Wywiad | Zespół Brothers in ATRs – czyli Rock spotyka POKEY’a! – retronagazie\n7 marca 2019 RetroBorsuk Relacje i wywiady 26\nWitajcie serdecznie kochani czytelnicy. Lubicie słuchać dobrej muzyki? A może nucicie często przy goleniu najbardziej niezapomniane muzyczki z gier? Do tego lubicie elektroniczne brzmienie? No to mamy dzisiaj dla was wyjątkowy materiał! Zobaczycie, kiedyś będą bardziej sławni od The Beatles! Zapraszamy na jajcarski wywiad z powstałym całkiem niedawno zespołem rockowo elektronicznym, albo odwrotnie, który w swoich wpadających w ucho kompozycjach – czerpie inspirację z najbardziej pamiętnych gier na mikrokomputery. Ale nie tylko, gdyż Brothers in ATRs ma w swoim dorobku także własne, wkręcające się w małżowiny uszne przeboje. Było ich trzech (a może i czterech) w każdym z nich inna krew, ale jeden przyświecał im cel. Połączyć brzmienie atarowskiego POKEY’a z klasyczną elektroniczną nutą, cięższym łojeniem talerzy i zadziornym riffem gitary basowej. Powiem szczerze, że zrobili na mnie i na wielu innych widzach bardzo pozytywne wrażenie na koncercie, który zagrali na ostatniej RETROnizacji. Postanowiliśmy więc z moim przyjacielem Larkiem przeprowadzić z nimi wywiad, póki jeszcze nie są sławni. Najpierw jednak musieliśmy się przebić przez tłumy grouppies, które po koncercie oddawały im się w zamian za autografy… Mojemu koledze udało się nawet zarejestrować teledyski z kilku ich występów, które tutaj oczywiście zamieszczamy. A na poważnie – świetnie grają chłopaki, do tego ich zainteresowania nie ograniczają się tylko do muzyki i wszyscy mają ogromne poczucie humoru. Przed Państwem Brothers in ATRs! Kruca fuks, kobitki! Nie rzucać stanikami!\nKoncert na RETROnizacji. Od prawej: Pinokio (perkusja), Bocianu (gitara basowa), The Pink (klawisze). Ten ostatni w zastępstwie za LiSU.\n» Może na początku przedstawcie się. Kto wchodzi w skład zespołu i na jakim gra instrumencie? Z tego co wiemy na koncertach grają w waszym składzie różni ludzie? (Lisu, The Pink zamiennie). O co tu chodzi?\nBocianu: W skład zespołu wchodzą zasadniczo 3 osoby, ale mamy ławkę rezerwowych. No i menedżera. Nie wiem czy to się liczy?\nLiSU: Mam wrażenie, że Bocian ma rację. Dzięki temu w garderobie jest przytulniej. Tzn nie dzięki temu, że ma rację tylko dzięki temu, że jest nas tak dużo.\nPinokio: ThePink siedzi właśnie na ławce rezerwowych, chwilowo nie dochodzą stamtąd żadne dźwięki.\nBocianu: Panowie, ale mieliśmy się przedstawić. Kultura nakazuje. Nazywam się Bocianu. To ja jestem brzuchem tego zespołu, gram na basie i zezuję w międzyczasie. A to moi do niedawna koledzy, a od niedawna współgracze.\nLiSU: Wołają na mnie Lisu i jestem wątrobą tego zespołu. Gram w niektóre klawisze i piosenki piszę.\nPinokio: A ja Pinokio nazywam się Pinokio i jestem kucharzem tego zespołu. Wale kijem w placki i wtykam duże jacki.\nLogotyp zespołu wzorowany na Self Test z Atari XL/XE.\n» Kiedy powstał zespół i skąd wziął się pomysł na takie granie? Własne interpretacje największych muzycznych przebojów z gier? Kto był pomysłodawcą całego zamieszania?\nBocianu: Nasz ansambl powstał w roku 2017 w oparach głupiego pomysłu, ale chyba właściwym pomysłodawcą był LiSU, to może on opowie coś więcej, chociaż jest duża szansa że nie będzie pamiętać.\nLiSU: Ja nie pamiętam dokładnie więc pewnie byłoby lepiej spytać się Pinokia. Chodzą plotki, że zespół powstał jesienią 2017 i miał liczyć dwie osoby no ale 20-tego października 2017 doszła jeszcze jedna, potem menadżer i cała ławka rezerwowych. A ja w międzyczasie zaprojektowałem logo zespołu. Chociaż “zaprojektowałem” to trochę za poważne słowo – po prostu wziąłem atarowski Self Test i zbiałoczerniłem go.\nPinokio: Ciężko powiedzieć, może Bociana jednak zapytajcie?\n» Dlaczego nazwa Brothers in ATRs i kto ją wymyślił? Czy mieliście jakieś inne pomysły na nazwę zespołu? Nasi czytelnicy wywodzą się z wielu retro sprzętów i dla nich ta nazwa może nie być zrozumiała – więc kilka słów wyjaśnienia.\nLiSU: Nazwę wymyślił przypadkowo Mono wiele lat temu. Ja bym się go zapytał. Ale wieść niesie, że *.atr to plik obrazu dysku atarowskiego. A nazwa zespołu to ukłon w stronę jednej z najpiękniejszych wg nas piosenek rockowych. Wcześniej tej nazwy użyłem w dwóch kawałkach napisanych z pomocą innych muzyków.\nPinokio: Po tylu latach czujemy się jak bracia, a znamy się długo dzięki temu co nas łączy.\nBocianu: Ja początkowo czułam się trochę jak siostra i chciałam, żebyśmy się nazywały jakoś oryginalnie, ale jak się okazało, że nazwa “Siostry Miłosierdzia” jest już zajęta, to prawie się rozpadliśmy. Potem usłyszałem nazwę “Brothers in ATRs” od LiSA i od razu bardzo mi się spodobała.\nBrothers in ATRs – SPY VS SPY II prosto z RETROnizacji!\n» Jak przebiega proces twórczy? Kto tworzy muzykę, który członek zespołu za co odpowiada w tym procesie? W większości są to covery, interpretacje growych ścieżek dźwiękowych, ale w jakiś sposób musicie je zaaranżować po swojemu. Jest to praca zespołowa, czy jednej osoby i jeśli tak to kogo?\nLiSU: Na ogół ciężar aranżacji czy tworzenia spoczywa na jednej osobie. No, chyba że się ktoś dołoży. Na przykład w paru kawałkach mamy ciężkie gitary prosto z Węgier. Ale ciii, wiecie, pełna konspiracja.\nPinokio: Ogólnie, to za proces twórczy odpowiada LiSU, osobiście dołożyłem do całości jeden własny utwór. Mam pewne plany by dopisać coś w najbliższym czasie i na dobry (złego) początek mam całkiem świeżą kompozycję napisaną w 2019 roku. Poza tym, zwyczajowo już ogarniam całą tę kablotekę, napisałem nawet podanie do menedżera by gażę z najbliższego koncertu poświęcić na zakup ciężarówki. Łatwiej będzie się z tym nadbagażem przemieszczać.\nBocianu: Ja natomiast za nic nie odpowiadam w tym zespole. Moim obowiązkiem jest się myć i robić musztardę. Czasem Pinokio da mi rozplątać jakiś kabel, a LiSU pozwoli dotknąć statywu. Nie czuję się z tym źle, chociaż mój terapeuta jest innego zdania.\nLiSU: O tak, Bocianu myje się najlepiej z nas.\n» Zespół posiada także autorskie kompozycje, które bardzo nam się podobają. Wymyślacie je wspólnie, czy któryś z was jest głównym kompozytorem?\nLiSU: Jeden autorski kawałek jest Pinokia a reszta jest moja. Zespół zagrał też raz kilka kawałków Motion Ride’a. Jak powiecie o który kawałek wam chodzi to będziemy wiedzieć komu się ma zrobić milej – mi czy Pinokiowi.\n» Chodzi o Balladę o Dżemie.\nLiSU: Pinokio, milej ci?\nPinokio: To kompozycja napisana w Theta Music Composer na dwa Pokey’e (4/8chn metodą Grega), zdaje się że udało się tą muzyczką wygrać kompo na party w Głuchołazach. Piękne czasy ;)\n» Faktycznie, Pinokio wygrał wtedy ze stRingiem i z samym sobą. Zdolniacha!\nBrothers in ATRs – BALLADA O DŻEMIE\n» W jaki sposób wybieracie kompozycje do swojej twórczości? Skąd czerpiecie inspiracje? Klasyczna muzyka elektroniczna pokroju Jarre’a czy Vangelisa? Czy głównie twórczość największych 8-bitowych muzyków pokroju Hubbarda, Whittakera czy Gilmorea? Jak już jesteśmy przy nich, których najbardziej cenicie? Przysłuchujecie się muzyce z gier jakoś specjalnie, tak pod kątem ewentualnego wykorzystania, czy raczej jest to na zasadzie „o, fajny kawałek, możemy to zagrać”?\nLiSU: Jak Pinek zacznie krzyczeć że trzeba więcej kawałków to nie ma czasu na przysłuchiwanie się. Trzeba siadać i robić. W młodości słuchałem Jarre’a, miałem też na kasecie kilkanaście kawałków z różnych gier z Atari i słuchałem tego w kółko. Kasetę nagrałem na Grundigu przystawionym do monitora. Do grania w BiA wybrałem to, co lubiłem i to, co byłem w stanie jakoś zagrać na żywo. No i Pinek kazał mi napisać trochę numerów no to siadłem i napisałem.\nBocianu: Ja też kiedyś słuchałem Jarre’a i Vangelisa bardzo lubię, szczególnie za soundtrack do pierwszego Blade Runnera. A aktualnie po prostu nie wybrzydzam :) LiSU przynosi dobre soczyste aranżacje mocnych numerów, więc się nie wtrącam. Jak repertuar mi przestanie odpowiadać to wrócę do grania rocka i reggae.\nPinokio: Ja niczego nie wybieram. Jak już siedzę i komponuję to robię to co mi aktualnie w głowie siedzi. Co do ogólnych inspiracji to może się to wydać dziwne, lecz w ogólny styl zespołu wprowadzam elementy znane raczej z formacji dość “ciężko” grających.\nBocianu: Tak zwane Pinokiowe “pendolino”…\nLiSU: …taki pociąg pośpieszny, który nie staje na żadnej stacji. Czasem nawet stację końcową przejeżdża na pełnej prędkości ku przerażeniu wszystkich. Walizki lecą na głowy, podróżni krzyczą, konduktorzy machają kasownikami, a z rzygającej ogniem lokomotywy wychyla się niespiesznie zarośnięty maszynista. Cały na biało. Wychyla się i beztrosko pyta “O, to już?”\nBocianu: A o innych szalonych przygodach Pinokia będziecie mogli przeczytać już niebawem w najbliższej kronice kryminalnej Supraśla.\n» Z mojej perspektywy bardzo podoba mi się połączenie u was muzyki elektronicznej z dosyć ostrym łojeniem perkusji w wykonaniu Pina. Nadaje to całości jakby trochę metalowego szlifu i dodaje zdecydowanego powera do waszych numerów. Publiczności zdarzyło się nawet pogować! Może na filmach z youtube nie jest to tak widoczne, ale na żywo potrafi przyprawić o gęsią skórkę i mimowolny hedbanging :-). Czy w takim razie udzielacie się w innych stylistycznie zespołach?\nBocianu: Ja gram w różnych zespołach od 15 roku życia. Początkowo było to właśnie głównie metalowe łojenie, ale z czasem nieco złagodniałem. Może to przez egzorcyzmy, albo przez barszcz. Jem ostatnio dużo barszczu.\nPinokio: Właściwie, po części odpowiedziałem na to pytanie powyżej. Po prostu wydaje mi się że taki styl grania ciekawie się wkomponował w całokształt tego co robimy. Zresztą po dziś dzień współpracuję z zespołami gdzie przypierdolenie jest konkretne, obecnie może jest to tylko thrash metal, wcześniej bywało bardzo różnie i synkretyzm stylów muzyki był znaczący. Od techno, punka, death metalu, po grind core’a, czy rocka progresywnego. Teraz nie mam już takiej wprawy, albo muszę zainwestować w odżywki dla kulturystów.\nLiSU: Temu metalowemu szlifowi pomagają ciężkie gitary, które zostały dograne do kilku kawałków i Pinokio. Ja kiedyś grałem w kilku zespołach rockowych ale od kiedy jem więcej barszczu to w zasadzie już tylko czasem grywam dla przyjemności ze znajomymi. No i jeszcze w BiA. I też dla przyjemności.\nBrothers in ATRs – LASERMANIA\n» Z tego co się orientujemy mieszkacie dosyć daleko od siebie. Czy często spotykacie się aby poćwiczyć, czy trenujecie sobie na sucho wysyłając sobie własne nagranie przez internet? A na koncercie idziecie na żywioł? Jak to wygląda?\nBocianu: Próby są dla mięczaków. Każdy głupi zagra koncert jak sobie zrobi próbę wcześniej.\nLiSU: Nie próbowaliśmy nawet.\nPinokio: Ja to bym sobie kiedyś spróbował nawet ale wiadomo – człowiek wraca z pracy, zaczyna podłączać te wszystkie kable a tu znowu trzeba iść do pracy.\nBocianu: Gdybyśmy mieli czas na próby, to zaprosilibyśmy Cię na ten wywiad do naszego studia w Los Angeles, ale że nie mamy, no to rozmawiamy w Supraślu.\nPinokio: Próbę mieliśmy na Last Party, teraz nie ma czasu na bzdury, trzeba grać.\n» Jak dużo gracie koncertów w ciągu roku i kiedy zagraliście pierwszy? Jak z widownią na waszych występach? Spotykacie się z pozytywnym odzewem publiczności? Który koncert najmilej wspominacie?\nLiSU: Pierwszy koncert zagraliśmy już w 2017. Nie pamiętam go za dobrze, taki zestresowany byłem. Natomiast jeśli chodzi o odzew na koncertach to był i prawdziwy śmiech i prawdziwe łzy.\nBocianu: Koncertów gramy bardzo mało, ale za to bardzo wykurwiste. Najlepiej wspominam koncert na festiwalu Romów w Glinojecku. Graliśmy na bis “Hej Sokoły” w wersji reggae. Chociaż nie mam pewności, że to było z tym zespołem…\nPinokio: Ja to przynajmniej pamiętam nasze koncerty…\nBocianu: Publiczność nas kocha. Z wzajemnością. Dlatego nie widujemy się tak często, żeby to uczucie podpierać tęsknotą.\n» Czy w waszej twórczości czerpiecie inspiracje głównie z gier wydawanych na mikrokomputery? Atari, Commodore, Amiga, inne jakie? I jak to wygląda procentowo w waszej twórczości? Czy także z produkcji konsolowych? Nintendo, Megadrive, Playstation?\nLiSU: Wśród coverów dominuje głównie Atari ale graliśmy też kawałki ze Spectruma i C64. Były jeszcze kawałki Motion Ride’a* a on jest platformą samą w sobie :-).\nPinokio: Nie jestem dobry z matematyki więc procentowe udziały oblicza inny członek zespołu…\nBocianu: Ja to nie mam nic do gadania. LiSU przysyła partyturę, ja ćwiczę. Procenty lubię, ale nie liczę.\nLiSU: Dużo zależy od publiczności. Jeśli ta składa się z fanów różnych platform, to fajnie jeśli każdy dostanie coś dla siebie.\n*Motion Ride – człowiek orkiestra, znany głównie ze sceny atarowskiej.