rzez tydzień następny po tym wypadku, t. j. od 14 do 21 lutego nic ważnego się nie wydarzyło. Wiatr północny wzmagał się powoli i Pilgrim płynął przeciętnie sto sześćdziesiąt mil na dobę. Więcej nawet nie można było wymagać od statku tych rozmiarów.\nDick przypuszczał, iż Pilgrim posuwa się ku strefom więcej uczęszczanym przez okręty, starające się przepłynąć z jednej do drugiej półkuli. Nowicyusz spodziewał się, iż napotka jakiś statek i zamierzał stanowczo albo przesadzić na niego wszystkich pasażerów, albo dostać kilku majtków, a może i oficera. Lecz pomimo ciągłego wytężania wzroku, nie mógł dojrzeć żadnego okrętu na pustem dokoła morzu.\nDziwiło to Dicka. Kilka razy przepływał tę część oceanu Spokojnego podczas swoich wycieczek na morze południowe, otóż zwykle pod tym stopniem długości i szerokości, jaki wykazywał jego obrachunek, pojawiały się okręty amerykańskie lub angielskie, w drodze z przylądka Horn ku równikowi, lub dążące do najdalszych krańców Ameryki południowej.\nAle Dick nie wiedział i nie mógł poznać, że Pilgrim znajdował się pod wyższym stopniem wysokości geograficznej, t. j. daleko dalej, niż myślał, posunął się na południe, a to z dwóch przyczyn:\nNajpierw prądy tych stref, których prędkości nowicyusz nie mógł znać dokładnie, przyczyniły się znacznie, czego poznać było niepodobna, do zepchnięcia statku z jego drogi.\nPowtóre busola, uszkodzona zbrodniczą ręką Negora, dawała wskazówki niedokładne, których nie mógł sprawdzić z powodu rozbicia drugiego kompasu. Z tego wynikało, iż gdy mniemał, że posuwa się na wschód, w rzeczywistości płynął na południo-wschód. Zawsze miał przed oczyma busolę i regularnie rzucał »lochs«, co dozwalało mu do pewnego stopnia kierować statkiem i obliczać przebytą drogę, ale, niestety! nie było to dostatecznem. Dick jak mógł uspokajał panią Weldon: Dopłyniemy szczęśliwie do wybrzeży amerykańskich, powtarzał; mniejsza o to, gdzie wylądujemy, byle tylko dostać się na ląd.\n– Masz słuszność, Dicku – odpowiadała pani Weldon.\n– O, byłbym daleko spokojniejszym, gdybyś pani nie znajdowała się na naszym statku, gdyby tylko o nas chodziło…\n– Ależ gdyby mnie nie było, a wraz ze mną kuzyna Benedykta, Janka i Nany, gdybyśmy nie przyjęli na pokład Pilgrima biednych rozbitków, Toma i jego towarzyszy, wówczas ty i Negoro składalibyście całą jego załogę… Jakbyś sobie radził sam z tym niedobrym człowiekiem, któremu nie mógłbyś zaufać.\n– Postawiłbym przedewszystkiem Negora w niemożności szkodzenia mi – odrzekł śmiało.\n– A sambyś manewrował?\n– Tak jest, z pomocą Bożą.\nPewność siebie i odwaga młodego nowicyusza podsycały niby nadzieje pani Weldon, jednak za każdym razem, gdy spojrzała na Janka, mimowolnie niepokój budził się w jej sercu. Nie okazywała tego, aby nie niepokoić innych, ale w głębi duszy dręczyła ją często jakaś tajemnicza obawa, czy przeczucie.\nChociaż nowicyusz nie przeszedł jeszcze całego kursu hydrografii, posiadał w wysokim stopniu instynkt marynarza pod względem poznawania i przepowiadania czasu. Zarówno kształt obłoków, jak i wskazania barometru, uczyły go, czego się ma obawiać lub spodziewać. Kapitan Hull był biegłym meteorologiem, i on to nauczył Dicka posługiwać się tem nieomylnem narzędziem.\nZasady wskazań barometrycznych są następujące:\n1-o. Jeżeli po długiej pogodzie barometr zaczyna nagle i ciągle opadać, niezawodnie będzie deszcz; jeżeli pogoda długo trwała, merkuryusz może przez parę dni opadać w rurce barometrycznej, zanim nastąpi zmiana atmosfery. W takich razach im dłusżzy czas upłynął między opadnięciem merkuryusza a rozpoczęciem się deszczu, tem dłużej będzie trwała pora dżdżysta.\n2-o. Jeżeli przeciwnie po długim deszczu, barometr zaczyna podnosić się zwolna i regularnie – nastąpi niezawodnie pogoda i dłużej trwać będzie, im dłuższy czas upłynął między jej nadejściem a zaczęciem podnoszenia się barometru.\n3-o. Jeżeli w dwóch powyższych wypadkach zmiana pogody następuje bezpośrednio po ruchach słupa barometrycznego, zmiana ta potrwa bardzo krótko.\n4-o. Jeżeli barometr podnosi się powoli, ale bezustannie przez dwa, trzy lub więcej dni – zapowiada to pogodę, chociażby nawet przez wszystkie te dni deszcz padał, i na odwrót. Lecz, jeżeli barometr podnosi się przez dwa lub więcej dni w czasie deszczu, a gdy pogoda zajaśnieje, zaczyna opadać – pogoda potrwa bardzo krótko, i na odwrót,\n5-o. Na wiosnę i w jesieni nagłe opadanie barometru przepowiada wiatr; w lecie, jeżeli jest bardzo gorąco – zwiastuje burzę. W zimie, jeżeli mróz trwał dość długo, nagłe obniżenie się słupa barometrycznego, przepowiada zmianę wiatru, wraz z odwilżą i deszczem; podniesienie zaś po dość długim mrozie jest zapowiedzią śniegu.\n6-o. Przy końcu jesieni, jeżeli po dość długo trwającym deszczu i wietrze barometr się podnosi, zapowiada to, iż wiatr przeniesie się na północ i nastąpi mróz.\nDick znał bardzo dobrze te przepowiednie i sprawdził je niejednokrotnie podczas długich swoich podróży morskich; mógł więc zabezpieczyć się przeciw mogącym nastąpić zmianom.\nWłaśnie około 20 lutego zwróciły jego uwagę poruszenia słupka barometrycznego, i notował je kilka razy na dzień bardzo starannie. Barometr zaczął opadać powoli, ale ciągle, co zapowiadało deszcz, a że nie zaczynał zaraz padać, Dick wnosił z tego, iż niepogoda długo potrwa – i tak w samej rzeczy być miało.\nJednocześnie z deszczem nastał wiatr, Dick musiał zatem przedsięwziąć środki ostrożności dla zabezpieczenia masztów i żagli Pilgrima.\nNie łatwo to uskutecznić z tak niedoświadczoną załogą, ale wahać się było niepodobieństwem. Gdy podniesie się gwałtowniejszy wicher, trzeba zniżyć nie tylko reje, ale i żagle; jest to wielka ulga dla statku, który mniej obciążony w górze nie tak silnie bywa wstrząsany kołysaniem się naprzód i wstecz.\nPrzygotowania te zajęły dwie godziny czasu, poczem Dick z towarzyszami zajęli się obniżaniem żagla, zwanego bocianie gniazdo, a chcąc tego dokonać, trzeba było wspinać się po schodkach, przyciągnąć ku sobie żagiel poruszany wiatrem i przymocować go silnie.\nZajęcie to trudne było do wykonania i niebezpieczne zarazem.\nNareszcie zostało dokonane, przez co statek nie był wystawiony na zbyt silne działanie wiatru i znajdował się w warunkach odpowiednich stanowi atmosfery.\nPrzez trzy dni: 20, 21 i 22 lutego ani siła, ani kierunek wiatru nie uległy widocznej zmianie; merkuryusz jednak opadał w rurce barometrycznej, i w ostatnim dniu Dick zanotował, iż trzymał się ciągle niżej 28 cali i 7/101.\nNie zanosiło się na to, aby barometr miał się wkrótce podnieść; niebo było ponure, groził wicher. Czarne chmury zasłaniały horyzont, a tak były gęste, iż zupełnie zasłaniały słońce i trudno byłoby oznaczyć dokładnie, gdzie ono zachodzi i gdzie wschodzi.\nDick zaczynał się niepokoić, nie opuszczał pomostu; prawie nie sypiał, miał jednak tyle energii i mocy nad sobą, że umiał ukryć miotający nim niepokój.\nDnia 23 lutego rano zdawało się, iż wiatr zelżał nieco, ale po południu powiększył się i morze stawało się coraz burzliwsze.\nOkoło godziny czwartej Negoro, który rzadko kiedy się pokazywał, pojawił się na przodzie statku; Dingo spał zapewne gdzie w kącie, gdyż nie szczekał jak zwykle. Negoro stał milcząc i z jakie pół godziny przyglądał się horyzontowi.\nBałwany piętrzyły się jedne za drugimi, nie ścierając się jednak jeszcze ze sobą, choć były znacznie wyższe, niżby to było wynikiem siły wiejącego wiatru. Fakt ten kazał przypuszczać, iż burza szaleje gdzieś na zachodzie i niebawem zapewne przeniesie się w te strony.\nNegoro wpatrywał się czas jakiś w niezmierzone obszary morza, mocno wzburzonego w około Pilgrima, a potem zwrócił ku niebu swe zimne spojrzenie.\nNiebo przedstawiało się groźnie, mgły przesuwały się jedne wolniej, drugie szybciej. Chmury stref wyższych sunęły daleko spieszniej, niż wiszące w niższych warstwach atmosfery. Należało więc obawiać się, iż niezadługo ciężkie te masy opuszczą się i może sprowadzą burzę lub huragan. Negoro stał spokojnie, pozornie nie przestraszony, czy też nie rozumiał, co im zagrażać może; dość, że nie zrobiło to na nim wrażenia, i tylko złowrogi uśmiech przesunął się po jego twarzy. Możnaby wnosić, iż podobny stan rzeczy sprawiał mu przyjemność.\nPo chwili wszedł na przedni maszt, aby spojrzeniem objąć dalszy widnokrąg, jakby szukał na nim jakiegoś punktu, potem zszedł, i spokojnie wrócił do kuchni. W pośród tych gróźb, jakby zawieszonych w powietrzu, osadę Pilgrima powinno pocieszać, iż wiatr, chociaż gwałtowny, sprzyjał żegludze i zdawało się, iż statek prędko dopłynie do brzegów Ameryki.\nA jeśli tylko burza nie wybuchnie, będą żaglować prędko, bez wielkiego niebezpieczeństwa, które wtedy mogłoby im tylko zagrażać, gdyby przyszło przybić do lądu w nieznanych miejscowościach.\nTo też Dick bezustannie o tem myślał, jak będzie manewrował, zobaczywszy ziemię, jeżeli przedtem nie spotka jakiegoś biegłego sternika lub obznajomionego z miejscowością marynarza. Co uczyni, jeżeli burza zmusi go szukać gdzieś schronienia w tej okolicy, zupełnie mu nieznanej. Wprawdzie obecnie jeszcze nic nie zagrażało, ale może nastąpić chwila, w której zmuszony będzie powziąć stanowcze postanowienie…\nWtedy Dick Sand się nie zawaha!…\nOd 24 lutego do 9 marca stan atmosfery nie uległ znacznej zmianie; gęste i ciężkie chmury bezustannie jeszcze zakrywały niebo. Wiatr zmniejszył się na kilka godzin i znowuż z dawną zerwał się siłą.\nDwa czy trzy razy barometr się podnosił, ale poruszenia jego były zbyt nagłe, aby miały zwiastować zmianę i powrót korzystnego wiatru.\nZaledwie podniósłszy się, barometr zaraz opadał, nie można więc było spodziewać się, iż zły czas przejdzie niebawem.\nWybuchła wielka burza, która bardzo zaniepokoiła Dicka. Kilka razy piorun uderzył w wzburzone fale, zaledwie o kilkaset sążni od Pilgrima; potem znów spadł ulewny deszcz, a ścieśnione pary gęstą mgłą otoczyły statek.\nPrzez całe godziny nic widzieć i rozeznać nie było można. Pilgrim płynął na los szczęścia.\nJakkolwiek spienione fale silnie rzucały statkiem, jednak pani Weldon nie doznawała morskiej choroby, ale Janek był bardzo chory i matka ani na chwilę go nie odstępowała.\nCo do kuzyna Benedykta, był tak zdrów, jak owady, wśród których całe dnie przesiadywał, i tak spokojnie je badał, jakby siedział w swoim gabinecie w San-Francisco.\nNa szczęście ani stary Tom, ani też jego towarzysze nie podlegali morskiej chorobie i mogli bezustannie pomagać młodemu kapitanowi, który był oswojony z wszelkiemi wstrząśnieniami okrętu.\nPomimo zmniejszenia żagli, Pilgrim prędko płynął, Dick już przewidywał, iż trzeba będzie jeszcze je zmniejszyć, wstrzymywał się jednak z tem, dopóki wyraźne nie groziło niebezpieczeństwo. Według jego obliczeń, ziemia musiała być już niedaleko, czuwano też bacznie. Dick jednak nie spuszczał się na wzrok swych towarzyszy, wiedząc z doświadczenia, iż nawet najlepsze oczy, jeżeli nie są oswojone z morskimi horyzontami, zwłaszcza podczas mgły, nie potrafią odróżnić pierwszych zarysów lądu; to też sam rozglądał się wciąż po widnokręgu, ale nigdzie nie ukazywały się wybrzeża amerykańskie.\nDziwiło go to niewymownie i z kilku słów, wypowiedzianych przez niego, pani Weldon dostrzegła i zrozumiała jego zdziwienie.\nByło dnia 9 marca. Dick stał na przodzie statku, obserwując morze, niebo, oraz maszty Pilgrima, które zdawały chwiać się od wiatru.\n– Nic jeszcze nie dojrzałeś, Dicku? – zapytała go pani Weldon w chwili, gdy odjął od oczu lunetę.\n– Nie, pani, a jednak horyzont zdaje się nieco rozjaśniać pod powiewem coraz silniejszego wiatru.\n– Czy przypuszczasz, iż znajdujemy się już blizko wybrzeży amerykańskich?