A - Książki wydawnictwa | Dobreksiazki.pl\nKsiążka Mahamudra Gendyna Rinpoczego przedstawia podstawy nauk o naturze umysłu, które są szczególnie popularne w szkołach kagju i njingma buddyzmu tybetańskiego. Jest to ważna lektura zarówno dla zaawansowanych, jak i początkujących adeptów buddyzmu, a nawet dla ludzi nie interesujących się buddyzmem. Czytelnik znajdzie tu cenne wskazówki, jak żyć pełniej i bardziej szczęśliwie, jak zachować się w obliczu śmierci. Bezpośredni, ciepły i przejrzysty styl nauczania Lamy Gendyna Rinpoczego sprawia, że książka ta nie pozostawia nikogo obojętnym.\nW "Powtarzając słowa Buddy" Tulku Urgjen Rinpocze ukazuje ścieżkę do oświecenia, która jest niczym innym jak stopniowym odkrywaniem przebudzonego stanu, zawsze obecnego w nas samych. Z życzliwością i błyskotliwością urzeczywistnionej istoty opisuje w przejrzysty, niepozbawiony humoru sposób zasadnicze punkty duchowej praktyki, nieoddzielonej od codziennego życia. "Stan buddy nie znajduje się na zewnątrz. Nie jest ‘czymś’ co w magiczny sposób spływa na ciebie i przekształca cię w buddę. Podstawą przebudzenia się do oświecenia jest doświadczenie buddy w sobie samym. Właściwości oświeconego buddy nie są jego osobistymi właściwościami, ale natury buddy, która się w pełni zamanifestowała. My wszyscy posiadamy taki sam potencjał, ale jest on ukryty i pozostaje w uśpieniu." Tulku Urgjen Rinpocze\n58,00 zł 44,05 zł\nPromieniujący umysł ma za zadanie nauczyć cię, jak uzyskać dostęp do najwyższego duchowego doświadczenia i pogłębić oraz jak dzielić je z innymi. Stan ten - który nazywam uwarunkowaną świadomością - w wielu różnych tradycjach na przestrzeni wieków znany jest pod wieloma nazwami: oświecenie, brak ego, czysta świadomość czy doskonała mądrość. Większość ludzi uzyskała duchowe doświadczenia takiego czy ego rodzaju dzięki jakiejś szczególnej praktyce albo też jawiło się ono zupełnie spontanicznie bez żadnej wyraźnej przyczyny. Niektórzy zawdzięczają je obecności wielkich duchowych nauczycieli. Natomiast doświadczenie nieuwarunkowanej świadomości jest całkowicie unikatowe i rozpoznawalne - to poziom świadomości, który setki tysięcy praktykujących w różnych duchowych tradycjach na przestrzeni wieków kontemplowało, medytowało nad nim, badało go i doświadczało. Starania czynione w kierunku zdobycia wiedzy o tym wyzwalającym stanie świadomości na Wschodzie można porównać do poszukiwania naukowych rozwiązań na Zachodzie, a mądrość i wewnętrzne doświadczenie, które przez wieki nagromadzono na Wschodzie, do bardziej oczywistych zdobyczy nauki. Promieniujący umysł koncentruje się na nieuwarunkowanej świadomości, ponieważ jest ona ostatecznym celem wszelkich ludzkich dążeń. Wszystko, cokolwiek robimy w każdej dziedzinie - religijnej, naukowej, politycznej, ekonomicznej i artystycznej - ma na celu osiągnięcie stanu, w którym zrealizowane są wszelkie potrzeby i pragnienia. Jak często mówi Dalajlama, wszystkie istoty poszukują tego samego szczęścia i spełnienia. Ale dopóki wszystkie nasze potrzeby nie zostaną zaspokojone, nie osiągamy ostatecznego celu. Uwarunkowany umysł mówi nam, że wciąż musimy iść dalej! Sprawdzamy miliony sposobów uzyskania tego spełnienia, ale jedynym doświadczeniem mogącym zaspokoić nasze wszelkie potrzeby jest nieuwarunkowana świadomość. Dlaczego? Ponieważ kiedy spoczywamy w nieuwarunkowanej świadomości, nie potrzebujemy niczego. Jesteśmy się kompletni i spełnieni dokładnie w takim stanie, w jakim się znajdujemy. Nie musimy pozbywać się jakichkolwiek myśli czy emocji ani w żaden sposób zmieniać swojej sytuacji. Myśli, uczucia i percepcja powstają, ale już nie jesteśmy przez nie uwarunkowani. Chociaż nieuwarunkowana świadomość może wydawać się czymś niezwykłym, nie jest oddzielona od codziennego życia i zawsze pozostaje łatwo dostępna. Dzięki doświadczeniu nieuwarunkowanej świadomości jesteśmy w stanie uzyskać całkowite spełnienie w samym centrum uwarunkowanej egzystencji. Do problemu pełnego spełnienia w tej książce podchodzimy z niedualnej perspektywy. Co to znaczy? Oznacza to, że wolność czy też wyzwolenie nie jest stanem, który istnieje jako przeciwieństwo odczucia stagnacji czy bycia więźniem swojego życia. W rzeczywistości nie istnieje on jako przeciwieństwo czegokolwiek. To poziom doświadczenia, który koegzystuje ze wszystkim. Niedualny stan nieuwarunkowanej świadomości nie może wykluczyć myśli, odczuć i percepcji, ponieważ obejmuje wszystko, co istnieje, i dlatego nie jest oddzielony od naszego codziennego doświadczenia. Ale nie znajduje się w ciele w ten sam sposób co przedmioty zmysłów czy uczucia, ani też gdziekolwiek indziej. Materiał przedstawiony w tej książce opiera się głównie na mądrości niedualnych tradycji, takich jak: Doskonała Mądrość (Pradżniaparamita), zeń, Środkowa Droga (madhjamaka), Wielki Symbol (mahamudra) oraz Wielka Doskonałość (Całkowite Spełnienie, dzogczen), jednakże został odświeżony i uwspółcześniony. Od czasu do czasu mogę zwracać uwagę na pewne związki pomiędzy tym, co tutaj „robimy", a tymi tradycjami, jednakże te porównania mają drugorzędne znaczenie. Naszym głównym zadaniem jest uzyskiwanie jak najłatwiejszego dostępu do nieuwarunkowanej świadomości i nauczenie się, jak integrować to doświadczenie z całością naszego życia. Celem jest transformacja umysłu, tak abyśmy stali się mniej podatni na cierpienie i zyskali większe zaufanie do życia w radości, miłości i wolności, tak aby każdy moment egzystencji stał się cenny i znaczący. Promieniujący umysł zabierze cię do wnętrza twojego umysłu i umysłów nauczycieli, których nauki są inspirowane przez nieuwarunkowana świadomość. Do pewnego stopnia zabierze cię także do wnętrza umysłów niedualnych duchowych mistrzów: roszizeń, guru adwajty, łamów dzogczen. Wkraczając w ich stan istnienia, odkryjesz, na czym on polega, jak doświadczają innych oraz jak możesz doświadczać wewnętrznej struktury niedualnej praktyki w ten sam sposób. Takie praktyki są dostępne dla każdego, kto chce przyspieszyć swoją psychiczną i duchową ewolucję. - fragment wstępu do ksiażki Promieniujący umysł Spis treści: Podziękowania Wstęp NIEUWARUNKOWANA ŚWIADOMOŚĆ Ostateczny cel wszelkich ludzkich dążeń Ws tęp do polskiego wydania Ro2dział I PARADOKSALNA NATURA NIEUWARUNKOWANEJ ŚWIADOMOŚCI Rozdział II FAZY ROZWOJU Zrozumienie uwarunkowanego doświadczenia Rozdział III PRZESZKODY W DOŚWIADCZANIU NIEUWARUNKOWANEJ ŚWIADOMOŚCI Rozdział IV PRAKTYKA KONTEMPLACAJI Rozdział V NIEINGEROWANIE I PRAKTYKA NATURALNEGO WYZWOLENIA Rozdział VI OBSERWOWANIE FIKSACJI Rozdział VII NIEDUALNA KOMUNIKACJA Czyste słuchanie i mówienie Rozdział VIII BYCIE KOMPLETNYM TUTAJ I TERAZ Rozdział IX DEKONSTRUKCJA FIKSACJI Rozdział X POSZERZANIE RZEKI ŻYCIA Rozdział XI USPOKOJENIE I WGLĄD Rozdział XII DEKONSTRUKCYJNE KONWERSACJE Rozdział XIII KILKA KOŃCOWYCH UWAG UŁATWIAJĄCYCH START Apendyks PROMIENIUJĄCA KOMUNIKACJA Struktura efektywnej współpracy Przypisy\nŚwiatowy bestseller!!! Książka zawiera cykl wykładów wygłoszonych przez Dalajlamę w Wielkiej Brytanii dotyczących najbardziej fundamentalnych kwestii - przyczyn cierpienia i możliwości tegoż cierpienia pokonania. Dlaczego znajdujemy się w takich a nie innych okolicznościach? Dokąd zmierzamy? Jak powinniśmy żyć? Czy nasze życie ma sens? W książce Sens życia z buddyjskiej perspektywy Jego Świątobliwość Dalaj Lama omawia te zagadnienia w kontekście podstawowej dla buddyzmu zasady współzależnego powstawania (pratityasamutpada), której symbolicznym wyobrażeniem jest wizerunek Koła życia i śmierci. Dalaj Lama objaśnia dwanaście ogniw współzależnego powstawania, ukazując jak wskutek niewiedzy istoty skazane są na kołowrót cyklicznej egzystencji. Istnieje jednak możliwość przerwania tego procesu, możliwość przemiany więzienia ego w źródło szczęścia. Jego Świątobliwość Dalaj Lama rozpatruje w tej książce również wiele innych i trudnych problemów, z jakimi spotykamy się w naszym życiu: jak radzić sobie z agresją wewnętrzną i zewnętrzną?, jak pogodzić osobistą odpowiedzialność z doktryną braku jaźni?, jak stawić czoła śmiertelnej chorobie?, jak pomóc umierającemu?, jak pogodzić miłość do rodziny z miłością do wszystkich istot?, jak zintegrować buddyjską praktykę z codziennym życiem?\nTajemne życie Maczig Labdron i innych TybetanekTajemne życie Maczig Labdron i innych Tybetanek Książka przedstawia niezwykłe postaci kobiet realizujących się w życiu duchowym i osiągającym oświecenie. Allione, pierwsza kobieta z Zachodu, która zdecydowała się wieść na Wschodzie żywot mniszki buddyjskiej, opisuje w niej również własne podróże, sny i wizje. To fascynująca wyprawa w głąb kultury tybetańskiej.\n19,00 zł 13,29 zł\nBuddyjski pogląd "pustki innego" (szentong) uznawany przez wielu za kontrowersyjny, w XVII stuleciu opatrzony został przez rząd tybetański etykietką herezji , co spowodowało zakaz jego rozpowszechniania przez prawie dwa stulecia. Pogląd ten przeciwstawia pustkę relatywnych zjawisk pustce ostatecznej rzeczywistości. Relatywne zjawiska są puste, gdyż nie mają własnej natury - pojawiają się dzięki zaistnieniu odpowiednich przyczyn i warunków. Ostateczna rzeczywistość nie jest takim zjawiskiem. Zgodnie z szentong, jest niezmienna, wieczna, niezłożona i całkowicie pozbawiona wszystkiego, co jest złożone i nietrwałe. Ponieważ jest wolna od wszelkich relatywnych zjawisk, można uznać ją za pustą, czyli wolną od wszelkich splamień. Za twórcę szentong uważany jest Dolpopa Szierab Gjaltsen, mistrz buddyjski związany z tradycją Sakja. Zwolenikami szentong byli także nauczyciele z linii Kagju i Ningma. Książka przedstawia rozwój myśli szentong od czasów Dolpopy po współczesne nauki nauczycieli z linii Kagju, zestawiając je z poglądami konkurencyjnej szkoły pustki "własnej natury".\n34,00 zł 23,10 zł\n34,00 zł 24,46 zł\nStanislav Grof, mieszkający w USA, pochodzący z byłej Czechosłowacji, psychiatra i psychoterapeuta, współtwórca psychologii transpersonalnej, pionier wykorzystania środków halucynogennych w psychoterapii nerwic, uzależnień oraz w medycynie paliatywnej. Autor między innymi: Beyond Death, LSD Psychoteraphy oraz Beyond Che Brain, wydanej niedawno w Polsce pod tytułem Poza mózg. Narodziny śmierć i transcendencja w psychoterapii. "Tom ten jest pierwszą z całej serii zaplanowanych książek, w których zamierzam podsumować i zebrać w sposób systematyczny i ogólny zarazem wyniki doświadczeń i obserwacji. Pochodzą one z trwających siedemnaście lat badań nad LSD i innymi środkami psychodelicznymi. W ciągu tych lat moim głównym, pochłaniającym większość czasu spędzonego na psychiatrycznych badaniach, zadaniem jako naukowca było zbadanie możliwości, jakie te substancje oferują dla badań nad schizofrenię, dydaktyki, głębszego zrozumienia sztuki i religii, diagnostyki osobowościowej i terapii zaburzeń emocjonalnych". fragment wstępu Autora\nPoza mózg. Narodziny, śmierć i transcendencja w psychoterapii Stanislava Grofa przedstawia nowy model umysłu ludzkiego, rzucając wyzwanie teoriom, które traktują mózg jako neurofizjologiczną całość. Książka stanowi podsumowanie trzydziestu lat badań autora nad odmiennymi stanami świadomości, w wywoływaniu których posługiwał się on m.in. psychodelikami, w tym LSD. Badania te wydobyły na jaw istnienie czterech poziomów świadomości, z których dwa - perinatalny i transpersonalny - odgrywają szczególną rolę. Ten pierwszy jest związany z doświadczeniami narodzin i śmierci, drugi zaś odnosi się do świadomości poza ograniczeniami czasu i przestrzeni. Według Grofa rozumienie tych dwóch wymiarów świadomości wpływa w fundamentalny sposób na to, jak rozumiemy kategorie zdrowia i choroby psychicznej. Całość jego poglądów wyznacza nowy paradygmat świadomości. Poza mózg jest pierwszą książką tego autora wydaną w Polsce. Stanislav Grof, osiadły w USA psychiatra z byłej Czechosłowacji, swoją pracę badawczą nad terapeutycznym zastosowaniem psychodelików rozpoczął w Pradze. Od 1967 roku kontynuuje badania w USA na Uniwersytecie Johna Hopkinsa i w Merylandzkim Ośrodku Badań Psychiatrycznych, gdzie pracuje nad wykorzystaniem psychodelików w terapii nerwic i uzależnień oraz u osób umierających na raka. Obecnie pracuje w Instytucie Esalen (Kalifornia), gdzie opracowuje założenia terapii holotropowej. Jest autorem takich głośnych książek jak Realms of the Human Unconscious, LSD Psychoteraphy czy Beyond Death.\n19,00 zł 13,67 zł\n82,01 zł 53,27 zł\nAutor podjął bardzo ciekawy temat związany z, ogólnie mówiąc, religioznawstwem, filozofią oraz indologią. Postać bodhisattwy w mahajanie wyznacza soteriologiczny cel ścieżki duchowej buddyzmu „wielkiego wozu” i dlatego opis tej postaci wiąże w sobie całe spektrum zagadnień buddologicznych. Autor bardzo szczegółowo poddał rozwadze rozmaite kwestie buddyzmu jako religii i jako filozofii w celu ukazania zarówno wizji świata, w którym przychodzi działać bodhisattwie, jak i nakreślenia etycznego wymiaru jego dokonań. Pierwsza część tak postawionego zadania objęła głównie rozważania dotyczące ontologii i epistemologii buddyjskiej w ujęciu filozoficznej szkoły madhjamaki, uważanej przez większość współczesnych przedstawicieli buddyzmu tybetańskiego, który w książce stanowi pewnego rodzaju „punkt orientacyjny”, za ostateczny wymiar buddyjskiej refleksji nad człowiekiem i światem. Filozoficzna kategoria „pustki” (śunjata) ujętej głównie w sformułowaniu Nagardżuny, rozważona została na wiele sposobów, z drugiej strony Autor sięgnął bezpośrednio do sutr Pradżniaparamity, w których zawiera się niejako „funkcjonalne” znaczenie „pustki” i pokazany jest cel posługiwania się tym pojęciem w mahajanistycznej praktyce duchowej. (...) Druga część zagadnień, odnosząca się do tego „kim” jest bodhisattwa, jak i na czym polega prowadzący do jego wyzwolenia (mukti, nirwana) rozwój, zawiera w sobie przede wszystkim opis tej duchowej ścieżki ze szczegółowo rozpracowanymi jej etapami, jak i filozoficzną refleksję nad miejscem kategorii sutr Pradżniaparamity (szczególnie „pustki”) w tej drodze. (Z recenzji wydawniczej: Prof. dr hab. Łukasz Trzciński, Dyrektor Instytutu Religioznawstwa UJ) Wiesław Kurpiewski jest adiunktem w Zakładzie Filozofii Wydziału Nauk Społecznych Stosowanych Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Ukończył matematykę i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracę doktorską pt. Recepcja buddyzmu tybetańskiego w kulturze Zachodu obronił w Instytucie Religioznawstwa UJ. Odbył staż naukowy w Centralnym Instytucie Wyższych Studiów Tybetańskich w Sarnath, k/Benares w Indiach. Interesuje się buddyzmem, filozofią komparatywną oraz logiką i metodologią nauk.\n22,00 zł 15,17 zł\n„Profilaktyka zagrożeń w praktyce” autorstwa Zbigniewa Klimka – to pozycja godna polecenia każdemu wychowawcy i pedagogowi szkolnemu. Wielu tragediom udałoby się zapobiec gdyby wcześniej rozpoznano niepokojące symptomy. Autor w analityczny sposób przedstawia zagrożenia występujące we współczesnym świecie, którego elementem jest polska szkoła. Ważnym elementem opracowania jest jego aktualność. Jak w soczewce przedstawione zostały zjawiska patologii społecznej i problematyka przestępczości nieletnich, spędzająca sen z powiek wielu pracowników szeroko pojętej oświaty. Lekturę warto polecić także rodzicom, którzy obserwują niepokojące objawy w zachowaniu swych pociech. Być może po jej przeczytaniu inaczej spojrzą na relacje, które łączą ich z dziećmi. Może poznanie prawdziwych historii innych, skłoni czytających do refleksji nad sposobami budowy wzajemnego zaufania. Niemal każda instytucja zajmująca się bezpieczeństwem dzieci i młodzieży podejmuje działania z zakresu profilaktyki. O profilaktyce napisano i powiedziano bardzo wiele.\n"Kiedy zaczyna się samsara i nirwana? Na Zachodzie, ponieważ jesteśmy wykształceni zgodnie z judeochrześcijańskim światopoglądem, uważamy, że na początku ktoś musiał wszystko stworzyć. Jednak nasz prawdziwy stan (dzogczen) jest poza czasem. Kiedy jesteśmy poza czasem, znajdujemy się w stanie iluminacji. Ale nie pozostajemy w nim długo, ponieważ po kilku sekundach albo minutach powstają myśli, przez które stajemy się uwarunkowani. Dlatego też praktykujemy kontemplację, bo będąc w niej, nie podążamy za myślami, kiedy się pojawiają. Taki stan przejrzystości i obecności (rigpa) jest stanem oświecenia. Kiedy zostajemy rozproszeni przez myśli i dualistyczną wizję, znajdujemy się w samsarze. Jest to początkowy moment samsary. Jutro możemy rozpoczynać samsarę wiele razy. Możemy mieć miliony początkowych momentów samsary. Zależy to od nas samych. Mówimy, że ten, kto zawsze pozostaje w stanie rigpy i nigdy nie jest rozproszony, posiada wiedzę i zrozumienie, nazywa się Samantabhadrą. Jest on Adi Buddą, pierwotnym Buddą, który nigdy nie był uwarunkowany przez dualistyczną wizję." (fragment nauk Czogjala Namhkai Norbu na temat Inwokacji Samantabhadry) Dzogczen Ponlop Rinpocze, urodzony w 1965 w roku w Sikkimie, uznawany jest za jednego z czołowych uczonych i mistrzów medytacji swojego pokolenia w tradycji ningma i kagju buddyzmu tybetańskiego. Cechuje go przenikliwy intelekt, poczucie humoru i przejrzysty styl nauczania. Biegle posługuje się j. angielskim i doskonale zna zachodnią kulturę i technikę. Rinpocze jest także znakomitym kaligrafem, artystą plastykiem i poetą.


