, 11 wrz 2018 19:28 2018-09-11T19:28:00.000Z\nWiadomości Chyba niewiele osób wpadłoby na pomysł, aby kąpać się w Wiśle, a już tym bardziej próbować dostać się wpław z lewego na prawy jej brzeg.\nChyba niewiele osób wpadłoby na pomysł w wolnym czasie, aby kąpać się w Wiśle, a już tym bardziej próbować dostać się wpław z lewego na prawy jej brzeg.\nPłocczanin Bogusław Osiecki, który mieszka na osiedlu Radziwie, na dowód wodnej eskapady opublikował na Facebooku filmik. Tam też tłumaczy, co go do tego skłoniło i jak to wyglądało:\n- Wczoraj rano, na zakończenie sezonu pływackiego, przepłynąłem a właściwie przeszedłem Wisłę. Krótki odpoczynek zrobiłem sobie na pniu drzewa tkwiącym w rzece. Woda ciepła, bez fali. Przed molem trochę musiałem powalczyć z nurtem i zetknąć się ze śmieciami spod mola. Przy pięknym słońcu, bez wiatru była to wspaniała przygoda.\nNa początek obawiał się kamieni, aby stóp nie pokaleczyć. Założył czepek, okulary i wszedł...\nPod wpisem posypały się gratulacje za odwagę. Inni byli zaskoczeni, jak płytka jest Wisła. Sami zobaczcie na nakręconym filmiku na jego profilu.\nFilmik jest krótki, trwa zaledwie kilka minut, jednak w rzeczywistości przepłynięcie zajęło Panu Bogusławowi ok. 40 minut. Nie była to zresztą pierwsza taka kąpiel, tylko druga. Czy zdawał sobie sprawę z tak niskiego poziomu wody? Wyjaśnia, że obserwuje Wisłę systematycznie. - A skoro widać drzewo, na którym siedzą ptaki, to musi być płytko - opowiada, jednocześnie śmiejąc się. - Tylko jak do tego drzewa dotarłem, to te ptaki uciekły.\nOdnośnie czystości wody w Wiśle, nabrał jej kiedyś w ręce. - Lubię czystą wodę, a ta taka nie była. Dlatego, jeśli mam ochotę popływać, wybieram jezioro. Z kolei woda w Wiśle wydaje się cieplejsza. Tafla jak trzeba, nie ma nurtu, no to fruu... - dodaje z rozbawieniem. Nie oznacza to zarazem, że podszedł do sprawy lekkomyślnie.\nJuż poprzednim razem w Roku Rzeki Wisły był przygotowany. Wcześniej udał się do Morki, WOPR-u i Wodnego Pogotowia Ratunkowego. Prosił o asekurację. Jedni powiedzieli, żeby dał sobie spokój, drudzy postraszyli wirami. Ostatecznie jedna osoba nagrywała, a druga, zaopatrzona w numery telefonów do służb (łącznie z miejskim Centrum Zarządzania Kryzysowego) szla po moście, obserwując, czy coś niepokojącego się nie dzieje. Nie obyło się wówczas bez dodatkowych przygód. Pan Bogusław zwraca uwagę na problem wyziębienia organizmu, stąd konieczne jest zabezpieczenie, a najlepiej takie sprawdzone wcześniej w rzece czy jeziorze. - Kupiony skafanderek był ciasny i zaopatrzony w czujnik na wodę. Zaraz po zetknięciu z wodą, kamizelka zadziałała.\nNie dał jednak za wygraną. - Było późne popołudnie. Woda stosunkowo płytka. Szedłem dalej, chociaż czułem, że stąpam po czymś ostrym, po jakiś gałązkach. W pewnym momencie zaczęły się problemy z oddechem. Kamizelka za bardzo uciskała, dlatego próbowałem ją rozpiąć... - ostatecznie udało się dotrzeć do nabrzeża. W tym roku pozbył się czujnika na wodę. Mówi, że po dotarciu do prawego brzegu, nie miał czego się uchwycić, co utrudniło wyjście.\nPłocczanin nie tylko lubi pływać latem. Zimą potrafił wyciągnąć narty i jeździć po rzece, kiedy ta jest skuta lodem. Lód musi mieć odpowiednią grubość. - Jest jednak śliski i nierówny. Łatwo złamać nogę - przestrzega. On ma na to sposób - raki. - Jakie to widoki, kiedy lód skrzy się w słońcu!\nA wracając do Wisły, to jak dodaje, nie można się od niej odwracać. Ważny jest nasz stosunek do rzeki, która z tym miastem i jego mieszkańcami związana jest od tak dawna. Na wszelki wypadek lepiej jednak nie powtarzać podobnej kąpieli w Wiśle, na jaką porwał się Pan Bogusław.\nFot. Screen z filmiku


Szkoła Podstawowa im. Józefa Lompy w Woźnikach - 80-lecie Szkoły Podstawowej im. Józefa Lompy\nSprawdź aktualny jadłospis naszej placówki. Cena obiadów w miesiącu - lutym wynosi 80 zł\nOdwiedziło nas: 1375997\nDo wakacji: 126 dni\nKoło informatyczne w ramach EFS\nPokaż wydarzenia w dniu 1 lutego 2\n3 Pokaż wydarzenia w dniu 4 lutego 5 Pokaż wydarzenia w dniu 6 lutego Pokaż wydarzenia w dniu 7 lutego 8 Pokaż wydarzenia w dniu 9 lutego\n10 11 Pokaż wydarzenia w dniu 12 lutego 13 Pokaż wydarzenia w dniu 14 lutego 15 16\n17 18 Pokaż wydarzenia w dniu 19 lutego Pokaż wydarzenia w dniu 20 lutego 21 22 23\n80-lecie Szkoły Podstawowej im. Józefa Lompy\nSzkoła Podstawowa w Woźnikach ma 80 lat!\nW tym roku mija 80 lat od powstania Szkoły Podstawowej im. Józefa Lompy w Woźnikach. Jej historia jest bardzo ciekawa, kształtowała się jeszcze przed wojną. Pierwszy dzwonek w budynku szkoły zabrzmiał 1 września 1938 r. Wraz z wybuchem wojny nastał kilkuletni czas nauczania w języku niemieckim, jako że Woźniki, podobnie jak całe autonomiczne województwo śląskie, włączone zostały w granice III Rzeszy. Choć wojna zakończyła się dopiero w maju 1945 r., to już z początkiem lutego rozpoczęto w szkole prace porządkowe, a nieoficjalnym pierwszym dniem nauki w polskiej już placówce był dzień 22 lutego 1945 r. Była to nauka bez podręczników, bez programów nauczania i bez pomocy naukowych. Oficjalna uroczystość otwarcia szkoły nastąpiła 1 marca 1945 r.\nPrzez wszystkie lata była ona gwarancją wysokiego poziomu nauczania oraz wychowania w poszanowaniu tradycji, śląskiej kultury i wartości chrześcijańskich.\nŚwięto woźnickiej placówki edukacyjnej rozpoczęło się uroczystą mszą św. w kościele pod wezw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, na którą przybyli zaproszeni goście, nauczyciele, uczniowie, rodzice oraz mieszkańcy Woźnik. Następnie w asyście orkiestry i pocztów sztandarowych zgromadzeni przeszli do budynku szkoły przy ulicy Powstańców Śląskich 7, gdzie miały miejsce dalsze uroczystości.\nDyrektor szkoły, pani Aldona Hryciuk przywitała przybyłych gości: burmistrza Woźnik, pana Alojzego Cichowskiego, kierownik ZEASz-u, panią Zofię Cichowską, przedstawiciela posła Andrzeja Gawrona, pana Dawida Smola, pana Amadeusza Skułę reprezentującego panią poseł do Parlamentu Europejskiego Jadwigę Wiśniewską, innych przedstawicieli władz miejskich, dyrektorów szkół, nauczycieli i emerytów, uczniów, rodziców oraz mieszkańców Woźnik.\nPo uroczystym wprowadzeniu sztandaru szkoły przez uczniów zebrani odśpiewali hymn Polski, a następnie wysłuchali przygotowanego programu artystycznego. Przybyli goście obejrzeli archiwalne zdjęcia placówki, prezentację ukazującą jej historię oraz zobaczyli występy młodszych i starszych dzieci: tańce, śpiewy, recytacje, pokazy gimnastyczne, a także zarejestrowane wywiady z absolwentami szkoły. Po zakończeniu części artystycznej z okazji jubileuszu goście i nauczyciele otrzymali medale upamiętniające 80 lat działalności placówki. Zwieńczeniem uroczystości była możliwość zwiedzania budynku szkoły, oglądania starych kronik i wpisów do księgi pamiątkowej.\nZaproszeni mogli skosztować także ciepłych i zimnych przekąsek oraz słodkich wypieków, które czekały na nich w szkolnej jadalni. Rozmowom, wspomnieniom i żartom nie było końca.\nDziękujemy wszystkim, którzy w tym wyjątkowym słonecznym dniu byli z nami. Jesteśmy wdzięczni za przekazane życzenia, prezenty i ciepłe słowa.\nSzkole Podstawowej im. Józefa Lompy życzymy kolejnych wspaniałych jubileuszy!\nmgr Ewa Merta, mgr Justyna Kaczmarczyk