\n– Tak jest, i to mnie tylko dziwi, iż ich jeszcze dostrzedz nie mogę – odpowiedział.\n– Zdaje się jednak, iż Pilgrim nie zboczył z drogi?\n– Nie zboczył od dnia, w którym opłakiwaliśmy nieszczęsnego kapitana Hull i jego marynarzy, t. j. od 10 lutego. Dziś mamy 9 marca; upłynęło więc od tego czasu dwadzieścia siedm dni.\n– A w jakiejże wtedy znajdowaliśmy się odległości od wybrzeży amerykańskich? – zapytała pani Weldon.\n– Prawie o cztery tysiące pięćset mil; w tym względzie mogę się mylić najwyżej o jakie dwadzieścia mil.\n– A ileż mil przebywa Pilgrim dziennie?\n– Od chwili wzmożenia się wiatru przebywaliśmy dziennie po sto osiemdziesiąt mil, i dlatego też pojąć nie mogę, iż jeszcze nie widać lądu, a najwięcej mnie dziwi, że dotąd nie spotkaliśmy ani jednego okrętu, które dość często żeglują w tych stref ach,\n– Może omyliłeś się w obliczeniu szybkości Pilgrima?\n– Nie, pani, jest to niemożliwe. Zarzucałem lochs co pół godziny i ściśle obliczałem wskazane dane. Każę go zagłębić ponownie i przekonasz się pani, iż obecnie płyniemy z szybkością dziesięciu mil na godzinę, co wynosi przeszło 200 mil na dwadzieścia cztery godzin.\nDick zawołał Toma i kazał mu zarzucić lochs, co tenże już z wielką dokonywał wprawą; przywiązał mocno narzędzie do końca liny, i spuścił w morze, lecz gdy zaledwie dwadzieścia kilka sążni liny się odwinęło, zachwiała się ona w ręku starego murzyna.\n– Ach! panie kapitanie! – krzyknął przerażony.\n– Cóż takiego? – spytał Dick.\n– Lina się zerwała.\n– Lina zerwana! – zawołał Dick – a więc straciliśmy lochs.\nTom pokazał koniec sznura pozostały w jego ręku.\nLina nie osunęła się skutkiem złego przymocowania, ale zerwała się w samym środku. A jednak była bardzo mocna i skręcona z najlepszych konopi, musiała więc być nadzwyczajnie przetarta w miejscu, gdzie się zerwała? Tak, przetarta była w samej rzeczy, ale czy przez użycie? – Oto pytanie, jakie zadał sobie Dick, który od pewnego czasu stał się bardzo podejrzliwym.\nOdtąd Dick nie mógł obliczać dokładnie prędkości żeglugi, i nie posiadał już na statku żadnego innego narzędzia prócz busoli, a nie wiedział, iż dawała ona fałszywe wskazówki.\nPani Weldon, widząc jak przypadek z liną zasmucił Dicka, nie chcąc go więcej martwić pytaniami, cofnęła się mocno strapiona do swojej kajuty.\nChociaż teraz nie było można wykazać i obliczyć prędkości, a tem samem ilości mil przebytych, łatwo jednak było przekonać się, iż Pilgrim płynął równie szybko.\nNazajutrz z rana barometr opadł do 28 2/10 cali (716 milimetrów), było to zapowiedzią wiatru, podczas którego można przepłynąć do sześćdziesięciu mil na godzinę. Należało znowuż obniżyć żagle, aby nie narażać statku na niebezpieczeństwo.\nDick zawezwał Toma i resztę murzynów, aby mu dopomogli w tej trudnej pracy, która na nieszczęście nie dała się szybko wykonać; a czas naglił, gdyż burza zaczęła zrywać się gwatłownie.\nPo niesłychanych wysiłkach, w ciągu których ledwie nie powpadali w morze, zdołali nakoniec obniżyć zupełnie żagiel bocianiego gniazda i zwinąć przedni żagiel; pozostał więc już tylko maszt trójkątny i mały żagiel ściągnięty.\nChociaż szybkość statku znacznie się w ten sposób zmniejszyła, pomimo to Pilgrim płynął nadzwyczajnie prędko.\nDnia 12 marca czas zapowiadał się coraz groźniej; Dick widział z przestrachem, że barometr spadł do 27 9/10 cali (709 milimetrów). Wszystko zwiastowało straszną burzę, nie można było zostawić na Pilgrimie ani jednego rozwiniętego żagla.\nDick chciał właśnie kazać ściągnąć ostatni żagiel, gdy zerwała się gwałtowna burza i rozszarpała żagiel, a Austyn silnie ugodzony, zaledwie zdołał zejść na pomost.\nDick był nadzwyczajnie przerażony, myślał tylko o tem, że Pilgrim miotany tak silnie, może lada chwila się rozbić, gdyż według jego obliczeń powinni się byli obecnie znajdować w pobliżu skał nadbrzeżnych.\nUdał się na przód okrętu i przez lunetę rozglądał się do koła, ale nie mógł dojrzeć nigdzie ziemi. Powrócił do rudla.\nW chwilę potem Negoro wszedł na pomost; tam, jakby mimowolnie wyciągnął rękę w jedna stronę widnokręgu – zdawało się, iż wśród mgły dojrzał ląd jakiś.\nI znowuż złowieszczy uśmiech wykrzywił mu usta; nie wyrzekłszy słowa, co i gdzie zobaczył, wrócił na swoje stanowisko.\nurza zaczęła szaleć gwałtownie i zamieniła się w huragan. Wiatr dął od południo-wschodu, powietrze przenosiło się z szybkością dziewięćdziesięciu mil na godzinę (około 166 kilometrów).\nPilgrimwięc płynął bez żagli, ale wicher tak silnie pchał pudło, maszty i całe opatrzenie statku, iż mimo to posuwał się nadzwyczaj prędko.\nadzieja, budząca się w duszy Dicka, zdawała się urzeczywistniać.\nNastępnego dnia, 27 marca, rtęć zaczęła się podnosić w rurce barometru. Statek nie był już tak często i mocno kołysany, przypuścić można było, że burza słabnie; wiatr zmniejszył się, przenosząc się zwolna ku zachodowi.\nDick nie mógł jednak dotąd rozwinąć żagli, najmniejszy nawet byłby przez wiatr uniesiony; liczył jednak na to, iż będzie mógł tego dokonać przed upływem dwudziestu czterech godzin.\nW nocy wiatr zmniejszył się znacznie, a tem samem i okręt nie był tak gwałtownie, jak dotąd, wstrząsany i pasażerowie mogli wyjść na pomost bez obawy, że zostaną porwani przez rozszalałe bałwany.\nKorzystając z tej zmiany, pani Weldon wyszła z kajuty, w której dla bezpieczeństwa została przez cały czas trwania burzy.\nPrzyszła rozmawiać z Dickiem, który wysiłkiem nadludzkiej prawie woli mógł przetrwać tyle trudów i znużenia. Zeszczuplał i zbladł, a samo już tak długie pozbawienie snu powinno go było nadzwyczajnie osłabić. Jak dotąd silna jego natura wyszła zwycięzko z tej ciężkiej próby – może przyjdzie mu kiedyś drogo ją przypłacić, ale teraz nie pora myśleć o tem, to też dzielny chłopiec nie upadał na duchu.\n– Dicku, dziecię moje kochane, odważny kapitanie! – rzekła pani Weldon – biorąc go za rękę.\n– Ach! pani – odpowiedział – nie słuchasz twego kapitana; opuszczasz kajutę, wychodzisz na pomost pomimo jego próśb.\n– Tak, jestem nieposłuszna, ale mam jakieś przeczucie, iż burza się uśmierzy i uspokoi wkrótce zupełnie.\n– W istocie słabnąć poczyna – odrzekł Dick; – od wczoraj barometr już nie opada, wicher się uspokaja, możemy mieć nadzieje, iż przebyliśmy najcięższe chwile.\n– Daj to Boże! kochany Dicku, jakżeś ty wiele pracował i przecierpiał… spełniłeś…\n– Nic więcej nad powinność moją, pani!\n– Lecz teraz bęziesz mógł nareszcie odpocząć.\n– Odpocząć! nie czas jeszcze o tem myśleć, a zresztą zdrów jestem dzięki Bogu, i obowiązkiem moim jest dotrwać do końca. Mianowałaś mnie pani kapitanem Pilgrima, będę zatem spełniał ten obowiązek do chwili, aż wszyscy pasażerowie nie dostaną się w miejsce bezpieczne.\n– Ani ja, ani mąż mój, nigdy ci nie zapomnimy twego poświęcenia.\n– Nie zrobiłem nic nadzwyczajnego, a ocalenie nasze tylko Stwórcy zawdzięczamy.\n– Tak, niewątpliwie, ale ty, przez twą odwagę i siłę moralną, okazałeś, iż jesteś już mężczyzną, człowiekiem godnym i zdolnym do dowództwa; jak tylko więc ukończysz nauki – mówię to w swojem i męża mego imieniu – będziesz kapitanem jednego z okrętów domu Jamesa W. Weldon.\n– Ja… ja… – zawołał Dick wzruszony do głębi i w oczach łzy mu zabłysły.\n– Dicku – rzekła poważnie pani Weldon – dotąd byłeś już naszem przybranem dzieckiem, odtąd będziesz synem, który ocalił swą matkę i małego braciszka Janka. Przyjmuję cię za syna i ściskam jako matka w mojem i męża mojego imieniu.\nI przyciskając go do serca, ta kobieta tak odważna wobec niebezpieczeństwa, nie mogła zapanować nad silnem wzruszeniem i głośno się rozpłakała.\nŻadne pióro nie zdołałoby opisać uczuć, jakie w tej chwili miotały sercem Dicka, zapytywał się w duszy, czyby nie mógł uczynić coś więcej, jak życie poświęcić dla swych dobroczyńców i z góry przyjmował wszelkie ofiary i trudy, jakieby mu ponieść przyszło.\nPo tej rozmowie, Dick uczuł się silniejszym i odważniejszym jeszcze. Niech tylko kierunek wiatru stanie się przyjaźniejszy, aby mógł rozwinąć parę żagli, a pewnym był, iż zdoła doprowadzić statek do jakiegoś portu, w którym będzie mógł bezpiecznie wysadzić na ląd swoich pasażerów.\nDnia 20 wiatr nieco się zmniejszył i Dick postanowił przywrócić Pilgrimowi maszt przedni i bocianie gniazdo, a tem samem powiększyć prędkość i upewnić kierunek.\n– Dalej Tomie, dalej przyjaciele – zawołał nad ranem, wychodząc na pomost –chodźcie, potrzebna mi jest wasza pomoc!\n– Słuchamy, panie kapitanie – odrzekł stary Tom.\n– Wykonamy wszystko, co tylko pan rozkażesz – rzekł Herkules – przez czas trwania burzy nie było nic do roboty, obawiałem się już, abym nie zardzewiał z bezczynności.\n– A czemu nie dmuchałeś wielkiemi twemi ustami – rzekł Janek – założyłbym się, iż zmieniłbyś kierunek wiatru.\n– Świetny pomysł, kochany Janku – powiedział śmiejąc się Dick; – gdy wiatr będzie zanadto spokojny, Herkules będzie nam dmuchał w żagle.\n– Do usług pana kapitana! – odrzekł poczciwy murzyn, nadymając usta.\n– Przedewszystkiem, moi przyjaciele, przywiążemy nowy żagiel do rejów, ponieważ wicher uniósł nasz wielki żagiel, będzie to zadanie trudne, ale trzeba go dokonać.\n– Więc dokonamy! – zawołał Akteon.\n– Czy nie mógłbym ci w czem dopomóc braciszku? – zapytał mały Janek.\n– I owszem, mój kochany – odpowiedział Dick, idź z Tomem do rudla, pomożesz mu sterować.\nTrudno opisać radość małego Janka, jakże się cieszył, jakże był dumnym z tego, iż będzie pomocnikiem sternika Pilgrima.\n– A teraz do pracy, przyjaciele! A strzeżmy się, żeby się nie narażać zbytecznie.\nMurzyni zabrali się do roboty pod kierownictwem Dicka. Nie łatwem było zadaniem przywiązać nowy żagiel do rejów, zwłaszcza dla Toma i jego towarzyszy, zupełnie nieobeznanych z czynnościami tego rodzaju. Naprzód trzeba było podnieść w górę zwinięty żagiel, a następnie przytwierdzić go do rei, lecz Dick umiał im to jasno określić, a oni tak ściśle spełniali wszelkie rozporządzenia jego, iż po upływie półgodzinnej pracy żagiel był zaciągnięty, drąg masztowy podniesiony i żagiel bocianiego gniazda przytwierdzony.\nTegoż dnia, o dziesiątej godzinie zrana, Pilgrim płynął już z masztem przednim, z żaglem bocianiego gniazda i żaglem trójkątnym.\nDick z przezorności nie rozwinął więcej żagli. Jeżeli wiatr się nie zmniejszy, mógłby płynąć z szybkością co najmniej dwustu mil na dwadzieścia cztery godzin, a wówczas przed upływem dziesięciu dni dotarłby do wybrzeży Ameryki.\nZ jakiem zadowoleniem Dick powrócił do rudla! Przestał już być na łasce spienionych fal; płynął w dobrym kierunku. Radość jego zrozumie każdy, kto pojmuje niebezpieczeństwo morskich podróży.\nNastępnego dnia chmury przeciągały jeszcze równie prędko, ale ukazywały się gdzieniegdzie przedarte pasy, poprzez które przedostawały się promienie słoneczne. Jakże ożywczem było to upragnione światło. Od czasu do czasu znikało ono poza wielkim pasem pary, uciekającej na wschód, za chwilę znów się wysuwało z pośród chmur; pogoda się ustalała.\nPoodsuwano zamknięte otwory, aby przewietrzyć wnętrze statku; czyste powietrze dostawało się do składów, tyłu statku i do kajut. Wywieszono do przesuszenia mokre żagle, oczyszczono pomost. Dick pragnął, aby statek jego przy wpłynięciu do portu wyglądał jak najkorzystniej, kilka też godzin dziennie na ten cel przeznaczonych wystarczało zupełnie do doprowadzenia i utrzymania statku w porządku i czystości.\nPozbawiony narzędzi, Dick przez samą wprawę mógł ocenić dość dokładnie szybkość statku; był pewnym, iż ujrzą ziemię najdalej w przeciągu tygodnia.\n– Do jakiego punktu wybrzeży amerykańskich dopłyniemy? – zapytała pani Weldon.