Sędziowie z Krakowa mówią "nie" Ziobrze. Przyjęli uchwałę - WP Wiadomości\nSędziowie z Krakowa mówią "nie" Ziobrze. Przyjęli uchwałę\nSędziowie z Krakowa nie zgodzili się na powołaną przez ministra Zbigniewa Ziobrę prezes Sądu Okręgowego i wybrali swoich członków kolegium SO. Przyjęli również uchwałę w obronie zwolnionego sędziego Waldemara Żurka.\nSędziowie: wielki krok w stronę powrotu do czasów PRL (PAP/EPA, Fot: Adam Warżawa)\nSędziowie w ramach protestu przeciw zmianom wprowadzanym przez PiS przyszli na poniedziałkowe zgromadzenie ubrani na czarno. Wybrali sześciu swoich członków kolegium Sądu Okręgowego, w tym sędziego Żurka. Głosowało za nimi 80 na 106 uprawnionych.\nKandydaci zgłoszeni przez nowe władze sądu odpadli, choć podczas spotkania wspierał ich wiceminister sprawiedliwości Łukasz Piebiak. Nowa wiceprezes SO Katarzyna Wysokińska-Walenciak dostała 20 głosów, a pozostali zaledwie po kilka.\nKrakowscy sędziowie przyjęli też uchwałę ws. sędziego Waldemara Żurka. Podziękowali mu za pracę rzecznika oraz dotychczasowe działania w obronie niezawisłości sądów.\nW dokumencie przypomnieli, że sędzia jest od dwóch lat nękany przez organy ścigania, oczerniany przez media publiczne, a służby nachodzą jego starszych rodziców czy sąsiadów. Zaznaczyli również, że Żurka odwołano ze stanowiska rzecznika bez zgody kolegium SO.\nZobacz także: Poparcie dla PiS-u maleje. "Przeceniamy znaczenie ustawy o IPN dla sondażu"\n"Jak za czasów PRL"\nW uchwale sędziowie z Krakowa odnieśli się również do represji, jakie dotykają ich kolegów, którzy zdecydowali się sprzeciwić władzy. "Działania te, które zgodnie oceniamy jako bezpodstawne i bezprawne, przywodzą na myśl skojarzenia z prześladowaniami przeciwników politycznych władzy w czasach PRL" - głosi uchwała.\nSędziowie zaznaczyli, że praktyki stosowane przez władzę "przypominają systemy kontroli obywateli i jednostkowych represji stosowane przez służby specjalne w systemach autorytarnych, które w przeszłości doprowadziły do wielu przypadków łamania praw człowieka".\n"Zmuszanie do uległości wobec władzy"\nPodkreślili również, że naganne są próby zastraszania i zmuszania do uległości sędziów, nie orzekających zgodnie z oczekiwaniami polityków rządzącego obozu. Jako przykłady podali sprawę śmierci ojca Zbigniewa Ziobry i decyzję ws. aresztowania byłych szefów zakładów w Policach. W obu przypadkach sędziów objęto postępowaniami dyscyplinarnymi.\nW dokumencie znalazło się również wezwanie do innych sędziów w Polsce o to, aby nie pozostawali niemi oraz powstrzymali się przed kandydowaniem do nowej Izby Dyscyplinarnej w Sądzie Najwyższym.\nPrzetłumaczona uchwała trafić ma do Komisji Weneckiej, Trybunałów w Strasburgu i Luksemburgu, Komisarza Rady Europy ds. Praw Człowieka, Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Niezależności Sędziów i Prawników, Rady Praw Człowieka ONZ i Amnesty International.\nŹródła: gazeta.pl, onet.pl


