Wołyń [Marek A. Koprowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00301 007142 20494369 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788376748580 Data wydania: 2013-04-17\nW cieniu ukraińskich noży — Irena SandeckaIrena Sandecka została Wołynianką przez przypadek. Urodziła się bowiem w Humaniu w 1912 r., tuż przed wybuchem I wojny światowej, gdy Ukraina należała jeszcze do carskiej Rosji, w której panował batiuszka Mikołaj II. W jej domu panowała zawsze polska i patriotyczna atmosfera. Jej matka była nauczycielką w Szkole Polskiej w Humaniu, której dyrektorem był dr Marek Piekarski, polonista, późniejszy wizytator odrodzonego Liceum Krzemienieckiego im. Czackiego w Krzemieńcu.— Moi rodzice na wyjazd do Polski zdecydowali się w 1921 r., gdy miałam dziewięć lat — mówi Irena Sandecka — gdy było wiadomo, że Humań w wyniku Traktatu Ryskiego do Rzeczypospolitej już nie wróci. Ojciec zdawał sobie z tego sprawę od dawna i na miejscowym targu wyprzedawał wszystkie wartościowe przedmioty, żeby bolszewikom nic nie zostawiać. W 1921 r. rodzice ze mną i bratem przez „zieloną granicę” przejechali do Polski, prowadzeni przez opłaconych z góry przewodników. Każdy z nich wyciągnął od nas po drodze co się da. Tak, że jak wyjechaliśmy z Humania wyładowanym wozem, to granicę przekroczyliśmy tylko z tym, co mieliśmy w tobołkach na plecach. Pamiętam też, że na mojej szyi rodzice zawiesili wszystkie obrączki i kosztowności. Jako najmniejsza i niepozorna nie przyciągałam uwagi. Ostatnie dwie noce tuż przed granicą wędrowaliśmy na piechotę. Granicę przekraczaliśmy w Korcu. Tam przemytnicy mieli opłaconych strażników granicznych i przewozili nocą łodzią ludzi na drugi brzeg granicznej Słuczy. Nie byliśmy oczywiście sami. Przez ten kanał przerzutowy przemycano całe tabuny Polaków uciekających z Ukrainy. Musieliśmy czekać w kolejce do łodzi. Przemytnicy przewozili najpierw kobiety i dzieci. Gdy my z bratem i matką byliśmy już na polskiej stronie, ojciec pozostał z innymi mężczyznami po stronie ukraińskiej. Bardzo się o niego niepokoiliśmy. Przemytnicy przekupili tylko jedną zmianę sowieckich strażników i jeżeli na niej nie zdołałby przepłynąć o czasie, to musiałby czekać gdzieś w ukryciu jeszcze przez kilka dni, co mogło się źle skończyć. Na szczęście ojciec zdążył wskoczyć jeszcze do łodzi o czasie. Nie był to jednak koniec jego kłopotów, bo łódź zaplątała się w moczące się w rzece konopie i kręciła się w kółko. Ostatecznie jednak ojciec jakoś wraz z innymi do polskiego brzegu dopłynął. Gdy tylko spotkał się z nami, kazał nam uklęknąć i ziemię całować, bo ziemię polską trzeba szanować. Władze polskie przyjmowały wszystkich uciekinierów z Rosji bolszewickiej, ale poddawały ich kwarantannie, bo panował w niej tyfus i inne choroby. Jadąc do punktu, w którym mieliśmy ją odbyć, matka spotkała na szczęście w Równem znajomą lekarkę, która załatwiła nam zwolnienie z kwarantanny.Pojechaliśmy wtedy do Warszawy, w której mieszkaliśmy przez dwa lata. Brat uczęszczał do szkoły męskiej, a ja do Szkoły im. Emilii Plater na ulicy Warszawskiej. Mama pracowała w szkole prywatnej i na początku nieźle zarabiała. Ojca z nami nie było, bo otrzymał pracę aż w Lidzie, oddalonej od Warszawy o 500 km. Początkowo powodziło się nam całkiem nieźle, ale jak kurs marki zaczął spadać, to często nie mieliśmy co jeść. Po dwóch latach przeprowadziliśmy się do Krzemieńca, gdzie dr Piekarski został wizytatorem odrodzonego Liceum Krzemienieckiego. Mama dzięki niemu dostała w nim pracę. W Krzemieńcu poszłam od razu do trzeciej klasy. Ojciec z nami nie przyjechał i dalej pracował w Lidzie. Po pewnym czasie przyjechał, ale już ciężko chory i wkrótce zmarł. Ja, ponieważ dwa lata wcześniej rozpoczęłam naukę, to maturę zdałam w wieku 16 lat. Nie mogłam jednak pójść na studia, bo byłam za młoda. Żeby nie marnować czasu, skończyłam miejscowe Seminarium Nauczycielskie im. Hugona Kołłątaja, otrzymując świadectwo, że mogę uczyć w szkołach powszechnych.Na seminarium krzemienieckim Irena Sandecka oczywiście nie zakończyła nauki. W 1931 r. rozpoczęła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Ówczesny system kształcenia na tej uczelni pozwalał jej na zdobycie rozległego humanistycznego wykształcenia z zakresu pedagogiki, filozofii i języka angielskiego. Na uczelni znalazła się w orbicie prof. Stanisława Kota, wybitnego uczonego, wychowawcy i organizatora nauki polskiej, historyka kultury i wychowania, a także działacza politycznego. Wywarł on duży wpływ na osobowość Ireny Sandeckiej.— Był bardzo lubiany przez studentów — wspomina Irena Sandecka. — Uroczo gawędził, znał wiele anegdot z życia różnych postaci, zarówno historycznych, jak i współczesnych. Miał dużo uroku osobistego, imponował ogromem swojej wiedzy, znajomością źródeł i zasobów archiwalnych. Na każdy temat sypał jak z rękawa wskazówki, gdzie szukać archiwaliów i czego się można po nich spodziewać. Gdy ustalałam z nim temat pracy dyplomowej, spojrzał na mnie i powiedział: Dam pani bardzo ważną pracę. Jej tytuł brzmiał: „Wpływ ustaw Komisji Edukacji Narodowej na całe szkolnictwo rosyjskie XIX w.”. By jednak taką pracę napisać, trzeba było dotrzeć do referatu byłego rektora Akademii Wileńskiej, który znajdował się w archiwum w Moskwie. Dla profesora była to żadna przeszkoda. Polecił mi napisać podanie do odpowiedniej komisji uniwersyteckiej, żeby sfinansowała mi wyjazd na kwerendę archiwalną do stolicy Rosji sowieckiej. Rezultat tego mojego podania był niespodziewany. Zgody na wyjazd nie dostałam, ale zaczął łazić za mną agent obserwujący, z kim się spotykam itp. Studenci z botaniki, którzy go znali, poinformowali mnie, że bardzo na mnie narzeka, bo codziennie musi być w innym miejscu, to nad rzeką, to nad jeziorem, to w górach. Prowadziłam bowiem bardzo ruchliwy tryb życia. Ostatecznie ucieszyłam się, że pieniędzy na wyjazd do Rosji nie dostałam. Mogłam zmienić temat pracy dyplomowej, a na wakacje, zamiast do Moskwy, pojechać z Akademickim Związkiem Morskim na rejs po Bałtyku. Morze mnie pochłonęło. Po skończeniu studiów, gdy zaczęłam pracować w szkole, wszystkie wakacje spędzałam nad morzem. Jeszcze w okresie szkolnym w Krzemieńcu działałam w wodnej drużynie harcerskiej i w czasie wakacji jeździłam na obozy żeglarskie nad jeziorem Narocz na Bracławszczyźnie, gdzie krzemieńczanie mieli własną stanicę wodną, w której hartowali ducha i ciało.Profesor Stanisław Kot nauczył też Irenę Sandecką społecznej wrażliwości, otwartości na ludzi i umiejętności bronienia swoich racji.— Gdy profesor był szykanowany za swoje antysanacyjne przekonania polityczne, bardzo mu współczułam i, jak większość studentów Uniwersytetu, byłam po jego stronie — podkreśla Irena Sandecka. Za swoją postawę Irena Sandecka zapłaciła oczywiście konkretną cenę. Nie dostała pracy w szkole średniej. Musiała zacząć uczyć w szkole powszechnej.— Pierwszy rok pracowałam w szkole w Równem — wspomina. — Funkcję jej dyrektora pełnił Ukrainiec, pan Denisiuk, bardzo dobry pedagog, niezwykle lojalny wobec państwa polskiego. Szybko się z nim zaprzyjaźniłam. Po roku przeniosłam się do szkoły w Krzemieńcu, gdzie uczyłam historii specjalnie uzdolnione dzieci, głównie ukraińskie. Pochodzących z okolicznych wiosek polskich dzieci uczęszczało zaledwie kilkoro. Już wtedy było widać, że ukraińskie dzieci są pod wpływem ideologii nacjonalistycznej i ktoś w domu nastraja je przeciwko państwu polskiemu. Po roku zmieniłam tę placówkę na szkołę prywatną w Sosnowcu. Atmosfera w niej panująca jednak mi nie odpowiadała. Chodziły do niej dzieci dyrektorów kopalń, fabryk i urzędników. Wraz ze mną mieszkała moja serdeczna przyjaciółka, Stasia Węglicka, która pracowała pod Sosnowcem. Stasia miała wybitną osobowość. W czasie studiów interesował się nią bardzo prof. Schuman, specjalista psychologii i pedagogiki dziecięcej. Zachwycał się dosłownie Stasią. Zwłaszcza zaś jej pracą dyplomową zatytułowaną „Temperamenty dzieci”. Zilustrowała ją wspaniałymi zdjęciami dzieci, co wówczas nie było jeszcze praktykowane. Stasia zginęła w Powstaniu Warszawskim. Była sanitariuszką.Latem 1939 r. Irena Sandecka nie wyjechała nad polskie morze. Po rozstaniu się ze szkołą w Sosnowcu uznała, że jest potrzebna gdzie indziej.— W Warszawie spotkałam naszą dawną komendantkę chorągwi, późniejszą żonę posła polskiego w Paryżu, Marylkę Skorupską, która zaproponowała mi wyjazd do Belgii — wspomina. — Zaproponowała mi, bym metodą zuchową, której byłam wielką zwolenniczką, objęła opieką dzieci polskich robotników w Belgii. To środowisko było wyjątkowo zapuszczone i stopniowo ulegało wynarodowieniu. Bardzo ucieszyłam się z tej propozycji, bo lubiłam nowe wyzwania. Marylka zaopatrzyła mnie w mundur harcerski, którego nie miałam. Szybko pojechałam do Belgii, gdzie już po kilku dniach przekonałam się, jak dobrze państwo polskie dba o przybyszów, którzy się w nim osiedlali. W Belgii polscy robotnicy byli traktowani, jeśli nie jak niewolnicy, to z pewnością jak ludzie drugiej kategorii, niemający żadnych praw. Nie mogli zostać obywatelami, a w fabrykach czy kopalniach wykonywali najgorsze prace. Nie mieli ubezpieczenia od wypadków ani emerytalnego. Zarabiali co prawda dużo, ale ich wysokie pensje pochłaniały duże koszty utrzymania. Polski poseł, jak się dowiedziałam, zabiegał, by polscy emigranci mieli chociażby ubezpieczenia od wypadków. Popierał go w tym jakiś belgijski działacz, który użerał się dosłownie z belgijskimi przemysłowcami.Otrzymałam pod opiekę trzy polskie kolonie zamieszkałe przez polskie rodziny. Znajdowały się one wśród hałd górniczych. Moja poprzedniczka dobrze je zorganizowała. Nosiły nazwy miast polskich: Warszawa, Kraków i Lwów. Codziennie na piechotę maszerowałam do kolejnego osiedla, gdzie przy pomocy miejscowych harcerek prowadziłam pracę z dziećmi. Kładłam w niej nacisk przede wszystkim na zachowanie wśród dzieci języka polskiego. Część z nich urodziła się już w Belgii i nie znały języka polskiego. Co najwyżej potrafiły powiedzieć kilkadziesiąt słów zasłyszanych od rodziców. Niektóre miejscowe harcerki tolerowały to, rozmawiając z nimi po francusku. W pracy z dziećmi starałam się pomagać im w zdobywaniu kolejnych stopni harcerskiego wtajemniczenia. Harcerze starsi poznawali np. co to znaczy „harcerz miłuje przyrodę i stara się ją poznać”, a zuchy, że „obowiązkiem zucha jest dokarmianie zimą ptaszków”. Każda z osad harcerskich musiała się też nauczyć swojego tańca będącego jej wizytówką. „Warszawa” — mazura, „Kraków” — krakowiaka itd. Harcerzy z poszczególnych osad uczyłam też legend stosownych do nazw ich miejscowości. Przygotowywaliśmy także różne inscenizacje.Podsumowaniem pracy z harcerzami było ognisko w Brukseli, zorganizowane przy pomocy Poselstwa Polskiego. Wzięli w nim udział harcerze ze wszystkich osad, w tym trzech moich. Radość ze spotkania przyćmiła wieść, że lada dzień może wybuchnąć wojna. Przedstawiciel poselstwa, który siadł przy ognisku, powiedział: Dzień i noc siedzimy przy telefonie, bo wojna wisi na włosku. Informacja ta u zebranych wywołała przygnębienie. Przedstawiciel poselstwa chciał rozładować sytuację i zaproponował, bym opowiedziała jakąś patriotyczną legendę dla podniesienia ducha zebranych. Zamiast legendy opowiedziałam wszystkim historię ze swojego życia. Powiedziałam wszystkim, że jak miałam osiem lat i mieszkałam w Humaniu, to dowiedziałam się, że bolszewicy znów idą na odrodzoną Polskę, że jej dni są policzone. Wszyscy mieszkańcy Humania bardzo to przeżywali, bo liczyli, że Polska się obroni i Humań będzie znów polski. Tymczasem dochodziły do nas informacje, że bolszewicy są już pod Warszawą, a nawet, że jest ona zdobyta. Okazało się zaś, że Polacy jakoś się zmobilizowali i odparli najazd. Tak będzie i tym razem. Polaków jest 30 milionów i tak dużego narodu nie da się pokonać.Wojna, której wszyscy się obawiali, wybuchła kilka dni później. Irena Sandecka ani przez chwilę nie zastanawiała się, co ma robić. Postanowiła natychmiast wracać do kraju, by wziąć udział w jego obronie. Uznała, że nie może dekować się w Belgii, gdy kraj krwawi. Gdy inni z niego uciekali, ona postanowiła jechać pod prąd…— Poszłam do naszej ambasady w Brukseli, gdzie poradzono mi, że mogę wracać do Polski koleją przez Francję, Szwajcarię, Włochy i Węgry — wspomina Irena Sandecka. — Dano mi 300 franków i kazano załatwić w ambasadach potrzebne wizy. Zrobiłam to bardzo szybko i pojechałam. Francję przejechałam nocą. Szwajcarię widziałam z okna wagonu. Do Włoch dotarłam w nocy. Na stacji granicznej powiedziano mi, że do Polski muszę jechać przez Wenecję. Wtedy po raz pierwszy przydał mi się język angielski. We Włoszech nikt nie rozmawiał po francusku czy niemiecku. Angielski rozumiano. Znalazłam pociąg do Wenecji i po nocnej jeździe dotarłam tam rano. Z głośników na dworcu co rusz słyszałam komunikaty w języku włoskim, w których powtarzano słowo Poloń. Do odjazdu w kierunku Budapesztu miałam jeszcze trochę czasu, więc wyszłam na miasto. Kręcili się już po nim hitlerowcy z trupimi czaszkami na czapkach w towarzystwie włoskich oficerów. Włosi patrzyli na nich z oburzeniem. Węgry jakoś przejechałam, Rumunię także. Dopiero na granicy rumuńsko-polskiej miałam pewne przykrości. Celnicy rumuńscy zabrali mi ostatnie 10 dolarów, które posiadałam. Wpadłam jednak w oko synowi kierownika stacji, który, gdy tylko się dowiedział, jaka spotkała mnie przykrość, natychmiast pobiegł do celników odebrać moje dolary. Zapłacił też za nocleg w przydworcowym hotelu i obiad. Następnego dnia byłam już w Śniatyniu, czyli w Polsce. Na dworcu roiło się od „szczurów” z walizami, uciekających z kraju. Patrzyłam na nich z pogardą. Od razu kupiłam maskę przeciwgazową od harcerek sprzedających je pod dworcem i wsiadłam w pociąg jadący do Lwowa. Po godzinie się zatrzymał, bo pojawiły się nad nim niemieckie samoloty. Zgodnie z przepisami wojskowymi, których uczono mnie na Przysposobieniu Wojskowym Kobiet, wyskoczyłam z wagonu i schroniłam się pod pierwszym krzakiem, mocno parząc się o rosnące pod nim pokrzywy. Pociąg wkrótce ruszył, bo samoloty odleciały i po paru godzinach dotarł do Lwowa. Po przyjeździe do zatłoczonego Lwowa Irena Sandecka zaczęła rozglądać się za jakąś kwaterą. Na szczęście miała tam koleżankę, która zgodziła się udzielić jej gościny. Walizkę jednak zostawiła pod opieką harcerzy na dworcu. Gdy dowiedziała się, że koleżanka przytuli ją pod swój dach, wróciła na dworzec po walizkę. W domu okazało się, że walizka owszem, jest identyczna jak jej, ale zawartość całkowicie inna.— W środku były rzeczy, jak się domyśliłam, jakiegoś Turka — śmieje się. — Na wierzchu walizki leżał Koran, jakieś czekoladki ze Stambułu, wino, przybory do golenia itp. Pobiegłam z walizką z powrotem, aby oddać rzeczy temu Turkowi, ale na dworcu nie spotkałam nikogo, kto miałby podobną do mojej walizkę. Następnego dnia na skutek niemieckiego bombardowania dworzec we Lwowie został zniszczony. Ja zaś poszłam się zameldować do siedziby PW, czyli Przysposobienia Wojskowego, by zgłosić swój udział w obronie Lwowa. Takich amatorek jak ja stało pod jego drzwiami z 50. Po pewnym czasie wyszła do nas instruktorka i powiedziała, że obrońcom Lwowa nie potrzeba kobiet do strzelania i walki na pierwszej linii, ale do obierania ziemniaków. Jak tylko to powiedziała, niemal wszystkie odwróciły się na pięcie i odeszły. One chciały być bohaterkami i przelewać krew w walce, a im tu się proponuje obieranie kartofli. W sumie zostałam tylko ja i jedna prosta lwowianka. Instruktorka popatrzyła na nas i widocznie dobrze nas oceniła, bo poleciła nam zorganizować stołówkę dla oficerów. Dała nam kartkę, z którą miałyśmy się udać do jakiegoś klasztoru i zabrać kotły do gotowania posiłków. Zanim doszłyśmy do klasztoru, nad miastem pojawiły się niemieckie samoloty. Odruchowo schroniłam się w jednej z bram, a ta lwowska kobieta flegmatycznie idzie do przodu. Ja ją łap za rękę i ciągnę do bramy. Ona zaś mówi: Boisz się pani bomby? Jak ma spaść, to i tak spadnie, a jak nie ma spaść, to nie spadnie i nas nie zabije. W końcu doszłyśmy do klasztoru. Pukamy do furty, a nikt nam nie odpowiada. Po dłuższej chwili przybiegła jakaś młodziutka siostra, bardzo przestraszona. Na jej widok towarzysząca mi lwowianka rzuciła do mnie: Widzisz pani, jak ona się boi?! i wali do niej: Jak jesteś taka święta, to hulaj do nieba! Dostałyśmy te kotły i poszłyśmy do PW zorganizować stołówkę. Aż do kapitulacji Lwowa gotowałyśmy obiady dla 22 oficerów. Tuż przed poddaniem miasta, chyba w ostatnim dniu, polecono nam rozwozić posiłki po pozycjach. Jechałyśmy z kuchnią polową. Każdemu żołnierzowi nalewałyśmy do menażek kapuśniak z mięsem i do tego dodawałyśmy chleb i kawę. Jeździłyśmy tak do późnego wieczora. W pewnym momencie dojechałyśmy do pozycji, z której nikt do nas nie przyszedł. Dopiero po pewnym czasie zgłosiło się do nas dwóch żołnierzy, mówiąc, że lwowianie tak ich nakarmili, że się ruszać nie mogą. Wróciłyśmy do naszej bazy w nocy. Wszystko było pozamykane i musiałyśmy spać w stajni. Tej nocy Lwów strasznie bombardowano, aż mury się trzęsły. Myśmy jednak były tak zmęczone, że nic nie słyszałyśmy. Następnego dnia rano wszystkie kobiety wezwała do siebie instruktorka i oświadczyła, że miasto zostanie poddane Niemcom. W związku z tym wszystkie kobiety z organizacji paramilitarnych muszą zniknąć. Otrzymaliśmy bowiem informację, że Niemcy znęcają się nad kobietami pomagającymi żołnierzom. Cóż było robić. Jako osoba samodzielna, w tym rozgardiaszu postanowiłam poszukać pracy i mieszkania. Chodziłam po znanych mi kątach, pytając wszystkich znajomych, czy nie znają kogoś potrzebującego pracownika. W końcu znalazła się jakaś baba na Łyczakowie, potrzebująca kogoś do darcia pierza. Zgodziłam się. Jednak, gdy tylko zasiadłam do pracy wraz z kilkoma kobietami, do pokoju weszła jakaś pani, która spytała się, czy nie znamy jakiejś pielęgniarki. Okazało się, że w kamienicy mieszka kobieta, która, chroniąc się przed bombardowaniami, uciekając do piwnicy, złamała nogę. Od razu się zgłosiłam, choć formalnie nie byłam pielęgniarką. Na szczęście nie była potrzebna owej pani klasyczna pielęgniarka, ale raczej opiekunka. Była to bardzo dystyngowana osoba, żona architekta, kierownika robót. Ona sama, gdy była zdrowa, prowadziła zakład szwalniczo-tkacki. Gdy do miasta weszli Sowieci, bo Niemcy bez wkraczania do niego go im przekazali, już u niej pracowałam. Ona od razu połapała się w sytuacji i zmieniła szyld zakładu, umieszczając na nim napis „Tu szyje się kapcie nocne z powierzonego materiału”. Nie rzucał się w oczy i Sowieci nie zwracali na niego uwagi, zatem firma funkcjonowała bez przeszkód. Ja mieszkałam u tej pani aż do odbudowania dworca, czyli do końca grudnia 1939 r. Oprócz mnie, tej pani i bezrobotnego męża, mieszkał z nami formalnie ich krewny, de facto ukrywający się polski oficer. Na wszystkich zarabiał zaś wspomniany wcześniej zakład, do którego lwowianie przynosili stare ubranie do przenicowania… Gdy odbudowano