"Jest to jedno z wielu osiedli Queens, położone około piętnaście metrów nad poziomem morza, co czyni je jednym z najwyżej położonych osiedli na terenie Nowego Jorku. Jest to dość spokojna okolica, pomimo wielokulturowości rzadko dochodzi do większych waśni, a wszelkie przykre wydarzenia mieszkańcy starają się za wszelką cenę zachować między sobą. Zupełnie jak mieszkańcy mniejszych miasteczek, którzy spoglądają nieprzychylnym okiem na obcych."\nCiężko było określić, kto narobił większego zamieszania - czy Marie, która zaniosła się płaczem w chwili, kiedy dostrzegła doskonale znane jej domostwo i zaczęła wyć wniebogłosy, czy Cleo, która obudziła się jakieś piętnaście metrów przed domem zaczynając się szarpać powodując, że ledwie trzymający się na nogach Alex zwyczajnie się przewrócił, czy Josh, którego siły chyba już całkowicie opuściły akurat w momencie, w którym był najbardziej potrzebny. Teraz wiedzieli doskonale, że wszyscy ich widzieli, zwłaszcza starsza pani z domku obok, podlewająca roślinki w swoim ogródku, której konewka zawisła w jednej pozie jakby zamrożona na parę sekund. Poprawiła na nosie okulary i spojrzała na nich zza białego, wręcz śnieżnobiałego płotu.\n- Wszystko w porządku? - zapytała nieco skrzekliwym, ale poczciwym, babcinym głosem, parę sekund trwało, nim podeszła bliżej drepcząc powoli, a wiadomo, starsza osoba, to i wzrok już nie taki, dlatego kiedy podeszła bliżej, chyba zrozumiała - Marie, dziecinko, nie płacz już kochana, leć otwórz drzwi i wstaw dużo ciepłej wody do garnka, dobrze?\nJak ręką odjął, jasnowłosa uniosła głowę spoglądając na babcię, skinęła tylko głową i pobiegła do domu obok, drżącymi rękami odnalazła klucze, otworzyła drzwi i wpadła dalej pędząc zapewne do kuchni.\n- Josh, podnieś się, wyglądasz na tej ulicy jak ostatni menel - rzuciła dalej, a blondyn siedzący na chodniku uśmiechnął się wstając, wciąż uciskał ranę na boku, skrzywił się lekko, ale pomógł Cleo wstać. Czarnowłosa kobieta trochę zachwiana ruszyła z nim do domu, wciąż nie miała siły na nic, ale skoro już się obudziła, znaczyć to mogło, że wszystko będzie w porządku. Został tylko Alex, blady jak śmierć, bledszy niż zazwyczaj, o ile to możliwe. Starsza pani podeszła jeszcze bliżej i spojrzała na Ieyasu małymi, świdrującymi oczkami. Mimo że miała wygląd poczciwej, starszej pani, wydawało się, że ta kobieta ma siłę, jakiej chyba nie posiadał żaden młody człowiek.\n- A ty złociutki, skoro już jesteś z nimi, pomóż temu biedakowi, zanim całkiem nogami się nakryje i będę musiała go zakopać w ogródku. Raz, dwa! - popędziła go babinka, po czym dreptać zaczęła w kierunku domostwa po chwili znikając za wciąż otwartymi drzwiami.\n- Chodźmy stąd, zanim ktoś oprócz niej nas zobaczy - powiedział cicho Alex usiłując wstać, co było dość kiepskim pomysłem, jeśli próbował tego dokonać samodzielnie - Pani Mo nam pomoże, tylko chodźmy stąd... - powiedział jeszcze ciszej, jakby całkiem miał zaraz odpaść, a biorąc pod uwagę fakt ile przeszedł z Cleo na rękach, nie było dziwne, że zwyczajnie zabrakło mu sił.\n20-11-2016 20:54 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 20-11-2016 20:54 przez Ieyasu.)\nCała ta akcja ze zjawą była nieźle popieprzona. Na początku miał pomóc im jedynie uciec i schować się przed bogami śmierci, a wyszła z tego walka z jakimś potworem, a ostatecznie udało im się jeszcze uratować siostrę Alexa. I to wszystko w jeden dzień! Nie ma co, z nimi nie można było się nudzić. Teraz, gdy wszystko się szczęśliwie skończyło, mógł wreszcie odpocząć. Udało mu się nawet przekonać do siebie całą trójkę i pozwolili mu poznać ich sekretną miejscówkę. Chyba zostanie z nimi dłużej, cała ta sytuacja z osobą kontrolującą zjawę wydawała mu się intrygująca. Chętnie poznałby tego gościa i przekonał się jaki jest silny naprawdę. Jeszcze nie do końca doszedł do siebie po ostatniej bitwie, a już myślał o naparzaniu się. Teraz najważniejsze było dojście do siebie. Udanie się z Alexem miało swoje plusy. Z pewnością mógł teraz liczyć na ich wdzięczność, a tak musiałby męczyć się ze swoimi ranami sam w jakimś obskurnym hotelu. Obecnie nie miał swojego własnego miejsca na ziemi, był kimś na wzór tułacza.\nTrochę go zdziwiło, że pomieszkiwali w zwykłym domu, totalnie na widoku innych. Nawet ze zdolnościami Josha wydawało mu się to niewygodne. Nie musieli się obawiać niczego ze strony zwykłych ludzi, ale wciąż byli na celowniku tajemniczego mężczyzny. Będzie musiał poruszyć tę kwestię z Alexem i dowiedzieć się nieco więcej. Zdecydowanie wiedział więcej, niż powiedział do tej pory. Lekko zażenowany przyglądał się poczynaniom grupy. Zrobili tyle zamieszania, że mogliby zwrócić na siebie uwagę wszystkich w okolicy. Jedna osoba dostrzegła ich z całą pewnością. Przyjaźnie wyglądająca staruszka zdawała się doskonale ich znać. Może była kimś w rodzaju opiekuna? Czy też posiadała jakieś zdolności, czy była tylko zwykłą kobietą?\nNiezadowolony czerwono-włosy burknął pod nosem, ale pomógł wstać towarzyszowi i pozwolił mu się na sobie oprzeć. Sam musiał na siebie uważać by rana brzucha przypadkiem nie odezwała się ponownie. Powolnym krokiem ruszyli w stronę drzwi.\n-Chyba nieźle się wypompowałeś. Używanie twojej zdolności musi cię sporo kosztować.\nBabuszka zdawała się nie usłyszeć, co mówił czerwonowłosy Ieyasu. Może i dobrze, bo po prostu podreptała w kierunku drugiego domostwa usytuowanego zaraz obok jej. Wciąż niosła ze sobą konewkę Bóg jeden wie po co. Po chwili i jej postać zniknęła wewnątrz budynku zostawiwszy za sobą ich dwójkę.\nAlex uśmiechnął się kwaśno opierając się praktycznie całym ciężarem ciała na jego ramieniu.\n- Wiesz... - zaczął niepewnie stawiając każdy kolejny krok. Nogi miał jak z ołowiu, za nic nie chciały poruszać się w tempie, w którym czarnowłosy by sobie tego życzył. Mimo wszystko poruszali się wciąż na przód, a to był plus. Czekały na nich schody, ale jeśli znajdą się tak blisko, to nie powinno być aż tak źle - To trochę żenujące, ale nie potrafię nic innego - każda manipulacja jest dla mnie problemem, nic nie wychodzi i w żaden sposób nie jestem w stanie sprawić, że stanę się silniejszy. Moja moc polega na zwiększaniu czyjejś mocy, to tak, jakbym oddawał wam całą swoją, rozumiesz? A jeśli jest kilka osób i trzeba dać naprawdę dużo, cóż...właśnie w ten sposób się to kończy - uśmiechnął się mimo wszystko lekko w miarę jak zbliżali się do domostwa.\nZajęło im to dłużej, niż należałoby się tego spodziewać, ale od Alexa należało oczekiwać w tej chwili tylko jednego - żeby nie zemdlał gdzieś po drodze, a był temu bliski. Schody okazały się być co najmniej Mount Everestem, jednak po pokonaniu ich czekał na nich dość przestronny korytarz, kawałek dalej drzwi do kuchni i otwarty salon, gdzie na czerwonej kanapie drzemała Cleo, Josh siedział na fotelu wyraźnie uspokojony, a Marie krzątała się po kuchni pomagając staruszce. Alex wskazał dłonią odpowiedni kierunek i już po chwili siedział wygodnie na drugim z foteli spoglądając nieco błędnym wzrokiem na pozostałych towarzyszy.\n- No, dzieciaczki, to komu kawy? - zapytała radośnie pani Mo przynosząc tacę z gotowymi kanapkami, dzbanek z herbatą, drugi z kawą, Marie sięgnęła jakieś filiżanki z witrynki pod ścianą, cukiernicę. Zdawałoby się, że staruszka ma gdzieś ich rany, jednak dopiero kiedy się wyprostowała, zerknęła na Alexa, Cleo, Josha i Ieyasu. Marie była na chodzi, więc ją pominęła - No dobra, to kogo najbardziej trafiło? - zapytała najwidoczniej chcąc ocenić, komu będzie potrzebna największa pomoc. Alex wskazał dłonią na Josha i Ieyasu, a kobiecina z uśmiechem na ustach podeszła do nich wyciągając ręce - No już, złapcie mnie za ręce. Bez dyskusji - dodała na wszelki wypadek, gdyby komuś przyszło do głowy mieć jakieś "ale". A kiedy to zrobili, obja poczuli miłe, pulsujące ciepło rozchodzące się po całym ciele i zabawne uczucie swędzenia w miejscu, gdzie była rana. Po paru chwilach rany były tylko wspomnieniem w postaci czerwonych plam na odzieniu i małych, niezbyt widocznych blizn na ciele - To teraz zajmę się wami gołąbeczki, przyda wam się zastrzyk sił - powiedziała dziarsko staruszka podchodząc kolejno do Cleo, później Alexa, niejako przywracając im siły w przeciągu zaledwie paru chwil.\nMarie pałaszowała przygotowane własnoręcznie kanapki popijając herbatę, obserwując wszystko zaciekawionym, wciąż dziecięcym spojrzeniem. A kiedy cały rytuał dobiegł końca, a babinka usiadła na czerwonej, pod kolor kanapy i foteli pufie, sięgnęła po filiżankę kawy, spojrzała na nich świdrującym spojrzeniem starych, mądrych oczu.\n- Dobra dzieciaczki, to powie mi ktoś teraz co się tak właściwie stało?\nWszyscy spojrzeli po sobie, ale chwilowo chętnych było brak. Choćby dlatego, że Alex postanowił sobie uciąć drzemkę, a jak można było zauważyć wcześniej, to on właśnie zajmował się przewodniczeniem tej dziwacznej grupie.\nWzrok Ieyasu jeszcze przez chwilę podążał za kobietom, zanim ta zniknęła w progu. Staruszka była dla niego zagadką. Wyglądała na sympatyczną i miłą osobą, ale z jakiegoś powodu przyprawiała go o ciarki. Pokręcił lekko głową i powoli pomógł podnieść się Alexowi. Nie chciał się przy tym spieszyć, żeby przypadkiem nie zaszkodzić mu jeszcze bardziej. Był blady jak ściana i ledwo powłóczył nogami, nawet opierając się na ramieniu czerwono-włosego. Zdawałoby się, że zaraz upadnie i już się nie podniesie. Trochę to było niesprawiedliwe, że jako jedyny, który nie toczył bezpośredniego starcia ze zjawą, najbardziej odczuwał skutki wyczerpania. Ten dzień był długi dla wszystkich.\n-Nie zadręczaj się tak. Nikt nie jest idealny, a gdyby nie twoje wsparcie, jak myślisz, gdzie byśmy teraz byli? Prawdopodobnie wszyscy martwi na środku tamtej ulicy, a zjawa dostałaby to, czego pragnęła. Jeszcze nigdy nie czułem się taki silny, jak w tamtym momencie. To było naprawdę niezwykłe.\nKroczek po kroczku w końcu dotarli do schodów. Choć podróż do nich wydawała się trwać w nieskończoność, to pokonanie paru stopni okazało się jeszcze trudniejsze. Mimo wszystko, czerwono-włosy cierpliwie wspierał Alexa i w żaden sposób go nie popędzał. Było mu to na rękę. Sam był zmęczony, a gdyby musiał wciągać nieprzytomnego towarzysza do środka, mogłoby to się okazać zgubne w skutkach. Kto niby miałby mu pomóc? Josh z poważną raną, mała Marie, czy może dopiero co uratowana Cleo? W końcu udało im się osiągnąć cel i znaleźli się w jednym pomieszczeniu z całą resztą. Sielankowy widok. Nieźle się tu urządzili. Pomógł jeszcze na koniec usiąść Alexowi w fotelu. Sam stanął z boku przyglądając się wszystkim. Zachowywali się zupełnie tak, jakby wszystko było w porządku. Co prawda dziś zażegnali zagrożenie, ale wciąż byli w niebezpieczeństwie. Czerwono-włosy nie potrafił się zrelaksować przez tę myśl, gdzieś tam zakorzenioną w jego głowie. Zignorował fakt pojawienia się posiłku i napitku. Nie miał na to teraz ochoty, chociaż nie jadł nic od rana. Dostał dziś taką pożywkę z adrenaliny, że pewnie do końca dnia nie będzie w stanie nic przełknąć. Na zapytanie staruszki chciał już zaprzeczać, ale się powstrzymał. Kogo chciałby oszukać? Wszyscy wiedzieli w jakim byli stanie, więc spieranie się nie miało sensu. Mimo wszystko z niepewnością wyciągnął dłoń w stronę kobiety. Wiedział, że nic złego mu się nie stanie, ale instynkt zawsze podpowiadał zachowanie ostrożności. Znowu poczuł to przyjemne uczucie, coś na wzór dodawania energii przez Alexa, jednak tym razem nie robił się silniejszy. Dyskomfort związany z raną brzucha powoli znikał, podobnie jak ślad po niej. Niesamowite, że ktoś posiadł takie zdolności leczenia. Jakie mogła mieć limity?\nTeraz, gdy poczuł się już lepiej, mógł wreszcie odetchnąć. Wciąż stał w pobliżu fotela Alexa i nawet nie myślał, żeby zabierać głos. Z pewnością nie był odpowiednią osobą, żeby opowiedzieć o tym c się wydarzyło. Na nieszczęście Alex zasnął i zapadał przeciągająca się cisza. Cała ta sytuacja była mu obca, cały ten spokój i rozluźnienie. Rzadko miał z tym styczność na co dzień.\nCzarnowłosy Fullbringer spojrzał na Ieyasu z wdzięcznością. To było naprawdę miłe, ale nie powiedział tego na głos, a jedynie zachował dla siebie. Biorąc pod uwagę ostatnie wydarzenia, przede wszystkim to, jak czerwonowłosy walczył razem z nimi chcąc im pomóc, wierzył, że ta znajomość pójdzie w dobrym kierunku. Oczywiście, jeśli ten nie postanowi po prostu odejść, ale na to się chyba nie zapowiadało. W myślach Alexa wciąż krążyła obietnica, której zamierzał dotrzymać. Dlatego podniósł na niego spojrzenie i uśmiechnął się lekko.\n- Dzięki - powiedział tylko dając się właściwie ciągnąć w kierunku domostwa.\nNa miejscu okazało się, że wszyscy mniej lub bardziej wygodnie rozsiedli się w wybranych przez siebie miejscach, Marie krążyła wokół przynosząc herbatę, kanapki, a to koc, którym okryła kimającego na fotelu Alexa. Pani Mo, starsza kobieta o małych ślepiach spoglądających na nich zza owalnych okularów, uśmiechnęła się szeroko sięgając po filiżankę z herbatą. Upiła jeden łyk, drugi, spojrzała wpierw na Alexa, ale najwidoczniej nie chciała go budzić, dlatego jej spojrzenie zaraz powędrowało na Josha, który drgnął, jakby go prąd popieścił. Spojrzał na Marie, która zaraz odwróciła spojrzenie, na Cleo, która mimo jako takiej świadomości, chyba postanowiła się zdrzemnąć, po czym westchnął ciężko przegryzając kanapkę zupełnie tak, jak gdyby nic się nie stało. Wszyscy wydawali się być totalnie wyluzowani, nie przejmować się, że za oknem może czyhać niebezpieczeństwo, że jeszcze parę chwil temu walczyli z nieznanym wrogiem. Wszyscy wydawali się być naprawdę spokojni, jakby to miejsce samo w sobie było tak bezpieczne, jak sejf w Pentagonie.\n- Więc... - zaczął Josh niepewnie składając każde słowo po słowie w jedno zdanie, później kolejne i tak jakoś historia popłynęła. Marie od czasu do czasu wspomogła go swoimi barwnymi opisami tryskającej w niebo wody, skrzętnie pomijając fragment, w którym cisnęła w Zjawę najpierw samochodem, później całym domem. Staruszka uważnie słuchała każdego słowa, a kiedy skończyli, przeciągnęła się nieco.\n- Macie ochotę na ciasto? - zapytała po prostu wstając i poszła do kuchni. Pozostała grupa spojrzała po sobie, Marie pałaszowała kolejną kanapkę z koślawo pokrojonym serem i kwadratowo obranym ogórkiem, Cleo natomiast, nieco bardziej już przytomna, spojrzała na Ieyasu pytającym wzrokiem.\n- A ty kim jesteś? - zapytała cicho spoglądając na niego praktycznie identycznymi jak Alexa oczami, co w kontraście z czarnymi włosami robiło naprawdę piorunujące wrażenie podobieństwa. Ta dwójka była rodzeństwem, może nie bliźniakami, ale nie oszukaliby nikogo - Pomogłeś nam, prawda? Dziękuję - uśmiechnęła się promiennie i ujęła w dłonie podany przez Marie kubek z herbatą wolną dłonią przeczesując jej rozczochrane, jasne włosy - Będziemy musiały zrobić tutaj porządek, nie sądzisz?\nMarie skinęła głową, zerknęła na śpiącego na fotelu Alexa, po czym najedzona, napojona i spokojna, władowała się gdzieś między niego, a oparcie, wtarabaniła pod koc i przymknęła oczy.\n- Nie uważasz, że jesteś już za duża? - zapytała czarnowłosa kobieta, a Marie tylko pokręciła głową w momencie, kiedy Alex obejmował ją ramieniem zapewne nie zamierzając się obudzić. Porąbana była ta rodzina, ale zdawało się, że nie mieli nikogo więcej, a dla siebie byli prawdopodobnie wszystkim.\nPani Mo w międzyczasie zdążyła wrócić niosąc blachę z pachnącym jabłkami ciastem, postawiła je na drewnianej ławie w zasięgu rąk, podstawiła talerzyki, łyżeczki, nałożyła sobie pierwszy kawałek czekając, czy ktoś ma coś jeszcze do dodania, po czym w ciszy skonsumowała swój wypiek. Dopiero wtedy wydawało się, że jest gotowa na rozmowę, jednak okazała się być zupełnie inną kobietą, niż można by się tego było spodziewać.\n- Słodziaki - powiedziała spoglądając na śpiącego Alexa i Marie, Cleo natomiast pokręciła głową nieco.\n- Pani Mo... - zaczęła, ale kobieta uniosła palec do góry momentalnie ją uciszając.\n- Nie chcę więcej słyszeć o tym jak, dlaczego i po co, rozumiecie? - spojrzała na Josha i Cleo, którzy wymienili ukradkowe spojrzenia, a pewna, że Alex i Marie śpią, zapytała - Oni nie wiedzą, ale wystarczy, że ja wiem. Kiedyś będziecie musieli im powiedzieć, ja tego nie zrobię, ale w tej chwili ważniejsze jest, co zamierzacie dalej. Mój syn z całą pewnością gdzieś tam krąży ciągnąc za sobą Elizabeth, ale to nie znaczy, że wy też tak macie postępować, jasne? - zaczekała, aż oboje skiną głowami, po czym spojrzała na Ieyasu - A ty co planujesz dalej? Podejrzewam, że będą chcieli odwdzięczyć się za pomoc w jakiś sposób, a znając Alexa pewnikiem przygarnie ciebie jak resztę. Ma naprawdę wielkie serce, szkoda mi go, ale każdy dokonuje własnych wyborów na własną odpowiedzialność - po czym wyciągnęła w kierunku czerwonowłosego talerzyk z nałożonym nań jabłecznikiem - Może zjesz trochę ciasta? - zabrzmiało to i wyglądało w tej chwili mniej więcej jak scena z filmu "Matrix", kiedy Morfeusz kazał Neo wybrać czerwoną albo niebieską pigułkę. Co prawda było to tylko ciasto, ale spojrzenie tej miłej babinki mówiło, że jest to jeden z ważniejszych wyborów w jego życiu. Wziąć szarlotkę, czy nie?\n07-12-2016 11:00 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-12-2016 11:40 przez Ieyasu.)\nCo on tu wogóle robił? Czy aż tak mu zależało na nauce, żeby męczyć się z nimi wszystkimi? A może chodziło o coś innego? Ieyasu nie potrafił określić swoich uczuć w stosunku do tej grupki. Wydawali mu się nieco dziwni, ale z drugiej strony wyglądali na szczęśliwych. Oczywiście nie licząc momentu, gdy musieli walczyć na śmierć i życie ze zjawą. Podczas przedłużającej się ciszy, obowiązek streszczenia wydarzeń spadł wreszcie na Josha, bo raczej nikt się nie spodziewał, że zrobi to Marie, albo Cleo która pamiętała zdecydowanie najmniej. Najlepiej z tej całej grupki chyba poznał właśnie Josha. Walka ramię w ramię potrafi zbliżyć bardziej niż wieloletnia znajomość. Jednak nie potrzebne mu były znajomości z żadnym z nich. Przyjaciele, czy rodzina to zbędny balast, który zazwyczaj jest jedynie źródłem kłopotów. Bez bliskich, człowiek nie musi się o nikogo martwić, a jego jedynym zmartwieniem jest własne życie.\nNie można powiedzieć, że staruszka bardzo przejęła się opowieścią. Przyjęła ją wręcz ze stoickim spokojem. Przyzwyczaiła się już do podobnych przygód? Odprowadził ją wzrokiem do kuchni, wciąż próbując ją rozgryźć. Czy jest w jakichś bliskich stosunkach z resztą? Rodzina? Może po prostu się nimi opiekowała? Wolał nie zadawać tego pytania wprost, jak Alex się przebudzi, porozmawia z nim na osobności. Skierował wzrok na Cleo, gdy ta się do niego odezwała. Niewiele potrzebowała czasu, by otrząsnąć się po uwolnieniu. Dopiero teraz rzuciło mu się w oczy jak bardzo była podobna do swojego drzemiącego brata. Przed odpowiedzeniem jej delikatnie się uśmiechnął i spojrzał jej w oczy.\n-Przypadkowym kolesiem, który zgodził się pomóc w zamian za nagrodę. Nie mi powinnaś dziękować. Początkowym celem było unicestwienie zjawy, ale Josh później zmienił zdanie.\nIeyasu wzruszył beznamiętnie ramionami. Los Cleo był mu zwyczajnie obojętny, a robił jedynie to, co mu kazano. Nie obchodziło go co będą o nim myśleć. Pomógł im tylko i wyłącznie dla własnej korzyści. A przynajmniej tak chciał uważać i że wcale nie interesują go dalsze losy ferajny. Swoją wypowiedzią z pewnością lekko nadszarpnął wesoła atmosferę, ale miał to gdzieś. Ci ludzie powinni zrozumieć, że wciąż byli w niebezpieczeństwie. Marie natomiast zdawała się totalnie odciąć od wczesniejwzych wydarzeń, ale właśnie tak zachowywały się dzieci. Szczęśliwe w swojej nieograniczonej naiwności.\nPo chwili z kuchni wróciła staruszka ze świeżo upieczonym ciastem. Jak ona do cholery tego dokonała? Czy tak szybkie przyrządzenie wypieku było wogóle mozliwe? A może spodziewała się ich wizyty i zaczęła przygotowywać je wcześniej? Czemu właściwie o tym myślał? Najchętniej zapaliłby papierosa na rozluźnienie się, ale nie chciał nadużywać gościnności, nie dopóki nie dostanie tego po co tu przybył.\nNie do końca rozumiał o czym mówiła babcia, ale przecież to go nie dotyczyło. Nie miał nawet pojęcia kim jest jej syn, czy Elizabeth. Żył już wystarczająco długo, by wiedzieć że wtykanie nosa w nie swoje sprawy jeszcze nikomu na dobre nie wyszło.\n-Nie martw się, długo tu nie zabawię. Jak tylko Alex spłaci swój dług znikam stąd.\nChoć z początku się opierał, w końcu wziął talerzyk od staruszki. Na głodnego wiele nie zwojuje, a ten jabłecznik wygląda dość smakowicie. Powoli zabrał się za konsumpcję kawałka. Co czekało go dalej? Jak długo Alex zamierzał spać? Czy sam będzie musiał u nich przenocować?\nNikt nie znał podejścia Ieyasu do sytuacji i może dobrze, ponieważ dla nich najważniejsze było, że sobie pomagali. Ich historia była naprawdę pokręcona, to, w jaki sposób zebrali się razem i od tamtej pory razem żyli, podróżowali, stawiali czoła problemom. Wszyscy przedstawiali sobą siłę, która tkwiła w kilku jednostkach, nie w jednej, a w wielu. Takie było ich podejście, pani Mo najwidoczniej była temu przychylna będąc jednocześnie kolejnym elementem ich układanki. Nikt nie znał myśli czerwonowłosego Fullbringera, ale skoro przyszedł tu z nimi założyli, że być może zostanie z nimi na dłużej? Albo po prostu osiągnie to, co zamierzał i odejdzie. Alex wiedział, że siłą nikogo nie zatrzyma przecież, chwilowo jednak spał obarczając swoimi obowiązkami Josha. Jasnowłosy zdjął z głowy cylinder obracając go w palcach powoli, oczy na parę chwil wlepił we własne obuwie, przelotnie spojrzał na Ieyasu zastanawiając się pewnie, czy faktycznie z nimi zostanie. Przez jakiś czas na pewno, ale przez tych parę chwil wydawało mu się, że są do siebie bardziej podobni, niż im się wydaje. A przynajmniej byli, to, co było kiedyś nie zostało całkowicie zapomniane, a historia lubiła się powtarzać, jakby na złość wszystkim. Uśmiechnął się kwaśno widząc idącą do kuchni Panią Mo, Cleo natomiast również uśmiechnęła się delikatnie słysząc odpowiedź Ieyasu.\n- Nagrodę, rozumiem - powiedziała spokojnie i skinęła głową, rzuciła okiem na śpiącego Alexa, by po chwili wrócić do czerwonowłosego - Jaką nagrodę? I dziękuję, bo mimo wszystko nie musiałeś się zgadzać. To, co się tam wydarzyło... - zadrżała, jakby przeszły ją ciarki, ale starała się zachować względny spokój, albo przynajmniej nie dać po sobie poznać, że coś się dzieje. Kolejna cecha, która upodabniała ją do Alexa, choć z ich dwójki to on zawsze był bardziej opanowany, a Cleo, cóż... - Alex ci opowie całą historię, jeśli będziesz chciał. Nie wiem co ci obiecał ten wariat, ale jeśli nie ma w twoim działaniu żadnych ukrytych celów, bierz to, co ci obiecał i znikaj. Tak będzie bezpieczniej dla ciebie - zdawało się, że nawet trochę się zdenerwowała, bo kręciła się na swoim miejscu parę chwil, po czym wstała wychodząc z salonu gdzieś dalej, do innego pokoju. Musiała się przejść, pomyśleć. Alex był wielkodusznym, naiwnym człowiekiem, zawsze mu to wypominała, a była to właśnie jedna z tych cech, które ich całkowicie różniły.\n- Nie zwracaj na nią uwagi - powiedział Josh, zanim pojawiła się Pani Mo z ciastem - W przeciwieństwie do Alexa nigdy nie była zbyt ufna.\n- Mówisz o długu do spłacenia. Mam nadzieję, że nie obiecał ci pieniędzy, bo jest biedny jak mysz kościelna i od razu możesz stąd iść - powiedziała żartobliwie staruszka smakując własny wypiek. W tak szybkim czasie upieczone ciasto budziło pewne podejrzenia, ale Ieyasu już widział przecież, że staruszka również posiada jakąś tam moc, może nie tak silną, jak oni, ale potrafiła ją dobrze wykorzystać. Choćby do upieczenia ciasta - Jedz, jedz, mizernie wyglądasz - uśmiechnęła się kobiecina pałaszując własny kawałek, a kiedy skończyła, odstawiła talerzyk na drewnianą ławę i westchnęła ciężko, jakby wszystkie te informacje niezwykle ją przytłaczały.\nAlex najwidoczniej nie zamierzał długo spać, potrzebował odpocząć, ale już po paru chwilach otworzył oczy spoglądając na resztę. Przeciągnął się lekko uważając, żeby nie zgnieść Marie, która mruknęła coś przez sen cicho, ale nie obudziła się. Spojrzał na Josha, Panią Mo, Ieyasu i pokręcił głową delikatnie.\n- Przepraszam was - pewnikiem chodziło o tą chwilową drzemkę. Powoli wstał z fotela zostawiając na nim Marie i skinął na Ieyasu - Chodź, musimy porozmawiać - powoli, jakby jeszcze do końca się nie obudził przeszedł przez salon, przedpokój do kolejnego pokoju po drugiej stronie domu przypominającego gabinet. Stanął przy oknie spoglądając przez nie spokojnie, wskazał czerwonowłosemu fotel, jeśli ten chciał usiąść, sam zaś oparł się o parapet przecierając oczy. W gabinecie panował miły zapach wielu książek porozkładanych na półkach, stały dwa bordowe, trochę wysłużone już fotele, pod drugą ścianą stało biurko z laptopem, który zdecydowanie widział lepsze czasy. Na podłodze wzorzysty dywan nakazywał wręcz patrzeć w inną stronę, żeby nie dostać oczopląsu - Więc? - zapytał czekając, aż Ieyasu sam zada pytania, na które chciał znać odpowiedź. Był zmęczony, naprawdę źle wyglądał, ale najwidoczniej czuł się na tyle dobrze, by z nim porozmawiać. Cleo, sądząc po odgłosach, buszowała na górnym piętrze, a reszta grupy została w salonie, skąd dobiegały ich przytłumione głosy. Dom zdawał się nie być duży, ale mogli spokojnie porozmawiać będąc pewnym, że nie zostaną usłyszani.\nCzy oni zaczynali go powoli traktować jak jednego ze swoich? To, że spędzili wspólnie jeden dzień, nie czyniło ich jeszcze rodziną. Ieyasu odcinał się od wszystkich nowych znajomości stawiają mur. Cleo najwyraźniej nie zrozumiała jego przekazu. Przecież przed chwilą powiedział jej wprost, że był gotowy na zabić, a ona mu jeszcze za to podziękowała. Co jest z tymi ludźmi nie tak? Westchnął głośno i odwrócił wzrok w stronę okna. Nigdy wcześniej nie brał takiej możliwości pod uwagę, żeby z nimi zostać. Przecież nie był taki jak oni, nie pasował do nich. Ostatnie słowa dziewczyny zaintrygowały go i wzbudziły ciekawość. To brzmiał trochę jak wyzwanie. Niebezpieczeństwo któremu nie byłby w stanie sprostać? Nie ma szans. Po dzisiejszym dniu nabrał pewności w swoje umiejętności. Spojrzał wymownie na staruszkę.\n-Nie dbam o pieniądze, nie zadałbym od niego czegoś, co jestem w stanie sam zdobyć.\nCzemu wszyscy byli dla niego tacy mili? Nie potrafił się do tego przyzwyczaić, a jego ton pozostawał chłodny i szorstki. W końcu Alex postanowił się obudzić i zaproponował mu rozmowę. Odstawił niedojedzony kawałek ciasta na stoliku i ruszył za mężczyzna do drugiego pomieszczenia. Tym razem postanowił skorzystać z fotela i rozsiadł się wygodnie. Oparł łokcie na kolanach, a podbródek na splecionych palcach. Alex zadał proste pytanie, a on musiał się zastanowić nad odpowiedzią.\n-Obiecałeś mi po wszystkim się odwdzięczyć. Chciałbym opanować drugą formę mojego fullbringu, będziesz w stanie mi z tym pomóc?\nBył to jeden ze sposób na zwiększenie mocy, a gdy mu się to uda, stanie się jeszcze bardziej niezależny niż dotychczas.\n-Podczas nauki zostanę z wami, więc mógłbyś mi w końcu powiedzieć o co w tym wszystkim chodzi. Nie chcę, żeby ta rozmowa wyszła poza ten pokój. Nie che przywiązania z waszej strony, ale mogę wam pomóc uprać się z problemem. Nie dysponujecie odpowiednią siłą bojową, by radzić sobie sami. Ta mała ma potencjał, ale to wciąż dziecko. Mógłbyś opowiedzieć mi waszą historię? Od samego początku?\nCiężko było określić kto w jaki sposób względem niego się zachowuje. Byli przyjaźni, no, może oprócz Cleo, która jednoznacznie przedstawiła swój punkt widzenia. Nie ufała mu, była wdzięczna za pomoc, jednak nie ufała w żaden sposób, w przeciwieństwie do Alexa. Kwestią czasu było tylko jak ten się przebudzi, odgarnie ją na bok razem z kocem, żeby czasem nie obudzić. Czarne włosy zostały odgarnięte za siebie, nieco rozczochrane przywodziły na myśl bladego i straszliwie chudego stracha na wróble. Mimo wszystko uśmiechnął się lekko do reszty prowadząc Ieyasu do pokoju dalej, by mogli w spokoju porozmawiać. Potrzebował tego, nie tylko czerwonowłosy, ale on również. Spojrzał przez okno, na niewielki ogródek ogrodzony perfekcyjnie przystrzyżonym żywopłotem. Dopiero po chwili wrócił do niego spojrzeniem i westchnął ciężko. Wciąż był zmęczony, może trochę bardziej jak reszta, ale jemu zawsze wydawało się, że musi mieć siłę, że jeśli on nie będzie silny, to nikt inny za niego nie poprowadzi reszty. Wierzyli w niego, czerwonowłosy widział doskonale to brzemię, które nosił ze sobą każdego dnia Alex, jednak słowa, które popłynęły z jego ust niosły ulgę, koiły i uspokajały, zupełnie tak, jakby już dawno czekał, żeby komuś o tym wszystkim opowiedzieć.\n- Chcesz opanować drugą formę...to wymaga szkolenia, ale to nic trudnego. Jak się nad tym zastanowić. Więc pomogę ci. Właściwie nie ja, może Josh, może Marie, chociaż w jej przypadku wolałbym, żeby się nie udzielała. Wiesz czemu... - mimowolnie nawiązał do wcześniejszych wydarzeń i uśmiechnął się kwaśno - Wbrew pozorom ta mała smarkula wie na ten temat więcej, niż ja. W jej przypadku problemem jest sama moc i to, w jaki sposób się objawia. Jeśli chodzi zaś o drugą część... - nabrał powietrza w płuca, po czym powoli, w miarę chronologicznie, zaczął opowiadać - Na Marie natknąłem się siedem...chyba sześć lat temu. Jakoś tak. Była wtedy małym, psotnym berbeciem, który uciekł z sierocińca, bo potrafił robić "różne rzeczy". Zwykłe zakupy zamieniły się w koszmar, Marie już wtedy potrafiła naprawdę wiele, zrobiła demolkę w sklepie, bo sprzedawca nie chciał jej darować jednego centa. Brakło jej do chleba. Dołożyłbym, ale wtedy mając zaledwie osiem lat uaktywniła drugą formę swojego Fullbringu, podczas gdy ja, całkowicie oniemiały, nie wiedziałem co zrobić. Ciskała sklepowymi witrynami, butelkami, wszystkim, co nawinęło się pod rękę, a ja potrafiłem tylko stać i patrzeć, jak ta dziewucha, chwilę wcześniej w poszarpanym, brudnym ubraniu roznosi cały sklep w drobny mak. Widziałem każdy błysk w jej ciele przypominający gwiazdę i wiesz co? Pomyślałem, że to było piękne... - powiedział w zadumie przywołując na myśl wizerunek drugiej formy Fullbringu Marie - W tamtej chwili jedyne, co mi na myśl przyszło, to zrobienie najgłupszej rzeczy na świecie. Podbiegłem do niej omijając wirujące w powietrzu elementy sklepu, przytuliłem, wziąłem na ręce i uciekłem. Nie gonili nas. Zabawne, nawet się nie wyrywała, tylko kilkanaście kroków dalej po prostu rozpłakała piąte przez dziesiąte łkając, że nie chciała - zaśmiał się cicho, jakby sama sytuacja była niezwykle zabawna. Bo i była, dla niego przynajmniej - Josha spotkaliśmy kilka lat później. Też przez przypadek. Wpadłem na niego na trawniku przed tym domem. Dosłownie wpadłem, bo jego umiejętność sprawia, że znikasz z widoku, ale fizycznie wciąż jesteś w tym samym miejscu. Chciał okraść dom. Było grubo po dwudziestej trzeciej, nie mogłem zasnąć i postanowiłem wyrzucić śmieci. Wyobraź sobie moje zdumienie, kiedy przewróciłem się o coś, a to coś jeszcze jęknęło "Aua!". Chyba przyciągam takich ludzi - spojrzał ponownie przez okno nie kontynuując w jaki sposób rozwinęła się znajomość z Joshem - Pani Mo mieszkała tu od zawsze. Znała mnie, moją siostrę, później Marie i Josha. Jest jeszcze kilka osób, które pewnikiem kiedyś spotkasz, jeśli będziesz chciał. Jest taka jedna kobieta, z którą chciałbym, żebyś porozmawiał. Jeśli chodzi o kontrolę nad własną energią, drugą, czy trzecią formę Fullbringu - nie ma od niej nikogo lepszego. Ale to dopiero, jeśli żadne z nas nie będzie w stanie ci pomóc, bo widzisz... - tu spojrzał na niego uważnie, jakby badał, czy powinien coś takiego powiedzieć - Pani Mo mówiła o swoim synu, o Elizabeth... Dwa lata temu, trochę dalej, trafiliśmy na Fullbringera o nazwisku Fibonacci. Instynktownie mówiliśmy do niego per "pan", budził szacunek. Miał coś takiego w sobie, że chcieliśmy za nim iść, przynajmniej ja. Chcieliśmy pomóc, chciał stworzyć miejsce, w którym Fullbringerzy będą mogli żyć w spokoju, bez zwykłych ludzi, bez ukrywania się i tak dalej. Szczytny cel, ale nikt nie podejrzewał, że coś będzie nie tak. Opanowała go jakaś nieznana nam siła, uwięziła większość Fullbringerów, dziesiątki właściwie, które podążały za nim. Nam udało się uciec, jednak wciąż zamknięci w jego "wymiarze", nie byliśmy w stanie nic zrobić. Bo widzisz, pan Fibonacci za twoim przyzwoleniem, lub nie, potrafi przywłaszczyć sobie twoją energię, twoje umiejętności, a im więcej ma "sług", tym jest silniejszy. Historia skończyła się dobrze, na pomoc przybyli Shinigami, do których Marie od kilkunastu dni wysyłała sygnały poprzez sny, które miały ich ściągnąć na miejsce. Bo Marie potrafi wpływać na sny, wiesz? - rzucił jako ciekawostkę uśmiechając się lekko - Trochę im się zeszło, ale finalnie udało im się uwolnić pana Fibonacci'ego tak, jak to zrobiliście z Cleo. Od tamtej pory pan Fibonacci nie odezwał się od nas nawet słowem, za nim wciąż podąża Elizabeth, jego córka, a co najzabawniejsze, pan Fibonacci, Edward właściwie, to syn siedzącej tam pani Mo - skinął głową w kierunku salonu kręcąc lekko głową na boki, jakby to wszystko była jedna, wielka paranoja - Nie chcesz przywiązania, ale, zabawne, opowiadając ci tą historię w jednoznaczny sposób się z nami związałeś, wiesz? Chyba, że po tym, jak osiągniesz swój cel, odejdziesz i zapomnisz o nas, ale tego bym nie chciał. Zbyt mało jest nas na świecie, żebyśmy mieli żyć w odosobnieniu - powiedział cicho i zaraz uśmiechnął się lekko - Zobaczymy, jak ci pójdzie z Joshem i Marie. Jak tylko odpoczniemy trochę, pewnikiem będziesz mógł z nimi poćwiczyć, znam jedno dobre miejsce na takie treningi, chociaż wydaje mi się, że jakikolwiek by nie był wynik, powinieneś spotkać się z Chloe. Choćby po to, żeby wypić drinka - uśmiechnął się szeroko i skrzyżował ręce na piersi - Chcesz jeszcze coś wiedzieć?\nCzemu właściwie z nimi poszedł? Czy naprawdę chodziło tylko o powiększenie swojej mocy? Sporo ryzykował zadając się z tym trio, ale mimo wszystko udał się z nimi w podróż i trafił do ich domu. Nie potrafił odpowiedzieć sobie na tak proste pytanie, ale starał się robić wrażenie osoby pewnej swoich zamiarów. Nikt nie musiał wiedzieć, jaki mentlik obecnie panował w jego głowie. Kiedyś sobie założył, że nie będzie się z nikim sprzymierzał, a dziś pomógł tym ludziom i jeszcze chciał poznać ich historię! Czerwono-włosy z lekkim niedowierzaniem wysłuchiwał opowieści Alexa. Nie zdawał sobie sprawy, że już w tak młody wieku można odkryć swoje moce, co dopiero opanować je. Marie zaskoczyła go podczas walki ze zjawą, jednak wtedy nie dał tego po sobie poznać. Teraz z zaciekawieniem chłonął kolejne słowa nowego znajomego. A więc cała trójka nie była ze sobą spokrewniona. Byli jedyne zbieraniną przypadkowych fullbringerów, których ścieżki kiedyś się skrzyżowały. Podobnie jak teraz w jego przypadku. Ale on przecież nie zamierzał zostać z nim dłużej, niż to będzie konieczne, prawda?\nKażdy z nich wiele przeszedł w przyszłości. Ten cały Fibonacci wydawał się osobą wartą zainteresowania. Potrafił zebrać wokół siebie niezłą armię, ale najwidoczniej przyjął na siebie winę za to, co im się przytrafiło. Załamał się? Skoro się do nich nie odezwał z pewnością ma do siebie żal.\n-Zdaje się, że teraz plan Fibonacci’ego nie miałby większego sensu, po tym jak nasze istnienie wyszło na jaw. Zawsze tak będzie, że dopóki nie będziemy używać naszych mocy będziemy uchodzić za normalnych ludzi. Trudno przewidzieć reakcje tłumu na uwolnienie fullbringera, nie wszystkim podoba się to, że żyjemy wśród nich.\nJemu to akurat nie przeszkadzało. Gardził tymi prostymi istotami, które próbowały wykorzystywać moc fullbringerów do własnych celów. Nie byli dla niego żadnym wyzwaniem, a zabijanie ich byłoby nudne.\n-Trudno uwierzyć jak wiele przeszliście. Dzięki za tą opowieść. Na początku myślałem, że jesteście w jakiś sposób ze sobą spokrewnieni. Nie widziałem jeszcze, żeby kogoś łączyły tak silne więzi. Będę trenował z Joshem. Jeśli Marie nie straci nad sobą kontroli również będzie mogła pomóc. Kim jest ta cała Chloe?\nPrzez parę chwil czarnowłosy obserwował jego reakcję, uśmiechał się delikatnie, jednak zdecydowaną większość czasu spędził spoglądając po prostu przez okno. Zaczynało padać.\n- Nie mogło popadać trochę wcześniej? - prychnął cicho obserwując niewielkie krople odbijające się od szyby, zamazujące obraz ogródka za domem, niewysokiego żywopłotu, czerwonego dachu na posesji obok.\n- Teraz? Nie. Ale wtedy... - powiedział w zadumie - Wtedy to było coś. Każdy chciał być w takim miejscu, zwłaszcza ci, których moc w jakiś sposób uniemożliwiała mu funkcjonowanie w normalnym świecie. Widywałem takich, którzy nie potrafili dezaktywować swojej pierwszej formy Fullbringu, wyglądali niczym postaci z komiksów, które tak chętnie czytałem za młodu. A ja? - wskazał na swoją twarz dotykając bladego, wręcz białego policzka - Nie urodziłem się taki. Nauczyłem się z tym żyć, ale powiedz mi, nie chciałbyś? Nie chciałbyś żyć w takim świecie, gdzie nie musisz się kryć ze swoją mocą, bać się, że zrobisz komuś przez przypadek krzywdę, gdzie często tacy jak my, w barbarzyński sposób będąc jeszcze dziećmi zamykani są w szafie "za karę". Znam naprawdę wiele przypadków, różnych przypadków, a Marie jest jednym z nich. Jej historii ci nie opowiem, obiecałem, że zachowam ją dla siebie. Choć kto wie, może ci kiedyś ją opowie - uśmiechnął się nieznacznie - Ma słabość do czerwonowłosych, tak mi się wydaje - zaśmiał się cicho pod nosem i machnął ręką, jakby Ieyasu miał nie zwracać uwagi na jego wcześniejsze słowa.\n- Masz rację, nie wszystkim podoba się to, że potrafimy różne rzeczy. Wystarczy przypomnieć sobie to, co się działo dwa lata temu pod Rockefeller Centre. To przemówienie, które ujawniło nasze istnienie...później coraz głośniej o tym było, pojawiła się na widelcu Yawata, wystawili nawet jakąś dyplomatkę od siebie nazywając ją Ambasadorką. Zabawne, ale pojawia się zawsze tam, gdzie coś się dzieje, pełno jej w telewizji, mówi zupełnie tak, jakby rozumiała doskonale problemy całego świata, wiedziała jak uspokoić rozjuszone tłumy, a nigdy nie widziałem, żeby cokolwiek potrafiła. W sensie wiesz, że posiada jakąś moc - zamyślił się i nagle zdał sobie sprawę, że za bardzo odbiegł od właściwego tematu - Wybacz. Po prostu ta cała Yawata...nie ufam im, choć znam takich, którzy uważają ich za coś dobrego.\nUmilkł na chwilę znów spoglądając przez okno, przeczesał czarne włosy odgarniając je na plecy i nie patrząc na niego powiedział.\n- Nie ma za co. Pomogłeś nam, więc jestem ci coś winien. I nie tylko to, o co poprosiłeś... - wstał, podszedł bliżej niego i wyciągnął rękę w znanym wszystkim geście - Dzięki, że nam pomogłeś. Nie musiałeś, ale pomogłeś. Gdyby nie ty, pewnie nas by tu nie było - uścisnął dłoń, jeśli Ieyasu mu ją podał, po czym spojrzał na przestrzał przez dom do salonu, w którym najwidoczniej Marie się obudziła i pałaszowała kolejny kawałek ciasta, przy głośnej aprobacie pani Mo - Wiesz, dla nas, w tej chwili, być spokrewnionym wcale nie znaczy być związanym więzami krwi. Choć nie jesteśmy genetycznie spokrewnieni, Josh jest mi bratem, Marie córką, pani Mo babką... To trochę skomplikowane i pewnie dziwne dla ciebie, ale tak to już z nami jest - westchnął i zaraz zaśmiał się cicho na wspomnienie o Chloe - Jeśli Marie nie da rady, choć warto dać jej spróbować, poproszę Chloe o pomoc. A kim jest? - zamyślił się na chwilę, by dobrze ująć w słowa to, co chciał powiedzieć - Chloe to osoba, dzięki której mamy pieniądze na życie. Prowadzi bar, właściwie knajpę na Manhattanie, gdzie Josh pracuje jako barman, a ja pomagam w sprawach administracyjnych. Chloe to...Fullbringerka jak my, jednak jej moce są zupełnie różne od naszych, wierz mi. Nie znam nikogo, kto by lepiej nad nimi panował. No i robi świetne drinki - zaśmiał się cicho i dłonią wskazał mu wyjście z pokoju - Idziemy?\nRozmowa rozkręciła się w najlepsze. Idąc w ślady swojego towarzysza, czerwonowłosy również wyjrzał przez okno. Rzeczywiście, pogoda miała zajebiste wyczucie czasu. Czy gdyby rozpadało się wcześniej, zjawa w ogóle by się pojawiła? To jedno z tych pytań, na które nigdy nie poznają odpowiedzi. Alex prowadził z nim szczerą rozmowę, traktując go jak jednego ze swoich przyjaciół. Nie był nim, a przynajmniej tak mu się zdawało. Był mu wdzięczny za to uświadomienie w kilku kwestiach, ale za pomocą w osiągnięciu kolejnej formy fullbringu nie odczuwał takiej konieczności. On zrobił coś dla nich, teraz oni mu się za to odwdzięczą. Czysty interes, dokładnie tak ten świat był zbudowany. Coś za coś i nigdy za darmo. Chyba, że wpierdol. Jedyna rzecz jaką można otrzymać za darmo. Ieyasu nie był z ostatnimi wydarzeniami zapoznany jakoś super, wiedział tylko tyle, ile przedostało się do opinii publicznej. Nie znał nikogo, kto uczestniczyłby w tamtych wydarzeniach, ale ujawnienie obecności fullbringerów pośród ludzi nie należało do najmądrzejszych posunięć. A przynajmniej czerwonowłosy był o tym święcie przekonany. Zwykli ludzie nigdy dobrze nie znosili odmienności jaką z pewnością były ich wyjątkowe zdolności. Ale stało się. Każdy człowiek z dostępem do środka masowego przekazu dowiedział się tamtego dnia całej prawdy. Ta cała Yawata musiała wyjść z cienia i zaczęła realnie wpływać na podejmowanie decyzji rządów. Stali się kimś na wzór strażników. Mało wiedział na ich temat i jeszcze nigdy nie miał przyjemność poznania któregoś z ich przedstawicieli. Nie było się czemu dziwić, skoro trzymał się raczej na uboczu i zanadto nie wychylał.\n-Na razie jest jeszcze spokojnie, ale nigdy nie wiadomo, kiedy ktoś postanowi zrobić z nami porządek, a wtedy nawet dobre kontakty Yawaty nie pomogą w zażegnaniu konfliktu. Ludzie prawdopodobnie nie zrobili jeszcze nic, gdyż zwyczajnie się nas boją. Nie mają środków na toczenie z nami walk. Są zwyczajnie słabi. Niektórzy z nas zdają sobie sprawę, więc w sumie jest to coś na wzór bomby z licznikiem. Ciekawe tylko, która strona rozpęta konflikt.\nIeyasu nie miał wątpliwości, że taki dzień kiedyś nadejdzie. Na razie zwyczajni ludzie byli na przegranej pozycji, ale z czasem sytuacja może się zmienić. Lepiej poznają swojego wroga, jego słabości i uderzą w najodpowiedniejszym momencie. A może się mylił i do konfliktu nigdy nie dojdzie? Spojrzał niepewnie swoimi czerwonymi oczyma na wyciągniętą dłoń Alexa. Nie wahał się, by odwzajemnić gest. To było pewnego rodzaju przypieczętowanie ich umowy.\n-Wiązanie się z innymi jest niebezpieczne, wiem to z doświadczenia. Może o siebie dbacie i staracie się sobie pomagać, ale jest to również waszą słabością, którą ktoś może wykorzystać. Nie chce was pouczać, w końcu przyzwyczailiście się do takiego stylu życia. Niestety nie zawsze będzie tak kolorowo. Wybacz, nie chciałem zabrzmieć tak dramatycznie. Dziś udało się wam odnieść zwycięstwo i powinniście się z tego cieszyć. Dobrze, najpierw damy szansę Marie, a później zadecyduje o poznaniu Chloe, albo nie.\nNo tak, musieli przecież z czegoś żyć, a opcja z barem wydawała się najlepszym rozwiązaniem. Z jak wieloma fullbringerami utrzymywali kontakt? I jak dobre były te stosunki? Kiedyś jeszcze zapyta o to Alexa, ale teraz idąc za jego zachętą, wrócił do poprzedniego pokoju. Przynajmniej mieli ułożony jakiś plan działania, a to było już coś.\nAlex w ciszy słuchał słów Ieyasu, po których zwyczajnie skinął głową. Uśmiechnął się nawet lekko, bo najwidoczniej w tej chwili dotarło do niego, że mimo wszystko, mimo dość niedostępnej postaci czerwonowłosego, mają z Alexem wspólne zdanie w niektórych tematach.\n- Masz rację. Nie mają środków przede wszystkim, bo, nie oszukujmy się, czym jest nawet bomba atomowa przy tym, co niektórzy potrafią robić ze swoim ciałem, z otoczeniem, ze wszystkim właściwie? - westchnął, jednak nie kontynuował dalej tego tematu. Uścisnął dłoń Fullbringera i przechylił głowę lekko na bok - Ieyasu, nigdy nie było kolorowo, wiesz? Najczęściej mamy kilka tygodni spokoju, nim coś się wydarzy. Ciągle się chowamy, ciągle przed czymś uciekamy, a w grupie jest jakoś...łatwiej - spojrzał na korytarz, z którego dobiegał rozbawiony głos Marie - To nie zabrzmiało dramatycznie, nie przejmuj się. Rozumiem dlaczego tak mówisz, a przynajmniej wydaje mi się, że rozumiem. Jeśli będziesz kiedyś chciał... - powiedział idąc razem z nim na powrót do salonu - Opowiesz nam swoją historię.\nW salonie natomiast Marie już rozbudzona całkowicie pałaszowała ponownie upieczone przez panią Mo ciasto. Staruszka spojrzała na czerwonowłosego i Alexa, klepnęła w kolana dając tym samym do zrozumienia, że wstaje ze swojego miejsca.\n- Dobra, dzieciaczki, zmykam do siebie. Jutro obiad o siedemnastej, nie spóźnijcie się...\n- Ale pani Mo... - zaczął Alex, ale kobiecina uniosła tylko jeden, skrzywiony artretyzmem palec do góry i momentalnie umilkł.\n- Ja myślę. Do jutra kochani - pożegnała się z nimi, skinęła głową ku Ieyasu i jak gdyby nigdy nic po prostu wyszła zamykając za sobą drzwi. Nie było jeszcze późno, choć za oknem powoli robiło się ciemno, Marie powoli sprzątała talerz po kanapkach, Josh natomiast skierował kroki w stronę schodów, gdzie parę chwil wcześniej zniknęła Cleo. Alex zatrzymał go dłonią.\n- Poproś Cleo, żeby naszykowała wolny pokój. Ciebie posłucha, ja od niej pewnie dostanę w łeb - uśmiechnął się lekko, jasnowłosy zawahał się chwilę, ale najwidoczniej nie były tu żadne słowa potrzebne, bo choć nie padły żadne konkrety, to chyba obaj wiedzieli o co im chodziło. Josh zniknął na schodach, a Alex spojrzał na Ieyasu.\n- Pewnie jesteś zmęczony - bardziej stwierdził, niż zapytał kiwnąwszy na niego dłonią. Otworzył jedne z drzwi na korytarzu, zapalił światło, a ich oczom ukazała się niewielkich rozmiarów, funkcjonalna łazienka - Tu są czyste ręczniki, na szafce znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz. Na górze mamy jeden wolny pokój gościnny, Cleo ci pokaże. A tu, nie wiem czy będą dobre, ale jest kilka T-shirtów i spodni, powinny być na ciebie dobre, jeśli masz ochotę - uśmiechnął się zostawiając go samego. Miał do wyboru, albo będzie chodził śmierdzący, albo weźmie prysznic.\nBez względu na to, co wybrał, Cleo pokazała mu jego pokój, dość przytulny. Było tu jedno, z całą pewnością jednoosobowe, ale dość szerokie łóżko, szafeczka nocna z małą lampką, komoda z trzema szufladami, tapeta w blade waniliowo-różowe róże. Czarnowłosa zdawała się nie pałać do niego jakąś większą niechęcią, jednak nie odzywała się za wiele. Dopiero kiedy wychodziła mając zamiar zostawić go tutaj, zatrzymała się w drzwiach.\n- Przepraszam za tamto... - spojrzała na niego ciemnymi oczami i uśmiechnęła się nawet delikatnie. Miała mokre włosy, co sugerowało, że na piętrze również znajdowała się łazienka, na sobie zaś miała lekką, zwiewną sukienkę do kolan w kolorze biszkopta - Po prostu...musiałbyś trochę z nami pobyć, żeby to wszystko zrozumieć. Możesz z nami zostać, jeśli chcesz, w końcu nam pomogłeś, a Alex pewnikiem ma jakiś dług do spłacenia, czy coś... - zawahała się chwilę i spojrzała w głąb korytarza - Jest jeszcze wcześnie, będziemy grać w pokera na dole. Dołącz do nas, jeśli chcesz - była naprawdę miła, trochę też jej już chyba przeszedł foch, jednak zaraz zniknęła za drzwiami pozwalając mu podjąć decyzję w samotności.\n//Jeśli Ieyasu zostaje na górze, śmiało przewiń akcję do rana\nCzerwonowłosy uważnie wsłuchiwał się w każde słowa rozmówcy. Z jego słów wynikało, że cała ta ferajna nie miała łatwego życia, co jakiś czas pakując się w tarapaty. On na szczęście nie miał takiego problemu, nie licząc trudnego życia przed odkryciem mocy. Wraz z nimi zyskał przewagę nad swoimi wrogami, a tym samym pozbył się wszystkich przeciwności z którymi przyszło mu się mierzyć. Przez tych kilka lat od przebudzenia swoich niesamowitych zdolności jedynie parę razy spotkał osoby równie wyjątkowe co on sam. Takie przypadki zapewne mógłby wyliczyć na palcach jednej ręki.\n-Jasne, każdy wybiera swój własny styl życia. Wam jest raźniej w grupie, ja zawsze staram się odgrywać rolę samotnika. Heh, może ten dzień rzeczywiście kiedyś nadejdzie…\nKącik ust młodzieńca delikatnie się uniósł na samą myśl o tym. Historia jego życia zdecydowanie mogłaby posłużyć jako materiał na jakąś powieść kryminalną. Jednak obecnie nie odczuwał potrzeby, by z kimkolwiek dzielić się swoją przeszłością. Chwilę potem znowu znaleźli się w salonie. Wszyscy powoli zaczęli rozchodzić się w swoich kierunkach i najwidoczniej tylko staruszka nie zostanie z nimi na noc, sama udając się do swojego domku. Ciekawe czemu nie zamieszkali razem, tylko w sąsiednich budynkach? Może był ku temu rozsądny powód, ale obecnie Ieyasu nie miał czasu się nad tym zastanawiać. Nie chciał się kłócić z Alexem odnośnie jego noclegu u nich, więc posłusznie ruszył za nim, gdy ten otworzył drzwi do małego pomieszczenia. Propozycja towarzysza była obecnie najlepszą z jego możliwych opcji, więc postanowił skorzystać z łazienki i odświeżyć się po trudach dzisiejszego dnia. Ciekawe, czy będą na tyle mili, by odświeżyć jego ciuchy?\n-Emm, dzięki za to. Tylko się za bardzo nie przyzwyczajacie do mnie.\nChwilę mu zajęło nim się ogarnął i znalazł ciuchy w podobnym do swojego rozmiarze. Jakieś wytarte jeansy i koszulka prawie pasowały na niego idealnie. Gdy był już gotowy, Cleo zaprowadziła go do pokoju, w którym miał dziś przenocować.\n-Nie twoja wina, wiele dzisiaj przeszłaś. Więcej niż każde z nas.\nCzerwonowłosy odwzajemnił się lekkim uśmiechem. Dość rzadko mu się to zdarzało, zazwyczaj chodził ponury i z obojętnym wyrazem twarzy. Towarzystwo tych ludzi zdecydowanie źle na niego wpływało. Nie dało się nie zauważyć, że dziewczyna zmieniła swoje podejście do niego, a może tylko starała się być miła? Kto zrozumie kobiety… Nim zdążył odpowiedzieć na jej propozycje, zniknęła za drzwiami, zostawiając go samego. W obecnym momencie nie miał nic lepszego do roboty, a spać też mu się nie chciało. Postanowił zaryzykować i zejść na dół, by przyłączyć się do wspólnej gry. Chyba za bardzo się z nimi zaczynał spoufalać…\n- Zobaczymy - uśmiechnął się tylko Alex zostawiając go na tych parę chwil w spokoju. Pokazał mu łazienkę, dał kilka opcji do wyboru, bo reszta zależała już tylko i wyłącznie od czerwonowłosego.\nCleo postanowiła go przeprosić, a na jego słowa zareagowała trochę niepewnym uśmiechem. Mimo tego skinęła głową, zaproponowała zejście na dół, po czym sama zniknęła kierując się w stronę schodów. Jakkolwiek by to wszystko nie wyglądało, nie znali go w ogóle, ale ufali na tyle, że dali dach nad głową, coś do jedzenia, jeśli chciał, ubrania. Takich rzeczy nie robi się dla przypadkowych ludzi, którzy mimo wszystko starają się zachowywać tak, jakby byli całkowicie samodzielni i samowystarczalni. Może i tak było, jednak ani Alex, ani nikt z ekipy o tym nie pomyślał, traktowali go jak jednego ze swoich. Może przez to, że również był Fullbringerem? A może chodziło o to, że każdy z nich tutaj miał dość nieciekawą przeszłość i jakaś niewidzialna siła niczym magnes przyciągała wszystkich ku sobie? Tego nikt nie wiedział.\nSchodząc na dół już z połowy schodów słyszał głośny śmiech Cleo, nieco naburmuszony głos Marie i spokojny, rozsądny głos Alexa tłumaczącego jasnowłosej zasady.\n-...a kiedy masz cztery takie same karty w różnych kolorach, to masz "karetę". Karetę może pokonać tylko lepsza kareta, z wyższych kart, albo poker, rozumiesz? - spojrzał na nią pełnym cierpliwości spojrzeniem, po czym uśmiechnął się lekko widząc Ieyasu.\n- Noooo... - powiedziała z powątpiewaniem Marie, a Alex zaśmiał się cicho.\n- Może popatrzysz po prostu jak my gramy, a potem spróbujesz sama, hm?\n- Okej - powiedziała z już nieco większą dawką entuzjazmu siadając na jednym z krzeseł przy okrągłym stoliku umieszczonym w kuchni.\nŁącznie było tam sześć krzeseł, Marie siedziała obok Alexa, z drugiej strony miała Josha, reszta była wolna. Cleo szykowała coś na szarym blacie, albo coś do jedzenia, bo pachniało ładnie, albo do picia, bo widać też było jakąś butelkę z przezroczystym płynem, chyba tonik i cytrynę? Odwróciła się do niego w momencie, w którym wchodził do kuchni.\n- O, jednak przyszedłeś - powiedziała uśmiechając się lekko - Chcesz coś do picia? Na jedzenie trzeba chwilę zaczekać, ale jest sok, cola, mogę ci też zrobić drinka? - zaproponowała, a Marie zaraz ożywiła się nieco.\n- A ja mogę drinka? - spojrzała błagalnie na Alexa, a ten westchnął.\n- Marie, masz czternaście lat...\n- Prawie piętnaście! Za miesiąc!\n- Proszę...proszę...wyniosę śmieci...posprzątam... - lamentowała, Josh śmiał się pod nosem, Cleo kręciła głową na boki pobłażliwie, a Alex wymiękał najwidoczniej, bo zaraz westchnął ciężko i skinął głową na siostrę.\n- Dobrze, tylko takiego wiesz... - spojrzał na czarnowłosą nad głową Marie, a ta puściła mu oko nalewając dosłownie naparstek ginu do szklanicy, trzy czwarte toniku, wrzuciła plasterek cytryny i podała jasnowłosej.\n- Hura! - ucieszyła się dziewczyna popijając swojego "drinka" przez słomkę, Alex zaś spojrzał na Ieyasu i uśmiechnął się.\n- Posiedzisz z nami, czy dołączasz się do gry? Dopiero zaczynamy... - najwidoczniej zapowiadała się ciekawa noc, a do rana było jeszcze daleko. Chcieli się trochę odstresować, może zapomnieć o tym, co wydarzyło się wcześniej? Albo po prostu posiedzieć razem ciesząc się, że grupa jest w całości.\nOgarnął się w miarę szybko i był już gotowy, by skorzystać z propozycji Cleo. Zastanawiał się, czy każdy wieczór tak u nich wyglądał. Po mimo ciężkiej sytuacji, starali się robić dobrą minę, do złej gry. Każdy radził sobie z problemami na swój własny sposób.\nJuż na schodach był w stanie usłyszeć ich głosy. Musieli się dobrze bawić. Gdy wszedł do pomieszczenia, prawie wszyscy siedzieli przy stole. Jedynie Cleo zajęta była przygotowywaniem jakiegoś posiłku. Zbliżył się do nich wolnym krokiem i zajął wolne miejsce obok Josha. Nie pamiętał, kiedy ostatnio organizował spotkanie towarzyskie. W ogóle stronił od kontaktów z innymi ludźmi. A w karty grał jak jeszcze był małym chłopcem. Wstyd było się przyznać, ale on również nie rozumiał zasad gry.\n-Wystarczy szklanka wody, chyba że macie jakiś sok?- odpowiedział Cleo, po czym zwrócił wzrok na stół, przyglądając się tekturowym prostokątom. -Nie wiem, czy będzie ze mnie pożytek podczas gry. Jestem w tym równie zielony, co Marie, a nie chciałbym psuć wam zabawy.\nOdegrana scenka przez dziewczynkę była dość komiczna. Lekki uśmieszek sam cisnął mu się na usta. Nie codziennie był światkiem czegoś podobnego. Łączyła ich wszystkich niezwykła więź. I po mimo tego, że nie byli rodziną, zachowywali się, jakby byli. Z poprzedniej rozmowy z Alexem wynikało, że naprawdę razem sporo przeszli.\n-Wykazała się dzisiaj nie lada odwagą. Należy jej się mały drink.- kończąc wypowiedź puścił oczko do Marie.\nCleo uśmiechnęła się, trochę niepewnie, ale najwidoczniej powoli przekonywała się do niego.\n- Jasne, jest sok malinowy - odpowiedziała po chwili stawiając przed nim szklankę ze słodko pachnącym napojem. Na pewno też był pyszny, bo smakował wybornie - Domowa robota pani Mo, za domem ma kilka krzaków malin, zawsze robi dla nas sok... - wyjaśniła kobieta wracając do kuchenki, na której przyjemnie skwierczało jakieś jedzonko. Pachniało też wyśmienicie, coś jak kurczak, ale pewności nie miał.\n- Naprawdę? - Marie ożywiła się momentalnie spoglądając na Ieyasu, uśmiechnęła się szeroko i szturchnęła Josha - Josh! Zamień się ze mną, będziemy grać razem! - wyjaśniła triumfalnie, jasnowłosy westchnął zrezygnowany, ale przesiadł się obok Alexa, czarnowłosy uśmiechnął pobłażliwie, a jasnowłosa zaaferowana spojrzała na czerwonowłosego obok siebie - Ja trochę umiem...tak tyle o ile...ale razem na pewno wygramy! - mówiła pewnym siebie głosem, zupełnie tak, jakby wierzyła, że tak się stanie, choć przy obeznaniu tej dwójki, marne mieli szanse.\nNo a kiedy jeszcze poparł jej kandydaturę do osoby mogącej pić drinka, chyba się w nim zakochała, bo spojrzała na niego pełnym uwielbienia spojrzeniem, po czym bezceremonialnie cmoknęła w policzek beztrosko tak, jak to tylko potrafi zrobić dziecko.\nNa jej policzkach pojawiły się delikatne rumieńce, jednak nikt nie kontynuował już tego tematu, wszyscy śmiali się w głos, nawet Cleo buszująca przy patelni podśmiewała się pod nosem. Rzuciła tylko przez ramię na nich i westchnęła cicho. Dobrze im było razem, naprawdę dobrze...\nJak się można tego było spodziewać, gra w pokera szła im naprawdę topornie. Grali na zapałki, już po kilku rozdaniach Marie pożyczała od Josha zdobyte zapałki, czasami podkradała, jeśli ten akurat nie patrzył, ale w tym wszystkim nie było ani zawiści, czy złości. To było tak naturalne, tak wspaniale prawdziwe, że musiało takie być. Noc zapowiadała się przed nimi naprawdę długa, bawili się wspaniale, a kiedy nadszedł odpowiedni moment na to, by położyć się spać, Marie trochę podchmielona wypitymi drinkami, bo wypiła dwa, pocierając oczy ruszyła w kierunku schodów jako pierwsza. Co prawda pewnikiem w jej przypadku zadziałała autosugestia, bo alkoholu miała w szklance tyle co w czekoladce z likierem, ale czuła się dorosła, upita i potwornie zmęczona. Każde z nich po kolei szło na górę, Cleo została najdłużej sprzątając naczynia, Josh jej pomagał. Alex odprowadził Ieyasu do jego pokoju, życzył dobrej nocy i zapytał, czy ma go budzić o konkretnej godzinie. Sam był rannym ptaszkiem, pośpi może pięć godzin i wstanie, ale nie będzie go budził, jeśli ten nie będzie tego chciał. Po paru chwilach dom stał się cichy i spokojny, wszystkich zmorzył sen i nikt nie spodziewał się, że wcześniejsze wydarzenia będą miały na nich odbicie, które sprawi, że długo jeszcze o tym nie zapomną.\nByła może ósma nad ranem, słońce zaczynało świecić coraz mocniej wlewając do pokojów nabierające pomarańczowej barwy światło. Po domu potoczył się krzyk, przeraźliwy wręcz krzyk, który momentalnie postawił wszystkich na nogi. Rozległ się tupot stóp, Alex wpadł do pokoju Marie jako pierwszy oczekując najgorszego, ale tego, co zobaczył, zupełnie się nie spodziewał. Marie siedziała na łóżku z podkurczonymi nogami, kiwała się w przód i w tył w drugiej formie swojego Fullbringu, na pewno płakała, bo słyszał jak pociąga nosem, jak cicho chlipie. Spojrzała na niego w momencie, w którym otworzył drzwi, a wtedy jej postać zmieniła się ponownie na zwykłą, cielesną.\n- On...on...Alex zobacz... - spojrzała na swoje dłonie jakby coś tam widziała, w pokoju pojawił się zaraz Josh i Cleo, a czarnowłosego tknęło. Minął stojących w drzwiach Fullbringerów i wpadł do pokoju Ieyasu otwierając drzwi na oścież. Światło z korytarza padało na łóżko, w którym jeszcze przed chwilą ktoś spał, na pewno spał, bo Alex dotknął ciepłego jeszcze materaca. Wrócił do Marie i spojrzał na nią uważnie.\n- Marie, co się stało? Powiedz mi, tylko spokojnie...\nDziewczynka chlipała, wycierała dłońmi oczy, ale po cichu, powoli odpowiedziała.\n- Śniło mi się...śniło mi się coś...że jemu coś groziło, że ktoś chciał mu krzywdę zrobić...ja nie wiem...mi się po prostu śniło, że go przeniosłam, wiesz? Że mu pomogłam, uratowałam...jego tam nie ma, prawda? - Alex pokręcił głową, a dziewczyna zaniosła się szlochem.\n- Marie...skup się, proszę. Na pewno pamiętasz gdzie go wysłałaś, prawda? - powiedział Alex cicho, a jasnowłosa spojrzała na niego powątpiewająco próbując sobie przypomnieć sen.\n- On...wiesz...byliśmy ostatnio w Clove Lakes Park, tam był ten tulipanowiec...taki ładny...\n- Tam jest Ieyasu? - zapytał Alex, a Marie pokręciła niemrawo głową.\n- Poszukamy go, dobrze? Ubierzcie się, zjemy coś szybko i pójdziemy go poszukać. I będziesz musiała go przeprosić... - Alex westchnął wychodząc z pokoju, a Marie została parę chwil sama chlipiąc w poduszkę. Nie chciała, naprawdę nie chciała...Dochodziła ósma.\nP.S. Przenosisz się tutaj - Sumi napisze w poście kiedy i w jakich okolicznościach się pojawiasz, wątek dokończymy jak już wrócisz\nNie minęło wiele czasu, kiedy za pomocą Bringer Light ponownie znaleźli się pod domem znikając w nim równie prędko, jak stamtąd wybiegli. Okryci płaszczem niewidzialności Josha bez problemu wślizgnęli się do wnętrza, gdzie czekała już na nich Cleo. Na jej twarzy wyraźnie widać było zaniepokojenie, ale i wyraźną ulgę, kiedy Josh zdjął z nich swoją technikę, a drużyna ponownie była w komplecie. Alex złapał Ieyasu za rękaw i pociągnął do salonu, gdzie posadził na jednym z foteli.\n- Nic ci nie jest? Potrzebny jest lekarz? - miał zaniepokojony głos, zmartwiony, to na pewno, ale czujny. Byłby gotów pewnikiem kogoś tu przyprowadzić, choć w tym momencie Cleo westchnęła na tyle głośno, że do umysłu Alexa dotarło, że przecież pani Mo mieszka po sąsiedzku i zaraz potrząsnął głową nieznacznie chichocząc pod nosem nerwowo - Zapomniałem o pani Mo...zawołać ją? - zapytał czerwonowłosego na wszelki wypadek. Wyglądał na poturbowanego, ale niezbyt rannego. Z jednej strony to dobrze, z drugiej zastanawiające. Oni nie widzieli transmisji w telewizji, nie wiedzieli co się stało, ponieważ gdy tylko zauważyli jego zniknięcie, zaczęli go szukać. Nie było go w Clove Lakes z samego rana, dopiero słysząc, że coś się tam dzieje postanowili sprawdzić raz jeszcze. I dobrze zrobili, kto wiedział, co by się stało później? Czuli tą energię, nie tylko tą złą chwilę przed ich przybyciem, ale ta walka...Alex, który szczególnie był wyczulony na zawirowania energii i wykrywanie czyjejś energii duchowej wiedział najlepiej o tym, że gdyby tamte dwie siły zderzyły się ze sobą w pełni mocy...tamtego miejsca mogłoby już nie być.\nCleo w międzyczasie przyniosła kilka szklanek i sok w dzbanku, ręcznik i coś, co mógł na siebie Ieyasu po prostu zarzucić, żeby nie siedzieć w płaszczu przeciwdeszczowym.\n- Powiesz nam... - zaczął Alex, ale wtrąciła się Cleo.\n- Dasz mu się może najpierw ubrać?\nAlex zaśmiał się, podrapał po głowie nieco zażenowany, po czym spojrzał na czerwonowłosego.\n- Przepraszam, po prostu...może chcesz najpierw odpocząć? Wziąć prysznic?\nDopiero wtedy na scenę wkroczyła Marie chowając się za plecami Alexa. Wychyliła się lekko i zaraz schowała, kiedy tamten na nią spojrzał.\n- No idź... - Alex wyciągnął ją za rękaw dłonią popychając w kierunku czerwonowłosego.\nMarie nie patrzyła na niego, rzucała przestraszone spojrzenie gdzieś na boki, omijała wzrokiem nawet jego stopy, żeby czasem nie zawadzić o jego skraj.\n- Ja przepraszam... - ponownie z jej oczu popłynęły łzy - Ja nie chciałam, żeby ci się stała krzywda...śniło mi się, że coś ci się dzieje, ja nie wiem...ja nie wiem jak to się stało...ja chciałam pomóc... - łkała we własny rękaw ocierając łzy zamaszystymi ruchami nie mogąc się opanować. Alex już chciał do niej podejść, ale zatrzymała go Cleo. Najwidoczniej była to jedna z lekcji, którą Marie ma zapamiętać do końca życia.\n- Ja naprawdę przepraszam... - dopiero wtedy na niego spojrzała starając się przestać płakać, szło jej całkiem dobrze, bo choć uciekała od niego spojrzeniem, to powoli przestawała płakać.\nTo co zdarzyło się w przeciągu ostatniej godziny było naprawdę popieprzone, ale udało mu się wrócić na Cambria Height wraz z Alexem i paczką. Mimo wszystko nie był zadowolony z obrotu spraw. Pojawiła się jakaś niebezpieczna sekta, która po mimo swojej paplaniny potrafiła nieźle narozrabiać w parku. Czerwono-włosy nie miał pojęcia jakim cudem skończyło się jedynie na kilku siniakach, kiedy znajdujący się w jego pobliżu mężczyźni nie żyli. Nie zrobiło to na nim większego wrażenia, ludzie umierali każdego dnia, jednak nie mógł zrozumieć czemu został potraktowany tak łagodnie. Na szczęście morderca szybko zniknął, a na miejscu pojawił się Alex. Chyba dobrze będzie go poinformować o wszystkich wydarzeniach, ale zrobi to na osobności. Pozostaje jeszcze kwestia Marie.\n-Spokojnie, nic mi nie będzie. To tylko kilka niegroźnych siniaków. Wszystko Ci opowiem, ale najpierw chętnie wziąłbym prysznic.\nSpojrzał jeszcze na zapłakaną dziewczynkę. Na pierwszy rzut oka sprawiała wrażenie niewinnej małolaty, a tak naprawdę potrafiła niezwykłe rzeczy. Czyżby jej kolejną zdolnością było przenoszenie ludzi w inne miejsca? Ktoś powinien się nią zając i nauczyć posługiwać fullbringiem, bo w tym momencie stanowiła jedynie zagrożenie dla najbliższych, Alex musiał to zauważyć.\n-Przysporzyłaś mi nie mało kłopotów, ale to w końcu nie Twoja wina. Nie kontrolujesz swojej mocy. Myślę, że nie tylko mi przydałby się trening.\nUśmiechnął się delikatnie i położył Marie dłoń na głowie. Nie był jakoś szczególnie zmęczony wydarzeniami dzisiejszego poranka, więc zaraz po kąpieli zamierzał przystąpić do treningu.\nMarie pochlipując pod nosem kiwała tylko głową. Najważniejsze, że się nie gniewał, bo przecież naprawdę nie chciała mu zrobić krzywdy. Spojrzała na niego czerwonymi od płaczu oczami i uśmiechnęła się lekko.\n- Dziękuję... - powiedziała cicho ustępując mu miejsca. Instynktownie wręcz wróciła do Alexa chowając się za jego plecami, a drobna dłoń chwyciła za skraj koszuli, którą miał na sobie. Totalnie dziecięce zachowanie, jednak Ieyasu wiedział doskonale jaka więź ich łączy i być może dlatego właśnie młodej Fullbringerce ciężko było dorosnąć. Na psychologii żadne z nich się nie znało, uznali to za nawyk, który z czasem zniknie, a którego nie należy tępić, żeby nie wyrządzić większej krzywdy.\nAlex natomiast westchnął cicho, pokręcił głową i delikatnie zabrał dłoń Marie.\n- Pomóż Cleo, zrobimy może jakąś herbatę, hm?\nDziewczynka skinęła tylko głową zostawiając Alexa, Josha i Ieyasu samych.\n- Mam do niej dzwonić?\n- Jeszcze nie... - odpowiedział czarnowłosy najwidoczniej mając na myśli tą samą osobę - Spróbujemy najpierw sami, a jak się nie uda, wtedy zadzwonisz...\nAlex poprowadził czerwonowłosego do łazienki, przekazał w jego dłonie jakieś czyste ubrania, chyba, że wolał założyć te, które miał wczoraj. Tym razem trafiła mu się koszulka ze SpongeBobem i szare dresy. Dobrze, że nie łaził więcej pół nagi.\nFullbringer ze spokojem zaczekał, aż Ieyasu nieco odpocznie i weźmie prysznic, po czym, nim dołączyła do nich reszta, zatrzymał go w korytarzu i poprowadził do gabinetu, który czerwonowłosy już znał.\n- Powiesz mi w skrócie co tam się stało? Nie chciałem, żeby Marie słyszała, nie widziała chyba tych...zwłok, tak mi się wydaje. Wiesz kim oni byli? Ta białowłosa była z Yawaty, Josh mówił, że to jakaś ważna kobieta, pokazują ją w telewizji. Yawata nigdy nam nie przeszkadzała, nigdy nie mieliśmy z nią problemu i mam nadzieję, że nie będziemy mieli. Nie chciałbym, byśmy znowu musieli się przeprowadzać, po wydarzeniach w Rowie Mariańskim miałem nadzieję, że będziemy mogli tu po prostu zostać... - westchnął ciężko martwiąc się najwidoczniej tym, że naprawdę będą musieli zmienić miejsce zamieszkania. Dla nich była to większa wyprawa, nie mogli ot tak sobie po prostu zmienić lokum, musieliby wpierw poszukać, pomyśleć, spakować się i przekonać Marie, że to najlepsze wyjście. Na wiadomość, że zamieszkają obok pani Mo, popłakała się ze szczęścia, więc jak mógłby jej tą radość odebrać?\n- Nie chcę żebyś mnie źle zrozumiał, nie mamy nic przeciwko żadnym organizacjom. Po prostu wolelibyśmy, by zostawili nas po prostu w spokoju, rozumiesz?