GieKSa.pl > Strefa GieKSy > Strefa GieKSy zaprasza także w wakacje\nStrefa GieKSy zaprasza także w wakacje\nDodano przez Karol | 14 lipca 2016 09:30\nLicznik odwiedzin: 2313\nLato w pełni, ale oczywiście nie zapominamy o naszym ukochanym klubie. Tym bardziej, że już za niecałe dziesięć dni wielki mecz przyjaźni z Banikiem, a zaraz potem start ligi. Bilety i karnety do nabycia są w Strefie GieKSy oraz na dzielnicach i w FC.\nO cenach karnetów przeczytać możecie przeczytać TUTAJ . Natomiast jeśli o systemie biletowym mowa, przypominamy, że klub poszukuje osób na stanowisko kasjerów. Od kandydatów oczekuje dyspozycyjności w dni meczowe, mile widziane jest posiadanie statusu studenta. CV można wysyłać mailowo na adres martyna.szewczyk@gkskatowice.eu.\nWarto odwiedzić sklepik na stadionie nie tylko w celu zakupu wejściówek na mecze GieKSy, ale także z powodu kolejnej partii nowych gadżetów, jakie można tam nabyć. Już od jakiegoś czasu w ofercie są szaliki na 20 lecie zgody z Banikiem oraz na wzór flagi „GieKSiarze”.\nCoraz większy jest wybór tak zwanych nerek. Nowe modele są nieco bardziej pojemne niż poprzednie.\nPrzed meczem z Banikiem (24 lipca, przypominamy o zmianie!) warto kupić nowy model zgodowej koszulki. Jak ustalono pomiędzy kibicami, GieKSa i Banik przyjdą na mecz w koszulkach z identyczną grafiką, jednak my w żółtych, a Banikowcy w białych. Będzie pięknie! 🙂\nCIErPLIWY — 14 lipca 2016 @ 17:20\nBanik Pičo 🙂


