Kilka pytań na temat wahania, czy przynieść butelkę wina czy bukiet kwiatów Obieg - Magazyn Centrum Sztuki Współczesnej\nKilka pytań na temat wahania, czy przynieść butelkę wina czy bukiet kwiatów\nObieg / Numery / Nr 11/2019 / Kilka pytań na...\nPierwodruk w: A Few Questions Regarding The Hesitance At Choosing Between Bringing A Bottle Of Wine Or A Bouquet Of Flowers: 100 Notes, 100 Thoughts: Documenta Series 026. Dzięki uprzejmości autora oraz documenta 13.\nW 1971 roku Harald Szeemann przyjechał do Turynu w związku z planowaną na rok następny wystawą documenta, której był kuratorem. Jedną z osób, z którymi pragnął się spotkać, był Alighiero Boetti, ale kiedy Szeemann zapukał do drzwi jego pracowni, włoskiego artysty tam nie było. Wszystko wskazuje na to, że ktoś oprowadził Szeemanna po atelier, a ten przez roztargnienie zostawił na miejscu świstek z listą artystów. Mogło minąć kilka tygodni, zanim Boetti wrócił do Turynu (przedsięwziął owego roku dwie duże wyprawy do Afganistanu) i znalazł kartkę zostawioną przez Szeemanna. Ku jego zaskoczeniu przy jego własnym nazwisku widniał znak zapytania.\nZ wynikłej korespondencji można wywnioskować, że Boetti błędnie zrozumiał notatki Szeemanna. W toku epistolarnej wymiany zdań otwarcie zapytał o to kuratora i nieporozumienie zostało wyjaśnione: znak zapytania przy nazwisku Boettiego nie był związany z wątpliwościami co do jego twórczości lub uczestnictwa w wystawie. Jednak to właśnie wtedy zaczęła się tak naprawdę dyskusja na temat udziału Boettiego w documenta 5.\nPodczas gdy wczesne kuratorskie strategie Szeemanna wobec documenta były przedmiotem ożywionej debaty1, dzisiaj zakłada się, że jeżeli artysta zostanie zaproszony do udziału w wystawie, to ma tymczasowo dostosować się do określonego reżimu pracy, a gospodarz – zapraszający – staje się również kimś w rodzaju stróża. W niniejszym eseju pragnę zapoznać cię, drogi czytelniku, z refleksjami i pytaniami, jakie nasuwają mi się w związku z dOCUMENTA (13). Dotyczą one głównie rozmaitych implikacji decyzji o zasiedleniu pewnego z góry określonego kontekstu i tego, jak łatwo gość w takich sytuacjach może przeistoczyć się w gospodarza. Innymi słowy, dotyczą negocjacji toczących się między zamiarem i szczodrością.\nKiedy ktoś zaprasza nas na obiad albo oferuje nocleg u siebie w domu, możemy stanąć przed wyborem, co ze sobą przynieść: butelkę wina czy bukiet kwiatów; bardziej zdecydowany gest polegałby na przyjęciu zaproszenia poprzez wejście tylnymi drzwiami i zaoferowanie pomocy w kuchni. Jeżeli przyjęliśmy zaproszenie, to istnieją niezliczone sposoby zachowania; możemy skupić się na tym, czego, jak sądzimy, gospodarz oczekuje od nas jako od gościa albo wręcz przeciwnie – próbować zdominować i zawłaszczyć przestrzeń. To samo odnosi się do wystawy. Ktoś powie, że można schronić się w jakiejś teoretycznej ramie, oświadczeniu; ale można też zająć czyjąś przestrzeń, maksymalnie ją spersonalizować, a następnie pozwolić, by kuratorska deklaracja programowa szła dalej własnym torem. Istnieje też najbardziej niepokojąca perspektywa: że w ogóle nie uda nam się wpłynąć na dyskurs. Taki wynik – czy raczej jego brak – uczyniłby z nas gościa nieszkodliwego. Można też nie przyjąć zaproszenia, a nawet – co jeszcze bardziej znaczące – doprowadzić do jego wycofania. Zapewne jednak najradykalniejszym sposobem wpłynięcia na taką sytuację byłoby przyjęcie zaproszenie, a potem rezygnacja z niego poprzez nagłe porzucenie statusu gościa. W idealnym czy typowym przypadku przyjmując zaproszenie mamy nadzieję nieco przekształcić daną sytuację, wnieść w nią swój wkład w najbardziej wyrafinowany sposób – po prostu spędzając w niej czas, będąc sobą. Możliwości jest równie wiele co sposobów wystosowania zaproszenia, a czasem sprawy dodatkowo się komplikują. To, jak zapraszamy, jak reagujemy na zaproszenie i jak w efekcie rozwija się relacja, zasługuje w tym świetle na bliższe zbadanie. Zwłaszcza w przypadku takim jak ten, gdy piszący ma obsesję na punkcie artystów i ich związków z goszczeniem.\nKorespondencja pomiędzy Szeemannem i Boettim jest krótka, lecz bardzo pouczająca2. Jest na przykład jasne, że kilka prac zaproponowano i wzięto pod uwagę, zanim panowie doszli do porozumienia. Przyglądając się bliżej propozycjom Boettiego można wysnuć rozmaite wnioski na temat tego, jak artysta chciał zareagować na to konkretne zaproszenie3.\nPraca Boettiego, którą w pierwszym rzędzie omawiano w kontekście jego planowanego udziału w documenta 5, nosiła wtedy tytuł L’arazzo, chodziło o pierwszą haftowaną mapę świata, którą włoski artysta zaprojektował i zrealizował w Afganistanie. Datowana była dokładnie na rok, w którym Szeemann odwiedził Turyn. Owa Mappa (1971), jak ją później nazwano, przyjechała do Europy dopiero wiosną 1972 r., zapewne trochę zbyt późno, by mogła wejść w skład wystawy; to z kolei spowodowało wzięcie pod uwagę innych dzieł artysty. Pracą, która na pewno została pokazana, mimo że nie wymienia jej dostępna korespondencja, jest Lavoro postale (permutazione) (1972)4.\nNależy też wspomnieć – nie wyciągając jeszcze żadnych wniosków – że rozważano też inną możliwość. Na początku 1972 r. Boetti powrócił do najwyraźniej omawianego już wcześniej pomysłu („Rittorno, quindi, all’idea prima” – pisał do Szeemanna), by w ramach wystawy przeprowadzić drobną interwencję. Chciał mianowicie wykonać niewielką mosiężną tabliczkę ze swoim nazwiskiem i umieścić ją przy wejściu do Muzeum Fridericianum5.\nCzy strategia Boettiego uczy nas, jak reagować na zaproszenie? Jak długo zajmuje nam uświadomienie, jak się z nim czujemy? Czy da się negocjować własną pozycję, a jednocześnie próbować grać rolę gościa, której się od nas oczekuje? Czy istnieje sposób uwolnienia się od tych oczekiwań? Jak dalece da się w takiej sytuacji rozciągnąć pojęcie „gościa”? Czy owe hipotetyczne postawy gościa mogą stanowić kontynuację pierwotnego zaproszenia? Czy zaproszenie jest realne, zanim wydarzenie stanie się faktem? Czy publiczna analiza zaproszenia jest równoznaczna z jego zniszczeniem?\nOstatnia propozycja Boettiego nie została nigdy zrealizowana, ale kilka spraw da się z niej wyrozumieć. Jest tak, jakby umieszczając swe nazwisko przy wejściu do głównej przestrzeni documenta 5 artysta chciał ramować wystawę na nowo swoją gościnnością i wystosować własne zaproszenie do jej odwiedzenia. Być może już w środku widzowie zdaliby sobie sprawę, że artysta zmienił reguły gry – że witając ich jako gości sam ustawił się w pozycji gospodarza.\nBungalow w kabulskiej dzielnicy Shar-e Naw, w którym działał Hotel Jeden, 2010.\nArtyści angażujący się w działania związane z goszczeniem interesują mnie od dłuższego czasu. Badałem związane z tym miejsca, najpierw poprzez opowieści, wspomnienia i opisy, a potem „rewizytując” je, chociaż byłem tam po raz pierwszy. Tak ciekawość zaprowadziła mnie do Boettiego i do Hotelu Jeden [One Hotel] w Kabulu, a także przywiodła do rozważań na temat tego, co wydarzyło się w niewielkim budynku, który gościł jego inicjatywę na długo przed tym, gdy sam miałem możliwość dotarcia do Afganistanu.\nTa sama motywacja zaprowadziła mnie w 2005 r. na wyspę St. Croix na Wyspach Dziewiczych, gdzie artysta Daniel Buren przeprowadził swego czasu interwencję w hotelu w zatoce Grapetree. Gdy dotarłem tam owego lata, było za późno na doświadczenie jej efektów w ich oryginalnym kształcie, a także za późno na pobyt w hotelu. Szesnaście lat wcześniej, we wrześniu 1989, wyspę nawiedził huragan Hugo i poważnie go uszkodził. Był to ostateczny cios dla przedsięwzięcia, które zresztą nigdy nie przynosiło spodziewanych zysków i właściciele w końcu postanowili je zamknąć. Prace Burena, pozostawione samym sobie, powoli niszczały. Gdy je znalazłem, roślinność pięła się już po budynku, dramatycznie zmieniając otoczenie, które stało się schronieniem i nadało znaczenie pierwszym pracom site-specific francuskiego artysty.\nBuren wykonał te wczesne, integralnie związane z budynkiem mozaiki w 1965 r. na zamówienie Fairleigha Dickinsona juniora i Thibauta de Saint Phalle. Mieszkając w hotelu, jednocześnie tworzyli jego wystrój. Można przypuszczać, że hotel Grapetree Bay był lubiany przez gości, wracali bowiem na miejsce jeszcze lata po katastrofie, by wspominać lepsze czasy przechadzając się po dawnych ścieżkach. Próbując odsłonić mozaiki pomyślałem, że na coś takiego można mieć nadzieję w przypadku dzieła sztuki; że przeżyje swój kontekst, a nawet nada mu ponowne znaczenie, tak jak prace Burena przeżyły miejsce, które je pierwotnie ugościło.\nTak się składa, że siedem lat później, w tekście, w którym krytykował documenta Szeemanna – wystawę, w której sam miał wystąpić – Buren pisał o zamknięciu sztuki w kontekście wystawowym, czyli sferze, w której mogła ona żyć, przetrwać, a zatem umrzeć: „Tym samym granice, które sztuka sama dla siebie stworzyła, by mieć bezpieczną przystań, zwracają się przeciw niej, naśladując ją, a azyl ukonstytuowany przez owe granice zostaje ujawniony jako jej uzasadnienie, realność i grobowiec”6.\nDaniel Buren, Mozaika, 1965, praca site-specific, Zatoka Grapetree, St. Croix, Wyspy Dziewicze, 2005.\nIdea artysty jako gospodarza zyskała dalsze rozwinięcie pod koniec lat 60. XX wieku, gdy artyści zaczęli próbować swych sił w hotelarstwie. W 2004 r., nieomal przyjmując do wiadomości fakt, że jest za późno, bym mógł zostać gościem, stanąłem przed domem przy Sunset Boulevard 7175 w Los Angeles, gdzie trzydzieści sześć lat wcześniej, w 1968 r., Allen Ruppersberg zainstalował swój znany projekt, Al’s Grand Hotel. Przez trzy miesiące w weekendy gościł w siedmiu pokojach chętnych. Każdy pokój miał inny wystrój, a hol główny wypełniała pewna filmowa narracja. Pokoje nawiązywały do określonych epizodów z osobistej historii artysty, a uczestnicy projektu mieli dzielić się swoimi wyobrażeniami i wnosić wkład w „nowelę”, jaką był hotel. Dla Ruppersberga goszczenie było czymś więcej niż opiekowaniem się; zapraszał swych gości do interakcji z przestrzenią, z dziełem sztuki. W jaki sposób opiekował się nimi poza tymi murami? Czego od nich oczekiwał? Czy doświadczenie Al’s Grand Hotel miało wpływ na jego twórczość? Czy postrzegał siebie jako gospodarza także w innych pracach, które podejmowały podobne wątki w mniej bezpośredni sposób?7.\nZ drugiej strony czy artysta może stać się ikonicznym hotelowym gościem? Nieustannie wracając do kwestii, które mnie dzisiaj zajmują, ostatecznie odwracam pytanie. Na documenta 5 Ruppersberg zamierzał zaprezentować projekt, który cechował się pewną subiektywnością, a jednocześnie pozwalał podejrzeć, jak artysta staje się gościem. Jak wynika z korespondencji z Haraldem Szeemannem, w skład przynajmniej jednej z prac przeznaczonych do pokazania w Kassel miały wejść transkrypcje rozmów, jakie artysta prowadził w motelach, podróżując po Stanach Zjednoczonych8. Pewną ideę gościa hotelowego da się też wywieść z innych prac Ruppersberga. W rozmaitych okresach swej twórczości budował on na przykład narracje z tekstów spisanych na hotelowym papierze listowym. Bardziej osobista historia zanotowana została na kartkach hotelowej papeterii przez Martina Kippenbergera. W istocie gdy myślimy o artyście jako ikonicznym gościu hotelowym, do głowy natychmiast przychodzi nam Martin Kippenberger i Hotel Chelsea w Kolonii, miejsce, do którego wrócił, jak mówią, rezygnując z mieszkania i płacąc za pokój własnymi dziełami. Pomijając ekonomiczny kontekst takiego gestu można by zapytać, jak niemiecki artysta zareagował na sam fakt bycia gościem? Powiada się, że był wymagający. Czy to dlatego, że goszczono go w zamian za dzieła sztuki? Czy w hotelu zachowywał się tak samo jak wtedy, gdy zapraszano go do udziału w wystawie? Czy naprawdę w wymagający sposób „zamieszkiwał” w pracach innych artystów, kiedy zwiedzał wystawę? Na te pytania niełatwo jest znaleźć odpowiedź, jedno wszakże jest pewne: Kippenberger przywiązywał wagę do zapraszania gości na swe wystawy i do goszczenia na nich swych prac. Wiadomo, że czasem brał udział w wystawie albo organizował własną tylko po to, by móc do niej zaprojektować plakat.\nNa pierwszym planie opuszczony hotel Grapetree Bay, St. Croix, Wyspy Dziewicze, 2005.\nTył dawnego Hotelu Jeden, Kabul, 2010.\nZaprezentował też ciekawy sposób reakcji na zaproszenie – a właściwie na niezaproszenie. Mianowicie zaprosił sam siebie na DOCUMENTA IX i stworzył plakat informujący o jego uczestnictwie. Na plakacie widniało logo wystawy, daty, a także fotografia jego pracy Bez tytułu (Lampa) (1992), zainstalowanej na Pionowym kilometrze Ziemi (1977) Waltera De Marii przed Muzeum Fridericianum.\nZapraszanie, goszczenie i bycie goszczonym to delikatne kwestie. Zawsze musimy szukać równowagi pomiędzy zachowaniem, jakiego oczekuje się od nas w czyjejś przestrzeni i zakresem zaproszenia. Jednocześnie stoimy przed koniecznością wytyczenia cienkiej linii pomiędzy naszą własną szczodrością i tym, czego oczekujemy po spotkaniu z drugim człowiekiem. Ciekaw jestem, czy wszyscy artyści tak to postrzegają, a w każdym razie ci, którzy bezpośrednio angażowali się w tego rodzaju praktyki. Czy mieli jakieś oczekiwania wobec widza? Na ile mogli pozwolić sobie na zarozumiałość? Czy spodziewali się czegoś w zamian za to, czym się dzielili, na przykład ludzkiej uwagi?\nGdy po raz pierwszy usłyszałem o Alighiero Boettim i hotelu, który miał w Kabulu, byłem zaintrygowany. Rekonstruując tę historię, zacząłem natykać się na związane z nią anegdoty, zarówno w literaturze, jak i w opowieściach osób znających artystę; wkrótce zdałem sobie sprawę, że obrosła ona mnóstwem mitów i legend. Jedno wszakże zdawało się pewne: Hotel Jeden był przedsięwzięciem Boettiego i jego miejscowego wspólnika, Gholama Dastaghira. W istocie był to dom w kabulskiej dzielnicy Shar-e Naw z kilkoma podzielonymi na mniejsze pokojami; serwował „kontynentalne śniadania” i miał zapewne dwa wejścia od dwóch różnych ulic. Zaczął działalność w 1971 r. Kiedy zakończył dokładnie nie wiadomo, przy czym większość źródeł wiąże ten moment z sowiecką inwazją w 1979 r. Niektóre relacje kończyły się informacją o zburzeniu budynku, powtórzoną potem w kilku publikacjach, co byłoby ostatnim akordem całej historii9.\nLuki w opowieści sprawiły, że prowadziłem badania jeszcze przez jakiś czas, zanim poczułem, że jestem gotów pojechać na miejsce, by spróbować zrozumieć rolę Boettiego jako gospodarza. Jak sam Boetti ją pojmował i jak – jeżeli w ogóle – wpływało to na jego twórczość artystyczną? Jeżeli jest prawdą, że Hotel Jeden był pomyślany nie tyle jako dzieło sztuki, ile jako zasadnicza część codziennego życia Boettiego, to zapewne nie pomylę się wiele, gdy powiem, że inaczej niż w przypadku wielu twórców jego pokolenia, Boetti uczynił swój styl życia i charakter integralną częścią tego, co robił jako artysta i że w związku z tym wszystko, co przenikało jego dni, stanowiło tło jego sztuki.\nMożna zatem wywnioskować, że tym, co Boetti negocjował poprzez swe kabulskie przedsięwzięcie, była strategia zapraszania na własnych warunkach, taka sama, jaką realizował jednocześnie w sztuce i jej relacji z widzami. Innymi słowy, artysta i jego (czasem dość przypadkowi) współpracownicy i wspólnicy angażowali się w tworzenie dzieł, które były wystarczająco atrakcyjne, usidlające i enigmatyczne, by zafascynować widzów, a jednocześnie uświadamiały im ich własny status jako gości. Wymyślając pracę, wystawę czy tekst, twórca powinien móc zaczarować swych gości akurat na tyle, by wchodząc w przestrzeń sztuki, zamieszkując ją, zadawali sobie jednocześnie pytania na temat swej potencjalnej roli. Są to negocjacje tego samego rodzaju jak te, w które trzeba się zaangażować odpowiadając na dowolne zaproszenie; ich elastyczność sprawdzić muszą zarówno gość, jak i gospodarz. Inaczej mówiąc, jakie są reguły tej gry i na ile da się je nagiąć?\nZbyt mało mamy danych, by w pełni zrozumieć konsekwencje tych przemian: z gościa w gospodarza i z powrotem w gościa swej kondycji jako goszczącego. W tej dynamice relacje pomiędzy gościem i gospodarzem napięte są do granic uzasadnionej wątpliwości. Gdy dzielimy naszą pracę z innymi, najlepsze, na co możemy mieć nadzieję, to to, że będzie ona zasiedlana, używana i nadużywana. By zasiedlić dzieło, zamieszkać w nim, widz musi dać sobie na to przyzwolenie, a gdy znajdzie się wewnątrz, musi negocjować swą pozycję, by stać się jego gościem prawdziwie.\nZastanawiam się, czy takie właśnie poczucie towarzyszyło człowiekowi, gdy wprowadzał się do Hotelu Jeden, wiedząc, że nie był on pomyślany jako dzieło sztuki; czy goście – a w każdym razie ci świadomi, że rzekomi właściciele Alighiero i Boetti to jeden artysta – rozumieli tę dychotomię i sprzeczność. Ciekaw też jestem, czy kiedykolwiek doń wracali. Czy dobrze wspominali pobyt? Czy hotel dawał im to, czego oczekiwali – jak każdy hotel powinien – czy też w jakikolwiek sposób kwestionowali swój status jako gości?\nW przypadku wydarzenia takiego jak documenta zastanawiamy się, czy możliwe jest stworzenie dzieła, które opowiadałoby jakąś historię, a jednocześnie nawiązywało do poprzednich jego edycji. Jakie są konsekwencje powrotu do już wcześniej wykorzystywanego formatu? Czy da się wrócić do konkretnej pracy, która była wystawiana w danej przestrzeni? Czy można marzyć o goszczeniu uczestnictwa tej osoby? Czy mógłbym zamieszkać w czyimś pomyśle, a potem ponownie go udostępnić? Jak mogę podzielić się doświadczeniem, które, zdawałoby się, rozwodniło się z czasem i jak sprawić, by poprzedni goście wrócili? Czy ludzie mogliby zamieszkać w dawno minionej opowieści? Czy starzy i nowi goście mogliby dzielić się pomysłami przy tym samym stole?\nBudynek w Kabulu, w którym mieścił się Hotel Jeden, nie został zburzony; widziałem go na własne oczy. Jest to wolnostojący dom, który poza niewielkimi zmianami wygląda całkiem jak wtedy, gdy mieszkał tam Boetti10. Odwiedzając to miejsce trzydzieści sześć lat po jego zamknięciu, czułem się jak po przegapionej randce, pragnąc znaleźć jakiś ślad, kolejny znak zapytania przy nazwisku Boettiego. Ślad, który sugerując dalsze pytania dawałby jakieś wskazówki co do tego, co się tam działo, gdy życie po prostu biegło swoim torem.\nNawet jeżeli jest jasne, że wszystko to są bardziej pytania niż odpowiedzi, to mogę przynajmniej mieć szczerą nadzieję, że tekst niniejszy przywoła to, co ma nastąpić, stanie się wezwaniem do zameldowania się, zamieszkania, oraz zaproszeniem, by czuć się w czyjejś myśli jak we własnym domu, by spędzać czas w tym, czym dzielą się inni. A więc co przynosisz, drogi czytelniku, butelkę wina czy bukiet kwiatów?\nTłumaczenie z języka angielskiego: Marcin Wawrzyńczak\nMario García Torres (ur.1975 w Monclovie) jest meksykańskim artystą konceptualnym. W swojej sztuce używa różnorodnych mediów takich jak film, fotografia, dźwięk, performans czy wideo. W swojej działalności zgłębia zawiłości systemu sztuki przede wszystkich poprzez spoglądanie na wydarzenia z przeszłości w historii sztuki konceptualnej, za cel mając ukazywanie nowych perpektyw. Aktualnie żyje w mieście Meksyk.\ngościnność , hospitality , Mario García Torres , Documenta Series , 100 Notes, 100 Thoughts , Alighiero e Boetti , The One Hotel\n*Zdjęcie w tle: Dawne wejście do Hotelu Jeden Boettiego, Kabul, 2010.\n Documentom Szeemanna towarzyszyła ożywiona dyskusja na temat jego strategii kuratorskich, ówcześnie dość niezwykłym. Umieścił on dzieła niektórych artystów w określonym kontekście tematycznym, co nie wszystkim zainteresowanym odpowiadało. „Nie życzę sobie, by moje prace były wykorzystywane do ilustrowania błędnych założeń socjologicznych czy przestarzałych kategorii historyczno-sztucznych” – zaczynał się list wysłany 6 maja 1972 do Giancarlo Politiego przez Roberta Morrisa, z załącznikiem w postaci dłuższego oświadczenia podpisanego przez dziesięcioro innych zaproszonych artystów: Carla Andre, Hansa Haacke, Donalda Judda, Sola LeWitta, Barry’ego LeVa, Dorotheę Rockburn, Freda Sandbacka, Richarda Serrę i Roberta Smithsona. Składając to oświadczenie, wycofywali się oni z udziału w wystawie.\n Niewiele materiałów zachowało się w archiwum documenta i niewiele więcej w Archivio Boetti w Rzymie.\n Pobieżna lektura listów z zaproszeniami wystosowywanych przez Szeemanna do artystów ujawnia rozmaite strategie, większość jednak przypadków wskazuje na to, że wcześniej miał miejsce osobisty kontakt i list jest jedynie potwierdzeniem ustnej umowy. Pisząc do Morrisa kurator nie wspomina o żadnej konkretnej ramie tematycznej dla jego twórczości, prosi jednak o kilka konkretnych rodzajów prac; w liście do hiszpańskiej grupy ZAJ pyta po prostu – choć, gdy się nad tym zastanowić, całkiem znacząco – „Czy bylibyście skłonni wziąć udział w documenta 5?”.\n Lavoro postale (permutazione) to praca składająca się z siedmiuset dwudziestu kopert, na których naklejono te same sześć znaczków, na każdej kopercie w innym układzie. Siedemset dwadzieścia to suma możliwych kombinacji. Po naklejeniu znaczków koperty zostały wysłane z Turynu w marcu 1972 r., a po odebraniu od razu zorganizowano ich wystawę.\n Mosiężna tabliczka zostaje po raz pierwszy opisana w liście wysłanym przez Boettiego do Szeemanna w styczniu 1972 r. i odebranym w Kassel ostatniego dnia tego miesiąca. Był on, jak się zdaje, odpowiedzią na list napisany w Kassel 10 stycznia, w którym szwajcarski kurator informował, że Mappa zostanie pokazana na documenta 5. Na zakończenie Szeemanna pyta, czy Boetti miałby jakieś inne propozycje. W niedatowanej notatce, zapewne wysłanej później, Boetti przyznaje się do niezdecydowania: jest jeden Boetti, który chciałby pokazać tapiserię i drugi, który chce mosiężnej tabliczki. Wszystkie wspomniane dokumenty znajdują się w archiwum documenta w Kassel.\n Daniel Buren, Exhibitions of an Exhibition [Wystawy wystawy] (1972), [w:] Achtung! Texte 1967-1991, red. Gerti Fietzek i Gudrun Inboden, Drezno, Bazylea 1995.\n Wcześniej w tym samym 1968 roku Ruppersberg stał się gospodarzem w innym sensie, otwierając kafejkę Al’s Café, którą prowadził przez trzy miesiące. Jak wspomina jeden z gości, Allan McCollum, miejsce to miało pewien posmak normalności: „Funkcjonowało jako miejsce spotkań przyjaciół, członków świata sztuki i każdego, kto chciał wpaść. Wręcz przeciwnie do tego, czego można by się spodziewać ówcześnie po młodym artyście, wystrój był wręcz niezwyczajnie znajomy: mega-znajomy, jak by się dziś powiedziało”. Chociaż wszystko wydawało się normalne, dania były nieco dziwne, zawierając rzeczy, które przypominały jedzenie, ale nim nie były. Kucharz Ruppersberg zapraszał gości do wstąpienia używając formatu amerykańskiego baru obiadowego, ale na miejscu kazał im kwestionować kontekst, serwując tost z liśćmi albo ciastka z szyszkami sosnowymi. Innym przykładem praktyki goszczenia była restauracja pod nazwą Food otwarta przez Gordona Mattę-Clarka i Carol Gooden w nowojorskim SoHo w 1971. Zamieniała on artystów – którzy nią zarządzali i stanowili jej personel – w gospodarzy, nawet jeżeli niekoniecznie uważali to za swoją pracę. Poza tym doświadczenie bycia obsługiwanym przez artystów zapewne odróżniało Food od zwykłych barów obiadowych.\n Tak jak w przypadku Boettiego nie jest pewne, czy prace proponowane przez Ruppersberga zostały rzeczywiście pokazane na documenta 5. Sam artysta nie pamięta, czy te, które chciał pokazać, to te, które zamieszczono w katalogu (list do autora z 7 maja 2011).\n Według niedawnych relacji Annemarie Sauzeau, hotel działał tylko przez sześć lat, od 1971 do 1977 r. Został zamknięty dwa lata przed sowiecką inwazją. Patrz w niniejszej serii: Annemarie Sauzeau, Alighiero Boeti’s One Hotel/100 Notes – 100 Thoughts, nr 25, Ostfildern 2011.\n Odnalazł go kilka lat temu Tom Francis, ówcześnie pracownik ONZ, który był równie mocno jak ja zainteresowany całą historią. Jego opowieść: T. Francis, One Star Is Enough to Make a Cosmos: Alighiero e Boetti and the One Hotel, „Bidoun”, nr 19 (2009).