Głowa musi umrzeć ostatnia – Maraton Piasków (Pomorze) – Napieraj.pl\n[size=x-large]Głowa musi umrzeć ostatnia[/size]\nRelacja z pierwszego w Polsce Maratonu Piasków\n„Nie dam rady przejść tych cholernych 6 kilometrów!”. Ba, nie 6 a 2 kilometry. Czym są 2 w porównaniu z ponad 200 kilometrami, które pokonałem do tej pory?! Z pewnością niczym, jednak gdy od dobrych kilku godzin każdemu Twojemu krokowi towarzyszy ból, który ciężko Ci znieść nawet te 2 śmieszne kilometry stanowią przeszkodę niemal nie do przejścia. Zwłaszcza, że niosłeś ze sobą nadzieję, że do punktu zostały 4 kilometry a nie 6! Tajemniczy proces, dzięki któremu poruszałem się wciąż na przód nagle przestał działać. Wschód słońca łapię nas za wioską pośród pól, nad nami słychać bzyczenie jakichś drapieżnych owadów. Wymuszam na chłopakach przerwę i rozkładam się na asfalcie. Do mej głowy, w której próżno szukać śladów rozsądku zakrada się myśl o wycofaniu, przecież ja już nie mogę! Zachowuję jednak to dla siebie. Gdzieś tam słyszę słowa Adama: „Głowa musi umrzeć ostatnia”. Może to właśnie to powoduje, że bez słowa wstaje i ruszam dalej. Do mety pozostało jakieś 20 – kilka kilometrów…\n[b]21 maja 2006. [/b]\nWracamy razem z Robertem Rybickim (Ryba) z Kieratu, zarzekam się, że na pewno nie wystartuje w Maratonie Piasków, bo za duży dystans, bo to nie zdrowe, bo to, bo tamto…\n[b]15 sierpnia 2006. [/b]\nZ uśmiechem na ustach zmierzam w kierunku bazy jednego z najdłuższych maratonów w Europie. Jestem uzależniony. To jedyna rozsądna odpowiedź na to szaleństwo. Po drodze spotykam Edwarda Dudka, starszego pana, dla którego nie straszny Spartatlon (243km w Grecji jednym ciągiem). Będziemy mieli lekcję biegania więc pomyślałem. Tak też się później okaże, ale nie uprzedzajmy faktów. Startuję w zasadzie bez przygotowania, przez 2 miesiące przez startem wybiegałem raptem troszkę ponad 100km czyli tyle co nic. Liczę na doświadczenie zdobyte w poprzednich startach. Wydaję mi się, że przede wszystkim będzie się tu liczyła psychika. Szczególnie na 3 etapie…\nLubię to uczucie, to gorączkowe oczekiwanie na start i… pstryk! Nagle znajdujesz się na trasie. Niepewność, stres gdzieś wyparowały, teraz masz tylko biec przed siebie, to takie proste… Wiesiek (organizator) wyszedł ze słusznego poniekąd założenia, że sam dystans 250 kilometrów jest tak dużym wyzwaniem, że nie potrzeba dokładać do tego dodatkowych utrudnień w postaci skomplikowanej nawigacji. Napisałem poniekąd, bo ta formuła promuje typowych „czystych” biegaczy, my „brudni” rajdowcy w tym zestawieniu nie mamy większych szans. Cóż, jest jak jest, trzeba się dostosować.\nMoje dostosowanie polegało na wyciśnięciu z siebie maksymalnych pokładów energii. Skoro nie jestem przygotowany jakbym chciał to chociaż w pełni wykorzystam obecny potencjał. To było podstawowe założenie. Raczej rozsądne.\n[b]16 sierpnia 2006. Godzina 9:00. Świnoujście.[/b]\nTam gdzieś już nastąpił pstryk i byłem na trasie, a to rozpisuję się w najlepsze. Może w ten sposób uda mi się oddać klimat tego rajdu (biegu). Bo przez tych kilka dni mieliśmy naprawdę sporo czasu, ja na trasie spędziłem ostatecznie ponad 40 godzin. Wiecie ile można rzeczy przemyśleć w tym czasie?! Wiele… . Zanim jednak czas nieco zwolnił mieliśmy 2 szybsze etapy, gdzie po prostu trzeba było jak najszybciej napierać do mety. Raz, że jestem ambitny i w miarę możliwości chciałem zająć jak najlepsze miejsce (podstawowy priorytet bez zmian – ukończyć), dwa im szybciej skończyłem tym miałem więcej czasu na regenerację. Zacznijmy więc wreszcie ten wyścig, walkę ze słabościami, walkę o ukończenie tej drogi krzyżowej, jaką w późniejszym stadium stał się ten rajd.\nPierwsze kilometry to przyjemny bieg po plaży. Wbrew oczekiwaniom świeci słońce i jest naprawdę ciepło. Podbijam pierwszy punkt na Wiatraku i gonie dalej, na początek mieliśmy małą zabawę z dobiegnięciem w odpowiednim czasie na przystań promową, do nabrzeża mieliśmy jakieś 5 kilometrów a prom na drugą stronę odpływał o 09:40. Kilka minut przed odpłynięciem melduję się na statku. Ze mną grupa około 10 osób. Stawka wyraźnie więc się podzieliła na tych, którzy zdążyli na prom (biegaczy) i na tych, którzy nie zdążyli (piechurów). Chwila odpoczynku i ruszamy dalej, ku Międzyzdrojom. W międzyczasie dołącza do mnie Franek z Torunia. Razem dobiegamy do plaży w Warszowie. Spotykamy tam Artura Szmudzińskiego (Dino), który będzie nam towarzyszył w kolejnych dniach jako sędzia na kolejnych punktach kontrolnych. Utrzymujemy się około 10 miejsca, tempo pierwszych zawodników jest naprawdę mocne, tu nikt się nie oszczędza. Wiem, że nie wybiegałem tyle ile trzeba kilometrów nic dziwnego więc, że powoli czuję, że coraz ciężej mi się biegnie. Za cel stawiam sobie dobiec do Międzyzdrojów. Im bliżej do tego kurortu to robi się coraz ciaśniej na plaży. Dziwna rzecz, ale tylko my wpadliśmy na pomysł wzięcia udziału w maratonie, inni wolą leżeć plackiem na plaży, naprawdę dzwina rzecz…\nGdy powoli zaczynałem mieć dość tej plaży (to ten sam odcinek, który „robiliśmy” na zimowym Wolinie, tyle że wtedy plaża była cudownie zmrożona i biegło się wspaniale) dobieglismy do mola. Punkt numer 3 za nami, na całej trasie było 16 punktów co przy dystansie 250 kilometrów jest liczbą bardzo małą. Dla porównania tegoroczny Bielik przy podobnym kilometrażu miał tych punktów prawie 80! Oczywiście inna specyfika jest tych imprez i nie da się ich tak porównać, co nie zmienia jednak faktu, że odległości między punktami były dość porażające.