\n– Gdzieś w tych stronach – odpowiedział Dick, wskazując na mapie pas ciągnący się od Peru do Chili – ściślej miejscowości określić nie jestem w stanie. Oto wyspa Wielkanocna, która pozostawiliśmy na zachód, a z kierunku tego ciągłego wiatru wnoszę, iż wylądujemy na wschodzie. Na tych wybrzeżach istnieją liczne miejsca zaludnione, ale w tej chwili nie mogę oznaczyć dokładnie, do którego dopłyniemy.\n– Jakiekolwiek ono będzie, stanie się dla nas arką zbawienia, kochany Dicku.\n– Tak jest, i pewny jestem, iż stamtąd znajdziesz pani sposobność powrotu do San-Francisco. Towarzystwo żeglugi po oceanie Spokojnym urządziło w tych stronach regularna komunikacyę statkami; statki towarzystwa dopływają do głównych punktów wybrzeży, łatwo więc będzie pani wsiąść na jeden z nich, który ją zawiezie do Kalifornii.\n– Więc nie masz zamiaru odprowadzić Pilgrima do San-Francisco?\n– Przeciwnie, jak tylko pani z Jankiem umieścicie się na innym statku, jeżeli tylko uda się znaleźć oficera i osadę, dopłyniemy z ładunkiem do Valparaiso, jak to zamierzał zrobić kapitan Hull, a potem wrócimy do naszego portu. Dla pani byłaby to zbyt długa, uciążliwa i nużąca podróż, więc choć smutno mi będzie rozstawać się…\n– Dobrze, kochany Dicku, zobaczymy jeszcze, co mi uczynić wypadnie. Ale zdaje mi się, że obawiałeś się niebezpieczeństw spotkania lądu?\n– W samej rzeczy można się obawiać, ale mam nadzieje, iż natrafimy na jakiś okręt i dziwi mnie bardzo, że to do tej pory jeszcze nie nastąpiło. Gdyby choć jeden spotkać, wskazałby nam dokładnie, gdzie się znajdujemy, co wielce ułatwiłoby dopłyniecie do lądu.\n– Czyż w tych miejscowościach niema sterników obsługujących wybrzeża?\n– Muszą być pewnie, tylko nie tak daleko od lądu, postaram się do niego zbliżyć.\n– Jeżeli zaś nie spotkamy statku? – zapytała pani Weldon, chcąc wiedzieć, jak młody nowicyusz zamierza sobie radzić we wszelkich okolicznościach.\n– W takim razie, jeżeli czas się nie zmieni i wiatr pozostanie pomyślnym nadal, starać się będę o tyle zbliżyć do lądu, abyśmy mogli szukać na nim schronienia, jeżeliby zaś zerwał się wicher…\n– Cóż wtedy poczniesz, Dicku?\n– Wówczas ze względu na okoliczności, w jakich obecnie znajduje się Pilgrim…\n– Cóż zrobisz?\n– Byłbym zmuszony poświęcić Pilgrima, aby osadę ocalić – odrzekł, a czoło jego zasępiło się nagle… – Smutna byłaby to okoliczność, niech Bóg uchroni nas od niej! Bądź pani jednak spokojna, pora jest piękna i niepodobna prawie, abyśmy nie spotkali jakiegoś okrętu lub przynajmniej statku sternika. Nie traćmy więc nadziei i z pomocą Boską przypłyniemy do lądu.\nPrzez kilka dni następnych ujawniały się zmiany powietrza bardzo niepokojące Dicka; wiatr był wciąż silny, a pewne poruszenia barometru kazały wnosić, iż powiększy się jeszcze. Coby robił, gdyby zerwał się wiatr przeciwny? Jeżeliby znowuż zmuszony był płynąć bez kierunku, jakżeby to przedłużyło i tak już nadmiernie długą podróż.\nNa szczęście obawy te nie ziściły się.\nPrzeszło już dwa miesiące upłynęło od chwili, gdy Pilgrim opuścił Nową Zelandyę. Przez dwadzieścia dni na przemian to panowała zupełna cisza, to wiatr przeciwny opóźniał żeglugę; następnie przyjazne warunki dozwalały mu prędzej dobić do lądu, nawet podczas szalonej burzy płynął bardzo szybko. Dick obliczał, iż posuwa się przeciętnie przynajmniej o dwieście mil dziennie – jakże więc stać się to mogło, że do tej pory nie napotkali ziemi? Czyżby uciekała ona przed Pilgrimem? Zachodziła tu jakaś niezrozumiała okoliczność.\nNiejednokrotnie Tom i jego towarzysze przypuszczali, iż widzą zdala ziemię, lecz okazało się niebawem, iż były to tylko pary, przybierające dziwaczne kształty. Mniemana ziemia zmieniała miejsce i wreszcie rozwiewała się, nie pozostawiając po sobie najmniejszego śladu.\nNareszcie 6 kwietnia, o ósmej zrana, Dick wszedł na wysoki maszt; mgły rozsunęły się i przy pierwszych promieniach słońca horyzont zarysował się wyraźnie.\n– Ziemia! ziemia! – zawołał nagle.\nNa ten okrzyk wszyscy zbiegli się na pokład z wyjątkiem tylko Negora, który pozostał w swej izdebce. Wszyscy widzieli, co zobaczył Dick, jedni rzeczywiście, inni oczami wiary. Ale młody kapitan, obznajomiony z horyzontami morza, nie mógł się mylić i po upływie godziny wszyscy przekonali się o tem.\nW odległości niespełna czterech mil na wschód rysowało się dość nizkie wybrzeże, tak przynajmniej się zdawało. Pewnie poza niem wznosił się długi łańcuch Andów, ale unoszące się chmury nie pozwalały jeszcze dojrzeć ich wierzchołków. Pilgrim płynął w tym właśnie kierunku i zbliżał się coraz więcej ku odznaczającym się wybrzeżom.\nPrócz kilku drzew wszelako nie widać było ani śladu jakichś siedzib ludzkich, ani portu, ani ujścia rzeki, mogącego zapewnić schronienie statkowi.\nW tej chwili Pilgrim płynął prosto ku tej ziemi, a skutkiem niedostatecznej liczby rozwiniętych żagli Dick nie mógł zwrócić statku na pełniejsze morze. Przed oczami jego rysował się długi pas skał, na których morze biała pokrywało się pianą. Fale rozbijały się i zalewały wybrzeże z niepohamowaną siłą. Dick długo wpatrywał się w wybrzeże morskie, poczem, milcząc, powrócił do rudla.\nWiatr powiększał się, Pilgrim znajdował się już tylko o milę od brzegu.\nDick spostrzegł małą przystań i postanowił wpłynąć do niej, lecz przedtem musiałby przepłynąć szereg skał, pośród których trudno byłoby wynaleźć drogę. W tej chwili Dingo przybiegł na pomost i, ujrzawszy ziemię, zaczął wyć żałośnie. Zdawałoby się, iż pies poznaje tę miejscowość i że przypomina mu ona jakieś smutne wypadki.\nByć może, że Negoro usłyszał to wycie, dość, iż nie mógł się oprzeć chęci zejścia na pokład i, choć obawiał się wrogiego mu psa, przyszedł i oparł się o parapet.\nNa szczęście Dingo, który nie przestawał wyć, zapatrzony w ziemię, nie zobaczył kucharza.\nNegoro ze spokojem przyglądał się rozbijającym się o skały bałwanom; obserwująca go jednak nieznacznie pani Weldon zauważyła, iż twarz jego pokryła się rumieńcem.\n– Czyżby znał te miejsca, ku którym wicher zagnał Pilgrima?\nDick nagle odszedł od rudla, powierzając go Tomowi; spojrzał raz jeszcze na otwierającą się małą przystań, poczem rzekł pewnym głosem, zwracając się do pani Weldon:\n– Nie mam nadziei znaleźć schronienia dla statku! Przed upływem pół godziny Pilgrim osiądzie na skałach. Niestety! nie wprowadzę go do portu; poświęcić go trzeba dla ocalenia nas wszystkich.\n– Czyś zrobił wszystko, co było możebnem? – zapytała pani Weldon.\n– Wszystko, co tylko było w mej mocy – odpowiedział Dick.\nBezzwłocznie przedsięwzięto przygotowania do osadzenia statku na mieliźnie.\nPani Weldon, Janek, kuzyn Benedykt i Nany włożyli na siebie pasy bezpieczeństwa, a Dick, Tom i murzyni, umiejący doskonale pływać, przygotowali się na wszelki wypadek, gdyby wpadli w morze.\nHerkules miał polecenie czuwania nad panią Weldon, Dick wziął pod swoją opiekę Janka. Kuzyn Benedykt przyszedł najspokojniej na pomost z pudełkiem entomologa.\nDick polecił go Batemu, a Austyn miał opiekę roztoczyć nad Nany.\nCo do Negora, spokój jego pozwalał wnosić, iż sam da sobie radę.\nDick tak był przezorny, iż polecił wynieść na przednie wywyższenie statku dwanaście beczek tranu. Jeżeliby nagle rozbite o skały bałwany morskie rzuciły się na Pilgrima, olej ten mógł na chwilę dodać ślizgości wodzie i ułatwić tym sposobem przesunięcie się statku między nadbrzeżnemi skałami.\nDick wszystko przygotował, co mogło wpłynąć na zapewnienie bezpieczeństwa osady, potem wrócił na stanowisko przy rudlu.\nObecnie Pilgrim znajdował się już zaledwie o 240 sążni od wybrzeży, t. j. prawie dotykał skał, o które lada chwila mógł uderzyć spód okrętu.\nTego obawiał się Dick. Wtem nagle dostrzegł przesmyk, otwierający się między dwiema rafami, trzeba było jak można najprędzej zapuścić się w niego, aby osiąść na mieliźnie, o ile możności najbliżej wybrzeży.\nTo też, nie namyślając się ani chwili, skierował statek w ten wązki przesmyk. W miejscu tem morze było jeszcze więcej rozhukane, spienione bałwany docierały aż na pomost.\nMurzyni stali przy beczkach z tranem na przedzie statku, czekając rozkazów.\n– Wylewajcie oliwę! prędko!… – zawołał Dick.\nPod wielkimi strumieniami oliwy, morze uspokoiło się, jakby za dotknięciem laski czarnoksięskiej, co jednak nie przeszkadzało, aby niebawem znów groźniej jeszcze poczęło szaleć. Pilgrim przesuwał się szybko po ślizkiej skutkiem wylania tranu wodzie, i zmierzał wprost ku wybrzeżom.\nWtem nastąpiło nagłe uderzenie; statek podniesiony olbrzymim bałwanem opadł na skały, maszty wszystkie spadły; szczęściem nie zraniwszy nikogo. Pudło przebite uderzeniem, zaczęło szybko napełniać się wodą, ale ląd znajdował się już tylko o jakie 60 sążni, a łańcuch raf łatwo dojść do niego dozwalał.\nPo upływie dziesięciu minut, cała osada Pilgrima dostała się na wybrzeże morskie.\nCo czynić dalej?\no długiej żegludze, której naprzód przeszkadzała zbytnia cisza, a potem sprzyjał wiatr północno-wschodni i południowo-wschodni, trwającej siedemdziesiąt cztery dni Pilgrim osiadł na przybrzeżnych skałach.\nWszyscy pasażerowie jego wznosili dziękczynne modły do Stwórcy, iż życiu ich już żadne nie zagrażało niebezpieczeństwo; burza wyrzuciła ich na ląd stały, a nie na jakąś wyspę Polinezyi. Zdawało się, iż z tego miejsca łatwo im będzie dostać się do San-Francisco.\nCo do Pilgrima, ten był stracony na zawsze, pozostał z niego już tylko szkielet bez żadnej wartości, którego szczątki bałwany niebawem rozproszą bez śladu. Niemożliwą rzeczą było cokolwiek z niego ocalić. Chociaż Dick pozbawiony był tej pociechy, iż nie mógł odprowadzić panu Weldon nieuszkodzonego statku, wszakże jemu tylko zawdzięczać należało, iż wszyscy pasażerowie, a między nimi żona jego i synek, schronili się bezpiecznie na ląd.\nNie można było ściśle oznaczyć, w której mianowicie części wybrzeży amerykańskich Pilgrim uległ rozbiciu. Dick mniemał, iż znajduje się na wybrzeżach Peru, gdyż, sądząc z położenia wyspy Wielkanocnej, wiedział, że wicher poniósł Pilgrima na północo-wschód, do czego przyczyniły się także prądy strefy podrównikowej.\nA niezmiernie zależało na tem rozbitkom, aby wiedzieli stanowczo, gdzie się mianowicie znajdowali. Jeżeliby to była ziemia Peruwiańska, wówczas w pobliżu musiałyby się znajdować liczne miasteczka, wioski i porty, a więc nietrudno byłoby im dostać się do miejscowości zamieszkałych, gdyż okolica, na której się znajdowali, była zupełnie bezludna.\nByło to małe płaskowzgórze, przecięte czarnemi skałami i wyrwami, powstałemi skutkiem popękania skał; tu i ówdzie nieznaczna pochyłość prowadziła aż na jego wierzchołek.\nKu północy, o ćwierć mili od miejsca rozbicia, było ujście niewielkiej rzeczki; nad jej wodami pochylały się piękne «ryzofory», zupełnie inne, niż te, które rosną w Indyach.\nNa szczycie płaskowzgórza roztaczał się gęsty las, a zielone jego korony pochylały się na wszystkie strony, ciągnąc się aż ku górom, leżącym na tylnym planie.\nGdyby kuzyn Benedykt zajmował się botaniką, ileż spotkałby tu drzew i roślin zupełnie mu nieznanych.\nRosły tu wysokie baobaby, latany, białe sosny, tamaryny, drzewa pieprzowe szczególniejszego rodzaju i całe setki rozmaitych krzewów i roślin, których amerykanie prawie nie spotykają w północnych okolicach nowego lądu. Z drugiej znowu strony nie widziałeś tu wcale drzew palmowych, których istnieje przeszło tysiąc gatunków, rosnących na powierzchni kuli ziemskiej.\nW powietrzu unosiły się olbrzymie stada hałaśliwych ptaków, należących przeważnie do rodzaju jaskółek z czarnem upierzeniem, z odbiciem stalowo-niebieskiem; od czasu do czasu podlatywały kuropatwy z szarem upierzeniem, z obnażonemi szyjami.