Sukces poza boiskiem! Schufa usuwa wpis Fidor Bank – First Target\nKancelaria adwokacka Dr. Thomas Schulte z Berlina odniosła pozasądowy sukces na korzyść swojego klienta przeciwko firmie Schufa. Wpis Schufa został całkowicie usunięty – przez Valentin Schulte Volkswirt & stud. iur w kancelarii adwokackiej dr Thomas Schulte, Berlin.\nSchufaeintrag opierał się na żądaniu banku Fidor o wartości 5.000 EUR. Ściśle mówiąc, zainteresowany klient miał długi wobec Telefoniki, która współpracowała z Fidor Bankiem z Monachium pod firmą O2 Banking. Klient o tym wiedział. Zawarł on układ ratalny z Fidor Bankiem i chciał prawidłowo spłacić swoje zadłużenie. Według Sądu Krajowego w Braunschweigu (sygn. akt: 9 O 2394/12), umowa o płatności ratalnej oznacza, że Schufa nie może włączyć całej kwoty do własnej bazy danych. W każdym przypadku należna jest tylko pojedyncza rata. W związku z tym bank Fidor mógł zgodnie z prawem dokonać tego wpisu do Schufy. Schufa przejęła wejście najwyraźniej bez badania.\nOdmowa finansowania z powodu złej zdolności kredytowej\nWspomniany klient nie wiedział o procedurach, które miały miejsce pomiędzy bankiem Fidor a Schufą, w końcu sam dopasował się do banku i posłusznie spłacał swoje długi. Szok był tym większy, że dana osoba zdecydowała się na sfinansowanie nowego samochodu. W kontekście zwyczajowego badania przed wydaniem promesy kredytowej przez Autobank, naturalnie przeprowadzono również badanie w Schufa. Marzenia o finansowaniu zostały zniweczone. Wpis do Schufa prowadzi w większości przypadków do natychmiastowego odrzucenia przez kontrahentów, takich jak banki czy operatorzy telefonii komórkowej. Nie wszystko jednak było stracone, szybka notatka od zainteresowanego do Schufa musiała szybko wyjaśnić sytuację, tak że zainteresowany zwrócił się do Schufa i poprosił o usunięcie błędnego wpisu. Niestety, nie przyniosło to oczekiwanego sukcesu. Wpis pozostał. Zainteresowana osoba zwróciła się do doświadczonego adwokata dr Thomas Schulte z Berlina i opisała swoje obawy. Szybko wysłano do Schufy pismo pozasądowe, w którym wyjaśniono aktualną sytuację prawną. Po trzech tygodniach badania przez Schufa następnie dobra wiadomość dla mandanta: Wpis został usunięty przez Schufa i wynik został przeliczony. Nic więcej nie stało na przeszkodzie, aby kupić nowy samochód.\nSchlagwörter:Berlin, Dr. Thomas Schulte, ekonomista, Fidor Bank, O2 Banking, płatność ratalna, prawnik, Telefónica, układ ratalny, Valentin Schulte, wpis Schufa