\nWreszcie opuszczamy otwarty teren i wchodzimy w cień bukowego lasu Wolińskiego Parku Narodowego. Franek miał jeszcze pełno sił, a ja wiedząc, że grunt to dobrze rozłożyć siły postanowiłem przejść do marszu. Franek jako niewprawiony nawigator wolał trzymać się mnie (nie żebym był zaraz super nawigatorem, ale jako takie pojęcie o mapie i kompasie mam;)). Na punkcie w Warnowie czekała na nas niespodzianka, dostaliśmy batonik i Power Rade’a. Po takim zastrzyku mocy popędziliśmy na przedostatni punkcik pierwszego dnia – do leśniczówki Lubczewo. Dzień pierwszy to długie, proste przeloty. Zgubić się było nie sposób. Najważniejszą rolę odgrywała mocna buła. Mimo, że już nie biegliśmy tempo trzymaliśmy cały czas dobre. Szybko znaleźliśmy się w Sułominie i kierując się już w stronę Wolina (mety oraz mojego rodzinnego miasta…) podziwialiśmy Zalew Szczeciński w pełnej krasie (znów dejavi, w styczniu ta sama trasa tyle, że w drugą stronę). Przy zejściu do Sułomina dojrzeliśmy 2 zawodników, wcześniej nieco senni przyśpieszyliśmy aby ich dogonić. Po paru minutach doszliśmy Zbyszka Skierczyńskiego i Roman Bieganowski. Nie chcę się powtarzać, ale znów przyszło nam kroczyć dobrze znaną ścieżką z zimowego Wolina, sławny już skrót nad Zalewem, dzięki niemu udało mi się w styczniu dojść prowadzącą dwójkę. Tym razem zaprowadził nas prosto na metę, pod koniec zaczęliśmy biec aby godnie przekroczyć metę. Cóż, pierwsze 50 kilometrów to wręcz spacerek po dobrze znanych mi terenach. Miejsce 8, czas 5 godzin i 56 minut. Zwycięzca Andrzej Woliński (z Wolina oczywiście, ciekawostka – my Wolinianie mieliśmy przewagę nad lokalnym centrum rajdowym jakim jest Świnoujście) z czasem 4 godziny 46 minut został zwycięzcą etapu. Jak widać tempo było mocne. Podczas rozmów po pierwszym etapie wszyscy zgadzali się, że to dopiero rozgrzewka. Niektórzy jak Adam Kędziora czy Piotrek Szaciłowski sądzili, że pobiegli nieco za szybko. Mój plan zakładał czas w okolicach 7:30… Nie czułem jednak zmęczenia, dobrze rozłożyłem siły i wydawało mi się, że kolejnego dnia będzie dobrze.\n[b]17 sierpnia 2006. Godzina 08:00. Wolin. [/b]\nWczoraj popełniłem zasadniczy błąd, nie miałem bokserek. Było dość ciepło, biegłem w długich spodniach (znane i lubiane Dobsomy) i nieco się zatarłem w strategicznym miejscu, drugi błąd to, że nie skorzystałem z Sudocremu zaraz po mecie. W nocy przewracając się z boku na bok doszedłem do wniosku, że jednak coś trzeba z tym zrobić, na kilka godzin przed startem posmarowałem pachwiny Sudocremem. Co tu dużo mówić, ten krem jest genialny. Uratował mi życie . Wyczołgałem się z namiotu, zrobiłem parę kroków i stwierdziłem, że jest dobrze. Nogi oczywiście trochę „zastane” ale nie jest tak źle. Punkt 8 ruszamy, razem z Andrzejem prowadzimy Adama i Piotra skrótem przez park. O dziwo biegnie się dość dobrze, a myślałem, ze drugiego dnia przyjdzie mi tylko maszerować. Przyjemne rozczarowanie. Po 15 minutach jednak dochodzę do wniosku, że lepiej nie przeginać, przede mną 75 kilometrów. Postanowiłem trzymać się marszobiegu, po 15 minut biegu i marszu.\nDo punktu numer 7 dobiegam razem ze Zbyszkiem Skierczyńskim. Niesamowity gość, kiedy go nie spotkam na jakiejś imprezie to powtarza, że nic nie trenuje a napiera zawsze na maksa. Tym razem nie było inaczej. Zbyszek razem ze mną „marszobiegnie”, a ja z niemiecko-szwajcarsko-wolińską precyzją odmierzam 15 minutowe (ani sekundy krócej ani dłużej) odcinki ;). Na początku moich startów w „setkach” kombinując jakby tu wykręcić najlepszy czas kombinowałem z marszobiegiem, ustalałem dokładne odcinki czasowe, tyle że w biegu na orientację, częstokroć na azymut ciężko jest utrzymać ciągłość tej metody. Na Maratonie Piasków jak najbardziej było to możliwe, zresztą w moim przypadku metoda ta sprawdziła się rewelacyjnie. Pisałem już o moim kiepskim przygotowaniu biegowym, o dziwo drugiego dnia biegło mi się dużo lepiej niż na pierwszym etapie. Czyżby organizm tak szybko adaptował się do wysiłku?\nKilometry uciekały lekko i przyjemnie. Dokuczał tylko ten upał na otwartej przestrzeni. A gdzieś tam w perspektywie czaił się 25 kilometrowy odcinek plażą. Tymczasem dobiegliśmy do Połchowa i punktu na 26 kilometrze. Do czołówki mieliśmy kilkanaście minut straty. Piszę do czołówki, bo prowadzący Tadeusz Ruta (ultramaratończyk) był absolutnie poza zasięgiem, czas na mecie 7 godzin i 34 minuty mówi chyba wszystko… Zbyszek został na punkcie a ja ruszyłem dalej. Wciąż zastanawiałem się czy dalej podbiegać, wiedziałem, że nie mogę przesadzić, musiałem zachować siły na kolejny dzień. Czułem się jednak dobrze i kontynuuowałem marszobieg. Punktem zwrotnym tego etapu był stosunkowo niewielki podbieg pod Kamieniem Pomorskim. Zarośnięta droga między polami, która wiła się w górę w południowym upale. Co mnie podkusiło żeby akurat podbiegać na to wzniesienie? Chyba ta chęć żelaznego trzymania się planu… Ten podbieg strasznie mnie zmęczył, czułem się wypluty z sił. Z przekąsem stwierdziłem, że przynajmniej nie muszę się już zastanawiać czy mam podbiegać czy nie? Czas było włączyć tryb oszczędny i przejść do marszu jeśli chciałem ukończyć morderczy 3 etap.\nSamotny marsz po prostej drodze nieco mnie uśpił. Poczynałem wątpić w powodzenie ukończenia całości. Na szczęście przed 50 kilometrem spotkałem Wieśka, dostałem Kubusia i z nowym zapasem sił ruszyłem dalej. Założeniem na 2 etap było dotarcie do plaży, bo przecież od plaży czekała mnie ostatnia prosta do mety… Nawet jeśli ta prosta miała 25 kilometrów. Niedługo po wejściu na plaże czekała mnie prawdziwa przeprawa z tłumami letników rozłożonych na piasku. Pełno dzieciaków, wody pomywającej buty i najgorsze, pełno tych zamków z piasku! Nie tylko ja narzekałem na te kruche budowle . Wyobraźcie sobie marsz po plaży po 50 kilometrach w nogach i uskakiwanie przed wodą, dzieciakami i zamkami z piasku. Moja cierpliwość została wystawiona na wielką próbę. Na szczęście Międzywodzie wkrótce się skończyło a wraz z nim ludzie. Zrobiło się nieco przestronniej. 25 kilometrów po plaży. Wydaję Ci się, że horyzont w ogóle się nie przybliża, idziesz, idziesz i nic, stoisz w miejscu. Przypomniał mi się tegoroczny Bielik i kajaki. O 5 nad ranem płynęliśmy z Piotrkiem (Szaciłowskim) w stronę Międzyzdrojów, płyneliśmy i płyneliśmy… Mój „dryf” przerwał głos Dina, w połowie odcinka zlokalizowany był niezaznaczony punkt kontrolny. Gdyby nie Artur w życiu bym go nie zobaczył, z kim później nie rozmawiałem każdy miał tak samo, oczy wbite w ziemie i napierali do przodu. Artur jednak stał na straży. Jak zwykle pobyt na punkcie dodał mi energii i dobrym nastroju ruszyłem do mety.