Kierowca Van. Kat B. Szukam pracy. - ogłoszenie TwojeUK.pl\nKierowca Van. Kat B. Szukam pracy.\nDodano: 18-06-2017 16:02\nWitam. Poszukuje pracy jako KIEROWCA Vana do 3.5 t. Prawo jazdy Kat.B od 2008r. W londynie od ponad roku.Mam wieloletnie doswiadczenie jako kierowca na trasach międzynarodowych, prawie cała europa w tym UK i Irlandia. Jestem gotowy nawet na dluzsze wyjazdy. Mieszkam w E17 Waltchamstow. Północno wschodni Londyn. Moze ma ktos kontakty do Firm Transportowych w londynie i okolicach. Dzieki i pozdrawiam.


Dziewczyny ze Lwowa. Córka Swiety w szpitalu. Natalka chora na zapalenie płuc - SE.pl\nSuperSeriale newsy Dziewczyny ze Lwowa. Córka Swiety w szpitalu. Natalka chora na zapalenie płuc\nDziewczyny ze Lwowa. Córka Swiety w szpitalu. Natalka chora na zapalenie płuc\n15.11.2015, godz. 09:30\nChoroba córki Swiety (Anna Maria Buczek) z serialu "Dziewczyny ze Lwowa" zmusza ją do nagłego powrotu na Ukrainę. Na szczęście w trudnych chwilach jest z nią mecenas Piotr (Krzysztof Stelmaszyk). W 11 odcinku "Dziewczyn ze Lwowa" dzięki pomocy prawnika, który cały czas próbuje odzyskać Swietę, chora na zapalenie płuc mała Natalka (Zuzanna Dziubałko) trafia do szpitala. Czy Swieta da Piotrowi jeszcze jedną szansę?\n"Dziewczyny ze Lwowa" odcinek 11 - niedziela, 15.11.2015, o godz. 20.25 w TVP1\nDla Swiety dzieci są najważniejsze. To dla nich przyjechała do Polski i została sprzątaczką. Na Ukrainie była inżynierem, ale jako samotna matka ledwo wiązała koniec z końcem. Praca w Warszawie pozwala jej zarobić wystarczająco dużo, by utrzymać rodzinę mieszkającą we Lwowie.\nWiadomość o chorobie córki spada na Swietę jak grom z jasnego nieba. Rzuca wszystko, pakuje jedną walizkę, zostawia przyjaciółką pożegnalny list i wraca do domu. W 11 odcinku "Dziewczyn ze Lwowa" razem z Piotrem dociera na Ukrainę gdzie czekają już na nią dzieci i matka. Po kilku miesiącach Swieta może znowu przytulić swoje pociechy.\nDzięki ukochanemu szybciej pokonuje granicę polsko-ukraińską. Mecenas pomaga też Swiecie w rozwiązaniu problemów z załatwieniem przyjęcia dziecka do szpitala. Stan chorej na zapalenie płuc Natalki jest tak poważny, że dziewczynka musi być pod specjalistyczną opieką lekarzy 24 godziny na dobę.\nSwieta jest silną kobietą i nie łatwo poddaje się przeciwnościom losu, ale choroba dziecka kompletnie ją załamuje. Piotr jest jednak blisko ukochanej i w tych dramatycznych chwilach udowadnia, że Swieta może na niego liczyć w każdej sytuacji. Sprawdza się jako troskliwy partner, o którym Ukrainka zawsze marzyła.\ntagi: Dziewczyny ze Lwowa Dziewczyny ze Lwowa córka Swiety Dziewczyny ze Lwowa odc 11 Dziewczyny ze Lwowa odcinek 11 Dziewczyny ze Lwowa odcinki Dziewczyny ze Lwowa Piotr Dziewczyny ze Lwowa Swieta Dziewczyny ze Lwowa Swietłana


1.Jeżeli Zakład wystawi w 2009 r. faktury korygujące, a dotyczące zawyżonych opłat za energię elektryczną za lata ubiegłe, to czy należy skorygować koszty uzyskania przychodów za te lata i sporządzić ... - Interpretacje podatkowe\nInterpretacja indywidualna, sygnatura: ILPB3/423-487/09-5/HS\nSłowa kluczowe: energia elektryczna, faktura, faktura korygująca, korekta, korekta faktury, korekta podatku, korekta zeznania, koszt, koszty pośrednie, koszty uzyskania przychodów, najem, odsetki od zaległości podatkowych, podatek należny, refakturowanie, umowa najmu, wystawienie faktury, zaległości podatkowe, zeznanie roczne\nIstota interpretacji:1.Jeżeli Zakład wystawi w 2009 r. faktury korygujące, a dotyczące zawyżonych opłat za energię elektryczną za lata ubiegłe, to czy należy skorygować koszty uzyskania przychodów za te lata i sporządzić korekty deklaracji CIT-8?\nINTERPRETACJA INDYWIDUALNANa podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 19 maja 2009 r. (data wpływu 29.05.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie korekty kosztów uzyskania przychodów oraz deklaracji CIT-8 -jest prawidłowe.UZASADNIENIE


O nas - ePOLIPACK - Sklep Internetowy\nMisja firmy: OPAKOWANIE WSPÓŁTWORZY PRODUKT\nFirma Polipack została założona w 1992 roku. Posiada nowoczesne zakłady wyposażone w maszyny uznanych światowych producentów. Przetwarzamy tworzywa sztuczne w technologiach wtrysku (IM), wtrysku z rozciąganiem i rozdmuchem (ISBM) i wytłaczania z rozdmuchem (EBM). Specjalizujemy się w produkcji wysokiej jakości opakowań z tworzyw sztucznych: polipropylenu, PET i polietylenu. Nasze opakowania mają zastosowanie w takich branżach jak:\nfarmaceutyczna i suplementów diety\nNowoczesny park maszynowy pozwala nam na realizację projektów o wysokich wymaganiach jakościowych, także według spersonalizowanych na indywidualne zamówienia. Świadczymy usługi zdobienia opakowań różnymi metodami oraz etykietowanie.\nPotwierdzeniem wysokiej jakości opakowań i standardów są certyfikaty:\nCertyfikat Zarządzania Środowiskowego ISO 14001:2015,\nCertyfikat ISO 15378:2017 Bezpośrednie materiały opakowaniowe produktów leczniczych- Wymagania szczególne dotyczące zastosowania ISO 9001:2015 z uwzględnieniem Dobrej Praktyki Wytwarzania (GMP),\nCertyfikat BRC Global Standard for Packaging and Packaging Materials, Wydanie 6.\nCertyfikaty Narodowego Instytutu Leków


Nie świnie są problemem, tylko beznadziejna władza!\nZa rządów PO-PSL spożycie wieprzowiny w Polsce spadło o 6 kg na głowę, czyli o prawie 240 tysięcy ton. Trzy razy więcej, niż cały eksport do Rosji...\nWspominałem już, że w 2007 roku podczas rządów PiS pogłowie świń wzrosło z 17 do 19 milionów sztuk, za rządów PO-PSL spadło do 13 milonów (2012 rok), a obecnie jak słyszymy - do 11 milionów. W Polsce jest obecnie mniej świń niż w Danii.\nW 2007 roku, gdy rządziło Prawo i Sprawiedliwość, spożycie mięsa na głowę mieszkańca wyniosło ponad 78 kg, najwięcej w historii. W tym wieprzowiny – 44 kg – tez najwięcej w historii.\nNie mam danych za 2013 rok, ale deficyt z pewnością jest dwa razy większy...\nMieć za mało wieprzowiny i mieć problem z jej nadmiarem – to tylko nieudolny rząd PO-PSL potrafi!