Kiedy skorzystać z pomocy dietetyka? | Sporttaker\nZrównoważona dieta powinna dostarczać wszystkich składników odżywczych. Jednak bez znajomości specjalistycznych zagadnień ciężko jest samemu ułożyć zbilansowany plan odżywiania. Może w tym pomóc doświadczony dietetyk. Kiedy się do niego udać?\nW społeczeństwie panuje przekonanie, zgoła błędne, że do dietetyka po pomoc można się udać tylko w przypadku chęci zgubienia zbędnych kilogramów. Owszem, doświadczony dietetyk ułoży jadłospis, który wspomoże proces odchudzania, lecz warto mieć na uwadze, że jest to tylko niewielki wycinek sytuacji, w których warto zasięgnąć porady specjalisty w zakresie zdrowego odżywiania. Kiedy jeszcze udać się po pomoc do poradni dietetycznej, zamiast na własną rękę próbować rozwiązać problemy zdrowotne? Poniżej znajduje się kilka podpowiedzi w tym temacie.\nTo właśnie problemy z uzyskaniem optymalnej wagi ciała są najczęstszym powodem wizyt w gabinecie dietetyka. Dzięki odpowiednio ułożonej i zbilansowanej diecie można uzyskać oczekiwane efekty w postaci redukcji, bądź przyrostu masy ciała. Może się wydawać, że nadwaga jest dużym problemem, lecz często występuje także niedowaga. Jest to sytuacja, w której człowiek ma mniejszą wagę ciała, niż powinien. Warto mieć na uwadze, że niedowaga wynikająca z niedożywienia organizmu może przynieść równie tragiczne dla zdrowia skutki, co nadmierna masa ciała. Każde odchylenie od normy powinno być skonsultowane zarówno z lekarzem, jak i ze specjalistą od odżywiania.\nBMI or Body Mass Index is how a person’s weight measures up in relation to their height and it can be an indicator when…\nOpublikowany przez Challenge Obesity Together Niedziela, 9 sierpnia 2020\nCzasem zdarza się tak, że waga mieści się w widełkach prawidłowego BMI, jednak organizm zaczyna dawać pewne sygnały, że nie wszystko jest w porządku. Objawy niedoboru kluczowych składników odżywczych, to dolegliwości, do których można zaliczyć między innymi:\n• skoki nastroju (od ogromnej euforii po głęboką depresję),\n• łamliwość paznokci, wypadanie włosów,\n• przebarwienia na cerze i sińce pod oczami,\n• przewlekłe zmęczenie i problemy z zasypianiem,\n• częste infekcje.\nGdy wymienione wyżej objawy nasilają się w czasie, a nie występują jedynie sporadycznie, wówczas warto jak najszybciej udać się na badania diagnostyczne. Wystarczy prosty test krwi, by przekonać się, czy do organizmu dostarczany jest komplet niezbędnych substancji odżywczych. W przypadku wykazania niedoborów dietetyk pomoże ułożyć plan żywienia, dzięki któremu można będzie uzupełnić braki, korzystając z darów natury.\nZ nadwagą lub niedowagą oraz z niedoborem składników odżywczych w organizmie człowieka bardzo często związane są zaburzenia odżywiania. Problemy takie jak chorobliwe obżarstwo na tle nerwowym, bulimia czy anoreksja wymagają pilnej konsultacji lekarskiej, a często również specjalistycznej terapii psychiatrycznej. Ogromną rolę w skutecznym procesie leczenia odgrywa również ustalenie przez dietetyka optymalnego sposobu odżywiania, który będzie dostosowany do indywidualnych potrzeb organizmu, często skrajnie wycieńczonego przez chorobę.\nW dzisiejszych czasach coraz więcej osób skarży się na alergie i nietolerancje pokarmowe. Występują grupy produktów, po których człowiek czuje się źle, ma mdłości, niestrawność, a nawet wysypkę skórną. Jeżeli zaobserwujesz objawy tego typu, to nie zwlekaj – nawet niewielka modyfikacja żywieniowych przyzwyczajeń może sprawić, że już po kilku dniach poczujesz się znacznie lepiej.\nZ porad dietetyka mogą korzystać także osoby w pełni zdrowe, dla których priorytetem jest właściwe odżywianie nastawione na jak najbardziej zróżnicowaną dietę dostarczającą komplet składników odżywczych i substancji mineralnych. Często wystarczy jedna wizyta w poradni dietetycznej, aby zweryfikować system żywienia. Wypracowanie trwałych nawyków żywieniowych przynoszących korzyść dla zdrowia wymaga czasu, lecz warto pamiętać, że porada dietetyczna może być pierwszym krokiem do lepszego samopoczucia i skuteczniejszej profilaktyki chorób, zwłaszcza tych o podłożu cywilizacyjnym.\nTagi: porady dietetycznezaburzenia odżywianiazdrowe odżywianie\nBarką po Polsce - lato 2020


Premiera klipu: Solaris i debiutanci z Motif w świątecznym duecie | Disco-Polo.info\n2014-12-18T13:44:00+01:00 2014-12-18T13:44:00+01:00 Premiera klipu: Solaris i debiutanci z Motif w świątecznym duecie https://disco-polo.info/uploads/news/2014/12/solaris.jpg\nRedakcja , 18 Grudzień 2014 13:44\nWeterani gatunku, grupa Solaris, podjęli współpracę z bardzo zaradnie raczkującą grupą Motif. Tak oto powstał klip do utworu ,,Świąteczny czas”. Czy duetowi udało się odwzorować magię Bożego Narodzenia?\nGrupę Solaris każdy fan muzyki disco doskonale identyfikuje, chociażby dzięki nieśmiertelnym ,,Szmaragdom i diamentom”. Zespół Motif dopiero rozpoczyna swoją karierę i z pewnością wart jest tego, by dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców. Grupa wzięła udział w drugiej edycji ,,Disco Star”, i choć panowie program opuścili dość wcześnie, to z pewnością mają jeszcze wiele do udowodnienia na rynku disco polo.\nDo udziału w produkcji grupy zaprosiły również dzieciaków. W klipie widać, że Solaris i Motif skutecznie zarazili najmłodszych zarówno klimatem disco polo, jak i nadchodzących świąt.\nCo Wy na to, by spędzić Boże Narodzenie w doborowym towarzystwie świątecznej propozycji tego duetu? Grupy Solaris i Motif nie miałyby nic przeciwko temu.\nSolaris & Motif – Świąteczny czas\n#motif disco polo\n#solaris disco polo\n#solaris motif świąteczny czas


Kornelii czy Kornelji? - SJP JakSięPisze.pl\nKornelii czy Kornelji?\nJeden komentarz do “Kornelii czy Kornelji”?\nNasza redakcja opracowała niniejszą stronę słownika JakSięPisze, aby rozwiać szereg wątpliwości językowych, odpowiadając na pytania związane z wyrażeniem kornelii czy kornelji i jego poprawną pisownią. To nie jedyne problemy z językiem polskim, w jakich staramy się pomóc - są to również zagadnienia takie jak pisownia kornelii, o którą część z was pyta korzystając z zapytania kornelii słownik. Jednak najpopularniejszym hasłem, dzięki któremu do nas trafiacie jest bezapelacyjnie kornelii definicja. Na naszej witrynie upewnisz się, która forma pisowni jest poprawna, która zaś błędna. Zawarte tu definicje i wyjaśnienia zawsze bazują na oficjalnych słownikach języka polskiego, poprzez co masz pewność co do ich wiarygodności. Jeśli jednak powyższe wyjaśnienie nie precyzuje jaka jest kornelii zasada pisowni pamiętaj, że w każdej chwili możesz nas poprosić o doprecyzowanie tej informacji w sekcji komentarzy. Zawsze możesz też użyć naszego funkcjonalnego narzędzia do bezpłatnego sprawdzania pisowni, jak również praktycznej wyszukiwarki słówek i naszej bazy wiedzy o języku polskim.\nBezsensowne czy bez sensowne\nZahłysnęła czy zachłysnęła


Oman Air | nonstopholidays.pl\nSingapur w świetnej cenie! 1475 PLN w dwie strony!\nLinie Oman Air oferują bilety do Singapuru w bardzo dobrych cenach. Z Mediolanu polecicie tam za 1475 PLN w dwie strony. Proponujemy termin 25 września – 9 października. Zależnie od potrzeb, możecie wybrać się na krótszą lub dłuższą podróż, pamiętajcie…


Powrót Roberta Kubicy do F1, wyniki ze startów, wypowiedzi, relacje: Kubica: Pracowałem nad programem wyścigowym\n"Poszło OK, to była forma shakedownu żebym mógł zobaczyć, czy jestem w stanie jeździć tym autem. Nie było w 100% komfortowo i musiałem wiele rzeczy odkryć. Zdobyłem 1:47,2 i myślę, że mógłbym jechać szybciej więc jestem w miarę szczęśliwy" - powiedział Robert.\nPolak potwierdził, że teraz skupia się już niemal wyłącznie na karierze wyścigowej, a jego powrót do rajdów jest już bardzo mało prawdopodobny.\n"Nie jest tajemnicą, że spędziłem ostatnie 6 miesięcy aby przygotować dobry program wyścigowy ponieważ nie ma już dla mnie okazji w rajdach" - powiedział Kubica.\nAutosport zapytał go również, czy zamierza wystartować w Le Mans.\n"To unikalny wyścig i coś naprawdę atrakcyjnego, ale jeżeli pójdę do wyścigów długodystansowych, to będzie nowe wyzwanie i będę musiał zmienić swój styl jazdy" - powiedział Kubica.\nPrzypomnijmy, że Robert Kubica uzyskał dziś czas 1:47,222 - lepszy o pół sekundy od postawowego kierowcy zespołu, Pierre Kaffera, który jednak jechał na używanych oponach. Czas Kubicy to jednak najlepszy czas weekendu w tym aucie. Drugi dzisiejszy tester, Francesco Dracone, uzyskał 1:52,993s.


Dzisiaj jest 09 sie 2020, 14:46\n: 03 lut 2020, 17:14\n13 grudnia 2019 na terenie jednego z sieci sklepów w Krośnie (Biedronka) policjanci podjęli interwencję w związku z kradzieżą towaru. Zabezpieczyli monitoring. Trwają czynności wyjaśniające, dlatego nikt nie ma jeszcze postawionych zarzutów – podaje Patrycja Kandefer z Komendy Miejskiej Policji w Krośnie, w sprawie o kradzież prezerwatyw, której dokonał jego świętobliwość proboszcz z Jasionki – wielebny Piotr Wojnar.\nOkazuje się, że z tego parafialna wieś powinna się raczej cieszyć. Mają gwarancję, że już wcześniej tak zabezpieczony nie pozapładniał im owieczek...\n– Baliśmy się o nasze córki, ale na szczęście biskup w końcu wysłuchał naszych próśb – rzekł mieszkaniec Jasionki – czyli proboszcza odesłał w usakralniony niebyt.\nPowiadają też we wsi, że wielebny regularnie chędożył u miejscowych siostrzyczek Starowiejskich Służebniczek NMP – a szczególnie adorował po nocach na plebani tę najładniejszą. Wszyscy wiedza którą.\nOkazuje się ze zabezpieczony w prezerwatywy wielebnej chyba też nie zapłodnił – bo byłby kolejny “niepokalany” cót.\nNie mniej sprawdzić trzeba bo jak się ciąża objawi to może być za późno na medyczne interwencje.\nhttps://wiadomosci.wp.pl/proboszcz-z-ja ... 961338497a\n: 06 lut 2020, 16:52\nhttps://fakty.interia.pl/zachodniopomor ... Id,4311418 - SŁODKIEGO MIŁEGO ŻYCIAAA!\n: 20 lut 2020, 19:44\n: 18 mar 2020, 16:19\nKsiądz Michał Lewiński, jest winny tego, że będąc wikariuszem parafii pw. Matki Bożej Bolesnej w Gdańsku, dwukrotnie zgwałcił 17-letnią wówczas dziewczynę - uznał Sąd Rejonowy (sędzia Adrianna Kłosowska) i w poniedziałek (16 marca 2020) wymierzył mu najwyższy możliwy wymiar kary. - Mając na względzie bardzo wysokie cierpienia, jakie towarzyszą pani do dnia dzisiejszego (...), kara 12 lat pozbawienia wolności za te dwa zdarzenia będzie karą adekwatną - powiedziała sędzia.\nMa on również zakaz kontaktowania z poszkodowaną i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów przez okres maksymalny, czyli przez okres 15 lat.\nDuchowny ma też zapłacić pokrzywdzonej nawiązkę w wysokości 100 tysięcy złotych.\nNo to jest sąd - Brawo pani sędzia. Tak trzymać przy następnym wielebnym pedofilu!\n: 18 mar 2020, 17:25\nA te 12 jest zawarte w tych 15 latach?\nWyjdzie po dwóch, jeśli go w ogóle wsadzą, skurwysyna!\n: 18 mar 2020, 18:38\nJuż pół roku wielebny rozpłodnik siedzi - był "o zgrozo" przez tamtejszy sąd aresztowany.\nTe 15 lat zaczyna obowiązywać od następnego dnia po zwolnieniu ...\n: 18 mar 2020, 19:57\nTo prezes tamtego sądu jeszcze robi.......?! Nie przenieśli go do Kusiąt Dolnych......?!\n: 25 mar 2020, 19:55\nhttps://www.fakt.pl/wydarzenia/polska/r ... 23VtyDCGj8\n: 25 mar 2020, 23:11\nTo bzykać się też nie wolno......?!\nTo jest nie możliwe, że przez stosunek można tę koronę załapać......!\nJa poproszę o link do jakichś badań naukowych.......inaczej nie przyjmuję do wiadomości......\n: 26 mar 2020, 7:48\nAkurat tobie Andrzeju zarażenie przez bzykanie najbardziej grozi\nSorry brachu, ale zajebiście tym postem poprawiłeś mi humor


