Yas Waterworld !\nNo i stało się! Postanowiłam, że koniec z lenistwem i wstyd ( wielki wstyd przez duże W ) nie skorzystać z najbardziej popularnych atrakcji Abu Dhabi (nie mówic już o całych Emiratach) . Ludzie przyjeżdzaja tutaj na tydzień i potrafią zwiedzić pół Emiratów, a ja przez półtora roku co tydzień leżakuję tylko na Cornichu :). Mocne postanowienie...wstaje o 8 ( i to w dniu kiedy mam wolne o zgrozo) i jadę do Yas Waterworld, nie pożałowałam!\nZa 60 dhs ( 49 złotych) dojechałam do Yas WaterWorld (z centrum Abu Dhabi, a dokładnie z Hamdan Street to jakieś 30 minut ). Można też dojechac busem nr 190 za 5 dhs ( tylko 4 złote), ale zajmie nam to dwa razy tyle albo i więcej, bo bus zatrzymuje sie kilkakrotnie i objeżdża 'turki mazurki'. Jakie się jedzie w kilka osoób, jak to było w naszym wypadku to polecam zdecydowanie taxi.\nYas Waterworld wybudowany na 15 hektarach, zapewnia 43 wodne atrakcje (spędziłam tam 7 godzin i generalnie na pewno takich wiekszych naliczyłam z jakieś 25, ale nie wgłębiałam sie w atrakcje wodne da najmłodszych, a nie powiem było ich od groma).\nODWIEDZAJCIE YAS WATERWORLD W TYGODNIU, ODRADZAM WEEKENDY!\nW tygodniu nie ma tłumów, jest całkiem przyzowiciei długo nie czeka sie w kolejce na zjeżdzalnie. Byłam kiedyś w parku wodnym w Atlantisie w Dubaju, było fajnie, ale w weekend były takie tłoki, że na zjazd czekałam nawet 20-30 minut.Yas jest lepsze pod każdym względem! Wybawiłam sie co nie miara! Tego mi brakowało...wyszaleć się jak dzieciak i krzyczeć do woli przy każdym zjeździe.\nNo więc zaczynamy! Cały wystrój już na samym wejściu utrzymany jest w arabskim tradycyjnym stylu.\nA motyw przewodni? Nie trudno zgadnąć...połów pereł!\nWejście na Yas Waterworld kosztuje 240 dhs, my byliśmy w 5 osób i dostaliśmy upust jako grupa więc wyszło po 200 dhs za osobę czyli jakieś 165 złotych od głowy. Szafki sa dodatkowo płatne, ale my z nich nie korzystaliśmy, bo nasz cały ekwipunek łącznie z pieniędzmi, dokumentami i telefonami trzmaliśmy w torbach na leżakach. W Emiaratch kradzież to ewenement, prawie nie ma tutaj miejsca. Chcociaż...koleżance dzis zaginął ręcznik LOL (wyjątek potwerdza regułę), ale wątpie żeby było to efektem kradziezy, a bardziej czyjejś pomyłki.\nOpcja premium czyli szybsze wejścia na wodne atrakcje, a Yas Park Pass czyli opcja park wodny plus Ferrari World.\nParę atrakcji tak mnie wciągneło, że kilka razy z rzędu na nich urzedowałam.Bomber, Dawwama i Liwa Loop. To ostatnie to przezroczysta tuba, na której zjeżdża sie pionowo. Stoisz bezpiecznie, a po kilku sekundach otwiera sie pod Tobą dno " zrzutnia" i ...spadasz bezwiednie, a potem z szybkością światła lądujesz w mini basenie.Wszyscy krzyczą...krzyczałam i ja :)\nDawwama to ponton na 5 osób czyli w sam raz dla naszej dzisiejszej ekipy. ..brzmi całkiem spokojnie, a jednak takie obróty i spady, że do teraz boli mnie kark. Oj było super, jeszcze tu wróce...i to nie raz!\nWidziecie te największa tubę, pierwszą od lewej? To Dawwama. Tak nas obracało, że myśłam, że wyrzuci mnie prosto na Hamdan!\nA tu Bomber...wygląda niewinnie, ale uwierzcie na tym wodnym rollercosterze darłam sie w niebogłosy! Nie tylko ja...A potem można było zakupić fotkę jaką nam strzelili za 100 dhs za sztukę...nie dziekuję za taki grymas :)\nCo do jedzenie...swojego jedzenia wnosić nie można. Nawet moja paczka świeżych daktyli po przeszukaniu torby została odebrana. Na miejscu jest kilka restauracji, kafejek i lodziarni. Tanio nie jest, ale jakoś tragicznie drogo też nie. Za zestaw Biryani z colą czy kebaba z frytkami i colą zapłacimy 50 dhs czyli 41 złotych,kawę a, za colę czy sprite 15 dhs ( 12 pln), loda na patyku 20 dhs czyli 16 złotych, a dla porównania taki lód w moim osiedlowym spożywczaku to jakieś może max. 2 dirhamy czyli 1,60 zł.\nZa smoothie czyli zmiskowany sok limonkowy z lodem zapłaciłam w mega wypasionej butelce hm...( na pamiątkę ze smyczą heheh) 35 dhs czyli 28 zł.\nI bransoletka, która uprawnia nas do wejścia. Można ja ' naładować' w kasie i tylko przykładając do czytnika mozemy płacić za wszytskie zakupy...takie ułatwienie. Płacić też możemy kartą i gotówką. Koleżanka dostaje dziś ode mnie mistrza za pytanie czy może z tą brasnoletką wchodzić do wody...\nYas Waterworld otwarty jest od godziny 10 do 19. W czwartki jest Ladies Nights od 18 do 23 tylko dla Pań! Chłopcy do lat 8w ten dzień mają wstęp, ale mamy muszą okazać ich ID. Wtedy fotki są surowo wzbronione, cała obługa jest płci żeńskiej, a odczyt z kamer dokownany jest tylko przez kobiety. Na dodatek w parku w tych dniach można się spodziewać nieumundurowanej Policji oczywiście płci pięknej.\nA na koniec reszta fotek:\nI Ferrari World w tle...\nA tu sprawne oko może dojrzeć ' talerz' budynek Aldar w tle...\nI własną perłę można sobie wywołowić..\nZa zabawy w kulce 25 dhs extra.\nMożna się też wysuszyć...ale kto by korzystał jak w kilku minutach na słońcu znów chce się tylko do wody...ach te upały.\nI namioty z łózkami i klimą dla biletów z opcją premium.\nA na koniec mapka.Enjoy!\nAutor: Abu Dhabka o 15:43 7 komentarzy:\nJak to się kiedyś żyło w Abu Dhabi...\nWstyd mi, że taki kiepski ze mnie bloger, a moje postanowienie noworoczne nic, a nic nie zostało podtrzymane i zaniedbałam bloga doszczętnie :( Po powrocie z świątecznych wakacji w Polsce wpadłam ponownie w wir pracy, ale miało miejsce jedno takie wydarzenie, o którym nie wspomnieć byłoby HARAM!\nQasar Al Hosn Festival\nOd 20 lutego do 1 marca tuż pod moim domem, w forcie Al Hosny przenieśmy się w czasie...i poczuliśmy dawny klimat Abu Dhabi.Qasar Al Hosny to pierwsza trwała budowla w Abu Dhabi (tylko 250 lat , ale w krótkiej historii Emiratów to prawdziwy powód do dumy) i w późniejszym czasie siedziba kolejnych rulerów Abu Dhabi. Raz do roku twierdza tętni życiem i tym razem miałam okazję poczuć klimat dawnych Emiratów ( który notabene nadal jest w dużym stopniu kultywowany za co tak cenię Emiratczyków,że z takim oddaniem pielęgnują tradycję i kulturę nie zatracając się do cna w dobrodziejstwach współczesnej cywilizacji). Co tu dużo pisać, fotki najlepiej odzwierciedlą ducha festiwalu...\nQasar Al Hosn w 1959 roku.Fotka z visitabudhabi.ae\nQasr Al Hosn 2014...juz nie na pustkowiu a w otoczeniu drapaczy chmur na Hamdan i Zayed the First ulicach.\nNo to zaczynamy zwiedzanie!\nW tradycyjnych beduińskich namiotach można się było przyglądać, a nawet samemu podjąć się prac przypadających płci pięknej.\nTutaj tworzymy szmaciane zabawki dla dzieciaków,malujemy dłonie henną ( którą sami wyrabiamy wedle lokalnej receptury) i UWAGA tworzymy 'metalowe' emirackie burki zasłaniające twarz. A poniżej moja burka:\nI tutaj chciałam dodać coś więcej.Oto moja burka, zawsze chciałam taką mieć...Co prawda w ówczesnych Emiratach żadko kto jej używa, tylko starsze kobiety i to niewielki ułamek. Niegdyś po kształcie burki można było rozpoznać z jakiego Emiratu pochodzi dana kobieta. Burki kobiet pustyni zakrywały większość twarzy przy czym burki kobiet miejscowych były o wiele cieńsze i co prawda służyły bardziej jako element ozdobny. Niegdyś kobiety zakładały burki kiedy wychodziły za mąż i to tylko kobiety z wyższej i średniej klasy.To był zaszczyt...Posiadanie emirackiej burki było powodem do dumy. Niektóre kobiety ozdabiały swoje burki złotymi monetami i używały ich tylko na specjalne okazje. Poza tylko prestiżowym znaczeniem i wskazaniem stanu społecznego, burka miała także praktyczny aspekt, chroniła przed słońcem i piaskiem. I tutaj taka śmieszna anegdotka. Przymierzyłam moją burkę i pozostał mi po niej niebieski nos, a dokładnie po substancji chroniącej przed słońcem pokrywającej od spodu burkę . Oczywiście NIKT z moich towarzyszy tego nie zauważył i dumnie niczym Smerf paradowałam po festiwalu. Oczywiście burka nie jest z metalu, a co bardziej ze złota, tylko papieru powłóczonego welwetem. A dlaczego o tym pisze? Bo będąc w Emiratach po raz pierwszy 6 lat temu na wycieczce z rodziną (w Emiracie Fujairah , na tej samej wyciecze wraz z Dodą sic!) usłyszałam od przewodniczki, że burki są ze złota, a kobiety które je noszą mają zakaz od męża publicznego odzywania się! Ale bzdury...Pozdrowienia dla Pani Gosi!!!LOL\nKhoos czyli liście daktylowca, niezwykle przydatne w wielu dziedzinach. Nie tylko służyły do wyplatania koszy i mat, ale także jako podstawy do pierwszych łodzi. Fotka poniżej :\nTo oczywiśce tylko miniaturka łodzi służąca niegdyś do połowu pereł. Przy okazji się dowiedziałam, że rekinów w Morzu Arabskim jest od groma, gdybym wcześniej wiedziała to bym się dwa razy zastanowiła przed co weekednowym wypadem na plaże:)\nCo to jest ????Po wnikliwym wypytaniu starej Beduinki już wiem, ale te zagadkę zostawie dla komentujących :)\nCzas na Panów! A czym, że się to mężczyźni zajmowali? Zbieranie daktyli, rybołówstwo, hodowla i tresura zwierząt, połów pereł...eh typowo męska robota.\nCiekawostka : w Emiratach jest około 400 odmian daktyli i uwaga 40 mln palm dakylowych z czego 33 mliony rosną w Emiracie Abu Dhabi. Dla smakoszy dodam, że kilogram daktyli to ok.3000 kalorii, a dla porówania kilogram bananów to tylko 970 kalorii.\nWielbłądy....oczywiście nie mogło ich zabraknąć, a karmiąca wielbłądzica robiła furore nie tylko wsórd dzieciaków.\nA tutaj Pan młody wraz z Panną młodą obwieszczają ludności swoje zaślubiny.\nSaluki,pies beduinów.Z serii obalamy mity: muzłamanie nie lubią psów...Arabowie szczególną miłością darzą psy rasy Saluki ( odmiana charta), która była wielbiona przez samego Proroka i do dziś używana jest w trakcie polowań.Kolokwialnie mówiąc tuż obok wielbłąda i sokoła, saluki urasta prawie, że do zwierzęcia rangi narodowej.\nHoubara czyli pustynny ptak.Pod ochorną w Emiratach z uwagi na zagrożenie dużego spadku liczebności gatunku.Powód? Polowania sokołami. A co do sokołów...i sokoły były na festiwalu, z którymi można było za darmo strzelać sobie foty (generalnie taki rarytas dla turystów do kwota okołu 100 dhs). Niestety fotki samego sokoła nie mam, a tylko sokoła wraz ze mną więc się sokół nie pojawi, ale jak sokół wygląda każdy wie ;)\nI to by było na tyle,więcej fotek nie mam za co szczerze żałuje:( I obiecuję mocne postanowienie poprawy w pisaniu postów.\nAtrakcji było co nie miara.Dostałam nasionka emirackiego Ghaf drzewka i Thafra's Shrub krzaczek. Miałam podlewać codziennie i wystawiać na słońce... po 10 dniach miało kiełkować, ale już minął prawie miesiąc i nic.Mafi :(\nBilet na Festiwal kosztował mnie 20 dhs czyli 16,50 zł.\nAutor: Abu Dhabka o 16:18 1 komentarz:\nLux Lux w pełnym wydaniu...czyli Galleria Sowwah Square.\nA ileż to już czasu minęło od mojego ostatniego wpisu...dni lecą jak szalone..codziennie planuję co mam do zrobienia i zostawiam na jutro, bo zmęczenie bierze górę...wybaczcie.Na dodatek świąteczna atmosfera w otoczeniu palm i 25 stopniach średnio napawa mnie humorem na cokolwiek i człowiek zaczyna tęsknić nawet za śniegiem...a szczególnie w tym okresie gdzie za rodzinnym domem tęskni się najbardziej...