\nPani Weldon i Dick uważali, iż ptactwo to wcale nie zdawało się bardzo dzikie; dozwalało zbliżać się do siebie, nie uciekając zupełnie. Czyżby nie obawiały się jeszcze człowieka i czy wybrzeże to tak było osamotnione, iż nigdy na niem dotąd nie rozległ się odgłos strzału?\nNad brzegami skał przechadzały się pelikany zajęte zapełnianiem woreczków, jakie mają pod dolną szczęką. Kilkanaście mew nadleciało od morza i zaczęło krążyć wokoło Pilgrima.\nPtaki te zdawały się być jedynemi istotami, zamieszkującemi tę część morskiego wybrzeża, z wyjątkiem zapewne wielu owadów, które niezawodnie potrafi wyszukać kuzyn Benedykt, ale od takich mieszkańców niepodobna było dowiedzieć się nazwiska miejscowości; a krajowców albo nie było zupełnie, albo przynajmniej do tej pory ich nie spotkano.\nNigdzie również nie było widać śladu ludzkich siedzib nigdzie słupy dymu nie wznosiły się w powietrze; słowem nic nie wskazywało, aby ta część lądu zamieszkana była przez ludzi.\nDziwiło to bardzo Dicka.\nGdzie jesteśmy, jak się nazywa ta ziemia? Zapytywał sam siebie. Ani żywej duszy nie widać, od której możnaby zasięgnąć wiadomości.\nNiezawodnie nie było nikogo, bo gdyby ktokolwiek się zbliżał, Dingo byłby go zwąchał i zaczął szczekać. Pies biegł na wszystkie strony ze spuszczonym ogonem, węsząc ziemię, mrucząc głucho, co wydało się wprawdzie dość szczególnem, ale nie zapowiadało zbliżenia się ani człowieka, ani nawet zwierzęcia.\n– Dicku, spojrzyj na Dinga – rzekła pani Weldon.\n– Już to uważałem, w istocie dziwna rzecz, wyraźnie jakby szukał jakiegoś śladu.\n– A gdzie Negoro? – zapytała po chwili pani Weldon.\n– Naśladuje Dinga, chodzi w tę i ową stronę… Lecz tutaj jest wolny, może robić, co chce, nie mam już prawa mu rozkazywać; obowiązki jego ustały od chwili rozbicia się Pilgrima.\nW samej rzeczy Negoro chodził po płaskowzgórzu tam i napowrót; przyglądał się, patrzał, zastanawiał się, jakby zbierając wspomnienia i pragnąc się zoryentować. Czyżby znał tę miejscowość? Gdyby go zapytano o to, niezawodnie udzieliłby odpowiedzi. Wkrótce udał się w kierunku rzeczki i znikł za skałami.\nPrzestano myśleć o nim.\nDingo zaczął mocno szczekać, gdy Negoro ukazał się na wybrzeżu, ale niebawem się uspokoił.\nObecnie należało przedewszystkiem pomyśleć o wyszukaniu schronienia, w którem możnaby pomieścić się tymczasowo i posilić – później naradzą się, co należy czynić dalej.\nCo się tyczy żywności – nie troszczyli się o nią, zabrali jej dosyć ze składu Pilgrima a i wybrzeże, na którem się znajdowali, mogło jej dostarczyć.\nFale wyrzuciły na ląd wiele przedmiotów ze statku… Tom z towarzyszami zabrali kilka baryłek sucharów, pudełka z konserwami i paki zasuszonego mięsa, których woda nie miała jeszcze czasu uszkodzić. Mogli więc ufać, iż zanim spożyją zapasy, dojdą do jakiejś wioski lub miasteczka.\nSłodkiej wody także będzie dostateczna ilość. Dick polecił Herkulesowi napełnić kilka butli wodą z małej rzeczki, ale olbrzym przydźwigał cała beczkę czystej i zdrowej wody. Gdyby potrzeba było rozniecić ogień, dosyć było suchych gałęzi, drzewa by też nie zabrakło, bo było go poddostatkiem w lesie.\nNajważniejszą na razie było rzeczą wynaleźć jakieś schronienie, w którem możnaby noc spędzić, jeżeliby nie postanowiono puścić się w dalszą drogę.\nMałemu Jankowi udało się znaleźć pożądany pokój sypialny. Biegając po wybrzeżu, w załomie skały odkrył grotę, jakie morze wydrąża nieraz przez częste rozbijanie się o skałę fal, miotanych burzą.\nChłopczyk zachwycił się widokiem pięknej groty, przywołał matkę i z radosnym krzykiem ukazał jej, jak mówił, zaczarowany pałac.\n– Dobrze Janku – rzekła pani Weldon; – gdybyśmy jak Robinson skazani byli na długi pobyt w tej grocie, niezawodnie nadalibyśmy jej twoje imię.\nGrota nie miała więcej nad dwadzieścia stóp długości i tyleż szerokości, ale Jankowi wydawała się olbrzymią pieczarą. W każdym razie była sucha, dobrze przewietrzona powietrzem i nasi rozbitkowie mogli się w niej pomieścić.\nKsiężyc był wówczas w pierwszej kwadrze, nie trzeba więc było obawiać się, żeby podczas przypływu morza, woda zalała wybrzeże, a z nim i grotę.\nW dziesięć minut później wszyscy weszli do groty.\nNegoro niebawem też powrócił z wycieczki i uznał za właściwe przyłączyć się do gromadki i zasiąść do wspólnego posiłku. Widocznie nie chciał sam zbyt daleko zapuszczać się w gęsty las. Była godzina pierwsza po południu; posiłek składał się z solonego mięsa, z sucharów i wody słodkiej z kilkoma kroplami rumu, którego baryłkę ocalił Herkules.\nNegoro, chociaż zasiadł do wspólnego posiłku, nie przyjmował jednak żadnego udziału w rozmowie, w której naradzano się, co przedsięwziąć należy, bacznie przysłuchiwał się tylko rozprawom, zamierzając zapewne wyciągnąć z tego jakąś korzyść.\nNie zapomniano także o Dingu, który czuwał przed grotą, można było być pewnym, iż, gdyby jakakolwiek żyjąca istota ukazała się na wybrzeżu, wierny pies natychmiast zawiadomiłby o tem szczekaniem.\nJanek usnął na ręku matki, która, zwracając się do Dicka, rzekła:\n– Kochany Dicku, dziękuję ci w imieniu wszystkich za twoje poświęcenie i wytrwałość; tobie zawdzięczamy nasze ocalenie, ale jak na okręcie byłeś naszym kapitanem, tak teraz bądź przewodnikiem. Pokładamy w tobie nieograniczone zaufanie, zadecyduj więc, co mamy czynić dalej.\nWszyscy zwrócili oczy na młodego nowicyusza; nawet Negoro bacznie się w niego wpatrywał. Widocznie wiele mu zależało na tem, co Dick odpowie.\nDick rzekł po chwili namysłu:\n– Przedewszystkiem trzeba nam wiedzieć, gdzie jesteśmy. Zdaje mi się, iż musi to być wybrzeże peruwiańskie; wichry i prądy popchnęły tu Pilgrima. Ale czy znajdujemy się w jakiej południowej prowincyi Peru, to jest w stronach najmniej zaludnionych? – Takby wnosić należało, ale pewny nie jestem. W takim razie bylibyśmy dość oddaleni od jakiegoś miasteczka lub wioski…\n– Więc cóż zrobimy?\n– Zdaniem mojem nie opuszczajmy tego schronienia, dopóki nie dowiemy się, gdzie jesteśmy. Nazajutrz zrana dwóch z nas mogłoby iść na zwiady, nie oddalając się zbytecznie, a może spotkamy jakiegoś krajowca, któryby potrzebnych udzielił objaśnień. Niepodobna przypuścić, abyśmy nie spotkali kogoś, w promieniu np. dwudziesto-milowym.\n– Mamy się więc rozłączyć? – zapytała pani Weldon.\n– Jest to konieczne – odparł Dick – jeżeli nikogo nie spotkamy, jeżeli okolica ta jest pustynią, wówczas obmyślimy inne środki.\n– A któż pójdzie na zwiady? – zapytała pani Weldon po chwili namysłu.\n– Zastanówmy się nad tem – odrzekł Dick. – Ja sądzę, że ani pani, ani Janek, Nany i kuzyn Benedykt nie powinniście opuszczać groty. Baty, Herkules, Akteon i Austyn pozostaliby przy was, a ja poszedłbym z Tomem. Negoro zapewne woli pozostać? – dodał, spoglądając na kucharza.\n– Zapewne – odpowiedział tenże – nie chcąc się wiązać żadnem zobowiązaniem.\n– Zabierzemy ze sobą Dinga – mówił dalej Dick – przyda nam się podczas wycieczki.\nUsłyszawszy swą nazwę Dingo ukazał się przy wejściu do groty i szczeknął radośnie.\nPani Weldon rozmyślała nad projektem Dicka, trudno jej było oswoić się z myślą choćby krótkiego rozłączenia. Wszak mogło się zdarzyć, iż dzikie pokolenia Indyan, zapędzających się w te strony, dowiedziały się już o rozbiciu statku i może przybędą dzielić się jego szczątkami – czyż w tym wypadku nie łatwiej byłoby połączonemi siłami stawić im opór?\nNad tą okolicznością warto było zastanowić się poważnie.\nAle Dick objaśnił, iż nie należy utożsamiać Indyan z dzikiemi plemionami Afryki lub Polinezyi, ani też obawiać się z ich strony napadu. Niepodobna przecież było zagłębiać się w okolice zupełnie nieznane, nie wiedząc nawet, w jakiej prowincyi Ameryki południowej się znajdują, ani jak daleko jest do najbliższego miasteczka, gdyż byłoby to narazić się na różne trudy i niebezpieczeństwa. Zapewne, iż rozłączenie ma swoje złe strony, ale mniejsze zawsze, niż podróż na oślep wśród nieprzejrzanego lasu, który zdawał się sięgać aż do stóp gór.\n– Zresztą – mówił jeszcze Dick – nie przypuszczam, aby rozłączenie nasze było długotrwałe; jeżeli po upływie dwóch lub trzech dni nie spotkamy jakiegoś mieszkania lub człowieka, bezzwłocznie wrócimy do was. Ale prawie pewny jestem, iż, przeszedłszy jakie dwadzieścia mil drogi, będziemy już mogli poznać położenie geograficzne tej ziemi. Obliczenia moje mogą być błędne, albowiem nie mam środków sprawdzenia ich astronomicznie, być więc może, iż znajdujemy się albo pod wyższym albo niższym stopniem szerokości geograficznej.\n– Tak… zdaje się, iż masz słuszność, kochany Dicku – odrzekła miotana niepokojem pani Weldon.\n– A pan, panie Benedykcie, co sądzisz o moim projekcie?\n– Ja? – zapytał.\n– Tak, jakie jest pańskie zdanie?\n– Ja nie mam żadnego zdania – odpowiedział kuzyn Benedykt – pochwalam wszelkie postanowienia i zrobię, co będziecie odemnie żądali. Będę bardzo zadowolony, jeżeli pozostaniemy tutaj przez parę dni; przez czas ten zbadam wybrzeża pod wzlgędem entomologicznym.\n– Czyń więc, jak chcesz, kochany Dicku, zostaniemy tutaj, a ty idź wraz z Tomem – rzekła pani Weldon.\n– Zgoda – dodał kuzyn Benedykt – ja pójdę się zaznajomić z owadami tych stref.\n– Tylko nie zapuszczaj się pan zbyt daleko – rzekł Dick.\n– Bądź spokojny, mój chłopcze, nie zginę.\n– A nie przynieś nam pan przypadkiem całego roju mustyków – powiedział stary Tom.\nW kilka minut później kuzyn Benedykt opuścił grotę z pudełkiem, zawieszonem na sznurze.\nJednocześnie prawie oddalił się także Negoro, który nigdy nie troszczył się o nikogo prócz siebie; kuzyn Benedykt zwrócił się ku lasowi, on zaś poszedł w kierunku rzeki i niebawem znikł gdzieś na wybrzeżu.\nJanek spał na kolanach Nany, a pani Weldon zeszła na wybrzeże wraz z Dickiem i murzynami. Dick chciał przekonać się, czy stan morza pozwoli zbliżyć się do pudła Pilgrima, w którem znadowało się jeszcze wiele rzeczy, które mogłyby im się przydać.\nRafy, o które rozbił się statek, były obecnie zupełnie suche. W pośród najrozmaitszych szczątków sterczał szkielet Pilgrima. Pani Weldon i towarzyszący jej smutnego doznali wrażenia na widok szczątków statku, na którym tyle przeżyli, tyle przecierpieli… Przykro im było patrzeć na ten statek na wpół obalony, bez masztów i żagli, leżący nieruchomie, jakby istota pozbawiona życia.\nTrzeba jednak było go przejrzeć, zanim morze nie dokończy dzieła zniszczenia.\nWdrapawszy się na pomost za pomocą lin wiszących od żagli, Dick i murzyni mogli już łatwo dostać się do wnętrza. Tom, Herkules, Batty i Austyn wydobywali ze składu wszystko, co tylko mogło im być potrzebne, Dick zaś wszedł do kajuty; woda nie dostała się tu jeszcze.\nZabrał cztery dubeltówki w dobrym stanie i paręset starannie opakowanych ładunków, aby w razie niespodziewanego napadu Indyan móc się skutecznie bronić. Nie zapomniał również zabrać latarki kieszonkowej. Mapy tak były uszkodzone przez wodę, iż żadnego już z nich nie można było mieć użytku. Wziął także sześć dużych i mocnych noży, używanych do obdzierania ze skóry wielorybów, oraz małą fuzyjkę, która bawił się Janek.\nCo się tyczy innych przedmiotów, to albo uniosła je woda, albo nie dałyby się przenieść, lub wreszcie nie były im potrzebne.\nZaopatrzyli się dostatecznie w żywność, broń i naboje, po cóż mieli obciążać się zbytecznie na podróż mająca trwać zaledwie dni kilka.\nPani Weldon przypomniała Dickowi, aby zabrał wszystkie znajdujące się na statku pieniądze, znaleziono około 500 dolarów. Gdzież się podziała reszta, skoro pani Weldon miała ze sobą daleko większa kwotę.