\nPodczas tego marszu po plaży coś niedobrego zaczęło dziać się z moją prawą stopą, jakiś odcisk zaczął się krystalizować, że tak to ujmę. Co kilkadziesiąt minut zdejmowałem więc buty i maszerowałem bez nich po piasku dając odpocząć stopom. Metoda się sprawdziła bo „dowiozłem” je całe do mety. Na końcowych metrach spotkała mnie miła niespodzianka. Kilkaset metrów przed molem (meta etapu) usłyszałem jak ktoś przez megafon wymawia moje nazwisko i nawija o maratonie. Na plaży i molu było sporo ludzi, niektórzy nawet zaczęli bić brawo (), nie mogłem więc tak po prostu dojśc do tej mety, zacząłem biec. Jaki lekki to był bieg, nie czułem kilometrów w nogach, nawet rączo wbiegłem po schodach i zadowolony przekroczyłem linie mety. Sympatycznie. Ostatecznie zająłem 5 miejsce, czas 10 godzin i 44 minuty. Założenia przedstartowe – połamać 12 godzin… Trochę się jednak obawiałem czy nie za szybko, ten kryzys na 40 kilometrze mógł się odbić jutro…\nZanim jednak nastąpił dzień 3 to musieliśmy pokonać niespodziewane zadanie specjalne. Niestety pole namiotowe, na którym była baza 2 etapu kierowane było przez bande idiotów, bo inaczej nie da się ich określić. Głośna muzyka do 2 – 3 rano nie sprzyjała regeneracji. Próby interwencji zdały się na nic, bo negocjacje z debilami są z miejsca skazane na porażkę. Gdy długo nie mogłem zasnąć, gdy hałąs nie pozwalał uspokoić myśli a mięśnie „krzycząły” z bólu zacząłem zastanawiać się czy dam radę przejśc 125 kilometrów. Dystans potężny, a tu w dodatku po 2 dniach i 125 kilometrach na koncie. Wszystko mnie bolało, wydawało mi się, że start na kolejny, ostatni już etap nie ma sensu…\n[b]18 sierpnia 2006. Godzina 09:00. Międzyzdroje. [/b]\nBudzę się rano niewyspany, cały obolały. Jednak poranny spacer po bułki nieco podnosi mnie na duchu. Nie jest tak źle! Mogę chodzić . Ok, to że mogłem chodzić to nie jest coś z czego można było się cieszyć, przecież do pokonania miałem 125 kiometrów! Okazało się, że jednak mój organizm się choć trochę zregenerował tej okropnej nocy. Nadzieja znów wróciła. To będzie etap prawdy pomyślałem. Te 2 dni to była tylko rozgrzewka do tego, co miało wydarzyć się dzisiejszego dnia.\nO 08:30 ruszamy w kierunku mola, tam umiejscowiony jest start. Parę chwil po 9 ruszamy… Tadek Ruta i Edek Dudek ruszają biegiem. Patrzę na nich z zazdrością. No nic, ja mogę już tylko iść. Andrzej, Piotrek i Adam również postanawiają tylko maszerować. Nasza 4 za cel główny postawiła sobie ukończenie tego etapu. Ruszamy więc! Błogosławię matkę naturę, bo idzie się świetnie, ludzki organizm to cudowny mechanizm. Gdy po kilkudziesięciu minutach Adamowi GPS wreszcie łapie sygnał wychodzi na to, że poruszamy się około 7km/h. Świetnie. Po jakiejś godzinie zaczyna mnie brać senność. Wychodzi dzisiejsza noc, maszeruje tępo. Nigdy tak się nie czułem na początku zawodów, przecież to dopiero pierwsza godzina… Na szczęście jednak senność szybko mija. Mijamy „Dzwon” i przepływamy na drugą stronę. W Świnoujściu uzupełniamy zapasy. Ja na tym etapie będe głównie żywił się kabanosami z bułkami i Coca – Colą. Przez pierwsze 2 dni stawiałem na węglowodany, ale ostatniego dnia stwierdziłem, że lepiej bedzie czymś zapchać żołądek, żebym czuł, że coś jem niż ładować „węgiel”, który szybko znika z żołądka. Jako, że nie biegałem już to ta metoda sprawdziła się bardzo dobrze.\nZdecydowana większość 3 etapu rozgrywała się na terenie Niemiec. Także ten ponad 30 kilometrowy odcinek po plaży. Bałem się tego. Bałem się monotonii, trudnego terenu, upalnej pogody i słońca. Nie było tak źle, przede wszystkim na niebie pojawiło się trochę chmur, nie było tak gorąco, słońce zresztą mieliśmy za plecami. No i przede wszystkim szło się dość dobrze. Zwłaszcza, że przykładnie współpracowaliśmy, co kilkanaście minut robiliśmy zmiany. Co ciekawe wszyscy narzekali, że idziemy za szybko, gdy jednak robiliśmy zmianę na szpicy to każdy dawał ile mógł . Sądziłem, że ten odcinek będzie się dłużył. Nie było tak źle, tylko pod koniec mieliśmy już dosyć tej plaży. Wszystko się jednak kiedyś kończy, po 8 godzinach od startu (ok. 50km) schodzimy na twardą nawierzchnie. Wytrzepujemy buty, zmieniamy skarpety i ruszamy dalej.\nKolejne kilometry to w zasadzie tylko i wyłącznie asfalt. Ponad 70 kilometrów asfaltu… Do Wolgastu dochodzimy na skróty przez tory. Gdy przechodzimy przez most na rzece nad nami zbierają się ciemne chmury. Mamy cichą nadzieję, że uda nam się dotrzeć do przepaku jeszcze przed deszczem. Śmieje się, że zgodnie z prawem Murphy’ego ulewa dopadnie nas na parę minut przed punktem… Niestety nie mylę się i ostatnie 20 minut maszerujemy przy ulewnym deszczu. Oczywiście nie mamy kurtek. Po drodzę błądzimy jeszcze na chwilę i cali przemoczeni dochodzimy na przepak, który okazuję się być przystankiem autobusowym, dobrze że zadaszonym . Na punkcie czeka na nas Artur i pomaga nam tylko jak może. Sucha odzież i porcja ciepłych zupek stawia nas na nogi. Na szczęście wziąłem na zmianę buty, nowe New Balance (model 907, wcześniej miałem 906, jak najbardziej polecam, świetny but tylko trochę za delikatny na rajdy…). Zwykle noszę rozmiar 43-44, te buty to 45. Wydawały mi się nieco za duże, nawet jeśli wziąć poprawkę na puchnięcie stóp po praunastu godzinach napierania. Z niepokojem staram się włożyć moje stopy do jak wcześniej o nich myślałem „kajaczków”, są ciasne! Wręcz za małe. Do tego poduszka pod palcami u prawej stopy nieprzyjemnie mnie szczypie.\nPo 40 minutach z wolna ruszamy. Wciąż pada deszcz. Martwi mnie fakt, że obciera mnie prawa stopa pod kostką. Na szczęście ewentualny odcisk w tym miejscu nie będzie tak groźny jak na podeszwie. Nadaje tempo grupie, reszta nieco niemrawo maszeruje. Ja czuję się dobrze. Siły są, odcisków na razie nie ma, jest dobrze. Po kilkudziesięciu minutach stwierdzam, że jednak nie jest dobrze, jest źle. Wybrałem złą drogę, musimy nadłożyć jakieś 1,5 kilometra. Banalny błąd.Zamiast iść prosto kieruje nas w lewo. Jestem strasznie zły na siebie. Argh… I pomyśleć, że chciałem, żeby była trudniejsza nawigacja! A tu taka wpadka. Staram się tłumaczyć siebie, że to brak koncentracji, że zmęczenie, ale fakt jest faktem tracimy przeze mnie kilkanaście minut. Nic nie mówię, wiem, że w takich momentach łatwo może paść psycha. Zwłaszcza po Andrzeju widzę, że nie jest z nim dobrze, on ma już odciski, on już zaczął swoją drogę krzyżową… Gdy dochodzimy do właściwej drogi poprawia mi się nieco humor. Marne to pocieszenie bo przed nami jakieś 50km do kolejnego punktu kontrolnego. Jeszcze nigdy nie pokonywałem tak długiego przelotu…\nPowoli zapadał zmrok. Deszcz przestał padać. Zaczęło się! Zdecydowanie, teraz mogliśmy mówić o rajdzie. Wcześniej to tylko zabawa, teraz miała zacząć się prawdziwy rajd. Po kilku kilometrach Andrzej zaczął zostawać w tyle, nie dość że zżerały go odciski to zaczął mu dokuczać achilles. To strasznie mocny gość, to jego pierwszy start w tak długich zawodach do tej pory biegał maratony, ale chyba go wciągnęło… Niestety zwalniał coraz bardziej, w końcu musieliśmy go zostawić, szkoda nam go było, ale niestety nie mogliśmy nic zrobić. To było około 70 kilometra. Wtedy też moja gehenna z wolna dobierała się do mnie… Pojawiły się załążki odcisków, nie chciałem się zatrzymywać. Ponowny start był bolesny, gdy się poruszałem nie było tak źle. Po dojściu do Lassan opuściliśmy na kilka kilometrów asfalt i zagłębiliśmy się w ciemną noc i polne drogi. Gdy po kilkudziesięciu minutach marszu nagle skończyła nam się droga zrobiło się nieciekawie. Tym razem to Piotrek nas wyprowadził dosłownie w pole. Z początku nie mogliśmy się zorientować gdzie jesteśmy, ruszyliśmy więc na południe, mniej więcej w tym kierunku, w którym mieliśmy iść. Pokręciliśmy się trochę i gdy powoli zaczynałem wątpić czy w ogóle znajdziemy właściwą drogę odnaleźliśmy się. Okazało się, że podobnie jak zaraz za przepakiem niepotrzebnie skręciliśmy w lewo zamiast iść prosto. Polną drogą doszliśmy do jakiejś zapomnianej osady gdzie odbliliśmy w drogę wzdłuż kanału. Wciąż nadawałem tempo. Mimo odcisków. Moje chwile chwały jednak skończyły się zaraz po wejściu na asfalt. Po prostu miazga! Czułem się jakby ktoś zaczął walić młotem w moje stopy. Odciski nieprzyjemnie prasowały się na asfalcie. Chwila zwątpienia. Do mety jakieś 40 kilometrów a ja już mam dość. Przypomniałem sobie ile razy rezygnowałem właśnie z powodu odcisków. Wiedziałem, że to oznaka słabości, że trzeba zacisnąć zęby i iść dalej, ale nie zawsze mi się to udawało. Teraz chciałem żeby było inaczej. Miałem swoją próbę, na którą podświadomie czekałem. Chciałem sobie udowodnić, że potrafię pokonać ból.