2019-03-07, godz. 12:48 Fundacja Jarosława Pilca chce wprowadzenia zakazu spalania węgla w Opolu i Nysie Zakaz spalania węgla w piecach w Opolu oraz Nysie - to postulat Fundacji Jarosława Pilca dla Czystego Powietrza. Dzisiaj (07.03) jej przedstawiciele zawniosko ... » więcej 2019-03-07, godz. 11:15 Samorząd Pawłowiczek poprawi infrastrukturę. W Ostrożnicy naprawią najgorszą drogę w miejscowości Mieszkańcy Ostrożnicy w gminie Pawłowiczki w końcu doczekają się remontu jednej z mocno zniszczonych ulic w tej miejscowości. Jeszcze przed wakacjami wyremont ... » więcej 2019-03-07, godz. 10:38 Reńska Wieś: Remontują szkołę, żeby było cieplej i taniej Prawie milion złotych kosztuje termomodernizacja jednego z dwóch budynków szkoły podstawowej w Reńskiej Wsi. Inwestycja jest współfinansowana z dotacji unijne ... » więcej 2019-03-07, godz. 07:00 Przebudują drogi, z drewnianego mostu zrobią betonowy Gmina Jemielnica przygotowuje się do przebudowy i remontu szeregu dróg lokalnych. Lada dzień ogłoszone będą związane z tym przetargi. W planach jest m.in. prz ... » więcej 2019-03-06, godz. 19:00 Wreszcie ruszy budowa kładki na zalewie w Ligocie Górnej. Kluczborski magistrat podpisał umowę Do końca czerwca gotowa będzie kładka na zbiorniku retencyjnym w Ligocie Górnej. Urząd Miejski w Kluczborku podpisał umowę z firmą Armex z Sosnowca. » więcej 2019-03-06, godz. 16:30 Rząd wspiera kolejne gminy w tworzeniu miejsc dla maluchów i seniorów. "Oferta musi być dla całej rodziny" Ponad 19 milionów złotych trafi do opolskich samorządów na rozbudowę bazy i wsparcie istniejących już ośrodków opieki dla najmłodszych oraz seniorów. Wsparcie ... » więcej 2019-03-06, godz. 16:30 Większe dotacje na wymianę pieca dla mieszkańców gminy Kolonowskie Zwiększyła się liczba czujników monitorujących jakość powietrza w gminie Kolonowskie. Teraz takich urządzeń jest 5, a ich odczyty można sprawdzić w aplikacji ... » więcej 2019-03-06, godz. 14:02 Gmina Strzeleczki chce mieć nową studnię głębinową i stację uzdatniania wody Na najbliższej sesji radni gminy Strzeleczki będą rozdysponowywać nadwyżkę budżetową. Wójt Marek Pietruszka chce, żeby część przeznaczyć na przygotowanie doku ... » więcej 2019-03-06, godz. 07:00 Łubniany promują przekazanie podatku dochodowego do gminnej kasy Łubniany namawiają swoich mieszkańców do płacenia podatków w miejscu swojego zamieszkania. Gmina chce, aby pieniądze z podatku dochodowego trafiały na jej kon ... » więcej 2019-03-05, godz. 18:30 Jest szansa na rządową dotację na uzbrojenie nyskiej strefy inwestycyjnej. Decyzja ma zapaść w ciągu najbliższych tygo ... - Myślę, że będzie rządowe dofinansowanie na uzbrojenie nyskiej strefy inwestycyjnej - powiedział w Loży Radiowej poseł Kamil Bortniczuk, rzecznik partii Jaro ... » więcej\n1234567 11519 na 1152 stronach