\nBrothers in ATRs & Motion Ride – K4NTO. Kanał: MotionRide Music\n» Czy planujecie powiększenie zespołu o nowych muzyków? Jeżeli tak to za jakie instrumenty będą odpowiadać?\nLiSU: Są plany na pewne zmiany personalne. Z całym szacunkiem dla moich kolegów ale pewne elementy sekcji rytmiczno-basowej wymagają pewnego, że tak powiem, odświeżenia.\nBocianu: Oprócz tego szukamy też niepijącego klawiszowca.\nPinokio: I chudszego basisty – bez zeza w dodatku.\nLiSU: Przystojniejszy perkusista też by się przydał.\nBocianu: Prowadzimy negocjacje z Norbim.\nPinokio: Tak serio, to trwają pewne negocjacje w kwestii współpracy, głównie na koncertach ale niechaj to pozostanie niespodzianką. Mam nadzieję, że plany uda się zrealizować na Decrunch 2019.\n» Czy da się z tego wyżyć, czy traktujecie na razie Brothers in ATRs jako pasję, hobby? Czy myślicie także o komercyjnym graniu? I nie bójcie się odpowiedzi, nie jest to przecież nic złego w naszym mniemaniu. Albo może myślicie o występie w jakimś talent show? ;-)\n/chwila niezręcznej ciszy/\nLiSU: A… kto powiedział, że my nie żyjemy tylko z muzyki?\nBocianu: No… ja.\nPinokio: Miałeś nic nie mówić.\nLiSU: No różne się tam takie czasem robi…\nPinokio: …to tu, to tam…\nBocianu: …raz to, raz tamto…\nLiSU: Od menedżera się uczymy.\nPinokio: On to tylko liczy te paragony. Księgowy.\nBocianu: A jeżeli chodzi o te wszystkie talent show, to próbowaliśmy się dostać do Rolnik szuka żony. Niestety odpadliśmy na pierwszym castingu. Pinokio ciągle krzyczał “Co Pan? Ja nie jestem Rolnikiem!”, LiSU miał za mały areał, a mnie nie puściła małżonka.\n» Czy planujecie coś wydać?\nPinokio: Mamy dużo kabli i nowy mixer więc sporo już wydaliśmy. Musimy jeszcze trochę zainwestować w porządne nagłośnienie i odsłuchy…\nBocianu: … i lasery. Musimy mieć dużo laserów.\nLiSU: Mi się wydaje, że ja się zgadzam z kolegami.\nBocianu: Poza tym, to od wydawania jest u nas menedżer. On nam wydaje posiłki na trasie, bieliznę i środki czystości. Zna się gość na wydawaniu jak nikt.\nLiSU: Wydało się!\nPinokio: Będą lasery, będzie i płyta!\nBrothers in ATRs – PANTHER\n» Co macie w obecnej chwili na warsztacie? Jakie przeróbki, aranżacje, własne kompozycje – możemy usłyszeć od Was w najbliższej przyszłości?\nBocianu: Może zacznijmy od tego, że tylko jeden z nas ma coś wspólnego z warsztatem.\nLiSU: Dodajmy też, że ja nie mam warsztatu.\nPinokio: To nie mój warsztat.\nBocianu: Ja bym nie odkrywał wszystkich kart, ale mogę powiedzieć, że czasem słuchamy tego co nam ludzie po koncertach mówią, więc niektóre z życzeń zostaną spełnione. Ale czasem też nie słuchamy, więc nie wszystkie życzenia zostaną spełnione.\n» Z których Waszych utworów lub coverów jesteście najbardziej zadowoleni i dlaczego właśnie z nich?\nLiSU: l45tm1nut3 śp. Rastera* to chyba najmocniejszy cover jaki zagraliśmy, tym bardziej że miał swoją premierę w miejscu związanym z Rasterem i publiczność bardzo dobrze go odebrała. Ja lubię jeszcze Last Ninję 2 i Lasermanię.\nPinokio: Last Ninja 2, nieźle buja.\nBocianu: Ja jestem najbardziej zadowolony z tego, że już nie gramy kawałka od Yerzmyeya. Nie dlatego, że jest brzydki, bo skoro znalazł dziewczynę, to widocznie nie taki znowu brzydki. Po prostu ręka usychała – tyle tam dźwięków i w takim tempie, że dostawałem w lewej ręce skurczów, a w prawej skurczy. A najbardziej z coverów to chyba lubię jak gramy Kawiarenki Ireny Jarockiej. Chociaż nie mam pewności, że to było z tym zespołem…\nLiSU: O, jeszcze graliśmy taki fajny kawałek Yerzmyeya i tam fajnie bas bujał. To znaczy teoretycznie bo w praktyce to Bocianowi ręka usychała.\n» Jak podobają się wam umieszczone w tym wpisie filmiki z waszego koncertu zrealizowane przez Larka podczas Retronizacji? Muszę zadać to pytanie bo według mnie spisał się całkiem dobrze i dostał premię na Mikołaja ;-). Teraz nie wiem czy mu jej nie odebrać?\nLiSU: Nie miałem okazji przeczytać jeszcze tego wpisu więc nie wiem, nie oglądałem. Ale jak się Larek podzieli premią to chętnie wyrobię sobie na ten temat przychylne zdanie!\nBocianu: Mi się podoba wszystko co robi Larek. A te klipy są mistrzowskie, wygląda to zupełnie tak jakbyśmy naprawdę grali. Tylko jakoś tak grubo wyszedłem. Ale jest takie “niepisane prawo” że kamera dodaje 40 kg, prawda? No szkoda że zawsze mnie dodaje, a nie Pinokiowi.\nLiSU: Jemu dodaje wzrostu.\nPinokio: Larek jest niezłym obserwatorem, ma ciekawe pomysły jak zrobić coś z niczego, no i wreszcie ma na tyle dobre wyczucie rytmu że perfekcyjnie synchronizuje audio z wideło.\nBocianu: Z tym “coś z niczego” to chyba trochę deprecjonujesz nasz trud, pot i łzy.\nPinokio: Wiesz Bocianu, koncert można zagrać wszędzie. Na plebanii, w stajni, w zagajniku, pod tablicą w klasie szkoły podstawowej. Wiele jest miejsc na tym świecie. Profesjonalną realizację i zapis materiału lepiej jest jednak wykonać w miejscu do tego przeznaczonym. Mam zresztą nadzieję…\nLiSU: Przepraszam że ci przerwę ale takie nagranie ze stajni może być fajne…\nPinokio: …mam nadzieję…\nBocianu: No a co jest niby złego w zagajniku?\nPinokio: ..mam nadzieję… zaraz, o czym to ja mówiłem? A, mam nadzieję ten plan zrealizować w tym roku.\nBocianu: O, dobrze wiedzieć, będę mógł wystąpić? Mogę? Prooooszę!\nLiSU: A ja też mogę?!\nBrothers in ATRs – CYBERNOID REVENGE by Gasman\n» Czym się zajmujecie poza muzyką? Wiemy, że wielu z członków zespołu udziela się aktywnie na atarowskiej retro scenie? Może znowu kilka słów o sobie, ale pod względem retro zainteresowań i twórczości na mikrokomputery?\nBocianu: Programuję gry na małe Atari. Głównie. Czasem zdarzy mi się coś narysować albo skomponować, ale robię to tylko po to, żeby się utwierdzić w przekonaniu, że się do tego nie nadaję :) Robię to od niedawna, bo dopiero od około 3 lat. Moi koledzy są scenowymi weteranami…\nLiSU: Fałszywa skromność, Bocian to najlepszy basista w tym zespole! I tak na serio, to jest to jeden z najlepszych muzyków z którymi kiedykolwiek miałem do czynienia. A wracając do komputerów 8-bitowych to w zasadzie nie robię na nich niczego poza pisaniem muzyki – głównie na Atari. Jestem jednak dużym fanem SIDa, zrobiłem kiedyś na niego jeden kawałek i chciałbym jeszcze napisać więcej. To bardzo fajny układ no i nie fałszuje. AY (na którego kiedyś też coś napisałem) z kolei jest dziwny, tak jak całe Spectrum, no i też mnie pociąga. Aha, napisałem też raz kawałek na GameBoya, ale nie chcę o tym mówić. Parę tygodni temu przypadkowo odkryłem że jestem programistą i w związku z tym Bocian wciąż mnie namawia do pisania na Atari w MadPascalu. Tylko, że o ile sam język jest w miarę prosty, to Bocian na mnie wciąż krzyczy bo używam złych typów zmiennych i notorycznie nie wyrabiam się w ramce…\nBocianu: Wcale nie krzyczę, jestem niespotykanie spokojnym człowiekiem. Nie znoszę tylko jak ktoś używa złych typów zmiennych, albo nie mieści się w ramce. A LiSU to niech lepiej pisze programy na blaszaka, bo to mu lepiej idzie. Pewnie się sam nie pochwali, ale ostatnio zajął drugie miejsce w One Scene Compo na Demobicie. Niestety do Atari to trzeba dopiero dorosnąć…\nLiSU: Ale się staram! Natomiast jeśli chodzi o komputery z trochę większą ilością bitów to piszę dużo muzyki i robię krótkie filmiki no ale miało być o retro…\nPinokio: A ja komponuję muzyczki na małe Atari i okazjonalnie programuję. Od dłuższego czasu głównym moim zajęciem jest jednak ogarnianie bałaganu na kompotach scenowych.\nLiSU: Czyli rozwijanie kabli.\nBocianu: I zwijanie kabli.\n» Na koniec wywiadu może odejdźmy trochę od muzyki, niech retro nerdy znajdą także tutaj coś dla siebie. Może pochwalicie się jakie retro sprzęty posiadacie i które należą do waszych ulubionych?\nBocianu: Czy liczy się osiemnastoletni Nissan?\nLiSU: A czy koledzy się liczą?\nBocianu: Ale ty nie masz kolegów.\nLiSU: Mówiłem o twoich.\nPinokio: Proszę nie wciągać mnie w dyskusję o moich retrosprzętach, bo jest to temat na oddzielny artykuł i nieco dłuższy niż ten nasz wywiad w całości.\nLiSU: Ja na gwiazdkę dostałem kieszonkową konsolę Atari w stylu VCS. Ma 50 wbudowanych gier i czasem w coś sobie na niej gram. Gdzieś mam też Atari 65 XE, 130 XE, jakieś stacje dysków i magnetofony, do tego Atari 1040 STe i ze dwie Amigi.\nBocianu: A ja mam dwie Atarki 2600, z czego jedna nie działa bo była dawcą części do pierwszej. Mam śliczne 800XL, które wygląda prawie jak nowe i trochę pożółkłe 130XE. Oba są sprawne i prawie stockowe, poprawiałem tylko tory video i 130 ma GTIA fixera od Simiusa. Mam też C64, działające i od niedawna Spectruma gumiaczka. Nabyłem w końcu Divide od Lotharka i czasem się nim bawię. Nie wiem czy to już retro, ale mam też PS2 i Nintendo Wii. O ile PS2 się kurzy, to Wii czasem zdarza mi się odpalić. Ale jeżeli chodzi o te ulubione sprzęty, to niewątpliwie Atari.\nBrothers in ATRs – DROL\n» Wiecie jesteśmy głównie portalem o grach, więc wybaczcie ale musimy zadać to pytanie. Wasze ulubione gry lub retro gry? Szybka piłka, kilka tytułów, na jaką platformę i dlaczego właśnie te przeboje?\nLiSU: Ja lubię River Raid jako symbol Atari ale nie lubię jako gry. Jest nudna i za trudna dla mnie. Z fajnych najbardziej lubiłem The Goonies i Zorro. Jet Set Willy odpalałem w zasadzie tylko dla muzyki bo ta gra też była dla mnie bardzo trudna. Podobnie Conan. Z kolei taka Ninja też miała fajną muzykę a była o wiele łatwiejsza. Dla relaksu grałem w Jousta z nieśmiertelnością. Były jeszcze inne tytuły: Montezuma’s Revenge i Preliminary Monty, Final Legacy, The Last Starfighter, Mr Dig, Pooyan, International Karate, Zybex, Robbo, Barahir, Kult. Wszystko na Atari. Później była Amiga i chyba najczęściej grałem w Worms. W sumie do dzisiaj gram. Po drodze Quake. Ze współczesnych gier miałem niedawno trzymiesięczny epizod z World of Warcraft, do tego Pokemon GO i inne takie.\nBocianu: Ja dużo grałem, ciągle gram, ale już nieco mniej bo mam obowiązki. Ze starych gier to zagrywałem się w River Raid, Road Race, Eidolon i Rescue on Fractalus, Zybexa, Zorro, Robbo, Bruce Lee, potem era gier PC, można by gadać… ale hola hola! Już przecież raz Wam opowiadałem w co lubiłem grać. W poprzednim wywiadzie wszystko było, więc nie chcę się powtarzać. Ale mogę dodać, że ostatnio zagrywam się znów w Laser Squad. No i nigdy nie grałem w WoW’a. Nie dlatego, że mi się nie podoba… po prostu bałem się spróbować, bo wiem co by się działo. Generalnie bardzo starałem się unikać gier online, bo wiem jak to potrafi wciągnąć. Miałem tylko półroczny epizod z Minecraftem, ale nie chcę o tym rozmawiać.\nLiSU: Ja czasem piszę Bocianowi muzykę do gier i jeszcze chciałem dodać…\nBocianu: O tym to było dwa pytania wcześniej…\nLiSU: …że wszystkie gry Bociana bardzo mi się podobają.\nPinokio: A mi ciężko jest powiedzieć które z gier należą do moich ulubionych. Jest ich wiele. Ostatnim moim ulubionym zajęciem jest wyszukiwanie tytułów, które dostają drugie życie na mocno dopalonej maszynie i które nieraz w oryginalnej wersji są praktycznie niegrywalne. Widzieliście całkowicie płynny Flight Simulator II? Ja widziałem, świetna gra.\nLiSU: Słyszałem, że w całej południowej Polsce przygasają światła w domach kiedy odpalasz tę swoją maszynę…\nPinokio: Dokupiłem trochę kilowatów od “elektrowni” i od tego czasu sąsiad może wieczorem spokojnie oglądać telewizję.\nLiSU: Tak tak, ja znam te twoje kilowaty, zawsze mamy po nich kaca.\nBocianu: Ja jako Ślązak dodam – tak całkowicie bez żadnego trybu – że wielokrotnie już musiałem robić nadgodziny na przodku, bo w Krakowie się ponoć węgiel kończył.\nLiSU: No ale trzeba przyznać że ten komputer Pinokia to kawał porządnego sprzętu. W ogóle to niby sporo tych sprzętów ma, a jednak ładnie da się je spakować:\nDesperado byłby dumny!\n» Gdzie i kiedy można w najbliższej przyszłości usłyszeć Brothers in .ATRs? Czyli gdzie będziecie koncertować?\nBocianu: No tutaj wypadałoby zapytać naszego menedżera. My zawsze dowiadujemy się jako ostatni.\nLiSU: Ja kilka razy dowiedziałem się już po koncercie.\nPinokio: A ja czekam na telefon, jak każą jechać to pytam za ile i jadę.\nLiSU:: Tutaj napisano, że gramy na Foreverze, więc trzeba będzie się pewnie wybrać…\n» I na sam koniec – pochwalcie się, gdzie można namierzyć wasze najnowsze aranżacje, posłuchać ich, śledzić postępy waszej pracy? Macie jakąś stronę internetową albo kanał youtube?\nLiSU: Ja się nie lubię chwalić. Może chłopaki lubią?\nBocianu: Najnowszych nie da się namierzyć ani posłuchać. A do śledzenia postępów najlepiej wykorzystać nasze koncerty. Staramy się aby na każdym pojawił się chociaż jeden nowy numer, co przy “nie graniu prób”, wcale nie jest takie łatwe.\nPinokio: Być może Forever party przyniesie pewne nowości, potraktujmy to jednak jako niespodziankę. Sprawa jest w toku.