\nFakt, że ta „próba” wynikła z własnej głupoty. Na przepaku miałem tyko jedną parę skarpet, gdybym miał ich kilka to mógłbym później zaradzić odciskom a tak na własne życzenie musiałem przecierpieć jeszcze 40 kilometrów. Powoli zacząłem odstawać od Adama i Piotra. Nie był to duży dystans, ale jednak. Próbowałem się jakoś motywować, przypominałem sobie relacje Gosi Antosik, która jest niesamowicie silna psychicznie. Przypomniałem sobie upór Agnieszki Konior na tegorocznym Kieracie, czy mogłem być od nich gorszy? . Adam starał się mnie podtrzymać na duchu, powiedział pewne zdanie, które mi na długo zostanie w pamięci „Głowa musi umrzeć ostatnia”. Pewnie, że o tym wiedziałem. A jakże, ale nigdy nie postrzegałem tego w ten sposób, dopiero gdy widziałem jak napiera Adam dotarł do mnie sens tego zdania. Napierałem więc tak miotając się z myślami o rezygnacji. Mój upór wkrótce został wystawiony na ciężką próbę. Zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej na zastrzyk kofeiny. Jakimś cudem przejeżdzał tamtędy Wiesiek… Zatrzymał się i podjechał do nas. Perspektywa jakichś 8 godzina napierania albo koniec rajdu, odpoczynek… Przez całą trasę wyobrażałem sobie jak to będzie na mecie, jaki będę zadowolony, że mi się udało. To chyba właśnie to pozwoliło mi nie wsiąść do samochodu Wieśka, gdy odjechał odetchnąłem z ulgą ale też wiedziałem, że teraz już muszę radzić sobie sam. Gdy doszliśmy do Uznamu i skręciliśmy na drogę rowerową, która prowadziła do samego Garz, czyli ostatniego punktu przed metą największy kryzys minął. Dalej traciłem dystans do chłopaków ale jakoś się poruszałem dalej.\nBól przestał mi już przeszkadzać. Przynajmniej nie tak jak wcześniej. Stał się jakby integralną częścią mnie. Piotrek dobrze znał tą drogę, trenuje tu czesto na rowerze. Został więc naszym przewodnikiem. Co 2,3 kilometry mijaliśmy jakieś miejscowości. Lepsze to niż pusta, długa droga. Przynajmniej mielismy jakieś punkty, do których zmierzaliśmy. Z każdą wręcz minutą czułem jak moje stopy się powiększają. Czułem jak rozsadzają buty, strasznie nie przyjemne uczucie. Luzowałem nieco sznurówki, ale niewiele to pomagało. Za Stolpe wreszcie doszedłem chłopaków i już równo kuśtykaliśmy dalej. Z każdą godziną szliśmy wolniej. Nie można zresztą tego nazwać marszem, czułem się jakbym chodził na szpilkach. Adam próbował truchtać, ale to nie wyglądało na pewno jak bieg, mówił, że mu to pomaga. Dotoczyliśmy się do Dargen a tam przykra niespodzianka. Zamiast „obiecanych” 4 kilometrów do Zirchow jest 6. „Nie dam rady przejść tych cholernych 6 kilometrów!” pomyślałem. Ba, nie 6 a 2 kilometry. Czym są 2 w porównaniu z ponad 200 kilometrami, które pokonałem do tej pory?! Z pewnością niczym, jednak gdy od dobrych kilku godzin każdemu Twojemu krokowi towarzyszy ból, który ciężko Ci znieść nawet te 2 śmieszne kilometry stanowią przeszkodę niemal nie do przejścia. Zwłaszcza, że niosłeś ze sobą nadzieję, że do punktu zostały 4 kilometry a nie 6! Tajemniczy proces, dzięki któremu poruszałem się wciąż na przód nagle przestał działać. Wschód słońca łapię nas za wioską pośród pól, nad nami słychać bzyczenie jakichś drapieżnych owadów. Wymuszam na chłopakach przerwę i rozkładam się na asfalcie. Do mej głowie, w której próżno szukać śladów rozsądku zakrada się myśl o wycofaniu, przecież ja już nie mogę! Zachowuję jednak to dla siebie. Gdzieś tam słyszę słowa Adama: „Głowa musi umrzeć ostatnia”. Może to właśnie to powoduje, że bez słowa wstaje i ruszam dalej. Do mety pozostało jakieś 20 – kilka kilometrów…\nPo raz drugi myślę o wycofaniu się, mam nrc, rozłożę się, prześpię a rano przyjedzie po mnie Wiesiek, kalkuluje sobie. Reszta drużyny nawet nie myśli o tym, przecież się nie poddam teraz! To śmieszne ale ten nie pozorny drogowskaz to niczym cios Tysona, prawy sierpowy, bach, leże. 7,8,9… Wstaję, idę dalej. Jakoś się idzie, z poczatku ciężko ale później przełamuję ból i idę. Adam dawno już skasował z Gpsa średnie prędkości, na początku było 6,5 później 6 do 5 a teraz 4km/h. Gdy zwalniamy jego zegarek wydaje dręczący dźwięk. Beep, beep! Wśród tego beepu dochodzimy do Garz, dziwnie szybko nam mija ta droga, nawet jeśli wziąć pod uwagę, że Adam mierzy na gpsie każdy odcinek do przejscia… „Zostało 400metrów, 200metrów…”. Koncentrujemy się na małych rzeczach. Prowadzący maratończycy mieli straszny problem ze znalezieniem tego punktu, a był on oczywisty, kościół w centrum wioski. Ale, gdy na trasę nie bierze się ani kurtki ani latarki (sic!) to czemu się dziwić.\nTeraz już tylko meta… Idziemy 3, czasem może 4 kilometry na godzinę. To droga przez mękę. Adam z Piotrkiem powoli zaczynają czuć już metę bo włacza im się straszna głupawka, żartują sobie z naszej zawrotnej prędkości ;). Ja nie mam sił na żarty, ponuro napieram. Mam dość tego maratonu, ostatnie kilometry są po prostu straszne. Przekroczenie granicy trochę mnie podnosi na duchu. Wiem, że to już sama końcówka. Już nic nie może się stać. Dojdziemy do końca. Nasza irracjonalna przeprawa z Maratonem Piasków dobiega końca, dochodzimy na metę i wreszcie nigdzie nam się nie śpieszy…\nTo było straszne, jeszcze nigdy się tak nie skasowałem na żadnym rajdzie. Nawet nie chodzi o sam dystans 250km, ale o kardynalny błąd z doborem sprzętu, który spowodował moją gehenne. Gdybym miał więcej skarpet na zmianę, to końcówka mogłaby wyglądać inaczej. Podoba mi się specyfika imprezy czyli podział na 3 etapy. Dzięki temu maraton ma specyficzny klimat, fajną atmosferę, którą tworzą uczestniczy i organizatorzy. Przebywając z tymi ludźmi przez kilka dni można się sporo dowiedzieć. Ale przede wszystkim sam start to ogromne doświadczenie, teraz zupełnie inaczej będę postrzegał starty w rajdach, kwestia wytrzymałości na ból też nabierze zupełnie innych wymiarów. Przede wszystkim jednak start ten to ogromna przygoda.