dworzec, postanowiłam wrócić do Krzemieńca, by zobaczyć, co słychać u mamy, której nie widziałam od kilku miesięcy. W końcu grudnia 1939 r. zapukałam do drzwi naszego mieszkania w Krzemieńcu. Nie jest prawdą, jak podają niektóre źródła, że zrobiłam to w 1942 r. Ledwo zdążyłam się przywitać z mamą, przyszedł do nas pan Antoni Kozioł, który wcześniej był woźnym w internacie dla najmłodszych dzieci, prowadzonym przez moją matkę. Nie zachowywał się już jak dawny podwładny, ale wielki pan. Okazało się, że wraz z żoną zapisali się na dobrowolny wyjazd do Niemiec. Namówiła go do tego żona, której rodziców we wrześniu 1939 r. zamordowali bestialsko nacjonaliści ukraińscy. Wolę, żeby zabiła mnie szlachetna bomba niż by, jak rodziców mojej żony, mnie zarżnęli tłumaczył swoją decyzję mojej mamie. Wtedy to po raz pierwszy zetknęłam się z nacjonalizmem ukraińskim. Jak mi opowiadano, napady i morderstwa dokonywane przez Ukraińców na ludności polskiej były wówczas na porządku dziennym. W przeddzień wkroczenia wojsk sowieckich do Krzemieńca chłopi ukraińscy napadli na Krzemieniec, rabując co się da. Polskiej policji i straży obywatelskiej udało się jednak ich napad odeprzeć. Podobne wypadki miały miejsce w Poczajowie i kilkudziesięciu wsiach. Rabowali i mordowali wszystkich opornych. Na każdym kroku demonstrowali swoją nienawiść do państwa polskiego. Zrywali orły i portrety dostojników ze ścian. Deptali polskie flagi. Nie oszczędzali nawet kościołów. W Wiśniowcu np. wpadli do klasztoru oo. karmelitów, depcząc i niszcząc wszystko, co im wpadło w ręce. Zrywali wota i darli chorągwie z wizerunkami świętych itp. Zajmowali się też wyłapywaniem polskich żołnierzy i oficerów i wydawaniem ich w ręce sowieckie. Po kilku dniach mego pobytu w Krzemieńcu zgłosiły się do mnie harcerki. Dowiedziały się, że przez kilka miesięcy pracowałam jako pielęgniarka, i poprosiły mnie, bym pomogła w przetransportowaniu chorej kobiety do lwowskiego szpitala na operację. Prywatnym samochodem rodzina miała ją zawieźć do najbliższej stacji kolejowej. Razem z jej córką miałam jej asystować w czasie podróży. Oczywiście się zgodziłam. Wyruszyliśmy samochodem do stacji w Kamienicy. Jechaliśmy do niej wśród zasp, bo zima wówczas była wyjątkowo śnieżna. Musieliśmy się przebijać przez zwały śniegu i drogą, którą powinniśmy pokonać bardzo szybko, jechaliśmy wiele godzin. Pod wsią Wołkowyje usłyszeliśmy straszną wiadomość. Ukraińcy zamordowali bestialsko całą rodzinę miejscowej nauczycielki i harcerki, hufcowej krzemienieckiej Zosi Waszczatyńskiej. Zabili męża, jej dzieci i rodziców, a ją najokrutniej. Rozerwali ją między dwoma sosnami. Najwidoczniej broniła się, nie dając się zamordować. Miejscowi ludzie radzili nam, byśmy jak najszybciej odjeżdżali, bo nigdy nic nie wiadomo. Myśmy jednak tuż za wsią utknęli w zaspach i nie było mowy o dalszej jeździe. Poszłam więc do pierwszej z brzegu chaty i spytałam gospodarzy, czy za wynagrodzeniem przyjmą na noc chorą jadącą na operację do Lwowa. Zgodzili się i przyjęli nas wszystkich. Spaliśmy oczywiście z duszą na ramieniu. Stanowiliśmy przecież łatwy łup dla bandytów. Szczęśliwie jakoś dotrwaliśmy do rana i przy pomocy gospodarzy ruszyliśmy do przodu, docierając w końcu do Kamienicy. Na stacji była jeszcze polska załoga. Pociągi chodziły jednak po sowiecku. Oznaczało to, że nikt nie wiedział, kiedy pociąg odjedzie. Chora została wpuszczona do ogrzewanej poczekalni, ale kolejarz lojalnie uprzedził nas, że pociąg może przyjechać za godzinę albo w nocy i bezradnie rozłożył ręce. Z biegiem czasu tłum wokół budynku gęstniał, a pociąg nie przyjeżdżał. Zatrzymał się na stacji dopiero w nocy. Oczekujący zaczęli go szturmować. Kolejarze ułożyli naszą podopieczną na noszach, jakoś bokiem przepchali się z nią do przedziału i umożliwili nam wejście do niego. Pozostali wrzucali swoje bagaże przez okna pociągu i usiłowali dostać się do jego wnętrza. Zatłoczony do niemożliwości pociąg w końcu ruszył i dotarliśmy do Lwowa. Na tamtejszym dworcu też byli jeszcze polscy kolejarze, którzy pozwolili nam schronić się w swojej dyżurce. Z niej zadzwoniłyśmy na pogotowie ratunkowe, prosząc o zabranie chorej do szpitala. W nim personel był już ukraiński, karetka przyjechała po dwóch godzinach. Zabrali chorą do szpitala, ale zbytnio się nią nie przejmowali. Zanim umieścili ją w szpitalnej sali, tak długo trzymali ją na nieogrzewanym korytarzu, że złapała zapalenie płuc i umarła. Zamiast odzyskać we Lwowie zdrowie, straciła w nim życie. Musiałyśmy ją pochować na Cmentarzu Łyczakowskim.Po pogrzebie Irena Sandecka uznała, że do Krzemieńca nie ma po co wracać. Przypuszczała, że w małym ośrodku, takim jak Krzemieniec, Sowieci szybciej zinfiltrują polskie środowisko i więcej szans na przetrwanie jako znana ze swego patriotyzmu harcerka ma we Lwowie. Poza tym gród Lwa jej się bardziej podobał. Szybko znalazła pracę w jednej z klinik jako bibliotekarka. Do jej zadań należało uporządkowanie i uzupełnienie księgozbioru, i roznoszenie książek chorym. Otrzymywała za to niewielkie wynagrodzenie, wystarczające jej na zakup chleba, którym się żywiła, popijając resztkami szpitalnego kompotu. Spała w pomieszczeniu bibliotecznym na materacach. Zanim głód wypędził Irenę Sandecką z powrotem do Krzemieńca do mamy, zdążyła jeszcze poznać wielu pacjentów. Jednym z nich był znany profesor farmacji, który uświadomił jej, skąd prawdopodobnie pochodzi jej ród.— Leżał w separatce na łóżku za siatką — mówi. — Zasięgnęłam o nim języka wśród personelu i okazało się, że jest ciężko chory na nerki. Gdy zaczęło się oblężenie Lwowa, poszedł do okopów, żeby bronić ukochanego miasta. Tam doprawił się do reszty. Nabawił się stanów lękowych i często próbował uciekać, dlatego leżał na łóżku za siatką. Pilnował go kierowca, który siedział pod drzwiami separatki i płakał. Zdawał sobie sprawę, że jego pracodawca umiera. Ów profesor, jak się tylko dowiedział, że nazywam się Sandecka, powiedział: Proszę pani, jak się skończy wojna, to zaproszę panią do swojej willi w Krynicy, gdzie mam bibliotekę, poświęconą dwóm rodom: Sandeckim i Kmitom. Pani przodkowie mieszkali kiedyś na Ziemi Sądeckiej, ale zostali przez Kmitów przepędzeni. Profesor zmarł po kilku dniach i z jego zaproszenia nie zdążyłam skorzystać…Wiosną 1940 r. Irena Sandecka wróciła do Krzemieńca i zaczęła pracować jako sekretarka kasy w Technikum Leśnym w Białokrynicy. — Jego dyrektorem był rosyjski komunista, taki Sabielkin — wspomina. — Chwalił się, że wcześniej pełnił funkcję komendanta łagru dla nieprawomyślnych, w którym nigdy nikt nie chorował. Jak tylko ktoś zgłaszał się do izby chorych, kazał mu się rozbierać do naga i biegać naokoło obozu. Każdy, kto zdołał to uczynić, był uznawany za zdrowego. Tego, który padł, strażnicy kazali wrzucać do dołu… Miałam jeszcze drugiego bezpośredniego przełożonego, nazywającego się Diegiaczew. Jego rodzice aptekarze umarli w czasie Wielkiego Głodu na Ukrainie. To był porządny człowiek. Początkowo zaproponował mi, żebym chodziła wśród uczniów, słuchała, o czym mówią, i mu donosiła. Odpowiedziałam mu, że owszem, chodzę wśród uczniów i z nimi rozmawiam, ale powtarzać nic nikomu nie będę, bo utraciłabym do siebie szacunek i zaufanie wśród uczniów. On więcej nie nalegał i był bardzo zaskoczony moją postawą. Wśród nich zdarzali się różni ludzie. Porządni, jak ten Diegiaczew, i fanatycy. Żona Sabielkina np. jak urządzała choinkę i korzystała z polskich strojów leżących w magazynach, to ucinała im skrzydła.W białokrynickiej szkole Irena Sandecka pracowała aż do wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej. Wtedy od razu w Krzemieńcu i okolicy zapanowały nowe porządki. Niemcy forowali Ukraińców, którzy pozwalniali Polaków ze wszystkich funkcji. Nowo mianowany ukraiński dyrektor szkoły w Białokrynicy od ręki zwolnił Irenę Sandecką. Usunięta z pracy przez Ukraińców Irena Sandecka i tak miała dużo szczęścia. Miejscowi Ukraińcy przygotowali bowiem listy proskrypcyjne dla Niemców, zawierające nazwiska Polaków, którzy ich zdaniem powinni zostać zlikwidowani. Chcieli po prostu wyeliminować najbardziej aktywnych i odgrywających rolę przywódców polskiej społeczności — Polaków, których cudem nie dotknęły jeszcze sowieckie represje. Sowieci po wkroczeniu 20 września 1939 r. do Krzemieńca od razu przystąpili do aresztowań. Zatrzymani zostali m.in. starosta krzemieniecki Jan Zanfel, burmistrz Krzemieńca Jan Beaupre, prezes Związku Osadników i poseł na Sejm Stanisław Wnęk, sędzia grodzki Sieniawski, dowódca kompanii Korpusu Obrony Pogranicza kpt. Ludomir Tarkowski, sędzia śledczy i kierownik policji śledczej. W kilka dni później aresztowany został kurator Liceum Krzemienieckiego Stefan Czarnocki i wielu innych. Wielkie straty polska społeczność Krzemieńca poniosła w trakcie dwóch sowieckich wywózek. Została wówczas niemal całkowicie „odgłowiona”. Ukraińscy nacjonaliści chcieli przy pomocy Niemców dokończyć ten proces, aby Polacy nie byli się w stanie się samoorganizować. Zgodnie z ukraińskimi sugestiami trzydziestu czołowych przedstawicieli polskiej inteligencji zostało aresztowanych i umieszczonych w Domu Społecznym, pod Górą Krzyżową. Tu byli bici, maltretowani i przesłuchiwani przez funkcjonariuszy Sonderkommando i policję ukraińską, a następnie rozstrzelani u stóp Góry Krzyżowej, na skraju polskiego cmentarza. Wśród nich zginęli m.in.: nauczyciele Liceum Krzemienieckiego: harcmistrzyni mgr Joanna Kopcińska, mgr Franciszek Mączak, mgr Bolesław Młodzianko, dr Zdzisław Marceli Opolski, harcmistrzyni mgr Janina Poniatowska, mgr Ludwik Zawalnicki, Konstanty Ejsmont, Jan Targoński, przewodniczący Komitetu Rodzicielskiego szkół Liceum Krzemienieckiego mgr Stefan Górecki wraz z córką Ireną i synem Czesławem, dyrektor kolejno dwóch banków Franciszek Drożyński, prawnik Piotr Moczulski, członek Zarządu Liceum Krzemienieckiego i adwokat Edmund Żeromski, inż. Bolesław Sokołowski, Stanisław Brudziński, Ludomir Łoziński. Głównym twórcą listy osób przewidzianych do likwidacji był znany ukraiński działacz nacjonalistyczny, Iwan Miszczena. Ten dawny uczeń Liceum Krzemienieckiego dyszał do niego nienawiścią i traktował je jako główny na Wołyniu rozpusnik polskości. Wiedziony nie wiadomo jakim uczuciem, w ostatniej chwili skreślił z listy proskrypcyjnej byłego dyrektora Liceum Krzemienieckiego, Karola Kochlera. Przypuszczać można, że gdyby Irena Sandecka nie pracowała w Białokrynicy, ale w Krzemieńcu, to również, chociażby z uwagi na swe harcerskie zaangażowanie, padłaby ofiarą mordu pod Górą Krzyżową. Harcmistrzynie Joanna Kopcińska czy Janina Poniatowska były od niej tylko o sześć lat starsze.Po zwolnieniu z Białokrynicy Irena Sandecka przyjechała do Krzemieńca, gdzie znalazła pracę w administracji niemieckiej, konkretnie w zarządzie majątku państwowego. — Tu zobaczył mnie Ukrainiec, nowy dyrektor placówki w Białokrynicy, który mnie wyrzucił, i zbaraniał — wspomina, śmiejąc się, Irena Sandecka. — Bał się, widać, że teraz będę się mścić. Mój niemiecki przełożony od razu mnie zaakceptował, byłam z nim w dobrych stosunkach, wykorzystując dobrą znajomość języka niemieckiego. Nie chciałam się jednak mścić na tym Ukraińcu ani mu szkodzić, chociaż mogłam. Ukrainiec przyszedł po prośbie. Chodziło mu o uzyskanie przydziału mleka dla dzieci uczęszczających do jego placówki. Ukradziono w niej jakąś maszynę i landwirt w odwecie cofnął jej przydział mleka. Poparłam zabiegi tego Ukraińca, tłumacząc Niemcowi, że dzieci są niewinne temu, że ktoś coś ukradł… Ten miał dobre serce, machnął ręką i się zgodził.Pracując w Krzemieńcu, Irena Sandecka była świadkiem likwidacji żydowskiego getta, założonego kilka miesięcy wcześniej. Żydzi byli dowożeni samochodami w rejon dawnej fabryki wyrobów tytoniowych i tam rozstrzeliwani przez policjantów ukraińskich nad wcześniej przygotowanymi grobami.— Mordowanie Żydów trwało kilka dni — wspomina Irena Sandecka. — Rozstrzelanych oprawcy układali warstwami, polewali wapnem i zasypywali, nie oglądając się, czy wszystkie ofiary są już martwe czy nie. Część Żydów schroniła się na terenie getta w przygotowanych kryjówkach, więc, aby ich wykurzyć, ukraińscy policjanci je podpalili. Po likwidacji Żydów Polacy zaczęli się obawiać, że teraz kolej przyjdzie na nich. Ukraińcy zresztą nie ukrywali, że czekają na odpowiedni moment, żeby się z nami rozprawić.W mieście zaczęła się tworzyć polska konspiracja. W Krzemieńcu zainstalowała się węgierska jednostka wojskowa, która zwiększyła nieco bezpieczeństwo w okolicy. Sympatyzowali oni z Polakami i zgadzali się sprzedawać im broń. Pojedyncze napady Ukraińców na Polaków stale się jednak powtarzały. Niemcy je tolerowali.— W niemieckiej administracji za długo nie pracowałam. Do Krzemieńca zaczęły przyjeżdżać bezrobotne Niemki, którym przydzielano wszystkie pomocnicze stanowiska w urzędach i mnie wyrzucono. Nie była to komfortowa sytuacja. Moja koleżanka, lekarka Jadwiga Sokołowska, poradziła mi, żebym koniecznie znalazła sobie jakąkolwiek pracę, bo inaczej mogą mnie wywieźć na roboty przymusowe do Niemiec. Sama znalazła mi pracę w sortowni artykułów rolnych przeznaczonych dla niemieckiego wojska. Zapowiedziała mi tylko, że, aby się tam dostać, muszę zameldować się ubrana jak chłopka, bo osób o inteligentnym wyglądzie tam nie przyjmują. Założyłam więc buciory, jakąś kapotę przepasaną paskiem, chustę na głowie i zameldowałam się w tej instytucji. Kierujący nią Niemiec zapytał mnie najpierw, jaki mam fach. Nie zastanawiając się, odpowiedziałam, że ogrodnik. Chciałam się po prostu zabezpieczyć na wypadek wywózki do Niemiec. Wolałam, żeby wywieźli mnie tam, gdzie są ogrody, a nie do fabryki, na którą spadają bomby. Niemiec cmoknął z zachwytu i powiedział: Gut!, uznając, że mam wystarczające kwalifikacje do przebierania ziemniaków. Kiedy zeszłam do piwnicy i rozejrzałam się, to wybuchnęłam śmiechem. Byli w niej sami znajomi, cała inteligencja krzemieniecka, udając chłopstwo, przebierała ziemniaki. Oczywiście nikt z obecnych do roboty się nie przykładał. Jakaś pani czytała książkę, inna robiła coś na drutach, a chłopak o talencie malarskim rysował coś kredą na ścianach. Każdy zajmował się wszystkim, tylko nie przebieraniem kartofli. Ja pierwszego dnia uczciwie te kartofle przebierałam przez dziewięć godzin. Drugiego dnia już wzięłam ze sobą książkę i zajęłam się lekturą. Dopiero jakieś pół godziny przed końcem dniówki, tak jak inni zabierałam się do roboty, żeby coś niecoś przebrać. Nikt nas specjalnie nie nadzorował. Od czasu do czasu przychodził tylko jakiś dziadek, który pytał się, jak nam idzie, i znikał. Po kilku miesiącach kierownik tej sortowni przypomniał sobie, że zadeklarowałam, że jestem ogrodniczką.Była wiosna 1943 r. i kazał mi urządzić ogród przed siedzibą firmy, a za nią ogródek. Na początku bardzo się przeraziłam, bo nie miałam o tym pojęcia. Na szczęście ulicą przechodził pan Żółkiewski — botanik, który znał się na zakładaniu klombów i ogrodów, i wszystko mi wyjaśnił. Nazwał m.in. wszystkie kwiaty i rośliny, które Niemiec przekazał mi do posadzenia na klombie. Bardzo mi się lekcja pana Żółkiewskiego przydała, bo następnego dnia Niemiec, który nie bardzo mi, widać, dowierzał, urządził coś w rodzaju egzaminu. Okazało się, że pan Żółkiewski pomylił się tylko w jednym przypadku. Pozostałe kwiaty i rośliny nazwał prawidłowo. Niemiec był zadowolony i zaczęła się moja kariera ogrodniczki. Wtedy jednak nad Krzemieńcem i okolicą zaczęły się gromadzić czarne chmury. Puszczono w obieg wieść, że w okresie wielkanocnym wszyscy Polacy zostaną wyrżnięci. Polacy bardzo się przestraszyli. Od czasu jak w lutym 1943 r. do lasu uciekła ukraińska policja, mordy ludności polskiej się nasiliły. W okolicach Krzemieńca zamordowano co najmniej sto osób. Ofiarą bandytów padł m.in. instruktor rolny Stański, którego znaleziono bez głowy, siedmiu fornali zamęczono w piwnicy w Szpikołosach. W Antonowcach zarżnięto leśniczego, buchaltera, nauczyciela z żoną. W majątku Tetylkowce zabito zarządcę majątku L. Czepielewskiego, jego rodziców i brata Tadeusza. W Bereżcach spalono dom landwirta, gdzie spłonęli żywcem landwirt i pięciu Niemców oraz dwie Polki, kucharka i pokojówka. Z płonącego domu wypuszczono tylko furmana Ukraińca. W Szumsku wymordowano cztery polskie rodziny. Tuż przed Świętami Wielkanocnymi w Zaborowie, w ciągu nocy wyrżnięto 32 osoby. Od tego momentu zaczęły się masowe mordy we wsiach mieszanych ukraińsko-polskich. W żadnej z nich nie pozostał żaden Polak. Ci, którzy nie schronili się w większych ośrodkach, zostali wyrżnięci. Ich dobytek zrabowano, a zabudowania spalono. Po depolonizacji wsi mieszanych ukraińskie bandy zaczęły napadać na wsie czysto polskie, takie jak Stara Huta czy Kąty. W tych ostatnich polska samoobrona stawiła Ukraińcom opór, odpierając atak. Na pomoc przybyła niemiecka żandarmeria, pod osłoną której wieś została uformowana w konwój i odprowadzona do Krzemieńca. Końcówkę tego konwoju, liczącą około 30 furmanek, Ukraińcom udało się jednak odciąć i wymordować. W tym samym czasie wymordowano wieś Mikołajówka, podobnie jak wszystkie okoliczne chutory. W maju 1943 r. bandy ukraińskie zaczęły posuwać się pod sam Krzemieniec, mordując na przedmieściach rodzinę Żółkiewskich, składającą się z sześciu osób, i na Kornijkach trzyosobową rodzinę Skaza. Z relacji uciekinierów, którzy chronili się w Krzemieńcu, wiedzieliśmy, że oprawcy mordując Polaków wykazali się ogromnym okrucieństwem. Obcinali ofiarom uszy, nosy i inne członki. Wrzucali też ludzi do własnych płonących zagród. Od opowiadań uciekinierów włosy jeżyły się nam na głowie… Był to fragment relacji Ireny Sandeckiej z książki Marka Koprowskiego Wołyń. Epopeja polskich losów 1939-2013. Akt II.\nStrona redakcyjnaCopyright © by Marek Koprowski, 2012Copyright © Wydawnictwo Replika, 2013Wszelkie prawa zastrzeżoneRedakcjaKatarzyna GwincińskaSkład i łamanie wersji drukowanej oraz konwersja do wersji elektronicznejMateusz CzekałaProjekt okładkiMikołaj PiotrowiczZdjęcia na okładceW tle: widok Włodzimierza Wołyńskiego — pocztówka ze zbiorów Ewy SiemaszkoNa pierwszym planie: Uroczystość wręczenia proporca ufundowanego przez społeczność powiatu kowelskiego dla 3 batalionu 50 Pułku Piechoty 27 WDP AK — zdjęcie ze zbiorów Narodowego Archiwum CyfrowegoW książce wykorzystano zdjęcia ze zbiorów:Haliny Górka-Grabowskiej, Adama Kownackiego,Mirosława Łozińskiego i Tadeusza WolakaWydanie I elektroniczneISBN 978-83-7674-858-0Wydawnictwo Replikaul. Wierzbowa 8, 62-070 Zakrzewotel./faks 061 868 25 37replika@replika.euwww.replika.eu\nPrzypisyRozpusnik — (ukr.) tu: siedlisko.Landwirt — (niem.) rolnik.Gut! — (niem.) Dobrze!\nSpis treściW cieniu ukraińskich noży — Irena SandeckaStrona redakcyjnaPrzypisy\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wolyn-ebookRO/p84383i99626" target="_blank" title="Wołyń [Marek A. Koprowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wołyń [Marek A. Koprowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