\nLiSU: Wystąpiliśmy też w video-zaproszeniu na Lost Party i chociaż ⅔ z nas nie ma pojęcia o aktorstwie, ta ścieżka kariery wydaje się dość atrakcyjna. Wyobraźcie sobie na przykład taki wywiad ale w wersji video!\nBocianu: Ja już sobie wolę nie wyobrażać…\nLiSU: Jeśli wszystko dobrze pójdzie to nowe kawałki będzie można usłyszeć już w Marcu. Przyjedźcie na Forevera – to bardzo fajne party w horno-suczańskich okolicznościach przyrody. Więcj informacji tutaj: http://forever8.net/\n» Dziękujemy serdecznie za rozmowę i życzymy sukcesów. Do zobaczenia na jakimś zlocie chłopaki…\nLiSU: A po co na “jakimś zlocie” jeśli można na Foreverze?\n» …trzymamy za Was kciuki i naprawdę podoba nam się to co robicie! Powodzenia!\nBocianu: Nam też się podoba to co robicie. Szczególnie dzisiaj.\nLiSU: Tak, to zdecydowanie będzie najciekawszy wpis na tym portalu, wiem co mówię!\n» Ależ dziękujemy!\nPinokio: Nie, to my dziękujemy. Aha, i wpadnijcie na Forevera! A w wakacje na Lost Party!\nPREMIERA! Brothers in ATRs – THE LAST NINJA 2\nBocianu: jedyny prawdziwy założyciel zespołu Brother in ATRs, specjalista od tonów niskich, na swój sposób nawet przystojny, lubi barszcz. W dzień pisze gry na Atari w Mad Pascalu, a wieczorami pisze gry na Atari w Mad Pascalu.\nLiSU: jedyny prawdziwy założyciel zespołu Brother in ATRs, Potrafi z niczego zrobić piosenkę i odwrotnie. Na wdechu i z bardzo daleka wygląda jak Keanu Reeves. Z bliska nie. Wolne chwile spędza nie trafiając w dźwięki i do domu.\nPinokio: jedyny prawdziwy założyciel zespołu Brother in ATRs, kierowca pendolino i zapalony vaporyzatorzysta. Hobby: podłączanie kabli. Jak dorośnie, chciałby zostać perkusistą i grać jazz industrialny, grind-funky oraz gangsta reggae.\nPrzesłuchiwali Larek i Borsuk.\nBocianu: Zadawali a teraz się pakują na party, prawda? :-)\nPinokio: Wyłączylibyście tę lampę, bo świeci prosto w oczy…\n/odgłosy pospiesznego pakowania się na party/\nJeżeli chcecie usłyszeć i zobaczyć na żywo Brothers in ATRs zapraszamy na:\nFOReVER 2019 (20 EDYCJA) 15 – 17 MARZEC 2019, SŁOWACJA, TRENCZYN, HORNA SUCA\nPS1. *Raster – pochodzący z Czech muzyk, grafik i programista związany głównie z małym Atari. Autor m.in. Raster Music Trackera, bardzo popularnego narzędzia do tworzenia muzyki na Atari. Zginął tragicznie w 2011.\nPS2. Wszystkie teledyski (z wyjątkiem jednego) we wpisie zostały zrealizowane przez Larka. Są one oczywiście także na jego kanale Larkadiusz.\nPS3. Notatkę służbową z przesłuchania sporządził: RetroBorsuk


Badanie kontrolne w ramaach Narodowego Spisu Ludności 2021\nSpieszmy się spisać-zostało już tylko 6 dni!\nNarodowy Spis Ludności i Mieszkań 2021 trwa tylko do 30 września br. Do tego czasu każdy mieszkaniec Polski musi wywiązać się z obowiązku spisowego. Jest to nie tylko wymóg prawny, ale przede wszystkim wyraz naszej postawy obywatelskiej, ponieważ wyniki spisu będą miały ogromy wpływ na przyszłość naszego kraju.\nSamodzielne wypełnienie formularza spisowego on-line (na stronie www.spis.gov.pl) lub telefonicznie (pod numerem infolinii spisowej: 22 279 99 99) trwa tylko kilka do kilkunastu minut, dlatego nie warto czekać na ostatnią chwilę.\nGrzywna za odmowę udziału w spisie powszechnym została przewidziana w art. 57 ustawy o statystyce publicznej, który stanowi: „kto wbrew obowiązkowi odmawia wykonania obowiązku statystycznego albo udzielenia informacji w spisie powszechnym lub innym badaniu statystycznym podlega grzywnie”. Kara może wynieść nawet 5 tys. zł. Ta sama ustawa – w art. 56, przewiduje również nałożenie kary, w postaci grzywny lub ograniczenia wolności do lat dwóch, na osobę, która w formularzu spisowym poda fałszywe dane.\nNie czekajmy – spiszmy się!\nUrząd Statystyczny w Łodzi zaprasza uczniów klas I-III szkół podstawowych do konkursu „Spisowy #TetrisChallenge”. Projekt zakłada popularyzację wiedzy na temat na Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2021.\nZabawa ma za zadanie rozbudzenie kreatywności i pomysłowości uczestników, a także wytworzenie w społeczeństwie pozytywnej opinii o spisie powszechnym, zwiększenie zainteresowania dokonaniem samospisu oraz zbudowanie zaufania do rachmistrzów spisowych.\nKonkurs polega na wykonaniu zdjęcia promującego w sposób oryginalny, pomysłowy i kreatywny zagadnienia związanego z Narodowym Spisem Powszechnym Ludności i Mieszkań (np. sposoby realizacji spisu, wyposażenie rachmistrza spisowego, publikacji wyników Narodowego Spisu Powszechnego). Zdjęcie musi być zrobione z góry, a osoby i rzeczy ułożone jak klocki na planszy w popularnej grze komputerowej Tetris.\nOrganizator wyłoni dziesięciu laureatów, którzy otrzymają dziecięcy Smartwatch z kamerą i lokalizatorem oraz zestaw gadżetów promujących Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021.\nSzczegóły konkursu na stronie https://lodz.stat.gov.pl/nsptetris\nMobilny punkt spisowy!\nGminne Biuro Spisowe w Regnowioe informuję, że w dniu 15 sierpnia 2021 roku (niedziela) w godzinach 10.30-14.00 w Urzedzie Gminy w Regnowie będzie możliwość skorzystania z Mobilnego Punktu Spisowego. Wszystkie chetne osoby zostaną spisane przez rachmistrza spisowego. Zanim stawisz się w punkcie przygotuj:\nNr PESEL i nazwisko rodowe matki\nInformację o powierzchni użytkowej mieszkania w m2\nPESEL i datę urodzenia członków gospodarstwa domowego\nWszystkie chętne osoby serdeczniei zapraszamy!


(Nie)bezpieczeństwo danych w firmie - czyli po co mi ISO 27000 - część 1\nTagi: bezpieczeństwo, iso 27000, polityki\nW obecnych czasach prowadzenie jakiegokolwiek biznesu wiąże się z przetwarzaniem informacji. Im większa organizacja (czyli np. firma, urząd lub szpital), tym więcej informacji, a więc większe ryzyko, że jeśli nie zapewnimy odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa przetwarzanych danych, mogą one zostać ujawnione przypadkowo (poprzez niewiedzę lub lekkomyślność personelu albo przez podatności w infrastrukturze) lub celowo. Prędzej czy później brak zapewnienia ochrony informacji zemści się na nas (czy to finansowo, czy wizerunkowo). Warto więc zastanowić się nad wdrożeniem odpowiednich mechanizmów zabezpieczeń, szczególnie jeśli chcemy zapewnić naszych kontrahentów, że jesteśmy pod tym względem godni zaufania.\nTrudno znaleźć kompleksowe opracowanie dotyczące wdrażania zabezpieczeń informacji w organizacjach, dlatego też postanowiliśmy zaprezentować na Sekuraku cykl artykułów dotyczących praktycznego zapewnienia bezpieczeństwa danych. W pierwszej części przyjrzymy się podstawom wprowadzania systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji, szczególnie w odniesieniu do procedur i zasobów ludzkich. W kolejnych częściach, które będą się sukcesywnie ukazywały na Sekuraku, zajmiemy się m.in. zabezpieczaniem i kontrolą dostępu do informacji, fizyczną ochroną aktywów i bezpieczeństwem komunikacji oraz sposobami bezpiecznego wytwarzania oprogramowania, relacjami z innymi podmiotami oraz reakcją na incydenty.\nPierwsze “R” – reguły (i od razu wyjątek)\nAby zagwarantować jednakowe rozumienie tego, co kryje się pod pojęciem bezpieczeństwa informacji, warto skorzystać z norm ISO/IEC serii 27000. Składają się one z kilkudziesięciu dokumentów pokrywających różne obszary tej tematyki, od wskazówek dla systemów zarządzania bezpieczeństwem informacji, poprzez wskazówki dotyczące bezpieczeństwa sieci i aplikacji, zapobiegania włamaniom i zabezpieczania danych w chmurze, a na ochronie danych dotyczących stanu zdrowia pacjentów skończywszy. Jednak w tym tekście chciałbym się skupić jedynie na spojrzeniu na poziom bezpieczeństwa danych firmowych przez pryzmat pierwszych dwóch dokumentów z serii – ISO/IEC 27001 i ISO/IEC 27002.\nNa pierwszy rzut oka mogą one wydawać się tożsame – pierwszy zawiera wymagania dla Systemów Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji (zwanych w skrócie SZBI, natomiast w angielskiej wersji ISMS – Information Security Management Systems), drugi natomiast zawiera praktyczne zasady zabezpieczania informacji w SZBI. Czym więc różnią się te dwa dokumenty? Podczas gdy treść samej normy ISO/IEC 27001 jest dość ogólna (dla osób zaznajomionych z normą jakościową ISO 9001:2015 może nawet okazać się dziwnie znajoma), to jej Załącznik A zawiera już dość konkretne informacje dotyczące zabezpieczeń.\nW ramach wprowadzania wymagań normy ISO/IEC 27001 organizacja zobowiązana jest do wykonania Deklaracji Stosowalności (ang. SoA – Statement of Applicability), która określa jakie zabezpieczenia z zakresu Załącznika A tej normy zostaną wprowadzone w organizacji oraz dlaczego nie są wprowadzane zabezpieczenia, które organizacja uzna za niekonieczne. Norma ISO/IEC 27002 jest natomiast zbiorem tzw. „dobrych praktyk” przy wdrażaniu i utrzymywaniu SZBI. Podobnie jak kodeks Piratów z Karaibów – „to bardziej jak wskazówki”, a nie sztywne reguły. Norma ta jest następcą normy ISO/IEC 17799, która z kolei wywodzi się z brytyjskiego standardu BS 7799 z połowy lat 90. Pod względem układu ISO/IEC 27002 jest w pełni zgodna z układem Załącznika A normy ISO/IEC 27001, przez co dużo łatwiejsze jest opracowanie Deklaracji Stosowalności i wdrożenie zabezpieczeń dla potrzeb późniejszej certyfikacji.\nInformacje powinny być chronione pod kątem trzech aspektów, zwanych triadą CIA (przy czym nie chodzi tu o amerykańskie służby, a o skrót od Confidentiality, Integrity, Availability) – poufności, integralności i dostępności. Poufność oznacza, że dane nie są udostępniane osobom do tego nieupoważnionym (np. będą zaszyfrowane hasłem znanym tylko upoważnionym osobom lub dostęp będzie przyznany tylko dla określonych użytkowników systemu). Integralność to właściwość danych określająca, że żadna ich część nie została zniszczona lub zmodyfikowana przez nieuprawnione osoby (jedną z technik wykrywania utraty integralności jest tworzenie sum kontrolnych). Dostępność natomiast wskazuje na konieczność zapewnienia dostępu do informacji kiedy są one potrzebne, a więc utrzymywanie odpowiedniej infrastruktury i likwidowania wszelkich utrudnień w dostępie do danych. Ważnym elementem jest też rozliczalność, czyli możliwość weryfikacji kto i kiedy miał dostęp do danych informacji. I tu od razu ciekawostka: w internecie można znaleźć wspomniane wyżej normy w plikach PDF z wyraźnym zaznaczeniem dla kogo zostały przygotowane (jest to standardowa procedura przy kupnie norm w formie PDF-ów z Polskiego Komitetu Normalizacyjnego). Wygląda na to, że organizacja ta ma wdrożony i certyfikowany system zgodnie z ISO/IEC 27001, jednak doszło tu do złamania zasady poufności informacji – upublicznione zostały dokumenty, których upubliczniać nie wolno. Być może stało się to przez brak świadomości kogoś z tej organizacji, a być może ktoś, kto miał dostęp do tych norm, po prostu je „wyniósł” i wrzucił do sieci. Jeśli ta druga opcja jest prawdziwa, to niewiele można było na to poradzić. Jeśli jednak to było działanie nieświadome, oznacza to, że system wymaga usprawnienia, a pracownicy – szkolenia.\nDrugie “R” – ryzyko\nWybór i wprowadzanie zabezpieczeń musi być oparte na analizie ryzyka – w tym zakresie kierować się można normą ISO 31000, określającą zasady dotyczące postępowania z ryzykiem w organizacji. Jeśli taka norma jest już w danej organizacji stosowana, podejście do tematu będzie na pewno łatwiejsze. Jeśli chcemy podejść bardziej szczegółowo do zarządzania ryzykiem w bezpieczeństwie informacji, warto skorzystać z innej normy z serii 27000 – ISO/IEC 27005.\nTrzecie “R” – RODO\nNorma ISO/IEC 27001 zyskała „drugą młodość” ze względu na wprowadzenie rozporządzenia UE dotyczącego ochrony danych osobowych (czyli powszechnie znanego i lubianego RODO). Jeśli organizacja ma wprowadzony system zapewnienia bezpieczeństwa informacji zgodny z ISO/IEC 27001, dużo łatwiej jest udowodnić, że wymagania RODO są w danej organizacji spełnione.\nCzwarte “R” – realia\nTeoria teorią, jednak jeśli zamierzamy faktycznie zadbać o bezpieczeństwo informacji w firmie, nie wystarczy jedynie opracowanie suchych dokumentów, ale przede wszystkim należy budować świadomość osób pracujących ze wszelkiego rodzaju informacjami, tak by zdawali sobie sprawę z tego, że zapewnienie bezpieczeństwa danych jest w obecnych czasach sprawą kluczową i mogącą decydować o „być lub nie być” danej organizacji.\nPoniżej zajmiemy się analizą tego, co właściwie należy wykonać w organizacji, aby zgodnie z zakresami określonymi przez ISO/IEC 27001 i uszczegółowionymi przez ISO/IEC 27002 faktycznie zapewnić bezpieczeństwo przetwarzanych przez nią informacji. Kolejne 14 punktów odnosi się bezpośrednio do mechanizmów kontroli z punktów od 5 do 18 normy ISO/IEC 27002, które razem wyróżniają 35 kategorii zabezpieczeń, zawierających w sumie aż 114 zabezpieczeń (ang. controls).