Kropelki cieczy w żeńskiej patogenu - Kasztan zwiększenie potencji\nCzym można zarazić się od deski sedesowej w pracy, szkole czy publicznej toalecie? operacja powiększania penisa\nPotencja penis odzysku jak masaż penisa w celu zwiększenia, Impotencja i jak leczyć Jaka jest siła i jak to wpływ. Przepisy na likiery na impotencję opinie o zabiegu powiększania penisa, falloston spada moce leczenie impotencji lód.\nHarald Kautz Vella - Black Goo - czerwiec 2015 /napisy PL / że reklamuje Nagiyev impotencję\nLiczba ta jest przydatna do siły Jak wziąć orzechy z miodem dla potencji, do kogo się zwrócić o potencji kup żeński patogenu w Smoleńsku. Zapalenie gruczołu krokowego i potencji Młot Thora cena gdzie kupić, I pojawił się mały pryszcz na penisie zwiększenie członka w Czelabińsku.\nMalowanie żywym pędzlem we francuskim Mam Talent Jak podniecić Kobieta w kontakcie drogą korespondencyjną\nKrakatau lekarstwa na potencję libido i impotencja, że napój z impotencją dla potencji ziołowe. Metan działa na sile sposób na zwiększenie potencji szybko, Home powiększyć penisa kremy wzbudzenia penis.\nA young scientist's quest for clean water z pomocą niektórych produktów może zwiększyć penisa\nCzy ktoś próbował kobiet patogenów patogen koński Biełgorod, szczelina odbytu i potencji powiększenie penisa w domu. Masaż powiększenie penisa małe zdjęcia Dick porno, domowe urządzenia do powiększania penisa cipki podniecone kobiety.\nProf Nieumywakin Bioenergetyczna natura człowieka- napisy PL kliknij CC afrodyzjaki apteka dla mężczyzn i kobiet\nUżądlenia pszczół leczyć impotencję które wpływają na potencję która produkty, siła działania e Lemongrass zwiększenie potencji u mężczyzn. Imbir kobieta patogen Abstynencja prowadzi do impotencji, Młot Thora zawieszka jak nosić prick penis powiększenie.\nThe Atheist Delusion Movie (2016) HD który zmniejsza siłę libido\nJad pszczeli potencja rzucić palenie i picie siła nie zostanie przywrócona, Runes wzmocnienie potencji niż podniecić kobiety pigułki. Jakie leki zmniejszają siłę odżywianie sport wpływa na potencję, wpływ na siły działania żywieniu sportowców Leczenie impotencji psychicznej.\nNaturalna Suplementacja - Janusz Nawolski zaklęcia i rytuały dla potencji\nJak rozciągnąć małego penisa siła doboru leku, Jak określić początek impotencji olejek potencji. Najmniejsze członkowie Azjatów powiększenie penisa podczas pobudzenia, plastikowe penis w Biełgorod mięta wpływa na potencję tak lub nie.\nJerzy Zięba - borelioza - Rewolucja Zdrowia Ginkgo Biloba Evalar potencja\nTentorium zwiększenie potencji zapalenie kremu członkiem żołędzi, potężny żeński patogen w kroplach Koszt operacji zwiększenie penisa. Stosowanie czosnku na potencję Jak podniecić dziewczynę w samochodzie, czy istnieje pigułka na impotencję cena kobiecego patogenu.\nHalloween Special: Dracula Właściwości propolisu do siły\nPrzykładem tego, jak podniecić korespondencji Kobiety wideo o powiększenie penisa, lek zmniejsza moc migdały i miód dla potencji. Czy to prawda, że u otyłych mężczyzn mały penis kup Młot Thora zawieszka w kolorze srebrnym kupna, Jakie są najlepsze tabletki na potencji oznacza dla potencji Mińsku.\n✅ Woda utleniona do ucha? Nietypowy stary, sprawdzony sposób Czy sody z impotencją i jak\nBiedny leczenie impotencji jak korzystać spada młot Thora, warzywa i owoce, co poprawić potencję Durex smar na potencję. Czy możliwe jest, aby zwiększyć rozmiar penisa Produkty, które zwiększają potencję seksualną, preporaty dla podniesienia potencji przepis na powiększenie penisa.\nŹle na impotencję\nJakie są leki na impotencję męską\nPośladki może budzić kobietę


Wraz z nastaniem wakacji, podobnie jak w latach poprzednich, ruszyła przygotowana przez Ministerstwo Finansów ogólnopolska letnia akcja „Weź paragon”. W ramach tej akcji, w naszym województwie przez cały okres wakacyjny Urzędy Skarbowe oraz Urząd Kontroli Skarbowej w Katowicach będą prowadziły kontrole ewidencji sprzedaży na kasach fiskalnych oraz – wespół z Izbą Skarbową w Katowicach – kampanię informacyjnoedukacyjną mającą na celu wzmocnienie świadomości społecznej i wiedzy o tym, że paragon to nie tylko dowód sprzedaży potrzebny podczas reklamacji, ale także skuteczne narządzie budowania uczciwej konkurencji oraz wsparcia przedsiębiorców rzetelnie wywiązujących się z obowiązków podatkowych.\nOgłoszenie o przetargu nieograniczonym na ”Dowóz uczniów szkół podstawowych i gimnazjów na terenie gminy Kalety"\nBurmistrz Miasta Kalety ogłasza przetarg nieograniczony na ”Dowóz uczniów szkół podstawowych i gimnazjów na terenie gminy Kalety". Przedmiotem zamówienia jest dowóz uczniów szkół podstawowych i gimnazjów na terenie gminy Kalety, zakup biletów miesięcznych na dowóz uczniów na trasie Kalety – Drutarnia w komunikacji publicznej, dowóz uczniów niepełnosprawnych do Szkół Specjalnych w Tarnowskich Górach i Radzionkowie w roku szkolnym 2012/2013 wraz zapewnieniem opieki podczas przewozu.\nOgłoszenie o naborze na Koordynatora Projektu oraz Asystenta ds. Rozliczeń Finansowych - Oswoić@ - wsparcie dla mieszkańców Gminy Kalety\nOgłoszenie o naborze na Koordynatora Projektu oraz Asystenta ds. Rozliczeń Finansowych - Opiekun osób starszych - wsparcie dla mieszkańców Gminy KaletyW związku z realizacją projektu „Oswoić@- wsparcie dla mieszkańców Gminy Kalety” w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet: VII - „Promocja integracji społecznej” Działanie: 7.3 - „Inicjatywy lokalne na rzecz aktywnej integracji” Miasto Kalety ogłasza nabór na: Koordynatora Projektu oraz Asystenta ds. Rozliczeń Finansowych.\nOgłoszenie o naborze na Koordynatora Projektu oraz Asystenta ds. Rozliczeń Finansowych - Opiekun osób starszych - wsparcie dla mieszkańców Gminy Kalety\nW związku z realizacją projektu „Opiekun osób starszych - wsparcie dla mieszkańców Gminy Kalety” w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet: VII - „Promocja integracji społecznej” Działanie: 7.3 - „Inicjatywy lokalne na rzecz aktywnej integracji” Miasto Kalety ogłasza nabór na: Koordynatora Projektu oraz Asystenta ds. Rozliczeń Finansowych.\nApel Policji w Kaletach\nW związku z toczącymi się w naszym mieście remontami: chodnika przy ul. 1 Maja oraz parkingu przy ul. Żwirki i Wigury, Posterunek Policji w Kaletach apeluje o zachowanie szczególnej ostrożności w ruchu drogowym, a także stosowanie się kierujących do przepisów prawa o ruchu drogowym – w szczególności jeżeli chodzi o zasady parkowania pojazdów. Jednocześnie Urząd Miejski w Kaletach przeprasza za wszelkie niedogodności spowodowane realizacją w/w inwestycji.