YASUMI Gabinet kosmetyczny Olsztyn - Salon kosmetyczny - Day SPA -Masaż - Kosmetyczka: Zabiegi na twarz Yasumi\nJapoński Masaż Twarzy Kryształami to nieinwazyjny i naturalny zabieg liftingujący skórę na twarzy, szyi, powiekach i podbródku. Niweluje on też zmarszczki na dekolcie. Crystal Spoon-Stone and Ball Lifting wykorzystuje energię kryształu górskiego, aby w naturalny sposób podnieść i napiąć skórę.\nKryształ górski to jedna z odmian kwarcu, czysta, przezroczysta, bezbarwna, nieskazitelna o wyglądzie lodu zaczarowanego w kamień. Czysty kwarc znany jest jako mistrz uzdrowiciel i kamień o wielkiej mocy. Pomaga w koncentracji i odblokowuje pamięć, pobudza układ odpornościowy i przywraca równowagę organizmu.\nNa zakończenie masażu kryształami wykonujemy...\nJapoński Lifting Twarzy to połączenie różnych metod refleksologii twarzy. Jest to metoda,\nktóra wpływa na twarz, ciało i wewnętrzne organy. Technika ta jest połączeniem medycyny orientalnej z wykorzystaniem punktów neuro-odruchowych na twarzy związanych z meridianami\ni japońską procedurą stymulacji układu limfatycznego. Z pomocą Japońskiego Liftingu Twarzy wpływamy na funkcjonowanie organizmu, poprzez stymulowanie i równoważenie pracy wszystkich narządów wewnętrznych oraz skóry. Stymulowanie punktów i stref odruchowych pozwala zrównoważyć napięcia mięśni w całym ciele, w tym mięśni twarzy. Dzięki punktom odruchowym możliwe jest oddziałanie na układ limfatyczny w całym organizmie i uzyskanie efektu oczyszczania\noraz eliminacji toksyn. To jednocześnie bardzo relaksujący zabieg eliminujący wszystkie napięcia i stres w całym ciele, który pozwala na uzyskanie równowagi i dobrego stanu zdrowia w całym organizmie.