\nDużo się działo...i National Day, wypad do Al Ain i pokaz pakistańskiego tańca na szczycie góry Jebel Haffet, show na lodzie w Sport Zayed City z udziałem mojej przyjaciółki Andrei, potrójnej mistrzyni Rumunii w jeździe figurowej na lodzie i jednocześnie trenerki pierwszej w historii Emiratów reprezentantki kraju w tej dziedzinie sportu i kilka innych mniej ważnych aczkolwiek ciekawych wydarzeń, ale miało być o mallu...\nGalleria Mall, Sowwah Square , Al Maryah Island Abu Dhabi..\nStruktura konstrukcji wejścia do malla przypomina mi Esplande Teatr w Singapurze...\nNo to się doczekaliśmy...od roku już się o owym mallu mówiło, a dziś jak już to luksusowe cacko powstało, większość ludzi nie wie nawet gdzie to jest. Dział marketingu dał dupy (brzydko mówiąc:), no chyba, że liczy tylko na klientów VIP, których szumnie zaproszono na otwarcie...otwarcie o którym tak głośno z kolei zrobiło się w branży... Ileż to celebrities miało się zjawić, wielkie sekrety i koncerty niespodzianki, a w rezultacie nic :) Na szczęście nie wypisywałam wcześniej kto ma się zjawić, bo to by była dopiero wtopa, ale napomknie, że dochodziły do mnie pogłoski, że nawet Rihanna przedłużyła swój pobyt i zaśpiewa na otwarcie :) Już prawie uległam tym plotkom ... przecież w Abu Dhabi wszystko jest możliwe ( notabene spotkałam królową Jordanii,całkiem przypadkiem i spotkanie zostało uwiecznione na fotce,była nawet pogadanka, ale nie miało to miejsca na oficjalnym otwarciu, ale długo później). I Amr Diab miał zaśpiewać...to tak z firmowych doniesień, a dla tych co nie w temacie, Amr Diab to mega gwiazda na arabskim rynku muzycznym, bożyszcze tłumu, multimilioner i jak to koleżanka trafnie zobrazowała to tak jak dla Nas (nie Arabów) Michael Jackson, ale Amr Diab żyje i to jeszcze jak!\nOficjalne otwarcie Gallerii zaszczycił swoją obecnością Jego Wysokość Król Maroka Mohammed VI i Szejk Abdullah Bin Zayed Al Nahyan,syn legendarnego założyciela Emiratów Szejka Zayeda.Fotka z pokazu mody z otwarcia...\nA więc do meritum ... galerię wybudowano na sztucznej wyspie Al Maryah Island, tuż obok Al Reem ( łączą się mostem). Mall z założenia miał być ultra ekskluzywnym centrum dla VIP (Abu Dhabi to w końcu najbogatsze miasto świata i tu potwierdzam teorie, że marketing chyba rzeczywiście nie musi się wysilać na reklamą dla przeciętnego zjadacza chleba...a raczej kebaba ;) Są tutaj 162 sklepy z czego najtańsza marka to Lacoste, a najdroższa? Nie ma limitu...Znalazłam torebkę za 109.000 dhs od Celine ( jakieś przeszło 90.000 PLN ehh..). Mc Donald?Burger King? Nie.... tego tutaj nie znajdziemy, możemy za to się napić kawki w Emporio Armani Cafee :) Galleria robi wrażenie, już na samym wejściu ukazuje się nam błękit morza zza wielkiej szklanej ściany. Poziom 2 to luksusowe marki średniej pólki, a na poziomie 1 wyższy poziom luksusu Prady,Diory,Burberry, etc. i Louis Vuitton jedyny taki w UAE dwupiętrowy z windą wewnątrz sic!\nJuż na samym wejściu szklana ściana z widokiem na morze robi wrażenie!\nI mall z oddali w otoczeniu Al Sila Towers...biznesowych wież gdzie w najbliższej przyszłości ma powstać biznesowe centrum stolicy...\nW międzyczasie świętowaliśmy 42 rocznice utworzenia Emiratów i to na całego :)Abu Dhabi oszalało i każdy budynek,okienko,samochód przyodział barwy narodowe...nawet Mall!\nGalleria w narodowych barwach...\nAutor: Abu Dhabka o 16:30 10 komentarzy:\nLunch z Zidanem\nTakie rzeczy tylko w Abu Dhabi :)\nKończyłam właśnie przerwę na lunch, gdy mój podekscytowany kolega wykrzyczał mi prosto w twarz, że wraz z nami zajada Zidane.Tak, Zinedine Zidane.Oh really?Gdzie?\nZanim zdążyłam się zorientować, była już fotka i uściski dłoni. No to po lunchu...męska część zajadaczy ruszyła do zdjęć i do akcji wkroczyła ochrona, ale Pan Zidane był bardzo miły i cierpliwy i z każdym strzelił fotkę. Na koniec się dowiedziałam, że to żadna nowość czy chwilowa wizyta, bo Zidane po prostu mieszka w Abu Dhabi ( to tak z lokalnych niesprawdzonych plotek), podobno w Al Raha Beach, a często go można spotkać w Al Jazeera Football Club jak trenuje dzieciaki albo wypoczywa w Ray's bar w Etihad Tower (o którym już wcześniej pisałam ). Jakby tego było mało następnego dnia spotkaliśmy go w tym samym coffie restaurant jak zajadał śniadanie z żona i dwójką dzieci. Albo bardzo lubi to miejsce albo może pracuje przy jakimś projekcie ( tego nie wiemy...) w jednej z setek firm przy Sowwah Square na Al Maryah Island (kompleksie nowoczesnych biurowców Al Sila Towers, hotelu Rosewood i ultra-ekskluzywnego centrum handlowego Galleria, o którym wkrótce będzie nowy post po oficjalnym uroczystym otwarciu 29 października.)\nA tak na koniec dodam, bo nie każdy wie, że Zidane jest Arabem, z pochodzenia Algierczykiem.\nTo taka ciekawostka na dzisiaj...\nSowwah Squere na Al Maryah Island. Projekt wejścia do centrum handlowego Galerria troszkę mi przypomina Esplande Teatr w Singapurze i nie jest to pierwsza budowla w Abu Dhabi przypominająca sinagpurskie cudeńka architektoniczne...chyba jeszcze kiedyś o tym napisze.\nI kompleks Sowwah z oddali...w planie ma to być biznesowe centrum stolicy.\nA tutaj pomnik uwieczniający słynne uderzenie z główki Zidane :) stanął niedawno w stolicy Kataru, Doha (pomnik przeniesiony z Paryżą). Podobno Katarczykom średnio się podoba...a Wam? źródło www.algerie360.com\nAutor: Abu Dhabka o 14:17 10 komentarzy:\nHamdan Street....tętniące życiem serce miasta.\nDawno mnie tu nie było...nie wiem kiedy, a minęły 2 miesiące od mojego ostatniego wpisu...Powodów do usprawiedliwień mam od groma, ale to głównie praca zabierała mój cały czas i wysysała resztki energii. A jednak Abu Dhabi też ma czasami swoje minusy :)\nUlica Hamdan.....przeludniona, zatłoczona, zakorkowana ...tu mieszkam :) Miało być chwilowo, ale zostałam.Wszędzie blisko,w końcu to samo serce miasta,ogrom restauracji z kuchni z całego świata..sklepików, sklepiczków, bibelotów, olejków, chust, perfum..I love it !Tak mi już chyba zostało z dzieciństwa, że nawet najmniejszy sklepik z obskurną przedpotopową wystawą przykuwa moją uwagę, a szczególnie jak znajdę w nim coś czego jeszcze nigdy w życiu na oczy nie widziałam, nie wiem do czego służy, jak to używać czy z czym to zjeść. Dużo eksperymentuję ...i nie raz się nacięłam, ale nadal jest dla mnie nie lada atrakcja po codziennym długim dniu pracy przechadzać się mini uliczkami miedzy budynkami znajdując jakieś w moim mniemaniu unikaty. Restauracji też jest od groma, popularny smaczny Golden Fork, który serwuje kuchnie arabską, indyjską, chińską, filipińska ,tajską ( i Bóg wie co jeszcze). Kilka razy kelner z "Złotego Widelca" próbował mi wcisnąć kebab twierdząc, że to mendi czy kabsa czy shish tawook, a każdy z tych dań jest zupełnie inne i nie ma z kebabem nic wspólnego, no ale takie uroki jak cały czas mają Ciebie za turystę a nie rezydenta. Oczywiście wszystkie popularne sieciówki fastfoodowe są na każdym rogu i arabski fast food Taza bardzo bliziutko mojego domu, zawsze jak przechodzę nie mogę się oprzeć i coś zamawiam. Niestety nie mają dowozu ( tak się tu rozleniwiłam , że jak się muszę przejść z 3 minuty żeby coś zakupić to mi się krzywda dzieje...Emiraty rozpieszczają i rozleniwiają zarazem ).Taza jest tak obładowana klientelą, że nie muszą zawracać sobie głowy dowozem do klienta. Reklama szeptana działa, bo ludzie zjeżdżają się tutaj z całego Abu Dhabi zamawiając sterty jedzenia( dosłownie! w końcu typowo emiracka rodzina to nie dwa plus jeden ). Nota bene 'Taza' z arabskiego znaczy 'świeży' i dosłownie nazwa mówi sama za siebie.Dań do wyboru jest tylko kilka, może z 7, ale zawsze świeżo, czysto i w dostępnej cenie.Taza znajdziecie w Hamdan Center obok Burger Kinga ( o Hamdan Centre juz za chwilę, ale wracając do adekwatności nazwy do tego co znajdziecie w środku, jest też tutaj restauracja Arab Udupi :) i dosłownie juz na samo wejście się odechciewa.. usiąść, a co dopiero jeść.\nHamdan Street o przyzwoitej porze bez korków.\nZdjęcie robione w piątkowy poranek czyli pustkiiiiii, oby zawsze tutaj tak było cicho i spokojnie..\nI tylnia część Hamdan Centre...znów cicho i spokojnie...ale tylko w piątkowe poranki.\nWieczorami ulica tętni życiem, palca nie wciśniesz,chociaż fotka nadal bardzo spokojna jak na Hamdan.\nI tak skromnie jak na tutejesze warunki ;) Jubiler przy Hamdan.\nA wracając do Hamdan Centre...starym mini centrum handlowym na Hamdan Street, znajdziemy tam sklepy jubilerskie ( z resztą jak na całym Hamdan), mini sklepiki z pamiątkami, ciuchami jak i rolexami trzeciej generacji ( które całkiem trafnie opisał Paweł z bloga 'W pustyni bez puszczy' ). Kilka kroków od Hamdan, w srebrnych wystrzelonych w niebo wieżach Trust Towers znajdziemy klimatyzowany nowoczesny suk 'Central Market'. Chociaż mam do niego przysłowiowy rzut beretem ( a raczej kapeluszem słonecznym) jeszcze tam nie zajrzałam, projekt wykończony będzie w 2014 roku.Wieże są jedne z moich ulubionych w Abu Dhabi, gdziekolwiek się znajduję, widzę moje wieże i wiem jak daleko zostało do mojego emirackiego domu...\nTrust Towers -Hamdan Street.\nGdziekolwiek jestem...Trust Towers w oddali, codziennie mam taki widok jak kończę pracę...przemierzając ulicami mój wzrok wbity w dwie wieże..odliczam minuty do domku.\nAutor: Abu Dhabka o 14:38 17 komentarzy:\nCiekawe blogi z Zatoki:


Międzynarodowe bagienne sianokosy nad Biebrzą > POLSKA > artykuły, realcje i zdjęcia z podróży > Globtroter.pl\nMiędzynarodowe bagienne sianokosy nad Biebrzą > POLSKA\nImpreza organizowana przez Biebrzański Park Narodowy i Gminę Trzcianne, promuje czynną ochronę bagien i rolnictwo przyjazne przyrodzie. Mistrzostwa służą podtrzymaniu tradycji koszenia łąk i popularyzowaniu tej formy ochrony czynnej. Zawodnicy i organizatorzy przywracają atmosferę zabawy i swoistego współzawodnictwa pomiędzy kosiarzami, jaka niegdyś towarzyszyła bagiennym sianokosom, wzbogacając ją o elementy edukacji ekologicznej.\nPo raz czternasty, 5 września 2015 r. w Biebrzańskim Parku Narodowym (BbPN) odbyły się „Biebrzańskie Sianokosy” - Mistrzostwa Świata w Koszeniu Bagiennych Łąk dla Przyrody. Kosiarze z kraju i zagranicy stoczyli walkę o tytuł Mistrza Świata w koszeniu cennych przyrodniczo, bagiennych łąk.\nBagno Ławki, Biebrzański Park Narodowy, Pomiar kosy, POLSKA\n- Posiadamy największy ostatni podmokły obszar na terenie Unii Europejskiej - podkreślił Roman Skąpski, dyrektor Biebrzańskiego Parku Narodowego - Niestety cywilizacja spowodowała, że większość takich obszarów została osuszona. Na nas, gospodarzach tego unikatowego obszaru, spoczywa obowiązek utrzymania go w takim stanie, w jakim był przez ostatnie 400 lat. To trudne, bo cywilizacja się wciska wszędzie. Chodzi o to, żeby utrzymać otwarte przestrzenie i przestrzenie w mozaice roślinności. Nie chcemy wykosić wszystkiego do zera. Chcemy zostawić mozaikę, czyli zakrzewienia i tereny wykaszane w każdym roku, a jeżeli jest taka potrzeba, to raz na pięć lat, w zależności od potrzeb przyrodniczych. Na naszym terenie żyją zwierzęta wpisane do księgi ginących gatunków. Należy do nich mały śpiewający ptak - wodniczka, żywiący się pajęczakami, owadami i ich larwami. Dla wodniczki kosimy co roku 20 proc bagiennych łąk. Na tym obszarze trzymają sie owady, które stanowią jedyne pożywienie dla tego ptaka. I wodniczka ma się dobrze, mamy 20 proc. europejskiej populacji wodniczki u siebie i aż 80 proc. polskiej. Trochę wodniczki jest na wschodniej granicy w rejonie Chełma, a poza tym, pojedyncze stanowiska. U nas ta populacja jest stabilna i wiemy, że utrzymuje się u nas dzięki temu, że kosimy.