\nKalety 3 najlepszym samorządem na Śląsku w rankingu samorządów „Rzeczpospolitej”\n17 lipca 2012 r. Rzeczpospolita opublikowała Ranking Samorządów, w którym Miasto Kalety znalazło się na 62 miejscu wśród najlepszych gmin miejskich i miejsko - wiejskich w Polsce, natomiast na 3 miejscu na Śląsku. Jeżeli chodzi o ocenę jakości gminy Kalety uzyskały w rankingu 33,54 punktu za sytuację finansową, co z kolei jest pierwszym wynikiem wśród śląskich miast. W województwie śląskim wyżej uplasowały się tylko gminy Cieszyn (55 miejsce) oraz Imielin (57 miejsce). Kolejnym śląskim miastem w rankingu jest Radzionków (69 miejsce).\nKalety w 1/8 finału Wakacyjnej Bitwy Miast!\nWynikiem 82 do 18 % przeszliśmy jak burza pierwszy etap wakacyjnej zabawy zostawiając daleko z tyłu pokonaną Porębę. Dziękujemy za SMS-y! Następnym krokiem w walce o jak najwyższe miejsce będzie rywalizacja z Imielinem, który odniósł spektakularne sms-owe zwycięstwo nad samym Szczyrkiem 88 do 12%! 1/8 finału w kategorii małych miast zgromadziła w komplecie wszystkie małe miasta Powiatu Tarnogórskiego. Miasteczko Śląskie minimalnie pokonało Siewierz (56-44), zaś Radzionków zmiażdżył Orzesze 94-6. Do dalszego etapu przeszły też Tarnowskie Góry, które wyeliminowały z bitwy Będzin. Szczegóły dotyczące rywalizacji znajdą Państwo TUTAJ Już wkrótce dalsze głosowanie. Nie pozwólmy, aby Kalety podzieliły los Szczyrku! Głosujmy na Nasze Miasto!\nRolnicy zgłaszajcie szkody do ARMiR spowodowane siłą wyższą\nŚląski Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie informuje: Beneficjenci mają 10 dni roboczych na zgłoszenie kierownikowi biura powiatowego ARiMR właściwego ze względu na miejsce zamieszkania, że w jego gospodarstwie wystąpiły szkody spowodowane siłą wyższą, które uniemożliwiają mu wywiązanie się z zobowiązań wobec Agencji dotyczących dopłat bezpośrednich, a także wsparcia obszarowego wypłacanego w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 czyli Programu rolnośrodowiskowego oraz zalesiania gruntów rolnych i innych niż rolne, jak również wsparcia ONW.\nRusza trzecia część projektu "Wspólnie po Morawach i Śląsku- na rowerze, pieszo, pociągiem". Zapraszamy na górskie wędrówki!\nW czwartek 26 lipca 20 osób z Polski i 20 osób z Republiki Czeskiej będzie uczestniczyć w trzeciej części koordynowanego przez partnerskie miasto Vitkov projektu "Wspólnie po Morawach i Śląsku- na rowerze, pieszo, pociągiem". Tym razem, w ramach części "Gdzie biją źródła rzek" zapraszamy do zapisów na piesze wędrówki do źródeł Morawy, Morawicy i Odry. Wyjazd do Vitkova odbędzie się w czwartek 26 lipca (powrót 29 lipca). Organizatorzy zapewniają darmowe noclegi i wyżywienie, pokrywają też cześć kwoty transportu do Vitkova. Zdecydowani na wyjazd uczestnicy będą zobligowani do wykupienia indywidualnego ubezpieczenia (wędrówki w górach, gdzie często zmienia się pogoda, grożą kontuzjami, zaś osoby nie ubezpieczone będą zmuszone pokryć w całości koszty ewentualnej akcji ratowniczej Pogotowia Górskiego Republiki Czeskiej, które są niemałe), zapłacą też połowę kosztów transportu do Vitkova i z powrotem do Kalet w kwocie 40 złotych od osoby oraz za wstępy do zwiedzanych muzeów. Zapraszamy do zapisów osobistych w Urzędzie Miejskim w Kaletach (pokój 23 B, inspektor Jacek Lubos). Konsultacja telefoniczna: 034 352-76-52. Szczegóły w załączniku.\nSparingowe zwycięstwa "Unii"\n"Unia" Kalety rozpoczęła przygotowania do nowego sezonu w częstochowskiej klasie okręgowej. W środę 18 lipca Unici zagrali sparing z "Liswartą" Lisów gromiąc ten zespół aż 7:2, zaś w sobotę 21 lipca wygrali z "Sokołem" Olsztyn 3:2. W obu spotkaniach zagrał eks- zawodnik kuczowskiej "Małejpanwi" Adam Kąkol (w meczu z "Sokołem" zdobywając jedną z bramek). Szczegółowy plan sparingów oraz terminarz rozgrywek (już wkrótce) znajdą Państwo na stronie www.unia.kalety.pl\nBiuletyn Informacyjny Miasta Kalety 07/2012\nSzanowni Państwo prezentujemy siódmy lipcowy numer Biuletynu Informacyjnego Miasta Kalety w wersji elektronicznej. Można go pobrać klikając na więcej w tej informacji bądź z prawej strony klikając w okładkę biuletynu.\nZamontowano nowe ławeczki\nInformujemy, iż w dniu dzisiejszym przy ścieżce pieszo-rowerowej prowadzącej do Kuczowa, zamontowane zostały ławeczki. Ustawiono je w związku ze zgłaszanymi przez mieszkańców prośbami o miejsca spoczynkowe w tym miejscu. Uważamy, że jest to jak najbardziej zasadne. Po ścieżce bardzo często poruszają się nie tylko rowerzyści ale także piesi - w tym amatorzy nordic-walking. Na chwilę obecną ustawiono 2 ławki – jeśli będzie taka potrzeba, ławeczek przybędzie.\nRozbudowa oczyszczalni ścieków pochłonęła 4,5 mln złotych\n29 czerwca br. zakończono prace nad rozbudową miejskiej oczyszczalni ścieków. Oczyszczalnia zyskała drugi blok technologiczny wraz z wyposażeniem, wybudowano także zbiornik retencyjny i nowy budynek techniczny. Wartość wykonanych robót zamyka się w niebagatelnej kwocie 4.479.089 zł, z czego 2.400.000 stanowią pieniądze pożyczone z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska w Katowicach.\nKierunkowskazy do Truszczycy\nW związku ze zgłaszanymi przez mieszkańców Truszczycy prośbami o zamontowanie w mieście drogowskazów kierujących do tej dzielnicy Kalet, informujemy, iż w dniu dzisiejszym ustawiono 2 znaki, dzięki którym przyjezdni nie będą mieli trudności w dotarciu do Truszczycy.\nCentralne Biuro Prognoz Meteorologicznych IMGW PIB Oddział w Krakowie ostrzega przed burzami z gradem. Stopień zagrożenia: 1. Ważność: od godz. 15:00 dnia 19.07.2012 r. do godz. 24:00 dnia 19.07.2012 r. Obszar: Województwo śląskie. Przebieg: przewiduje się wystąpienie burz, lokalnie z opadami gradu, podczas których opady deszczu wyniosą punktowo do 30 mm, a wiatr osiągnie w porywach od 70 do 90 km/h. Prawdopodobieństwo wystąpienia zjawisk: 85%. O zaistniałych zdarzeniach mających związek z treścią ostrzeżenia, proszę informować Powiatowe Centrum Zarządzania Kryzysowego: Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Tarnowskich Górach, ul. Górnicza 36, 42-600 Tarnowskie Góry. Telefon: 032/381-25-00 w. 343. Fax. 032/739-05-49 E-mail: pczk@tarnogorskie.pl Opracowała na podstawie ostrzeżenia Biura Prognoz Meteorologicznych Kraków Służba Dyżurna PCZK.\nPokazano 2191 - 2205 z 3784


Plakat Religijny Święty Hubert | Artykuły religijne i dewocjonalia\n» Plakat Religijny Święty Hubert\nPlakat Religijny Święty Hubert\nKod produktu: PR119\nPlakat religijny z wizerunkiem Świętego Huberta. Biskup Liège w Belgii, święty Kościoła katolickiego, apostoł Ardenów. Hubert urodził się w 655 r. w Gaskonii. Najwięcej czasu spędzał w lasach, gdzie nieustannie polował; łowiectwo było jego pasją. Tak było do czasu, kiedy polując w Górach Ardeńskich, nie bacząc na nic, w Wielki Piątek napotkał białego jelenia z promieniejącym krzyżem w wieńcu. Miał wtedy usłyszeć głos Stwórcy ostrzegający go przed jego niepohamowaną pasją i nakazujący mu udanie się do biskupa Maastricht. Jako biskup nieustannie przemierzał pogańskie jeszcze wioski i miasta. Odniósł wiele sukcesów w zjednywaniu ludzi dla wiary w Chrystusa.