Sny o bogactwie z dna oceanu: Polska ma prawo do badania surowcowej działki na Atlantyku - GazetaPrawna.pl\nWiększością powierzchni światowych oceanów zawiaduje Międzynarodowa Organizacja Dna Morskiego (MODM) z siedzibą na Jamajce / ShutterStock\nPolska uzyskała prawo do badania surowcowej działki na Atlantyku, nad którą czuwa Międzynarodowa Organizacja Dna Morskiego. W ubiegłym roku wiceminister środowiska i główny geolog kraju prof. Mariusz Orion Jędrysek ogłosił, że wynegocjowaliśmy z MODM kontrakt na rozpoznanie złóż na ryfcie śródatlantyckim.\n– W ten sposób Polska idzie drogą państw, które już podpisały kontrakty z MODM, czyli Chin, Francji, Indii, Korei Płd., Niemiec i Rosji. Te kraje otrzymały na 15 lat prawo korzystania z części dna morskiego. Pozwala ono prowadzić rozpoznanie zasobów, które w przyszłości będzie można wydobywać – tłumaczy DGP prof. Gieorgij Czerkaszow, wicedyrektor Ogólnorosyjskiego Naukowo-Badawczego Instytutu Geologii i Zasobów Mineralnych Oceanu Światowego im. Igora Gramberga w Petersburgu.\nDGP dotarł do dokumentów, z których wynika, że w grudniu 2016 r. podlegający resortowi środowiska Państwowy Instytut Geologiczny (PIG) za 29,5 tys. euro kupił od petersburskiego instytutu dokładne współrzędne działki. Przedmiotem zamówienia było m.in. „opracowanie dotyczące wytypowania współrzędnych dla obszaru poszukiwawczego siarczków masywnych w rejonie Grzbietu Śródatlantyckiego”. – To była opłata za konsultacje – tłumaczy prof. Czerkaszow. – Polacy zwrócili się do nas, bo Rosja dysponuje 30-letnim doświadczeniem w tej kwestii, którego Polska nie ma – dodaje.\n– Żaden temat nie był w PIG realizowany tak szybko jak ta koncesja – mówią nam rozmówcy znający sprawę. – W 2016 r. Polska podjęła starania o uzyskanie działki na poszukiwanie polimetalicznych siarczków masywnych – mówi DGP prof. Jędrysek, który w latach 2006–2007 i 2016–2017 był prezydentem Rady MODM, a obecnie jest jej wiceszefem.\n– Po pozyskaniu działek przez sześć krajów zostało już niewiele miejsc, o które warto zabiegać. Na Atlantyku tylko dwa, i na jedno z nich Polska złożyła wniosek. Nasza działka będzie graniczyć od południa z francuską, a rosyjska leży jeszcze dalej na południe – tłumaczy główny geolog kraju. – Uznaliśmy, że należy zweryfikować ogólnodostępne dane. PIG skorzystał z wiedzy rosyjskich specjalistów, którzy także prowadzili w tym obszarze badania – dodaje Jędrysek, potwierdzając wysokość poniesionych kosztów.\nNasi rozmówcy przekonują jednak, że decyzja została podjęta bez opiniowania zewnętrznego, bo potrzebny był sukces w kontekście przygotowywanej wówczas, a obecnie konsultowanej Polityki Surowcowej Państwa. Po tym, jak w grudniu 2016 r. zapłaciliśmy Rosjanom za współrzędne, trzeba było wnieść do MODM opłatę administracyjną. Dotarliśmy do dokumentów, z których wynika, że PIG zrobił przelew na 500 tys. dol. w trzy godziny bez dokumentów upoważniających do wydania takiej sumy od ręki. 25 stycznia 2017 r. po godz. 9 księgowość otrzymała e-maila ze zleceniem na godz. 12.\n„Osoba zajmująca się kontaktem z bankiem musi wynegocjować najlepszy kurs, kupić walutę, sporządzić przelewy. Miała na to mniej niż 30 minut” – czytamy. Na dodatek okazało się, że limit przelewu to 2 mln zł. 500 tys. dol. kosztowało wtedy 2,079 mln zł, więc pieniądze poszły w dwóch transzach o godz. 13.40. A wtedy okazało się, że o godz. 12 środki powinny były już być na Jamajce, gdzie znajduje się siedziba MODM. Ówcześni przełożeni zagrozili księgowości konsekwencjami, a ta poskarżyła się dyrekcji.\n– W 2016 r. rozpoczęliśmy intensywne prace nad przygotowaniem wniosku. 500 tys. dol. to opłata za rozpatrzenie wniosku przez MODM, aby wejść do gry. Czasu było niewiele dlatego, że naszym celem było zarezerwowanie wytypowanej przez nas działki, a dopóki kompletny wniosek wraz z opłatą nie zostanie złożony, dopóty mógł ją zająć ktoś inny – mówi Jędrysek. – Choć gotowy wniosek został wcześniej przekazany MODM, sprawa rozbijała się o opłatę. A trzeba było zdążyć przed wiosennym posiedzeniem komisji prawno-technicznej MODM, która miała zaopiniować polską aplikację. Są określone terminy, których należało dochować. Za całość od tej strony odpowiadał PIG – dodaje. Instytut sprawy nie komentuje.\nChoć kontrakt po stronie MODM jest podpisany, wciąż czeka na podpis Warszawy. A pierwsze badania mają ruszyć wiosną. – Najważniejsze, że w sierpniu 2017 r. wniosek Polski został zaakceptowany przez Radę MODM. Polska delegacja pod moim kierownictwem prowadziła intensywne działania w latach 2016–2017, aby tak się stało. Podpisanie kontraktu jest już sprawą techniczną – zapewnia Jędrysek. Zgodnie z rządowym Program Rozpoznania Geologicznego Oceanów (PRoGeO), środki są zarezerwowane głównie w budżecie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Rząd, uruchamiając poszukiwania w ramach PRoGeO, chce też zbudować przynajmniej jeden statek badawczy. 15 lat badań oraz budowa jednostki mają kosztować ok. 700 mln zł.\nDopiero badania PRoGeO wykażą, czy nasza działka w ogóle pozwoli snuć wizje surowcowego bogactwa. Jednak Gieorgij Czerkaszow jest w tej kwestii ostrożnym optymistą. – Na razie można robić jedynie ogólne prognozy, bazujące na wiedzy geologicznej. Ta działka jest podobna do tej, którą dysponuje Rosja. Metodą analogii można więc prognozować, że wasz potencjał jest podobny do naszego. A ten oceniamy na 100 mln ton rudy – mówi DGP. Globalnie wydobycie złóż powinno być opłacalne. – Nie trzeba ich wykopywać spod dna, one zalegają na jego powierzchni. A pod względem ilości i jakości oceaniczne rudy metali przewyższają te ze stałego lądu – podsumowuje.\nKiedy więc ruszy produkcja? Na razie nie ma nawet prawnomiędzynarodowych regulacji dotyczących wydobycia z dna morskiego, więc nie można złożyć w MODM wniosku o koncesję wydobywczą. Organizacja w tym roku ma przystąpić do ustalania zasad, które – jak mówi Czerkaszow – będą gotowe w 2020 r. Co więcej, na razie nikt nie dysponuje technologią, która pozwalałaby na wydobycie surowców z dna morskiego na skalę przemysłową. – Ostatnie próby w tym zakresie przeprowadzili Japończycy we wrześniu 2017 r. Żeby rozpocząć produkcję, trzeba wiedzieć, czy tych zasobów jest wystarczająco dużo, by ich wydobycie było w ogóle opłacalne – wskazuje petersburski uczony.\n15 lat badań oraz budowa statku mają kosztować ok. 700 mln zł\nNa co można liczyć, schodząc w wodne głębiny\nWiększością powierzchni światowych oceanów zawiaduje Międzynarodowa Organizacja Dna Morskiego (MODM) z siedzibą na Jamajce, mająca status obserwatora przy Organizacji Narodów Zjednoczonych. Polska jest siódmym krajem, który uzyskał w MODM dostęp do badań ryftów śródoceanicznych. Od 30 lat mamy surowcową działkę na Pacyfiku w strefie Clarion-Clipperton ok. 3000 km na zachód od Meksyku. Jej wielkość to ok. 75 tys. km kw. Z kolei od 2017 r. mamy też koncesję poszukiwawczą na Atlantyku w sąsiedztwie działek francuskiej i rosyjskiej. Obszar jest mniejszy niż ten na Pacyfiku i obejmuje ok. 10 tys. km kw.\nO jakich surowcach mówimy? W przypadku Pacyfiku to m.in. zasoby manganu (np. do produkcji ogniw), niklu (produkcja stali nierdzewnej), cynku (produkcja blach), miedzi (produkcja kabli i drutów), selenu (fotokomórki, kserokopiarki), kadmu (metalurgia) i kobaltu (elektronika), którymi w końcu mamy się zająć na poważnie. Wyłączne prawo do eksploracji działki ma jednak nie tyle sama Polska, co międzynarodowa organizacja Interoceanmetal z siedzibą w Szczecinie. Interoceanmetal powstał w 1987 r., utworzony przez Bułgarię, Czechosłowację, Kubę, NRD, Polskę, Wietnam i ZSRR (obecnie jej członkami są Bułgaria, Czechy, Kuba, Polska, Rosja i Słowacja). Według szacunków sięgnięcie po złoża na dnie Pacyfiku (na razie się to jeszcze nie udało) pozwoliłoby na wydobycie surowców wartych ok. 130 mld dol. To o tyle istotne, że część polskich złóż się wyczerpuje.\nZ kolei na Atlantyku mówimy o siarczkach metali kolorowych, jak miedź i srebro, ale jest też złoto i platyna. Surowce według wstępnych analiz zalegają na głębokości od 1400 do 2800 m. Zdaniem Ministerstwa Środowiska ich jakość jest miejscami zdecydowanie lepsza pod względem koncentracji metali od tych, jakimi dzisiaj dysponuje KGHM Polska Miedź (spółka w procesie produkcyjnym miedzi pozyskuje również w mniejszych ilościach metale szlachetne: srebro, złoto, pallad i platynę). Na działce atlantyckiej Polska nie prowadziła jeszcze badań, więc trudno oszacować dokładne wielkości i wartości tamtejszych zasobów.\nTDNDGP KRAJ morze surowce TDNDGP import biznes\nPani Redaktor!!! Ten tytuł artykułu sugeruje, że to są jakieś mrzonki, a z treści wynika, że to realna i w dodatku przeogromna szansa dla Polski. Nie rozumiem też tego skąd mogą rodzić się kontrowersje, że tym razem ktoś z polskich decydentów działał za szybko. Czy jak zazwyczaj kolejna szansa rozwojowa dla Polski ma nam uciec sprzed nosa ?!?! Brawo Pan Minister Jędrysek !!!\nPolska ma gaz łupkowy tylko Polski nie stać na wydobycie, bo koszty odwiertu są za wysokie, wobec czego posprzedawaliśmy koncesje za granicę, a teraz kupujemy jakieś działki na oceanach czyli kota w worku. Wykorzystajmy najpierw to co mamy w kraju a nie szukajmy wiatru w polu.\nTo relikt z czasów, kiedy Polska była niepodległa...za PRL-u...\nPolska zaplacila prawie 30 tys euro, tylko nie zapomnijcie Polska, czyli kazdy kto placi podatki, a mafia rzadowa jak zawsze okradnie was z waszej wlasnosci i odda ja temu kto najwiecej zaplaci, ludzie zrozumcie to, ze pieniadze maja wam jedynie pomagac w zyciu, a obecnie doprowadzono do tego ze wy sami uwazacie ludzi ktorzy tych pieniedzy nie maja za pasozyty na ktore wy katolicy musicie ciezko pracowac. zacznijcie myslec i zyc jak wolni ludzie, dla ktorych pieniadz to tylko pieniadz, wszystko czego potrzebujecie do szczesliwego zycie jest jeszcze wokol was, do was nalezy wybor w jakim kraju chcecie zyc, wolnym jako wolni ludzie czy koscielnym jako wierzacy w prawde ktora wlewaja wam do glow politycy i ksieza?\nludzie zacznijcie w koncu myslec samodzielnie i pomyslcie tylko o tym co was gryzie, nie o tym czym karmia was media i bajaze z mownic koscielnych