\nPierwszym krokiem do stworzenia polityk bezpieczeństwa informacji jest stworzenie przez tzw. najwyższe kierownictwo (czyli po prostu przez te osoby, które decydują o kluczowych aspektach działania danej organizacji) polityki ogólnej, uwzględniającej środowisko, w jakim funkcjonuje dana firma, obowiązujące ją zapisy prawne i przyjętą strategię działania. Dokument ten musi na dość wysokim poziomie ogólności definiować podejście organizacji do ochrony informacji. Oczywiście oprócz dokumentu ogólnego muszą istnieć także dokumenty bardziej szczegółowe, opisujące techniczne aspekty bezpieczeństwa informacji, np. w obszarach kontroli dostępu lub kopii zapasowych, a także zdefiniowane role w odniesieniu do zapewnienia bezpieczeństwa informacji oraz procedury postępowania w przypadku napotkania tematu nieujętego w politykach. Małe organizacje będą rzecz jasna wymagały mniejszej ilości polityk niż duże.\nPrzygotowanie tych dokumentów i włożenie ich do szuflady nic jednak nie zmieni. Następnym krokiem jest więc zakomunikowanie zawartych w nich informacji pracownikom i zaplanowanie cyklicznego odświeżania tej wiedzy. Wszyscy muszą być świadomi tego, że dane powinny być chronione, a także po co takie regulacje są wprowadzane oraz jakie odpowiedzialności ciążą na jakich osobach.\nOkreślenie ról w organizacji\nJeśli chodzi o role, to zaleca się możliwie jak największe oddzielenie osób weryfikujących dany aspekt ochrony informacji od osób z nim związanych, czyli np. administrator sieci nie powinien być osobą odpowiedzialną za weryfikowanie poprawności tworzenia backupów. Ma to zapewnić jak największą bezstronność przy sprawdzaniu, czy na pewno ochrona działa jak należy (w końcu zależy nam, żeby bezpieczeństwo faktycznie było na odpowiednim poziomie). Zadanie to może być trudne do wykonania w mniejszych firmach, gdzie może zdarzyć się sytuacja, że każdy ma po trochu styczność ze wszystkimi obszarami działania, ale w każdym przypadku należy dążyć do zapewnienia jak najwyższego poziomu niezależności. Ważną kwestią jest też upewnienie się, żeby w przypadku udostępniania polityk na zewnątrz żadne wrażliwe dane zawarte w politykach (np. informacje o infrastrukturze i sposobie backupowania danych) nie zostały udostępnione. Wszystkie polityki powinny być oczywiście przeglądane i aktualizowane przez odpowiedzialne za to osoby, gdyż zarówno wewnątrz każdej organizacji, jak i w jej otoczeniu cały czas zachodzą zmiany mogące mieć wpływ na aktualność polityk.\nWięcej szczegółów na temat tworzenia polityki bezpieczeństwa można znaleźć tutaj.\nWiemy już, że do zapewnienia bezpieczeństwa informacji musimy wyznaczyć osoby i przydzielić im odpowiednie role oraz zapewnić ich niezależność. Wybór takich osób musi być poprzedzony sprawdzeniem ich wiarygodności i kompetencji w tym zakresie – wszak bezpieczeństwo naszych danych będzie w ich rękach. Jeśli dana organizacja nie jest wystarczająco duża, by zapewnić pełne oddzielenie obowiązków związanych z bezpieczeństwem od codziennych zadań danych pracowników, wyniki pracy takich osób należy monitorować, aby upewnić się, że wykonują swoje oni obowiązki poprawnie i systematycznie.\nKontaktowanie się z organami władzy i specjalistami dziedzinowymi\nPoruszony jest tu aspekt kontaktowania się z zewnętrznymi podmiotami i służbami oraz utrzymywania tych kontaktów. Można by pomyśleć – po co do zapewnienia bezpieczeństwa informacji wymagane są kontakty z policją, energetyką lub kimkolwiek innym? Sprawa jest bardzo prosta. Jeśli u nas zdarzy się incydent, powinniśmy wiedzieć, że w takim przypadku kontaktujemy się z przedstawicielem policji. Z kolei jeśli np. policja będzie wiedziała o niebezpieczeństwie włamania lub zakład energetyczny uprzedzi nas o wyłączeniu prądu, może nam to zaoszczędzić problemów z tymi faktami związanych, jeśli odpowiednio wcześnie na nie zareagujemy.\nAle nie tylko kontakt ze służbami jest ważny. Liczą się także wszystkie kontakty z grupami społecznymi zajmującymi się np. technologią. Zakładając, że nasz administrator śledzi grupy, fora lub strony o tematyce bezpieczeństwa (ot, choćby Sekuraka), będzie mógł szybciej zareagować na nowo powstałe zagrożenia, zanim zostaną one wykorzystane do zagrożenia naszej organizacji. Tutaj jednak należy pamiętać o jednej ważnej zasadzie: jeśli w ramach tych kontaktów szukamy choćby wsparcia na internetowym forum w temacie bezpieczeństwa, to nie wolno nam zdradzać informacji, które mogą zostać wykorzystane przeciwko nam (jeśli nasze systemy antywłamaniowe wyłączają się codziennie o północy na godzinę, to nie możemy zadać pytania o przyczynę takiego stanu rzeczy, a już szczególnie podając adres, bo narazimy się na wykorzystanie tej „podatności” przez osoby mogące nam zaszkodzić).\nW rozdziale tym zawarte są też wskazówki dotyczące prowadzenia projektów w kontekście bezpieczeństwa informacji. Przy rozpoczynaniu każdego nowego projektu należy zawrzeć w nim mechanizmy zapewniające bezpieczeństwo danych. Podczas początkowej analizy ryzyka mogą ukazać się nam nowe zagrożenia, których wcześniej nie zauważaliśmy lub które wcześniej nie występowały, a teraz muszą zostać „obsłużone”. To ważne, aby podczas rozdzielania odpowiedzialności w nowym projekcie od razu pomyśleć o rolach dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa odpowiednim dla tego zadania osobom i zapewnić im na to odpowiednie możliwości czasowe i techniczne.\nZabezpieczanie pracy zdalnej i urządzeń mobilnych\nKolejną grupą zabezpieczeń występującą w tej części są zabezpieczenia dotyczące użycia mobilnych urządzeń i pracy zdalnej. Są to tematy bardzo aktualne, gdyż coraz więcej pracowników pracuje z domu lub w podróży. Konieczne jest więc określenie polityki bezpieczeństwa dla korzystania z urządzeń mobilnych, gdyż właśnie przez swoją mobilność są one narażone na wiele niebezpieczeństw, takich jak choćby zgubienie czy kradzież. Jeśli już do takiej sytuacji dojdzie, musimy mieć określone procedury dotyczące „unieszkodliwienia” takiego urządzenia, tzn. zablokowania dostępu do danych na nim zawartych, jak i dostępu poprzez nie do innych źródeł informacji firmowych. Musi także istnieć procedura backupowania danych z urządzeń mobilnych pracowników, aby zminimalizować czas potrzebny na odtworzenie wyników pracy w przypadku utraty urządzenia.\nNiezależnie od tego, czy pracownicy wykorzystują swoje prywatne czy firmowe komórki lub laptopy, powinno być wymuszone instalowanie na nich najnowszych dostępnych aktualizacji systemu oraz oprogramowania użytkowego i antywirusowego. W miarę możliwości należy pomyśleć o zabezpieczeniu fizycznego środowiska pracy zdalnej, chociaż nie zawsze jest to możliwe – praca zdalna na tym właśnie polega, że można ją wykonywać z każdego miejsca. Można jednak uczulić pracowników, aby nie korzystali z otwartych sieci WiFi czy też zaopatrzyć ich w specjalne naklejki na monitory, umożliwiające zobaczenie tego, co jest wyświetlane na ekranie, tylko pod określonym, małym kątem.\nWarto tutaj także wspomnieć o tematach praw do wyników pracy wykonywanej na urządzeniach prywatnych, jeśli pracownicy z takich mogą korzystać. W takich wypadkach najczęściej spisywane umowy pomiędzy firmą a pracownikiem mówią dokładnie kto jest właścicielem wyników pracy wykonywanej na sprzęcie prywatnym i poza siedzibą organizacji, a także zapewniają możliwość dostępu do urządzeń pracownika w przypadku zaistnienia uzasadnionych wątpliwości organizacji wobec pracownika.\nTen zbiór reguł i wskazówek dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa informacji w firmie odnosi się do tworzenia odpowiednich zasad i procedur dotyczących spraw HR-owych. Już od etapu rozważania zatrudnienia danej osoby zalecane jest sprawdzanie kandydatów pod kątem ich umiejętności i wiarygodności. Nie dotyczy to oczywiście wszystkich kandydatów, bo byłby to przerost formy nad treścią, ale im bardziej odpowiedzialne stanowisko chcemy obsadzić (a więc obarczone większym ryzykiem w przypadku zatrudnienia niekompetentnej osoby), tym bardziej musimy postarać się „zinwigilować” daną osobę (rzecz jasna nie naruszając przy tym jej prywatności). Można do tego użyć wielu sposobów – przy obecnym poziomie przenikania się życia prywatnego społeczeństwa z internetem znalezienie szczegółów dotyczących kandydatów jest dużo prostsze – wystarczy użyć odpowiednich wyszukań w Google, na Facebooku, Instagramie, Twitterze i w innych źródłach. Jeśli samo wprowadzenie imienia i nazwiska osoby w Google ujawni nam np. jej zdjęcia przed firmowym monitorem (zwróconym przodem do obiektywu) – powinno nam to dać do myślenia w kwestii przezorności tego kandydata.\nWeryfikacja pracowników niekiedy realizowana jest nie tylko przez nowego pracodawcę, ale także już po zatrudnieniu, przez odpowiednie służby ochrony państwa. Taka sytuacja ma miejsce, jeśli chcemy upoważnić pracownika do dostępu do informacji niejawnych (w myśl Ustawy o ochronie informacji niejawnych). Dla klauzuli “zastrzeżone” – najniższej – wystarczy upoważnienie kierownika jednostki organizacyjnej, czyli pracodawcy, a dla klauzuli “poufne” – drugiej w kolejności – weryfikacji danej osoby musi dokonać pełnomocnik do spraw informacji niejawnych. Dostęp do klauzuli “tajne” i “ściśle tajne” wiąże się już z procedurą sprawdzającą dokonywaną przez odpowiednie służby: ABW lub SKW.\nSzkolenie, kształcenie i uświadamianie pracowników\nNa etapie zatrudniania nowy pracownik musi być oczywiście zaznajomiony z zasadami zachowania poufności informacji, do których będzie miał dostęp w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych, a także z konsekwencjami ujawnienia takich danych, czy to przypadkowo, czy celowo. Odpowiednie kroki dyscyplinarne muszą zostać określone i zakomunikowane, aby uniknąć później tłumaczeń, że ktoś ujawnił dane „przez przypadek”, „omyłkowo” lub „przez niewiedzę”. Dobrą gwarancją utrzymania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa informacji przez pracownika będzie podpisanie przez niego odpowiedniej klauzuli podczas zatrudnienia. To samo tyczy się innych firm, z którymi współpracujemy i wymieniamy się kluczowymi danymi.\nPamięć ludzka jest jednak ulotna, więc cykliczne szkolenia i sprawdziany wiedzy powinny być przeprowadzane w celu utrwalenia posiadanych informacji o procedurach i zasadach postępowania. Istotny jest też tutaj fakt dawania przez kierownictwo dobrego przykładu postępowania według zasad i ich świadomości, aby pracownicy nie czuli, że tylko oni są do czegoś zobowiązani. W ramach sprawdzania i uczenia dobrych zachowań odnośnie bezpieczeństwa warto przypominać o odpowiednich procedurach backupowania danych, tworzenia i przechowywania haseł, komunikacji, zgłaszania incydentów itp. Osobne szkolenia dla osób zajmujących się typowo bezpieczeństwem informacji w organizacji (administratorzy, inspektorzy) powinny być wykonywane na wyższym poziomie „wtajemniczenia”.\nJeśli jednak „mleko się rozleje” i zdarzy się jakiś incydent bezpieczeństwa, powinien istnieć anonimowy kanał komunikacji, za pomocą którego pracownicy mogliby poinformować odpowiednie osoby o zaistniałej sytuacji. Każde zgłoszenie musi zostać przeanalizowane pod wieloma kątami: kto je spowodował, czy zrobił to umyślnie czy przez przypadek lub brak wiedzy, czy nie zdarza się to danej osobie zbyt często, jakie straty zostały poniesione i co w przyszłości możemy zrobić, aby tego typu incydentów uniknąć. Powinno się także zachęcać do zgłaszania potencjalnych niebezpieczeństw, które mogą wystąpić, a nawet nagradzać je i promować – nie po to, aby zachęcać do donosicielstwa, ale by pokazać, że każdy pracownik powinien dbać jak najlepiej o tematy bezpieczeństwa.\nZmiana stanowiska lub pracodawcy\nW przypadku kiedy jakaś osoba w firmie zmienia swoje stanowisko, a co za tym idzie, zmienia poziom dostępu do informacji, powinien istnieć „wyzwalacz”, który sprawi, że takie wydarzenie nie zostanie przegapione przez osoby odpowiedzialne za nadawanie i odbieranie praw dostępu do informacji. W tym temacie działy HR i IT powinny ze sobą ściśle współpracować. Do czasu objęcia nowych obowiązków pracownik powinien zachować dotychczasowy poziom dostępu do informacji. To samo tyczy się osób na okresie wypowiedzenia, chociaż w tym przypadku warto zwrócić większą uwagę na to, czy dana osoba na pewno w tym czasie nadal wymaga dostępu do wszystkich informacji i czy fakt jej zwolnienia nie spowoduje u niej chęci wyrządzenia szkody organizacji. Słyszy się czasami o przypadkach, kiedy po zwolnieniu administratora następnego dnia firma obudziła się z wyczyszczonymi serwerami.