ŚWIATOWA DEEKSHA W DNIU 14 LISTOPADA 2009\nW DNIU 14 LISTOPADA 2009\nMyśli, które wnikają w nasz umysł nadają mu specjalnych mocy. Ma to daleko idący wpływ na całe nasze życie. W medytacji, gdy jesteśmy w stanie wyciszenia nasz umysł może się pozbyć niechcianych myśli - wyzwolić się z pod wpływu nieharmonijnych energii. Staje się spokojny, pozwala poczuć się lepiej i uszlachetnia naszą duszę.\nOsoby, które codziennie medytują:\n- potrafią wyjaśnić cele duchowe\n- rozumieją wszechstronny sens życia\n- żyją w prostocie i potrafią dostosować się do obecnej sytuacji\n- umieją usunąć przeszkody w rozwoju duchowym\n- mają otwarte umysły i serca\n- umieją żyć w dyscyplinie\n- poprawiają stosunki z innymi\n- rozwijają osobiste cechy, takie jak, tolerancja i współczucie\n- mają uznanie dla całego życia\nCelem praktyki duchowej jest aby zrealizować swój pełny potencjał jako istota ludzka. Wiele problemów w życiu przysparza nam nasz egoizm, jednak niektóre problemy są nam potrzebne do rozwoju duchowego a zatem muszą przeciąć naszą drogę, musimy się z nimi zmierzyć. W walce z nimi wzmocnimy naszą wolę i uczymy się walczyć z przeciwnościami. Praktyki duchowe umacniają nas w obliczu ciężkich życiowych sytuacji i czynią, że wychodzimy z nich w sposób mistrzowski.\nWiele osób twierdzi, że trzeba być ascetą i wyrzec się rodzinnego życia aby móc rozwijać się duchowo. A rodzina często bywa poligonem dla życia duchowego... gdzie można najlepiej nauczyć się cierpliwości, samodyscypliny, miłości i ofiary, wszystkich cech uznanych za istotne dla rozwoju duchowego?\nDuchowość znajduje się we wszystkich ludziach, wyrażana z serca do serca, od człowieka do człowieka na całym świecie. Należy również pamiętać, że osobiste praktyki duchowe nie mają nic wspólnego z religią, lecz to wcale nie znaczy, że powinniśmy z niej zrezygnować.\nReligia stanowi fundament wzrostu poprzez ustalenie zasad takich jak, moralność, ofiarność, braterstwo i współczucie. Dzięki tym cechom uszlachetnia się nasze życie, stajemy się prawdziwymi ludźmi; niesiemy pokój, wewnętrzne bezpieczeństwo, harmonię, miłosierdzie, dzielimy się z innymi własnym doświadczeniem.\nW czasie medytacji musimy wypełnić nasze serce bożym światłem. Nie trzeba go widzieć, wystarczy sobie wyobrazić. W zasadzie nie powinniśmy czekać na wspólne medytacje, które są organizowane od czasu do czasu lecz należy poświęcić co najmniej pół godziny każdego dnia na wypełnienie serca Boskim światłem za pomocą czystych myśli.\nMyśli mają moc, ale to my możemy ją nadać albo też zignorować. Sami możemy regulować stan naszego umysłu. Takie działania pozostawiają ślad subtelnych wrażeń w sercu i umyśle. Jeśli będą się ciągle powtarzać same modelują stan naszego ducha. Ważne jest aby nie gruntować ciągle tych samych wzorów ponieważ dochodzimy do przyzwyczajeń. Stajemy się niewolnikami duchowymi. Taki stan nie jest wskazany w rozwoju duchowym, zatrzymuje nas na tym samym poziomie.\nNie możemy się ograniczać i żyć w świecie ograniczonych myśli i emocji. Medytacje zapobiegają powstawania takich schematów, tym samym hamują wyświetlanie dużej ilości nowych o różnym profilu, które ponownie zakłócają umysł.\nW prawdziwym rozwoju duchowym należy trzymać serce i umysł w stanie otwartym, wyruszać w dalszą drogę jako wolny człowiek, nie ograniczać się ani żadnym ziemskim obciążeniem ani zablokowaniem umysłu. Należy nauczyć się zaakceptować nowe sytuacje i nowych ludzi.\nW dniu 14 listopada 2009 w sobotę,\nod 8.00 do 22.00 co dwie godziny.\nSpróbujmy zbudować nowe własne myślenie, zjednoczmy cztery elementy: ciało fizyczne, mentalne, emocjonalne i duchowe. Czas aby zaczęły już wspólnie współbrzmieć. Nie dopuszczajmy do siebie gwałtownych emocji takich jak, strach, gniew, zazdrość, nienawiść. Czas przekształcić swoją przeszłość tak aby stała się znośna. Wyładujmy wszystkie emocjonalne ładunki starych i niepotrzebnych wspomnień, które wytworzyły emocjonalne blokady a te jak kotwice trzymają nas w tym samym miejscu. Wszystko to sprawi, że zapuścimy się głębiej we własne misterium, rozpoznamy siebie i własne przeznaczenie.\nNiech najbliższa deeksha będzie dla wielu biletem wstępu na wyższe poziomy świadomości. Poddaj się tej chwili, wykaż wolę i gotowość do zakotwiczenia siebie w Świetle Boga.\nW najbliższą sobotę w dniu 14 listopada\nMystical Dance of Mother of The World - Tibet.