Babeczki i Spółka: lutego 2014\nŚwiat w foremce, czyli znane potrawy w formie babeczek- Pizza\nSerowe pizzerki z cukinią, oliwkami i suszonymi pomidorami polane aromatycznym sosem marinara.\nNie znam nikogo, kto nie lubiłby pizzy. Jednak zamiast po raz kolejny zamawiać dostawę do domu może lepiej zrobić pyszne, domowe pizzerki? Mają wszystko, co najlepsze w pizzy, czyli ser, pomidorowy sos i zioła, a w dodatku smakują świetnie nawet na zimno. Są więc idealną przekąską, którą można zabrać do szkoły, czy pracy. Poza tym są znacznie zdrowsze i lżejsze, wiec warto spróbować!\nSkładniki (na około 12 dużych lub 24 mniejszych pizzerek)\n125 g goudy (lub innego żółtego sera), startej\n1 średnia cukinia, obrana i starta\n4-5 suszonych pomidorów, pokrojonych na cienkie paseczki\n1. Oba rodzaje mąki i proszek do pieczenia przesiej, wymieszaj ze startą cukinią i połową mozzarelli i goudy. Dodaj oliwki i suszone pomidory.\n2. Jajka ubij, dolewając mleko. Wsyp wszystkie przyprawy i wymieszaj dokładnie.\n3. Masę jajeczną wlej do reszty składników i mieszaj, aż wszystko się połączy.\n4. Wyłóż masę do formy na muffiny lub do papierowych papilotek, napełniając je do ¾ wysokości.\n5. Piecz w piekarniku nagrzanym do 180° C przez 20 minut.\n6. Po tym czasie wyciągnij pizzerki z piekarnika, posmaruj je sosem marinara i posyp pozostałą częścią tartej mozzarelli i goudy. Zapiekaj je przez kolejne 5-7 minut.\n1 puszka pomidorów w puszce, krojonych, bez skórki\nszczypta cukru, soli, świeżo mielony pieprz\n1.Czosnek podsmażaj na oliwie przez około minutę.\n2.Dodaj pomidory z puszki oraz passatę, smaż mieszając przez jakieś 5 minut.\n3.Dodaj posiekaną bazylię oraz przyprawy, wymieszaj i podsmażaj jeszcze przez jakieś 2 minuty, następnie zdejmij z gazu i przestudź przed wyłożeniem na pizzerki.\nAutor: Marta Babeczki o 23:56 Brak komentarzy:\nEtykiety: basil, bazylia, cheese, cukinia, marinara sauce, mozzarella, muffins, muffiny, pizza, pomidory, savoury muffins, ser, sos marinara, tomatoes, wytrawne muffiny, zucchini\nSłodkie gruszkowe babeczki z kremem z ajerkoniaku.\n1 łyżka orzechówki\n1. Masło utrzyj z cukrem na puszystą masę. Kolejno wbij jajka, cały czas mieszając.\n2. Gruszki zetrzyj na grubych oczkach lub drobno pokrój. Oprósz mąką.\n3. Dodaj pozostałe składniki i mieszaj aż masa będzie jednolita i gładka.\n4. Przygotuj foremki lub papilotki do babeczek. Ja użyłam dość małych, więc z podanej ilości ciasta wyszły mi 24 babeczki.\n5. Napełniaj foremki do 2/3 wysokości. Wstaw do piekarnika nagrzanego do 180° i piecz przez 15-20 minut (w zależności od wielkości).\n6. Babeczki pozostaw do ostudzenia.\nTe babeczki to coś dla miłośników słodkich wypieków. Są bardzo delikatne, słodkie, ale smak gruszki i aromat przypraw są zdecydowanie wyczuwalne i sprawiają, że nie można im się oprzeć. Wykończyłam je wyraźnym w smaku kremem ajerkoniakowym i podałam dobrze schłodzone.\n1. Utrzyj cukier i masło na jasną, puszystą masę. Dodaj szczyptę soli.\n2. Ustaw mikser na niskie obroty i partiami dodawaj serek.\n3. Dodaj likier, wymieszaj i wstaw do lodówki na około godzinę, aby krem dobrze się schłodził. Przez dodatek ajerkoniaku krem ma dość luźną konsystencję, w smaku jest jednak wyśmienity. Po udekorowaniu wstaw babeczki do lodówki i podawaj schłodzone.\nAutor: Ania Babeczki o 09:34 2 komentarze:\nEtykiety: ajerkoniak, babeczki, buttercream, cupcakes, eggnog, frosting, gruszka, krem, na słodko, pear, sweet\nNa tłusty czwartek proponujemy małe pączusie nadziewane domową konfiturą.\nNic nie może się równać ze świeżym, cieplutkim pączkiem. Ten przepis znalazłam w jakiejś starej, prawie rozpadającej się książce kucharskiej – zastąpiłam jednak użytą w nim wódkę rumem i dodałam aromatyczną wanilię. Polałam 3 rodzajami lukru – tradycyjnym, wiśniowym i rumowym. Wyszło tak pysznie, że aż niebezpiecznie. Cała porcja, czyli 32 pączusie, zniknęła w mgnieniu oka.\nKonfitura lub dżem (np. domowa konfitura z mirabelek i dżem z aronii)\nOlej do smażenia (ok. 0,75 l)\n1. Połącz ze sobą suche składniki. Z drożdży i mleka zrób zaczyn. Z wanilii wydąbądź czarne nasionka. Połącz wszystkie składniki i dobrze wyrób ciasto. Jeśli takową posiadasz, polecam użycie maszyny do chleba, gdyż ciasto jest dość luźne i mocno klei się do rąk. Z takiego jednak wychodzą najlepsze pączki.\n2. Ścianki i dno dużej miski posmaruj odrobiną oleju lub oliwy (aby ciasto nie przywierało). Ja robię to ręką, po czym pozostałości oleju wklepuję w ciasto - dzięki temu nie wysycha u góry i mniej się klei.\n3. Ciasto przełóż do miski i przykryj ściereczką. Odstaw w ciepłe i suche miejsce na półtorej godziny.\n4. Przygotuj dwie blachy: jedną posypaną mąką, drugą wyłożoną papierowym ręcznikiem lub bibułką.\n5. Ciasto rozwałkuj na grubość ok. 1 cm i szklanką do piwa (lub o podobnej średnicy) wycinaj z niego kółka.\n6. Istnieją dwie metody nadziewania pączków – przed i po smażeniu. Osobiście wolę tę pierwszą, bo lubię gdy jest w nich dużo nadzienia.\n7. Na środku wyciętego kółka połóż pełną łyżeczkę dżemu. Następnie złącz brzegi nad nadzieniem i z ciasta uformuj kulkę. Ulepione pączki pozostaw do wyrośnięcia na oprószonej mąką blaszce na 15 minut.\n8. W garnku rozgrzej olej. Powinno być go tyle, by pączki swobodnie pływały i nie dotykały dna.\n9. Jeśli tak jak ja nie posiadasz termometru cukierniczego, możesz sprawdzić czy olej jest wystarczająco gorący wrzucając do niego mały kawałek ciasta. Nie jest to może najdokładniejsza metoda, ale u mnie zawsze się sprawdza – jeśli po wrzuceniu olej natychmiast zacznie skwierczeć a kawałeczek wypłynie i stopniowo zacznie nabierać koloru, temperatura jest właściwa. Uważaj jednak, by nie wzrosła za bardzo.\n10. Pączki kładź na rozgrzany olej łyżką cedzakową. Moje miały kształt niewielkich kuleczek i w zasadzie po usmażeniu jednej strony przewracały się same, ale jeśli tak nie jest, każdą stronę smaż mniej więcej 3 minuty. Takim niewielkim pączkom to w zupełności wystarczy.\n11. Pączki przekładaj na wyłożoną ręcznikiem papierowym, aby odsączyć ewentualny nadmiar tłuszczu.\n12. Polej ulubionym lukrem i pączusie gotowe do podania!\n1. Tradycyjny: ½ szklanki cukru pudru + 1 łyżka wody\n2. Rumowy: ½ szklanki cukru pudru + 1 łyżeczka rumu + 1 łyżeczka soku z cytryny\n3. Wiśniowy: ½ szklanki cukru pudru + 1 łyżeczka wiśniówki + 1 łyżeczka syropu wiśniowego\nAutor: Ania Babeczki o 22:23 Brak komentarzy:\nEtykiety: donuts, doughnuts, drożdże, dżem, jam, marmalade, marmolada, na słodko, pączki, sweet, tłusty czwartek, traditional, tradycyjne, yeast\nZłocista, pieczona pierś z kaczki z wytrawnym sosem pomarańczowym, podana na młodych liściach szpinaku i roszponki.\nUwielbiam kaczkę w towarzystwie owoców – z jabłkami, w jeżynach, sosie z owoców leśnych, z żurawiną i tę w pomarańczowym sosie. Chrupiąca skórka, delikatne różowe mięso i lekko kwaskowy, wytrawny sos tworzą doskonały duet. Ułożona na lekkich liściach szpinaku posypanych prażonym słonecznikiem tworzy przepyszną całość. I choć wymaga nieco pracy i dokładności, efekt wart jest odrobiny zachodu.\n2 świeże piersi z kaczki (koniecznie ze skórą)\n½ łyżeczki oleju lub oliwy\n5. Piersi piecz od 15 do 18 minut, w zależności od tego, jaki stopień upieczenia mięsa preferujesz. Ja lubię, gdy mięso jest jekko różowe w środku, dlatego swoje piekłam równe 15 minut. Jeśli jednak wolisz bardziej upieczone, trzymaj je w piekarniku 18 minut.\n7. Po 10 minutach ostrym nożem pokrój pierś w cienkie paski. Przełóż na sałatkę.\nWytrawny sos pomarańczowy\n2 duże, dojrzałe pomarańcze\nTłuszcz pozostały po smażeniu kaczki\n1. Zetrzyj skórkę z pomarańczy i umieść w niewielkim rondelku. Resztę owoców wyfiletuj (usuwając dokładnie białe błony, które mogą nadać sosowi gorzkiego posmaku) i przełóż do rondla.\n2. Dodaj pozostałe składniki poza kaczym tłuszczem. Gotuj na małym ogniu aż cząstki pomarańczy niemal całkowicie się rozpadną, a sos zrobi się zawiesisty. Dodaj tłuszcz ze smażenia (jeśli tłuszczu jest dużo i obawiasz się, że sos będzie zbyt tłusty, dodaj tylko część).\n3. Polej sosem ułożoną na szpinaku pierś z kaczki.\nKilka listków świeżej bazylii i melisy\n1. Bazylię i melisę umieść w moździerzu. Dodaj sól i olej, utrzyj na gładką pastę.\n2. Dodaj musztardę, miód, sok z cytryny i łyżkę wody. Dokładnie wymieszaj.\n3. Liście szpinaku i roszponki dokładnie umyj i osusz. Polej sosem, posyp ziarnami słonecznika i otartą skórką z cytryny.\nAutor: Ania Babeczki o 00:24 Brak komentarzy:\nEtykiety: duck, healthy, kaczka, meat, mięsne, orange, pomarańcza, salad, sałatka, spinach, szpinak, zdrowo\nŚwiat w foremce, czyli znane potrawy w formie babeczek – Krewetki w sosie słodko-kwaśnym\nJedna ze sztandarowych potraw kuchni chińskiej, czyli sos słodko-kwaśny z krewetkami, serwowany w ryżowych babeczkach.\nKuchnia chińska to chyba jedna z najsmaczniejszych i najbardziej zróżnicowanych kuchni świata. Pełna kontrastujących smaków, aromatyczna i kolorowa. Moja spiżarnia została ostatnio zaopatrzona w prawdziwe azjatyckie produkty, więc czym prędzej zabrałam się do przyrządzania mojego ulubionego dania tej kuchni – krewetek w sosie słodko-kwaśnym. Tym razem jednak, zamiast podawać sos na talerzu, wypełniłam nim ryżowe babeczki. Tak podane danie jest idealną przekąską na imprezę – wygląda efektownie i znika w przeciągu kilku chwil, możecie mi wierzyć!\n300 gram pokrojonego w kostkę ananasa\n1. Cebulę i czosnek posiekaj drobno. Podsmaż na oleju sezamowym aż cebula się zeszkli. Dodaj cukier, imbir, sos chili, ocet, sos sojowy i wodę i ananasa. Gotuj na małym ogniu.\n2. Paprykę posiekaj w nieco większą kostkę i dodaj do sosu.\n3. Na osobnej patelni podsmaż krewetki na maśle, dodając odrobinę czosnku i imbiru. Jeśli masz całe krewetki, głowy włóż do małego rondelka, zalej szklanką wody i dopraw odrobiną soku z cytryny. Gdy wywar się przegotuje, dodaj ok. 50 ml do sosu. Nie jest to dodatek konieczny, ale warto go użyć. Krewetek nie dodawaj do sosu.\n4. Sos gotuj aż do zgęstnienia i częściowego zredukowania (powinien być dość zawiesisty).\n1. Ugotuj ryż tak, by był lekko rozgotowany. Dobrze odsącz i ostudź.\n2. Przełóż ryż do dużej miski. Dodaj jajka i mąkę, wymieszaj dokładnie ręką. Masa powinna być gęsta i lepka.\n3. Przygotuj blachę lub foremki na muffiny (typowe formy na babeczki będą nieco za małe). Z podanej ilości powinno wyjść 12 sztuk.\n4. Natłuszczone foremki napełniaj niemal do pełna. Wstaw do piekarnika nagrzanego na 200° C i piecz przez około 25 minut, aż będą lekko zrumienione na wierzchu.\n5. Po upieczeniu po środku każdej ryżowej babeczki wykrawaj okrągły otwór (na głębokość powinien sięgać mniej więcej do połowy wysokości babeczki). Ja skorzystałam z małej, okrągłej foremki do ciasteczek, ale równie dobrze można zrobić to łyżeczką.\n6. Babeczki wypełnij gorącym sosem, a na koniec udekoruj krewetką.\nAutor: Ania Babeczki o 00:02 1 komentarz:\nEtykiety: asian, azjatyckie, chinese, krewetki, kuchnia chińska, rice, ryż, sause, shrimps, słodko-kwaśne, sos, sweet and sour, świat w foremce, world in a mold\nTarta na kruchym cieście z nadzieniem szpinakowym, z podsmażonym boczkiem i serem ricotta.\nQuiche nigdy mi się nie znudzi- można go przygotowywać na tysiące różnych sposobów, eksperymentować z wieloma pomysłami na nadzienie. Tym razem miałam ochotę na połączenie czegoś lekkiego (szpinak) z czymś bardziej konkretnym (boczek). Ricotta zapewniła idealnie kremowe wykończenie. Voilà!\n1. Posiekaj zimne masło razem z mąką, dodaj jajka i sól, zagnieć ciasto. Po wyrobieniu uformuj kulę, owiń ją folią i wstaw ciasto do zamrażarki na 30 minut.\n2. Rozwałkuj ciasto cienko i umieść w formie do tart. Zrób w nim dziurki za pomocą widelca, aby ciasto nie urosło.\n3. Piecz w temperaturze 200° C przez 15 minut, aż ciasto nabierze złocistego koloru, następnie ostudź.\n4. Posiekaną cebulę i czosnek podsmaż na oliwie. Następnie dodaj szpinak i podsmażaj na małym ogniu, aż będzie miękki. Dopraw solą i pieprzem.\n5. Na osobnej patelni podsmaż pokrojony w kostkę boczek.\n6. W dużej misce rozbełtaj jajka. Dodaj śmietanę i szczyptę soli.\n7. Do masy jajecznej dodaj szpinak oraz boczek, dokładnie wymieszaj.\n8. Wylej całość na upieczone kruche ciasto. Na górze ułóż rozdrobnioną palcami ricottę.\n9. Piecz w temperaturze 180° C przez 20 minut.\nAutor: Marta Babeczki o 13:53 Brak komentarzy:\nEtykiety: bacon, boczek, ciasto kruche, french, kuchnia francuska, na słono, obiad, quiche, ricotta, spinach, szpinak, tart, tart pastry, tarta, wytrawne\nMuffinki z pieczonym koprem włoskim, cheddarem i pikantnym kremowym serkiem.\n½ łyżeczki ostrej papryki lub chili w proszku\n100 ml oleju lub oliwy z oliwek\n1 otarta gałka muszkatołowa\n1. Nagrzej piekarnik do 180° C. Fenkuł przekrój na pół i ułóż w żaroodpornym naczyniu. Skrop oliwą i miodem, posyp szczyptą soli i chili. Piecz przez 15 minut.\n2. W dużej misce wymieszaj mąkę, proszek do pieczenia, cheddar, sól i chili. Dodaj otartą gałkę muszkatołową.\n3. Gdy fenkuł ostygnie, pokrój go w drobniejsze części. Zmiksuj w blednerze na gładką masę, dodając jajka, maślankę i oliwę.\n4. Połącz ze sobą suche i mokre składniki. Nie mieszaj zbyt długo, masa nie powinna być idealnie gładka.\n5. Muffinki piecz w 180° C przez 25 minut, aż wierzch będzie ładnie zrumieniony.\nPieczony fenkuł nadaje muffinkom charakterystycznego, lekko anyżkowego aromatu. W połączeniu z dość wyraźnym cheddarem i ostrym akcentem chili smakuje wyśmienicie. Muffinki, z dodatkiem kremowego serka z kroplą tabasco, są świetne jako szybka przekąska lub pożywne drugie śniadanie.\nAutor: Ania Babeczki o 23:48 Brak komentarzy:\nEtykiety: fenkuł, fennel, gałka muszkatołowa, healthy bite, healthy snacks, koper włoski, muffins, muffiny, nutmeg, savoury muffins, wytrawne muffiny, zdrowe przekąski, zdrowy kąsek\nNiedzielne śniadanie w piżamie nie może obejść się bez ciepłego, pachnącego pieczywa. Tym razem proponujemy chrupiące bułeczki – idealne i na słodko, i na słono.\n4 duże ząbki czosnku, wyciśnięte\n1. Rozprowadź drożdże w ciepłym mleku, dodaj cukier i wymieszaj. Zaczyn przykryj ściereczką. Odstaw do wyrośnięcia w ciepłe, suche miejsce na około 15 minut.\n2. W dużej misce wymieszaj suche składniki. Zrób wgłębienie po środku i wbij jajko. Dodaj masło, wodę i zaczyn drożdżowy.\n3. Wymieszaj wszystkie składniki i wyrabiaj ciasto przez około 10 minut, aż będzie elastyczne i gładkie. Odstaw do wyrośnięcia w ciepłe miejsce na około godzinę.\n4. Ciasto podziel na 10 części i uformuj okrągłe bułeczki. Ułóż na wyłożonych papierem blaszkach. Zostaw do wyrośnięcia na 15 minut.\n5. Bułeczki posmaruj roztrzepanym jajkiem i delikatnie ponacinaj na krzyż lub w gwiazdkę. Na kilku bułkach rozsmaruj wyciśnięty czosnek i posyp odrobiną zmielonej soli gruboziarnistej. Pozostałe posyp ulubionymi ziarnami czy przyprawami (ja swoje posypałam kminkiem, czarnuszką i sezamem), lub pozostaw bez dodatków.\n6. Piecz w piekarniku nagrzanym do 180° około 25 minut, aż wierzch będzie zrumieniony i chrupiący.\nNie ma chyba na świecie osoby, która mogłaby przejść zupełnie obojętnie obok pachnących, ciepłych bułeczek. Chrupiące i delikatne, a przy okazji łatwe do zrobienia – najlepsze świeżo po upieczeniu i naprawdę sycące.\nAutor: Ania Babeczki o 23:56 1 komentarz:\nEtykiety: bread, breakfast, bułeczki, bułki, buns, pieczywo, śniadanie