Node.js Backend Developer - Remote, Warszawa - Ivy.ai\nAdministratorem danych osobowych jest Ivy.ai. Więcej\n17k - 20k PLN netto / mies. (B2B)\nExpress, WebSockets, JS, TypeScript\nKonstruktorska 11, Warszawa Remote\nIvy.ai założone w 2016 roku w USA przez pionierów nowoczesnych technologii edukacyjnych, których celem jest zmiana sposobu komunikowania się w sektorze edukacji. Poszukujemy osób, które pomogą nam w tworzeniu nowej generacji rozwiązań sztucznej inteligencji na rynki USA i Europy.\nW tym roku Ivy.ai zajęło 168 miejsce spośród 5000 firm najszybciej rozwijających się w Stanach Zjednoczonych.\nGłównym produktem Ivy.ai są chatboty dla rynki Higher Education i Healthcare, stworzone za pomocą autorskich rozwiązań. Klientom oferujemy również obsługę kampanii SMS, usługi IVR, oraz LiveChat.\nSprawdź nas na www.ivy.ai oraz na www.campusclear.com\nJeśli zależy Ci na stabilnej pracy u nas, nad nowoczesnym produktem AI, wysokim wynagrodzeniu (umowa B2B), pracy w bardzo przyjaznej atmosferze w miedzynarodowym teamie, możliwościach rozwoju zawodowego a także płatnych dniach wolnych i wakacjach, to nasza oferta jest właśnie dla Ciebie. Dodatkowo oferujemy Tobie możliwość pracy w nowoczesnym biurze na warszawskim Mokotowie (Brain Embassy) w niekorporacyjnej atmosferze z mnóstwem nielimitowanej kawy, chillout roomami i ciekawymi wydarzeniami kulturalno-sportowymi.\nWsparcie przy użyciu MySQL, Docker, Git\nPonieważ Ivy.ai jest amerykańską firmą, kandydat musi również posiadać znajomość języka angielskiego w mowie i piśmie w celach komunikacji\nKandydat powinien dobrze czuć się w zespole i w pracy z ludźmi o różnym poziomie doświadczenia technicznego.\nCTO, VP Development\nAsana/Jira, Notion, Confluence