\nW tej części poruszone zostały pierwsze trzy grupy zabezpieczeń, które pokazują jak planować bezpieczeństwo informacji w organizacji od strony zasobów ludzkich. Pierwszym krokiem jest świadomość i chęć najwyższego kierownictwa do wdrożenia zabezpieczeń i wspierania zmian, które muszą zajść, aby zapewnić odpowiedni poziom bezpieczeństwa oraz określenie uprawnień i obowiązków podległej kadry. W kolejnej części skupimy się na dalszych, technicznych aspektach zabezpieczeń.\n10 grudnia, 2018 | 1:35 pm\nZ tym RODO to nie do końca trafiona uwaga.\nZwykle SZBI wdrażamy w celu ochrony biznesu (bo tak naprawdę nie chronimy informacji, tylko chronimy organizację przed stratami poniesionymi w związku z naruszeniem bezpieczeństwa informacji), a w wypadku ROOD chronimy prawa i wolności osób (znowu – w związku z przetwarzaniem danych osobowych).\nCo więcej ochrona danych osobowych, to nie tylko ich bezpieczeństwo.\nDlatego, wdrożenie SZBI opartego na normie ISO27001 może w żaden sposób nie przełożyć się na ochronę danych osobowych.\nTen problem istniał od zawsze, bo też zawsze w Załączniku A był punkt o zgodności z prawem w zakresie ochrony danych osobowych. I jakoś zawsze był przez audytorów traktowany po macoszemu (a w zasadzie co audytor może tu zrobić więcej – w deklaracji stosowania odeślemy do dokumentacji systemu ochrony danych osobowych i SZBI będzie już z normą zgodny)\n10 grudnia, 2018 | 3:07 pm\nOoo zaczyna się, humaniści przyszli do IT. Będą lać wodę wokół każdego konkretnego tematu do czasu, wciągnięcia kolejnego ziomala aby to wszystko móc ogarnąć. Tacy spece jak w warszafce – każdy wyłączy SeLinuxa a pisemek do ochrony dupy nagromadzone w tysiącach. Może w następnym razem napiszecie jak biurokracja wpływa na otępienie rozwoju i jak to się przekłada na poziom bezpieczeństwa.\n10 grudnia, 2018 | 11:39 pm\nW przemyśle osiąganie zgodności z normami czy branżowymi standardami, uzyskiwanie certyfikatów itp. nie jest żadną nowością i nie ma nic wspólnego z przychodzeniem gdziekolwiek humanistów :)\nTo raczej IT jest relatywnie młodym przemysłem, gdzie wciąż (szczególnie w firmach pracujących dla małych klientów) dużo jest podejścia „artystycznego” (improwizującego) w porównaniu z twardymi realiami innych branż.\n18 grudnia, 2018 | 8:16 pm\nTo jest zupełnie inna skala problemu.\nTwarde branże da się zabezpieczyć, software nigdy.\n12 grudnia, 2018 | 4:49 am\nNo wlasnie. Zgadzam sie calkowicie z kolega. Produkcja instrukcji, przepisów, regulaminow ruszyla pelna para. Nie ma to jak opływać w papierki i śliczną nowomowę.\nPoprzez dziwne kierunki w rodzaju „reklama i marketing” czy też „zarządzanie informacją”, namnożyło się nam różnego typu „dyrektorów i dyrektyw”. Idzie tak absolwent do roboty po uczelni,\ni co robi? Ano żeby wykazać się „przydatnością” wprost produkuje normy, i inne „papierki. Informatycy na to patzrą i powiem wprost, zbiera im się na wymioty.\nZamiast lepszego oprogramowania, lepszego hardware otrzymują do przetrawienia koleiną porcję przysłowiowej „chały”.\nNo ale przecież, produkcja dokumentów kosztuje znacznie mniej niż zakup odpowiedniej klasy sprzętu, a przy okazji można pokazać tym „napuszonym informatyką” kto tu rządzi. No i najważniejsze zapewnić robotę tej miłej koleżance Basi od prezesa.\n12 grudnia, 2018 | 3:24 pm\ndokladnie jak powyzej, wiekszosc biurokracji nie ma nic do czynienia z IT lub nawet nie jest blisko logiki\nco do ISO, wdzialem kilka razy w uzyciu, za pierwszy razem jak dana firma go przyjmowala, pozniej ten certyfikat nie jest warty papieru na ktorym go drukuja\n14 grudnia, 2018 | 3:34 pm\nJeśli podejście do ISO jest właśnie takie, że jest to tylko papierek i trzeba przygotować inne papierki, żeby go mieć i się nim chwalić, to się nie dziwię, że ISO nie pomaga.\nNiestety w wielu firmach widziałem takie właśnie podejście. A że to nie firma jest dla normy tylko norma dla firmy i że to są tylko wskazówki (patrz: screen na początku) żeby się doskonalić to już mało kto osób pamięta.\n18 grudnia, 2018 | 8:22 pm\nWszystko to jest KOMUNIZM.\nW normalnym świecie słaby upada, w komunizmie nie.\nMusi żyć bo jest za duży żeby zdechnąć.\nObecnie cały system finansowy, a za nim cały świat jest jednym KOMUNIZMEM.\n12 grudnia, 2018 | 8:46 pm\nChwyciles ten problem za jaja. Wiele tekstu i tresci a tak naprawde nie zostalo wprowadzone nic. Nic tylko wata slowna humanow, ktorzy potrzebuja informatyka zeby posta do cmsa dodac, akapit z dokumentem wytycznych it na wysokim szczeblu to zas absolutne jaja, 99% kierownictwa nie pojecia jak to dziala… Word i @ to max kompetencji i rozeznania w temacie. Tragiczy art jak na sekuraka.\n13 grudnia, 2018 | 3:17 am\nZastanawiam się, skąd biorą się osoby przypisujące jedną z podstawowych kompetencji technicznych; normalizację, humanistom :o\nChyba to jest wynik zaniku średniego szkolnictwa technicznego. I dwóch rzeczy z tego wynikających:\n1) nierozumienia kompletnych podstaw komunikacji między inżynierami różnych branż (a propos, czy rysunek techniczny także jest dla Was czarną magią?)\n2) złych doświadczeń z pseudowdrażaniem norm przez osoby niekompetentne, prawdopodobnie wręcz zatrudniania do wdrażania norm osób niekompetentnych.\nPoczytajcie sobie, Koledzy, choćby w wikipedii-en temat „Standarization”, bo to wstyd się tak kompromitować.\n10 grudnia, 2018 | 7:52 pm\nRęcę mi opadły.\nProcedury bezpieczeństwa określają tylko w jaki sposób są zabezpieczone informacje (czyli głównie czy są szyfrowane, czy uzytkownicy mają stałe hasła, czy się zmieniają, czy mają dwuskładnikowe uwierzytelnienie i czy każdy użytkownik ma odpowiednio odseparowane dostępy do zbiorów) oraz kto ma dostęp do jakich informacji (które stanowisko, do których zbiorów), no i na końcu – kto ten system nadzoruje (administratorzy od utrzymania i od zabezpieczeń).\nOczywiście logi dostępowe też są ważne. Ktoś mi wyjaśni, co to za filozofia, że robią do tego normy ISO? Rozumiem, że są rzeczy łatwe i trudne, ale no cholera jasna… Ostatnio widzę znajomość ISO zastępuję powoli zdrowy rozsądek i logikę. Po co myśleć, jak można ctrl+c/ctrl+v za 4 koła/mc i jeszcze tytuł „Specjalisty ISO”.\n11 grudnia, 2018 | 3:51 pm\nŻeby te procedury napisać sensownie, potrzeba trochę doświadczenia i interdyscyplinarnej wiedzy – samo przeklejenie normy nic nie da.\nDodatkowo jest potrzebny ktoś, kto wie jak zapewnić, że te procedury będą stosowane.\nZ doświadczenia (konsultant security) widzę, że niestety duża część firm wygląda tak jak piszesz – dokumenty ściągnięte z Internetu żeby mieć papier na wypadek kontroli czy audytu.\nDlatego taka jest w Polsce opinia o normach ISO – bo niewiele osób wie, jak korzystać z ISO, ITIL, COBIT i innych w praktyce, a tym samym IT i biznes nie widzą w nich korzyści.\nUwierz, że to jest trudna rzecz. Polskie działy IT o procesach zarządzania bezpieczeństwem mają bardzo marne pojęcie, nie mówiąc już o znajomości dobrych praktyk w tym zakresie. Widać to po komentarzach. Jak ktoś nie wdrożył nigdy bezpieczeństwa w oparciu o normy ISO (nie mówię o przepisaniu normy i gotowcach z Internetu) to wiadomo, że nie będzie widział korzyści ich stosowania.\n12 grudnia, 2018 | 8:06 pm\nZgadzam się z tym co piszesz, natomiast obserwuję stopniowy wzrost świadomości w branży, szczególnie widać to w ogłoszeniach o pracę dużych firm związanych nie tylko z produkcją softu ale i infrastrukturą.\n18 grudnia, 2018 | 8:26 pm\nNie da się skodyfikować czegoś tak płynnego.\nCzytałem ISO i natychmiast zapomniałem.\n"spec" od ISO + informatyk :P\n31 grudnia, 2018 | 11:50 am\nto proponuję jeszcze raz, tym razem ze zrozumieniem :)\n12 grudnia, 2018 | 12:21 am\nOK, spróbuję wyjaśnić. Normy są po to, że jeśli firma chce podnieść swoją wiarygodność w oczach kontrahentów (a tym samym konkurencyjność), to stara się uzyskać zgodność z normą (albo – standardem, albo – wymaganiami certyfikatu). To pewnego rodzaju checklista minimalnych wymagań, znacznie ukonkretniająca komunikację z klientem, podwykonawcą, czy innym interesariuszem.\nNajłatwiej zrozumieć to, wyobrażając sobie siebie w roli klienta.\nNa przykład: klient chce w miarę wodoodpornego smartfona. Może przeanalizować każdy deklarowany przez producenta model na rynku, albo wpisać w wyszukiwarkę „smartfon IP68”, czyli wyszukać modele zgodne z konkretnym certyfikatem.\nObczaj np ISO 22000 czyli HACCP, dotyczącą bezpieczeństwa żywności. Miło wiedzieć, że firmy łańcucha żywnościowego mają obowiązek dbać o to, żeby nie doszło do skażenia na etapie produkcji, pakowania, dystrybucji, itd., prawda? Oczywiście nie ustrzega to od wszystkich incydentów, ale stopniowo tworzy z nich raczej wyjątki niż regułę. A historia HACCP zaczęła się od tego, że NASA potrzebowała jak najbezpieczniejszego jedzenia dla astronautów.\nSkoro zahaczamy o latanie (niekoniecznie w kosmos), zastanów się, na ile ufałbyś samolotom złożonym z części nie muszących spełniać norm, konserwowanym przez zespoły nie muszące przestrzegać procedur. Historia norm w lotnictwie jest długa, fascynująca i ściśle powiązana ze stopniowym wzrostem bezpieczeństwa.\nWracając do IT, wierz albo nie, ale istnieją firmy, w których kilka – kilkanaście osób używa tego samego hasła, nie ma żadnych procedur na nic, wszyscy mają dostęp do wszystkich danych, naprawia sprzęt kto chce, instalowane jest byle co, szef monitoruje kiedy mu się zawidzi, itd. Osiąganie zgodności z normą może pomóc takiej firmie się zreorganizować w kierunku bezpieczeństwa, wyznaczyć pewien kierunek myślenia.\nA kontrahentom takiej firmy daje sygnał, że mogą się spodziewać jakiegoś przewidywalnego poziomu organizacji, a nie totalnego chaosu. Dla niektórych jest to ważne.\nOczywiście istnieją też firmy, które potrafią się zorganizować własnymi siłami, wręcz konkurować swoimi standardami wyższymi niż większość rynku. Ale dla nich wykazanie zgodności z normami w ogóle nie stanowi problemu, a po wypracowaniu mocnej marki czasem współtworzą standardy swojej branży. Ale tych firm jest nie tak wiele.\n16 grudnia, 2018 | 10:30 am\nEhhh… wszystko co napisałeś, nie ma zbytnio znaczenia dla INFORMATYKÓW.\nTe „normy” to w zasadzie podstawowe reguły bezpieczeństwa, których uczy się już w technikum informatycznym.\nWiesz jak ja to widzę? Jako spis „zasad” dla ludzi, którzy nie mają bladego pojęcia o komputerach.\nJeżeli masz firmę, w której nie potrafią zachować podstawowych zasad bezpieczeństwa informatycznego, to znaczy, że masz pracowników na nieodpowiednich stanowiskach.\nJak już masz pracowników na nieodpowiednich stanowiskach, to najtaniej jest skopiować „certyfikat” z google, niż zmienić tych wszystkich kuzynów, synów, córeczki czy szwagrów. I tak wszyscy robią.\nMówisz, że „certyfikat” podnosi jakość firmy w oczach kontrahentów – to jest chory przykład biurokracji, w której PAPIER ma znaczenie większe, niż praktyka.\nCzemu? Jestem Jozek, programista, wchodzę sobie na scrum.org, kupuje za 100$ certyfikat (zdam go na 100% bo jestem po latach mistrzem google’a), idę do pracodawcy, mówię mu, żeby mi wypisał w świadectwie pracy „project manager” i wychodzę jako certyfikowany SCRUM Master z 8 letnim stażem.\nCzaisz? Podajesz normę IP86 od wodoodporności, ale wodoodporność sprawdzasz – wsadzasz telefon pod wodę, jeżeli przestanie działać, oddajesz go na gwarancję i dostajesz nowy.\nJakie gwarancje daje ci certyfikat ISO ds. bezpieczeństwa danych? Żadnych. Oprócz tego, że fizycznie istnieje papierek, który mówi, że ktoś kiedyś się tym zainteresował.\nNo ale tak:\n1. Gościu, który tworzy normę ISO – ma pracę\n2. Gościu, który uczy norm ISO – ma pracę\n3. Kasa ze sprzedaży certyfikatu\n4. Gość, który opracowuje ISO w firmie – ma pracę\n5. Gość, który wprowadza i sprawdza stosowanie ISO w firmie – ma pracę\n6. Gość, który reklamuje i sprzedaje ISO – ma pracę\nCzyli w sumie, jest jakieś 5 humanistycznych odpadów piszących śmieszne papierki nad tym 1 biednym informatykiem siedzącym przed komputerem.\nTo jest właśnie BIUROKRACJA. I nie ma to żadnego fizycznego znaczenia, a jak podpisuje umowy z wykonawcami, to zawsze tak czy siak podpisuję klauzulę o ochronie przekazanych danych na wypadek jakby im się je „upubliczniło”, żeby mi oddawali grube hajsy (z reguły też przydaje się ubezpieczyciel) i w ogóle mnie nie interesuję, czy mają jakieś procedury, normy i inny syf.\nW zeszłym tygodniu podpisywałem taki kontrakt z chmurą obliczeniową we Wrocławiu, przez 50 minut babka mi przekazywała jacy są cudowni, wspaniali jakie mają SLA, certyfikaty, sprzęt od tamtego i owego itd. prawie cała sala konferencyjna już usnęła, bo NIKOGO to nie obchodzi, ale widać babeczka bardzo zadowolona jest ze swojej pseudopracy i przynudzania pierdołami. W końcu każda blond-Kasia też musi mieć pracę, a do prostytucji nie każda się nadaje.