Jesteś tu: Home » Moja parafia » Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej w mikstackiej parafii. 20. rocznica posługi ministranckiej [tekst i fotorelacja]\n29 czerwca 2020 11:01Komentowanie nie jest możliweViews: 307\nTekst: ks. Krzysztof Ordziniak; zdjęcia: archiwum parafii w Mikstacie •\n11 czerwca obchodziliśmy uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. W tym dniu z Chrystusem ukrytym w Najświętszym Sakramencie wychodziliśmy w procesją na ulice miast i wiosek. W tym roku przeżywaliśmy tę uroczystość w czasie pandemii.\nMsze święte, po których odbyła się procesja do czterech ołtarzy, zostały odprawiona o godz. 8:00, 10:30, 18:00. Podczas Mszy św. sprawowanej o godz. 10:30 polecałem całą wspólnotę parafialną, a ks. wikariusz Marcin modlił się w intencji Michała z okazji 20 lat posługi ministranckiej. Dodam tutaj, że Michał jest osobą z zespołem Downa, która z zaangażowaniem i oddaniem służy Panu Bogu przez tak wiele lat. Jest tym ministrantem, na którego posługę przy ołtarzu zawsze można liczyć.\nRozpoczynając Eucharystię, podkreśliłem, że uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej jest wyznaniem wiary Kościoła w prawdziwą obecność Chrystusa w Eucharystii. Zachęcałem parafian, aby przeżywanie wiary prowadziło nas do umiłowania Eucharystii, daru, który otrzymaliśmy od Jezusa.\nHomilię wygłosił ks. wikariusz. Zwrócił w niej m.in. uwagę na trzy etapy uświęcania występujące w Kościele: błogosławieństwo, poświęcenie, konsekrację. Zaznaczył, że poświęcić można w zasadzie tylko kościół, bo poświecenie oznacza przeznaczenie do wyłącznego kultu. Zwrócił uwagę na proces desakralizacji kościołów dokonujący się na Zachodzie, a wynikający z zanikania potrzeby sprawowania Eucharystii, wiary. Trzecim etapem uświęcenia, na który zwrócił uwagę kaznodzieja, jest konsekracja. Zaznaczył, że konsekruje się mężczyzn na kapłanów oraz chleb i wino. Raz konsekrowana hostia na zawsze już jest Ciałem Pańskim. Kontynuując, zwrócił uwagę na sprawy związane z godnym udziałem w Eucharystii. Nawiązując do słów Ewangelii, zaakcentował znaczenie częstego przyjmowania Ciała Pańskiego. Kończąc, zachęcał do przemiany stosunku do Eucharystii. Zaakcentował, że kto z szacunkiem i bojaźnią staje przed Panem ten otrzyma nagrodę w niebie.\nJak wspomniałem, podczas tej Mszy świętej Michał świętował 20. rocznice posługi ministranckiej. Nie mogło więc zabraknąć życzeń błogosławieństwa Bożego i wytrwałości w posłudze. Tego życzyli mu młodsi koledzy ministranci i kapłani.\nPo Mszy Świętej odbyło się wystawienie Najświętszego Sakramentu. Następnie wraz z Jezusem ukrytym pod postacią Chleba wyruszyliśmy w procesji do czterech ołtarzy.\nPrzy czwartym ołtarzu udzieliłem błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem na cztery strony świata. Pan ukryty pod postacią Chleba błogosławi mieszkańcom naszej parafii. Chociaż słowa pieśni mówią: „Zróbcie Mu miejsce, Pan idzie z nieba… Zagrody nasze widzieć przychodzi i jak się Jego dzieciom powodzi”, lecz w tym roku procesja nie wyruszyła na ulice miasteczka, ale odbywała się wokół kościoła, to wierzymy, że Jezus zna nasze troski, lęki, niepokoje i w swej wielkiej miłości i dobroci udzieli nam tego wszystkiego, czego nam potrzeba, a co jest zgodne z Jego wolą.\nCo roku ołtarze przygotowywały poszczególne rejony parafii. W tym roku ze względu na epidemię o ich przygotowanie zadbałem sam. Kwiaty, którymi udekorowano ołtarze, zostały wykonane przez uczniów szkoły podstawowej. Mimo iż procesja odbyła się wokół kościoła, w oknach wielu domów pojawiły się dekoracje. Udział w procesji był dziękczynieniem za ustanowienie Najświętszego Sakramentu i za nieustanną obecnością Chrystusa wśród nas, ale także świadectwem wiary.\nPrzez kolejne osiem dni, do czwartku włącznie, odbywały się procesje wokoło kościoła. Należymy do nielicznych parafii w Polsce, w których procesje odbywają się zarówno rano, jak i wieczorem. To piękne świadectwo wiary parafian, czci i trwania przy Chrystusie w Hostii utajonym, a także wierności tradycjom przodków, którzy przekazali nam dar wiary.\nTagi: Boże Ciało Diecezjalne Sanktuarium Świętego Rocha eucharystia jubileusz Mikstat Sanktuarium Świętego Rocha


:: Głogowski Portal Informacyjny :: www.glogow.info.pl :: Głogów - Pożyczka za darmo - co to znaczy?\nPożyczka za darmo - co to znaczy?\nPoszukując szybkiej pożyczki staramy się wybrać taką firmę, która oferuje szybkie rozpatrzenie wniosku, oraz szybką wpłatę pieniędzy na konto. Najczęściej są to firmy trudniące się udzielaniem pożyczek przez internet. W momencie, kiedy faktycznie znajdujemy się w tzw. niemocy finansowej zależy nam na tym, aby oferta była atrakcyjna. Niemniej jak rozumieć atrakcyjność?\nDla osób, które z takowych chwilówek korzystają często nie jest żadnym problemem rozpoznać, która oferta okazuje się być lepsza. Z kolei dla tych, którzy decydują się na takowa pożyczkę pierwszy raz wiele sformułowań w kwestii opłacalnej oferty może być zbyt zawiła. Bardzo często czytamy w ofercie, iż pożyczka jest zupełnie za darmo. Bywają klienci, którzy są przekonani, iż nie będą musieli jej spłacać. Nic bardziej mylnego. Każde zadłużenie trzeba spłacić i nie powinno tutaj być żadnych wątpliwości. Nie ma nic za darmo, aczkolwiek formy ofert na to wskazujących mają na celu zupełnie inny przekaz.\nAtrakcyjna oferta dla nowego klienta\nFakt, iż zasady pożyczkodawców w sieci trzeba uważnie czytać jest zrozumiały. Mowa tutaj o klientach stałych, oraz tych, którzy biorą pożyczkę pierwszy raz. Bardzo często szukając ciekawej oferty spotykamy się z przekazem, iż firma daje darmowe pożyczki, co w dużej mierze faktycznie jest atrakcyjne. Niemniej najczęściej dotyczy to klientów, którzy w danej firmie biorą pożyczkę pierwszy raz. Jak to rozumieć? Otóż darmowa pożyczka w większości firm oznacza, że klient oddaje tyle, ile pożyczył. Bez żadnych dodatkowych opłat np. oprocentowania. Z racji tego, że konkurencja na rynku jest dość duża rozsądnym jest skorzystać z porównywarki pożyczek pozabankowych. Za pomocą tego urządzenia możemy zyskać jeszcze więcej.\nPorównywarki pożyczek w sieci, to specjalne urządzenia, które mają na celu wyłonić najbardziej atrakcyjne oferty względem indywidualnych kryteriów. Fakt, iż kilkanaście lub więcej firm oferuje darmową pożyczkę sprawia, że i tak nie wiemy ofertę której firmy wybrać. Za sprawa porównywarki mamy możliwość wybrać najlepsza z dostępnych ofert. Co więcej klient nie musi osobiście sprawdzać każdej firmy z osobna otwierając przy tym kilka kart bo zrobi to szybko i wygodnie w jednym miejscu. Bez wątpienia oszczędzamy swój czas, ale oczywiście także pieniądze. Wybór najbardziej atrakcyjnej ofert, to bez wątpienia oszczędność pieniędzy. Faktem jest także to, iż wszyscy pożyczkodawcy dostępni w porównywarce, to firmy działające zgodnie z prawem i można im w pełni zaufać.


Jesteś tutaj: Strona główna » Artykuły » Rozszerzona rzeczywistość w służbie logistyki\n28 czerwca, 2017 Artykuł promocyjny\nOd okularów projektu potentata branży internetowej, po innowacyjną odzież zastępującą smartfona, skaner kodów kreskowych czy komputer – rozszerzona rzeczywistość wkracza w coraz więcej obszarów. Jak wynikające z wdrożenia tego systemu korzyści mogą wpłynąć na usprawnienie procesów logistycznych?\nPierwszym produktem wykorzystującym koncepcję rozszerzonej rzeczywistości, który zdobył medialny rozgłos i rozpalił wyobraźnię fanów technologii były okulary „Google Glass” produkowane przez firmę Google. Szczegóły projektu zdradzono w 2012, a już rok później udostępniono go do testowania. Dzięki wyposażeniu w m.in. 2 GB RAM, Wi-Fi, Bluetooth, gniazdo micro USB czy aparat z możliwością nagrywania filmów, miał ułatwiać użytkownikom jak najintensywniejszy kontakt z otoczeniem, uwzględniając bieżące dzielenie się informacjami. I choć publikacje wyników analizy funkcjonalności „Google Glass” rozpoczęły jednocześnie dyskusje na temat zagrożenia prywatności czy ochrony danych, zainteresowanie wykorzystaniem rozszerzonej rzeczywistości nie słabnie. Jak się okazuje, technologia jest już od 2015 roku w dużym stopniu gotowa do użytku w przemyśle i logistyce.\nTermin rozszerzona rzeczywistość pochodzi od angielskiego wyrażenia Augmented Reality oznaczającego proces rozszerzania percepcji człowieka przez generowane komputerowo informacje. Choć dotychczas, pojęcie to było głównie kojarzone z filmami akcji z lat 80., dziś przewiduje się, że może ono przyczynić się do znaczącego rozwoju technologicznego rozwiązań intralogistycznych. Tak jak Terminator był w stanie skanować i interpretować widziany obraz, tak menadżerowie magazynów czy operatorzy wózków widłowych – za pomocą nowoczesnych urządzeń – analizować będą informacje wyszczególnione na generowanych komputerowo projekcjach.\nPierwsze pomysły na wcielenie tej idei w życie pojawiły się już dwa lata temu. W 2015 roku magazyn komputerowy „Connect” zaprezentował rozwiązanie pochodzącego z Monachium startupu, które wykorzystuje działające w oparciu o rozszerzoną rzeczywistość rękawice czujnikowe ProGlove i gogle w celu przyspieszenia procesu produkcyjnego na liniach przemysłowych. Inteligentne narzędzie nie tylko rozpoznaje czy pracownik pobiera właściwy element, ale – w sytuacji gdy dokonuje niewłaściwego wyboru - wibruje i wysyła sygnał optyczny w ramce danych. Pomysł ten został wyróżniony trzecią nagrodą w globalnym konkursie Intel Make it Wearable.\nPrognozuje się, że w obszarze logistyki, scenariusz wykorzystania technologii przebiegać będzie podobnie. Przewidywane wyposażenie operatora wózka widłowego w przyszłości może obejmować gogle pozwalające na odbieranie i przekazywanie komend głosowych oraz cyber-rękawicę pełniącą funkcję tradycyjnej myszki komputerowej, zintegrowane z komputerem w formie niewielkiego urządzenia do noszenia na nadgarstku. Okulary wyświetlać będą wszelkie istotne informacje na temat towarów składowanych na konkretnych regałach. Rękawica posłużyć może natomiast do skanowania kodów kreskowych czy – jako mysz – do wyszukiwania konkretnych podzakładek w bazie danych. Choć obecnie wykorzystywanie urządzeń takich jak cyber-rękawice w środowisku magazynowym wydaje się być jedynie pieśnią przyszłości, nie należy bagatelizować ich atutów, przekonuje Paweł Włuka, Dyrektor Marketingu STILL Polska. Dzięki zachowaniu połączenia z komputerem centralnym, operator lub menadżer magazynu ma stały dostęp do danych na temat jego zapasów, przepływów towarów, a także zamówień – co pozwala mu na bieżące reagowanie na aktualne zapotrzebowanie. Nie oznacza to jednak, że na tego typu udogodnienia przyjdzie nam czekać. W pewnym stopniu realizują je już dostępne na rynku systemy, które wspomagają pracę, zapewniając płynność procesów intralogistycznych. Przykładem jest system Fleet Manager transferujący dane dotyczące eksploatacji pojazdów, ich stanu technicznego czy wypadków i awarii. Jednocześnie tworzy analizy efektywności, umożliwiając bieżącą weryfikację wydajności pracy, dodaje ekspert.\nRozszerzona rzeczywistość w szerokim zastosowaniu\nTego typu technologie poddano testom już w 2015 roku. Firma Bechtle AG IT – jeden z liderów europejskiego rynku dostawców IT e-commerce, wdrożyła ją w swoim magazynie w niemieckim Neckarsulm. Stosowana dotychczas identyfikacja towarów przy pomocy skanowania kodów kreskowych, została zastąpiona projekcjami wskazanych ładunków na wyświetlaczu i za pomocą wiadomości głosowej. Stan zapełnienia magazynu, a także poszczególnych półek jest aktualizowany w stanie rzeczywistym i udostępniony pracownikom magazynu, jak i przesyłany do centralnego komputera. Jednocześnie – klient dokonujący zamówienia składowanego w magazynie towaru, może na bieżąco kontrolować miejsce, w jakim obecnie znajduje się przesyłka. To jednak nie jedyne korzyści płynące z wdrożenia rozszerzonej rzeczywistości do procesów logistycznych. W 2014 roku zespół ds. badania trendów działu DHL Customer Solutions & Innovation opracował raport prezentujący koncepcje jej zastosowania na poszczególnych etapach łańcucha dostaw. W sumie przedstawiono aż 11 obszarów potencjalnego wdrożenia, w tym m.in. upłynnienie procesu odbioru w magazynie dzięki wyposażeniu pracowników w ekrany identyfikujące trasę lub konkretny ładunek czy wyświetlanie informacji na przednich szybach samochodów dostawczych, mające na celu usprawnienie transportu.\nRozszerzona rzeczywistość coraz śmielej zagląda do logistyki i choć obecnie jej udział w procesach jest na razie sporadyczny – warto śledzić próby jej wdrażania, które już niedługo mogą znacząco zmienić charakter i wydajność łańcucha dostaw.\nArtykuł promocyjny firmy STILL\nLinde Connect zarządza flotą wszystkich wózków przemysłowych\nOprogramowanie connect firmy Linde Material Handling śledzi czas pracy, wstrząsy i przestoje, wskazuje, kiedy potrzebne są prace konserwacyjne...\nSprostowanie do artykułu Nowelizacja ustawy o dozorze technicznym - rozważania na długi weekend , z dnia 27 kwietnia br. Nieprawdą jest...\nNowy żuraw Grove oraz ładowarki teleskopowe Manitou w ofercie Zeppelin Polska\nZeppelin Polska Sp. z.o.o jest m.in. autoryzowanym dealerem dwóch wysoko cenionych w Polsce i na świecie producentów maszyn budowlanych:...