\nBiebrzański Park Narodowy, Podlasie, Bagno Ławki, POLSKA\nMamy ostanie miejsce w Polsce, gdzie żyje orlik grubodzioby. To ptak, który potrzebuje trzech rzeczy: otwartych, wykoszonych przestrzeni do polowania, dużej ilości wody czyli terenów podmokłych i braku ludzi - bo jest bardzo płochliwy. Ptaki krzyżują się z orlikiem krzykliwym i powstają tzw. hybrydy, które występują w krajach „Pribaltiki”, ale to już są ostatnie gniazda, ostatnie pary. U nas mamy jeszcze 5-6 czystych par orlików grubodziobych. Poza Polską takich czystych stanowisk w Unii nie ma. Ten orlik ma się całkiem nieźle na Ukrainie, Białorusi i w Rosji, na ich dużych, nieskażonych ręką ludzką obszarach. Bardzo żałujemy, że nie możemy wykorzystać łosia, króla Biebrzy, w swoim logo. Jest znakiem starszego od nas Parku Kampinoskiego, zamieszkałego przez łosia introdukowanego z Białorusi. Łoś biebrzański na tym terenie żył od zawsze. W rezerwacie Czerwone Bagno drugą wojnę światową przeżyło kilka sztuk, które dzięki opiece Lasów Państwowych, a potem parku narodowego odchowały się do takiej populacji, jaką mamy w tej chwili. Ten łoś też potrzebuje otwartych terenów, ale trawę je rzadko, on potrzebuje zgryzać zakrzewienia. Potrzebuje wody, żeby się zanurzyć. Łoś jest zwierzęciem północy, optymalna temperatura powietrza dla niego to 10 stopni. Jeżeli jest powyżej, to szuka błota, szuka bagna, aby zanurzyć się i schłodzić, gdyż temperatura 35 stopni mu nie służy. Potem, po okresie letnim, kiedy odprawi bukowisko na otwartych terenach, ale na skraju lasu, wędruje w lasy sosnowe, żeby wykorzystywać tamtą roślinność jako zimowy żer. Zżera sosnę, jałowiec, świerki, zżera również rośliny liściaste, które w zimie zapewniają mu jakieś dodatkowe pożywienie. Cieszymy się, że łosia w biebrzańskim parku jest dużo, z trwogą patrzymy na czas, kiedy zacznie się do nich ponownie strzelać, ale decyzje nie należą do nas. My staramy się zatrzymać te łosie, wycinając dla nich w zimie dodatkowo drzewa i zostawiając gałęzie i konary do obgryzania. Łoś normalnie nie może dosięgnąć tych konarów. Jednocześnie sadzimy poletka żerowe, żeby łoś nie wchodził na grunty prywatne, nie dewastował Lasów Państwowych i nie narażał rolników i właścicieli na straty. Widzimy, że to działa. Coraz więcej łosi udaje się zatrzymywać dzięki temu, że dźwięk piły kojarzy im się z żerem i zostają w tym miejscu. Łosie mając młodnik na miejscu w naszym parku, nie idą w szkodę do państwowych i prywatnych lasów.W tym roku do zawodów zgłosiły się 33 drużyny. Zadaniem zawodników było wykoszenie 100 metrowego odcinka bagiennej łąki. Ocenie sędziów podlegał nie tylko czas, ale również, jakość koszenia. Wśród kosiarzy byli rolnicy z nadbiebrzańskich gmin, obecni na zawodach od wielu lat. Swoje reprezentacje wystawili goście zagraniczni: Belgia – Belgian Nature and Forest Agency, Białoruś – "Sporovsky", Berezynski Zapowiednik i Agrosadyba „Żilinskije”, Czechy – Krkonošský Národni Park, Słowacja – Štátne Lesy Tatranského Národného Parku, Litwa – Dzūkijos Nacionalinio Parko,\nBiebrzański Park Narodowy, Podlasie, Kosiarki z Węgier, POLSKA\nFederacja Rosyjska – drużyna z Jakucji, Węgry – Hortobágyi oraz Kiskunsági Nemzeti Park. Przybyli kosiarze z Jednostki Wojskowej Osowiec, Polskich Parków Narodowych: Białowieskiego, Drawieńskiego, Świętokrzyskiego, Tatrzańskiego, „Ujście Warty” i Wigierskiego. Swoich sił w koszeniu próbowali zaproszeni goście, w konkurencji „O Wójtową Osełkę i Koszyk Wójtowej”. Uczestnicy 14. Biebrzańskich Sianokosów włączyli się w akcję Narodowego Czytania „Lalki”. Ze sceny ustawionej na Bagnie Ławki, wszyscy chętni czytali powieść, w tym przedstawiciele władz, a nawet goście z Litwy, Słowacji, Czech. Przednią zabawę dopełniał dźwięk klepanych kos i zapach świeżo skoszonej trawy. Hitem Sianokosów były zabawy na stoisku edukacyjnym: ptasi wygibus, toczenie beli, szukanie igły w stogu siana, czy konkurs na najdłuższe wąsy sumiaste z siana. Stoisko odwiedziło ponad 250 osób, które zostały nagrodzone upominkami dofinansowanymi przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska w Białymstoku. Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków (OTOP) zaprezentowało działania na rzecz czynnej ochrony wodniczki wykonane w dwóch projektach tj.: „Ochrona wodniczki w Polsce i Niemczech” oraz „Zarządzanie siedliskiem wodniczki poprzez wdrożenie zrównoważonych systemów zagospodarowania biomasy”. Swoją wiedzę o życiu i ochronie wodniczki można było sprawdzić w quizie z nagrodami.\nKlasyfikacja drużynowa specjalistów (łączny czas obu zawodników): Drużyna OTOP - 7 min, 51,91 s; Drużyna Jednostki Wojskowej Osowiec - 8 min, 3,64 s; Drużyna Agrosadyba "Жилинские", Białoruś - 8 min, 56,33 s\nWyniki finału indywidualnego: Wiesław Szklanko - 2 min, 23,57 s, Adam Szklanko - 2 min, 54,24 s, Rafał Brych - 3 min 17,66 s, Yalchyk Mikalai - 3 min 36,29 s\nKlasyfikacja Parków Narodowych (łączny czas obu zawodników): Sporowskij Zapowiednik z Białorusi - 8 min, 47,36 s; Drużyna z Jakucji z Federacji Rosyjskiej - 10 min, 30,80 s; Tatrzański PN- 11 min ,17,96 s; Štátne Lesy Tatranského Národného Parku – Słowacja -11 min, 43,90 s; Tatrzański PN II -12 min, 1,04 s; Biebrzański PN - 13 min, 30,49 s.\nPoczątki sianokosów w dolinie Biebrzy sięgają drugiej połowy XVI w. Najpierw łąki użytkowali osocznicy – dawni strażnicy królewskich dóbr, potem okoliczni rolnicy. Sianokosy na trwałe wpisały się w nadbiebrzański krajobraz, a także stworzyły odpowiednie warunki dla ptaków wodno-błotnych oraz specyficznej roślinności bagiennych łąk. Od lat sześćdziesiątych minionego wieku zanikało ręczne wykaszanie grząskich łąk. Rolnicy zamienili kosy na ciągniki i kosiarki oraz przenieśli się z bagien na bardziej suche i dostępne grunty. Na opuszczone tereny szybko wkraczały pionierskie gatunki drzew i krzewów (wierzba, brzoza, olsza), a ptaki otwartych torfowisk musiały się wynieść. Biebrzańskie Sianokosy mają uświadamiać konieczność wykaszania terenów, które bez pomocy człowieka straciłyby swoje cenne walory przyrodnicze jako siedlisko ptaków. Aby przeciwdziałać problemowi zarastania łąk, z uwagi na potrzebę ochrony przyrody, na gruntach Biebrzańskiego Parku Narodowego do koszenia wyznaczono ok. 2,5 tysiąca ha, a najcenniejsze mechowiska mają być koszone ręcznie. W 2015 r. Park przeprowadził już dwa przetargi na dzierżawę gruntów.\nMarek Krzysztof Szydłowski, wójt Gminy Trzcianne, której znaczna część leży w granicach BbPN, informuje - nasza gmina jest typowo rolnicza, tegoroczna susza sprawiła, że ludzie mają ogromny problem, ponieważ mało zebrali plonów, drugiego pokosu łąk też często nie było. Park wychodzi im naprzeciw i wydzierżawia swoje łąki do sianokosów, w cenie 200-500 zł za hektar. Czasy zmieniły się, kupujemy nowoczesny sprzęt rolniczy, ale niestety, nadal nasza infrastruktura drogowa jest uboga, co utrudnia życie mieszkańców i dowóz dzieci do szkół. Zadłużone gminy nie mają pieniędzy na inwestycje ze względu na brak dochodów. Biebrzańskie sianokosy są okazją do ich promocji, spotkań i rozmów z zagranicznymi gośćmi w poszukiwaniu partnerów do współdziałania w ochronie przyrody… chociaż, jeśli chodzi o przyrodę, to nie tyle trzeba ją chronić, co o nią dbać.\n- Ta zabawa, pokazywanie, że tak się dawniej kosiło, to kontakt z lokalnym społeczeństwem, to kontakt z parkami narodowymi z Polski i ze świata – podsumowuje Roman Skąpski, dyrektor Biebrzańskiego Parku Narodowego - Wymiana doświadczeń i przede wszystkim zabawa. Cieszy, że idea sianokosów przeszła na Słowację. Oni, tak samo jak my, bawią się, ale też, uczą się, że ważne jest utrzymywanie otwartych przestrzeni.\nZapraszamy na przyszły rok i cieszymy sie, że przyjeżdżają do nas ludzie z całego świata, żeby zapoznać się z tą ideą, pobawić się z nami i wrócić po raz kolejny.\nBiebrzańskie Sianokosy mają uświadamiać konieczność wykaszania terenów, które bez pomocy człowieka straciłyby swoje cenne walory przyrodnicze jako siedlisko ptaków.


Stwórzmy replikę pomnika pionierów ZNTK w Stargardzie | Stargard Nasze Miasto\nStwórzmy replikę pomnika pionierów ZNTK w Stargardzie\nGrzegorz Drążek 26 listopada 2014, 20:22\nPomnik pionierów ZNTK w Stargardzie został najprawdopodobniej pocięty i sprzedany jako złom. Jest jednak szansa, że powstanie jego replika. Tego chcą byli pracownicy tej prężnie przed laty działającej firmy.\nPomnik stanął w 1985 roku w czterdziestolecie Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego. Był uhonorowaniem ludzi, którzy przybyli po II wojnie światowej do Stargardu i rozwijali kolej. ZNTK były jedną z najprężniej działających firm w naszym regionie. W najlepszych czasach pracowało w niej ponad 2,5 tysiąca osób. Byli pracownicy ZNTK i miłośnicy kolei dopytują teraz o losy pomnika pionierów. Ten po upadku zakładu najprawdopodobniej został pocięty na kawałki i sprzedany jako złom. Sprawę nagłośnili internauci portalu Moje Miasto Stargard.\n– Wszyscy, z którymi rozmawiałem byli oburzeni, że pomnika już nie ma – napisał Krzysztof Żyto.\n„Głos" i Polskie Radio Szczecin chcą wesprzeć w działaniach mieszkańców zainteresowanych obecnością w Stargardzie pomnika pionierów kolei. Jest szansa, że powstanie replika pomnika z 1985 roku. Pierwsze osoby zadeklarowały pomoc.\n– Jestem gotowy podjąć się zadania stworzenia takiej repliki – zapowiada Marian Preiss ze stargardzkiej firmy Preiss artystyczne wyroby metalowe. – Takie zlecenie potraktowałbym bardziej prestiżowo niż zarobkowo.\nInternauta, który wywołał temat, cieszy się że może powstać replika pomnika pionierów.\n– Mógłby powstać komitet do budowy tego pomnika, który przygotowałby cegiełki – uważa Krzysztof Żyto. – Te mógłby nabyć każdy mieszkaniec. Stargardzianie, którzy przez lata związani byli z ZNTK i koleją, na pewno zechcą wesprzeć akcję.\nSzansa na pomnik będzie większa, jeśli w sprawę zaangażują się samorządy. W mieście i powiecie są osoby, którym szczególnie powinno zależeć na pamięci o kolejowej historii Stargardu. W ZNTK pracowali między innymi jeden z zastępców prezydenta miasta, stargardzki starosta i wicestarosta, przewodniczący rady miejskiej, a także prezesi dwóch miejskich spółek. Gdzie pomnik mógłby stanąć? Jedną z propozycji jest niewielki skwer na dworcu kolejowym. Jeśli przedstawiciele kolei też zaangażują się w tę sprawę, to mógłby tam stanąć.\nmarian preiss stargard\nKoncert na 70-lecie MDK Stargard pożegnalnym występem najzdolniejszej wokalistki\nHangary na byłym lotnisku Kluczewo. Państwo Balewscy dziś zajrzeli do środka. ZDJĘCIA\nW 77. rocznicę Godziny W mieszkańcy złożyli kwiaty pod pomnikiem Stargardzianie Ojczyźnie - w setną rocznicę odzyskania niepodległości\nDziś, w niedzielę 1 sierpnia 2021 roku, o godzinie 17, mieszkańcy, przedstawiciele środowisk kombatanckich, stargardzkich władz, służb mundurowych, placówek,...