TenPoznan.pl » Wiadomości » Największa próba przemytu narkotyków w UE udaremniona. Magazyn był w Wielkopolsce\n5 grudnia, 2019 5 grudnia, 2019 el CBŚP, fabryka kokainy, KAS, kokaina, Nowy Tomyśl, obywatel Iranu, Piła, policja, poznań, promoslider, promoten, przemyt narkotyków, strażacy\n2 tony kokainy oraz opium o wartości 2,2 mld zł, likwidacja fabryki kokainy i 7 zatrzymanych. KAS i CBŚP udaremniły największą od lat próbę przemytu narkotyków w UE.\nRozbita grupa przestępcza znajdowała się od pewnego czasu pod obserwacją służb. Działania prowadzono na terenie kilku województw, w tym Wielkopolski, od listopada. Mundurowi zbierali materiał dowodowy, ustalali osoby uczestniczące w przemycie i produkcji narkotyków, aby w odpowiednim momencie uderzyć w gang. Cierpliwość i ciężka praca pozwoliła na jednoczesne przejęcie ogromnej ilości nielegalnego towaru w gdyńskiej bazie kontenerowej oraz zamknięcie fabryki kokainy i zlikwidowanie magazynu narkotykowego w woj. wielkopolskim.\nPrzy ujawnieniu przez funkcjonariuszy KAS na terenie gdyńskiego portu kluczową rolę odegrały analiza ryzyka oraz mobilne urządzenia skanujące. Po raz kolejny pomocny okazał się również pies przeszkolony do wykrywania środków odurzających pełniący służbę w Pomorskim Urzędzie Celno-Skarbowym w Gdyni. Rewizja dwóch kontenerów zawierających oficjalnie węglan wapnia (kredę), które przypłynęły do Polski z Kolumbii, potwierdziła przypuszczenia funkcjonariuszy.\nDo akcji włączyli się policjanci CBŚP z zarządu w Gdańsku i w Poznaniu. Przeprowadzone badania wykazały, że w workach z kredą znajduje się wysokiej jakości kokaina, w 74 workach (spośród 1600) ukryte było 1850 kg tego narkotyku. Teraz kluczową kwestią było poczekanie na odbiorców tego towaru.\n30 listopada do Polski z Niemiec przyjechało 5 mężczyzn – czterech obywateli Kolumbii oraz obywatel Iranu, przebywający w Niemczech. Od tego momentu policjanci z Centralnego Biura Śledczego Policji i funkcjonariusze KAS nie spuszczali z nich oka. Mężczyźni w Polsce zamieszkali na terenie wynajętej posesji w woj. wielkopolskim. Okazało się, że te osoby wspólnie z dwoma Polakami na terenie wynajętej posesji w przeciągu kilku dni zorganizowali funkcjonujące na ogromną skalę laboratorium, w którym była przetwarzana i wytwarzana kokaina. Był tam także magazyn przygotowany do przechowywania narkotyków.\nWczoraj policjanci CBŚP i KAS w wynajętym domu, w fabryce kokainy, zatrzymali 7 mężczyzn. Stężenie chemikaliów było tak duże i stwarzało zagrożenie, że do akcji wkroczyli funkcjonariusze Straży Pożarnej z Jednostki Ratownictwa Chemicznego w Poznaniu i w Pile. Dopiero po kilku godzinach, kiedy obiekt oczyszczono z toksyn, do dokładnego sprawdzenia pomieszczeń wkroczyli policjanci.\nŚledczy zabezpieczyli 10 kg gotowej kokainy, która miała trafić do Niemiec. Przejęto także około 600 litrów zawiesiny zawierającej kokainę (faza produkcji), kilkaset litrów różnego rodzaju chemikaliów, aparaturę laboratoryjną, a nawet specjalistyczną prasę hydrauliczną z formą zawierającą logo kartelu kolumbijskiego. Podczas działań i oględzin wsparcia udzielili policjanci z KWP w Poznaniu i z KPP w Nowym Tomyślu. W trakcie likwidacji fabryki zapewnienie pomocy medycznej udzieliło Pogotowie Ratunkowe z Poznania.\nJak ustalono, obywatel Iranu przed zatrzymaniem mieszkał na terenie Niemiec. Tam, w jego mieszkaniu, służby niemieckie współpracujące w tym zakresie z CBŚP, znalazły 19,5 kilograma opium (heroina), kokainę, komplet fałszywych francuskich dokumentów ze zdjęciami zatrzymanego, wagi, telefony, pieniądze 4 tys. euro oraz różnego rodzaju notatki.\n21 czerwca, 2020 21 czerwca, 2020 el\n26 listopada, 2019 el\nPoznań: Bieg po dnie jeziora Malta. Kto chętny? Ruszyły zapisy!\n17 stycznia, 2020 18 stycznia, 2020 el\nPoznań: Tygrys Gideon nie żyje!\n27 kwietnia, 2020 27 kwietnia, 2020 el


Doskonałe buty Rabka-Zdrój - wlublinie.net\nOctober 22, 2021 22:45 - Pozostałe usługi - Rabka-Zdrój\nSklepmarka.pl produkuje komfortowe buty dla pań. Wygodne obuwie jest konieczne. Klienci cieszą się możliwością noszenia najlepszych butów ze skóry oraz skóry ekologicznej. Nabyć można tenisówki, trampki, buty wizytowe, eleganckie sandały, czyli buty na każdą porę roku. Klientom przyda się tego rodzaju obuwie, to dla nich najlepsze rozwiązanie. Jakość w dobrej cenie na pewno jest sensowna. Klienci mogą liczyć na ładne buty, a jakość jest na pewno cenna. Zachęcamy do odwiedzania naszego sklepu internetowego, w której nabywa się najlepsze, najwygodniejsze, najciekawsze buty na różne pory roku. Jakość w dobrej cenie to cenna sprawa. Oprócz butów nabyć można czapki oraz różnorodne akcesoria dla osób dbających o ładny wygląd. Nie można rezygnować z takich zakupów.\nData dodania: 29 paź 2019, 15:44:42\nNumer ogłoszenia: #190032