mity laktacyjne – Mama na roślinach\nNieraz pisałam o tym, że w ciąży bardzo dużo czytałam o naturalnym karmieniu, bo bardzo chciałam karmić piersią swoje dziecko. Czułam, że mam całkiem sporą i aktualną wiedzę. Przyznam, że nie miałam pojęcia o skali mitów laktacyjnych, które powtarzają babcie, ciocie, koleżanki, ale, co najgorsze, również lekarze, położne czy pielęgniarki środowiskowe. Tak, mnie one też dopadły. Na szczęście wiedziałam, że reagować na nie trzeba śmiechem (ale na zasadzie: trochę śmieszno, trochę straszno), odesłaniem do dobrych i rzetelnych źródeł wiedzy albo… skargą na personel medyczny, niestety.\nJeżeli chodzi o skargi, to nie będę powtarzała pracy 100 pytań do matki i odsyłam was tam.\nZ jakimi więc spotkałam się mitami, choć już naprawdę w dzisiejszych czasach i z takim dostępem do wiedzy, nie powinnam?\n„A pani będzie jadła te orzechy?”\nKlasyk nad klasyki dopadł mnie dzień po porodzie, jeszcze w szpitalu. Swoją drogą, nie spodziewałam się tego za bardzo, sugerując się opiniami o szpitalu, w którym rodziłam − miało być bardzo wspierająco przy chęci karmienia piersią i zgodnie z aktualną wiedzą. No cóż, nie było. Nie chcę już roztrząsać moich początków mlecznej drogi, bo dzięki pomocy doświadczonych doradczyń laktacyjnych karmimy się z powodzeniem do dzisiaj, ale mina jednej z położnych na widok mojego stolika zawalonego czekoladą, orzechami, pomarańczami, jabłkami była bezcenna. Ta sama położna wpadła jeszcze do mnie po jakimś czasie, gdy jadłam, przywiezionego przez mojego niemęża, wegańskiego burgera ociekającego hummusem i sosem majonezowym, ale chyba uznała, że już nie ma sensu mnie nawracać. Uprzedzając pytania, tak, karmiąc piersią jem absolutnie wszystko to, na co mam ochotę, a moje dziecko nigdy nie miało kolki.\nO mitycznej „diecie mamy karmiącej” do poczytania na przykład tu i tu.\n„Takimi piersiami pani dziecka nie wykarmi”\nNo jasne, a te przyrosty po 60-70 gramów dziennie (przy średniej 26-31 gramów na dobę) to z wody. Fakt, może nie mam dużych piersi, ale wiecie co, przy karmieniu naturalnym to nie ma za bardzo znaczenia. Piersi to nie magazyn mleka. To fabryka, pokarm produkuje się na bieżąco, gdy dziecko ssie. Małe, duże, okrągłe, szpiczaste, podłużne, z brodawką taką i siaką, wklęsłą, płaską, już-sama-nie-wiem-jaką… pamiętajcie, że wasze dziecko zna tylko te piersi. I one są dla niego idealne.\n„Nie mogę pani nic przepisać, przecież pani karmi”\nŁamane na „nie mogę pani dać skierowania na usg piersi, przecież pani karmi”. I tu już przestaje być śmiesznie, a zaczyna być straszno. Bo jeśli będę miała trójkę dzieci i każde z nich będę karmiła do samoodstawienia, to… hmm… czekajcie, no z dobrych 10 lat nie będę mogła sprawdzić, czy wszystko ze mną OK? Przy każdej grypie zostanie mi tylko czosnek i imbir? A może na ból głowy zawsze już będę przykładała sobie mokry ręcznik na głowę (nie działa)? Zresztą, może to trwać nawet i rok − a fakty są takie, że karmiąc piersią możemy, a nawet musimy się leczyć, badać, dbać o siebie. Robić badania profilaktyczne. Wziąć antybiotyk, antydepresanty, przeciwbóle jak trzeba. A na lekarza, który twierdzi, że dopóki karmisz, to tylko trzy zdrowaśki i wygrzać się pod kołdrę z herbatką − skarga.\n„Po roku to już nie trzeba karmić”\nNo nie trzeba, bo nic generalnie nie trzeba, ale można. Tutaj możliwe, że komuś pomyliło się z mieszanką modyfikowaną, bo faktycznie − przy dobrze zbilansowanej diecie dziecka, po roku możemy zrezygnować z podawania mieszanki, jeśli dziecko jest nią karmione. Ale karmienie piersią można kontynuować, dopóki dziecko i mama tego chcą. Tutaj żadna organizacja zdrowia nie podaje ograniczeń.\n„Proszę karmić dziecko co trzy godziny, przez 20 minut”\nA może co 3 godziny i 17 minut przez 8 i pół minuty? Równie bzdurne zalecenie, co powyższe. Co najgorsze, również ze szpitala, w którym rodziłam. Przypomnę, chwalącego się wspieraniem mam, które chcą karmić naturalnie. Ech.\nWracając do liczb, czasów, zegarków. Dziecko karmi się „na żądanie”. Co to oznacza? A to, że gdy tylko widzimy u dziecka oznaki głodu, a te mogą być naprawdę bardzo subtelne, proponujemy pierś. Nie co mityczne dwie, trzy, cztery godziny. Nie przez 20 minut z zegarkiem w ręku. Czasem karmienie będzie trwało 5 minut, czasem 55. A czasami dłużej. Są dzieci, które zgłaszają się do piersi co kilka minut, są takie, co rzeczywiście co 2 czy 3 godziny. Ale to dziecko i mama sterują tym procesem. Nie z góry określony schemat. Karmienie piersią to nie tylko pokarm, to również bliskość, miłość, poczucie bezpieczeństwa, ukojenie, ciepło, oddech… tak, po to wszystko noworodki, a później niemowlaki dopraszają się zdecydowanie częściej niż co trzy godziny.\nPoza tym, jeśli słyszycie te historie o „braku mleka” w drugim czy trzecim miesiącu życia dziecka (legendarne „mleko się skończyło” naszych mam), to, niestety, takie karmienie „jak w zegarku” jest jedną z przyczyn. By rozkręcić i utrzymać laktację trzeba karmić dziecko, gdy tego potrzebuje. Kropka.\n„Ale masz dużo pokarmu, ja nic nie ściągałam, to zaczęłam dokarmiać”\nI pewnie zupełnie niepotrzebnie, bo to, ile ściągamy mleka laktatorem czy ręcznie w sumie nic nam nie mówi. No OK, pokazuje, czy jesteśmy podatne, czy oporne na laktator. Poza tym nic. Nie mierzy magicznie ilości mleka w piersiach, nie pokazuje, ile dziecko pobiera od nas pokarmu. Mleko, jak już wcześniej wspomniałam, wytwarza się na bieżąco podczas ssania piersi przez dziecko. Żaden laktator nie podrobi ust i języka dziecka, jego obecności, zapachu, wyglądu. Tak, to wszystko sprawia, że mamy mleko i że to mleko płynie. Oczywiście, są mamy, które całą mleczną drogę ściągają swoje mleko i podają je dzieciom, ale wiecie, to jest megapraca, żmudna, schematyczna, wymagająca. Mama, która na co dzień nie ściąga pokarmu laktatorem, może naprawdę nie ściągnąć nic, podczas gdy jej dziecko naprawdę najada się i to całkiem nieźle, prosto z piersi.\n„Nie pijesz mleka, to nie będziesz miała mleka”\nBo, jak wiemy, mleko wytwarza się z… mleka. No nie, to tak nie działa.\nPicie mleka innych ssaków nie ma wpływu na produkcję pokarmu. Żaden ssak nie pije mleka innych ssaków, poza człowiekiem. A szympansy, psy, myszy i zebry z powodzeniem karmią swoje młode.\nUff… to chyba wszystko, co u mnie. A was kto zaskoczył niewiedzą?\nMity na temat karmienia piersią, które mnie nie ominęły was last modified: Wrzesień 2nd, 2018 by Asja\n1 września 2018 0 comment


Kontrakt byłej członkini AOA - Jimin z agencją zostaje oficjalnie zakończony - K-POP LIVE POLSKA\nStrona główna #Newsy Kontrakt byłej członkini AOA – Jimin z agencją zostaje oficjalnie zakończony\nKontrakt byłej członkini AOA – Jimin z agencją zostaje oficjalnie zakończony\nKontrakt byłej członkini AOA, Jimin, z FNC Entertainment został oficjalnie zakończony.\n13 stycznia agencja wydała następujące oświadczenie:\n„Witamy, z tej strony FNC Entertainment.\nInformujemy, że wyłączny okres kontraktu z naszą artystką Jimin zakończył się 12 stycznia 2022 roku.\nChcielibyśmy wyrazić naszą wdzięczność Jimin, która była aktywna jako piosenkarka w naszej firmie przez ostatnie dziewięć lat.\nMimo, że nasza relacja [z Jimin] dobiegła końca, prosimy o kibicowanie i okazanie wsparcia dla przyszłych przedsięwzięć Jimin.\nW lipcu 2020 roku Jimin opuściła AOA i wstrzymała wszystkie aktywności po tym, jak jej była koleżanka z zespołu Kwon Mina twierdziła, że była nękana przez Jimin podczas jej kariery w grupie. W międzyczasie pojawiło się wiele spekulacji i debat na temat prawdziwości zarzutów, a jakiś czas temu Distpach opublikował kilka dawnych rozmów między byłymi członkiniami AOA z września 2021 roku.\nPo zamieszczeniu przeprosin na Instagramie, 4 lipca 2020 roku, Jimin natychmiast zaprzestała wszelkich działań w przemyśle rozrywkowym oraz całkowicie wstrzymała aktywność w mediach społecznościowych na ponad półtora roku. Mimo to, jakiś czas temu Jimin powróciła, aby podzielić się nową piosenką ze swoimi fanami.\nPoprzedni artykułKNK ogłasza odejście Oh Heejuna z grupy i zaciągnięcie się do wojska Jeong Inseonga!\nNastępny artykuł,,WONDERLAND” od ATEEZ przekroczyło 100 milionów wyświetleń


sklep.komo.pl | sklep internetowy, Warszawa - Biolampa APUS 20 - Zone of Fire apus.20\n» Biolampa APUS 20 - Zone of Fire\nKod produktu: apus.20\nNiezwykle elegancki wygląd oraz niewielkie gabaryty biolampy Zone of Fire APUS 20 sprawiają, iż pięknie prezentuje się w każdym wnętrzu, takim jak np. salon, jadalnia, łazienka, sypialnia. Dzięki temu, że biolampa wykonana jest w całości z satynowanej stali nierdzewnej można korzystać z niej również na zewnątrz budynków (ogród, taras, patio, altana, balkon). Szlachetne materiały gwarantują długą i bezproblemową eksploatację biolampy bez względu na warunki atmosferyczne.\nBiolampa Zone of Fire Apus 20 wyposażona została w bardzo ciekawy, innowacyjny palnik kulisty z wkładem chłonnym o wyjątkową wysokiej odporności temperaturowej 1260oC. Dzięki właściwościom higroskopijnym materiał chłonny doskonale zabezpiecza biopaliwo przed wylaniem się, a także równomiernie absorbuje płyn orazż wydłuża czas palenia poprzez ograniczenie parowania bioetanolu, przy jednoczesnym zachowaniu okazałego i stabilnego płomienia. Poprzez zastosowanie elementu wygaszającego użytkownik biolampy może w każdym momencie zgasić płomień i zakończyć palenie.\nWymiary (szer. x wys. x gł.) Ø 360 mm, wys. 200 mm\nMateriał wykonania / wykończenie satynowana stal nierdzewna\nOrientacyjny czas palenia do 4 h\nZawartość opakowania instrukcja obsługi, biolampa Apus 20, element wygaszający, 1 litr wysokogatunkowego paliwa, wygodna i estetyczna zapalarka z możliwością wielokrotnego napełniania gazem