\nW mojej firmie kwestie bezpieczeństwa załatwiłem 2 świetnymi administratorami, wirtualizacją na każdym kompie z whitelistą, pendrive-kluczem, zewnętrznym mirrorem z pełnymi logami i DISCORDEM (tak, serwerem głosowym dla graczy)!\nJakbym sobie zatrudnił blond-Kasię żeby to ładnie opisała i zrobiła 20 stronnicowy dokument, plus zapłacił za zrobienie stronki informacyjnej, to mógłbym to eksportować jako własny certyfikat pt. „CYCKI, skalowalne rozwiązanie do zarządzania bezpieczeństwem informatycznym firmy 2 administratorami dla Kretyn&Idiots, wersja PRO za wyłącznie 199$” :3\nTylko żebyście mnie teraz źle nie zrozumieli. Ja dobrze rozumiem, że ISO to zwyczajnie hajs i dobry pomysł na biznes, ale nie będziecie mi tu siać tej biurokratycznej propagandy na specjalistycznym serwisie dla informatyków. Zapomnijcie sobie, jestem was wstanie wypunktować w każdym jednym miejscu, a jak zapłaciłbym Sekurakowi, to zrobili by wam „autoryzowane inaczej” testy bezpieczeństwa i pozbawiłbym was tych pięknych bezużytecznych certyfikatów na ścianie :3\n17 grudnia, 2018 | 8:37 pm\nJeśli uważasz, że w każdej firmie jest taki świetny informatyk, który kompleksowo wdroży zabezpieczenia to obawiam się, że możesz się mocno zdziwić. Wiele firm nie ma bladego pojęcia o security i jeśli chociaż przeczytają sobie jakikolwiek zbiór zasad (niekoniecznie ISO), to już będzie dobrze.\nPoza tym w artykule jest napisane jasno, że „warto skorzystać z norm”, a nie „kupcie normy, zapłaćcie za audyt/certyfikat, a wasze troski o bezpieczeństwo odejdą w niebyt”. ISO jest niepotrzebne jeśli masz dobrze zorganizowane bezpieczeństwo, ale jeśli nie masz bezpieczeństwa wcale, to zacznij choćby od tego.\n18 grudnia, 2018 | 3:58 pm\nTą twoją codzienną praktykę informatyków widać zwłaszcza w trakcie audytów, gdzie niestety guru informatyk ma słabe pojęcie o bezpiece. Normy są wdrażane m.in. po to żeby informatycy działali wg. określonych zasad, a nie totalna samowola i ignorancja. Bezpieczeństwo to nie tylko informatyka. Szkoda że tego nie pojmujesz.\n18 grudnia, 2018 | 8:32 pm\nJózek, jestem z Tobą.\nDla mnie to KOMUNIZM.\nBiurokracja jest jednym z elementów komunizmu.\nNikt za nic nie odpowiada jak jest papier.\n31 grudnia, 2018 | 11:58 am\nI m.in. właśnie taaki „papierek” „mówi” kto za co odpowiada.\nczyli inaczej :)\ndzięki niemu wiadomo, że za ten syf :) odpowiadasz Ty w firmie.\njeżeli jest okey to masz uścisk ręki szefa, jeżeli nie to pytanie czy chciałeś coś z tym zrobić, ale szef Cię olał czy Ty olałeś temat albo nawet nie zauważyłeś i masz teraz przechlapane :)\n14 grudnia, 2018 | 7:57 pm\n„Znajomość ISO zastępuje zdrowy rozsądek i logikę” – zastanawiam się tylko czy zdrowy rozsądek i logika, która może w małej firmie IT funkcjonować całkiem nieźle bez ISO, zadziała tak samo dobrze w urzędzie, w szpitalu czy choćby w korpo, gdzie oprócz informatyków pracują także ci tak znienawidzeni „humaniści” spoza IT, którzy nie mają bladego pojęcia o robieniu backupów, niezapisywaniu haseł na monitorze czy logowaniu dwuskładnikowym. Za to znają się świetnie na różnych innych dziedzinach, o których IT może nie mieć większego pojęcia (np. prowadzenie negocjacji handlowych z chińskim kontrahentem).\n15 grudnia, 2018 | 9:09 pm\nPodaj listę Chińskich firm, które interesuje czy masz jakieś tam ISO ;o)\n17 grudnia, 2018 | 8:50 pm\n1. A w którym miejscu ja napisałem, że w kontraktach z chińskimi kontrahentami musi być ISO? :P\n2. Jak już poruszyłeś temat ISO i Chin to tak ku większemu zdziwieniu: https://isotc.iso.org/livelink/livelink?func=ll&objId=18808772&objAction=browse&viewType=1\nalbo w lżejszej formie: http://www.iso27001security.com/assets/images/autogen/ISO-survey-2017-ISO27k-stats-per-region.jpg ;)\n11 grudnia, 2018 | 10:33 pm\nArtykuł rzetelny i solidny. Niestety, niektóre informacje wymagają aktualizacji – najnowsze ISO 27001:2014, prawie całkowicie odchodzi od PDCA na rzecz analizy ryzyka. Przeoczono również kwestie planowania oraz monitorowania, wyraźnie wskazane w normie – nie jako jeden z etapów PDCA, a konkretne wymaganie. Co do komentarzy – ISO zawsze kojarzyło się z procedurami, ale to nie do końca słuszne rozumowanie.\n18 grudnia, 2018 | 8:38 pm\nAnaliza ryzyka jest oparta na bieżącym stanie wiedzy.\nCzyli na człowieku który coś wie.\nPrzepisy mogą być na babę wielkanocną.\n31 grudnia, 2018 | 12:03 pm\naktualnym stanie wiedzy, tak\ndlatego PCDA dalej „działa” :)\nszacowanie ryzyka i pcda to 2 „odrębne” sprawy, że tak się wyrażę:\njedno drugiemu nie przeszkadza a wręcz szacowanie ryzyka jest niejako w pcda\n12 grudnia, 2018 | 10:32 am\nNic ciekawego się nie dowiedziałem, te same informacje co na szkoleniach tego typu powtarzane jak mantra. Ma być analiza ryzyka, ale jak ją wykonać? Konkretnie. Potem tworzy się papierologię gdzie 80-90% tekstu to ogólniki, żywcem przepisane z ISO formułki, regułki, że firma powinna to i tamto i koniec. Jak mają być zabezpieczenia to one są w praktyce wprowadzane i można ich dotknąć a wiekszość wytycznych dot. papierologii to papierologia gdzie do końca nie jest napisane jak tego dokonać itp.\n14 grudnia, 2018 | 3:45 pm\nTrudno stworzyć coś, co rozwiąże problemy wszystkich osób/firm, ISO to nie magiczna mikstura rozwiązująca wszystkie problemy.\nKażda organizacja jest inna i każda musi inaczej podejść do wprowadzenia norm, analizy ryzyka itp. Dlatego też normy dają ogólny zarys, ale bez osób z doświadczeniem i wiedzą, a także umiejętnością ich dopasowania do specyfiki firmy, nie da się ISO dobrze wprowadzić i utrzymać.\n13 grudnia, 2018 | 10:53 am\nZgodzę się i nie zgodzę z komentarzami powyżej.\nZ jednej strony jest tak, że to jest rzeczywiście papka humanistów zupełnie nieogarniętych w temacie. Większość będzie błądzić jak we mgle.\nAle z drugiej strony dla pracowników IT, którzy pracowali nad wdrożeniem ISO, to dobry i fajny sposób, żeby przeglądnąć swoje polityki bezpieczeństwa, procedury, pomyśleć nad ich ulepszeniem. Stworzenie nawet podstawowej dokumentacji (bo nie zawsze jakakolwiek jest) usprawni pracę, to raz. Dwa, że w razie nieobecności (chwilowej lub trwałej) „kluczowego” pracownika, jest gdzie sięgnąć by ogarnąć jego zadania, obowiązki. Myślę, że to szczególnie istotne dla małych i średnich firm, które nie miały wcześniej takich procedur.\nNo i takie ISO zmusza nas do przeglądu i aktualizacji tego wszystkiego.\nWięc choć to w większości biurokracja, to przynajmniej ktoś, kto ma taki certyfikat i chce go utrzymać przy kolejnej certyfikacji będzie musiał przeglądać/aktualizować/ulepszać swoje systemy.\nWarto chociażby po to.\n15 grudnia, 2018 | 10:53 am\nOk. od czegoś trzeba zacząć. Mogą być i normy.\nAle jeżeli się tylko na normach i certyfikacji kończy, to dla prawdziwego IT dramat.\nDla prawdziwych audytorów również, bo ich wejście do zaisowanych firmy jest traktowane, jako kolejny atak.\nA świat pędzi do przodu i między papieryzacją, a światem machine learning, AI, IOT, cloud, Kubernetes/Docker, DevOps i innych opcji n∞ tworzy się rozstęp, jak między Rowem Mariańskim, a Everestem.\nPonadto to, co wkurza w ISO, to kosmetyczne zmiany w cyklu kilku lat wnoszące głównie jednostronną, kwotową wartość dodaną – dla sprzedającego. Kupującemu nic nie wzrośnie.\nNo sorry, ilość papieru na półce i kurzu.\n18 grudnia, 2018 | 8:41 pm\nJest pewien plus…\nMożna straszyć kretynki z działu kadr, czy księgowe jakąś normą.\nTAK TO JEST PLUS ISO.\n31 grudnia, 2018 | 12:06 pm\nOdpowiedz na www


wyniki wstępne TP-12\nwyniki wstępne tras długich\nRegulamin Rajdu na orientację „Czarna Cobra” 2019\nRajd na Orientację „Czarna Cobra” jest rajdem sportowo-turystycznym.\npopularyzacja walorów turystyczno – edukacyjnych Nadleśnictwa Polanów\npopularyzacja turystycznych imprez na orientację jako doskonałej formy aktywnego wypoczynku,\nintegracja sympatyków turystyki\nwyłonienie najlepszego lekarza w Rajdach na Orientację – I Mistrzostwa Polski Lekarzy w Rajdach na Orientację.\nBaza i termin Rajdu.\nSzkoła Podstawowa w Bukowie koło Polanowa. Bukowo 19, 76-010 Polanów\n18:00- 6:30 przyjmowanie uczestników w bazie Rajdu.\n06:30 – 8:00 praca sekretariatu Rajdu (potwierdzenie przybycia, kwestie formalne, wydawanie kart startowych) – trasy TP-50,\n7:40 odprawa techniczna trasy TP-50\n8:00 START trasy TP-50\n08:00 – 10:00 praca sekretariatu Rajdu (potwierdzenie przybycia, kwestie formalne, wydawanie kart startowych) – trasy TP-25,TR-50\n9:40 odprawa tras TP-25, TR-50\n10:00 START tras TP-25 TR-50\n10:15 – 15:00 START tras: rodzinnej ( 5-7km) i klasycznej (10-12km)\n22:00 Zamknięcie METY trasy TP50.\nCeremonie rozdania nagród będą się odbywały sukcesywnie, w zależności od przybycia uczestników na METĘ Rajdu. Informacja bieżąca – w bazie zawodów.\n10.00 – opuszczenie bazy Rajdu. Organizator prosi o nie przekraczanie godziny wyjazdu.\nJednostka Strzelecka 1373\nSłupskie Towarzystwo Osób Pozytywnie Aktywnych „Stopa”\nOkręgowa Izba Lekarska Koszalin\nBudowniczy tras TP-25, TP-50, TR-50: Łukasz Grodecki,\nBudowniczy trasy rodzinnej i klasycznej: Łukasz Żmiejko,\nSędzia główny: Łukasz Żmiejko\nTrasa piesza rodzinna (ok. 7km) – trasa łatwa, turystyczna, przeznaczona dla rodzin z dziećmi\nTrasa piesza klasyczna (ok. 12km) – trasa dość trudna nawigacyjnie, przeznaczona dla doświadczonych „cobrowiczów”, wszystkie PK na rzeźbie terenu\nTrasa piesza TP-25 (ok 25km) – trasa średnio trudna nawigacyjnie, której sam dystans może stanowić wyzwanie, Mistrzostwa Polski Lekarzy\nTrasa piesza TP-50 (ok. 50km) – trasa wymagająca, trudna i długa, przeznaczona dla zaawansowanych uczestników imprez na orientację, zaliczana do Pucharu Polski w Pieszych Maratonach na Orientację, a w ramach tej trasy również Mistrzostwa Polski Lekarzy\nTrasa rowerowa TR-50 ( 50km) – trasa średnio trudna, przeznaczona dla ambitnych początkujących i średnio zaawansowanych uczestników w imprezach na orientację, Mistrzostwa Polski Lekarzy\n7 . Opłata startowa:\nOrganizator pobiera opłatę startową w wysokości zależnej od wyboru trasy, pieniądze przyjmowane będą na konto STOPA Słupsk – Słupskie Towarzystwo Osób Pozytywnie Aktywnych nr: 48 2030 0045 1110 0000 0255 2960 z dopiskiem Czarna Cobra 2019 lub gotówką w Bazie Zawodów.\nTrasy rodzinna i klasyczna: 20 zł od uczestnika dorosłego, młodzież 7-18 lat 10 zł, dzieci poniżej 7-go roku życia są zwolnione z opłaty – płatność w Bazie\nTP-25 40 zł od uczestnika\nTP-50, TR-50 50 zł od uczestnika\nOd 23 kwietnia 2019 r. do 10.07.2019 r. – elektronicznie, link poniżej.\nLink do zapisów: trasy TP-25,TP-50 i TR-50\ntrasa Rodzinna i TP-12\nOrganizator zastrzega sobie możliwość wstrzymania zapisów, jeśli liczba uczestników na wszystkich trasach przekroczy 300 osób. Podyktowane to jest względami logistycznymi. Jeśli zapisana osoba nie będzie mogła jednak wziąć udziału w Rajdzie, prosimy o kontakt z Organizatorem, aby zwolnić miejsce dla innych uczestników.\nZasady ogólne Rajdu\nPodstawową zasadą na Trasie Pieszej Rodzinnej i TP-12 jest zaliczenie jak największej ilości PK (punktów kontrolnych), nie ma limitu osób w zespole, ani limitu czasu.\nPodstawową zasadą na Trasie Pieszej TP-25/TP-50 jest zaliczenie jak największej ilości PK w limicie czasowym 8/13 godzin, pokonując całą trasę pieszo. Po regulaminowym czasie możliwe jest ukończenie trasy w tzw. limicie spóźnień wynoszącym 60 min od czasu końcowego. Po upłynięciu limitu spóźnień zawodnik jest nieklasyfikowany (NKL).\nPodstawową zasadą na Trasie Rowerowej TR-50 jest zaliczenie jak największej ilości PK (punktów kontrolnych) w limicie czasowym 8 godzin i pokonując całą trasę rowerem. Po regulaminowym czasie możliwe jest ukończenie trasy w tzw. limicie spóźnień wynoszącym 60 min od czasu końcowego. Po upłynięciu limitu spóźnień zawodnik jest nieklasyfikowany (NKL).\nSTART uczestników tras TP-25, TP-50 i TR-50 odbywa się jednocześnie, po czym uczestnicy zmierzają do METY non-stop.\nUczestnicy trasy pieszej rodzinnej oraz TP-12 startują dowolnie od godz. 10:30 do 15.00.\nOrganizator na STARCIE dostarcza kolorową mapę topograficzną z zaznaczonymi Punktami Kontrolnymi (PK) w skali 1: 10 000 dla trasy pieszej rodzinnej i TP-12, oraz w skali 1: 50 000 dla trasy pieszej TP-25,TP-50 i trasy rowerowej TR-50 z rozświetleniami okolic PK.\nUżywanie urządzeń GPS i map innych niż te dostarczone przez Organizatora jest zabronione. Używanie niedozwolonych map równoznaczne jest z dyskwalifikacją (dozwolona jest możliwość zapisu śladu trasy przez urządzenia elektroniczne schowane w czasie Rajdu np. w plecaku – używanie ich do lokalizacji w trakcie zawodów równa się dyskwalifikacji). Dopuszcza się posiadanie zegarka z GPS do pomiaru odległości. Używanie go wraz z mapą elektroniczną jest niedopuszczalne i równa się dyskwalifikacji.