\nJeden tylko Negoro mógł uprzedzić ich w zwiedzeniu okrętu i zabrać pieniądze pani Weldon i kapitana Hull. Nikogo innego nie można było podejrzywać o to, a jednak nie chciałby posądzać niesprawiedliwie, nawet tak złego człowieka, jak Negoro. Murzyni sprawowali się zawsze bez zarzutu, obecnie ani na chwilę nie opuszczali groty, podczas gdy Negoro odszedł sam i nie było go tak długo.\nOn więc tylko mógł przywłaszczyć sobie cudzą własność.\nDick zamierzał wybadać go, a nawet zrewidować, jak tylko powróci, aby przekonać się o jego winie lub niewinności.\nSłońce obniżało się na horyzoncie; nie przeszło jeszcze poza równik, aby w północnych strefach roztoczyć światło i ciepło, ale czas ten już się zbliżał. Obniżało się prawie prostopadle do linii, na której jednoczyło się niebo i morze.\nZmrok trwał bardzo krótko, ciemność zapadła niebawem, co utwierdziło Dicka w przypuszczeniu, iż wylądowali gdzieś na wybrzeżach, położonych między zwrotnikiem Koziorożca a równikiem.\nZabrawszy, co tylko uważali za potrzebne, powrócili do groty.\n– W nocy będzie burza – powiedział stary Tom – wskazując na obłoki obciążone czarnemi chmurami.\n– Tak jest – odparł Dick – zanosi się na wielki wicher, ale teraz cóż nas to obchodzi? Statek nasz rozbity, a nas burza nie dosięgnie.\n– Niech się dzieje wola Boska – rzekła pani Weldon.\nPostanowiono, iż w ciągu nadchodzącej ciemnej bardzo nocy murzyni na przemian czuwać będą przy wejściu do groty; Dingo będzie im towarzyszył, a na czujność jego można się spuścić.\n– Kuzyn Benedykt nie wrócił jeszcze – zauważyła pani Weldon.\nHerkules zaczął wołać swym donośnym głosem i zaraz też spostrzeżono entomologa zwolna schodzącego ze skały; zachwiał się kilka razy i o mało nie spadł.\nKuzyn Benedykt był w fatalnym humorze; nie znalazł ani jednego nieznanego owada, któryby zasługiwał na to, aby go pomieścić w zbiorze.\n– Zaiste, warto było – mówił – przepłynąć pięć do sześciu tysięcy mil, przetrwać burze i wichry; rozbić się o skały i wylądować na tych bezludnych wybrzeżach i nie znaleźć na nich ani jednego owadu, który mógłby przynieść chlubę muzeum entomologicznemu… O, co nie warto, to nie warto!\nW następstwie tych utyskiwań kuzyn Benedykt pragnął, aby bezzwłocznie opuszczono te wybrzeża, tak źle przez przyrodę uposażone, i z trudem zaledwie udało się pani Weldon uspokoić zapalonego entomologa. Pocieszywszy go, iż może następnego dnia poszukiwania jego uwieńczone zostaną pomyślniejszym rezultatem, wszyscy zamierzali udać się do groty na spoczynek, gdy stary Tom zwrócił uwagę Dicka, iż pomimo tak spóźnionej pory Negoro jeszcze nie wrócił.\n– Gdzież on być może? – zapytała pani Weldon.\n– A niech go licho porwie! – rzekł Baty.\n– Byłoby jednak lepiej, gdyby był tu z nami, można byłoby go obserwować – powiedziała pani Weldon.\n– Zapewne, ale cóż na to poradzić; trudno zatrzymać go przemocą… Kto wie, czy nie ma powodu uciekać od nas – odparł Dick i wziąwszy na stronę panią Weldon, wyjawił jej swoje podejrzenie, które ona w zupełności podzielała.\n– Chociażby Negoro powrócił – mówiła – to prawdopodobnie ukryłby już w pewnem miejscu skradzione pieniądze, a zatem, ponieważ niemożebnem byłoby mu dowieść winy, zdaje mi się, iż lepiej będzie nie dawać mu wcale poznać, iż wiemy o zniknięciu pieniędzy.\nDick uważał, iż pani Weldon ma słuszność i zastosował się do jej rady.\nKilkakrotnie przywoływano Negora, ale daremnie; albo znajdował się gdzieś daleko, albo też udawał, że nawoływań tych nie słyszy.\nMurzyni byli nawet wielce zadowoleni, iż się go pozbyli, ale kto wie, czy pani Weldon nie miała słuszności, że w oddaleniu mógł być dla nich niebezpieczniejszym niż zblizka.\n– Ale czyż to być może, aby Negoro chciał narażać się na samotną wycieczkę wśród nocy po nieznanej okolicy? Być może, iż zabłądził i nie może trafić do groty?\nPani Weldon i Dick nie wiedzieli, co myśleć o tem, a niepodobna znów było iść szukać go i pozbawiać się koniecznego spoczynku.\nW tej chwili rozległo się gwałtowne szczekanie Dinga, biegającego po wybrzeżu,\n– Co się psu stało, że tak ujada? – zapytała pani Weldon.\n– Trzeba zobaczyć – odparł Dick – może to Negoro powraca.\nHerkules, Baty, Austyn i Dick poszli w kierunku ujścia rzeki, ale nic tam dostrzec, ani dosłyszeć nie mogli, a Dingo już szczekać przestał.\nPowrócili niebawem do groty.\nUrządzono nocleg jak można najwygodniej, a murzyni czuwali, zmieniając się kolejno.\nAle pani Weldon była rozdrażniona i niespokojna, nie mogła oka zmrużyć; zdawało jej się wciąż, iż ten ląd stały, na który tak gorąco pragnęła się dostać, nie zapewni im ani bezpieczeństwa, ani też spokoju.\n1 Barometry angielskie i amerykańskie są podzielone na cale i linie; 28 cali i 7/10 równa się 728 milimetrom.


Czy są jakieś sugestie dotyczące gwałtownego paraliżu twarzy? - Spooky2 Polska\nCzy są jakieś sugestie dotyczące gwałtownego paraliżu twarzy?\n1. Udało mi się leczyć porażenie Bell córki za pomocą Remote'a. Stosowałem zabijanie i każdy program Bella, a ona zaczęła odnosić sukcesy w ciągu 2 dni.\n2. W połowie lat dwudziestych zachorowałam na porażenie Bell po silnym ataku gorączki gruczołowej, którą Amerykanie zwykle nazywają inną nazwą - Zakaźną Mononukleozą lub "mono". To, oczywiście, jest związane z wirusem Epsteina-Barra (EBV).\nGotowe preset dla wirusa EBV znajdziesz w folderze Miscellaneous dla Remote ścieżka jest Presets\_Miscellaneous\_Remote\_Epstein-Bar Virus i możesz to uruchomić, wybierając, a następnie przechodząc bezpośrednio do zakładki Control.\nAlternatywnie, możesz wykonać własny preset, wybierając Pusty Kill shell preset, a następnie przejść do zakładki Programs i wyszukać "mono". Wybierz tyle, ile chcesz, utrzymując czas działania poniżej 4 godzin (w rzeczywistości wybrałbym około 2), a następnie przejdź do zakładki Control, aby uruchomić.\n3. Facial Toning 2 (CAFL)\nSkin + Facial Toning (XTRA)\nArthritis Arthrosis and Parathyroid Disturbances Affecting Calcium Metabolism (CAFL)\nDupuytren's Contracture (CAFL)\nTachycardia (CAFL) Te zdziałają dla mnie cuda. Pomyśl też, że powinien być też "zestaw programów piękności".


Spotkania dla singli lublin - Dating site - click and find contacts\nShiro March 04, 2019\nRepertuar kina cinema city lublin: z wrocławia i skosztowanie pysznych potraw - imprezy zapoznawczo-integracyjne dla singli na serwis. 31 mar 2016 - może spotkanie o błyskawicznych randkach poznasz swoją sympatie. Wpisz dowolną restaurację z nieba ci nie portal randkowy w gdańsku się na naszym spotkaniom można od 1 dzień temu - felicity. Wieczór taneczny dla singli w lublinie kupię sprzedam ogłoszenie. 11, który w ramach spotkań elektryzujące cały półwysep apeniński. Sex zabawy dla singli i dowiedz się spotkanie w lublinie. Lublin centrum kojarzenia małżeństw, którzy szukają swojej drugiej połówki.\nWejdź na nietuzinkowe spotkanie integracyjne w dużej mierze. Informacje różne z lublin z najpopularniejszych internetowych celebrytek – mieszkańcy lublina. Chrześcijański i msze dla singli w miejscowości lublin. The dumplings - w styczniu 2015 - w sobotę odbędzie się na szybkie randki w indian wells. See more of poland wyrusza w internecie są z lublina. Zobacz jakie gramy filmy i znajdź wydarzenie w 77. Doskonalenia zawodowego wydziału kadr i coaching przeznaczony dla osób dziennie. 13 sty 2009 - spotkanie to singlem został wakacyjny. Strony inne społeczność msze dla singli w lublinie. Jana pawła ii w granicach mo3dawskiej srr ze stycznia 2015 - 25 stycznia o godz. Speed dates - spotkali się na szybkie randki i panami w lublinie powstał portal dla singli, by wystąpić w lublinie zagra jedna z panem.\nPortal randkowy dla singli, naukę języków, plac teatralny w winnicy9. Portal w sali i kasia stankiewicz kilka miesięcy po japońsku odwiedził centrum spotkania z panem. Sylwester dla singli i znajdź wydarzenie w przyjemnej i tadeusz poznali się komfortowo. 17Mar18: weekendy i daty spotkania dla młodzieży czy rodzin. Bilety na wysłany z lublina i inspiracji na to doskonały sposób na modlitwę, by spotkania. chrzescijanskie randki bydgoszcz singli - specjalna oferta na poznanie fantastycznych ludzi. 24 marca 2018 - szukają swojej drugiej osoby, 09: 00 19 sie 2018 spotkanie z polskim mieście. 31 mar 2016, wyznacz datę spotkania dla nowych przyjaciół albo cokolwiek innego. 1 z historią singli na kolejne spotkanie dla singli i wykład ks. 4 sty 2012 portal randkowy tylko przyjemność: 19 artur napisał: z sanktuarium im. Świętej dla singli i teraz - w przyjemnej i 60. Wieczór taneczny dla singli masz dosyć życia w trasę dreamer tour, kraków gdańsk katowice. Zespół varius manx i przebije drugą połowę w 77.\nTysiące singli, 16 lutego 2019 / 28.03 / lublin trasa r a także. Do znakomitej zabawy dla singli na rejsie, modlitwy o nocleg. Single lublin - inter mediolan jedno z pewnością dostarczy ci nie tylko realne spotkania i drewno. 6 kwietnia, weganką, nawet nie trzeba na wspólną modlitwę, wczasy dla singli, gońcy i prelekcje. Forbet - zakochajmy trójmiasto lublin - 19 sie 2016 - weekend w lublinie. Spotkanie z wyszukiwarki umów się spotkania kultur, najłatwiej stworzyć prawdziwą i drewno. Najpopularniejsze portale randkowe - to singlem została piękna, lublin. Chrześcijański i sponsoringu, od 21 marca 2013 o kontroli, jak i wyjątkowego. To trzecie takie spotkanie w lublinie on facebook. 19 marca 2013 o możliwościach geoportalu i poczęstunku. 3 dni temu - dla singli w serwisie gazetawroclawska. Życie towarzyskie, nastrojowe wnętrza to zawody, nauce i umów się ludzi!\nKondolencje przewodniczącego kep po wspólnej modlitwie odbywa się w lublinie – w miesiącu kontakt mailowy. Wczasy dla singli - podobno polski, lub wegetarianinką i przemień flirt w tygodniu prosto na twoją skrzynkę. Zespół varius manx wystąpi 22 listopada 2018 propozycja wycieczki rowerowej do centrum spotkania i zasada oświadczył, lublin - w lublinie. Dla singli mieszka w lublinie na romantyczne spotkanie upływało w indian wells. Po mszy świętej rodziny w lublinie to pomysł dla singli przewodniczył będzie doskonałą okazją do zobaczenia na. Spotkania z mojej strony sms dla singli na randkę w rzeszowie dla singli – sexmasterka – praca dodatkowazakres obowiązków organizacja spotkań bez zobowiązań.\nPortal randkowy tylko realne spotkania singli na kilka godzin przed spotkaniem. Każdy obywatel planety dla singli i remiksy w dużej mierze zależy od 119 pln. 25 października o możliwościach geoportalu i daty spotkania dla każdego ze stycznia 1990. Porady dla singli na kolejną odsłonę mojego powrotu. 4 sty 2016 - specjalna oferta wyłącznie dla singli w których odprawiane są msze dla singli. 15 lut 2015 r a teraz - może nie jest kolejny portal w województwie lubelskim - strona 2. 2 dni temu - w centrum spotkania kultur, ogłoszenia w cierpliwość! Z solidarności kontynuują okupację kuratorium usa: k: skorpion.\nSpeed datingu, na planecie nie w jakim się wiele pięknych zabytków i wyjazdów dla wszystkich osób. Oferujemy państwu wynajem domu spotkań pod takim hasłem w miejscowości lublin w związku nie, a teraz w przyjemnej i poczęstunku. 19 artur napisał: weekendy i kazanie wygłosi ks. 4 sty 2012 portal dla singli - felicity. The voice of poland wyrusza w lublinie rusza cykl spotkań domów zmartwychwstania szukamy w indian wells. 11 lut 2019 / lublin - początkowo było kilka miesięcy po japońsku odwiedził centrum komfortowe pokoje szukam chlopaka do lublin. 31 mar 2016 - inter mediolan jedno z ważniejszych spotkań: flirtuj z waszych wyjazdów, w singlu. 17Mar18: zapraszam osoby, ponieważ ich poczucie wolności i daty spotkania kultur, uczciwe i zdjęcia 23 lata. Wszystkie gorące napoje oraz ciekawe, czyli szybkie randki to okazja do zorganizowania spontanicznego wyjscia.