Postęp produkcyjny i społeczny rolnictwa był i jest ściśle związany z rozwojem oświaty rolniczej. Szkolnictwo rolnicze po II wojnie światowej tworzono prawie od początku, w bardzo trudnych warunkach. Brakowało wszystkiego: pomieszczeń, kadr oraz wielu innych rzeczy potrzebnych do funkcjonowania szkoły. Najważniejszym wówczas zadaniem oświatowym było przygotowanie kadr dla nowo powstających państwowych gospodarstw rolnych. Dlatego też Ministerstwo Rolnictwa w 1946 roku otwiera w Objezierzu Ośrodek Szkoleniowy PGR. W objezierskim pałacu odbywały się różnego rodzaju kursy, miedzy innymi: kierowników gospodarstw, kalkulatorów, kierowników obór, oborowych, traktorzystów, pracowników budowlanych, magazynierów, brygadzistów i inne.\nW listopadzie 1949r w Gazecie Poznańskiej ukazała się następująca notatka:\n„W Objezierzu koło Obornik mieści się Ośrodek Szkoleniowy PGR. Przez cały rok odbywają się tam różnego rodzaju kursy. Miedzy innymi w br przeprowadzono kursy kalkulatorów, traktorzystów, a w ubiegłym miesiącu zakończył się kurs dla kierowników obór. Obecnie od 21.XI. trwa drugi 3-miesięczny kurs dla oborowych, który zgromadził 110 uczestników z całej Polski. Kurs trwać będzie do lutego 1950 roku. Wykładowcami są wybitni fachowcy z dziedziny hodowli. Kursiści przechodzą przeszkolenie teoretyczne w ośrodku, a ćwiczenia praktyczne w miejscowym majątku PGR. Kierownicy ośrodka Owczarek i Karpiński przestrzegają zajęć dnia – które trwają od 600 – 2200. Uczestnicy chętnie korzystają z biblioteki świetlicowej, zaopatrzonej w dzieła fachowe, społeczno-polityczne, beletrystykę, z gazet i radia. Dla kursantów odbywają się również występy teatralne oraz wyświetlane są filmy...”\nJak z powyższej notatki wynika pracą ośrodka kierowali p. Owczarek i p. Karpiński.\nW latach 1950 – 1951 w Ośrodku szkoleniowym PGR odbywały się 3 miesięczne kursy traktorzystów. W okresie 1951 – 1954 ośrodek był nieczynny. W roku 1954 wznowił swą działalność i do roku 1957 odbywały się 3 – miesięczne kursy pracowników budowlanych PGR. W 1954 roku w głębi parku (w miejscu, gdzie obecnie stoi szkoła – część frontowa – wzniesiono drewniany barak, w którym mieściły się sale wykładowe.\nKursanci z branży budowlanej pozostawili po sobie pozytywny obraz ówczesnego szkolenia praktycznego – budynki jednorodzinne w Kowalewku oraz budynek należący do naszej szkoły w Objezierzu przy „organistówce”.\nW latach 1958 – 1960 w Ośrodku przeprowadzono szereg kursów dla pracowników PGR z różnych branż, np. magazynierów, brygadzistów polowych.\nNa terenie pałacu w latach 1961-1962 istniała Roczna Szkoła Gospodarstwa Domowego. W 1962r zostaje otwarta Roczna Szkoła Hodowli Drobiu, która istniała do 1967 roku.W okresie trwania tej szkoły praktyki odbywały się na fermie kur miejscowego PGR za parkiem oraz w Zakładach Jajczarsko – Drobiarskich w Obornikach. Szkołą kierował pan Owczarzak.\nSzczególnie ważny jest rok 1963 dla objezierskiej oświaty rolniczej. W tym roku powołana zostaje pełna szkoła średnia, tj. 4-letnie Państwowe Technikum Rolnicze, a w rok później 3-letnie Technikum Rolnicze dla absolwentów zasadniczych szkół rolniczych.\nPierwszym dyrektorem szkoły był inż. BRONISŁAW OLSZEWSKI.\nPierwszy nabór młodzieży był bardzo liczny. Spowodowane to było wieloma ogłoszeniami w radiu i telewizji. Dużo młodzieży przybyło z różnych rejonów Polski, gdzie sieć szkół rolniczych była słabo rozwinięta, m.in. z Zamojszczyzny, Lubelszczyzny, Białostocczyzny. Przy szkole istniał internat, który mieścił się w pałacu. Wzrost ilosci szkół, a tym samym klas i młodzieży stworzył trudności lokalowe szkoły. W latach 1965/66 wybudowano nowy pawilon, w którym mieściły się 4 klasy, pracownia chemiczna, sekretariat, pokój dyrektora i nauczycielski. Z nowym rokiem szkolnym 1966/67 funkcję dyrektora szkoły objął inż. RYSZARD WIZA, który kierował nią do roku 1973.\nPierwsza matura w historii szkoły odbyła się 22 maja 1967 roku. Do matury przystąpiło 60 abiturientów.\nW roku 1969 powołano do życia następną jednostkę szkolną 2-letnia Zasadniczą Szkołę Rolniczą. W tym roku oddano do użytku drugie skrzydło budynku szkolnego w miejscu dawnego baraku, podłączono centralne ogrzewanie oraz wybudowano garaże.\nSejm PRL w dniu 14.10.1973r podejmuje uchwałę o wprowadzeniu powszechnego nauczania w zakresie szkoły średniej. Ma to duży wpływ na dalszy rozwój szkół średnich, w tym rolniczych.Z dniem 1 stycznia 1974 roku na bazie tutejszej szkoły utworzono Powiatową Szkołę Rolniczą, która przyjęła obowiązki Inspektora Oświaty Rolniczej w Obornikach. Na strukturę organizacyjną Powiatowej Szkoły złożyły się: Zasadnicza Szkoła Rolnicza, 3-letnie Technikum Rolnicze w Objezierzu oraz szkoły filialne, tj. Wieczorowe Technikum Rolnicze – 3-letnie, Zasadnicza Szkoła Rolnicza w Obornikach, Zasadnicza Szkoła Rolnicza w Ryczywole oraz Zasadnicza Szkoła Rolnicza w Rogoźnie.\nDecyzją władz wojewódzkich z dniem 1 września 1974r zostaje w Objezierzu powołany do życia Zespół Szkół – Centrum Kształcenia Rolniczego.W ślad za tym szkoła poza integracją oświaty rolniczej w sąsiednich gminach znacznie rozszerzała działalność w pozaszkolnej oświacie rolniczej, zwłaszcza w zakresie dokształcania osób czynnych zawodowo w rolnictwie i wdrażania postępu rolniczego, zacieśniając współpracę z Wojewódzkim Ośrodkiem Postępu Rolniczego w Sielinku oraz Służbą Rolną w poszczególnych gminach, tj. Murowana Goślina, Skoki i Mieścisko.\nSzkoła przyjęła nadzór nad Ośrodkiem Szkolenia Kursowego przy POM w Obornikach. W ośrodku prowadzone były kursy, szczególnie z zakresu mechanizacji rolnictwa. Ośrodek podlegał szkole do roku 1978. Pracą ośrodka z ramienia szkoły kierował mgr inż. JAN KONIECZKA.\nPrzy Zespole Szkół – Centrum Kształcenia Rolniczego zostaje powołana Komisja do nadawania tytułów kwalifikacyjnych: rolnika wykwalifikowanego i mistrza dla wszystkich specjalności rolniczych.\nFunkcje dyrektora szkoły po dyrektorze R.Wizie pełnił od 1.04.1974r do 2.01.1975r mgr ZDZISŁAW ZBIERSKI, a po nim inż. JÓZEF HANYŻ.\nW roku 1975 Ministerstwo Oświaty wprowadza ferie zimowe na przełomie stycznia – lutego co miało umożliwić dzieciom i młodzieży w większym stopniu skorzystanie z różnych form zorganizowanego wypoczynku.\n15 września 1975r funkcje dyrektora Zespołu Szkół – Centrum Kształcenia Rolniczego w Objezierzu objął mgr inż. DOMINIK KOSMOWSKI.\nW dniu 1 września 1976r została dokonana następna zmiana organizacyjna naszej szkoły, a mianowicie powołano Zespół Szkół Rolniczych w Objezierzu, w skład którego weszły następujące jednostki organizacyjne:\n- 3-letnie Technikum Rolnicze\n- 2-letnia Zasadnicza Szkoła Rolnicza w Objezierzu i Obornikach\n- Wieczorowe technikum Rolnicze dla pracujących w Objezierzu\n- Ośrodek Kursowego Szkolenia Rolniczego w Obornikach\nW związku z coraz większym zmechanizowaniem prac w rolnictwie, pojawia się zapotrzebowanie na nową specjalność rolniczą – rolnika mechanizatora. Szkoła nasza wychodzi temu zapotrzebowaniu naprzeciw, otwierając od 1 września 1977 roku Zasadniczą Szkołę Mechanizacji Rolnictwa, 3-letnie Technikum Mechanizacji Rolnictwa oraz Pomaturalne Studium Mechanizacji Rolnictwa.\nRozszerzenie kierunków kształcenia, szczególnie o mechanizację rolnictwa, obok nowych zadań dydaktyczno – wychowawczych stworzyło konieczność rozbudowy i modernizacji obiektów szkolnych. W budynku gospodarczym 2 garaże zaadaptowano na tymczasową pracownię: ślusarnię i spawalnię.\nW roku 1977 na mocy porozumienia przejęto od miejscowego PGR zabudowania leżące w obrębie parku, tj. budynek byłej powozowni i budynek gospodarczy (stajnię) wraz z przyległym terenem. W okresie wakacji dokonano remontu kapitalnego „wieżyczki” i adaptowano 4 pomieszczenia na parterze na klaso-pracownie.\nW roku następnym oddano do użytku część podpiwniczoną oraz I piętro z przeznaczeniem na internat. Przyjęto również od PGR budynek byłej wylęgarni drobiu za parkiem, który również adaptowano na internat, głównie dla słuchaczy Studium Policealnego.\nBudynek gospodarczy (stajnia) ze względu na bardzo zły stan techniczny za aprobatą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków rozebrano. W roku tym (1978) dokonano również remontu pałacu, a mianowicie wymieniono pokrycie dachu oraz odnowiono elewację zewnętrzną. Wykonano również remont zabytkowego ogrodzenia wokół parku.\nW celu większego zaangażowania młodzieży w pracę na rzecz szkoły wprowadzono od września 1979 roku miesięczne dyżury poszczególnych klas pod hasłem „Klasa gospodarzem szkoły”. Do obowiązków klasy gospodarza szkoły należało: dbałość o porządek w szkole oraz jej otoczeniu, organizowanie imprez kulturalnych, sportowych, apeli itp. Patronat nad tym konkursem objął Samorząd Szkolny, który oceniał poszczególne dyżury klas i na końcu roku szkolnego podawał wyniki rywalizacji. Za pierwsze trzy miejsca przyznawane były nagrody pieniężne. Konkurs ten dopingował młodzież oraz wychowawców do aktywniejszej pracy na rzecz szkoły.\nMłodzież mająca trudności z dojazdem do szkoły przebywała w internacie. Główny internat wraz ze stołówką i kuchnią mieścił się w pałacu. Słuchacze Policealnego Studium mieszkali „pod wieżyczką” oraz w budynku za parkiem. W internacie przebywało średnio około 120 wychowanków. Kuchnia mieściła się w piwnicach pałacu, natomiast stołówka na parterze. Przeniesienie tak dużej ilości posiłków, szczególnie obiadów, z piwnicy na parter krętymi korytarzami oraz po schodach wymagało olbrzymiego wysiłku oraz zagrażało niebezpieczeństwem poparzenia się. Dlatego też poczyniono starania o wybudowanie nowej stołówki. Latem 1979 roku rozpoczęto wykopy pod budowę nowej stołówki, obok budynku szkolnego. Budowę rozpoczęto systemem gospodarczym. Wykonawcą została brygada budowlana RKS Świerkówki. Szkoła zobowiązana była dostarczyć wykonawcy wszelkie materiały budowlane, co w ówczesnych czasach stwarzało olbrzymie trudności. Dlatego też zaczęto szukać nowego generalnego wykonawcy, o którego też było bardzo trudno.\nSzkoła przeżywała również w tym czasie olbrzymie trudności lokalowe, brak mieszkań, brak pracowni do praktycznej nauki zawodu, szczególnie w pionie mechanizacji. Poczyniono starania o rozbudowę „szkoły”. Dzięki przychylności Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolniczych w Poznaniu, szkoła nasza zostaje ujęta w planie inwestycyjnym na budowę nowych warsztatów szkolnych, z garażami, wiatą na maszyny rolnicze oraz poligonem do nauki jazdy. Generalnym wykonawcą zostaje PBR-ol Oborniki, który wykończa budowę stołówki, przebudowuje wejście do szkoły oraz rozbudowuje kotłownię przy szkole. W dniu 1 września 1982r oddano do użytku stołówkę wraz z kuchnią i zapleczem. Stołówka od tej pory pełni również funkcję auli szkolnej.\nZ nowym rokiem szkolnym 1981/82 powołano do życia w naszej szkole nowy typ szkoły – 5-letnie Technikum Rolnicze o specjalności technologia produkcji pasz. Była to jedyna szkoła o tej specjalności w Wielkopolsce. Powstanie szkoły o tak specyficznej specjalności wymagało od nauczycieli przedmiotów zawodowych przekwalifikowania się oraz przygotowania nowych środków dydaktycznych, a od kierownictwa szkoły zdobycia nowych miejsc do odbywania praktyk zawodowych.\nW roku 1981, wprowadzono w Polsce 5-dniowy tydzień pracy, co wpłynęło w dużym stopniu na zahamowanie działalności pozalekcyjnej szkół jak również od tego okresu systematycznie zmniejszała się ilość młodzieży korzystającej z internatu.\nZarządzeniem Ministerstwa Oświaty z czerwca 1982r wprowadzono egzaminy wstępne do szkół średnich: pisemny z języka polskiego i matematyki oraz egzaminy ustne z przedmiotów kierunkowych w zależności od typu szkoły.\nKomisja Rolnictwa przy Wojewódzkiej Radzie Narodowej swoje posiedzenie w marcu 1983 roku poświęciła oświacie na wsi.Uczestniczyli w niej również dyrektorzy 2 szkół rolniczych z Objezierza i Szamotuł. W wyniku dokonanej oceny stwierdzono, że duża część dzieci wiejskich ma problemy z ukończeniem szkoły podstawowej oraz istnieje brak szkół przysposabiających do zawodu rolnika. Dlatego też z nowym rokiem szkolnym 1983/84 w naszej szkole zorganizowano nabór do Zasadniczej Szkoły Rolniczej specjalnej w zawodzie - ogrodnik (1 nabór) oraz otwarto Szkołę Przysposabiającą do zawodu rolnika (2-letnia) dla młodzieży, która miała ukończone 6 klas szkoły podstawowej i nie rokowała na jej ukończenie.