Wamtechnik – Pakiety Akumulatorów – Produkcja Baterii i Akumulatorów\n30 lat doświadczeniato nasza historia\nNaszą działalność zaczęliśmy od produkcji pakietów ogniw dla polskich producentów oświetlenia awaryjnego oraz dostaw specjalistycznych ogniw litowych dla polskiego przemysłu. Jednym z przełomowych momentów w naszej historii było otrzymanie autoryzacji Panasonic (czołowy producent baterii) na produkcję pakietów w technologii litowo-jonowej, jako pierwsza firma w Europie Środkowo-Wschodniej (a do 2012 r. jedyna w tym rejonie).\nZ czasem rozszerzyliśmy zakres usług i dziś z dumą możemy powiedzieć, że Wamtechnik jest europejskim liderem w branży systemów zasilania oraz produkcji pakietów bateryjnych i akumulatorowych.\nObecnie produkcja baterii i akumulatorów, szczególnie w technologii litowo-jonowej, jest kluczowa dla wielu sektorów gospodarki, w tym np. motoryzacji, branży medycznej, urządzeń przemysłowych, elektroniki czy telekomunikacji. Możemy współpracować z dowolną gałęzią przemysłu – działamy wszędzie tam, gdzie zachodzi potrzeba stworzenia źródła zasilania.\nPrzez prawie trzydzieści lat działania na rynku polskim i europejskim, daliśmy poznać się nie tylko jako zaufany producent akumulatorów, ale także jako partner w zakresie projektowania i produkcji nawet najbardziej skomplikowanych systemów zasilania, tworzonych specjalnie na indywidualne zamówienie Klientów.\nW naszej ofercie znaleźć można m.in. ogniwa i pakiety akumulatorów w technologiach litowych (Li), litowo-jonowych (Li-Ion), niklowo-kadmowych (Ni-Cd), niklowo-wodorkowych (Ni-MH) czy kwasowo-ołowiowych. Podczas pracy na bieżąco oceniamy użyte materiały, metody i technologie, dając gwarancję wytrzymałości i bezpieczeństwa. Przeprowadzamy także wejściową, procesową oraz finalną kontrolę naszych wyrobów.\nWspółpracujemy również ze światowymi liderami branży, dystrybuując ich baterie i akumulatory\n(producent: PANASONIC, SAFT BATTERIES, LG CHEM, SAMSUNG, EVE, ARTS ENERGY).\nWszystkich zainteresowanych doborem lub zaprojektowaniem efektywnego energetycznie, jakościowo i ekonomicznie źródła zasilania dla dowolnego urządzenia końcowego – zapraszamy do wypełnienia poniższego formularza.


Metropolia Poznań - Wspólnie tworzymy rozwiązania - Klub Senior+ w Śremie otwarty\nKoncepcja funkcjonalna Klubu Senior+ w Śremie to jeden z elementów Śremskiego Programu na rzecz osób starszych na lata 2017 – 2025 oraz Długofalowej Polityki Senioralnej. Na realizację projektu samorząd gminy Śrem uzyskał dotację z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w kwocie 150.000 zł. Całkowity koszt realizacji zadania to niewiele ponad 300 tys. zł, z tego 24 proc. wydatków to koszty wyposażenia.\nUroczystość rozpoczęła się nabożeństwem w kościele pofranciszkańskim, w którym podczas homilii ks. Arcybiskup podkreślał znaczenie osób w starszym wieku, ogrom doświadczenia i wiedzy nabytej przez minione lata życia. Następnie wszyscy zgromadzili się w konwikcie, który przeszedł gruntowny remont. Wśród zaproszonych gości znaleźli się m.in. Arcybiskup Stanisław Gądecki, dyrektor Departamentu Polityki Senioralnej Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Lidia Ułanowska, Wicewojewoda Wielkopolski Aneta Niestrawska oraz Burmistrz Śremu Adam Lewandowski.\nW ramach modernizacji na powierzchni ponad 220 m kw. wydzielono 5 sal tematycznych. W ten sposób powstała przyjazna przestrzeń, dostosowana do potrzeb śremskich seniorek i seniorów.\nKlub Senior+ w Śremie, prowadzony przez Ośrodek Pomocy Społecznej, funkcjonuje od poniedziałku do piątku w godzinach od 8 do 18. W soboty i niedziele w ośrodku będą się odbywać spotkania okazjonalne. Szczegółowe informacje można uzyskać pod numerem tel.: 575 778 744.\nJP, UM w Śremie


Polska wciąż zieloną wyspą. Trzecie miejsce w Europie - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaPolska wciąż zieloną wyspą. Trzecie miejsce w Europie\n| 17.05.2019 13:41\naktualizacja 17.05.2019 15:51\nMapa gospodarcza po naszej stronie kontynentu jest od długiego czasu "bardziej zielona" niż pozostałej części (Money.pl)\nSformułowanie "zielona wyspa" przyjęliśmy, nawiązując do grafiki przedstawianej przez Donalda Tuska przed laty, kiedy w czasie kryzysu finansowego chwalił się naszym niewielkim, ale jednak wzrostem gospodarczym.\nEurostat podał zestawienie wzrostu PKB w Europie. Wychodzi z niego, że wdrapaliśmy się na trzecie miejsce na Starym Kontynencie. Nasz wzrost gospodarczy - 4,6 proc. - imponuje w tym zestawieniu. Niewielu krajom udało się do niego doskoczyć.\nSzybciej niż my rosły Węgry, utrzymując tempo ponad 5 proc. rok do roku (+5,2 proc.). Ponad ten poziom wybiła się też Rumunia (+5,1 proc.), która jeszcze niedawno była za nami. Zastąpiła tym samym Łotwę, która o ile wyprzedzała nas w 2018, to już w 2019 znacząco spowolniła.\nGwoli wyjaśnienia, swoich danych nie podała jeszcze Malta, która ostatnio była liderem w Europie z tempem wzrostu ponad siedem procent rocznie. Tyle że trudno w tym roku będzie jej dużo trudniej niż w zeszłym, więc wcale pewne nie jest, że teraz Malta będzie przed nami.\nDzięki utrzymaniu wysokiego tempa wzrostu krok po kroku zbliżamy się wielkością do gospodarki Szwajcarii. Jeszcze w czwartym kwartale 2018 Szwajcaria wytworzyła PKB o wartości 153 mld euro, a Polska 125 mld euro. Ich tempo rozwoju pod koniec ubiegłego roku spadło do 1,5 proc. rok do roku nasze jest o ponad trzy punkty procentowe wyższe.\nJeśli to się utrzyma, to za cztery, pięć lat Szwajcarię przegonimy. Oczywiście nie oznacza to, że będziemy mieli poziom życia Helwetów. Ich jest 8,5 mln i tymi siłami dają radę wytworzyć więcej niż my - 38 mln ludzi. Ale na to, by zasypać przepaść dziejową, trzeba jeszcze trochę czasu.\nNie ma żadnego uszczelnienia VAT jak to mówi geniusz Mateusz to tylko większe wpływy z vatu dzięki wywołanej przez PiS inflacji czyli ceny+ w górę czyli procentowo VAT w gore\nPolska ma największy dług zagraniczny na świecie nie ma swoich banków swoich sklepów,dominuje tutaj przemysł zachodni wszystkie sektory gospodarki są pchane do przodu dzięki zaciąganiu cały czas nowych kredytów\nJedynie dzięki PO i Tuskowi. Bo jeszcze trochę i PIS to wszystko roztrwoni.\nDo trolli za 2 zeta: a ja dwukrotnie miałem okazję uścisnąć dłoń obecnego prezydenta mimo że nie posiadam legitymacji partyjnej. Łyso wam?!\nJedyny kraj na świecie, w którym czym mniej się pracuje tym więcej jest funduszy i czym większa inflacja, tym większe sukcesy🤣🤣🤣, że też inne narody tak się męczą i ciężko na swoje sukcesy i budżet pracujà, a nie wiedzą, że wystarczy mieć takiego Morawieckiego i raj na ziemi za darmo🤣🤣🤣