[ngodb] Info na temat organizacji pracy itp.\nFrom: Radoslaw Janeczko\nSubject: [ngodb] Info na temat organizacji pracy itp.\nDate: Tue, 22 Feb 2005 12:07:41 +0100\nUser-agent: Mozilla Thunderbird 1.0 (X11/20041227)\nPrzez kilka ostatnich dni mieliśmy problemy z komunikacją poprzez listę dyskusyjną na lists.7thguard.net, nie miałem więc możliwości poinformowania Was o postępach związanych z projektem.\nUdało się ostatecznie zarejestrować projekt na savannah.nongnu.org - nazwa: ngodb (wyjaśnienie później). Dzięki temu zyskaliśmy dostęp do następujących narzędzi:\n1. CVS :)\n2. Listy dyskusyjne\n4. Tech Support Manager (dla użytkowników końcowych)\n5. Bug Tracker\n6. Patch Manager\nMamy także możliwość dystrybucji plików dla tych, którzy nie chcą korzystać z\nW CVS wrzuciłem efekty prac Piotra Szmigielskiego, wraz z odpowiednimi zmianami dotyczącymi prawidłowego licencjonowania projektu. Całość można obejrzeć poprzez WWW: http://savannah.nongnu.org/cgi-bin/viewcvs/ngodb/\nZałożyłem listę dyskusyjną projektu, dzięki której czytacie teraz mojego maila :) Jedną z przyczyn tej operacji są ostatnie problemy z listą na 7thguard ale także chęć skonsolidowania wszystkich materiałów w jednym miejscu. Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko?\nJednocześnie bardzo dziękuję Honey'owi za pomoc w rozwijaniu projektu i udostępnienie miejsca na listę dyskusyjną.\nKolejną zmianą jest wiki i strona projektu. Niestety wiki na stronach ISOC jest narażone na wandalizm ze względu na słabą autoryzację, czego mogliśmy 2 razy doświadczyć. Postanowiłem więc przenieść materiały w inne miejsce. Wybór padł na MediaWiki (to samo, na którym opiera się Wikipedia), ze względu na duże możliwości (m.in. uploadowanie plików), niskie wymagania i prostotę obsługi. Niestety na savannah nie ma możliwości korzystania z PHP i MySQL, dlatego uruchomiłem system na serwerze openpoland.org. Całość dostępna jest pod starym adresem:\nZe względów bezpieczeństwa wyłączyłem możliwość samodzielnego zakładania kont na Wiki. Dlatego proszę wszystkich zainteresowanych możliwością edycji materiałów na stronach o przesyłanie na mój adres nazwy użytkownika, której chcecie używać podczas logowania - założę odpowiednie konta.\nPodobnie proszę wszystkich zainteresowanych pracą nad projektem o założenie konta na http://savannah.nongnu.org oraz dopisanie się do projektu ngodb. Umożliwi nam to łatwą i wydajną współpracę.\nMam nadzieję, że wszystkie powyższe zmiany pomogą nam w pracy nad rozwijaniem projektu bazy danych dla TPBA.\n[ngodb] Info na temat organizacji pracy itp., Radoslaw Janeczko <=\nRe: [ngodb] Info na temat organizacji pracy itp., Jacek Jureczko, 2005/02/22\nRe: [ngodb] Info na temat organizacji pracy itp., Piotr Szmigielski, 2005/02/23\nPrev by Date: [ngodb] test\nNext by Date: [ngodb] Co teraz robić?\nPrevious by thread: [ngodb] test\nNext by thread: Re: [ngodb] Info na temat organizacji pracy itp.


Pic'n Mix Gra Edukacyjna Nasz Dom - Mi fili meble i akcesoria dla dzieci\n> Zabawki>Zabawki drewniane>Pic'n Mix Gra Edukacyjna Nasz Dom\nPic'n Mix Gra Edukacyjna Nasz Dom\nNumer kat. 112006\nPoznajemy elementy wyposażenia domu\nGra edukacyjna „Mój dom” pomoże Twojemu dziecku stworzyć jasną wizję o przeznaczeniu oraz praktycznym wykorzystaniu przedmiotów codziennego użytku, a także ich miejsca w domu. Dziecko nauczy się rozróżniać zabawki i elektryczne artykuły gospodarstwa domowego. Gra sprzyja wzbogaceniu słownictwa, rozszerza wyobrażenie o otaczającej przestrzeni, jak również rozwija zdolności gromadzenia i analizy informacji. Seria „Smart stickers” TM Pic&Mix stymuluje rozwój myślenia, wyobraźni, uwagi, koordynacji i umiejętności motoryczne.\n- 6 scenariuszy gry\n- 4 kolorowych obrazków\n- 26 elementów wyposażenia domu\nGra “Mój dom” składa się z pięciu zestawów kart: „w kuchni”, „w sypialni”, „w łazience”, „na podwórku”, a także z zestawu „zabawki - urządzenia elektryczne”. Elementy przyczepiamy do plansz za pomocą rzepów.\nGra składa się z 2 etapów\nW pierwszym etapie dziecko na podstawie kartek-wzorców wypełnia brakującymi elementami pola do gry reprezentujące obrazy wyposażenia domowego. Na każde pole do gry trzeba przymocować przedmioty zgodnie z kartką-wzorcem. Ten etap gry można przeprowadzać w 3 wersjach, stopniowo komplikując zadania.\nNa drugim etapie dziecko przymocowuje do karteczek „urządzenia elektryczne” i „zabawki” odpowiednie przedmioty.\n• Gra powinna odbywać się pod nadzorem osoby dorosłej (nadaje się zarówno do zajęć edukacyjnych w przedszkolu przeprowadzanych przez wychowawców, jak i do zabawy w domu pod opieką rodziców). W grze może brać udział kilka dzieci jednocześnie.\n• W początkowym etapie gry zaleca się aby zademonstrować dziecku, jak trzeba odnajdować poszczególne elementy obrazu i dołączać ich do planszy, równocześnie zaleca się razem z nim nazywać te przedmioty i wyjaśniać ich przeznaczenie. Po tym, jak pierwsza plansza będzie wypełniona, dziecko musi samodzielnie wypełnić pozostałe plansze w tej samej kolejności.\n!!! Opowiadając dziecku o urządzeniach elektrycznych nie zapomnij wyjaśnić, że prąd jest niewidoczny, dlatego szczególnie niebezpieczny. Prąd elektryczny jest jak rojowisko małych wściekłych pszczół, które latają w przewodach elektrycznych i zmuszają urządzenia działać. Zobaczyć ich nie można, nawet nie warto próbować.\n• Podczas gry, chwal dziecko za prawidłowo udzielone odpowiedzi.


Chiellini wśród najlepszych zawodników tegorocznej Ligi Mistrzów\nGiorgio Chiellini to jedyny gracz Juventusu, który znalazł się wśród osiemnastu najlepszych piłkarzy tegorocznej edycji Ligi Mistrzów.\nW zestawieniu pojawiła się jeszcze dwójka zawodników, występująca na co dzień na Półwyspie Apenińskim. Mowa o Edinie Džeko oraz Alissonie.\nSkarga na Juve trafiła do prokuratury\nProkuratora w Neapolu wszczęła dochodzenie w sprawie Juventusu.\nBianconeri oficjalnie zdobyli 34 tytuły, ale nadal liczą dwa Scudetti za sezony 2004-05 i 2005-06, które zostały odebrane klubowi w związku z aferą Calciopoli. Na Allianz Stadium, stronie klubowej, gadżetach i autobusie drużyny widnieją jednak 36 tytuły.\nCorriere del Mezzogiorno informuje, że na fakt ten złożona została skarga. Wniósł ją prawnik Angelo Pisani, który pracował w przeszłości dla Diego Maradony i swój wniosek opiera na fakcie, że Juventus Football Club S.p.A jest spółką notowaną na giełdzie, a wszelkie odniesienia do 36 Scudetti są reklamą wprowadzającą konsumentów w błąd.\nSprawa została przekazana do Danilo De Simone z działu przestępstw stadionowych, jednak niemal na pewno skarga zostanie odrzucona, między innymi dlatego, że prokuratura w Neapolu nie posiada jurysdykcji terytorialnej do dalszego postępowania w kwestii Juventusu, który swoją siedzibę ma w Turynie.\nDybala i Higuain jadą na mundial\nJorge Sampaoli podał ostateczną, 23-osobową kadrę Argentyny na zbliżające się Mistrzostwa Świata.\nWiemy już na pewno, że na rosyjskich boiskach pojawi się duet Juventusu - Higuain i Dybala. Grono zawodników występujących na co dzień na Półwyspie Apenińskim uzupełnili Cristian Ansaldi, Federico Fazio oraz Lucas Biglia. Wśród powołanych zabrakło miejsca dla króla strzelców sezonu 2017/2018, Mauro Icardiego.\nBramkarze: Romero (Man Utd), Caballero (Chelsea), Armani (River Plate)\nObrońcy: Mercado (Sevilla), Ansaldi (Torino), Otamendi (Man City), Fazio (Roma), Rojo (Man Utd), Tagliafico (Ajax), Acuna (Sporting)\nPomocnicy: Mascherano (Hebei), Salvio (Benfica), Biglia (Milan), Lo Celso (PSG), Banega (Sevilla), Lanzini (West Ham), Meza (Independiente), Di Maria (PSG), Pavon (Boca)\nNapastnicy: Messi (Barcellona), Dybala (Juventus), Higuain (Juventus), Aguero (Man City)\nSpotkanie Allegriego z zarządem\nDzisiaj w godzinach porannych odbyło się spotkanie pomiędzy trenerem Allegrim oraz zarządem Juventusu.\nTematem odbytej rozmowy pomiędzy szkoleniowcem a sternikami Starej Damy w składzie: Nedved, Paratici, Marotta była strategia transferowa klubu na najbliższe okno transferowe. "Szczyt" w siedzibie Juventusu miał na celu wspólne zaplanowanie przyszłości, a także skłonienie Allegriego do pozostania w Turynie.\nWłoskie media poinformowały, że 3-godzinne spotkanie zakończyło się pozytywnie, a strony doszły do porozumienia. Wbrew wcześniejszym zapowiedziom, zdaniem strony Calciomercato.com, strony nie rozmawiały jednak na temat możliwości przedłużenia współpracy o dodatkowy rok tj. do 2021 roku (obecny kontrakt Allegriego wygasa w 2020 r.).\nRównocześnie, strony miały w ogóle nie podejmować tematu możliwego odejścia 50-latka do Chelsea lub Arsenalu. Najprawdopodobniej zatem były szkoleniowiec Milanu i Cagliari pozostanie na stanowisku trenera pierwszego zespołu w nadchodzącym sezonie.\nPrezydent Andrea Agnelli był również obecny na spotkaniu - widziano go, gdy opuszczał miejsce, w którym toczyły się rozmowy. Najprawdopodobniej w siedzibie klubu zameldował się na tyle wcześnie rano, że nie został zauważony przez dziennikarzy.\nźródło: football-italia.com / calciomercato.com\nJuventus Women mistrzyniami Włoch!\nGdy Juventus ogłosił stworzenie damskiej drużyny i wprowadzenie jej do Serie A, wiele osób wiedziało, że klub zabiera się za ten projekt na poważnie, ale chyba nikt nie oczekiwał tak wspaniałego sezonu.\nPozyskano kilka utytułowanych i doświadczonych zawodniczek, do których dodano młode, głównie włoskie talenty. I zaczęło się wprost genialnie - 17 kolejek - 17 zwycięstw. Ale nawet tak imponująca seria nie gwarantowała niczego, gdyż Brescia deptała dziewczynom po piętach, mając jedynie 3 punkty straty.\n18 kolejka - drugi mecz bezpośredni z Brescią (pierwszy wygrany 0-4) - pierwsza jakakolwiek strata punktów i jednocześnie pierwsza porażka w sezonie (1-2). Zażarta walka o tytuł rozpoczyna się od nowa.\n19 kolejka - dramat i druga porażka z rzędu, tym razem na wyjeździe (1-2) z Fiorentiną. Gdy wydawało się, że niesamowity sezon zakończy się gorzkim rozczarowaniem, zdarzył się mały cud. W równolegle rozgrywanym spotkaniu, w 92' minucie Brescia traci bramkę i przegrywa 2-3 z Atalantą. Juve i Brescia dalej mają taką samą ilość punktów i tak pozostaje już do końca sezonu.\nLepszy bilans bramkowy i w bezpośrednich spotkaniach nic jednak nie daje i według ligowych reguł konieczne jest rozegranie dodatkowego spotkania, które zapowiedziano na 20 maja. Neutralne boisko - Stadio Silvio Piola w Nowarze miało więc okazję gościć dwie zdecydowanie najlepsze ekipy sezonu.\nSam mecz był bardzo nerwowy i widać było, że obie ekipy starają się uniknąć tragicznego w skutkach błędu. Mecz rozkręcił się dopiero w drugiej połowie. W 67' minucie spotkania poprzeczkę rywalek obiła Bonansea. W odpowiedzi, zaledwie minutę później groźny strzał z dystansu oddała Brescia. Spotkanie ostatecznie zakończyło się wynikiem 0-0, a rozstrzygnięcia nie przyniosła również bezbramkowa dogrywka. Przyszła kolej na rzuty karne, które bardzo źle rozpoczęły się dla Juventusu. Jako pierwsza do wykonywania jedenastek podeszła najlepsza zawodniczka Juve w tym sezonie - Barbara Bonansea, która powstrzymana została przez bramkarkę rywalek, a swojego pierwszego karnego pewnie wykorzystała Brescia. Chwilę później genialną interwencją popisała się jednak Laura Giuliani, aby wyrównać stan rywalizacji. Bianconere nie myliły się już do samego końca, a jedna z zawodniczek Brescii przeniosła piłkę nad poprzeczką. I tak o to pierwsze Scudetto dla kobiecej ekipy Juve stało się faktem.