Ogłoszenia, komis zwierząt, zwierzęta, ZOO, egzotyczne, małpa, słonie, tygrysy, zebry, żyrafy, nosorożce, delfin, rekin Ogłoszenia 1 do 20 z 512\nRazem 260 939 ogłoszeń !\nOgłoszenia 1 do 20 z 512\nB Marmoset małpy do przyjęcia\nB Marmoset małpy do przyjęcia. Marmozyty są bardziej jak ludzie niż jakikolwiek inny zwierzę. Są najbliżej nas na poziomie genetycznym. Więc kiedy masz marmozetową małpę, bardzo ważne jest, aby zrozumieć ich osobowość. Oni w zasadzie mają inteligencję 4-latka i mogą połączyć się z Tobą na poziomie emocjonalnym. Moje małpy są bardzo przyjazne z dziećmi i inny ... więcej »


Dodano: 22-09-2017 w kategorii: INSPIRACJE, PORADY autor: Magda\nJeśli przestrzeń pod schodami kojarzy Wam się z miejscem na roślinę w doniczce, porozrzucane buty lub składzikiem na Harrego Pottera, czas to zmienić.\nPosterilla przygotowała dla Was 6 intrygujących inspiracji na aranżację przestrzeni pod schodami. W zależności od ilości wolnego miejsca, wysokości schodów i odległości od ścian, możemy mówić o przestrzeni otwartej lub zamkniętej. Funkcji praktycznej i/lub dekoracyjnej. Zapraszamy do przyjrzenia się każdej z nich. Może się okazać, że Wasz dom zyska kilka metrów dobrze wykorzystanej powierzchni.\nDodano: 12-09-2017 w kategorii: TRENDY, DESIGN autor: Magda\nCentralny punkt salonu. Najważniejszy mebel i dekoracja wnętrza w jednym. Miejsce, bez którego nie byłoby wylegiwania się przed telewizorem, zapraszania gości na kawę czy zimowania pod kocem z książką i kubkiem herbaty. Sofa – prawdziwa królowa salonu. Bez niej twoje królestwo nigdy nie zazna relaksu. Jaka powinna być, jaką wybrać, by była wygodnym siedziskiem i dekoracją domu – Posterilla radzi. Oto pięć kroków, które przybliży Was do posiadania sofy idealnej. Modnej, wygodnej oraz dopasowanej do Waszego charakteru i wnętrza.\nKto dokładnie wprowadził je do domu, nie wiadomo. Czy byli to antysystemowi hipsterzy, dla których była idealnym materiałem do stworzenia funkcjonalnego, taniego i oryginalnego wnętrza, czy wyznawcy ekolifestylu, którzy świadomie zarządzając odpadami, czynią z nich rzeczy nowe i piękne? Nie wiadomo. Wiadomo natomiast, że z wózka widłowego trafiła prosto do salonu. Niektórzy mogą się krzywić, marudzić, że to nieładne, nieestetyczne i wręcz profanacja. Prawda jednak jest taka, że drewniana paleta robi zawrotną karierę.


Zegarek do biegania z GPS i innymi przydatnymi funkcjami - classic car\nStart » Sprzedaż Interntowa » Biżuteria » Zegarek do biegania z GPS i innymi przydatnymi funkcjami\nSport to zdrowie, coraz więcej ludzi żyje świadomie i dba o codzienną dawkę aktywności fizycznej. Zegarki do biegania z GPS to znakomite narzędzie dla każdego miłośnika joggingu! Zegarki do biegania z GPS cieszą się ogromną popularnością wśród sportowców! GPS to nie jedyna przydatna funkcja w oferowanych na dzisiejszym rynku zegarmistrzowskim czasomierzy! Zegarki dla sportowców posiadają także inne przydatne funkcje, jak np. alarm, licznik kalorii, monitor akcji serca, pomiar dystansu czy funkcje biegowe. Każdy amator sportu znajdzie zegarek odpowiedni do swojej dyscypliny! OTOZEGARKI.PL oferuje bogaty wybór zegarków sportowych w konkurencyjnych cenach!


① Hotel Pałac Sokolnik Sokolniki k. Wielunia - tanie noclegi w Sokolnikach z rezerwacją online\nSokolniki k. Wielunia\n98-400 Sokolniki k. Wielunia\nTrzygwiazdkowy hotel Pałac Sokolnik mieści się w zabytkowym pałacu z kompleksem parkowym. Ten elegancki hotel oferuje luksusowe pokoje i apartamenty z balkonem i bezpłatnym bezprzewodowym dostępem do Internetu.\nHotel położony jest w Sokolnikach, w połowie drogi między Łodzią a Wrocławiem.\nNa terenie hotelu Sokolnik znajduje się także restauracja serwująca znakomite potrawy kuchni polskiej i specjały toskańskie. Do dyspozycji Gości jest też bar, w którym można się zrelaksować pod koniec pełnego wrażeń dnia.\nHotel oferuje ponadto otwartą przez całą dobę recepcję i bezpłatny parking.\nPrzeglądaj noclegi w Sokolnikach na mapie\nOferta noclegowa odwiedzana 5 razy w ciągu ostatnich 14 dni (dane aktualizowane raz dziennie) oraz 51 razy od 24.03.2016\nChata Walichnowska, Sokolniki\nPodobne w Sokolnikach\napartamenty w Sokolnikach (1)


Mapa - Ameryka Południowa (South America) - MAP[N]ALL.COM\nMapa - Ameryka Południowa (South America)\nZiemia > Ameryka Południowa\nAmeryka Południowa – kontynent o powierzchni 17,8 milionów km² leżący na półkuli zachodniej oraz w większej części na półkuli południowej, a w mniejszej – na półkuli północnej. Niekiedy uważana jest również za subkontynent Ameryki.\nPowierzchnia Ameryki Południowej zajmuje 17 840 000 km² i w 2010 roku zamieszkiwało ją ponad 396 mln osób co stanowiło 5,79% ludności świata. Powierzchniowo, wśród kontynentów, Ameryka Południowa zajmuje czwarte miejsce (za Azją, Afryką oraz Ameryką Północną). Największym miastem jest mające prawie 20 mln mieszkańców São Paulo.\nAmeryka Południowa ma trójkątny kształt oraz mało zróżnicowaną linię brzegową. Do największych półwyspów zalicza się: Brunswick i Taitao, natomiast największe wyspy to: Ziemia Ognista, Riesco oraz Santa Inés.\nW Ameryce Południowej przeważają tereny nizinne, średnia wysokość kontynentu wynosi 655 m n.p.m. Wzdłuż zachodniego wybrzeża rozciągają się Andy, będące przedłużeniem Kordylierów z Ameryki Północnej. Najwyższym szczytem jest Aconcagua w Argentynie (6962 m n.p.m.), a najniżej położonym obszarem – Laguna del Carbon (105 m p.p.m.), również znajdująca się na terenie Argentyny.\nNajrozleglejsze obszary wyżynne Ameryki Południowej to: Wyżyna Gujańska, Wyżyna Brazylijska, Wyżyna Patagońska, natomiast nizinne: Nizina Orinoko, Nizina Amazonki, Nizina La Platy.\nBrazylia jest największym krajem kontynentu i zajmuje około połowy jego powierzchni i obejmuję połowę populacji. Pozostałe kraje i terytoria są podzielone pomiędzy trzy regiony: kraje andyjskie, guajańskie i stożek południowy.\nNajdalej wysunięte punkty kontynentu na stałym lądzie:\n* na północy – Przylądek Gallinas (12°25′N)\n* na południu – Przylądek Froward (55°54′S)\nSzerokość geograficzna / Długość geograficzna : 14° 36' 17" S / 57° 39' 23" W\nInstituto Nacional de Estadística e Informática (INEI) del Perú