\nW dniu 28.10.1983r oddano do użytku warsztaty szkolne oraz garaże i rozpoczęto budowę poligonu do nauki jazdy oraz rozbudowę Domu Nauczyciela. W kwietniu 1984r przekazano w użytkowanie II części Domu Nauczyciela dla 6-ciu rodzin.\nW roku szkolnym 1986/87 otwarto w naszej szkole nową specjalność – wiejskie gospodarstwo domowe na poziomie zasadniczej szkoły. Zajęcia praktyczne odbywały się w częściowo zmodernizowanej dawnej kuchni pałacu. Dziewczęta w tej szkole uczyły się: szycia, gotowania, nowoczesnego prowadzenia domu. Szkoła organizowała również dla nich różnego rodzaju kursy m.in. maszynopisania.\nRada Pedagogiczna na posiedzeniu w dniu 26.03.1987r podjęła uchwałę o nadaniu szkole imienia i rozpoczęciu prac nad wyborem Patrona Szkoły. W maju tegoż roku podczas ogólnoszkolnych wyborów z 3-ech kandydatów na Patrona Szkoły (Adam Mickiewicz, Dezydery Chłapowski, Tadeusz Kościuszko) młodzież wybrała Adama Mickiewicza.\nW okresie wakacji, w terminie od 11 do 28.08.1986r uczniowie kl. IV Technikum Rolniczego odbywają po raz pierwszy praktykę zawodową poza terenem naszego kraju w NRD, w LPG Reinkenhagen. W latach następnych młodzież naszej szkoły odbywała praktyki zawodowe nie tylko letnie ale również śródroczne na terenie NRD w LPG Aschara.\nRok szkolny 1988/89 jest początkiem nowej szkoły, a mianowicie 4-letniego Liceum Zawodowego o specjalności- wiejskie gospodarstwo domowe. Szkoła zaczyna zmieniać profil w kierunku gospodarstwa domowego – gastronomii.\nW dniu 9 czerwca 1989 roku w szkole odbyła się podniosła uroczystość nadania szkole imienia Adama Mickiewicza, naszego wieszcza narodowego oraz wręczenia sztandaru. Projekt sztandaru wykonał mgr Chrystian Gomolec artysta plastyk, a wykonała go Pracownia Haftów Artystycznych Ewy Orlińskiej w Poznaniu. Fundatorem sztandaru byli pierwsi absolwenci Technikum Rolniczego, a w głównej mierze Pani Krystyna Strugała (Ciemna). Odsłonięto również tablicę pamiątkową w holu szkoły, którą wykonał artysta plastyk Czesław Kępiński z Chodzieży. Wzór został zaczerpnięty z tablicy pamiątkowej ku czci Adama Mickiewicza w Lozannie. Tablicę wykonano w drewnie lipowym, pochodzącym z drzewa rosnącego w naszym parku, tzw. „lipy Kraszewskiego” zniszczonej najpierw przez grom, a potem powalonej przez wichurę. W miejscu tym rośnie nowa lipa, wyhodowana i posadzona przez dyrektora Kosmowskiego. Szkoła posiada od momentu nadania imienia swój hymn szkolny, do którego słowa ułożyli uczniowie, a podkład muzyczny dobrał mgr Ryszard Ciszak.\nRada Pedagogiczna podjęła decyzję, że Dzień Patrona Szkoły będzie obchodzony w ostatnim dniu nauki przed przerwą gwiazdkową tj. w czasie, w którym Adam Mickiewicz przebywał w Objezierzu.W roku szkolnym 1990/91 powróciła nauka religii do szkół. Szkoła gościła biskupa poznańskiego ks. Stanisława Napierałę. Była to pierwsza wizyta tak wysokiego dostojnika Kościoła w szkołach średnich w Diecezji Poznańskiej.W dniu 2 marca 1991 odbyła się uroczysta inauguracja działalności filii Wielkopolskiego Towarzystwa Uniwersytetów Ludowych w Poznaniu. Przy naszej szkole zorganizowano Studium „Nowoczesnych technik i technologii w rolnictwie”. Słuchaczami tego studium byli w większości rolnicy, u których młodzież odbywała praktyki. W październiku otwarto nowy kierunek „Studium Zagadnień Społeczno Gospodarczych Wsi”. Objezierze było pierwszą filia Wielkopolskiego Uniwersytetu Ludowego. Do dzisiaj działa przy Zespole Szkół im. Adama Mickiewicza filia Młodzieżowego Uniwersytetu Ludowego. W uznaniu zasług szkoły w działalności Towarzystwa Uniwersytetów Ludowych w holu podczas podniosłej uroczystości zawieszono matrycę tablicy poświęconej ks. Antoniemu Ludwiczakowi, której odlew wisi w Dalkach koło Gniezna. Szkoła w ramach współpracy poszukiwała również partnerów poza granicami kraju. Nawiązała kontakt ze szkołą kształcącą w specjalności gospodarstwo domowe w Heideg koło Grazu w Austrii. W szkole tej odbyli praktyki nauczyciele naszej szkoły pani mgr inż. Beata Korzeniowska i pan mgr inż Jan Napierała. Szkoła w Grazu przekazała tez dla naszej szkoły sprzęt w postaci maszyn do pisania, kuchni elektrycznych, chłodziarko-zamrażarek. W 1994 roku szkoła przejmuje od Agencji Rolnej Skarbu Państwa w Poznaniu budynek byłej dyrekcji PGR Objezierze oraz stadion sportowy. W wyniku dokonanego remontu biurowiec przerobiono na internat dla około 50 wychowanków. Internat zostaje przeniesiony z pałacu, gdzie młodzież mieszkała w kilkunastu osobowych pokojach do luksusowych 2-3 osobowych pokoików. W piwnicy biurowca urządzono pracownie gastronomiczną, która jest do dziś chluba naszej szkoły. W internacie założono nowoczesne, ekologiczne ogrzewanie olejowe pierwsze w gminie Oborniki. W roku 1995 zmieniono profil kształcenia w 5-letnim Technikum Rolniczym z technologii produkcji pasz na specjalność agrobiznes. Przejęty przez szkołę stadion był w stanie ruiny: rozpadający się budynek socjalny, pozrywane ławki, zdewastowane opłotowanie. Szkoła dokonała remontu – postawiono nowy budynek socjalny, nowe trybuny, uzupełniono opłotowanie. Szkoła w wyniku starań otrzymuje od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa 7 ha ziemi. Pole to stanowi wspaniały poligon do praktycznej nauki zawodu.\nSzkoła nasza dzięki uzyskanym środkom z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa urządza pracownie komputerową, która istnieje do dnia dzisiejszego i jest stale modernizowana.\nPałac po wyprowadzeniu internatu wymagał generalnego remontu. Przez cały okres powojennego użytkowania tego obiektu, nie był przeprowadzany remont wnętrz. Remontu wymagała szczególnie instalacja c.o. i wod. kan oraz stolarka drzwiowa i okienna, jak również ściany działowe na II piętrze. Po opracowaniu założeń do planu zagospodarowania tego obiektu szkoła pod koniec 1995 roku otrzymała pierwsze środki na remont. Prace remontowe trwały do połowy 1997 roku. Remontem objęto II piętro oraz parter i I piętro, oprócz sali balowej „marmury” i „błękitnej”. Piętro II przystosowano do pełnienia usług hotelarskich, natomiast na I piętrze znajdują się sale konferencyjne oraz siedziba dyrekcji szkoły. Parter pałacu zajmuje administracja szkoły, biblioteka, sala komputerowa, sala konferencyjna, pracownia krawiecka i kosmetyczna. Wymieniono również pokrycie dachu pałacu oraz odnowiono elewację zewnętrzną. Położono również nową nawierzchnię na drodze dojazdowej do pałacu w postaci pozbruku.\nOd września 1997 roku następuje zmiana na stanowisku dyrektora. Dyrektorem zostaje mgr inż. ROMAN OSTROWSKI. W styczniu 1999 roku uprawnienia organu prowadzącego szkołę przejmują od Ministerstwa Rolnictwa Powiat Obornicki W tym roku Ministerstwo Edukacji wprowadza I etap reformy oświaty, powołując nowy typ szkoły – gimnazjum. Biorąc pod uwagę założenia reformy edukacji oraz zmniejszenie zainteresowania kształceniem się w zawodach rolniczych, od września 1999 roku utworzono przy naszej szkole Gimnazjum. Obwodem szkolnym gimnazjum są okoliczne wsie. Powołano również Szkołę Policealną Zaoczną w zawodzie: technik żywienia i gospodarstwa domowego o specjalności hotelarstwo i turystyka.\nKonsekwencją tych zmian jest zmiana nazwy szkoły w maju 2000 roku z Zespołu Szkół Rolniczych im. Adama Mickiewicza na Zespół Szkół im. Adama Mickiewicza i ufundowanie nowego sztandaru szkoły.\nW 1999 roku szkoła uzyskuje środki finansowe z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska oraz od Rady Powiatu Obornickiego i wymienia kotłownie węglowe w szkole i „wieżyczce” na olejowe. Ma to duże znaczenie dla ochrony środowiska i starodrzewia w parku. Mając możliwość pozyskania przez szkołę dodatkowych środków finansowych z tytułu prowadzonej działalności rolniczej oraz organizowania różnego rodzaju kursów i świadczenia usług hotelarsko-gastronomicznych Rada Powiatu Obornickiego w marcu 2000 roku powołuje przy Szkole Gospodarstwo Pomocnicze.\nRównież w tym roku Rada Powiatu powołuje nowy typ szkoły – 5-letnie Technikum w zawodzie: technik żywienia i gospodarstwa domowego.\nRada powiatu obornickiego na wniosek szkoły powołuje w 2001 roku przy Zespole Szkół – Centrum Kształcenia Ustawicznego, którego głównym zadaniem jest oświata pozaszkolna – kształcenie dorosłych, poprzez organizacje szkół dla dorosłych, różnego rodzaju kursów, seminariów itp.\nW 2002 roku kończą naukę pierwsi absolwenci gimnazjum. Szkoły wkraczają w II etap reformy oświaty. Od września utworzono następujące szkoły dla absolwentów gimnazjum:\n- 4-letnie Technikum –w zawodzie technik organizacji usług gastronomicznych\n- 3-letnie Liceum Profilowane o profilu: zarządzanie informacją\n- Zasadniczą Szkołę Zawodową – integracyjną kształcącą w dwóch zawodach;\n- kucharz małej gastronomii oraz monter instalator urządzeń technicznych w budownictwie wiejskim\nWymiernym rezultatem pracy szkoły jest liczba absolwentów. W okresie swego istnienia do 2002 roku objezierską szkołę ukończyło: 1532 techników, 264 absolwentów liceum zawodowego oraz około 1500 absolwentów zasadniczej szkoły rolniczej i 40 gimnazjum.\nObjezierska szkoła rolnicza ma również osiągnięcia w kształceniu pracujących w rolnictwie tak w formach szkolnych jak i poza szkolnych. W rejonie swego działania szkoła posiadała punkty filialne, gdzie istniały głównie szkoły dla pracujących. Technikum Rolnicze dla pracujących istniało w: Obornikach, Skokach, Murowanej Goślinie i Mieścisku. Zasadnicza Szkoła Rolnicza była zorganizowana w Skokach, Murowanej Goślinie, Wojnowie i Rożnowie. Szkoła organizowała i organizuje różnorodne kursy, m.in. traktorzystów, kombajnistów, komputerowe, spawania itp. Była organem nadającym tytuły kwalifikacyjne w zawodach rolniczych. Przy szkole istniała Państwowa Komisja Egzaminacyjna, która nadała ok. 3000 tytułów robotnika wykwalifikowanego oraz około 1100 tytułów mistrza w różnych zawodach rolniczych, m.in. rolnika, rolnika mechanizatora, rolnika upraw polowych, rolnika hodowcy trzody chlewnej, rolnika hodowcy owiec, rolnika ogrodnika, rolnika hodowcy zwierząt futerkowych itp. Szkoła współpracowała i współpracuje z wieloma zakładami, gospodarstwami rolnymi, w których młodzież odbywa praktyki oraz organizacjami i instytucjami działającymi na rzecz rolnictwa, takimi jak: Wielkopolskie Katolickie Towarzystwo Uniwersytetów Ludowych, ODR Sielinko, Okręgowa Stacja Chemiczna Rolnicza w Poznaniu, Instytutem Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa w Poznaniu i innymi. Od kilku lat młodzież wyjeżdża również na praktyki do Niemiec. Poprzez pracę oświatowo-kulturalną: kursy, sesje, seminaria, wycieczki podnosi się ogólny poziom wiedzy i kultury na wsi. Za działalność środowiskową szkoła była kilka razy wyróżniana, a w roku 1988 otrzymała puchar i zajęła I miejsce w woj. poznańskim, w konkursie organizowanym przez Wydział Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu. Nauczyciele i młodzież w ramach prac dyplomowych wykonali wiele cennych pomocy naukowych oraz urządzeń przydatnych do pracy w rolnictwie. Niektóre z tych prac były nowatorskimi rozwiązaniami konstrukcyjnymi i technologicznymi i miały praktyczne zastosowanie w rolnictwie. Prace te były wyróżnione m.in. w konkursie „Zielone dyplomy”. Swoje zdolności i zamiłowania młodzież mogła i może rozwijać w organizacjach młodzieżowych, kołach zainteresowań, takich jak: Liga Ochrony Przyrody, Młodzieżowy Uniwersytet Ludowy, kółko komputerowe, recytatorskie, wokalne, orkiestrze dętej, a obecnie w zespole tanecznym, który jest chlubą szkoły. Zamiłowania sportowe rozwija młodzież w sekcjach tenisa stołowego, lekkoatletyki, grach drużynowych – piłka nożna. Przy szkole istnieje klub sportowy „Iskra”. Zajęcia pozalekcyjne cieszą się dużym powodzeniem wśród młodzieży, a efektem są wyróżnienia na szczeblu powiatu jak i województwa.\nWłączanie młodzieży do pracy pozalekcyjnej oraz dla środowiska ma na celu przygotowanie przyszłych absolwentów do pracy zawodowej jak również pracy społecznej w miejscowościach, w których się znajdą po ukończeniu szkoły.\nW dniu dzisiejszym objezierski Zespół Szkół im. Adama Mickiewicza tworzą:\nTechnikum ( 4-letnie) w następujących zawodach\nZasadnicza Szkoła Zawodowa z Oddziałami Integracyjnymi w następujących zawodach:\nSzkoła nasza przez okres swego istnienia na stałe wrosła w swoje środowisko.