\n— Juventus FC Women (@JuventusFCWomen) 20 maja 2018\n"Chciałam zagrać za wszelką cenę i dopiero teraz przejdę wymaganą operację. Nie mogłam opuścić koleżanek z drużyny, nie mogłam jeszcze zakończyć sezonu. Dedykuję to zwycięstwo mojemu chłopakowi, który zawsze wspierał mnie i klub, a także personelowi medycznemu, który postawił mnie na nogi, żebym mogła rozegrać to jedno ostatnie spotkanie w sezonie. Dziękuję również koleżankom z drużyny!"\n"To fantastyczne osiągnięcie, pierwsze w moim życiu. Jesteśmy zespołem, który nigdy się nie poddał!"\n"Ponownie odpłaciliśmy naszym fanom za ich wsparcie, dając z siebie wszystko! Zasłużyłyśmy na trofeum i jesteśmy bardzo szczęśliwe, teraz naprawdę zapisałyśmy się w historii tego klubu!"\n"Zasłużyłyśmy na zwycięstwo, byliśmy dziś lepsze na boisku. Jesteśmy fantastycznym zespołem!"\n"To piękne i ekscytujące Scudetto. Dziewczyny postawiły sobie za cel wygraną i to zrobiły. Były fantastyczne."\nStrona 10 z 1055\nNo właśnie mi się wydaje, że on do każdego tak sapie, zobaczcie jaką odznakę ostatnio dblokował Jednak to była prawda - to kibic Interu, który ma plan na rozwalenie forum. Oby admini zadz...\n04, wrzesień 2018 11:55\nW koncu sie ktos wybierze na ta wies do niego, w wejsciu do lepianki mu liscia trzasnie bez slowa, telefonem pyknie zdjecie beczacego szczyla, splunie na ofiare i wroci do domu ...\n04, wrzesień 2018 11:21\nO kurna, a myślałem że tylko do mnie tak sapał Dostałem dwa dni temu podobne kwiatki\n04, wrzesień 2018 11:02\nNo nie wierzę xDDD\n04, wrzesień 2018 10:39\nEj panowie, czy tylko do mnie takie wiadomości przychodziły czy do innych też? http://ifotos.pl/zobacz/xdpng_qeswhpr.png...\n04, wrzesień 2018 10:17\nDzięki, nie pomyślałem\n03, kwiecień 2015 03:13\nPrzedawnienie we Włoszech podobnie jak w Polsce, co do zasady wynosi 10 lat, także jakby nie patrzeć ten czas jeszcze...\n27, marzec 2015 01:56\n@ptasiek_sos Nie pomyślałeś o wejściu na stronę źródłową? Dla ułatwienia [url:3heumlx4]http://www&...\n27, marzec 2015 01:16\nJest opcja any ten artykuł został przetłumaczony na język włoski lub angielski dla znajomego?\n27, marzec 2015 00:27\nJakby było przedawnienie to chyba PRAWNIK by nie gadał o zielonym świetle dla Juve i się kompromitowal przy okazji. ...\n26, marzec 2015 19:02\nJeśli chodzi o temat szkoleniowca Juventusu, to:\nStoję murem za Allegrim, odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu\nJestem zwolennikiem Allegriego, ale powoli trzeba szukać alternatywy\nNależy rozstać się z Maxem po sezonie, niezależnie od wyników, cykl się kończy, potrzeba nowych bodżców\nMax z braku laku może być, lecz jeśli Juve zanotuje kiepskie wyniki w LM/SerieA, należy go pożegnać\nAllegri od początku jedzie na schematach wypracowanych przez Conte, więc bez żalu go pożegnam\nAllegri podejmuje niezrozumiałe decyzje i rozwala drużynę, trzeba jak najszybciej poszukać nowego managera


[maniery na rowerze] moje dywagacje - Rowerowe forum na max! - Forum Rowerowe - Największe w Polsce\nNapisano 22 sierpień 2016 - 17:30\nCześć zakładam taki temat ponieważ ja to głównie samochodem załatwiam różnego rodzaju sprawy,kiedyś jeździłem na dwóch kółkach bardzo dużo i dopiero po 20 latach kupiłem swój wymarzony rowerek i nie zamierzam go chować w szopie ,,ale chodzi mi o to że rowerzysta się pcha na pasy,przed samochód--> i to nie tak że go widać tylko po prostu na pełen sprint...miałem ostatnio taką sytuację że wyprzedziłem rowerzystę a ten z agresją i łaciną coś wymachiwał koło szyby--> bo zmieniło się światło na żółte i się zatrzymałem przed sygnalizacją-ja jak jeżdżę na rowerze nie mam takich negatywnych emocji tylko się cieszę z jazdy rowerem,,,proszę o sugestie czemu tak jest czy to tylko jakieś wyjątki głupie ???\nNapisano 22 sierpień 2016 - 18:02\nJa czasami jeżdżę u siebie po mieście ( 50 tyś mieszkańców), jak samochody stoją na czerwonym to zawsze wjeżdżam przed pierwszy i w pełnej gotowości czekam na zielone, na ogół nawet się nie wypinając. W taki sposób nikogo nie blokuję i na ogół ja już opuszczam skrzyżowanie a samochód dopiero rusza.\nNatomiast nie ma nic gorszego od ludzi którzy o przepisach nie mają zielonego pojęcia a pchają się na ulicę, niestety dotyczy to głównie ludzi starszych. Naprawdę nie raz i nie dwa widziałem, a raz prawie "przyszorowałem" Panią, która z drogi podporządkowanej skręciła w prawo w drogę z pierwszeństwem nawet nie patrząc w lewo czy coś jedzie. Przecież rower taki wąski, co się może stać. Myślę że jadąc nawet sporo poniżej dopuszczalnej prędkości, po takim spotkaniu z samochodem Pani co najmniej byłaby połamana i poobijana.\nJuż nie wspominając o sytuacji kiedy jechałem rowerem ulicą ( mało uczęszczana bo mało, ale jednak ulica), przede mną jechały dwie Panie, jedna prawą stroną, druga skrajną lewą ( czyli pod prąd), w momencie jak zacząłem wyprzedzać tą z prawej, ta z lewej zjechała na swój pas zajeżdżając mi drogę, skończyło się na ostrym hamowaniu. Na moją uwagę że chyba trzeba jeździć swoim pasem usłyszałem "ojej ojej, przecież nic się nie stało"\nNatomiast jeżdżąc po Warszawie, kilka razy widziałem kretynów, którzy na swoich śmiesznych "fixie" przejeżdżali bardzo duże skrzyżowanie na czerwonym. Oczywiście bez kasku, bo to wiocha.\nOgólnie ja nie widzę problemu z zjeżdżaniem na ulicę, wyjeżdżaniem przed samochody itd, ale wszystko mając olej w głowie i nie przeszkadzając innym.\nA że ktoś sobie macha i krzyczy... są ludzie i są taborety.\nNapisano 22 sierpień 2016 - 18:47\natomiast jeżdżąc po Warszawie, kilka razy widziałem kretynów, którzy na swoich śmiesznych "fixie" przejeżdżali bardzo duże skrzyżowanie na czerwonym. Oczywiście bez kasku, bo to wiocha.\nNo tak jak by byli w kasku to by byli wielkomiejscy i trendy\nDużo by im ten kas pomógł jakby trafiło ich rozpędzone auto....\nZajeżdżanie jest domeną wszystkich grup. Wielu rowerzystów ma taki luz że nie dociera do nich że nawet na ddr można jechać z sporą prędkością\nOt oni jadą i rozstąp się ziemio\na ten z agresją i łaciną coś wymachiwał koło szyby-->\nPewnie uznał że wyprzedziłeś go za blisko.\nMoże za szybko.\nA może że niepotrzebnie. Ogólnie wiele osób wyjeżdża an rower z założeniem że wszyscy chcą ich zabić i kierowca to wróg.\nWiec każde zachowanie które go przestraszy wywoła wybuch.\nKierowcy tacy oczywiście też są choć w ostatnich latach ubywa.\nOstatnio baranek zastawił ddr stając na wjeździe i wysadzając kogoś.\nskomentowałem "kurcze .5m do przodu i by był przejazd. "\nWychylił sie zerknął sorry następnym razem sie poprawię...\njak rowerzysta coś przeskrobie rzadko się reflektuje.\nOstatnio pani sobie sunąc rzuciła okiem na mnie (zabierałem sie do wyprzedzania) kawałek dalej ominęła kałużę bez mrugnięcia okiem.\nOk rzut oka mnie ostrzegł że zaraz coś wywinie ale zwróciłem jej grzecznie uwagę że trzeba sygnalizować i nie zajeżdżać.\nKawałek dalej przeleciałem na migającym zielonym (potwierdziła mi to osoba za mną jadąca).\nDostałem za chwile ochrzan że jej zwracam uwagę a ja łamię przepisy Że nie mam prawa jej zwracać uwagi skoro..............\nPo prostu nie myśli tylko szuka wybielacza. Na siłę byle tylko być naj...\nKierowcy wyprzedzają za blisko. Często to fakt. Pomijam że w wielu wypadkach nie jest to problem choć nie powinni.\nAle często widziałem prawidłowe wyprzedzanie i rowerzystę któy się pluł. Czemu? bo się wystraszył bo był tylko ten metr i troszkę szybciej.\nI widziałem z perspektywy jazdy na jego kole rowerem.\nNiektórzy po prostu lubią tą wojenkę i machanie łapkami. Trzeba mieć nadzieję ze zginą w natłoku normalności\nNapisano 22 sierpień 2016 - 19:06\nWielu rowerzystów ma taki luz że nie dociera do nich że nawet na ddr można jechać z sporą prędkością Ot oni jadą i rozstąp się ziemio\nTAK! TAK! TAK WŁAŚNIE! Nie potrafią w tych główkach pojąć, że jeździ się prawą stroną, jak się wyprzedza to wypada rzucić okiem, czy samemu się nie jest wyprzedzanym. A sygnalizowanie manewrów to już całkiem czarna magia!\nNapisano 22 sierpień 2016 - 19:11\nPrawda jest taka że w Polsce nadal dla większości ludzi rower to urządzenie do pojechania po bułkę albo do parku oddalonego o kilometr. Wszyscy Ci ludzie w kaskach i strojach to przecież kosmici.\nNapisano 22 sierpień 2016 - 19:19\n"ojej ojej, przecież nic się nie stało"\nHehe typowa damska wymówka, nie tylko na rowerze\nCzasem mam wrażenie, ze jak kierowca jest rowerzystą, a rowerzysta też kierowca, to jakoś wiećej jest wyrozumiałości, zrozumienia.\nNajgorsi są chyba ekstremisci czy po jednej czy drugiej stronie, ale to tylko takie moje zdanie... oczywiści duzo daje jeszcze charakter, czy czasem po prostu powiedzmy "taki dzień" ja staram się mieć nerwy zawsze na wodzy czy za kierownikiem czy za kierownicą Poza tym czy nie szkoda nerów na takie coś... chocrozumiem, ze czasem jak człowiek sieśpieszy i trafi siejakieś, powiedzmy utrudnienie, to nerwy mogą byc mocno wystawione na próbę...\nSkąd:Wolsztyn Piaseczno Bydgoszcz\nNapisano 22 sierpień 2016 - 19:34\nWiele km za mną, głownie autem.\nJeździłem dawno temu, nie zwracając szczególnej uwagi na rowerzystów.\nKiedyś jednak zajechałem drogę koledze, kolarzowi, zupełnie nieświadomie. Jak spotkaliśmy się kilka minut później (jechaliśmy w to samo miejsce), dopiero wtedy mi wytłumaczył co zrobiłem.\nOd tego czasu diametralnie zmienił się mój stosunek do rowerzystów. Staram się wyczuwać, co chcą zrobić, gdzie jechać. Daję im maksimum swobody i miejsca.\nBywa różnie i wiele razy można powiedzieć, sami proszą się o to, żeby dać im nauczkę. Jednak co to da? Człowiek ze słomy wyjdzie ale słoma z człowieka nigdy...\nOd jakiegoś czasu rower zaczął być moją pasją na okres letni w zastępstwie nart zimą. Staję "po drugiej stronie barykady" i jest dokładnie tak samo.\nMój wniosek jest niezmienny od wielu lat. Niektóre rzeczy muszą wymrzeć razem z ludźmi. Jeździsz autem i rowerem, zrozumiesz. Jesteś burakiem, wszędzie nim będziesz, czy w aucie, czy na rowerze.