[WFRP 2ed.] Za garść złotych koron - I - lastinn\n[WFRP 2ed.] Za garść złotych koron - I\n« [WFRP 2ed.] Cz.2 - Skrzynia Konrada | [WFRP 2ed.] Za garść złotych koron - II »\n11-06-2012, 17:54 #1\nZa garść złotych koron - I\nByła to pierwsza z serii przygód rozgrywanym zaraz po Burzy Chaosy. Bohaterowie, w roli najmitów, mieli za zadanie ochronę kapłanki Shallyi - Juliene\nGraliśmy 4 miesiące, zapisaliśmy 27 stron z częstotliwością ponad 2 postydziennie. Jak na taki czas uważam, że tempo było bardzo dobre. Obyśmy je utrzymali; )\nW sesji uczestniczyli w kolejności alfabetycznej: Aeshadiv, Fearqin, Grave Witch, Julian, Kerm, Mortarel, Nefarius, Valtharys. Bardzo mocna i ciekawa ekipa. Niestety pod koniec pożegnaliśmy Grave, ale kto wie, może jeszcze powróci; )\nEryk Weiss (Aeshadiv) – akolita Sigmara. Wierny pogromca Choasu. Od najmniejszych do największych jego oznak.\nAliquam (Fearqin) – ochroniarz. Dość pechowy krasnolud, co mogło tylko jedno oznaczać, nerwowy i niezadowolony krasnolud.\nSaraid z Klanu Balthinal (Grave Witch) – wojowniczka klanowa. Drużynowe sokole oko.\nIgnatz Kasimir Rheden (Julian) – skryba. Towarzysz Eryka, a także często głos jego rozsądku.\nKhaldin (Mortarel) – tarczownik. Złoto, walka, gorzałka - Trzy rzeczy charakteryzujące tego khazada. Centuś jakich mało. Posiadał też i smoka w worku…może jeszcze żyje.\nAlexander Ranelf (Kerm) – łowca nagród. Kolejne sokole oko, które jednak zawiodło w jednym momencie. Jeden z wystrzelonych przezeń bełtów zakończył swój lot w Aliquamie. Co pokazywało, że miewał również pecha (niewiele rzadziej niż sam Aliquam).\nWołodia Zarubiev (Nefarius) – kozak z Kislevu. Niezwykle odważny i zdolny do poświęceń dla większej sprawy. Jako jedyny człek miał wspólny język z krasnoludami.\nWujek Anzelm (Valtharys) – śmieciarz. Wujcio wariatuncio. Jak i Khaldin ogarnięty manią posiadania, jednak w przeciwieństwie do krasnoluda, wujcia zadawały śmieci.\nPrzygoda rozpoczęła się w jednej z Altdorfskich karczm, gdzie nasi bohaterowie popijali sobie spokojnie piwko. Do ich stolika w pewnym momencie zawitała pewna służka. Przekazawszy list od swej pani – kapłanki bogini miłosierdzia. List był prośbą o ochronę w trakcie dalekiej wyprawy na wschód. Podróż niebezpieczna, gdyż po inwazji Chaosu, tamte tereny były niezmiernie niebezpieczne i w dużej mierze nieprzebyte na nowo. Bohaterowie proszeni byli o zjawieni się pod karczmą godzinę po świcie. W sakwie z zaliczką, którą otrzymał Eryk, była jednakże inna informacja… prośba by nowozatrudnieni ochroniarze, czekali godzinę przed świtem, nie po. Eryk z trudem, bo z trudem przekazał wszystkim tą informację.\nZrobił to na tyle sprawnie, że przygotowujący zasadzkę na kapłankę zbiry, nie zorganizowały się w porę. Zdołali oni jednak przypuścić próbę porwania Juliene. Nieudaną, głównie dzięki Wołodii, który niezwykle sprawnie, choć i przy okazji ryzykownie, nastraszył konie ciągnące wóz porywaczy. Pozostali również spełnili swoje zadanie i kapłanka była bezpieczna.\nZabrali ze sobą jednego zbira, którego Eryk po przesłuchaniu puścił. Po paru dniach zawitali w Middenheim. Tu dopiero kapłanka, po jednej ze swoich wizji, wyjawiła cel podróży - Vogelsang. Saraid, która dopytywała o cel podróży i miejsce, gdzie się znajduje, odnalazła na mieście mieszkańca tamtego miasta, a nawet jego rajcę. Przyprowadziła Felixa do kapłanki, miał on pełnić rolę przewodnika. Okazało się jednak, że był on wielkim, nieprzydatnym tchórzem, a przewodnikiem został, pochodzący z Ostlandu Alexander, który dopiero teraz swe pochodzenie wyjawił.\nWyruszyli, w trakcie przejazdu przez jedno z opuszczonych miast, trafili na zasadzkę mutantów. Poza woźnicą Sigismundem, wyszli z niej cało. Sprawnie pozbawiając życia atakujących ich mutantów.\nPoobijani, ranni, ruszyli w dalszą podróż. Cudem i niespodzianką wielką było to, że trafili na wolnostojącą karczmę. Którą pseudo-właściciel próbował wrócić do życia. Bohaterowie szybko odkryli, że nie jest to jego własność. Przyznał się on do tego zresztą bez większego nacisku. Twierdził, że właściciel i tak pewnie nie żyje, a on chce tylko odnowić do miejsce dla przyjezdnych. Skrywał jednakże jeszcze inną tajemnicę i zamiary. W trakcie wieczerzy podtruł nieco trójkę z bohaterów. A na dokładkę podpalił w nocy całą karczmę, wrzucając do niej ogniste bomby. Bohaterowie z ledwością uszli z życiem. Alexander pożegnał się z piękną facjatą, którą od teraz miały zdobić blizny po oparzeniach. Pozostali też odnieśli obrażenia. Skrytobójca jednakże zginął. Po ustrzeleniu przez Saraid i stracie nadziei na przeżycie, połknął truciznę. Na koniec zdenerwowany Wołodia odprawił darmozjada Felixa w powrotną drogę. Ten ruszył bez słowa sprzeciwu, pewnie bał się.\nDalsza droga przebiegła względnie spokojnie. Niedługo przed przybyciem do miasta trafili na niedojedzone zwłoki oficera armii Imperialnej. Koło niego spoczywała karteczka. Na jednej stron napisany został list do rodziny, na drugiej, wypisane krwią, zamazane słowo.\nNiedługo później dotarli do Vogelsang, miasto przywitało ich śluzem, odorem i chorobami. Zdecydowanie nie zachęcało do zagłębiania się w nie. Ludzie tam byli schorowani, sini, nieobecni. Trudno było powiedzieć co krążyło w powietrzu. Świątynie, które były obecne w mieście zostały zdewastowane lub zniszczone. Trudno było mówić o odpoczynku. Trafili tu w jakimś celu. Jakim, nie wiedzieli jeszcze. Juliene czekała na wizje, która jednak nie nadchodziła. Wizje mieli za to Eryk i Kasimir. Wizje, które zaczęły się już w trakcie podróży. W świątyni Shallyi odnaleźli oni zwój, który okazał się zwojem leczenia.\nKolejnego dnia, zaraz po przebudzeniu, bohaterowie dostrzegli jak jakiś mutant porywa małe dziecko i biegnie z nim poza mury miejskie. Czym prędzej popędzili mu z pomocą. Trafili na polanę za miastem, gdzie pięciu siewców bawiło się małym dzieciaczkiem. Zabawa zakończyła się jednak po tym, jak zginęli z ręki najemników. Teraz musieli pozbyć się Świątyni Nurgla, tworu grzybopodobnego, który znajdował się na polanie. Tego dnia napięcia w drużynie zaczęły się nasilać. Byli przemęczeni, chorzy i ranni. Konflikty bardzo łatwo się zapalały. Całe szczęście zostały jednak ugaszone.\nKolejnego dnia, zaopatrzeni w oliwę i proch wrócili by spalić świątynie. Nie wchodzili w dysputy z ‘gadającymi zwłokami’ . Po chwili wszystko skwierczało i płonęło. Zostało unicestwione. Radośnie więc, w poczuciu spełnionego obowiązku, ruszyli triumfalnie do wioski.\nZaskoczyło ich jednak, że kapłanka miast ich przywitać i pogratulować. Pędem wbiegła do niezwykle śmierdzących i cuchnących kanałów. Ruszyli więc za nią. Powstrzymując odruchy wymiotne dotarli do jaskini w której swą siedzibę miał stwór jednego z bogów Chaaosu – Nurgla. Było to istota, która powstała przez połączenie ze sobą setek chorych, powykręcanych, nagich ciał. Istota, która swym wyglądem mogła wywołać obłęd wśród bohaterów. Nie wszyscy byli więc zdolni do pojedynku.\nWalka była ciężka, khazadzi i w końcu Wołodia nacierali wręcz, Alex strzelał, a Eryk z Ignatzem zaczęli czytać zwój z nadzieją że to on pozwoli im zwalczyć tego przeciwnika. W trakcie walki Khaldin został ciężko ranny, Aliquam jeszcze mocniej, na dodatek został wciągnięty do środka cielska. Całe szczęście w tym momencie Eryk i Ignatz zdołali zakończyć recytacje zwoju, zakończyć walkę która od jakiegoś czasu nawiedzała ich symbolicznie nocami. W momencie, gdy skończyli, jaskinie otoczyła światłość, a stwór zaczął się rozdzielać i umierać. Przy okazji ciało Wołodii opuścił też demon Nurgla, który chwile wcześniej wykorzystując szok i przerażenie kozaka, zagościł w jego ciele. To znowu miał być koniec. Znowu uznali, że ocalili miasto.\nJak się okazało miasto może ocalili, ale koniec to nie był. Wychodząc na powierzchnię zauważyli, że miasto jest przeczesywane przez kilku zbrojnych. Doszli do wniosku, że Ci ludzie szukają ich, a raczej kapłanki. Ruszyli więc na ostatnią potyczkę. Pierwszych przeciwników pokonali i zabili z zaskoczenia. Z kolejnymi stoczyli ciężki bój… zwycięski.\nOszczędzili jednego z oponentów i wydobyli z niego informacje. Puścili go jednak, z nadzieją że tamten, jak obiecał, wróci do swego zleceniodawcy i przekaże mu informację, że misja została zakończona.\nMechanika , była wykorzystywana powszechnie. Rzuty często i gęsto; ). Stąd i występujące niepowodzenia i walce i poza nią. Tak też pozostanie, więc gracze muszą się przyzwyczaić do tego i akceptować to co zesłał los; )\nAktywni i pomysłowi do końca co niezmiernie cieszyło! Każda z postaci była niezwykle charakterna, nie było wg mnie nikogo nijakiego. I tak trzymać! Nie chce wyróżniać, ani krytykować. Ogólnie na duży plus. Cieszy też planowanie przyszłości dla Waszych postaci. Wołodia, Anzelm, teraz spróbujemy pociągnąć wątek karczmy. Na Khaldka też czeka niespodzianka jak wróci. Niestety nie miła; ) (oj te rzuty ). Niektórzy wciąż mają swoje tajemnice. Kto i jaki? Może kiedyś się dowiecie; )\nSiebie tradycyjnie oceniać nie będę. Wiem gdzie są moje słabe punkty. M.in. opisy mogły by być dokładniejsze. Wiem też, że NPC nie byli żywi, ale w tym wypadku akurat było to celowe. Uznałem, że jest Was taka ilość, że nie potrzebujecie rad, rozkazów, propozycji NPC. Ja jestem przeciwny takim rozwiązaniom, dlatego NPC tylko ‘byli’ i sam nie wprowadzałem ich do dialogów. Jak ktoś chciał, to zawsze można było pogadać, jednak czekałem na inicjatywę graczy.\nZaczęliśmy już drugą przygodę. Tak jak robiłem to w innej sesji, będzie się ogólnie różniła od poprzedniej. Czyli np. tam droga tu miasto. Mam nadzieję, że tu będzie to pasowało. Mam nadzieję też, że tą co minęła ocenicie na plus, bo wydaje mi się, że było dobrze. Trochę trwała (z prowadzonych przeze mnie tutaj najdłużej i pewnie tak zostanie jakiś czas), ale mam nadzieję, że się nie ciągnęło. W sumie mogło być nawet dłużej, bo miałem jeszcze zaplanowany wątek w Altdorfie, jednak powstrzymaliście porwanie Juliene (choć nie mieliście ale niewiele mogłem zrobić po akcji Wołodii).\nTeraz Wy, pisać i pytać jak co; ) Na to co będę mógł odpowiedzieć odpowiem, jeśli coś może być jeszcze ważne w kolejnej sesji, to zostanie tajemnicą; )\nPS. Sorki za błędy w raporcie, ale w trakcie pisania raz padł mi system, a wiecie jak to jest jak się drugi raz piszę to samo… Dlatego tyle też trwało, aż się zabrałem jeszcze raz za niego.\nOstatnio edytowane przez AJT : 11-06-2012 o 19:34.\n11-06-2012, 19:32 #2\nEj ej ej AJT Imiona Ci się mylą Albert to nie Eryk\n11-06-2012, 19:33 #3\nOj tam, oj tam Raz się tu pomyliło. I tak dobrze Ciesz się, że nie pisałem Eryka Chyba; )\nPoz tym za sukces uznaje, że nigdzie nie napisałem Julian zamiast Ignatz; )\nOstatnio edytowane przez AJT : 11-06-2012 o 19:39.\n11-06-2012, 21:15 #4\nDobra to teraz ja. Wołodia chodził mi po głowie od długiego czasu, ale nie było okazji go wprowadzić. Ta sesja wydawała się być idealna. Przed rozpoczęciem sesji odrobiłem kilka lekcji. Żeby dodać klimatu postaci nie raz korzystałem z google translatora, który nie tylko tłumaczy ale i pomaga poprawnie wymawiać tłumaczone słowo, które wpisywałem jak się słyszy z rosyjskiego. Mało tego, żeby wiedzieć, jak prawdziwy kozak ma się zachowywać Obejrzałem Ogniem i mieczem. Generalnie Wołodię uważam za jedną z moich najlepszych sesyjnych kreacji.\nMG był zawsze dostępny dla graczy, można z nim było współpracować i prosić o różne sprawy. Odpisywał często i regularnie a jego posty były jak najbardziej zadowalające, choć pojawia się tu konsekwentnie ta sama liniowość czyli akcja dochodzenie do czegoś i walka i tak w koło, ale nie przeszkadza mi to, bo nie przepadam za zbytnim kombinowaniem. Fajnie by było wprowadzić do sesji kilku żywych BN (Wołodia nie pogardziłby kobietą, w której mógłby ulokować swoje uczucia )\nZe współgraczami świetnie się dobraliśmy. Skorzy do dialogów i interakcji, dobrze odgrywani więc nie bardzo mam co więcej dodawać. Jestem ciekawy dalszego ciągu sesji.\n12-06-2012, 15:46 #5\nPomimo iż tutaj również dopisało mi moje niebywałe szczęście do kości, które niewątpliwie się przy mnie utrzyma i w drugiej części, to było superaśnie.\nJedynie czasami reszta za bardzo pędziła na google i tylko raz miałem okazję się wbić w większą dyskusję w teamie, w reszcie wychodziło na to, że albo Aliquam milczał, albo odzywał się malutko, ale to głównie wina tego, że jestem beznadziejny w organizowaniu sobie czasu i nie miałem kiedy włazić i sprawdzać, co się dzieje.\nWspółtowarzysze również ciekawi, różni, nie obyło się bez zgrzytów, które jednak wyszło na dobre (zbudował charakter), a pod sam koniec i tak wszystko zakończyło się w zgodzie, Aliquam zaczął szanować Alexa (skrycie) i doceniać Sigmaritów. Wołodia to już w ogóle, cool postać jest.\nAJT też fajnie prowadzi różnorakie wątki, nie narzucając wyraźnie jednej drogi, co mi się zdarza jako częsty błąd w mistrzowaniu. Fajnie jest.


Minister Streżyńska zapowiada Polskę cyfrową zamiast papierowej - eLipinki.pl - Niezależny Internetowy Serwis Lipinek\nMinister Streżyńska zapowiada Polskę cyfrową zamiast papierowej\nartykuł nadesłany | 24 czerwca 2016 | Inne | 0 | | Odsłon: 50\nMinister Cyfryzacji, Anna Streżyńska właśnie zapowiedziała zdecydowane działania, które mają przeprowadzić Polskę z epoki papieru do epoki cyfrowej. Planowane jest szerokie udostępnienie e-platform administracji Polakom mieszkającym zarówno w kraju, jak i za granicą. Przedsiębiorcy są sceptyczni wobec e-administracji. Dlaczego?\nW Polsce funkcjonuje blisko 4, 5 tys. portali e-administracji\nJak wynika z raportu opublikowanego przez Idea Bank, większość przedsiębiorców ma kłopot z obsługą platform urzędowych. Powodem jest m.in. niejednorodność i niespójność systemów informatycznych. Dość wspomnieć, że obecnie funkcjonuje ponad 4 tys. portali e-administracji, z czego część jest niechętnie obsługiwana nawet przez samych urzędników.\nE-administracja w oczach polskiego przedsiębiorcy\n76 proc. przedsiębiorców objętych badaniem nie posiada podpisów, które umożliwiają załatwienie spraw za pośrednictwem internetu (podpisu kwalifikowanego lub zaufany profil w e-PUAP). Jako przyczynę niechęci do tego rodzaju „udogodnienia” firmy wskazują też zbyt dużą ilość loginów i haseł.\nInnym problemem, który uwidocznił się w maju br. to awarie systemu. Ostatnia awaria e-PUAP spowodowała wyłączenie jej na cały weekend, a i w kolejnych dniach praca systemu pozostawiała wiele do życzenia. Irytacji tym faktem nie kryła sama Minister Streżyńska.\nBiura rachunkowe zamiast samodzielnej obsługi w e-urzędach\nWydaje się jednak, że przedsiębiorcy nie szczególnie martwią się trudnościami z obsługą internetowych platform administracyjnych. Większość z nich decyduje się na usługi księgowe świadczone przez biura rachunkowe. Te zaś wyręczają swoich klientów w czynnościach związanych z przesyłem dokumentacji do urzędów. Według raportu Idea Banku, z takiej możliwości korzysta aż 68% firm z sektora MMŚP.\nWcześniejsze doświadczenia z wdrażaniem internetowej obsługi obywateli nasuwają jeden czytelny wniosek: Polacy chcą ułatwień, a nie zamiany jednych trudności na inne. Obecne plany rządu w tym zakresie wydają się być niezwykle ambitne. Jak zakłada Minister Rozwoju, Mateusz Morawiecki, nowy program ma przynieść korzyści obywatelom i przedsiębiorcom. Obiecuje wygodę, szybsze załatwianie spraw urzędowych, zwiększenie wpływów podatkowych do budżetu oraz zmniejszenie szarej strefy. Warto wspomnieć, że te ostatnie plany wiążą się z przejściem Polaków z pieniądza papierowego na cyfrowy. Już w tej chwili rząd ogranicza obrót gotówkowy przez likwidację preferencji podatkowych dla transakcji o wartości powyżej 15 tys. zł, w części przekraczającej ten limit. Minister Streżyńska zapowiada też, że pierwsze znaczące posunięcia w ramach programu cyfryzacji urzędów mają dokonać się w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Polakom pozostaje czekać na efekty.\nPoprzedniKoniec sezonu piłkarskiego. LKS Wójtowa spada do B klasy\nNastępnyKomunikacja publiczna na czas budowy mostu w Libuszy