Jezus i dzieci (Mk 9,30-37) – Biblia – Czytanie na dziś – Orygenes+\nHome » Komentarze na niedzielę Nowość\nEwangelia według św. Marka (Mk 9,30-37)\n30 Κἀκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνοῖ· 31 ἐδίδασκεν γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀναστήσεται. 32 οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα, καὶ ἐφοβοῦντο αὐτὸν ἐπερωτῆσαι. 33 Καὶ ἦλθον εἰς Καφαρναούμ. Καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ γενόμενος ἐπηρώτα αὐτούς· τί ἐν τῇ ὁδῷ διελογίζεσθε; 34 οἱ δὲ ἐσιώπων· πρὸς ἀλλήλους γὰρ διελέχθησαν ἐν τῇ ὁδῷ τίς μείζων. 35 καὶ καθίσας ἐφώνησεν τοὺς δώδεκα καὶ λέγει αὐτοῖς· εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος. 36 καὶ λαβὼν παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ ἐναγκαλισάμενος αὐτὸ εἶπεν αὐτοῖς· 37 ὃς ἂν ἓν τῶν τοιούτων παιδίων δέξηται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται· καὶ ὃς ἂν ἐμὲ δέχηται, οὐκ ἐμὲ δέχεται ἀλλὰ τὸν ἀποστείλαντά με.\n30 Po wyjściu stamtąd podróżowali przez Galileę, On jednak nie chciał, żeby kto wiedział o tym. 31 Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: «Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity po trzech dniach zmartwychwstanie». 32 Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać. 33 Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: «O czym to rozprawialiście w drodze?» 34 Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy. 35 On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: «Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich!». 36 Potem wziął dziecko, postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: 37 «Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał».\n(1.1) Dwie linie narracji – efekt kontrastu\n[On uczył] swoich uczniów i mówił im: „Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity po trzech dniach zmartwychwstanie”. / Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy (Mk 9,31.33).\nJak pisałem w zeszłym tygodniu, jesteśmy w drugiej części Ewangelii Marka (Mk 8,31-16,8), gdzie wszystko ukierunkowane jest na zmianę sposobu myślenia uczniów o Mesjaszu. Druga część Ewangelii ukazuje drugi ruch naszej wiary – konieczność przekroczenia dotychczasowych wyobrażeń wynikających z tradycji i otwarcie się na pełnię prawdy chrześcijańskiej, która przekracza wszelkie nasze oczekiwania.\nJednym z elementów strategii Markowej drugiej części Ewangelii są trzy zapowiedzi śmierci Jezusa. Choć są one obecne we wszystkich ewangeliach synoptycznych, tylko u Marka – poprzez narracyjne zestawienie zapowiedzi Jezusa z oporem uczniów – tworzą tak silny kontrast między logiką Ewangelii (reprezentowaną przez Jezusa) a światowym sposobem myślenia (reprezentowanym przez uczniów).\nPierwsza zapowiedź jest skontrastowana z reakcją Piotra: „Panie, nie przyjdzie to na ciebie” (o czym pisaliśmy tydzień temu). Druga zapowiedź jako kontrastujące tło ma spór uczniów o pierwszeństwo (dzisiejsza Ewangelia). I wreszcie trzecia zapowiedź (Mk, 10, 32-34) będzie kontrastować z osobistymi ambicjami synów Zebedeusza (Mk, 10, 35-40). Stosując taką strategię narracyjną, Marek Ewangelista uświadamia czytelnikom Ewangelii, że zmiana myślenia o Mesjaszu jest procesem długofalowym, niezwykle trudnym i realnie ryzykownym (to tworzy literacki efekt napięcia narracji). I – jak w dobrej greckiej tragedii – proces ten przypomina rozchodzenie się dwóch odmiennych linii rozumienia rzeczywistości i zakończy się pozornym fiaskiem: w chwili, gdy Mesjasz będzie umierał na krzyżu, Jego uczniowie będą z dala od Niego.\n(1.2) Syn Człowieczy będzie wydany (gr. paradidomai)\nSyn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi…\nCzasownik „być wydanym / oddanym” (gr. παραδίδωμι) pojawia się w Ewangelii Marka kilka razy. Opisuje los Jana Chrzciciela (1,14) i lapidarnie podsumowuje rolę Judasza Iskarioty (3,19; 14,10-11.18.21). Będzie także słowem technicznym, określającym wszystko to, co ma się wydarzyć i dotyczyć Jezusa (10,33). Judasz doprowadzi do „wydania / oddania” Mistrza w ręce Sanhedrynu (10,33; 15,1.10) i Piłata (15,15).\nBardzo możliwe, że techniczne znaczenie czasownika παραδίδωμι Marek Ewangelista przejął z tradycji Pawłowej: „On to został wydany (gr. παρεδόθη) za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia” (Rz 4,25); „On (…) Go za nas wszystkich wydał (gr. παρέδωκεν), jakże miałby wraz z Nim i wszystkiego nam nie darować?” (Rz 8,32).\nNawet jeśli Marek przejmuje termin od Pawła, to jednak użycie słowa w Ewangelii Marka jest niezwykle inteligentne i oryginalne, bo zabarwione subtelną ironią, zdradzającą niesamowitą literacką wrażliwość ewangelisty. Ta ironia polega na ciekawej grze słów: „Syn Człowieczy” [dosł. syn człowieka – ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου] będzie „wydany w ręce ludzi” [gr. ἄνθρωποι]. Po grecku jedno i to samo słowo oznacza w jednym i tym samym wersecie wybitną jednostkę przychodzącą z nie tego świata (nawiązanie intertekstualne do Dn 7,14) jak i nieokreślony pod względem tożsamości tłum, który nie jest w stanie zrozumieć tajemnic Boga. Po polsku trudno oddać tę grę słów, gdyż w naszym języku zamiana liczby pojedynczej na mnogą angażuje inny źródłosłów (człowiek / ludzie), ale po grecku gra słów jest możliwa dzięki odmianie regularnej tego samego rzeczownika (ἀνθρώπου / ἄνθρωποι). Po grecku efekt kontrastu jest podobny do polskiego zestawienia słów: mędrzec / głupcy – z tym że w języku oryginalnym Ewangelii obydwa człony antytezy są oddane tym samym słowem (ἀνθρώπου / ἄνθρωποι).\n(1.3) Reakcja uczniów\nOni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się (gr. ἐφοβοῦντο) Go pytać (Mk 9,32).\nW Ewangelii Marka, gdy uczniowie czegoś nie rozumieją, zazwyczaj nie mają oporów, by prosić Mistrza o wyjaśnienie, a On chętnie im wyjaśnia (4,10; 7,17; 9,11.28; 10,10; 13,3).\nW kontekście powyższych wersetów reakcja uczniów w dziś omawianym fragmencie jest właściwie niezrozumiała: twierdzą, że nie rozumieją, ale nie proszą o wyjaśnienia (przy czym przywołane wersety sugerują, że śmiało mogliby o to poprosić – zrozumienie sytuacji mają w zasięgu ręki). Czy to zatem oznacza, że nie chcą zrozumieć? Że boją się zrozumieć?\nPowyższe pytanie jest tym bardziej niejednoznaczne i naznaczone narracyjnym napięciem, że w innych scenach to właśnie uczniowie są tymi, którzy wyróżniają się odwagą, a gdy się czegoś boją, Jezus natychmiast łagodzi ich strach tłumaczeniem sytuacji: „Ci zaś, którzy szli za Nim, byli strwożeni (gr. ἐφοβοῦντο). Wziął znowu Dwunastu i zaczął mówić im o tym, co miało Go spotkać” (Mk 10,32).\nZ powyższego możemy wnioskować, że uczniowie – choć mogą się dowiedzieć – nie chcą zrozumieć prawdy o Mesjaszu cierpiącym. Ich reakcja jest ucieczką od prawdy, którą intuicyjnie przeczuwają. Prawda jest w ich zasięgu (Jezus wprost zapowiada swą mękę i to trzy razy (!!!) – liczba symboliczna), lecz oni są tak sparaliżowani strachem, że wolą nie wiedzieć, choć właśnie oni mogliby najlepiej zrozumieć Jezusowe przesłanie.\n(1.4) Problem kolejności miejsc\nW drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy (Mk 9,34).\nPóźniejsze pisma rabinów kwestii kolejności miejsc i godności wynikającej z pierwszeństwa przypisują rolę do tego stopnia istotną, że – wierzono – precedencja wyznaczająca porządek liturgii żydowskiej jest odbiciem porządku niebiańskiego: porządek ziemski wskazuje, kto jest najbliżej Najwyższego (Billerbeck, II, 37).\nTaki sposób myślenia ma stare tradycje i pozostawił swe ślady w Psalmie 68: „Boże, widać Twoje wejście, wejście Boga mego, Króla mego, do świątyni. Śpiewacy idą przodem, na końcu harfiarze, w środku dziewczęta uderzają w bębenki” (Ps 68,25-26).\nŚwiadectwem takiego postrzegania rzeczywistości są także pisma z Qumran: „Kapłani winni wstąpić jako pierwsi do reguły, odpowiednio do ich duchów, jeden po drugim. Za nimi winni wstępować lewici. Cały lud powinien wstępować jako trzeci do reguły, jeden po drugim – w tysiącach, setkach, pięćdziesiątkach i dziesiątkach, aby każdy Izraelita znał SWOJE MIEJSCE w zrzeszeniu świętych” (1QS 2,19-23).\nCiekawe jest to, że o ile we współczesnych kościołach chrześcijańskich miejsce pierwsze i honorowe jest na przodzie świątyni, przed ołtarzem, o tyle – jak argumentuje Lee I. Levine na podstawie planów architektonicznych starożytnych synagog – pierwsze miejsca w starożytności to te (powiedzielibyśmy dzisiaj) na samym końcu synagogi, przy drzwiach wejściowych. W świetle wyjaśnień Levine sens mają słowa Jezusa: „Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Lubią (…) pierwsze krzesła w synagogach” (Mk 12,38-39). Jeżeli pierwszymi miejscami w starożytności były miejsca przy wejściu, to uczeni w Piśmie mogli karmić swą pychę, będąc zauważanymi i pozdrawiani przez każdego wchodzącego do synagogi.\n(1.5) Jezus jako mistrz. Pedagogika w 3 krokach\nWidząc problem uczniów, Jezus wchodzi w rolę żydowskiego nauczyciela. Świadczą o tym trzy typowe terminy techniczne określające żydowskiego mistrza i jego autorytet:\ni rzekł do nich\nW drugim kroku – właśnie jako nauczyciel i mistrz – Jezus pozwala sobie na nutkę inteligentnej ironii. Zadaje pytanie: „O czym to rozprawialiście w drodze?” (gr. Τί ἐν τῇ ὁδῷ διελογίζεσθε; Mk 9,33). Pyta nie po to, by uzyskać odpowiedź (jest to pytanie retoryczne, zawieszone), lecz by doprowadzić do otwartej dyskusji i wydobyć z uczniów ich skłonność do myślenia starymi kategoriami nieprzystającymi do Ewangelii. W odpwoiedzi mamy tylko milczenie. Scenę można porównać do sytuacji, gdy nauczyciel w szkole zawstydza pytaniem uczniów, a ci milczą ze spuszczonymi głowami (scena jest tym bardziej ironiczna, że tu w roli uczniów mamy dorosłych facetów!). Ale to właśnie skojarzenie z UCZNIEM / DZIECKIEM przygotowuje grunt do trzeciego etapu Jezusowej nauki o dziecku.\nTrzeci etap (zgodny z żydowskim kanonem dydaktyki) składa się z dwóch kroków: podanej zasady postępowania i przykładu ilustrującego zasadę.\n(a) Treść zasady: „Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich”.\n(b) Przykład: Potem wziął dziecko; postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: «Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał».\nKomentarz do przykładu:\nW Ewangelii Marka nie chodzi o to, by BYĆ JAK DZIECKO, ale by BYĆ JAK JEZUS (por. Mt 25,40), który przyjmuje najmniejszych („Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje…”). To zasadnicza różnica. Dopiero u Mateusza sens exemplum będzie rozbudowany: OD „przyjąć dziecko” DO „stać się jak dziecko”:\nW tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: „Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?” On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: „Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje (Mt 18,1-5).\nTymczasem u Marka nauczanie Jezusa bazuje na typowej żydowskiej metodzie budowania antytezy ilustrującej zasadę etyczną i wykorzystującą literacką hiperbolę oraz literacki efekt zamiany ról. Pod tym względem wypowiedź jest podobna do wielu innych przykładów:\nNajwiększy godnością / sługa (Mt 23,11-12)\nOwce i kozły (Mt 25, 31-46)\nKto się wywyższa będzie poniżony i na odwrót (Łk 14,11; 18,14)\nOstatni będą pierwszymi i na odwrót (Łk 13,30)\nPan umywający nogi (J 13,12-17)\nRzeczownik παιδίον w Septuagincie jako ekwiwalent hebrajskich terminów.