Zapomniana miniaturzystka – Janina Bobińska Paszkowska. | Miniatury portretowe\n« „Moje miniaturowe fascynacje” – wystawa.\nWirtualne Muzeum Miniatur Polskich – Roman Postempski. »\nZapomniana miniaturzystka – Janina Bobińska Paszkowska.\nListopad 19, 2013 Autor: miniatury\nPo długiej, ponad trzy miesięcznej przerwie wracam do redagowania bloga. Dzisiejszy wpis dotyczył będzie Janiny Bobińskiej Paszkowskiej, artystki tworzącej w okresie dwudziestolecia międzywojennego jak i po zakończeniu wojny. Nazwisko malarki nie jest odnotowywane w leksykonach miniaturzystów a jej prace pozostają w zasadzie nieznane. Po Antonim Piotruszyńskim /wpis z lutego/ to druga postać, którą odkrywamy dla interesujących się miniaturą portretową.\nJanina Bobińska-Paszkowska, lata 20 te.\nJanina Bobińska-Paszkowska urodziła się 14 marca 1884 roku w Warszawie. Była córką Stanisławy z Tołwińskich i Jana Babińskiego, wicedyrektora Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia. W latach 1904-08 studiowała malarstwo w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Konrada Krzyżanowskiego. Absolutorium uzyskała w roku 1907 jako pierwsza kobieta w historii tej uczelni.W czasie studiów poślubiła swojego kolegę malarza Jana Brzezińskiego. Dzięki pomocy finansowej ojca Janiny oboje wyjechali na dalsze studia artystyczne do Francji.Wiosną 1908 zdobyła w Paryżu pierwszą nagrodę w konkursie Cercle International des Artistes za studium tancerki.\nPo powrocie do kraju jedną z większych prac podjętych wspólnie z J.Brzezińskim była polichromia kościoła w Radomsku. Realizację tego zamówienia,zdobytego w wyniku wygranego konkursu Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości ukończyła w roku 1914. Przy pracach nad restauracją kościoła poznała rzezbiarza Józefa Paszkowskiego,którego poślubiła w 1918 roku unieważniając wcześniej pierwsze małżeństwo. Po ślubie zamieszkali w Częstochowie, pracując jako nauczyciele rysunku w miejscowych szkołach średnich.W 1919 r. w Warszawie przychodzi na świat ich syn – Lech. W roku 1920 Janina Paszkowska przeprowadziła się z rodziną do Zakopanego, gdzie prowadziła z mężem wytwórnię zabawek ludowych.\nJanina Bobińska Paszkowska /siedząca w fotelu / z mężem Józefem Paszkowskim – Zakopane lata 20 te.\nW roku 1923 powróciła do Warszawy. Małżeństwo z Józefem Paszkowskim rozpadło się w roku 1927.W stolicy malarka cieszyła się dużą popularnością w kręgach literackich,dom jej był miejscem częstych i licznych spotkań towarzyskich.\nJanina Bobińska Paszkowska uprawiała malarstwo rodzajowe, portretowe, pejzaż, martwą naturę a także miniaturę malowaną na drzewie, kości słoniowej i blasze.Specjalnością malarki była postać ludzka a zwłaszcza portret kobiecy.Od 1912 była członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych. Pierwsze miniatury pokazuje na zbiorowej wystawie w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie w roku 1918.W sprawozdaniu komitetu TZSP za 1925 rok znajdujemy informacje o wystawionych 11 miniaturach. Na początku 1927 roku, wydarzeniem staje się zbiorowa wystawa prac malarki na której zaprezentowano ponad 50 obrazów oraz 33 miniatury. W roku 1928 otrzymała na Salonie Dorocznym zaszczytne wyróżnienie za obraz olejny „Grzybobranie”. W roku 1931 odbyła się w Zachęcie wystawa indywidualna,która obejmowała 24 portrety oraz 14 pejzaży.Miniatur na tej wystawie nie odnotowano.\nZdjęcia z wystawy obrazów w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie – luty1927. Na tablicy po prawej stronie widzimy zespół miniatur.\nW czasie II wojny światowej w jej domu przy ul.Czarnieckiego uległy zniszczeniu, prawie w całości, zgromadzone na nią obrazy. Po jej zakończeniu artystka tworzyła nadal. Zmarła 21.XI.1973 roku w Warszawie,została pochowana na cmentarzu Służewieckim.\nPrace Janiny Bobińskiej Paszkowskiej znajdują się m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Gdańsku i Krakowie.\nMINIATURY OKRESU MIĘDZYWOJENNEGO.\nMiniatura – Dziewczynka z kotkiem.\nPortret Celiny Bobińskiej.\nPortret Zofii Katarzyńskiej – Pruszkowskiej.\nMINIATURY OKRESU POWOJENNEGO.\nAutoportret przy sztalugach.\nLech Paszkowski w szkole podchorążych i jego druga żona Urszula Janina.\nLech Paszkowski i jego pierwsza żona Hanna Paszkowska.\nMalarka w swoim powojennym mieszkaniu.\nSyn Janiny – Lech Paszkowski zmarł w bieżącym roku mając 93 lata.Był znanym polonijnym działaczem,pisarzem,dziennikarzem, badaczem historii Polonii australijskiej.\nLech Paszkowski z Bogumiłą Żongołłowicz – kontynuatorką jego badań. Jedno z ostatnich zdjęć pisarza.W tle przedwojenne miniatury Janiny Bobińskiej Paszkowskiej. Z archiwum B. Żongołłowicz.\nOpracowanie tego wpisu nie byłoby możliwe bez udziału Pana Łukasza Bobińskiego, którego dziadek był bratem malarki. Chciałbym Panu podziękować za przesłane informacje, rodzinne fotografie oraz zdjęcia miniatur.\nNapisane w miniatury Polska | 5 Komentarzy\nw dniu Listopad 21, 2013 @ 3:11 pm | Odpowiedz Izabela W.\nbardzo jestem wdzięczna za piękny artykuł i do tego bogato ilustrowany bezcennymi zdjęciami rodzinnymi.\nNasze Muzeum pragnęłoby opublikować w Internecie w ramach programu Partage kilku miniatur namalowanych przez Janinę Bobińską-Paszkowską. Bardzo dziękuję za to wspomnienie..\nw dniu Maj 2, 2014 @ 4:45 pm | Odpowiedz Bogdan Czajkowski\nDoceniając Pańską bardzo interesującą notkę, poświęconą matce ś.p. Lecha Paszkowskiego, Janinie Bobińskiej-Paszkowskiej, chciałbym sprostować dwa błędy rzeczowe, które w niej znalazłem.\nJeden z nich jest drobny, ale dla porządku chciałbym go skorygować: Lech Paszkowski urodził się w 1919 r. w Warszawie, a nie – 1920 r. (i nie w Zakopanem, jak może wynikać z kontekstu, w Pańskiej publikacji).\nDrugi błąd jest znacznie poważniejszy, a dodam od razu, że spędziłem wiele godzin w mieszkaniu pp. Urszuli i Lecha Paszkowskich w Melbourne (East Malvern), w 2007 r., dokumentując „nieprzebrane” archiwa L. Paszkowskiego i nagrywając ok. 15 godzin materiału filmowego, zebranego do filmu o nim, który z różnych – niezależnych ode mnie – przyczyn ciągle jeszcze nie powstał.\nMiałem zaszczyt być obdarzonym sporym zaufaniem, przez pana Lecha Paszkowskiego. Spędziliśmy wiele godzin na rozmowach i nie przypuszczam, aby mój rozmówca zataił przede mną fakt związku małżeńskiego z inną kobietą, poza Panią Urszulą, która była jego dozgonną towarzyszką życia, a z którą ożenił się po swoim osiedleniu w Melbourne. [Jej wojenne, dramatyczne losy, które „rzuciły” ją do Australii, to osobny temat, także udokumentowany przeze mnie.] Osiedlił się tam za radą swojej matki, która „zakazała” mu powrotu do komunistycznej Polski, zaś w Melbourne mieszkał – od 1912 r. – jego wuj Staś (Stanisław Tarczyński), znany skrzypek, który był bardzo znacząca postacią w tamtejszym środowisku muzycznym; a między innymi – profesorem Melbourne University Conservatorium of Music, szefem Melbourne Symphony Orchestra, a także – przez 5 lat – Adelaide Symphony Orchestra.\nPo wojnie Janina Bobińska-Paszkowska żyła – i zmarła – w zupełnym zapomnieniu, utrzymując się z lekcji rysunku. Nigdy też nie zobaczyła więcej swojego jedynego syna, Lecha Paszkowskiego…\nW trosce o pamięć po ś. p. Lechu Paszkowskim, proszę więc o skorygowanie podpisów, pod zamieszczonymi wyżej miniaturami, namalowanymi przez Janinę Bobińską-Paszkowską. Na obu miniaturach „męskich” znajduje się zapewne Lech Paszkowski, ale nie może im towarzyszyć miniatura, podpisana: „pierwsza żona Hanna Paszkowska”..? [Skądinąd – niektóre z tych miniatur pokazywał mi Lech Paszkowskich, ale musiałbym przejrzeć swoją dokumentację, aby upewnić się które z nich, a w tej chwili nie mam takiej możliwości.]\nw dniu Maj 8, 2014 @ 5:04 pm | Odpowiedz miniatury\nInformacje o dacie i miejscu urodzenia zostały skorygowane, natomiast pozostała treść mojego artykułu pozostaje w zgodzie z historycznymi faktami.\nLech Paszkowski pisze o pierwszej żonie, Hannie w swoich wspomnieniach zatytułowanych „Na falach życia – Brzegi mórz dalekich”. Znajdziemy tam informacje ,iż Hannę poznał w Niemczech,ożenił się i załatwił jej papiery na wspólny wyjazd do Australii. Małżeństwo rozpadło się a Lech po kilku latach spędzonych samotnie poznaje Urszulę i ponownie się żeni.W uzupełnieniu informacji o życiu Janiny Bobińskiej Paszkowskiej w powojennym okresie należy dodać,że malarka do lat 60 tych brała udział w wystawach Grupy Zachęta,pobierała rentę artystyczną i była materialnie wspomagana przez syna.Pozostawała również pod opieką znajomego Lecha Paszkowskiego z okresu przymusowych robót w Niemczech ,który po zakończeniu wojny powrócił do Warszawy.\nw dniu Maj 29, 2015 @ 12:04 am | Odpowiedz Renata Wasielke\nMoge dostarczyc miniaturowe zdjecia obrazów namalowanych przez P. J. Bobińską Paszkowską\nw dniu Maj 29, 2015 @ 9:16 am | Odpowiedz miniatury\nJeżeli ma Pani na myśli zdjęcia miniatur namalowanych przez artystkę,proszę o ich przesłanie.


Strona:Lew Tołstoj - Wojna i pokój 03.djvu/73 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Lew Tołstoj - Wojna i pokój 03.djvu/73\nkała do drzwi Anna Michałówna, która musiała wiedzieć o wszystkiem co się w domu działo, a więc i o tem, że hrabia list jakiś odebrał. Gdy jej drzwi otworzył, śmiał się i płakał jednocześnie biedny ojciec, z nadmiaru radości.\n— Mój drogi przyjacielu?! — spytała zawracając oczami melancholijnie, gotowa podzielić z nim tak radość, jak i smutek. Mimo hojności Piotra i znacznych ofiar uczynionych tak dla niej, jak i dla Borysa, mieszkała dalej u Rostowów, bo jej tam było najwygodniej.\n— List od naszego Mikołuszki... Był rannym... wyobraź sobie moja droga!... raniono to nasze dziecię najukochańsze!... jak to powiemy naszej małej hrabinie?!... zrobiono go oficerem, dzięki Bogu!... tak, tak, moja droga!... ale jak to jej powiedzieć?...\nAnna Michałówna usiadła obok hrabiego na otomanie, odebrała mu z rąk list, a otarłszy go z łez, któremi był gęsto przez ojca skropiony, zaczęła czytać z uwagą. I ona oczy tarła, potem zaś oświadczyła, że bierze na siebie przygotowanie matki, na tę wielką nowinę. Rzeczywiście, dla osób tak nerwowych, jaką była pani Rostow, zbytnia radość działa częstokroć piorunująco. Zacznie napomykać zdaleka, ogródkami podczas objadu, a przed wieczorem, będzie już można z listem wystąpić.\nDotrzymała obietnicy. Przy objedzie nie przestawała obrabiać tematu wojennego, zbliżając się zwolna do celu. Po kilka razy pytała, czy nikt z obecnych nie miał listu od Mikołaja? Rzuciła od niechcenia że nadejdzie z pewnością lada moment ów list pożądany, bo mnóstwo\nTę stronę ostatnio edytowano 12 sie 2018, 22:24.


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > A jednak! Disney potwierdza piątego Indianę Jonesa. Główna rola bez zaskoczeń\nA jednak! Disney potwierdza piątego Indianę Jonesa. Główna rola bez zaskoczeń\nTo już pewne. Piąta część przygód najsłynniejszego archeologa popkultury już wkrótce, bo za niespełna dwa lata, stanie się faktem. Choć od jakiegoś czasu głośno jest o tym, że reżyser Steven Spielberg przymierza się do realizacji kolejnego filmu o Indianie Jonesie, to dopiero teraz zostało to oficjalnie potwierdzone. Znana jest też data premiery – będzie to lipiec 2019 roku. Pozostaje zatem zadać fundamentalne pytanie – co z tego faktu wynika dla nas, sympatyków tego niepodważalnego klasyka kina przygodowego?\nIndiana Jones to jeden z największych bohaterów w historii kinematografii i nie możemy się doczekać momentu, gdy w 2019 ponownie ożywimy go wielkim ekranie.\nPodziwiam optymizm twórców, którzy takimi słowami oficjalnie zapowiedzieli rychły powrót archeologa. Minęło już prawie dziesięć lat od premiery ostatniej, czwartej części Indiany Jonesa. Film ten podzielił widownię oraz krytyków, fanom z kolei nie udało się go przyjąć z otwartymi ramionami. Dało się bowiem odczuć, jak grubymi nićmi utkana została fabuła widowiska, obfitująca w liczne niedorzeczności. Ale o ile scenariusz zawsze może być lepszy, o tyle innej, kluczowej kwestii, związanej z sequelem, przeskoczyć się już nie da. Chodzi o wiek aktora.\nGdyby bowiem zebrać wszystkie negatywny głosy w jeden, podstawowy problem zarówno czwartej, jak i nadchodzącej piątej części serii opierałby się na tym, że ludzie nie czerpią już przyjemności z oglądania Harrisona Forda w roli archeologa, gdyż jest już na nią najzwyczajniej za stary.\nOmówiłem zresztą to bliżej w moim felietonie. Wychodzi jednak na to, że Spielberg wraz ze studiem Disneya (które po raz pierwszy przejmie schedę po Paramount) pozostają nieugięci. Najwyraźniej występ Forda w Przebudzeniu mocy, gdzie aktor powrócił do roli Hana Solo, musiał się grubym rybom spodobać. Przypomnijmy jednak, że w 2019 roku Ford będzie obchodził swoje 76. urodziny! Czy w dalszym ciągu będzie w stanie unieść na swoich barkach ciężar odgrywania scen akcji? Czy twórcy ponownie wspomogą się obecnością młodego towarzysza? Póki co nic o tym nie wiadomo. Według mnie o wiele rozsądniejszym posunięciem byłby przemyślany reboot serii z całkowicie nową, młodą twarzą na pierwszym planie (Chris Pratt?). Ale to tylko moje pobożne życzenia.\nZanim jednak Spielberg wejdzie na plan piątego Indiany Jonesa, zrealizuje film The Post, z Tomem Hanksem i Meryl Streep w rolach głównych. Szerzej o tym piszemy tutaj.\nDisney Harrison Ford indiana jones Indiana Jones 5 Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki Steven Spielberg


Home > Okulary przeciwsłoneczne > Moschino > MOL029/S (3YG/M2)\nMOL029/S/3YG/M2 Okulary przeciwsłoneczne\nTymi okularami możesz uzupełnić swój wizerunek o dodatek ekstraklasy. Zgodnie z mottem Edel-Optics „SEE AND BE SEEN” będziesz błyszczeć jak gwiazda zrobisz wrażenie w każdym towarzystwie. Z nowymi okularami Moschino możesz pokazać, ze jesteś trendy. Ta renomowana marka ustala kryteria w bieącym sezonie 2021. Okulary MOL029/S marki Moschino z kolekcji 2020 oraz 2021 są dostępne w sklepie internetowym Edel-Optics także w innych wariantach.\nTa oprawka jest zaprojektowana z myślą o silnych kobietach. Odważny design i wyrazistość łączą się z klasyczną elegancją. Przy pełnych oprawkach szkła są całkowicie otoczone ramką. Ten, kto nosi okulary z przekonania, tylko w wyjątkowych przypadkach zdecyduje się na inne rozwiązanie. Stylowe oprawki z metalu chrakateryzuja filigranowe linie nadające im niezwykłej lekkości. Metalowe są praktycznie niezniszczalne — wytrzymałe, elastyczne i odporne na korozję. Z powodu swoich doskonałych właściwości i nienagannej ochrony przeciwsłonecznej UV400, model MOL029/S, spełniając wygórowane warunki, zalicza się do profesjonaistów.