W należącej do grupy kapitałowej ATM spółce ATM Systemy Informatyczne z dniem dzisiejszym Dariusz Chwiejczak objął stanowisko dyrektora ds. rozwoju i doradcy zarządu.\nDariusz Chwiejczak jest związany z branżą informatyczną od ponad 18 lat. Swoją karierę rozpoczynał w Apple IMC Poland, w której pracował w latach 1992–1996. Następne 10 lat spędził w polskim oddziale Cisco Systems, gdzie był odpowiedzialny za rozwój sektora bankowego i sprzedaż do dużych klientów korporacyjnych, a przez ostatnie 5 lat kierował polskim biurem Cisco jako dyrektor generalny. W latach 2006–2007 sprawował funkcję wiceprezesa ds. sprzedaży w zarządzie Computerland (obecnie Sygnity).\n„Bardzo nas cieszy, że menedżer o tak ogromnym doświadczeniu i znajomości branży dołączy do naszego zespołu” — powiedział Tomasz Dziubiński, p.o. prezesa zarządu ATM Systemy Informatyczne Sp. z o.o. „Najbliższy czas dla ATM SI to okres dynamicznego rozwoju i umacniania swojej pozycji rynkowej. Dlatego jestem przekonany, że obecność Pana Dariusza Chwiejczaka przyniesie zarówno ATM SI, jak i jej partnerom biznesowym wymierne korzyści, przekładające się na realizację planów rozwoju spółki” — dodał Tomasz Dziubiński.\nDariusz Chwiejczak jest absolwentem Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Jest żonaty i ma troje dzieci.\nDariusz_Chwiejczak_dołączył_do_zespołu_ATM_SI PDF (74.3 KB)