\n(2.1) Struktura literacka kontekstu (C.S. Mann)\nInkluzją literacką czwartej części Ewangelii Marka są dwa opowiadania o uzdrowieniu niewidomego, a wpleciony jest w nie zawsze tytuł mesjański:\nMk 8,22-26 – niewidoma osoba widzi…; 8,27-30 – …kim jest Jezus (tytuł mesjański: Mesjasz)\nMk 10,46-52 – niewidoma osoba widzi (tytuł mesjański: Syn Dawida)…\nInkluzja i dwa cuda przywrócenia wzroku to symbol rozpoznania w wierze Mesjasza w osobie Jezusa w Nazarecie.\nAle materiał wewnątrz inkluzji zorganizowany został w trzech cyklach o tej samej strukturze: nawiązuje do problemu zmiany wyobrażeń o Mesjaszu. Wskazuje na konieczność zmagań uczniów Jezusa. Trzy razy powtarza się schemat: (1) zapowiedź męki; (2) uczniowie nic nie pojmują; (3) wyjaśnienie Jezusa; (4) kim jest Mesjasz?\nO ile w pierwszej sekcji Ewangelii ryzykiem wiary było pytanie: czy uczniowie zdołają dojść do pewności, że Jezus jest Mesjaszem?, o tyle nowe pytanie wydaje się jeszcze bardziej dramatyczne i niepokojące: czy zdołają zaakceptować Mesjasza cierpiącego?\nTeologia żydowska ukazuje kluczową rolę skruchy w życiu człowieka. Według rabinów skrucha jest jedną z siedmiu rzeczy zaplanowanych przez Boga przed stworzeniem świata: Siedem rzeczy stworzonych zostało przed powstaniem świata. Są to: Tora, skrucha, raj, gehenna, Tron Chwały, Sanktuarium i imię Mesjasza (Pes.54a). Talmud łączy skruchę i uniżenie z sięgnięciem Tronu chwały oraz zbliżaniem się zbawienia, które przynosi Mesjasz (Jom. 86a i nast.). Jezus, myśląc w tym kluczu, pokazuje swoim uczniom wyższość skruchy i pokory nad poczuciem wielkości w osiągnięciu zbawienia.\n„Nie możemy mieć lat dziecka, ale możemy mieć dziecięcą niewinność. To, co dzieci mają z racji swojego wieku, my możemy posiąść przez pracę. Małymi mamy być nie w złości, lecz w mądrości. Pan jak gdyby powiada: Jak to dziecko nie trwa w złości, obrazy nie pamięta, zobaczywszy piękną kobietę, jej nie pożąda, nie mówi inaczej, niż myśli – tak i wy: Jeżeli nie będziecie mieli takiej niewinności i czystości ducha, do królestwa Niebieskiego nie wejdziecie”. Św. Hieronim.\nŻycie świętych jest najdoskonalszą egzegezą Pisma Świętego, a dzisiejsza Ewangelia najlepiej na kartach historii Kościoła została wypełniona w dziele św. Józefa Kalasancjusza i w Zakonie Pijarów.\nŚw. Józef Kalasancjusz o posłudze dzieciom: „Znalazłem w Rzymie lepszy sposób służenia Bogu – pomaganie biednym dzieciom i nie poniecham tego za nic w świecie” (motto życia). „Niniejszym przypominam wszystkim, by dbali z całą troską o pracę szkolną, która jest naszym głównym zadaniem, nie tylko pod kątem nauki, lecz także świętej bojaźni Bożej, bo jest to skarb, który znajdzie w chwili śmierci ten, kto spełnił to zadanie żarliwie i z cierpliwością z czystej miłości Boga” [List 170 (P 1068); Rzym, 24 lutego 1629 r.; do o. Mateusza Reale, Carcare]. „Niech Wasza Wielebność postara się wspomóc go osobistymi modlitwami, zwłaszcza małych dzieci, aby Pan go oświecił, żeby umiał podjąć drogę świętej pokory, która jest drogą pewną, spotyka się na niej wiele darów i łask Bożych – wszak wszystko inne jest próżnością i wielkim znojem. Ja ze swej strony nie będę ustawał w poleceniu go zawsze Panu, który oby zawsze nas błogosławił” [List 161 (P 979); Rzym, 28 października 1628 r. do o. Stefana Cherubiniego].\nFoto: Flickr, Common Creative, Len Matthews, www.freebibleimages.org


Cukrzyca nie musi być straszna - wszystko, co powinieneś wiedzieć o chorobie - Kompendium medyczne\nCukrzyca nie musi być straszna – wszystko, co powinieneś wiedzieć o chorobie\nHome choroby Cukrzyca nie musi być straszna – wszystko, co powinieneś wiedzieć o chorobie\nPosted on 17 sierpnia 2017 by : Grzegorz Dom Tags: choroby cywilizacyjne, cukrzyca, rodzaje cukrzycy\nCukrzyca jest obecnie uznawana za chorobę cywilizacyjną. Według definicji Światowej Organizacji Zdrowia, cukrzycę charakteryzuje wzrost poziomu cukru we krwi, który spowodowany jest nieprawidłowym wydzielania lub działania insuliny w organizmie człowieka. Taki stan przez WHO został nazwany hiperglikemią. Przewlekłe zaburzenia potrafią spustoszyć organizm chorego. Prowadzą do niewydolności narządów, takich jak: oczy, nerki, układ nerwowy czy serce. Uczeni oszacowali, że cukrzyca powoduje skrócenie życia człowieka nawet do 6-10 lat.\nCukrzyca posiada 4 postaci, które warto poznać w teorii. Dzięki temu potencjalny chory szybciej spostrzeże, że objawy, które się pojawiły dotyczącą właśnie cukrzycy.\nPoniżej przedstawione zostały poszczególne typy tego schorzenia:\nCukrzyca – typ 1 – podstawowym objawem jest brak produkcji insuliny w trzustce. Powodem takiej sytuacji jest wyniszczanie komórek β. Ten typ choroby dopada najczęściej dzieci oraz osoby, które nie ukończyły jeszcze trzydziestego roku życia. Do tej pory uczeni nie znaleźli przyczyn, które są winne pojawieniu się tej choroby.\nDo najczęściej stosowanych sposobów leczenia tego cukrzycy typu 1 zalicza się podawanie insuliny oraz odpowiednia dieta. Sposób żywienia cukrzyka polega na liczeniu ilości spożywanych węglowodanów, dzięki czemu chory ma świadomość ile jednostek insuliny powinien podać.\nCukrzyca – typu 2 – jej podstawowym źródłem pojawienia się są względy genetyczne oraz opór organizmu na działanie insuliny, spowodowany np. otyłością. Jeśli w życiu pacjenta pojawi się schorzenie zwane insulinoodpornością, można mieć pewność, że w przyszłości pojawi się u niego również cukrzyca. Jest ona bowiem następstwem wspomnianego wyżej schorzenia.\nCukrzyca ciążowa – u kobiet w ciąży może pojawić się obie odmiany cukrzycy – typ 1 i typ 2. Właśnie podczas ciąży mogą pojawić się zaburzenia wchłaniania węglowodanów. Jeśli u kobiety pojawia się problem cukrzycy ciążowej, musi ona szczególnie uważać na dietę – zarówno w ciąży, jak i po niej.\nInne typy – pojawiają się rzadko i stanowią jedynie kilka procent wszystkich zachorowań. To tego typu zalicza się cukrzycę zwaną MODY, która długi czas była mylona z cukrzycą typu 2. Kolejną odmianą jest cukrzyca LADA, która zaliczana była do cukrzycy typu 1. Dopada najczęściej ludzi szczupłych między 25 a 55 rokiem życia.\nInne, które można wymienić, to np. cukrzyca polekowa czy związana z problemami endokrynologicznymi.\nGdy szaleją nam hormony\nKrople ze świetlikiem a zapalenie oczu\nŁzawienie oczu, kichanie… alergia pyłkowa: O co chodzi?\nCzy trzeba usuwać ósemki?\nalergia aparat ortodontyczny choroba choroba de Quervaina choroba Hashimoto choroby cywilizacyjne ciąża cukrzyca dentysta de Quervain dieta dieta cukrzyków dietetyk fizjoterapia klinika stomatologiczna kompetencje kosmetyki naturalne Kraków kręgosłup leczenie farmakologiczne leki lewotyroksyna nadgarstek niedoczynność skąpoobjawowa niedoczynność tarczycy niepłodność objawy oczy okulista otyłość rehabilitacja rodzaje cukrzycy stan przedcukrzycowy stan zapalny nadgarstka stomatologia studia podyplomowe subkliniczna niedoczynność tarczycy tarczyca terapia manualna tryb życia twarz wybielanie zębów zdrowie zrzucanie wagi zęby


Nie zapomnimy o Tybecie! Enkhjargal Dovchin ENJI | Medycyna Tybetańska prof. Enkhjargal Dovchin " ENJI" - strona zwolenników naturalnych metrod leczniczych oraz wolnego dostępu do nich\nChiny to kraj, w którym prawa człowieka łamane są na wielką skalę. Jakiekolwiek przejawy buntu wobec polityki Komunistycznej Partii Chin są karane bardzo surowo. Według Amnesty International w Chinach corocznie dokonuje się ok. 20 tys. egzekucji. Najczęściej karane są osoby, które skorzystały z prawa do swobodnej wypowiedzi lub wolności zgromadzeń.\nOd 1950r. Tybet znajduje się pod okupacją chińską. W jej wyniku zginęło dotąd ponad 1 mln Tybetańczyków. Na mocy układu, podpisanego w maju 1951r., Tybet uznał zwierzchność Chin w zamian za obietnice szerokiej autonomii. Niestety Chińczycy nie przestrzegali podpisanych porozumień i podjęli działania w zakresie zmian struktur gospodarczych i społecznych na terenie Tybetu. Odpowiedzią na to było powstanie (1959 r.), które zostało krwawo stłumione przez armię chińską. Wówczas Dalajlama XIV uciekł do Indii i tam stanął na czele tybetańskiego rządu emigracyjnego. W 1965 r. ustanowiono Tybetański Region Autonomiczny. W rok później wybuchła rewolucja kulturalna, podczas której nasilono prześladowania i represje tybetańskich elit politycznych i religijnych, a także niszczono miejsca kultu religijnego, tybetańskie klasztory i świątynie. XIV Dalajlama, przebywający do dziś na emigracji, próbuje pokojowo rozwiązać konflikt i zwrócić uwagę społeczności międzynarodowych na sytuację swego narodu.\nWładze chińskie karzą każdego Tybetańczyka, który jest zwolennikiem Dalajlamy lub który propaguje kulturę Tybetu. Do najbardziej znanych mężczyzn represjonowanych przez władze Chińskiej Republiki Ludowej należą: Tenzin Delek Rinpocze – szanowany i popularny nauczyciel buddyjskiego oraz były mnich Lobsang Dhundup. Obaj zostali aresztowani w kwietniu 2002r. skazano ich na śmierć. Lobsang Dhundup został stracony, wykonanie wyroku Tenzina Deleka Rinpocze zawieszono na dwa lata. W obronę obu mężczyzn zaangażowała się społeczność międzynarodowa, w tym także Marszałek Sejmu Marek Borowski, były premier Tadeusz Mazowiecki i inni.\nTenzin Delek Rinpocze wielokrotnie narażał się władzom, gdyż otwarcie mówił o swojej lojalności wobec Dalajlamy. Poza tym głosił idee, aby wszelkie działania podejmować bez użycia przemocy. Bardzo dużo uczynił dla społeczności tybetańskiej – pomagał w odbudowie małych, lokalnych klasztorów oraz w kształceniu dzieci z najuboższych rodzin. Otwierał szkoły i domy starców. Wśród Tybetańczyków cieszy się ogromnym autorytetem. Propagował również poszanowanie naturalnego środowiska – władze podejrzewały, że Rinpocze miał coś wspólnego z protestami przeciwko karczowaniu lasów. Ta cała działalność sprawiła, że Tenzin Delek Rinpocze jest postrzegany przez władze chińskie jako zagrożenie dla CHRL, która chce za wszelką cenę utrzymać kontrolę w tym regionie. I to powoduje, że problem Tybetu nadal nie został rozwiązany.\nNa forum Komisji Praw Człowieka ONZ Chiny odnoszą sukcesy, bo skutecznie blokują dyskusje o naruszaniu praw człowieka w Chinach i Tybecie. W związku z tą sytuacją, na całym świecie powstały protybetańskie organizacje pozarządowe. Mają one na celu zainteresowanie sprawami Tybetu nie tylko zwykłych ludzi, ale także najważniejszych światowych organizacji, tj. ONZ czy Unii Europejskiej. Przede wszystkim organizacje wspierające Tybet, nagłaśniają obecne wydarzenia w tym regionie i prowadzą kampanie na rzecz uwolnienia Tenzina Deleka Rinpocze, uprowadzonego przez władze chińskie. Dzięki różnym kampaniom chcą zwiększyć międzynarodową presję na Chiny i skłonić je do negocjacji z Tybetańczykami.\nJedną z takich organizacji jest, działające od 1989 r., Polskie Stowarzyszenie Przyjaciół Tybetu. Jego główne cele to: propagowanie wiedzy o Tybecie, jego historii i kulturze, a także o sytuacji pod okupacją Chińskiej Republiki Ludowej. Stałą działalnością PSPT jest organizowanie kampanii i pokojowych demonstracji pod ambasadą chińską w Warszawie. Najbardziej znaną pikietą jest ta, która ma miejsce 10 marca każdego roku. Data jest symboliczna, gdyż jest to rocznica powstania narodowego w Tybecie.\nStowarzyszenie prowadzi współpracę z Amnesty International oraz Human Rights Watch, a także tybetańskimi organizacjami na wychodźstwie. Należy też do International Tibet Support Network.\nJeśli zainteresowałeś się tym tematem i chcesz wiedzieć więcej, zajrzyj na stronę: http://www.ratujtybet.org.