ŻYWOTNIK: Minorowy nastrój mediowy\nSiedzę w pracy, z niesmakiem piję kawę, która „zrobiła mi się” za mocna - a takiej nie lubię, raz po raz przeciągam się jak leniwy kot i spoglądam w okno. Za oknem - jak zawsze - ten sam widok – kominy „fabryki drewna” powolnie wypuszczające w przestrzeń pierzaste strumienie dymu (bądź pary), żółte budynki fabryki chipsów i prażynek, kawałek lasu i dość pokaźny połać nieba. Niebo dziś sine jak cera umarłego i to grobowe porównacie równa się mojemu porannemu nastrojowi. Nie mam co prawda zamiaru umierać, ale kołacze się po mojej głowie sporo różnych myśli, które najchętniej powywieszałabym właśnie na drzewach z sąsiedzkiego kawałka lasu. Niestety – upodobały sobie moją głowę i ani z niej rusz.\nJak zwykle – polatałam też wzrokiem po portalach informacyjnych. Dla orientacji w rzeczach ważnych, mniej ważnych i tak naprawdę zupełnie nieważnych. „Dziennikarstwo” portalowe – że tak je nazwę – lotów jest zdecydowanie niższych, niż potrafi ulecieć w górę para z naszych fabrycznych kominów. Najbardziej zaś lotne są tematy typu rozwód, rozstanie, wpadka modowa, wypadek piersi ze stanika, oczko w rajstopach, znana osoba na zakupach bez makijażu, wspaniała figura rok po porodzie, pierwsza ciąża po 40-tce i bycie sexi po 50-tce. A tytuły i zwiastuny „artykułów” - bądź często tylko prezentacji zdjęć - często marnych z równie marnymi opisami - potrafią człowieka intelektualnie i emocjonalnie dobić. Gdyby tak zebrać je do kupy, to można by było urządzić z nich przysłowiową i zarazem dosłowną kupę śmiechu. I przymierzam się do takiego projektu. Niech no tylko czas da mi na to czas...\nAle pomijając już artykuły, ich treść i tytuły – najbardziej godne uwagi a raczej pożałowania i wielkiej terapii społecznej są – komentarze pod artykułami. I ten temat wymagałby w ogóle odrębnego komentarza w postaci artykułu, ale nie wiem czy jest sens się za to zabierać. I czy mam ku temu dzisiaj odpowiedni nastrój. Raczej nie. Bo chyba zabrakłoby gałęzi na drzewach w pobliskim lasku. Tak bym bowiem wieszała na pewną grupę "warstw komentujących naszego narodu" psy, że nie wiem, czy nie potrzeba by mi było udać się z procederem aż gdzieś do Puszczy Białowieskiej, gdzie drzew dostatek...\nTo, co wyżej, pisałam naprawdę rano. To, co napiszę teraz – już tylko rano. A raczej sporo przed południem. Ale tak naprawdę to chcę jedynie dodać, że naklepałam już stosik „uczonych” pism i wymieniłam kilka informacji oraz myśli z mężem przebywającym na Północy. Nie udało mi się zwalczyć bólu głowy ani pozbyć się ziewaczki. Bardzo źle działają też na mnie niektóre reklamy radiowe, które słyszę cały dzień za uchem. Preparaty ginekologiczne, andrologiczne, seksuologiczne, urologiczne – podane na dodatek w formie żenujących pioseneczek typu „Bo z dziewczynami nigdy nie wiesz jak jest, bo im się ciągle do łazienek chce” – sprawiają, że sama gotowam wybrać się do... pobliskiego lasku. RATUNKU! I ciągle w radio te same utwory... Nie, nie mogę przestawić stacji, bo jeszcze tylko radio M. odbiera bez zakłóceń. A na mój dzisiejszy, mediowy humor nawet modlitwa nie pomoże.\nPrzetrwać. Mój dzisiejszy cel.\nPozdrawiam Was jednak z uśmiechem J.\nAutor: Amisha o 12:04\nAskaG 7 marca 2012 15:05\nno coz, sa takie dni Amishko :) dzieki nim docenia sie te dobre i udane :) 3maj sie\nardiola 7 marca 2012 19:13\nPiekne nowe zdjęcie profilowe!!\nSol i Alien - Włóczykijów Dwóch 8 marca 2012 11:53\nAch, masz sporo racji. Właśnie zaczynam pracę w portalu informacyjnym i mam szefa, który ma potworne parcie na skandal. Napisałam dobry, porządny tekst, wysłałam do redakcji, a on pozmieniał go tak, że wypaczył sens tego, co się stało i uczynił to skandalem. Aż mi się pisać odechciewa w takich momentach... :/\nJeśli inni szefują podobnie, to nic dziwnego, że jest jak jest...


UOKiK sprawdzi, czy influencerzy promują tzw. scam - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 29 listopada 2021, 12:30\nUrząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) sprawdzi, czy influencerzy promują tzw. scam - To kolejne działania związane z reklamą w mediach społecznościowych.\nJak poinformował UOKiK, prezes Tomasz Chróstny „przygląda się działalności reklamowej influencerów w mediach społecznościowych”. W pierwszej kolejności wątpliwości wzbudziło nieoznaczanie postów reklamowych jako sponsorowane, o czym UOKiK informował we wrześniu.\nW toku postępowania wielu twórców zaczęło oznaczać poprawnie swoje materiały – konsument w wielu przypadkach już wie, że ma do czynienia z reklamą - podał UOKiK.\nKolejnym etapem działań jest wszczęcie przez prezesa UOKiK postępowania wyjaśniającego dotyczącego promowania tzw. scamu, czyli działań, których celem jest wprowadzenie w błąd. Jest to np. informowanie o nieistniejących promocjach, ukrywanie istotnych cech produktu, niesłuszne wyolbrzymianie właściwości lub przeznaczenia reklamowanego produktu czy oferowanie rzeczy szkodliwych bądź niebezpiecznych dla zdrowia.\nJako przykład UOKiK podał sytuacje, w której influencer w zamian za wynagrodzenie zachwala produkt, informując, że ma on mocno obniżoną cenę – np. z 600 zł do 150 zł. Tymczasem okazuje się, że promocja cenowa była fałszywa, a dodatkowo osoby, które złożyły zamówienie, nie otrzymują produktu lub dostarczony wyrób jest gorszej jakości, niż wskazywał na to twórca na swoim kanale w mediach społecznościowych.\nRozpocząłem postępowanie wyjaśniające, które ma ustalić zaangażowanie influencerów w promowaniu scamu. Sprawdzimy, czy twórcy weryfikują oferty komercyjnej współpracy i jak się zachowują, gdy zostaną wykryte nieprawidłowości, w tym czy wycofują się z reklamowania produktu bądź oferują naprawę szkody swoim followersom - poinformował Tomasz Chróstny.\nZdaniem prezesa UOKiK, „nie można bezrefleksyjnie decydować się na wątpliwą współpracę tylko z pobudek finansowych”.\nKażdy influencer powinien przestrzegać prawa przy promowaniu produktu bądź usługi oraz brać odpowiedzialność za swoje działania – powiedział Tomasz Chróstny.\nJak wyjaśnił UOKiK, influencer zachęca swoich obserwatorów do zakupu jakiegoś produktu „w rzekomo promocyjnej cenie, przedstawiając nieobiektywnie jego zalety”. Sklep internetowy po zebraniu pieniędzy od klientów może nie realizować zamówień lub zakończyć działalność. Nawet jeżeli w takiej sytuacji klienci otrzymają produkt, to pozostają bez wsparcia posprzedażowego związanego z prawem do odstąpienia od umowy w terminie 14 dni czy odpowiedzialnością sprzedawcy z tytułu rękojmi za wady przez 2 lata od wydania produktu.\nUfają, że ktoś rzeczywiście poleca produkt, ponieważ jest z niego zadowolony, a nie dlatego, że dostał za to wynagrodzenie. Influencerzy powinni być świadomi tej odpowiedzialności, zwłaszcza za najmłodszych konsumentów – stwierdził Tomasz Chróstny.\nUOKiK przypomniał, że prezes UOKiK w toku postępowania wyjaśniającego dotyczącego nieoznaczania przez influencerów materiałów promujących produkty lub usługi jako reklama - co może wprowadzać konsumentów w błąd - skierował wezwania do wielu podmiotów – zarówno samych twórców, jak i agencji reklamowych, w których poprosił o udzielenie informacji, np. o zawartych umowach, zasadach współpracy i oznaczania publikowanych treści. Niestety, część adresatów nie odebrała korespondencji lub nie odpowiedziała na zadane pytania, nie przesłała również wymaganych dokumentów.\nW ocenie Tomasza Chróstnego, takie zachowanie odczytywane jest „jako brak współpracy z prezesem urzędu w toku prowadzonego postępowania, za co grożą osobne sankcje finansowe”.\n_Z tego też powodu wszcząłem postępowania w sprawie nałożenia kary za brak udzielenia informacji. Nie wykluczamy kolejnych tego rodzaju działań – zarówno względem przedsiębiorców, którzy nie udzielają informacji w postępowaniu dotyczącym kryptoreklamy, jak i tzw. scamu - dodał Tomasz Chróstny.\nJak podał UOKiK, postępowania w sprawie nałożenia kary za brak współpracy w toku postępowania dotyczą: Kruszwil Marek Kruszel, MD Marcin Dubiel, Maffashion Julia Kuczyńska, Marley Marlena Sojka.\nPrezes UOKiK weryfikuje również jak portale społecznościowe umożliwiają użytkownikom oznaczanie treści sponsorowanych oraz czy wpływa to w jakikolwiek sposób na zasięgi osób, które robią to prawidłowo. Zdaniem szefa urzędu negatywne konsekwencje związane z ograniczeniem zasięgów powinni ponosić wyłącznie influencerzy, którzy nie informują obserwujących ich konsumentów o tym, że odpłatnie promują produkty lub usługi.


4-pokojowe mieszkanie 60 m2 na 1. piętrze, od południa. Ładne i przytulne umeblowanie: duży salon/jadalnia z TV. Wyjście na balkon. 1 mały pokój z 1 dwuosobową kanapą (1 x 140 cm). 1 pokój z 1 x 2 łóżkami piętrowymi (80 cm). 1 pokój z 1 łóżkiem dwuosobowym (1 x 140 cm), łazienką/WC. Otwarta kuchnia (piekarnik, zmywarka do naczyń, 4 palniki – kuchenka z płytą ceramiczną, kuchenka mikrofalowa, zamrażarka, ekspres do kawy). Prysznic/WC. Ogrzewanie elektryczne. Balkon 11 m2. Widok na góry i na miejscowość. Do dyspozycji: pralka, suszarka do włosów. Miejsce parkingowe numer 6 obok domu. Informacja dodatkowa: mieszkanie dla osób niepalących. La Toussuire: Rezydencja "1.2.3 Soleil", 3 piętrowa, odnowiona w roku 2007. Rive droite, na skraju miejscowości, 800 m od centrum, spokojne, słoneczne położenie, 50 m od tras narciarskich, 50 m od potoku. W ośrodku: schowek na narty. Miejsca parkingowe obok domu. Sklep wielobranżowy 800 m, sklep spożywczy 70 m, supermarket 500 m, restauracja 70 m. Wyciąg krzesełkowy, skibus 70 m, szkółka narciarska 800 m. Informacja dodatkowa: bezpłatny ski bus. W tej rezydencji oferujemy więcej podobnych obiektów wakacyjnych.


Inteligentny obieg dokumentów dla biznesu - Ubiorek\nHome » Usługi » Informatyczne » Inteligentny obieg dokumentów dla biznesu\n2015-12-10|Kategoria: Usługi / Informatyczne\nAmodit Workflow to inteligentny system obiegu dokumentów dla firm, który nie wymaga kosztownego i żmudnego wdrożenie. System Amodit może być zastosowana do akceptacji faktur kosztowych, wniosków urlopowych, rozliczania delegacji, a także w każdym procesie, w którym dokumenty przekazywane są między stanowiskami pracy. Klasyczny system workflow wymaga wcześniejszych żmudnych i kosztownych analiz przed wdrożeniowych, aplikacja Amodit jest rozwiązaniem inteligentnym, które uczy się standardowych zachowań użytkowników i przekłada je na procesy obiegu. System posiada zestaw standardowych gotowych szablonów i formularzy używanych najczęściej w standardowych procesach workflow, pozwala również na tworzenie nowych formularzy, dostosowanych do potrzeb konkretnej firmy. Amodit pozwala na integrację z typowymi systemami używanymi w biznesie, takimi jak ERP, SAP czy Symfonia.\nWiele osób poszukuje pracy w Niemczech, gdyż miejscowy rynek jest otwarty na przyjęcie nowych ludzi, jak też gwarantuje atrakcyjne wynagrodzenia. Znalezienie pracy w tym kraju jest możliwe na przykład dzięki firmie Ambercare24, która działa jako agencja zatrudnienia i aktualnie poszukuje panie do opieki (Lukse...


blogi.bossa.pl Tomasz Symonowicz - Linia - książki dla inwestorów giełdowych\nTu jesteś: Strona główna » Aktualności » Czytaj w sieci » blogi.bossa.pl Tomasz Symonowicz\nblogi.bossa.pl Tomasz Symonowicz\nTomasz Symonowicz – Forex, fundusze, inwestowanie, gra na giełdzie, komentarze – blogi.bossa.pl\nCo jakiś czas wracam na blogu do rynku ropy, po części dlatego, że sam uważam go za lepszy miernik nastrojów i gospodarki niż giełda. A po drugie – zauważyłem, że na forach pojawia się pytanie zdezorientowanych inwestorów: „o co chodzi...\nZ okazji pierwszej rocznicy debiutu BETA ETF mWIG40TR wybrałem się do Pana Mateusza Muchy (Beta Securities i AgioFunds TFI) z pytaniami odnośnie jego ocen tego pierwszego roku notowań. Jak Pan ocenia pierwszy rok notowania w wykonaniu funduszu BETA ETF mWIG40TR?...\nPremiera Cyberpunka 2077 odłożona na listopad, a kurs „cesarza” giełdy spada. Czy odżyje do premiery? Na prośbę kogoś znajomego obiecałem przeanalizować CD Projekt w kontekście zapytania: czy już sprzedać? Zasadniczo kolosalna część argumentów fundamentalnych i narracyjnych przemawia za wzrostem wartości...\nPierwszą część tego wątku zakończyłem obietnicą pokazania kolejnej zaskakującej zależności związanej z inwestycją w spółki o marnej jakości zysków. Przypomnę, że sednem tematu jest anomalia, która pokazuje znaczące różnice w inwestowaniu w najbardziej zyskowne spółki w USA w stosunku do...\nOstrzeżenie: poniższy materiał może budzić niezdrowe emocje ponieważ stanowi zgrzyt w popularnych teoriach funkcjonujących w branży inwestycji giełdowych. W warstwie narracyjnej to historia jednego, dość zadziwiającego wykresu. Pojawił się on niedawno w mediach społecznościowych, ale nie wzbudził jakoś większego zainteresowania....\n01 Droga inwestora. Chciwość i strach na rynkach finansowych. (ebook)\n02 Wspomnienia gracza giełdowego. Wydanie z komentarzem (miękka)\n03 Droga Żółwia\n04 Sztuka spekulacji po latach (tom I i II)\n05 Wspomnienia gracza giełdowego. Wydanie z komentarzem\n115,24 zł 103,72 zł -10.00%


"W powietrzu czuć pośpiech". Poznaliśmy hymn Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie | Niezależna\n"W powietrzu czuć pośpiech". Poznaliśmy hymn…\nWIDEO KOŚCIÓŁ / WIADOMOŚĆ / 28.01.2021, godz. 09:22\n"W powietrzu czuć pośpiech". Poznaliśmy hymn Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie\n/ kadr z klipu do hymnu ŚDM 2023 (youtube.com/Lisboa 2023)\nW Lizbonie zaprezentowano hymn najbliższej edycji Światowych Dni Młodzieży, największej masowej imprezy młodych katolików na świecie. Wydarzenie, które z powodu pandemii przełożono z 2022 na 2023 r. odbędzie się w stolicy Portugalii.\nPodczas prezentacji portugalskojęzycznej i międzynarodowej wersji hymnu władze komitetu organizacyjnego ŚDM wyjaśniły, że środowe wydarzenie przypada dokładnie w drugą rocznicę zakończenia ostatniej edycji tej imprezy. Odbyła się ona w Panamie.\nAutorami zwycięskiej pieśni, która została wybrana spośród kilkuset innych utworów, są ksiądz Joao Paulo Vaz oraz muzyk Pedro Ferreira. Hymn zatytułowany "W powietrzu czuć pośpiech" (port. "Ha Pressa no Ar") nawiązuje do hasła najbliższej edycji ŚDM “Maryja wstała i poszła z pośpiechem”.\nWiększość zdjęć do wideoklipu towarzyszącego hymnowi kręconych było w lizbońskich dzielnicach Alfama i Belem, a także w pobliżu mostu im. Vasco da Gamy, w sąsiedztwie którego odbędzie się najbliższa edycja ŚDM.\nZapoczątkowane w latach 80. XX w. z inicjatywy św. Jana Pawła II ŚDM odbywają się co kilka lat w różnych częściach świata. Przez kilka dni młodzież z całego globu spędza tam czas na wspólnej modlitwie i rozmowach. W wydarzeniu tym bierze również udział papież oraz biskupi.