\nUczestnicy mogą zaliczać PK w kolejności dowolnej (tzw. scorelauf) zgodnie z otrzymaną mapą i opisem trasy. Długość tras pieszych jest liczona wzdłuż najkrótszego wariantu pokonania trasy, po istniejących drogach, ścieżkach i innych elementach liniowych na mapie, z możliwym dojściem na azymut w okolicach PK (nie jest to odległość w linii prostej między PK). Długość trasy rowerowej będzie podana w linii prostej między punktami z wyłączeniem przeszkód bardzo trudnych do przebycia (np. rzeki, jeziora).\nPunktem Kontrolnym w terenie jest biało-czerwony lampion umiejscowiony na drzewie lub innym charakterystycznym miejscu (np. płot, ambona, mur, most) posiadający własny kod i perforator. Dodatkowo, jako zabezpieczenie, na drzewie z lampionem (lub miejscu w sąsiedztwie PK) będzie napisany kod jaskrawym sprayem.\nWarunkiem potwierdzenia obecności na PK jest perforacja odpowiedniego pola na karcie startowej odpowiadającemu danemu PK. W przypadku braku perforatora lub lampionu należy wpisać długopisem kod (zaznaczony sprayem w okolicy PK np. na drzewie) w odpowiednie pole karty startowej lub wykonać zdjęcie. W przypadku pomyłki w zapisie PK w odpowiedniej rubryce, na karcie startowej będzie wskazane miejsce na wpis poprawkowy (rezerwowy). Należy tam wówczas wpisać odpowiedni nr PK i kod. Potwierdzenia na karcie startowej uczestnik ma obowiązek dokonać we własnym zakresie.\nWarunkiem sklasyfikowania startującego jest odnalezienie i potwierdzenie przynajmniej jednego PK w kolejności dowolnej w przedziale czasu przewidzianym przez Organizatora.\nO klasyfikacji uczestnika decyduje czas końcowy , który uwzględnia zaliczenie punktów kontrolnych oraz uwzględnienie i dodanie kar minutowych. Wynik końcowy jest sumą czasu zawodnika plus kary za brak punktów plus kary za tzw. minuty w limicie spóźnień.\nW przypadku przekroczenia regulaminowego limitu czasu w tzw. limicie spóźnień (60 min po regulaminowym czasie) za każdą rozpoczętą minutę dolicza się dodatkowe 2 minuty do wyniku końcowego. Przykład : zawodnik melduje się na mecie TP-50 (limit 13h) z czasem 13h10min – jego kara wynosi 20 min, a czas końcowy wynosi – 13h30min.\nW przypadku braku Punktu Kontrolnego uczestnik otrzymuje dodatkowo 90 minut karnych do czasu końcowego. Przykład : zawodnik melduje się na mecie TP-50 (limit 13h) z czasem 10h ale bez 2 PK – jego czas końcowy wynosi – 13h.\nTrasy: TP-25, TP-50 ,TR-50 rozgrywane są w formie indywidualnej.\nOrganizator przewiduje nagrody za pierwsze trzy miejsca OPEN na trasach TP-25, TP-50, TR-50 oraz na trasie TP-50 nagrody za trzy pierwsze miejsca wśród pań.\nNa trasie rodzinnej i TP-12 nie ma nagród!\nMistrzostwa Polski Lekarzy: TP-25 za pierwsze trzy miejsca OPEN oraz za trzy pierwsze miejsca dla kobiet, TP-50 za pierwsze trzy miejsca OPEN, TR-50 za pierwsze trzy miejsca OPEN\nMinimum turystyczne: nocleg na sali gimnastycznej z dostępem do czajnika, łazienki itd.\nDla osób, które w kwestii noclegu wolałyby skorzystać z większej wygody i prywatności, na stronie pojawi się lista ofert pobliskich agroturystyk/hoteli. Rezerwacja noclegu jest w gestii uczestnika.\nSzczegółowe świadczenia dla zawodników oraz szczegóły dotyczące bazy, noclegu, punktów odżywczych, dojazdu itp. opisane będą w Komunikacie Startowym około 2 tygodnie przed terminem Rajdu.\nwyposażenie obowiązkowe roweru w przypadku poruszania się po drogach publicznych (dot. tras rowerowych)\ndodatkowe ubrania na wypadek nagłego pogorszenia warunków atmosferycznych\nkask – dot. tras rowerowych\nW stosunkach prawnych między uczestnikami Rajdu na Orientację „Czarna Cobra” 2019 a Organizatorem, stosuje się następującą klauzulę informacyjną:\n– STOPA Słupsk pozyskała Pani/Pana dane osobowe w wyniku realizowania niniejszego Regulaminu Rajdu na Orientację „Czarna Cobra”, zgłoszenia się Pana/Pani do Rajdu,\nUczestnik Rajdu to osoba, która została zarejestrowana i zweryfikowana w biurze Rajdu, na podstawie ważnego dokumentu tożsamości i złożyła podpis na oświadczeniu o znajomości Regulaminu.\nUczestnikami Rajdu mogą być osoby od 16-tego roku życia (decyduje rok urodzenia) lub osoby niepełnoletnie, które zobowiązane są do posiadania pozwolenia na udział w Rajdzie od rodziców lub prawnych opiekunów z ich podpisem i nr PESEL lub obecność rodzica lub opiekuna prawnego wraz z dowodem osobistym w momencie weryfikacji uczestnika w biurze Rajdu.\nWszyscy uczestnicy startujący w Rajdzie muszą zostać zweryfikowani w biurze Rajdu:\nOsoby startujące w ramach Mistrzostw Polski Lekarzy w Rajdach na Orientację proszeni są o przedstawienie dokumentu potwierdzającego – PWZ lub Dyplom ukończenia studiów (ewentualnie zdjęcie/ksero ww. dokumentów).\n– posiada pełną znajomość Regulaminu Rajdu na Orientację „Czarna Cobra”\nUczestnicy Rajdu są zobowiązani do niezwłocznej reakcji na sygnały pojazdów uprzywilejowanych oraz poleceń Służb Ratowniczo-Medycznych i Służby Porządkowej Organizatora podczas – dojazdu, organizacji akcji ratowniczej i transportu poszkodowanych\nW czasie trwania Rajdu uczestnicy mają prawo pokonywać trasę biegiem, marszem, trasa TR-50 rowerem – nie mogą korzystać z żadnego środka lokomocji oraz pomocy osób trzecich. Niedozwolone jest pokonywanie przeszkód wodnych wpław .\nObowiązuje zakaz rozpalania i palenia ognisk na terenach leśnych, poruszania się po uprawach rolnych, szkółkach leśnych i terenach prywatnych. Za szkody wyrządzone przez uczestników wobec osób trzecich oraz szkody wyrządzone przez osoby trzecie uczestnikom Rajdu Organizator nie odpowiada.\nPrzypomina się, że zgodnie z ustawą o lasach art. 26, stałym zakazem wstępu objęte są lasy stanowiące uprawy leśne do 4 m wysokości; powierzchnie doświadczalne i drzewostany nasienne; ostoje zwierząt; źródliska rzek i potoków; obszary zagrożone erozją. Zgodnie z art.30 ww. Ustawy o lasach zabrania się: zanieczyszczania gleby i wód; zaśmiecania; rozkopywania gruntu; niszczenia grzybów oraz grzybni; niszczenia lub uszkadzania drzew, krzewów lub innych roślin; niszczenia urządzeń i obiektów gospodarczych, turystycznych i technicznych oraz znaków i tablic; rozgarniania i zbierania ściółki, puszczania psów luzem, hałasowania oraz używania sygnałów dźwiękowych, z wyjątkiem przypadków wymagających wszczęcia alarmu.\nObowiązuje zakaz wstępu na powierzchnie leśne oznakowane tablicami „ścinka drzew – zakaz wstępu” itp. chyba, że przed Rajdem Organizator poinformuje o zmianie tego zakazu.\nWszyscy uczestnicy zobowiązani są do posiadana i okazywania na wezwanie Organizatora i innych służb ważnego dowodu tożsamości.\nOrganizator ma prawo wycofania uczestnika Rajdu z trasy w przypadku stwierdzenia przez obsługę medyczną niezdolności do kontynuowania wysiłku fizycznego oraz w przypadku stwierdzenia złamania przepisów niniejszego Regulaminu.\nZabrania się używania rowerów z napędem elektrycznym lub podobnym tego typu wspomaganiem. Po stwierdzeniu takiego zdarzenia zawodnik będzie zdyskwalifikowany.\nOrganizator zastrzega sobie prawo do zmiany Regulaminu, o czym uczestnicy zostaną poinformowani najpóźniej przed wyruszeniem na trasę Rajdu.\nProtesty można składać w formie pisemnej lub elektronicznej od momentu ogłoszenia wyników wstępnych do 4 dni po Rajdzie (liczy się data wysłania protestu) do Sędziego Głównego. Protesty zostaną rozpatrzone do 7 dni od zakończenia Imprezy, po czym zostanie ogłoszona oficjalna klasyfikacja końcowa Rajdu.\nWszystkich uczestników obowiązuje bezwzględne, obowiązkowe odmeldowanie się po Rajdzie\nw jeden z poniżej podanych sposobów (jest to podyktowane względami bezpieczeństwa):\n– telefoniczne u Sędziego Głównego, dzwoniąc pod numer telefonu 503 941 148


DD Assistance – program rozszerzonej gwarancji | De Dietrich\nDD Assistance – program rozszerzonej gwarancji\nDe Dietrich Thermique, firma o ponad 330 latach tradycji i właściciel najstarszego znaku przemysłowego (róg myśliwski) należy do Grupy BDR Thermea zatrudniającej na całym świecie ponad 6 000 osób w 70 krajach. Jakość, trwałość i innowacja to kluczowe wartości Grupy BDR Thermea, która od wielu lat jest liderem w technice kondensacyjnej, dostarczając klientom i użytkownikom nowoczesne urządzenia grzewcze.\nW celu zwiększenia komfortu życia i niezależności użytkowników urządzeń grzewczych De Dietrich Technika Grzewcza Sp. z o.o. wprowadza na polski rynek program przedłużonej gwarancji pod nazwą DE DIETRICH ASSISTANCE.\nZałożenia i wymogi programu DD Assistance zawarte są w pisemnej Umowie którą użytkownik zawiera z De Dietrich Technika Grzewcza Sp. z o.o. Umowa gwarantuje dalszą opiekę nad właściwym funkcjonowaniem urządzenia ze strony Producenta już po upływie okresu podstawowej gwarancji. W ramach umowy, w przypadku awarii nie z winy użytkownika, Producent zapewnia diagnostykę urządzenia, usunięcie usterek, wymianę określonych części zamiennych i przywrócenie urządzenia do pracy.\nGrupy urządzeń objętych DD Assistance, okresy wydłużonej gwarancji oraz koszty programu są zawarte w tabeli dostępnej na stronie www.dedietrich.pl. Umowę można zawrzeć na okres 1 roku i przedłużać dwukrotnie na rok kolejny (do 3 lat wydłużonej gwarancji). Opłata za przystąpienie do programu pokrywa koszt dojazdu serwisanta do użytkownika, koszt wymienianych części zamiennych i koszt robocizny podczas naprawy urządzenia. Opłata nie pokrywa kosztów części szybko zużywających się (np. dysze, uszczelki, elektrody, bezpieczniki, fotoelementy), kosztów badania jakości, składu chemicznego oraz parametrów wody w instalacji i kosztów corocznych przeglądów obowiązkowych. Program DD Assistance nie obejmuje wymienników kotłów, które już w okresie gwarancji podstawowej objęte są gwarancją Producenta taką samą lub dłuższą niż określona w programie DD Assistance (np. 5, 7, 8 lat).\nProgram obowiązuje od 1 lipca 2016 roku i obejmuje urządzenia uruchomione od 1 stycznia 2015 roku. Co ważne, zakup urządzenia musi nastąpić w autoryzowanym punkcie sprzedaży, a uruchomienie urządzenia musi zostać wykonane przez autoryzowanego instalatora/serwisanta.


Prasnal: Nadal gram w Górniku!\nJuż był po słowie z prezesem Zbigniewem Koźmińskim. Wydawało się, że w przyszłym sezonie nadal będzie grał w Górniku Zabrze. Tymczasem gdy jego koledzy z drużyny jechali na obóz do Wisły, on swoim samochodem pędził w przeciwnym kierunku. Tomasz Prasnal szybko omówił warunki kontraktu z Górnikiem... ale Łęczna. W nowym sezonie będzie bronił barw beniaminka ekstraklasy.\n- Tak czy siak, nadal gram w Górniku - żartuje 25-letni pomocnik.\nMarek Koźmiński, piłkarz Górnika i być może przyszły właściciel klubu, zachowanie piłkarza uznał jako niepoważne i śmieszne. Jak mówi, byli przecież dogadani.\n- Powiedział, że matka jest chora i musi być przy niej - mówi "Koza". - Tymczasem jechał już do Łęcznej.\nPrasnal odpiera zarzuty. Jak mówi, matka jest chora i była w szpitalu. Można to sprawdzić.\n- Zwolniłem się nawet u trenera Fornalika - tłumaczy. - W tym samym czasie zadzwonili jednak do mnie z Łęcznej. Wcześniej wstępnie rozmawialiśmy. Jednak nie podejmowałem decyzji, bo wciąż pertraktowałem z prezesem Zbigniewem Koźmińskim na temat mojego kontraktu w Zabrzu.\nCo w takim razie sprawiło, że piłkarz nie doszedł do porozumienia z Koźmińskim seniorem. Prasnal nie ukrywa, że postawił swoje warunki. Prezes je wstępnie akceptował. Później jednak mówił zupełnie co innego. Nie potrafili znaleźć kompromisu. W końcu piłkarz stracił cierpliwość.\nW Łęcznej raz-dwa załatwił wszelkie formalności. Zaproponowano mu bardzo korzystne warunki. To zadecydowało, że zdecydował się na przeprowadzkę.\n- Kasa w Łęcznej jest podobna do tej, którą dawano mi w Zabrzu - mówi Prasnal. - Bardziej atrakcyjne są formy płatności. Ryzyko niewypłacalności w Łęcznej jest natomiast zdecydowanie mniejsze niż w Zabrzu. Co tu dużo gadać. Górnik Zabrze wisi mi przecież jeszcze kasę.\nPoza tym, jak mówi Prasnal, wciąż niepewna jest przyszłość zabrzańskiego klubu. Nie wiadomo, czy Marek Koźmiński wykupi akcje. We znaki daje się brak strategicznego sponsora. Jednym słowem pieniędzy tam nie ma za wiele i nie zanosi się, aby miało być ich więcej. Czy jednak w przyszłości chciałby wrócić do Zabrza? Być może. Kontrakt z Łęczną wiązać go będzie przez rok. Co będzie później, trudno powiedzieć. Wie, że dopóki w Zabrzu będą rządzić ci ludzie co teraz, drzwi będą tam dla niego zamknięte.\n- Teraz o tym nie myślę - stwierdza. - Trochę mi tylko głupio, bo wokół mnie jest teraz tyle zamieszania, że strach. Więcej już nawet nie chcę mówić. Po co robić niepotrzebne kwasy.