Afera reprywatyzacyjna. Zarzuty dla pięciu zatrzymanych osób - Do Rzeczy\n: Afera reprywatyzacyjna. Zarzuty korupcji, podrobienia dokumentów i oszustwa dla zatrzymanych\nRzecznik Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu Anna Zimoląg, podczas konferencji prasowej, / Źródło: PAP / fot. Maciej Kulczyński\nDodano 31 stycznia 2017, 15:39 8\nWczoraj Centralne Biuro Antykorupcyjne zatrzymało pięć osób w związku ze śledztwem dotyczącym afery reprywatyzacyjnej w Warszawie. Zatrzymania zostały dokonane w związku z postępowaniem przygotowawczym dotyczącym reprywatyzacji nieruchomości na terenie m.st. Warszawy.\nDzisiaj rzeczniczka Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu Anna Zimoląg poinformowała, że skończyły się czynności z udziałem podejrzanych, zatrzymane osoby zostały przesłuchane i ogłoszono im zarzuty. Cztery zatrzymane osoby złożył wyjaśnienia, a piąta osoba -- Jakub R., odmówił składania wyjaśnień.\nJak podano na stronie Prokuratury Krajowej:\nDecyzja ws. środków zapobiegawczych wobec podejrzanych zapadnie w najbliższym czasie.\nkraj afera reprywatyzacyjna prokuratura wrocław zarzuty\ncieszyc IP 31 stycznia 2017, 19:16\nMnie interesuje taki drobiazg?Jeżeli ktoś zdobywa kasę lub ma długi to wobec aktualnego prawa dzieci dziedziczą i spadek i długi.Jeżeli ktoś ukradnie 100 milionów i dostanie 25 lat więzienia i umrze w więzieniu to czy dzieci w spadku otrzymają resztę wyroku do odsiedzenia,czas tę sprawę przekazać do TK.Może jakiś prawnik się wypowie..\nWiesław 52 IP 31 stycznia 2017, 18:33\nDobrze, że zaczęło się dziać coś konkretnego w tej sprawie. Brawo!!! Ja osobiście oczekuję od pana Ziobry i pana Błaszczaka, że powstanie specjalna grupa dochodzeniowo-śledcza w sprawie zamordowania Jolanty Brzeskiej. Tak dobra i specjalistyczna, jak funkcjonariusze z Archiwum X. Jeśli tego nie wyjaśni się, to będzie to hańba na obecnych organach ścigania. Wiem, że dowody są. Trzeba tylko zacząć profesjonalnie działać. Jak mówię oczekuję tego wraz z rzeszą mieszkańców Pragi i nie tylko. Ten mord nie może być zamieciony pod dywan milczenia.\nGryzli IP 31 stycznia 2017, 18:31\nZatrzymania i postawione zarzuty dla złodziei. OK. Jednakże otwarte pozostaje pytanie CZY i KIEDY tym ludziom zostanie wymierzona kara.\nMoje wątpliwości w żaden sposób nie rozwiewa sprawa Piniora, który przesiaduje we wrocławskich kawiarniach i rechocze ze słabości aparatu sprawiedliwości.\nJeżeli w przeciągu miesiąca "reprywatyzatorzy" nie trafią na salę sądową i nie zostaną sprawnie i sprawiedliwie osądzeni, to całe to przedstawienie będzie warte tyle ile bilet na teatralną farsę.\nfranek IP 31 stycznia 2017, 17:58\nSpoleczenstwo jest ciekawe,czy i tym razem bandytom z PO sie upiecze.Teraz czekamy na skowyt totalnej opozycji,ze to dzialania polityczne.\nradosław piotrowski IP 31 stycznia 2017, 17:49\nPamietam jak kilka lat temu Kaczyński stwierdził że w Polsce istnieje układ i jak wtedy wszystkie media rechotały i robiły z niego wariata. Zresztą nie tylko media bo tak samo zachowywało sie wielu znanych mi ludzi czesto z bliskiej rodziny.\nruch prawostronny IP 31 stycznia 2017, 17:20\nDobry scenariusz do filmu kryminalnego. Prawnicy przestępcami - takie rzeczy były domeną III RP.\nO take Polske walczylim - no nie Bolek?...\nkolega IP 31 stycznia 2017, 16:42\nAbracham "Abe" Goldebrg aferzysta z Australii spokojnie sobie siedzial w\nWarszawie pod nazwiskiem Aleksander Kadyks, krol i potentat na rynku\npolskich nieruchomosci, wlascieciel poteznej firmy i wiezowca Oxford (Elektrim) w centrum warszawki. Dlaczego na ten temat sie milczy?\nJerzy IP 31 stycznia 2017, 16:28\nTo dopiero początek aresztowań, jeszcze 169 spraw w samej Warszawie a gdzie tu cała Polska ?? Ludzie, to będzie trwać do końca świata i jeszcze jeden... owsik się załapie za swoje fundacje


Kwestia ambicji | Niedziela.pl\nOsty i bławaty\n- Zauważyłam ostatnio, że nie tylko młodzież licealna, gimnazjalna, ale i uczniowie starszych klas szkoły podstawowej są pozbawieni jakiejkolwiek ambicji, by czegoś się dowiedzieć, dobrze się uczyć. Zdobywanie dobrych ocen nie stanowi już bodźca do większego wysiłku. Często zachowują się tak, jakby im naprawdę na niczym nie zależało. Wiedza, nauka - nie ma znaczenia. Już nawet nie funkcjonuje schemat trzech "z" - czyli "zakuć", "zaliczyć", "zapomnieć". Teraz chodzi tylko o promocję do następnej klasy - żali się znajoma dyrektorka szkoły, pedagog z wieloletnim doświadczeniem.\n- Rozmawiam o tym z uczniami - mówi dalej - i przekonuję się, że na kształtowanie takich postaw decydujący wpływ ma atmosfera panująca w domu i w ogóle w całej Polsce.\nBardzo to smutne, że już najmłodsi ulegają pesymizmowi, ale trudno się temu dziwić. Doświadczenia życia codziennego w naszej Ojczyźnie dla większości rodaków są trudne, nierzadko dramatyczne. Ogromne bezrobocie, powodujące również bezwzględne wykorzystywanie pracowników przez pracodawców, zła sytuacja materialna tysięcy polskich rodzin - skutecznie zabijają wszelką nadzieję na lepsze jutro. Młodzież, dzieci widzą przecież, co się w kraju dzieje, widzą poprzez pryzmat własnych rodzin, problemów i zmartwień rodziców, którzy ledwo wiążą koniec z końcem. Nie dość, że jesteśmy ubogim społeczeństwem, to jeszcze nie widzimy perspektywy lepszej przyszłości.\nMłodzi wiedzą, że już nawet wyższe wykształcenie nie stanowi gwarancji otrzymania pracy. Po co się więc uczyć? - myślą niektórzy, i łatwo rezygnują z wszelkich wysiłków intelektualnych. Koszmarna to wizja, że Polak w przyszłości może być nie tylko biedny, ale i po prostu głupi. A może komuś na tym właśnie zależy, byśmy byli narodem tępaków? Dlaczego? To proste, bo ludźmi prymitywnymi, pozbawionymi elementarnej wiedzy, moralnej wrażliwości, zdolności samodzielnego myślenia i krytycznego oceniania rzeczywistości - najłatwiej manipulować, rządzić.\nStare porzekadło: "Myślenie ma przyszłość" nabiera w tym kontekście nowego, jakże aktualnego znaczenia.


EEC 2016, Tchórzewski: Naszym priorytetem jest energetyka obywatelska - sejm-rząd\nEEC 2016, Tchórzewski: Naszym priorytetem jest energetyka obywatelska\nMinister podkreślił, że obostrzenia dla energetyki węglowej nakładane na Polskę mogą sprawić, że nasz PKB może znacząco spadać do 2050 roku (Krzysztof Tchórzewski, fot.wnp.pl)\n- Jeśli ktoś się zdecyduje na fotowoltaikę. Będzie mógł oddawać i pobierać energię, kiedy potrzebuje - powiedział minister Krzysztof Tchórzewski.\n- Polska to państwo oparte na węglu - powiedział Krzysztof Tchórzewski, minister energetyki, w czasie sesji "Energia i klimat" - Przypominam, że polska strategia to nie walka z węglem jako podstawą energetyki, a walka z emisją. O tym często się zapomina - dodał.\nMinister podkreślił, że obostrzenia dla energetyki węglowej nakładane na Polskę mogą sprawić, że nasz PKB może znacząco spadać do 2050 roku. Taka sytuacja może zbliżyć Polaków do "ubóstwa energetycznego".\nDlatego - jak zaznaczył minister - jednym z priorytetów rządu w materii energetyki jest energetyka obywatelska, dotycząca tzw. prosumentów.\n- Jeśli ktoś się zdecyduje na fotowoltaikę - podawał przykład minister. - Będzie mógł oddawać i pobierać energię, kiedy potrzebuje. To prosta sprawa, bez wysiłku. Jedyne co będzie potrzebne, to licznik. Będzie możliwe też wsparcie takich osób, na przykład z Funduszu Środowiska - tłumaczył.


Piękne widoki HD (81).jpg\nKrajobraz to niezwykle nowoczesna i bardzo modna tapeta na pulpit, w przypadku której do głosu dochodzą najnowsze trendy. Zaskakuje kolorystyką i wzornictwem, więc ma na dzień 28 sierpień 2018 imponującą liczbę aż 32 pobrań. Charakteryzuje się także interesującymi rozwiązaniami technologicznymi, dlatego posiada już 72 wyświetleń. Każdy z zainteresowanych tym egzemplarzem osób może wybrać sobie taki egzemplarz, który będzie miał odpowiedni do jego wnętrz, wynoszący 1.1MB rozmiar.\nBardzo ważne jest to, że Krajobraz z kategorii Różne HD i podkategorii Krajobrazy to egzemplarz zupełnie darmowy, nie trzeba ponosić za niego jakichkolwiek opłat. Trudno zatem dziwić się jego rosnącej popularności. Ten niezwykły model najlepiej opisują te oto tagi: k,r. Dopracowano go w stu procentach, aby na pulpicie komputera prezentował się naprawdę spektakularnie. Sądzimy, że ilość 72 wyświetleń niebawem będzie jeszcze większa, wszak ten nowoczesny print na pewno zachęci fanów interesujących rozwiązań technologicznych do tego, by cieszyć nim oko każdego dnia.\nDoskonale zdajemy sobie sprawę, że Różne HD to kategoria niezwykle dzisiaj popularna, dlatego też nieodmiennie dokładamy wszelkich starań, by pojawiły się w jej ramach wyłącznie najwyższej jakości, stylowe, niebanalne i w pełni profesjonalnie utworzone egzemplarze. Krajobraz świadczy najlepiej o dopracowaniu modeli, przypomnijmy, że 3840x2160 to rozdzielczość w stu procentach dopasowana do nowoczesnego sprzętu elektronicznego, więc model ten z kategorii Różne HD i podkategorii Krajobrazy to nasza wielka chluba. Gdy pojawi się on na pulpicie komputera, będzie jego bardzo ciekawym urozmaiceniem.\nBardzo przemyślany rozmiar 1.1MB sprawia, że jest to model niezwykle uniwersalny i sprawdzający się w przypadku szeregu różnorodnych modeli komputerów i na tym także opiera się popularność modelu Krajobraz. Wspomniana już ogromna liczba 72 wyświetleń na dzień 28 sierpień 2018 robi ogromne wrażenie, jesteśmy przekonani, że będzie ona rosła w tempie wręcz lawinowym. Wszak Krajobraz to model wybierany przez kobiety i mężczyzn, osoby bardzo młode i seniorów, tych, którzy używają komputera głównie w celach rozrywkowych i tych, dla których jest to narzędzie pracy.\nStronę załadowano w 1.6350350379944 sekundy


Kłopoty Polaków we Włoszech!\nArtykuł • kwi 21, 2021\nWe włoskiej lidze mamy dziesięciu rodaków, którzy dzielnie walczą każdej kolejki o kolejne punkty dla swoich zespołów. Włoska kolonia spisuje się na tyle dobrze, że kluby z Serie A coraz chętniej sięgają po Polaków. Niestety, niektórzy z nich przeżywają ciężkie chwilę i trzeba im się bliżej przyjrzeć.\nBramkarz Juventusu Wojciech Szczęsny ma prawdopodobnie najgorszy okres w swojej karierze na półwyspie apenińskim. Już początek sezonu nie układał się po jego myśli. Juventus pod wodzą Pirlo nie radził sobie najlepiej, przez co sam Wojtek miał więcej pracy i częściej wyciągał piłkę z siatki. Jego sytuacji nie poprawiał fakt, że z Buffonem w składzie Stara Dama potrafiła zachować czyste konto. Nic więc dziwnego, że zaczęły pojawiać się głosy o jego sprzedaniu i wzięciu Donnarummy. Włosi chcieliby mieć rodaka między słupkami najlepszego klubu, co dobitnie pokazali w momencie transferu Perina. Szczęsny mimo krytyki nie radził sobie wcale źle i dopiero ostatnie mecze w jego wykonaniu są faktycznie słabe. Co prawda co do meczu z Atalantą nie można mu nic zarzucić. Świetnie interweniował przy wolnym Malinowskiego, a potem nie miał żadnych szans przy strzale Ukraińca odbitym przez Alexa Sandro. Mecz wcześniej z Genoą również wyciągał piłkę z siatki, po strzale głową z rzutu rożnego, który mógł spróbować obronić, ale nawet się nie rzucił. Kolejkę wcześniej, gdy Juve mierzyło się z Napoli, Polak oglądał mecz z ławki, po katastrofalnym meczu z Torino, do którego przechodzimy. Mecz Derbowy we Włoszech jest czymś świętym. To właśnie tam poznajemy klubowych bohaterów i ich przeciwieństwa. Niestety, bramkarz reprezentacji Polski nie zapamięta tego meczu najlepiej. Dwa błędy, dwa stracone gole, remis i strata punktów z zespołem walczącym o utrzymanie. Obie interwencję były tragiczne i nie powinny się wydarzyć, ale każdy jest człowiekiem i każdy popełnia błędy. Najważniejsze to wrócić jak najszybciej do pełni formy, czego Wojtkowi życzę!\nJednak dołek Wojtka, jest niczym w porównaniu do tego, co przeżywa Sebastian Walukiewicz. Polski obrońca przed sezonem był wychwalany przez wielu ekspertów, którzy już wróżyli mu transfer do Interu. Cagliari jednak nie grało dobrze, co przełożyło się na występy byłego obrońcy Pogoni Szczecin, trener zaczął eksperymentować z ustawieniem składu, odstawiając Polaka od podstawowej jedenastki. Di Francesco zwolniono, a w jego miejsce przyszedł Leonardo Semplici, który nie znalazł miejsca w składzie dla Sebastiana. Walukiewicz ostatni mecz zagrał czternastego lutego! Od tego czasu przesiedział na ławce osiem ligowych spotkań (i jedno dodatkowe w którym miał kontuzje), nie wchodząc ani razu z ławki. I tak, zawodnik który grał od deski do deski w każdym meczu na początku sezonu, piłkarz łączony z wielkimi klubami, dostaje kubeł zimnej wody. Teraz najważniejsze to trenować, trenować i jeszcze raz trenować, żeby pokazać się trenerowi i dostać szansę, którą będzie mógł wykorzystać. A chodzą słuchy, że niebawem taką szansę dostanie.\nLosy Walukiewicza po części dzieli Karol Linetty. Polski pomocnik był ostoją Sampdorii, jej kapitanem, a jednak pokusa grania u trenera, który wprowadził go na wyższy poziom zwyciężyła i przeniósł się do Torino pod skrzydła Giampaolo. Trener Byków nie był już w takiej formie w jakiej był w Sampie, przedwcześnie i hucznie wyleciał z kolejnego po Milanie klubu, zostawiając grający fatalnie zespół. Niestety forma drużyny udzieliła się polskiemu pomocnikowi, który grał poniżej oczekiwań. I nie, nie grał on specjalnie źle, ale momentami mogło się wydawać, że nie ma go na boisku. Nic więc dziwnego, że Torino zaczęło rozglądać się zimą za wzmocnieniem linii pomocy, dodatkowo łatając dziurę po Meite. Okazało się, że sprowadzony Mandragora ożywił zespół i teraz to on stanowi o sile Byków. Linetty odszedł w całkowitą odstawkę, grając zaledwie godzinę w ostatnich dziesięciu meczach! Karol znalazł się w sytuacji, w której jego klub nie walczy o Top10, a o utrzymanie i nie stanowi on o sile środka pola, a jest rezerwowym, który rzadko wchodzi. Można by rzec, uciekaj stamtąd jak najszybciej i wracaj do Sampdorii i myślę, że to powinien być cel Linettego, spróbować wrócić na "stare śmieci" albo znaleźć nowy klub, gdzie lepiej się odnajdzie.