Czy wiesz, w jaki sposób szybko można by skorygować niektóre wady wzroku? | Dermatologia i medycyna estetyczna\nO tym, że wzrok jest jednym z najważniejszych do zwykłego funkcjonowania zmysłów nie należy raczej nikogo przekonywać. Co prawda przy niektórych wadach widzenia pewną pomocą mogą być zwykłe okulary lub soczewki kontaktowe, ale nie dla każdej osoby jest to satysfakcjonujące rozwiązanie.\nNa szczęście pewne wady można skorygować za pomocą szczególnego zabiegu. Chirurgia refrakcyjna proponuje krótki zabieg, w czasie którego wiązka lasera poprawia powierzchnię rogówki narządu wzroku w ciągu tylko kilku chwil. Powstałe podczas operacji przemiany na rogówce mają rozmiar zaledwie dziesiątych części milimetra, jednak już to zezwala na przywrócenie ostrego wzroku.\nTen materiał jest dla Ciebie interesujący? Jeśli tak to, zobacz także podobne wątki, które posiadają informacje na omawiany temat.\nJeśli interesuje Cię tego typu laserowa korekcja wzroku Warszawa to miasto, w którym znajdziesz najlepszych fachowców, którzy wykonują takie zabiegi. Dysponują oni najlepszym dostępnym urządzeniem, dzięki jakiemu są w stanie zapewnić bezpieczeństwo pacjenta.\nDo przeprowadzania takich zabiegów wykorzystywany jest najbardziej nowoczesny oraz najbardziej zaawansowany technologicznie sprzęt, jaki charakteryzuje się niezwykle dużą szybkością działania, jaka w rzeczywistości może pozwolić na skorygowanie wady o 1 dioptrię w tylko półtorej sekundy. Precyzję działania zapewnia specjalistyczny system śledzenia ruchów gałki ocznej w aż kilku różnych płaszczyznach. Podczas operacji nie ma konieczności dotyku powierzchni oczu. Zanim jednak zabieg zostanie wykonany, pacjent powinien pomyślnie zaliczyć badania kwalifikacyjne.\nSą one odpłatne oraz nie można by na nie przybyć jako kierujący. Osoby, które noszą szkła kontaktowe muszą z nich zrezygnować na parę tygodni przed przeprowadzeniem badania kwalifikacyjnego.\nPosted in zdrowieTagged wiek, zabiegi, żel


– W przewozach pasażerskich trzy kwartały 2018 roku były lepsze niż ten sam okres rekordowego roku 2017. Przez dziewięć miesięcy tego roku z usług kolei skorzystało ponad 229 mln pasażerów. To wzrost o 0,6% w porównaniu z ubiegłym rokiem – podaje w comiesięcznym raporcie Urząd Transportu Kolejowego.\nW pierwszych trzech kwartałach 2018., podobnie jak liczba pasażerów, wzrosły również praca przewozowa i eksploatacyjna. Były one odpowiednio wyższe o blisko: 2,7% oraz 1,5%. Tylko we wrześniu przewieziono 25,9 mln pasażerów, czyli o 7,4% więcej niż we wrześniu ubiegłego roku. Praca przewozowa była wyższa o 7,8%, a eksploatacyjna o 1,7%. Średnia odległość przejazdu jednego pasażera wyniosła 67 km.\nTradycyjnie zwróciliśmy szczególną uwagę na wynik osiągnięty przez naszego regionalnego przewoźnika, Koleje Śląskie. I tradycyjnie już powstrzymamy się od jakiejkolwiek opinii dotyczącej przedstawionych w raporcie liczb…\nInformacje szczegółowe na temat statystyki przewozów pasażerskich znajdują się TUTAJ .\n« Jak co komu wychodzi\nW Raciborzu dalej z utrudnieniami »


Blog · Strona 4 z 5 · Kids World Sklep z zabawkami dla dzieci\nPrzecena kolekcji Mayoral Jesień Zima 2016 nawet do -50%\n24 lutego, 2017 / 1502 / 0\nUbranka firmy Mayoral to wysoka jakość wykonania, dbałość o szczegóły i modne projekty. Nic więc dziwnego, że jej produkty cieszą się dużym powodzeniem wśród naszych... Czytaj więcej\nFoto Relacja z Kreatywnego Weeekendu z Play Doh w Kids World\n5 grudnia, 2016 / 1241 / 0\nZapraszamy na naszego zabawkowego bloga\n24 maja, 2016 / 1390 / 0\nZapraszamy wszystkich zainteresowanych zabawkami na naszego bloga blog.kidsworld.pl. Można tam znaleźć ciekawe zabawkowe inspiracje, aktualności z branży zabawkarskiej oraz bogatą galerię zdjęć interesujących zabawek. Czytaj więcej\nUwaga! Zwroty tylko na karty podarunkowe!\n25 listopada, 2015 / 2741\nUwaga! Od dnia 25 listopada 2015 roku zwrot zakupionych w sklepach stacjonarnych produktów jest możliwy w ciągu 14 dni od daty zakupu – ZWROT tylko... Czytaj więcej\nNowy sklep Kids World w Galerii Jurowieckiej\n24 października, 2015 / 1945 / 0\n[ultimate_spacer height="30"] Z przyjemnością informujemy, że właśnie otworzyliśmy swój piąty sklep stacjonarny Kids World w nowo wybudowanej Galerii Jurowieckiej. Serdecznie zapraszamy! Dane kontaktowe do... Czytaj więcej\nFisher-Price – Kulisy projektowania i testowania zabawek\n25 czerwca, 2015 / 879 / 0\n"Podczas projektowania i testowania zabawek każdy szczegół jest ważny. Laboratorium Zabaw odgrywa kluczową rolę w procesie tworzenia produktów Fisher-Price. Dzięki niemu możemy obserwować dzieci przy... Czytaj więcej\nKinetic Sand – piasek do zabawy w domu\n28 maja, 2015 / 1343 / 0\nKinetic Sand to jedna z nowości, która ostatnio pojawiła w naszych sklepach. Jest to piasek, który nie brudzi i nie wysycha. Łatwo jest go sprzątnąć... Czytaj więcej\nNowa dostawa – nowe lalki z bajki Frozen oraz z innych bajek Disney’a\n18 maja, 2015 / 2958 / 0\nKraina Lodu - w oryginale Frozen - to bajka, która od swojej premiery bije rekordy oglądalności. Historia dwóch sióstr - księżniczek, z których jedna posiada... Czytaj więcej\nSkąd się wzięły Pingwiny … z Madagaskaru???\n16 maja, 2015 / 608 / 0\nDla tych wszystkich, którzy nie oglądali jeszcze kinowej wersji Pingwinów z Madagaskaru - DreamWorks przedstawia krótki film dokumentalny. "Antarktyda - Nieprzyjazna, lodowa pustynia ..." Zapraszamy... Czytaj więcej\nPiórniki i saszetki do samodzielnej ozdoby\n15 maja, 2015 / 512 / 0\nNie tylko dla uczniów, nie tylko dla dzieci ;) Dla wszystkich kreatywnych - piórniki i saszetki, które można samodzielnie ozdobić. Zrealizuj własną wizję. Wszystko zależy... Czytaj więcej


Wycena mieszkania przez rzeczoznawcę majątkowego - Centrum Nieruchomości Warszawa\nStrona główna / Poradnik / Finanse / Wycena mieszkania przez rzeczoznawcę majątkowego\nData opublikowania: 15 maja 2010\nDecydując się na wybór rzeczoznawcy musimy uwzględnić, że nie może on przeprowadzać wyceny majątku swojego i swoich bliskich. Rodzina więc odpada, trzeba szukać dalej. Należy też pamiętać, iż prawo zakazuje rzeczoznawcy majątkowemu oceniania szacunków sporządzonych przez kolegę po fachu. Od tej reguły istnieją wyjątki, występujące w kilku typach spornych sytuacji, m. in. na żądanie sądu lub innego organu wymiaru sprawiedliwości.\nZ usług rzeczoznawcy warto skorzystać, gdyż jest on zobowiązany do sporządzenia obiektywnej oceny. Opierając się więc na jego szacunkach nie ryzykujemy zawyżania lub zaniżania wartości, co może pojawić się w wycenach robionych np. przez agentów nieruchomości.\nRzeczoznawca rozpoczyna pracę od zdobycia podstawowych informacji:\njej stan techniczny,\nNastępnie, w oparciu o szczegółową i dogłębną wiedzę z rynku nieruchomości, rzeczoznawca majątkowy przystępuje do wyceny nieruchomości. Może do niej zastosować jedną z kilku metod:\nporównawczą, polegającą na odniesieniu się do analogicznych transakcji dokonywanych na rynku nieruchomości (podobne nieruchomości, w podobnych lokalizacjach, sprzedawane w podobnym okresie),\ndochodową, w której głównym kryterium jest dochód jaki może być uzyskany przez władającego nieruchomością,\nkosztową, biorącą pod wzgląd koszt odtworzenia nieruchomości,\nPrzy dokonywaniu wyceny niezbędne będą dokumenty rejestrujące stan prawny nieruchomości. Są one zawarte w księgach wieczystych, aktach notarialnych spółdzielni, umowach i decyzjach, na podstawie których dokonywano wpisów do ksiąg wieczystych, planach zabudowy, studiach uwarunkowań, tabelach i mapach taksacyjnych, itd.\nPoprzedni artykuł Sposób na książki\nNastępny artykuł Ogród na balkonie


Nastawianie Kręgosłupa Opole | Kręgarz Opole | Terapia zdrowia\n+48 796 210 733\nPodstawa do leczenia wad kręgosłupa\ni walki z bólem.\nMy kręgarze mawiamy, że pozytywne nastawienie do leczenia to podstawa wyzdrowienia. Tutaj słowo „nastawienie” nabiera dosłownego znaczenia, ale na czym to polega? Nastawiam Twój kręgosłup do właściwej formy, co powoduje odblokowanie nerwów, ścięgien i mięśni. Zmniejsza się napięcie, znika ból i ciało znów czuje, że żyje.\nNastawianie kręgosłupa 100 zł\nCoraz więcej ludzi prowadzi mało aktywny tryb życia, przez co ruch jest ograniczany w znaczący sposób, a to prowadzi od różnych konsekwencji zdrowotnych. Jednym z rozwiązań problemów jest nastawianie kręgosłupa Opole polegające na ręcznym nastawieniu kręgów przestawionych wcześniej przez niewłaściwe siedzenie lub zbyt duże obciążenie fizyczne polegające na np. noszeniu zbyt dużych ciężarów. Takie leczenie musi być szczegółowo skonsultowane, żeby po tej czynności nie doszło do żadnych komplikacji zdrowotnych.\nDo przeprowadzenia tego typu działań potrzebne są odpowiednie doświadczenie oraz uzyskanie certyfikatów świadczących o zdobytych umiejętnościach. Jest to niezwykle istotny, gdyż każdy pacjent chce mieć pewność, że nastawianie kręgosłupa Opole przebiegnie w bezpieczny sposób. Osoba wykonująca tą czynność, uciska miejsca i tak przestawia kręgi, żeby wróciły na właściwe miejsce i dzięki temu wszelkie bóle ustaną. Po nastawianiu kręgosłupa w Opolu można ponownie wykonywać codzienne czynności bez najmniejszych przeszkód.\nZadzwoń i porozmawiajmy o tym, jak Ci mogę pomóc.\nlub przejdź na stronę kontakt\nWszelkie prawa zastrzeżone – Terapia Zdrowia 2020\nStrony internetowe Opole – redMustang® Agency


Strona główna » Samochody » Aktualności - samochody » Nowa Lancia Ypsilon zdobywa tytuł “The Best Car 2011”\nDodano: 10. 02. 2012\nTagi: Jeep, Lancia, Jeep Wrangler, Lancia Ypsilon, The Best Car 2011\nRedakcja motoryzacyjna portalu Onet ogłosiła wyniki plebiscytu „The Best Car 2011”, w którym Internauci wybierali najlepsze samochody roku 2011. Największy procent wszystkich głosów oddanych w konkursie i tym samym tytuł “The Best Car 2011” zdobyła nowa generacja Lancii Ypsilon.\nZdaniem dziennikarzy portalu Onet najmniejsza Lancia swoje zwycięstwo zawdzięcza nietuzinkowej urodzie oraz temu, że "w pakiecie" oferuje luksus i elegancję, nowoczesną technologię i ekologiczną moc wydajnych silników.\nPonadto, po raz pierwszy w ponad 25-letniej historii modelu, Ypsilon jest oferowana w wersji 5-drzwiowej, a ta z kolei jest zaskakująco przestronna, jak na auto z segmentu B.\nBagażnik pomieści 245 litrów, a wszystko po to, by gwarantować jej użytkownikom jeszcze większy komfort i wygodę.\nKolejnym ważnym laurem dla samochodu wywodzącego się z portfolio Grupy Fiat jest tytuł idealnego auta "Dla kochających przygodę", którą bezapelacyjnie zdobył Jeep Wrangler (35 proc. głosów). Wybór czytelników portalu Onet potwierdza trafność maksymy marki, która brzmi "Jedź, gdzie chcesz i rób, co chcesz".\nPrzypominamy, że zwycięska generacja Jeepa Wranglera na polskim rynku debiutowała w 2011 roku z najnowszym silnikiem benzynowym 3,6 V6 Pentastar pod maską. Nowa jednostka V6 rozwija moc 284 KM i moment obrotowy 347 Nm.\nSilnik jest połączony ze zmodernizowaną automatyczną pięciobiegową skrzynią biegów, która zapewnia szybką i płynną zmianę przełożeń. Taki układ napędowy pozwala kierowcy przyspieszyć nowym Wranglerem do 100 km/h w 8,1 s. Prędkość maksymalna wynosi 180 km/h.\nSpośród wszystkich modeli samochodów dostępnych na polskim rynku w 2011 roku dziennikarze motoryzacyjni portalu Onet wskazali po sześciu kandydatów do każdej kategorii.\nZwycięzcą danej kategorii został samochód, który zgromadził największą liczbę głosów. Tytuł „The Best Car 2011” trafił do auta, które uzyskało najwięcej głosów spośród dostępnych w konkursie modeli. Konkurs trwał od 16 stycznia do 5 lutego 2012 roku.\nOsiem kategorii konkursowych to: dla biznesmena, do miasta, dla rodziny, dla lubiących moc i prędkość, najbardziej designerski, dla kochających przygodę, najlepsze rozwiązanie technologiczne, dla lubiących duże samochody”.\nJeep Wrangler Military Edition od Project Kahn\nTuning tygodnia: Jeep Wrangler od Vilner Tuning