Odrzutowe samoloty myśliwskie i wielozadaniowe. - jedynie 28,54 zł w matras.pl\nOdrzutowe samoloty myśliwskie i wielozadaniowe.\nPo II wojnie światowej na masową skalę weszły do użycia samoloty odrzutowe, co zmieniło charakter współczesnego pola walki. Samoloty te walczyły w Korei, Wietnamie, w konfliktach arabsko-izraelskich, na Falklandach, itp. Każdy z 300 samolotów odrzutowych przedstawiony jest na kolorowej ilustracji. Szczegółowe dane taktyczno - techniczne każdego samolotu: typ i przeznaczenie, zespół napędowy, wymiary, masa, osiągi oraz uzbrojenie ... Opisy przybliżają historię każdego samolotu: powstanie i rozwój konstrukcji oraz dalsze losy Czytaj dalej >> << Zwiń\nAutor: Michael Sharped\nSeria: Podręczny leksykon


PROJEKT NR 06 - GŁOSUJEMY!!! | Szkoła Podstawowa nr 8\nDzisiaj imieniny obchodzą: Walerina, Wirgilusz\nPROJEKT NR 06 – GŁOSUJEMY!!!\nMożliwość komentowania PROJEKT NR 06 – GŁOSUJEMY!!! została wyłączona\nSzanowni Państwo, walczymy w głosowaniu w Budżecie Obywatelskim -PROJEKT NR 06. Jest szansa na utworzenie placu zabaw, z którego będą korzystali nie tylko uczniowie Szkoły Podstawowej nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi, ale również rodziny z dziećmi z pobliskich obiektów mieszkalnych osiedla Chrobry. Do 26 listopada każdy głogowianin ma dwa głosy. Jeden – na dowolny projekt z okręgu nr 1, 2, 3 lub 4. Drugi głos – na jeden z projektów ogólnomiejskich.\nKto może głosować? Każdy mieszkaniec Głogowa. Nie ważne ile masz lat! Nie ważne czy jesteś dzieckiem, czy seniorem. Możesz decydować, które pomysły będą realizowane w 2022 roku. Bardzo nam zależy na TYM szkolnym projekcie, dlatego prosimy o zaangażowanie i wsparcie -06.\n06 – Modernizacja istniejącego terenu przy Szkole Podstawowej nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi w Głogowie na plac zabaw.\nProjekt zakłada budowę, funkcjonalnego placu zabaw dla dzieci na ternie szkoły podstawowej nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi w Głogowie, które będzie bezpiecznym miejscem do spędzania czasu dzieci w różnym wieku. Planowany plac zabaw ma być ogólnodostępny dla wszystkich.\nCelem tego projektu jest stworzenie dzieciom miejsca do aktywnego spędzania czasu. Od września 2017 po przekształceniu Gimnazjum nr 3 z Oddziałami Integracyjnymi w Szkołę Podstawową nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi dzieci korzystają z uprzejmości pobliskich placówek przedszkolnych do zabawy na ich placach zabaw.\nBudowa placu zabaw umożliwi dzieciom przyjemne i bezpieczne spędzanie czasu na świeżym powietrzu i przyczyni się również do integracji dzieci. Załącznik – projekt techniczny.\nUczniowie Szkoły Podstawowej nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi, rodziny z dziećmi z pobliskich obiektów mieszkalnych osiedla Chrobry.\nSzacowany koszt zadania:\nWykonanie nowej furtki i ciągu pieszego doprowadzającego do placu zabaw 8000zł\nWykonanie nawierzchni bezpiecznych, podbudowy pod nawierzchnię, dostawy i montażu obrzeży, przywóz piasku, wywóz ziemi. 27 000zł\nHuśtawka potrójna ze stali nierdzewnej 8000zł\nInstrument tablica dzwonków murowych 2290zł\nHuśtawka wagowa 2250zł\nInstrument tablica dzwonków diatonicznych 1990zł\nPanel edukacyjny kółko i krzyżyk 1880zł\nTablica Kosmos 1100zł\nZestaw Aquario 16 37 390zł\nZjazd linowy 13000zł\nTablica regulaminowa 840zł\nTransport gabarytowy 2500zł\nKoszt montażu urządzeń 9910zł\nŁawki i kosze na śmieci 2500zł\nRazem 118 650zł


Nowa taryfa - Gdynia\nWzrost kosztów uzyskania energii powoduje, że od 1 lipca br. Okręgowe Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Gdyni nieznacznie podnosi ceny dostarczanego ciepła do odbiorców. I tak mieszkańcy Gdyni, Rumi i Wejherowa zapłacą o około 4 % więcej, Sopot o 5 %. Nowa taryfa obowiązywać będzie do końca lipca 2008 roku.\nDodajmy, że w roku ubiegłym o tej porze przedsiębiorstwo obniżyło ceny o ok. 4 %. Zatem obecnie wraca ona na poziom sprzed dwóch lat.\nSzczegóły nowej taryfy: www.opecgdy.com.pl


Ogólnopolskie Dyktando 2016 - Silesion.pl\nCzytasz: Kulinarne dyktando z courvoisierem i megaraphacholinem\nStrona główna Relacja Kulinarne dyktando z courvoisierem i megaraphacholinem\nPonad 600 śmiałków stanęło w szranki z polską ortografią.\nUczestnicy siedemnastej edycji Ogólnopolskiego Konkursu Ortografii rozgrzali swoje długopisy do czerwoności.\nTekst przygotował tradycyjnie prof. Andrzeja Markowski. Tym razem autor skupił się na tematyce kulinarnej. Dużo było akcentów multi-kulti. Sushi, sajgonki, carpaccio, czy muffinki. Pojawił się także wątek budowlany.\nPracę kolegi po fachu docenił prof. Jerzy Bralczyk:\nJestem pod wrażeniem kunsztu poetyckiego prof. Markowskiego. Najlepiej jest wtedy, kiedy człowiek nie zastanawia się jak coś się pisze, tylko słucha uważnie – tak dzisiaj było.\nPoza uczestnikami, których było przeszło 600, pojawili się także goście specjalni – Anna Guzik (aktorka), Mirosław Neinert (dyrektor Teatru Korez), Robert Talarczyk (dyrektor Teatru Śląskiego) i Kamil Durczok (redaktor naczelny Silesion.pl)\nDwa najtrudniejsze w opinii prof. Markowskiego słowa, czyli ytong i courvoisier napisałem bez błędu – pochwalił się Kamil Durczok tuż po zakończeniu pisania. - Z resztą już było gorzej. Dobrze, że nasze prace nie biorą udziału w konkursie głównym.\nPodobne przemyślenia miał dyrektor Teatru Śląskiego:\nNie wiedziałam, że pisanie dyktanda może być tak wyczerpujące jak przebiegnięcie maratonu. Wolę nie sprawdzać jak mi poszło – dodał z uśmiechem Robert Talarczyk\nNazwisko zwycięzcy konkursu poznamy o godz. 15:00. Pomysłodawczynią konkursu była Krystyna Bochenek, dziennikarka radiowa, senator, która zginęła w katastrofie lotniczej prezydenckiego samolotu 10 kwietnia 2010 roku. Ogólnopolskie Dyktando po raz pierwszy odbyło się 29 lat temu.\n#Ogólnopolskie Dyktando 2016\n15 minut temu Chowali cegły z ruin krematorium w Auschwitz do torebki [WIDEO]\nA Ty, jakbyś sobie poradził/-a?