Środa, 25 maja 2022 18:31\nUwaga! Niebezpieczne gąsienice kuprówki rudnicy na Łysej Górze\nW ostatnich dniach zauważono na terenie Łysej Góry w Gminie Bielawa zwiększenie ilości występowania gąsienic kuprówki rudnicy. Ta faza rozwojowa motyla żeruje głównie na drzewach owocowych. Po zetknięciu ze skórą człowieka może spowodować reakcje alergiczne skórne, ale także astmę.\nWkrótce rozpocznie się modernizacja systemu oświetlenia ulicznego w Bielawie\n18.V.2022 r. podpisana została umowa z NEO TECHNIK Sp. z o. o. z Wrocławia na realizację zadania pn. Modernizacja oświetlenia ulicznego na terenie Gminy Bielawa, które wdrażane jest w ramach projektu pt. "Energooszczędne oświetlenie uliczne na terenie Powiatu Dzierżoniowskiego", dofinansowanego z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego na lata 2014 - 2020, w ramach działania 3.4 "Wdrażanie strategii niskoemisyjnych".\nKamil potrzebuje pomocy. 27-latek choruje na neuroboreliozę\nKamil potrzebuje pomocy. 27-latek choruje na neuroboreliozę i infekcje koinfekcje tj. mykoplazmoza czy bartonelloza które często towarzyszą samej boreliozie.\n23.05.2022 08:17 1\nBielawska młodzież z ZSiPKZ na zagranicznych praktykach w Hiszpanii\nUczniowie z Zespołu Szkół i Placówek Kształcenia Zawodowego w Bielawie już po raz kolejny brali udział w projekcie PO WER w ramach Programu Operacyjnego Wiedza, Edukacja, Rozwój pn. „Praktyka zagraniczna - szansą na dobre zatrudnienie”. W czwartek 19 maja odbyła się konferencja podsumowująca projekt.\n19. maja przed 9:00, na skrzyżowaniu ulic Żeromskiego i Hotelowej w Bielawie, doszło do zdarzenia drogowego. Jak ustalili policjanci, kierujący samochodem skoda 74 letni mężczyzna nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu, 41-letniemu rowerzyście, doprowadzając do zderzenia czołowego. Sprawca został ukarany mandatem.\nPotrącenie pieszej na przejściu w Bielawie\n18. maja około 11:30, na ulicy Dzierżoniowskiej w Bielawie, doszło do zdarzenia drogowego. Kierujący samochodem marki Opel, 39 letni mężczyzna nie ustąpił pierwszeństwa, znajdującej się na oznakowanym przejściu 82 letniej pieszej, doprowadzając do potrącenia. Sprawca został ukarany mandatem w wysokości 2500 zł, oraz otrzymał 10 pkt karnych.\n20.05.2022 00:03 1\n150.000 zł dotacji na budowę dużego parkingu przy Parku Miejskim w Bielawie\n16 maja 2022 r. do Urzędu Miejskiego w Bielawie wpłynęło pismo z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego we Wrocławiu z informacją, że wniosek Gminy o dofinansowanie budowy parkingu przy Parku Miejskim, w ramach programu pn. „Dolnośląski Fundusz Pomocy Rozwojowej 2022”, został wybrany do dofinansowania. Do programu zgłoszono aż 50 zadań z całego województwa, a po dokonaniu oceny formalnej i merytorycznej, okazało się, iż na 1 miejscu listy rankingowej znalazł się projekt Gminy Bielawa. W efekcie bielawski samorząd otrzyma dotację w kwocie 150.000 zł, która stanowić będzie ok. 50 % wartości przedsięwzięcia.\nNowa strona Bielawy\nOd dzisiaj, zapraszamy na nową stronę miasta. Serwis um.bielawa.pl jest zaprojektowany według nowoczesnych standardów, czytelny, bogaty w informacje i przede wszystkim przyjazny i w pełni dostosowany dla użytkowników z niepełnosprawnościami.\nPijany Singapurczyk uciekał przed policją i wypadł z drogi.\n15 maja po godzinie 16:00 doszło do zdarzenia drogowego na drodze z Jodłownika do Woliborza. Kierujący samochodem marki Toyota powyżej "Mostków", już na terenie powiatu ząbkowickiego, stracił panowanie nad pojazdem i wypadł z drogi. Okazało się że za kierownicą siedział 25-letni Singapurczyk. Mężczyzna miał blisko 1,2 promila alkoholu w organizmie. Okazało się że kilka minut wcześniej o mało nie potrącił on rowerzystów w Piławie Górnej. Obywatel Singapuru został zakuty w kajdanki i przewieziony do ząbkowickiej komendy na dalsze czynności w tej sprawie. Pojazd został zabezpieczony przez pomoc drogową będącą w dyspozycji policji. Przez 2h występowały niewielkie utrudnienia w ruchu.