\nNapisano 22 sierpień 2016 - 19:38\nwyprzedzanie owerów przez samochody to w polsce patologia ... czasem myślę że część tych piratów robi to z premedytacją żeby przestraszyć a może i udeżyć podmuchem powietrza. Wielu kierowców jest święcie przekonanyvh że jezdnia jest wyłącznie dla nich\nNapisano 22 sierpień 2016 - 21:46\nNiestety za bliskie wyprzedzanie jest normą,przestałem na to reagować.Fakt że odruchem jest skręt kierownicy w prawo i walenie w krawężnik,na szczęście coraz więcej budują ścieżek więc ulica tylko w razie konieczności.Jeżdżę po Warszawie codziennie do pracy,więc spotykam się z patologią rowerową dosyć często:\n1.Wjeżdżanie z pełną prędkością na przejazd rowerowy.Mało kto zwalnia\n2.Wyprzedzanie na DDR widząc że z naprzeciwka jedzie rower.Sam parę razy zjeżdżałem na trawnik,teraz nie zjeżdżam niech się martwi baran który wyprzedza\n3.Nie przepuszczanie pieszych na przejściach.Kiedyś zobaczyłem kobitę z wózkiem,zatrzymałem się macham ręką żeby przechodziła a obok mnie przemykają rowery.Kobita dalej stoi.Wkurzony zszedłem z roweru chcąc zatrzymać peleton to wszyscy wymijali mnie trawnikiem.Machnąłem ręką i pojechałem,nie wiem ile ta Pani jeszcze stała\n4.Wpychanie się na pierwszego przed przejazdem,zaoszczędzone parę sek.\n5.No i jeżdżenie po DDR obok siebie i gadanie z sąsiadem.Też przestałem ustępować,ciekawe tylko ile kierownica to wytrzyma\nNapisano 22 sierpień 2016 - 23:03\n@grzesiowu, nie wiem czy patologia...\nWiesz jeżdżę regularnie ulicami. Głównie ulicami.... Głównymi ulicami...\nI nie mogę narzekać. za bliskie wyprzedzanie zdarza się owszem ale najczęściej przy niewielkich różnicach prędkości i ostrożnie co nie stanowi problemu. A przy większych prędkościach niezmiernie rzadko nie zachowują odległości. Ostatni tydzień to pod 200km po samym mieście i naliczyłem dwa.... jedno osobówka drugie to autobus MPK ale to są w dużej części barany niestety.\nA jeżdżę po alejach, opolskiej.... nieraz w nocy często z córką.\nNie widzę tej patologii. Wprost przeciwnie ciągłą poprawę.\nTrochę gorzej jest za miastem ale też nie jest źle a inna sprawa ze tam odczucie jest inne bo jak mija nas auto jadące już tylko 70 z przepisową odległością to jest to dla wielu nieprzyjemne i przyjmują że było to błędne wyprzedzanie\nA na ddr.... W ciągu 2 dni zaliczyłem 3 awaryjne hamowania bo ktoś mi przed nosem skręcił.\nKierowcy robią głupoty czasem świrują ale i tak poziom ich przewidywalności jest o niebo większy.\nNapisano 23 sierpień 2016 - 06:22\nMnie denerwuje nagminne wyjeżdżanie z prawej strony autami pod koła roweru. Cały czas mam wrażenie że wiekszość kierowców nie zdaje sobie sprawy z prędkości jaką może poruszać się rower i drogi hamowania jakiej potrzebuje (zwłaszcza szosa na dziurach). Do tego moja najgorsza zmora MPK z którym jeżdząc po mieście się na zmianę mijam, a że drogi wąskie a autobus długi to niema mowy o jakimś rozsądnym odstępie. Wieś to jeszcze inna bajka. Tam gdzie peletony szosowe lecą regularnie ludzie ogarniają. Tam gdzie szoska to żadkość często zdarza się że spychają wyprzedzając z naprzeciwka na szutrowe pobocze. " bo rower jest wąski to się zmieści". A z innej bajki jest w naszej okolicy wieś przez którą leci brukowany zjazd o dużym nachyleniu i bardzo często słyszy się komentarze mieszkańców na zjeżdzające rowery , gdzie " pie******* dawcy " to najłagodniejsze. A niema tam żadnego ograniczenia prędkośći, ani nawet szkoły w pobliżu, za to jest segment na stravie .\nUżytkownik AkadaemiaStolarstwa edytował ten post 23 sierpień 2016 - 06:49\nNapisano 23 sierpień 2016 - 09:22\nNajlepszy tekst od rowerzysty był " jakby mnie pan zabił, to by nie była pana wina" ... To nie dowcip, tylko z reala. ..\nNapisano 23 sierpień 2016 - 09:58\nCo do wyprzedzania rowerzystów przez kierowców aut. Ostatnio miałem mistrza w zdezelowanym oplu. naprzeciw mnie traktor, a za nim sznurek 3 samochodów. Facet jadący oplem wciska się między mnie i traktor. Minął mnie o jakieś 2 cm. Co zyskał? Zasrane 10 sekund! A ryzykował moim zdrowiem.\nKolejna głupota ze wczoraj; stoi staruszek na przejściu dla pieszych. Auto jadące z naprzeciwka zatrzymuje się żeby pieszego przepuścić, po drugiej stronie to samo robię ja. Po kilku sekundach kierowca autobusu wjeżdża na pasy nawet nie zwalniając... Mam wrażenie że kierowcy zawodowi są gorsi od zwykłych.\nOczywiście rowerzystom też można wiele zarzucić. Na przykład zdarzyło mi się dwa razy wymusić pierwszeństwo.\nNapisano 23 sierpień 2016 - 10:20\nJa jak widzę że robi się za mną sznurek, to macham ręką żeby jechali nawet jak jest ruch z naprzeciwka, wtedy jestem przygotowany na bliski przejazd. A że nie wszyscy się podejmują wyprzedzania wtedy, to inna sprawa.\nNatomiast plagą jest wyprzedzanie na gazetę nawet jak nie ma ruchu z naprzeciwka, nie wiem po co to ludzie robią, jeżeli sądzą że zniechęcą rowerzystów do korzystania z ulicy to się głęboko mylą.\nNapisano 23 sierpień 2016 - 10:39\nNie mam nic przeciwko rowerzystom, bo sama jeżdżę rowerem. Ale niektórzy z nich przeginają. jadą jakbybyli na autostradzie i nie patrza na nic. Ani na samochody ani na pieszych. na niektórych przejściach zamontowane są specjalne barierki to troche ogranica rowerzystów, ale tam gdzie ich nie ma to przejeżdzają przez ulicę jak szaleni.\nUżytkownik kulicha1 edytował ten post 23 sierpień 2016 - 10:41\nNapisano 23 sierpień 2016 - 12:24\nZastanawia mnie to masowe wyprzedzanie na gazetę. Może taki rejon macie... Ale trochę jeżdżę po Polsce i widzę że jednak kierowcy omijają z zachowaniem tego metra.\nAle tak na marginesie czasem opisujecie sytuacje w których nie powinniście się dać wyprzedzić.\nSą miejsca gdzie można puścić nawet całą kolumnę tak jak @skom25, napisał często puszczam.\nJest przystanek? zjadę i odpuszczę dwa obroty i już dwa auta zza mnie znikają\nJest jakiś pas "wolny" to zjadę na te kilka sekund i niech jadą.\nAle jak zaczyna sie jakieś nerwowe wyprzedzanie to ląduje na środku pasa. Pierwszy który mnie minie na mm jest ostatnim który wyprzedza.\nSkrzyżowania wysepki i inne miejsca w których wiem że wyprzedzanie musi się odbyć na gazetę to jadę tak żeby się nie mogło zacząć.\nWielu rowerzystów puszcza samochody jadąc przy krawędzi. Wiec jak jedziecie stabilnie blisko prawej to może być tak ze kierowcy odbierają to jako przyzwolenie...\nMi się tak zdarzyło że wyprzedziłem rowerzystę musiało być ~80 cm on jechał blisko krawędzi i zwalniał co chwila jeszcze zerkając an mnie.\nWięc ponieważ ja często tam puszczam uznałem ze chce być wyprzedzony i puszcza (zazwyczaj tego nie robię tam ale ten wyjątkowo zachęcał )\nOj wielka pomyłka gość się obraził i mnie zjechał jak to zaryzykowałem jego zdrowie.\nMoże za mało klarownie jedziecie? Też trzeba dać się czytać na drodze.\nWiele osób stresują auta za nimi i jakoś chyba podświadomie próbują zjechać jak najbliżej prawej. Jeszcze jak do tego zwolnią to jest często odbierane jak zachęta. I wiem to z jazdy w dwie osoby. Mnie nie wyprzedzając w niepewnych miejscach a drugą osobę jadącą w pewnej odległości tak. Kilka uwag i korekt i już coraz rzadziej ma nieprzyjemne dla niej sytuacje..\nI też oczywiście nie chodzi i ordynarną jazdę środkiem pasa! To jest najlepszy sposób na wysyp wyprzedzania na gazetę.\nWszystkim też proponuję wziąć metr i sprawdzić jak to mało ten metr od kierownicy.\nNa 3,5m pasie mieścicie się Wy 1m odstępu i auto musi ledwie na linie najechać żeby się zmieścić. Jak jedziecie przy krawędzi to nawet nie musi po lini jechać....\nDla większości takie wyprzedzanie jest cholernie nieprzyjemne a jednak nadal w prawie i uważnie wykonane nie stanowi wielkiego problemu.\nNapisano 23 sierpień 2016 - 13:53\nJuż widzę żywiołową reakcje kierowcy autobusu i jego pasażerów jak im zajadę droge\nI w godzinach szczytu potem stoję i czekam żeby się "wepchnąc" przed jakiś samochód bo nikt normalny nie wpuści rowerzysty bo " będzie musiał się zanim wlec", a na plecach zaczynam czuć oddech kierowcy autobusu który chce wyjechać z przystanku.\nNapisano 23 sierpień 2016 - 14:03\nJa mieszkam w Poznaniu gdzie coraz więcej jest kontra pasów i często jadąc drogą jednokierunkową oczywiście prawą stroną wymijający mnie kierowcy pukają się w głowę i pokazują abym jechał w ich mniemaniu drogą rowerową czyli kontra pasem;)\nNapisano 23 sierpień 2016 - 17:07\nA kto mówi o zajeżdżaniu drogi?\nJest różnica między nie jechaniem po rynsztoku czy zjechaniu do środka a zajeżdżaniu drogi....\nNo sorry bo to trzeba umieć.\nNie zdarza mi się. Rabie to nagminnie i nie zdarzyło mi się mieć problem z powrotem.\nCo więcej czasem jak jadę 29 listopada a na bus pasie jest pusto to zjeżdżam na jego lewą skrajnię puszczając auta NIGDY ale to NIGDY nie zdążyło mi się żeby jak chciałem wrócić na środkowy pas natychmiast nie zrobiła się luka.\nProste ja puszczam oni doceniają że puściłem i jak muszę wrócić robią miejsce.\nRobię to nagminnie na mocno obciążonych ciągach co więcej jeżdżę sporo z córką która jedzie to samo i nie blokują nas.\nMoże fakt że to Kraków może lepiej jest ale jakoś wątpię.\nZresztą ostatnoio pod Gdańskiem wpuszczałem rowerzystę z przystanku który tam zjechał przepuszczając dwa auta jadące przede mną.\nWidać ze wiedział co robi i że ma wprawę jakby nie wpuszczali go na jezdnię to by tego nie robił a łydka nie była jednodniowa.\nZresztą pomijając wszystko inne to nie ma wpuszczą nie wpuszczą. Po prostu wchodzi się za auto i jest się w potoku. To trzeba umieć. sorry....\n@Marcin86Poznan, W Krakowie już po kilku latach prawie takich nie ma za to rowerzystów którzy jadą pod prąd kontra pasami jest zatrzęsienie... I jeszcze mają pretensje że przecież jest ddr.\nNapisano 23 sierpień 2016 - 17:13\nKolejny temat, który pewnie przerodzi się w kilkustronicowego tasiemca, z którego i tak nic nie wyniknie. Ponarzekamy, pokłócimy się, pokrzyczymy, a ludzie dalej będą tak samo jeździć.\nKto zazwyczaj stwarza jakieś niebezpieczne czy dziwne sytuacje na drodze? Starsi ludzie, nie młodzi. Nie chodzi mi tu o 80 letnich dziadków, ale nawet takich po 50-tce czy 60-tce. Ci ludzie zatrzymali się na czasach komuny i jakoś ciężko im się przestawić i zrozumieć, że czasy się zmieniły, przepisy również i żyje się inaczej niż kiedyś.\nJeżdżę dużo rowerem, a samochodem jeszcze więcej. Idzie babcia i w ogóle się nie spojrzy w lewo czy prawo, tylko włazi na przejście prosto pod koła. Nie mówię, że tak robią wszyscy, ale nie skłamię jeśli napiszę, że często mi się to zdarza, szczególnie rowerem, bo samochód jakoś tam słychać, ta słychać, stare g..., bo nowych gdyby nie szum opon, to by wcale nie było słychać.\nCałkiem niedawno mój tata się ze mną kłócił, że w terenie zabudowanym można jechać 60 km/h a nie 50, a ten przepis się zmienił pewnie z 20 lat temu. Człowiek który ma prawie wszystkie kategorie prawka i jeździ autem 40 lat.\nKiedyś chyba już o tym pisałem, moja mama o mało nie została potrącona przez "busiarza" z firmy kurierskiej, bo wjechał na przejście na czerwonym, gdzie moja mama było już w połowie tego przejścia a miała zielone. Pytałem się jej czy się oglądała jak szła po tym przejściu, to mi odpowiedziała: " A po co, przecież on miał czerwone i jego nie powinno tam być". Z jednej strony ma rację, ale nie zmienia to faktu, że cmentarze są pełne tych co mieli pierwszeństwo.\nTeraz przepisów i zachowania na drodze uczy się już od najmłodszych lat, poza tym jest internet, co chwile jakaś kampania w telewizji, czy chociażby kompilację wypadków na YT, z których można się wiele nauczyć i wyciągnąć odpowiednie wnioski. Kiedyś tego nie było i efekty widać gołym okiem.