Jak odróżnić pszczołę od nie pszczoły – Ośrodek Edukacji Przyrodniczej\nO Pszczelej Hali\nPszczoły na Facebook\nPszczela Hala – ośrodek edukacji przyrodniczej / Jak odróżnić pszczołę od nie pszczoły\nJak myślisz, czy da się pomylić pszczołę z osą albo muchą? Pszczoła miodna jest brązowa, owłosiona i na tylnych odnóżach ma koszyczki służące do zbierania pyłku.\nNiektóre pszczoły są mniej puchate i mają kontrastowe, czarno-żółte lub czarno-czerwone ubarwienie. Mogą przypominać osy. Od os z rodziny Vespidae można je odróżnić m.in. po tym, że w spoczynku składają skrzydła płasko na grzbiecie. Skrzydła os sterczą po bokach.\nJeszcze łatwiej pomylić pszczoły z grzebaczami, spokrewnionymi z nimi błonkówkami. Grzebacze w spoczynku składają skrzydła w ten sam sposób jak pszczoły. Prowadzą samotny tryb życia, pod pewnymi względami podobny do pszczół, ale w przeciwieństwie do nich karmią swoje potomstwo pokarmem zwierzęcym (np. gąsienicami lub pająkami), a nie pyłkiem kwiatowym.\nNiektóre pszczoły są podobne do much, ale są też muchy podobne do pszczół. W rodzinie smuklikowatych jest szereg małych, ciemno ubarwionych gatunków, które na pierwszy rzut oka przypominają muszki.\nZ kolei pewne muchówki z rodziny bzygowatych upodobniają się do pszczół (np. trzmieli). Pozwala im to unikać drapieżników, które niechętnie polują na żądlące owady i unikają takich, które wyglądają jak pszczoła czy osa. Upodabnianie się do gatunków bezbronnych do innych, w jakiś sposób groźnych, i korzystanie w ten sposób z ochrony, jest jednym z rodzajów mimikry. Najważniejsza różnica między pszczołami a muchówkami to liczba par skrzydeł: pszczoły mają dwie pary, a muchówki jedną.\nCzasem można spotkać się z potocznym nazywaniem trzmieli „bąkami”. Tak naprawdę bąki to inna grupa owadów, należąca do muchówek. Dorosłe samice żywią się krwią i niektóre mogą boleśnie gryźć ludzi. Podobnie jak trzmiele, bąki również bywają określane błędną nazwą – niektórzy mówią na nie „gzy”, które z kolei są inną grupą muchówek.\nRobotnica pszczoły miodnej. Widoczne tylne odnóże z tzw. koszyczkiem, czyli płaską powierzchnią, która służy do zbierania pyłku. Autor: Richard Bartz Licencja CC 2.5\nKoczownica (Nomada sp.). Przedstawicielki tego rodzaju podrzucają jaja do gniazd innych gatunków pszczół. Autor: Jacy Lucier Licencja CC 4.0\nOsa. Skrzydła w spoczynku sterczą po bokach ciała. Autor: Syrio Licencja CC 4.0\nTaszczyn pszczeli, przedstawiciel grzebaczy. Skrzydła grzebaczy są złożone płasko na grzbiecie, podobnie jak u pszczół. Autor: Juan Emilio Licencja CC 2.0\nTaszczyn pszczeli. Autor: AfroBrazilian Licencja CC 4.0\nBzyg podobny do trzmiela Licencja CC 3.0\nPszczoła z rodziny smuklikowatych. Na pierwszy rzut oka można pomylić ją z małą muszką. Autor: S. Rae Licencja CC 2.0\nPrzedstawiciel bąkowatych. „Prawdziwe” bąki to muchówki, nie trzmiele. Fot. Ben Sale / CC BY 2.0


Renee Kod Rabatowy | Aktualne promocje i rabaty – Sprawdź!\nKody rabatowe Renee\n4.8 od 5 gwiazdek\nŁącznie 21 ocen\nDoskonałe obuwie damskie w najlepszych cenach. Promocje Renee to prawdziwa gratka dla fanek połączenia niebanalnego designu z jakością. Sprawdź, jakie kody rabatowe Renee dla Ciebie przygotowaliśmy i kupuj z atrakcyjnymi rabatami od zaraz!\ndowiedz się więcej o Renee\nRenee TOP Oferta Polecane przez Maria\nOd 150 zł Darmowa dostawa\nRenee Darmowa dostawa Darmowa dostawa\nważne przy przedpłacie i wyborze formy dostawy Poczta Polska. Na zamówienia od 150 zł.\nMinimalna kwota 150,00 zł\nAktualne kupony rabatowe Renee & oferty\nRenee Kupon 15% kod rabatowy za zapis do newslettera\nważne za zapis do newslettera\n„Nie przegap już żadnej promocji Renee“\nCHOiES Promocja Codziennie nowe promocje - Flash Deals\nważne na wybrane produkty na Flash Sale\nużyty 6 razy\nRed Planet Oferta Gadżety Ferrari dla kolekcjonerów\nVissavi Darmowa dostawa Darmowa dostawa\nważne przy zakupach powyżej 300 zł\nAxami Rabat 10% rabatu na zakupy\nważne na cały asortyment, przy zakupach za min. 1000 zł\nMinimalna kwota 1.000,00 zł\nDstreet Rabat 20 zł kod rabatowy za zapis do newslettera\nOkazje ! Oferta\nSapphire-Fashion Oferta Bikini w atrakcyjnych cenach\nważne na kostiumy kąpielowe i bikini - hity lata 2018\nCalzedonia Oferta Nowa kolekcja kostiumów kąpielowych Anna Lewandowska dla Calzedonia\nważne na kostiumy kąpielowe Calzedonia prezentowane przez Annę Lewandowską\nKastor Kupon Do 40% rabatu w promocjach\nużyty 132 razy\nsłowa kluczowe do Renee\nMaria o Renee\n„Atrakcyjne obuwie w bardzo atrakcyjnych cenach!“\nul. Aleja wyścigowa 6\nSprawdź dostępną w Renee wyprzedaż!\nJak zdobyć i wykorzystać honorowany przez Renee kod rabatowy\nProfile społecznościowe marki Renee\nWięcej o marce Renee\nSkorzystaj z darmowej dostawy w Renee\nDarmowy zwrot produktów\nZnajdź buty na każdą okazję i wykorzystaj najlepsze, dostępne na Renee.pl promocje\nSzukasz butów, które w efektowny sposób dopełnią twoje stylizacje? Potrzebujesz wygodnej pary na co dzień, a może czegoś wyjątkowego na specjalną okazję? Niezależnie od tego, jakie są teraz twoje potrzeby, wymarzone obuwie znajdziesz w sklepie internetowym Renee. Zajrzyj na trwającą w Renee wyprzedaż i ciesz się oryginalnym stylem w atrakcyjnej cenie. Poznaj wszystkie dostępne w Renee promocje i korzystaj z okazji, by kupować najtaniej!\nMarka Renee regularnie rozpieszcza swoje klientki, organizując wyprzedaże i mega promocje. Już na start możesz otrzymać w Renee 10% zniżki na zakup pierwszej pary butów (której wartość przekracza 100 zł). Wystarczy, że zapiszesz się do newslettera marki. Dzięki temu zyskasz również dostęp do najświeższych informacji o kolekcjach i promocjach Renee.\nKoniecznie zajrzyj również do sekcji "wyprzedaż" na stronie sklepu internetowego. Znajdziesz tam kilkadziesiąt stylowych produktów przecenionych nawet o 40%. Zniżkę na wymarzone buty, również te z najnowszej kolekcji, możesz uzyskać także wykorzystując w Renee kod rabatowy. O tym gdzie znaleźć kody i jak je wykorzystać przeczytasz w kolejnym akapicie.\nOdpowiednie do Renee kupony rabatowe możesz znaleźć w serwisie Kupony.pl, korzystając z wygodnej wyszukiwarki w prawym górnym rogu.\nPonadto marka regularnie publikuje kody zniżkowe na swoich profilach społecznościowych. Obserwuj Renee w social mediach, aby na bieżąco śledzić pojawiające się w sklepie rabaty i okazje. Kody pojawiają się także sezonowo na stronie e-sklepu.\nKiedy uda ci się zdobyć przygotowany przez Renee kod rabatowy - postępuj zgodnie z poniższą instrukcją:\nSkopiuj z kodu rabatowego ciąg znaków, upoważniający do uzyskania zniżek.\nNastępnie zostaniesz przekierowany na stronę Renee.pl.\nWybierz interesujące cię produkty. Zaznacz swój rozmiar i dodaj do koszyka buty, które chcesz kupić. Na koniec kliknij ikonę wózka sklepowego w prawym górnym rogu i przenieś się na stronę z podsumowaniem.\nPod listą wybranych produktów i podsumowaniem cen, znajdziesz pole przeznaczone na kod rabatowy. Umieść tam skopiowany kod i kliknij przycisk “oblicz rabat”. Cena do zapłaty za twoje zamówienie automatycznie się obniży.\nWybierz formę płatności i sposób dostawy, a następnie przejdź do składania zamówienia i sfinalizuj swoje zakupy.\nObuwie damskie od Renee to połączenie modnych fasonów, precyzji wykonania i atrakcyjnej ceny. Każda kobieta, niezależnie od wieku, znajdzie tu coś dla siebie. Przekonaj się, że nie musisz wydawać fortuny, aby zawsze wyglądać stylowo i oryginalnie. W ofercie dostępne są buty na każdą porę roku i okazję, w tym między innymi sandały (na obcasie lub płaskiej podeszwie), botki, śniegowce, kalosze, kozaki, espadryle, a także bogaty wybór szpilek o różnej wysokości obcasa. Dobierzesz tu odpowiednie czółenka lub baletki do biura, seksowne kozaki za kolano, idealne na randkę, a nawet buty ślubne, które będą wspaniałym zwieńczeniem twojej stylizacji w tym wyjątkowym dniu.\nZnajdziesz tu buty skórzane oraz wykonane z materiału włókienniczego z dodatkiem strechu. Zajrzyj do działu “bestsellery”, aby zobaczyć najmodniejsze propozycje sezonu, szczególnie lubiane przez klientki marki. Skorzystaj z filtrów wyszukiwania, wybierz swój ulubiony kolor i fason i poczuj się jak gwiazda w swoich nowych butach od Renee.\nŚledź na bieżąco nowości i specjalne okazje w sklepie Renee. Polub profile marki na facebooku, Instagramie oraz w serwisie Pinterest. Zobaczysz tam inspirujące stylizacje popularnych blogerek i niebanalne modowe połączenia. Obejrzysz również zdjęcia produktów z najnowszych kolekcji oraz przygotowane przez stylistów lookbooki na nowy sezon. Dzięki nim stworzysz wyjątkowe zestawy ze swoimi nowymi butami. Obserwując profile społecznościowe marki możesz również zdobyć przygotowane przez Renee kody rabatowe. W ten sposób zyskasz zniżki nawet do 36% na wybrany asortyment. Na facebooku i instagramie często pojawiają się również konkursy dla fanów marki z atrakcyjnymi nagrodami oraz informacje o zbliżających się wyprzedażach.\nRenee.pl to internetowy sklep z wysokiej jakości obuwiem, któremu zaufało już ponad milion klientek. Firma proponuje bogaty asortyment damskich butów na różne okazje, łączących w sobie nowoczesne wzornictwo, atrakcyjną cenę i trwałość produktów. Marka Renee stawia na profesjonalną obsługę klienta, dbałość o detale i starannie wybrane materiały, z których wykonywane jest obuwie. Wśród szerokiej oferty, każda kobieta odnajdzie idealną parę dla siebie.\nRenee to sklep, który wyróżnia szczególna dbałość o komfort klienta. Kupisz tu wymarzone buty bez kolejek, pośpiechu i przemierzania kilometrów powierzchni sklepowych, a w razie jakichkolwiek trudności lub wątpliwości możesz skontaktować się z czynnym 7 dni w tygodniu biurem obsługi klienta. W przypadku złego doboru rozmiaru lub zmiany zdania skorzystasz z opcji darmowego zwrotu albo wymienisz produkt.\nZa zakupy w sklepie internetowym Renee zapłacisz w bezpiecznym systemie płatności elektronicznych PayU, przelewem tradycyjnym lub gotówką za pobraniem. Wybierz, który z wariantów jest najwygodniejszy dla ciebie i zaznacz odpowiednią opcję podczas składania zamówienia.\nAby otrzymać od Renee darmową dostawę zamówionych produktów, kwota twoich zakupów powinna przekroczyć 150zł. Aby zaoszczędzić możesz zrobić zakupy razem z mamą, siostrą lub przyjaciółką i wówczas otrzymać wysyłkę gratis. Do wyboru masz następujące sposoby doręczenia paczki:\nPrzesyłki są wysyłane w ciągu 24 godzin od chwili zaksięgowania wpłaty. W momencie wysyłki otrzymasz specjalny numer paczki, który pozwoli ci śledzić drogę przesyłki pod wskazany adres.\nJeśli po otrzymaniu paczki z zamówieniem zmienisz zdanie, lub zechcesz wymienić rozmiar, w Renee możesz bezpłatnie zwrócić każdy produkt w ciągu 14 dni bez podawania przyczyny. Darmowy zwrot jest możliwy wyłącznie przy wyborze opcji dostawy "Poczta Polska". Zwrotów możesz dokonać na stronie ezwroty Poczta Polska drukując list przewozowy i udając się z nim (oraz zapakowanym produktem) do placówki pocztowej.\nKonsultanci z biura obsługi klienta sklepu Renee są do twojej dyspozycji przez cały tydzień od poniedziałku do niedzieli w godzinach 8:00 - 11:00 pod numerem telefonu: 22 113 71 00 lub na czacie, dostępnym na stronie sklepu. Możesz również skontaktować się z pracownikami sklepu mailowo, pisząc wiadomość na adres kontakt@renee.pl\nRenee Darmowa dostawa: Darmowa dostawa\nważny do 10.11.2019\nWygasłe kupony rabatowe i promocje Renee\nDni darmowej dostawy z Pocztą Polską\n20% kod rabatowy na czółenka\n25% kod rabatowy na wszystko - Noc Zakupów!


SKARPETY VIGOUR GREY/BLACK/BLUE - Spaio\nZapewnienie ochrony swoim stopom przed zimnem powinno dotyczyć każdej osoby uprawiającej sporty zimowe. Dlatego prezentujemy wysokiej jakości Skarpety Vigour. Dzięki miękkiej przędzy posiadają właściwości antyzapachowe, a także bakteriostatyczne. Wdrożona wełna WOOL zapewnia suchą skórę, izolację cieplną i odporność przed wilgocią. Ponadto skarpety wyróżniają się bardzo przyjemnym designem.


Transfer wyników badań naukowych i ekspertyz do przemysłu jest głównym celem działalności Instytutu. Wyniki te w postaci innowacyjnych technologii, wyrobów, metod, rozwiązań, programów itp. przekazywane są w formie umów sprzedaży, licencji, umów typu know-how, wspólnych przedsięwzięć itd.\n16 Marzec 2018 pdf, 2.07 MB\nFolder informacyjny Instytutu Spawalnictwa\nWydanie VIII, 2018 r.\n05 luty 2019 pdf, 1.05 MB\nW Instytucie Spawalnictwa są prowadzone prace mające na celu pomoc przedsiębiorcom w stosowaniu technologii spawalniczych i technologii pokrewnych w praktyce przemysłowej. Wydanie V, 2018 r.\n30 Listopad 2018 pdf, 401.89 KB