Ostrzezenie Meteo Burze - NaszeMiasto.pl\nOstrzeżenie meteo burze\nWięcej na temat: burze małopolska burze w małopolsce burze w małopolsce dzisiaj ostrzeżenie burze małopolska ostrzeżenie meteo małopolska\nWięcej na temat: ostrzeżenie meteorologiczne ostrzeżenie pogodowe małopolska ostrzeżenie kraków ostrzeżenie małopolska burze z gradem kraków burze z gradem małopolska\nWięcej na temat: pogoda kraków pogoda tarnów pogoda nowy sącz pogoda oświęcim pogoda zakopane burze małopolska burze małopolska\nSilne burze z gradem prognozowane są dzisiaj w Małopolsce - ostrzega IMGW-PIB. Spadnie do 50 mm deszczu, prędkość wiatru może osiągnąć do 70 km/h. Ostrzeżenie II stopnia obowiązuje w Małopolsce od godziny 12 do 22. IMGW-PIB ostrzega także przed upałami. Temperatura maksymalna w dzień wyniesie od 29°C do 32°C.\nWięcej na temat: pogoda kraków pogoda tarnów pogoda nowy sącz pogoda zakopane pogoda oświęcim śdm pogoda światowe dni młodzieży pogoda\nMałopolska. Silny wiatr w regionie. Połamane drzewa i gałęzie [ZDJĘCIA INTERNAUTY]\nPowalone drzewa i połamane gałęzie to skutki silnego wiatru, który wieje w Małopolsce. Zdjęcia połamanych gałęzi, które zatarasowały ul. ks. Józefa dostaliśmy od internauty Zbyszka. Od rana IMGW ostrzega przed silnym wiatrem oraz burzami z gradem. Prędkość wiatru średnio wyniesie od 35 km/h do 55 km/h, w porywach od 70 km/h do 80 km/h.\nWięcej na temat: silny wiatr ostrzeżenie ostrzeżenie meteo ostrzeżenie meteo małopolska silny wiatr w małopolsce silnie wieje małopolska\nostrzeżenie meteo burze małopolska\nostrzeżenie burze kraków