Cierpienia młodego art-rapera - Czas Kultury\nSama sytuacja fabularna w hotelu Marmur jest pod względem reguł słuchowiska adramatyczna, bo zastaje Filipa w stanie krańcowego wycieńczenia fizycznego. Bohater – jak zawsze mocno zatruty alkoholem i złem niczym Jack ze „Lśnienia” – ma podjąć desperacką próbę odszukania energii brakującej mu do podjęcia dalszej pracy twórczej i wypluć z uszkodzonych trzewi bolesnego jestestwa nowy album. Pół królestwa i ociekającą pożądaniem dziewicę temu, kto w takiej sytuacji znajdzie dobry materiał na słuchowisko… Zwłaszcza że prawie godzinne, bo tyle trwają przygody Fifiego na wybrzeżu (a podpowiadam, że korespondujący z wytrzymałością odbiorcy czas trwania słuchowiska nie powinien wychodzić ponad czterdzieści kilka minut – inaczej katastrofa naszego gotującego się wkurwu i niemożebnej nudy gotowa i opędzlowana na twardo).\nTa płyta sprzed trzech lat mogłaby być właściwym startem Taco w kosmos sławy… gdyby była równie spójną całościowo kompozycją, co „Trójkąt warszawski”. Niemniej poszczególne kawałki chwytają za gardło humorem, jadem, ironią i obsesją nadrytmiczności – zwłaszcza gdy uświadomimy sobie, z jak wielkim zapałem Fifi zapewne je nagrywał, by potem z bólem trafić w próżnię obojętności słuchaczy. I choć kolega mu radził, by nagrywał rymy po polsku – poczytajmy ten pełen pogardy refren z „Fuck your list” i podumajmy nad nim choć chwilę, bo warto:\nI’m masturbating, I’m getting the job done”.


Lampa sto³owa IC T1 LOW chromowana Flos - Nowoczesne meble design, salon meblowy Warszawa, Gdañsk, Katowice, Kraków, Wroc³aw\nKolekcja o¶wietlenia IC marki Flos zosta³a zainspirowana cyrkowym ¿onglerem wykonuj±cym popis opieraj±cy siê na równowadze i zwinno¶ci wykorzystywania kul. Minimalistyczny design o¶wietlenia IC sprawia, ¿e lampy doskonale bêd± siê prezentowaæ w najró¿niejszych wnêtrzach. Model IC T1 wyzwala przyjemne, nastrojowe ¶wiat³o dlatego te¿ ¶wietnie siê sprawdzi zarówno w roli lampy nocnej jak i wyj±tkowej dekoracji umieszczonej np; na komodzie czy konsoli.\nSzeroko¶æ: 17.60 cm\nWysoko¶æ: 38.00 cm\n¬ród³o ¶wiat³a: 1 x MAX 60W E14 lub 1 LED 8W E14\nlampa sto³owa ic t1 low czarna flos\nlampa sto³owa ic t1 low mosiê¿na flos\nlampa sto³owa ic t1 low burgundowa flos


Sondaż dla onet.pl: Duże przetasowanie wśród kandydatów. Duda nie wygra w pierwszej turze | BiznesINFO\nSondaż dla onet.pl: Duże przetasowanie wśród kandydatów. Duda nie wygra w pierwszej turze\nNajnowszy sondaż prezydencki ośrodka IBRiS dla portalu Onet.pl pokazuje znaczące zmiany w czołówce rankingu po tym jak do walki o najwyższy urząd w państwie włączył się Rafał Trzaskowski. Prezydent Warszawy ma największe szanse na wejście do drugiej tury po stronie kandydatów opozycji i tym samym konfrontację z urzędującym prezydentem Andrzejem Dudą.\nZaskakujący sondaż prezydencki\nSondaż pracowni IBRiS opublikowany dokładnie tydzień po planowanych wyborach prezydenckich, które ostatecznie się nie odbyły, pokazuje, że ich ostateczne rozstrzygnięcie (nastąpi ono zapewne na początku lata) może przynieść niespodzianki.\nLiderem sondażu pozostaje co prawda Andrzej Duda na którego chce głosować 43,2 proc. ankietowanych, ale poparcie dla urzędującego prezydenta spadło aż o 6,5 pkt proc. w porównaniu z poprzednim badaniem pracowni.\nTaki wynik pokazuje, że konieczne byłoby przeprowadzenie drugiej tury wyborów prezydenckich. Kto ma największe szanse na konfrontację z obecnym prezydentem? Okazuje się, że ten, który dopiero włączył się do walki o Pałac Prezydencki.\nPoparcie dla Rafała Trzaskowskiego wyniosło w badaniu 16 proc. Prezydent Warszawy uzyskał wyraźnie lepszy wynik niż w ostatnim sondażu pracowni notowała wicemarszałek Sejmu Małgorzata Kidawa-Błońska (6,7 proc.), którą w piątek Trzaskowski zastąpił w roli kandydata startującego z ramienia Koalicji Obywatelskiej.\nSondażowe podium zamyka niezależny kandydat na prezydenta Szymon Hołownia, na którego chce głosować 9,9 proc. respondentów, co oznacza wzrost o 0,7 pkt proc. w porównaniu z poprzednim badaniem.\nSondaż pokazuje, że na kandydowaniu Trzaskowskiego wyraźnie traci kandydat Polskiego Stronnictwa Ludowego Władysław Kosiniak-Kamysz, który uzyskał 9,6 proc. poparcie i w porównaniu z ostatnim badaniem szef ludowców stracił aż 4,5 pkt proc. poparcia.\nPolska ma samozwańczego prezydenta. Zaczyna on nawet wydawać dowody osobisteCzytaj dalej\nNiewielki wzrost odnotowali natomiast kandydat Lewicy Robert Biedroń na którego chce głosować 6,8 proc. badanych (wzrost o 0,4 pkt proc.) oraz Krzysztof Bosak, który startuje z ramienia Konfederacji (również popiera go 6,8 proc. respondentów, ale w tym wypadku wzrost wyniósł 1,8 pkt proc. w porównaniu z poprzednim sondażem).\nUdział w wyborach deklaruje 56,2 proc. ankietowanych, zaś niespełna 40 proc. twierdzi, że w wyborach prezydenckich nie zagłosuje.\nTermin wyborów prezydenckich wciąż pozostaje nieznany. Najczęściej wskazywana obecnie data to 28 czerwca, wiele jednak będzie zależało od tempa prac nad znowelizowaną w tym tygodniu przez Sejm ustawą o formie wyborów prezydenckich (zakłada głosowanie tradycyjne z możliwością oddania głosu drogą korespondencyjną) ze strony Senatu.


We wtorek prace nad ustawą zmieniającą nadzór nad energetyką - Energetyka\nJutro (9 lutego br.) Komisja do Spraw Energii i Skarbu Państwa ma pracować nad projektem ustawy, która m.in. przewiduje przeniesienie od 1 kwietnia 2016 nadzoru właścicielskiego nad Energą, PGE, Eneą i Tauronem do ministerstwa energii.\nNa jutro (9 lutego br. ) zostało zaplanowane posiedzenie Komisji do Spraw Energii i Skarbu Państwa, podczas którego posłowie mają rozpatrywać projekt ustawy o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (druk nr 211). Pierwsze czytanie projektu tej ustawy odbyło się podczas plenarnego posiedzenia Sejmu 29 stycznia br. i wtedy był uzasadniany cel jej wprowadzenia.\nGość, 09.02.2016 09:37\nTęskne zawołanie PiSu "Komuno wróć" staje się rzeczywistością, przynajmniej w energetyce. Teraz już bez jakichkolwiek oporów (...)\n10.90 PLN 0.02 (0.18%)\n2.51 PLN -0.01 (-0.40%)


Komisja Europejska : CORDIS : Projekty i wyniki : Wymienić okna na bardziej ekologiczne\nWymienić okna na bardziej ekologiczne\nEXTRUWIN — Wynik w skrócie\nEuropejscy naukowcy poczynili pierwsze kroki w kierunku stworzenia profilu okiennego wykonanego z kompozytów drzewno-polimerowych (WPC). Częściowe zastąpienie polimerów syntetycznych drewnem pozwala zmniejszyć koszty produkcji.\nMateriały plastikowe są szeroko stosowane w produkcji okien. Są one jednak oparte na produktach uzyskanych z ropy i innych paliw kopalnych, których zapasy mogą pewnego dnia wyczerpać się.\nTe syntetyczne polimery trzeba zastąpić przynajmniej częściowo odnawialnymi i zrównoważonymi materiałami. Taki był też cel finansowanego przez UE projektu EXTRUWIN ("Extruded window profiles based on an environmentally friendly wood-polymer composite material"). Uczestnicy projektu postanowili zbudować profil okienny wykonany z WPC, przeznaczony na rynek europejski. Nowe profile mają posiadać ulepszone właściwości fizyczne i charakteryzować się niższymi kosztami produkcji w porównaniu z aktualnie dostępnymi wyrobami.\nAby zrealizować ten cel, badacze biorący udział w projekcie EXTRUWIN w pierwszej kolejności zidentyfikowali odpowiednie surowce, by następnie zbudować z nich profile okienne. Nowe profile wymagały także stworzenia odpowiednich technik łączenia i malowania.\nW ramach projektu EXTRUWIN opracowano różne formuły WPC oparte na termoplastycznych matrycach i łączeniach. Z kompozytów uzyskano następnie potrzebne elementy przy pomocy matrycy pierścieniowej, wytłaczarki dwuślimakowej i mieszarki grzewczej.\nW kolejnym etapie prac profile WPC wytłoczono w celu uzyskania różnych kształtów oraz przetestowano ich właściwości fizyczne i mechaniczne. Niestety, ze względu na różne trudności techniczne nie udało się wytłoczyć całego profilu okiennego.\nDoświadczenia zdobyte podczas realizacji projektu EXTRUWIN będą bezcenną pomocą dla innych przyszłych inicjatyw z tej dziedziny. Przykładowo, to, że nie każdy związek WPC można przetwarzać przy użyciu aktualnie dostępnego sprzętu, oznacza konieczność zbudowania narzędzi dla każdej mieszanki i zastosowania.\nNumer rekordu: 92460


- wiadomościami i umiejętnościami z zakresu historii Polski i historii powszechnej od X do XX wieku określonymi w podstawie programowej szkoły podstawowej i gimnazjum;\n- znajomością zagadnień z historii Polski w latach 1531-1683 poszerzającymi podstawę programową szkoły podstawowej i gimnazjum;\n- wiedzą dotyczącą oręża polskiego od X do XX wieku, z uwzględnieniem znajomości broni i barwy, architektury obronnej, topografii wojskowej, heraldyki, sfragistyki, falerystyki, literatury, muzyki i pieśni, malarstwa historycznego.\nZadania pisemne na poszczególnych etapach Konkursu obejmują:\n- wiadomości i umiejętności z zakresu historii Polski i historii powszechnej od X do XX wieku określone w podstawie programowej,\n- wiedzę dotyczącą oręża polskiego w latach 1531-1683;\n- zagadnienia z historii Polski w latach 1531-1683 poszerzające podstawę programową,\n- wiedzę dotyczącą oręża polskiego od X do XX wieku.\n19 listopada odbył się etap szkolny Konkursu Historycznego. Wzięlo w nim udział 7 uczniów naszych szkół, którzy musieli wykazać się znajomoscią dat, faktów historycznych i wiadomościami określonymi w podanych zagadnieniach dotyczących I etapu konkursu.\nTomera Karol kl.VIa\nRusnak Jarosław kl. VIb\nBanach Weronika kl. VIa\nPrace tych uczniów zostały przesłane do Komisji Rejonowej, która zadecyduje kto przechodzi dalej.\n11 marca 2011r. w Krakowie odbył sie etap wojewódzki Ogólnopolskiego Konkursu Historycznego "Losy żołnierza ...". Wzięło w nim udział dwóch uczniów naszej szkoły: Karol Tomera (VIa) i Jarosław Rusnak (VIb).\nDzieki bardzo dobrym winikom jakie otrzymali nasi szóstoklasiści w konkursie, uzyskali oni tytuły:\nKarol Tomera - LAUREAT konkursu\nJarosław Rusnak - FINALISTA konkursu.\nSerdecznie gratulujemy dużej wiedzy i osiągniętych wyników!\nUczniów do konkursu przygotowała pani Małgorzata Śmiałek.


Niewygodne.info.pl | Spełnia się czarny sen Angeli Merkel? Większość zamachowców z Paryża przybyło do Europy... udając uchodźców! Wykorzystali m.in. szlak przez Węgry\nPrzypomnijmy - 13 listopada 2015 roku terroryści islamscy urządzili w Paryżu istną rzeź. W zorganizowanych tego dnia zamachach terrorystycznych w stolicy Francji zginęło łącznie 130 osób, a 360 zostało rannych (najwięcej osób zginęło w teatrze Bataclan). Okazało się, że na 10 terrorystów, którzy tego dnia zabijali, aż 7 przybyło do UE udając uchodźców. Wykorzystali do tego tzw. węgierski szlak, którym dziesiątki tysięcy migrantów z Bliskiego Wschodu przedostało się do Europy Zachodniej na zaproszenie Angeli Merkel.\nZasadnym jest w tym kontekście pytanie - gdyby Viktor Orban szybciej postawił płot na swojej granicy, to czy organizacja paryskich zamachów byłaby w ogóle możliwa? Albo jeszcze inaczej - gdyby Angela Merkel nie wydała pod koniec sierpnia 2015 r. klarownej deklaracji, o tym że Niemcy są gotowe przyjąć uchodźców, to czy w ogóle doszłoby do masowej migracji?\nNiestety, ale za polityką "otwartych drzwi" w sprawie islamskich migrantów, idą konkretne ryzyka. Jedno z nich - mówiąc językiem biurokratycznym - zmaterializowało się 13 listopada 2015 r. w Paryżu. Czy dojdzie do kolejnych "materializacji"? Czy czarny sen Angeli Merkel będzie trwał?\nŹródło: Majority of Paris attackers used migration routes to enter Europe, reveals Hungarian counter-terror chief (Telegraph.co.uk)