Agregaty malarskie do metalu - Wagner, Graco, TriTech, DÜRR - Techmal.pl\nAgregaty do malowania metalu\nPosiadamy w swojej ofercie szeroki wybór agregatów i zestawów malarskich - zarówno do małych zakładów pracy jak i dużych przedsiębiorstw. Nasze urządzenia wykorzystywane są przy malowaniu konstrukcji stalowych, statków, maszyn, części samochodowych, drzwi i okien, wysokich budynków i mostów. Agregaty znajdą także zastosowanie w warsztatach każdej wielkości oraz fabrykach przemysłu meblarskiego.\nWiemy, że nasz sprzęt często pracuje w skrajnych warunkach i przez długi okres czasu, dlatego produkty, które oferujemy są wykonane z odpowiednią jakością. Agregaty i zestawy malarskie są objęte gwarancją producenta. Posiadamy także serwis urządzeń - zarówno gwarancyjny, jak i pogwarancyjny.\nAgregaty do malowania natryskowego metalu\nAby spełnić wymagania klientów, dbamy o to, aby nasz asortyment odpowiadał na najróżniejsze potrzeby. Do nich zaliczamy m.in. rodzaj farb z jakimi pracuje urządzenie.\nProdukty, które Państwu oferujemy, możemy użyć następujących typów farb: lakierów, bejc, emalii, poliuretanów, uszczelniaczy, farb epoksydowych, farb wodnych, farb na bazie rozpuszczalników, primerów mono- i dwuskładnikowych, emalii, farb akrylowych, winylowych, emulsji, farb chlorokauczukowych, farb podkładowych, impregnatów, farb olejnych, farb flatowych, farb poliwinylowych, uretanów, farb lateksowych, farb dyspresyjnych, farb silikonowych i silikatowych, farb cynkowych i krzemianowo-cynkowych, farb alkidowych.\nTo jednak nie wszystkie rodzaje farb, którymi można malować za pomocą oferowanych agregatów. Jeśli masz wątpliwości, który z naszych produktów będzie odpowiedni do twojego zakładu pracy i używanych farb, skontaktuj się z nami. Nasi fachowcy pomogą dobrać Ci urządzenie o odpowiedniej wydajności i funkcjonalności.\nZestaw malarski GRACO MERKUR 30:1 AIRCOAT\nAgregat malarski GRACO MERKUR 45:1 AIRLESS\nAgregat malarski GRACO MERKUR 36:1 AIRLESS\nAgregat malarski GRACO MERKUR 48:1 AIRLESS\nAgregat malarski DÜRR EcoPump VP 55 200\nAgregat malarski DÜRR EcoPump VP 55 445\nZestaw malarski GRACO MERKUR 48:1 do natrysku elektrostatycznego\nZestaw malarski GRACO MERKUR 30:1 do natrysku elektrostatycznego


Profil użytkownika Michael (michaelstoch)\nStrona głównaMichael Stoch\nDla użytkownika Michael Stoch\nJestem coachem (w trakcie certyfikacji w Noble Manhattan Coaching), konsultantem rodzinnym, korepetytorem języka angielskiego, pracującym swoją autorską metodą nauczania. Ukończyłem studia na kierunkach Computer Programmer oraz Business Administration - Accounting w The Sheridan College Institute of Technology and Advanced Learning w Kanadzie. Już w Polsce, w Warszawie studiowałem psychologię kliniczną w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej. Specjalizuję się w tematyce budowania więzi międzyludzkich. Doświadczenie zdobywałem m.in. pracując w Klinice Leczenia Jąkania w Warszawie oraz sam przechodząc terapię, dzięki której wyleczyłem się z jąkania. Byłem również trenerem sztuki walki Muay Thai w Mississauga Elite Training Center w Kanadzie. Moim największym osiągnięciem i dumą w życiu jest moja rodzina - Córka i Żona, moi najlepsi nauczyciele i źródło inspiracji.


Wynajem Podnośników Koszowych - Choszcze - Tel. 516 005 932\nPodnośnik Koszowy – Choszcze\nObsługujemy miejscowość Choszcze i okolice\nWynajem Podnośników Koszowych – Choszcze\nWynajem zwyżek Choszcze – wyjątkowo korzystna możliwość\nChoć podnośniki wszystkich typów należą do stosunkowo kosztownych sprzętów, nie ma potrzeby, by inwestować w ich zakup – wystarczy skorzystać z propozycji, jakie dla Państwa przygotowaliśmy! Naszą specjalnością jest wynajem podnośników, które dostarczamy do Klientów na terenie miejscowości Choszcze, wszystkich miejscowości w okolicy oraz całego kraju.\nObsługujemy miejscowość Choszcze i okolice m.in.: Budy Łękawickie, Antonina, Topór, Leonów, Zagórze, i inne.\nPozytywne opinie dotychczasowych klientów na temat współpracy z naszą firmą mogą stanowić najlepszy dowód na naszą rzetelność. Z wieloma z nich współpracujemy przy szeregu kolejnych projektów, zarówno w takich miastach Polski, jak Choszcze, jak i w mniejszych miejscowościach. Przygotowując ofertę wynajmu podnośników koszowych dla konkretnego Klienta, zwracamy szczególną uwagę na precyzyjne określenie wszystkich warunków planowanej transakcji.


Kurtka tekstylna Dainese CARVE MASTER GORE-TEX®, Dainese 2017 Kurtki tekstylne 1593958-N03 - P.U.H. DEFENDER S.C.\nNIE DA SIEPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnyKurtka tekstylna Dainese CARVE MASTER GORE-TEX®Kod produktu: 1593958-N03Rozmiar: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\nBrelok Dainese LOBSTERPiotr, KrakówBrelok jak brelok, ładnie wygląda, solidnie zrobiony.Stelaż pod kufer centralny MONOKEY i MONOLOCK Suzuki SV 650/1000 i SV 650S/1000S (03-08)Bartłomiej, MiodnicaSolidny, idealnie dopasowany stelaż. Produkt wysokiej jakości. Polecam.Kask AGV K-5 /BLACKŁukasz, WarszawaJestem bardzo zadowolony z Kasku ! Towar z godnie z opisem i jakościowo mnie bardzo zadowala . Obsluga na 5+ tylko polecac ! I zachecam do kupowania ! BRUBECK COOLER BIKER'S COOLERRafał, BialystokŚwietna bielizna, bardzo dobra jakość oraz rewelacyjna obsługa sklepuSzyba MRA Touring "T" Honda CBR 1100 XXMaciej, GliwiceProdukt w 100% zgodny z opisem, przylega idealnie do owiewki motocykla. Polecam wszystkimSzyba dymiona Givi wraz z uchwytem montażowym do Suzuki AN 250-400 Burgman (98 > 02) / AN 250-400 Business (01 > 03)Jerzy, KrakówDziękuję za miłą obsługę. Trochę to trwało, ale wiem, że nie z Waszej winy. Szyba pasuje jak ulał i prezentuje się wspaniale. Pozostało mi tylko czekać na wiosnę. Myślę, że częściej będę Waszym klientem.Teraz myślę o nawigacji :-). Może macie cos super do zaoferowania? Pozdrawiam!


Rozwojowa kreska w CzaryMary.pl\nJesteś tutaj: Start Książki i czasopisma Psychologia Bajkoterapia. Arteterapia Rozwojowa kreska\nRecenzje książki Rozwojowa kreska - przeczytaj\nSzczegóły książki Rozwojowa kreska\n?Pojęcia? to narzędzia umysłowe, które pomagają nam myśleć o danym zagadnieniu nadają one znaczenie wielu różnorodnym faktom i są niezbędne do ich kategoryzacji, wyjaśnienia i zrozumienia. Książka ta opisuje i omawia główne pojęcia rozwojowe w odniesieniu do ich teoretycznego, historycznego i......\nW książce zaprezentowano nowy model diagnostyczno-terapeutyczny w odniesieniu do nadpobudliwości psychicznej i nerwic. Zawarto w nim zarówno wyjaśnienie kolejnych etapów postępowania w ramach tej koncepcji, jak i opis metod diagnozy i terapii....


Paulina i Robert - rustykalny Ślub na Kaszubach - Isomnia Studio\nPaulina i Robert – rustykalny Ślub na Kaszubach\nNa ślub Pauliny i Roberta czekałam długo, już od naszego pierwszego spotkania poczuliśmy “to coś” do siebie i co najważniejsze z wzajemnością 🙂\nŚlub odbył się w samym sercu Kaszub, był tylko dla najbliższych. Para Młoda całą dekorację, rustykalną oprawę, dosłownie wszystko wykonała sama.\nDo ślubu Paulina i Robert poszli boso, było dużo wzruszeń i emocji (niewykluczone, że moje były jednymi z większych, bo łzy leciały mi niemalże strużką, a chrząkanie nosa myślę, że było słychać na samym końcu podwórza).\nDziękuję, że mogłam być z Wami, że traktowaliście mnie jak rodzinę w tym najważniejszym dla Was dniu. Że mogłam siedzieć na przeciwko Twojego taty Paulinko i dać się zaczarować wszystkim jego historiom 🙂 Twoja mama na sam koniec przytuliła mnie i podziękowała za wszystko ze wzuszeniem dodając, że strasznie jej przykro, że prawdopodobnie widzimy się ostatni raz.\nTakich ludzi chciałabym spotykać na swojej drodze przez całe życie. Pokazujecie mi jak ważna jest moja praca oraz jak piękna jest miłość. To naprawdę najważniejsza wartość życiu, pielęgnujcie ją, bo coś tak niepowtarzalnego i wyjątkowego jest warte wszystkich trudów i starań.\nKochajcie się i zarażajcie dalej miłością! Za każdym razem patrząc na Wasze zdjęcia widzę te iskry w oczach i przypominam sobie jak silne emocje towarzyszyły nam tego dnia i jak niesamowicie wspaniale jesteście dobrani.


Obowiązkowa służba wojskowa… | Strona Wasilewskich\n← Nie wierzę… To się nie mieści nigdzie…\nŚniadanie miszcza! →\nWobec wielu zarzutów i informacji płynących od ludzi w realu i necie oświadczam uroczyście i z całą mocą:\nBrak umiejętności poprawnego doboru odzieży nie może być traktowany jako dostateczny powód do przebierania młodych ludzi za żołnierzy!\nWycofanie obowiązkowej służby wojskowej jest osiągnięciem cywilizacyjnym, jak wolna sobota. Przywracanie jej jest ogromnym krokiem w tył.\nInne fakty przemawiające przeciw obowiązkowi wojskowemu:\n– Wielu ludzi w obecnym empatycznym społeczeństwie nie ma w sobie odporności na to co go czeka „w kamaszach” – i wciskanie go tam jest pozbawianiem społeczeństwa wrażliwej na potrzeby ludzkie jednostki.\n– Zawodowi żołnierze nie chcą „narybku” – żołnierz chętny to żołnierz dobry. Teraz zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie, że do waszej Firmy/Szkoły/Banku/Urzędu co roku przysyłają 400 ludzi w wieku 17 – 20 lat i macie ich szkolić w tym co robicie, bo szykuje się „wojna rynków”… Widzicie ten absurd?\n– Wreszcie mamy sytuację, że „nie trzeba na siłę studiować”, bo byli tacy co „załatwili” sobie zaświadczenie od lekarza, że coś z nimi nie tak. A reszta zahaczała się na studiach. Pamiętacie te czasy? Chcecie, żeby ten fałsz i korupcja wróciły? Nie lepiej, żeby hydraulik przychodził bez dyplomu ekonomii, ale za to znał swój zawód, a nie musiał „latać” w soboty po wykładach? Czy frytki musi nakładać magister?\n– Kwestia obronności kraju… Wydawałoby się, że to raczej za, a nie przeciw… A jednak… Czy na prawdę chcecie, aby na straży granic stali ludzie, którzy podczas pierwszych działań wojennych rozpierzchną się lub co gorsza ze strachu zaczną strzelać gdzie popadnie?\nW komentarzach poproszę o dalsze argumenty „przeciw”. Mogą być i „za” – ale proszę bez „gównoburzy” – sprawa dotyczy cywilizacji… o przepraszam: Cywilizacji!\nTen wpis został opublikowany w kategorii Blogurecznik i oznaczony tagami ludzka głupota, prawda, wojsko. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Jesteś tutaj: Strona główna > Studniówki w szkołach Powiatu Opolskiego\nJako pierwsi w sobotę 26 stycznia tradycyjnym polonezem rozpoczęli studniówkę tegoroczni maturzyści z Zespołu Szkół w Poniatowej. Symboliczne 100 dni do egzaminu dojrzałości świętowali uczniowie klasy trzeciej Liceum Ogólnokształcącego oraz klas czwartych Technikum. Studniówka jest dla maturzystów jedną z ostatnich okazji do zabawy w gronie szkolnych kolegów i wspominania niezapomnianych chwil spędzonych w murach szkoły. Tej nocy uczniowie mogli choć na chwilę zapomnieć o zbliżających się majowych egzaminach. Jak zwykle przy tej okazji były wspomnienia, podziękowania i życzenia.\nNa Balu zebrali się władze miasta, przedstawiciele organu prowadzącego szkołę, nauczyciele, rodzice i przyszli maturzyści. Zarząd Powiatu reprezentował Michał Woźnica-asystent Członka Zarządu Michała Kramka, który w jego imieniu odczytał list do maturzystów. Pani dyrektor Tatiana Lasota-Rodzik w swoim przemówieniu do maturzystów podziękowała wychowawcom klas maturalnych za pracę wychowawczą oraz rodzicom za zaangażowanie i trud włożony w organizację balu studniówkowego, następnie złożyła młodzieży życzenia. Maturzyści rozpoczęli swój pierwszy bal uroczystym tańcem - tradycyjnym polonezem.\nRównież w dniu 26 stycznia br. odbyła się studniówka maturzystów z Zespołu Szkół Zawodowych w Opolu Lubelskim. Maturzyści bawili się w Domu Weselnym „Szczekarkówka” w Szczekarkowie. Uczniów Zespołu Szkół Zawodowych zaszczycił swą obecnością Starosta Opolski– Dariusz Piotrowski. Młodzieży, która odetchnęła po odtańczeniu tradycyjnego poloneza, Starosta życzył wspaniałych wspomnień z mijającego wieczoru oraz powodzenia podczas egzaminu dojrzałości.\n2 lutego 2019 r. tegoroczni maturzyści Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Opolu Lubelskim bawili się na balu studniówkowym w restauracji Staroopolska. Tradycyjna studniówka odbyła się w roku wyjątkowym, w którym szkoła obchodzi jubileusz 75-lecia istnienia. Część oficjalną rozpoczęły wystąpienia uczniów oraz dyrekcji Liceum. Następnie głos zabrali Starosta Opolski Dariusz Piotrowski i Burmistrz Opola Lubelskiego Sławomir Plis, życząc trzecioklasistom wspaniałej zabawy oraz powodzenia na egzaminie maturalnym i realizacji życiowych planów. Maturzyści zachwycili wszystkich mistrzowsko odtańczonym polonezem oraz występami wokalnymi. Zabawa trwała do białego rana!


KET Zajęcia regularne – grupa początkująca 2 | Tango Poznań\nZAJĘCIA REGULARNE - GRUPA POCZĄTKUJĄCA\nJeśli to właśnie Ty to zapraszam Ciebie na regularne zajęcia, gdzie czeka Ciebie skoncentrowana dawka pozytywnej energii w postaci nauki Tanga, zabawy i integracji w kobiecym gronie. To czas, który inspiruje do dalszego praktykowania i rozwijania zdobytej wiedzy i kroczenia przez życie tanecznym krokiem.\nGODZ.: 18:30 – 19:45;\nSTART KURSU: 13 MAJA 2019r. – KONIEC KURSU: 24 CZERWCA 2019r.; W dniu 03 czerwca zajęcia nie odbędą się!\nCałość kursu obejmuje 6 spotkań;\nDodatkowo, dla chętnych, w dodatkowych terminach odbędą się jeszcze praktisy – spotkania przeznaczone na wytańczenie materiału; koszt to tzw. 10 zł „parkietowe”;\nZA ILE: 190 zł od osoby za cykl 6 spotkań;\nCena pojedynczego spotkania wynosi 40 zł – opcja dostępna dopiero po zebraniu się minimalnej ilości Uczestniczek w grupie;\nPROWADZĄCA: Magdalena Samolik-Siennicka wraz z zespołem Asystentek;\nZGŁOSZENIA proszę przesyłać poprzez zakładkę ZAPISY w poniższej ofercie NAJPÓŹNIEJ DO 09 MAJA 2019r.;\nPełną rezerwację i potwierdzenie uczestnictwa stanowi opłacenie kursu w ciągu siedmiu dni roboczych od daty przesłania zgłoszenia; po tym terminie zgłoszenie zostaje anulowane;\nW tytule przelewu proszę wpisać: „Imię Nazwisko – grupa początkująca Tango poniedziałki”;\nO przyjęciu na listę Uczestników decyduje kolejność zgłoszeń i wpłat;\nMinimalna ilość uczestników w grupie, by kurs ruszył to 8 osób, a maksymalna ilość to 20 osób;\nPo 09 MAJA – termin zamknięcia przyjmowania zgłoszeń – otrzymasz informację o tym, czy zajęcia odbędą się;\nW PRZYPADKU, GDY NIE ZBIERZE SIĘ MINIMALNA ILOŚĆ OSÓB KURS NIE ODBĘDZIE SIĘ, A TYM, KTÓRZY GO OPŁACILI OCZYWIŚCIE ZWRÓCĘ WPŁACONE PIENIĄDZE;\nNa listę Uczestniczek kursu jesteś przyjęta dopiero po jego opłaceniu;\nW przypadku rezygnacji z kursu przed 09 maja całość kwoty zostanie zwrócona na Twoje konto;\nW przypadku rezygnacjI z kursu po 09 maja od wpłaconej kwoty zostanie potrącone 50% na koszty administracyjne oraz koszty związane ze zwolnieniem miejsca w grupie już po zakończeniu przyjmowania zgłoszeń; dostaniesz zwrot pozostałych 50%;\nZajęcia są zajęciami ruchowymi. Są nauką elementów Tanga Argentyńskiego połączonych w ciekawe układy taneczne ze szczyptą TangoCoaching®, czyli rozwoju osobistego poprzez ruch, taniec i muzykę.\nTango solo w różnych układach tworzonych specjalnie dla wyjątkowych, odważnych i kobiecych Kobiet!!!\nTańczenie do muzyki o różnym charakterze emocjonalnym i próby wytańczenia swoich własnych emocji;\nTechnika podstawowych kroków i ozdobników Tanga do wykorzystania solo jak i w Alchemii Tanga;\nDla wszystkich Pań, które CHCĄ ROZPOCZĄĆ PRZYGODĘ Z TANGIEM;\nDla Kobiet, które chcą pogłębić kontakt ze swoim ciałem;\nDla tych Pań, które chcą rozkoszować się smakiem Tanga;\nDla tych Pań, które chcą spotykać się z ciekawymi Kobietami;\nBUTY – Zachęcam do zabrania ze sobą zawsze dwóch par butów, na płaskim obcasie (na podeszwie skórzanej lub plastikowej, ale nie gumowej!) oraz butów na obcasie o wysokości dostosowanej do Ciebie;


Podkategoria: Atrykuły BHP - strona 1 - VSC.PL - Darmowy Katalog SEO\nPodkategoria: Atrykuły BHP\nKabiny dla palaczy - palarnie »\nPalarnia smokecenter.pl to doskonały wybór kabiny dla osób palących służących do eliminacji dymu papierosowego. Nasza kabina dla palacza zapewnia doskonałą wentylacje dymu tytoniowego dzięki czemu nie przedostaje się on na zewnątrz. Nasz Palarnia została wykonana z najwyższej jakości materiałów. Palarnie oferowane przez naszą firmę są wyjątkowo tanie oraz łatwe w eksploatacji. Palarnie smokecenter.pl to najlepszy wybór kabiny dla palaczy eliminujących dym tytoniowy. Nasza kabina dla osób palących zapewnia niezawodną wentylacje dymu papierosowego dzięki czemu nie przedostaje się on poza kabinę. Nasza Palarnia jest wykonana z najwyższej jakości materiałów. Kabiny dla palaczy oferowane przez naszą firmę są bardzo tanie oraz przyjemne w eksploatacji.\nŚrodki do mycia i dezynfekcji - Polchem »\nZagwarantowanie super czystości wszędzie to nasze zadanie, który realizujemy odkąd prowadzimy działalność. Prowadzimy działania aby dopasowywać produkty z naszej oferty do zmieniających się potrzeb rynku, tak żeby była atrakcyjna. Poszerzamy również paletę proponowanych przez nas produktów tak aby klienci dostali u nas to co jest im potrzebne. Wyposażamy odbiorców w specjalistyczne środki do mycia i dezynfekcji, centralny system mycia i dozowania a także artykuły utrzymania czystości. Wszystkie maszyny i urządzenia wykorzystywane w centralnym systemie mycia zrobione są ze stali kwasoodpornej co zapewnia ich ponadprzeciętną trwałość i odporność na zużycie. Gwarantujemy niezwykle duża jakość proponowanych produktów, która na pewno ukontentuje wszystkich kupujących. Serdecznie zapraszamy na firmową witrynę internetową po dalsze informacje z oferty.\nNajnowsze tagi związane z podkategorią: Atrykuły BHP\nkurs na wózki widłowe (1), kabiny dla palaczy (1), układanie bruku (1), BHP Katowice (1), BHP szkolenia (2), części nowe (1), BHP (4), palarnia (1), kabiny dla palących (1), kabina do palenia (1), wiaty palarnie (1), części iveco wysyłka (1), Koparki (2), szkolenia bhp Warszawa (4), kabina dla palących (1), kruszywa (2), centralny system mycia (1), wykopy (2), sklep internetowy (24), transport (9)\nAtrykuły BHP - nowa strona:


Archiwalne: Fotelik Maxi Cosi Pebble 0-13 kg IX familyfix JAK NOWE Kędzierzyn-Koźle • OLX.pl\nFoteliki - Nosidełka Kędzierzyn-Koźle\nZobacz podobne ogłoszenia w kategorii Foteliki - Nosidełka w Opolskiem.\nFotelik Maxi Cosi Pebble 0-13 kg IX familyfix JAK NOWE\nKędzierzyn-Koźle Dodane o 19:31, 9 września 2017, ID ogłoszenia: 328661542\nMam do sprzedania fotelik wraz z bazą na isoFix po swojej córce kolor WATERCOLOR BLUE. Kupiony w 2016 roku. Stan jak nowy (na gwarancji). Czysty, niepodarty, bezywpadkowy. Nowy zestaw kosztuje 1300 zł.\nFotelik w testach zdobył 4 gwiazdki ADAC. Sprzedaję komplet czyli fotelik +baza familyfix.\nZ użyciem samochodowego pasa bezpieczeństwa , bazy FamilyFix.\nSystem easy out rozchyla szelki skracajac i ułatwiając usadzanie i wyjmowanie dziecka do kilku sekund\nPasuje do wszystkich wózków Maxi-Cosi i Quinny, tworząc praktyczny i stylowy system podróżny, do innych za pomocą adapterów.\nNie odpisuje na smsy. Kontakt przez telefon lub olx.\nWełna mineralna Knauf Unifit 035 15cm 150mm Ecose\nSkrzynka/rozdzielnia budowlana uzbrojona\nKędzierzyn-Koźle\tDodane o\t19:31, 9 września 2017, ID ogłoszenia: 328661542


OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE 4 KWIETNIA 2021 – NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA – Bracia Kapucyni\nChrystus Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał! Niech ta prawda towarzyszy nam każdego dnia, abyśmy uwierzyli, że Ten, którego ukrzyżowano, żyje, działa i pragnie nas prowadzić do domu Ojca. On jest Drogą, Prawdą i Życiem!\nJutro Poniedziałek Wielkanocny. Porządek Mszy św. jak w niedzielę. Taca z poniedziałku przeznaczona jest na KUL i cele edukacyjne diecezji.\nW przyszłą niedzielę po Mszy św. o godz. 18.00 wieczór uwielbiania.\nWiadomość o Zmartwychwstaniu Pana Jezusa przemieniła Apostołów i napełniła ich serca radością. Zrozumieli bowiem patrząc na pusty grób Zbawiciela, że ostatnie słowo nie należy do śmierci, ale do życia. Niech wielkanocna radość, pomimo różnych lęków, także powodowanych pandemią, stanie się udziałem nas wszystkich. Niech wielkanocny pokój, przyniesiony światu przez Syna Bożego, zagości na stałe w naszych sercach. Niech wielkanocny czas będzie okazją do wielbienia Boga i doświadczania Jego miłości w codziennym życiu. Wraz z Biskupem Tadeuszem życzymy Wam – Umiłowani Diecezjanie – błogosławionych Świąt Wielkanocnych oraz żywej wiary, która pozwoli z nową nadzieją patrzeć w przyszłość.


Rozbierają pawilony na Świcie - Lepszy Poznań - informacje z Twojego fyrtla\nPawilony handlowo-usługowe na Świcie już niedługo zyskają nowoczesny wygląd. Prace idą zgodnie z harmonogramem a pierwsze pawilony zostały już wyburzone.\nZakres prac jest szeroki i obejmie między innymi wymianę stolarki okiennej, wymianę ścian osłonowych zewnętrznych wraz z dociepleniem oraz wzmocnienie konstrukcji stropodachów budynków. Kapitalny remont obejmuje także wymianę instalacji centralnego ogrzewania, kanalizacji sanitarnej i wymianę instalacji elektrycznej.\nZostanie zamontowana instalacja sygnalizacji włamania oraz monitoring. Podczas remontu pawilonów przy ul. Świt nie zabraknie prac w przestrzeni wspólnej dookoła budynku – informuje Łukasz Kubiak z ZKZL.\nPowstaną tutaj nowe chodniki i parkingi oraz elementy małej architektury takie jak ławeczki, oświetlenie czy kosze na śmieci. Inwestycja zostanie ukończona w 2020 roku. Całkowity koszt inwestycji to 20,5 miliona złotych.\nUżyte w artykule zdjęcia: ZKZL - materiały prasowe\nTagi:rewitalizacja świt zielony rynek\nPoznań Ice Festival 2019 [ZDJĘCA]