Nowy Mercedes-Benz Citan za 100,6 tys. zł (polskie ceny) - AutoMotoKlassik\nNowy Mercedes-Benz Citan za 100,6 tys. zł (polskie ceny)\nWiadomościRedakcja 15 września 2021\nJuż można zamawiać Nowego Citana. Mały van będzie początkowo dostępny jako furgon i Tourer. Później pojawią się kolejne warianty z długim rozstawem osi, a także wersja Mixto. W polskich salonach Nowy Citan pojawi się w czwartym kwartale tego roku. Ceny zaczynają się od 100 614 zł (81 800 zł netto) za Citana 110 w wersji furgon z silnikiem benzynowym 75 kW (102 KM) w linii wyposażenia BASE. Z kolei Citan Tourer 110, w linii wyposażenia BASE kosztuje 113 775 zł (92 500 zł netto).\nKompaktowy, ale przestronny, praktyczny, ale stylowy, funkcjonalny, ale dynamiczny – nowy Mercedes-Benz Citan dopełnia rodzinę modeli pojazdów dostawczych Mercedes-Benz Vans w segmencie małych vanów. Od dziś można go zamówić również w Polsce. Pojazdy demonstracyjne będą dostępne w salonach dealerów w czwartym kwartale tego roku.\nNowy Citan został zaprojektowany przez profesjonalistów z myślą o profesjonalistach. Stąd szerokie możliwości zastosowania małego vana, który oferuje imponujących rozmiarów wnętrze oraz wiele funkcjonalnych elementów ułatwiających użytkowanie. Przestrzeń ładunkowa Citana w wersji furgon wynosi do 2,9 m3. W środku mieszczą się więc dwie europalety w poprzek, jedna za drugą. W dodatku oprócz wersji ze stałą ścianą działową, między częścią ładunkową a kabiną kierowcy można zainstalować składaną kratkę, co dodatkowo zwiększa ilość miejsca do przewiezienia np. długich przedmiotów.\nNowy Citan może być wyposażony w maksymalnie dwoje drzwi przesuwnych, które oferują otwory o 615 milimetrach szerokości i wysokości 1059 milimetrów (obie liczby odnoszą się do prześwitu). Tylne drzwi Citana są dostępne w kilku opcjach – jako dwuskrzydłowe z możliwością otwarcia do 180 stopni oraz jako tylna klapa – w obu przypadkach z szybą i wycieraczką lub bez.\nNajmłodszy brat Sprintera i Vito, choć najmniejszy, jest także dynamiczny i silny. W wersji z silnikiem o mocy 85 kW Nowy Citan posiada funkcję overpower i overtorque, która na krótko może zapewnić do 89 kW mocy i 295 Nm momentu obrotowego. To sprawia, że manewry wyprzedzania są jeszcze łatwiejsze i bardziej dynamiczne. Pojazd oferuje uciąg 1,5 tony, a przyczepę można sprząc za pomocą stałego zaczepu lub nisko położonej głowicy kulowej – w tej drugiej wersji łatwiejsze staje się otwieranie tylnych drzwi.\nJak przystało na członka rodziny Mercedes-Benz Vans, Nowy Citan zapewnia także wysoki poziom bezpieczeństwa i komfortu. Celem projektantów było maksymalne zbliżenie się pod tym względem do wyposażenia oferowanego w samochodach osobowych marki z gwiazdą. Na pokładzie furgonu fabrycznie zainstalowano więc sześć poduszek powietrznych (przednie poduszki dla kierowcy i pasażera, poduszki nadokienne i poduszki boczne na klatkę piersiową), natomiast Citan Tourer standardowo posiada ich aż siedem – dzięki dodatkowej centralnej poduszce między fotelami kierowcy i pasażera z przodu. Wśród systemów asystujących warto wspomnieć o Asystencie hamowania (standard w Citanie Tourer; opcjonalny w Citanie furgon), który może drastycznie skrócić drogę hamowania w sytuacji awaryjnej. Przy prędkości 120 km/h szybsza reakcja pozwala skrócić dystans o sześć metrów. Dodatkowo oprócz wymaganych prawem systemów ABS i ESP, nowa generacja Citana jest standardowo wyposażona w Asystenta ruszania pod górę, Asystenta bocznego wiatru, system ostrzegający o zmęczeniu ATTENTION ASSIST i system połączenia alarmowego Mercedes-Benz. Opcjonalnie do obydwu wariantów można zamówić reflektory LED High Performance. Zapewniają one większe bezpieczeństwo w nocy dzięki szerszemu rozsyłowi światła i jego barwie zbliżonej do światła dziennego, jednocześnie zużywając mniej energii.\nProjektanci Nowego Citana położyli także duży nacisk na osiągnięcie poziomu komfortu typowego dla marki, w tym wzorcowego poziomu hałasu i wygodnego fotela, nie wspominając o szeregu praktycznych elementów wyposażenia. Wpływa to korzystnie na poziom zmęczenia kierowcy – a tym samym podnosi bezpieczeństwo.\nNowy Mercedes-Benz Citan – różnorodna oferta w segmencie małych vanów\nKolejny element „rodzinnego podobieństwa” Citana do pozostałych modeli Mercedes-Benz Vans to dostępny opcjonalnie nowoczesny system multimedialny MBUX (Mercedes-Benz User Experience). W jego ramach dostępny jest m.in. inteligentny asystent głosowy „Hej Mercedes”, który może być używany do wygodnej obsługi funkcji informacyjno-rozrywkowych. Na przykład w połączeniu z Mercedes me connect systemem nawigacji można z jego pomocą sterować za pomocą zwrotów potocznych.\nNajmniejszy z pojazdów dostawczych Mercedes-Benz Vans oprócz swoich praktycznych walorów, przyciąga też wzrok wysmakowanym, typowym dla marki designem, opartym na prostocie i czystych, zmysłowych liniach mocnej sylwetki nadwozia. Wewnątrz horyzontalna deska rozdzielcza i stylistyka elementów takich jak wloty powietrza oraz ozdobne detale również nie pozostawia wątpliwości co do przynależności do rodziny Mercedes-Benz. Wieńcząca przedni grill trójramienna gwiazda jest po prostu kropką nad i.\nNapisano w WiadomościOtagowano Mercedes, Mercedes-Benz, Mercedes-Benz Citan, polskie ceny


Microsoft zaprasza na imprezę: 6 października poznamy nowe urządzenia z Windowsem\nMaciej Sikorski 14 września 2015\nKilka dni temu Jakub pisał o przeciekach dotyczących rozszerzania oferty korporacji z Redmond. Rynek czeka na jesienny pokaz możliwości Microsoftu w mobile i okazuje się, że Amerykanie zamierzają pokazać nowe rzeczy 6 października. A to może oznaczać, że kilka dni później (10.10?) ruszy sprzedaż now...\nKilka dni temu Jakub pisał o przeciekach dotyczących rozszerzania oferty korporacji z Redmond. Rynek czeka na jesienny pokaz możliwości Microsoftu w mobile i okazuje się, że Amerykanie zamierzają pokazać nowe rzeczy 6 października. A to może oznaczać, że kilka dni później (10.10?) ruszy sprzedaż nowinek.\nTo cię zainteresuje Cortana głęboko zintegrowana z Cyanogen OS. Microsoft będzie miał swojego Androida10 października. Wtedy zobaczymy nowe Lumie od Microsoftu\nCzego należy się spodziewać po premierze Microsfotu? W swoim zaproszeniu firma tego nie precyzuje. Ale sprawa wydaje się dość jasna: poznamy Surface Pro z numerem 4, opaskę Microsoft Band, a także nowe Lumie, modele Lumia 950 oraz Lumia 950 XL. Pisał o nich Jakub:\nLumia 950 i 950 XL mają stanowić trzon oferty giganta – to z nimi związane są największe emocje. Tym razem mają to być „flagowce absolutne”, wydajne, nieodstające od reszty stawki, choć nie bez pewnych kompromisów. Microsoft chcąc nieco zmniejszyć rozmiary całkiem dużych urządzeń, zdecydował się zrezygnować z dotykowych przycisków fizycznych na rzecz tych ekranowych. To nie spodobało się wielu komentatorom wydarzeń w świecie nowych technologii. Według niektórych takie przyciski są zwyczajnie niewygodne i mogą zmniejszyć komfort korzystania z urządzenia.\nTo tylko część opisu, po więcej odsyłam do tekstu. Tymczasem można zacząć oficjalnie zacierać ręce, bo wiemy już, kiedy zacznie się poznawanie Windows 10 Mobile. Będzie się działo coś nowego, może to zainteresować nie tylko fanów ekosystemu Microsoftu, ale też klientów, którzy do tej pory stronili od sprzetu i usług tej firmy. Pozostaje czekać na prezentację, która niebawem odbędzie się w Nowym Jorku.\nNie chcesz Windows 10? Nic nie szkodzi - w razie czego jest na Twoim komputerze JS Jakub Szczęsny\nPorównujemy flagowego Surface'a z iPadem Pro. Różnica tkwi w szczegółach JS Jakub Szczęsny\n[Krótko] Office 2016 dla Windowsa już z oficjalną datą premiery Paweł Winiarski\nWraca stary, dobry Microsoft: producent oprogramowania Maciej Sikorski\nDla mnie Microsoft Edge już jest straconym produktem Jakub Szczęsny


Usługi telekomunikacyjne LUBGIP Sp. z o.o. I Internet i VoIP\nDzięki nowoczesnej i rozbudowanej infrastrukturze telekomunikacyjnej oraz łączom o dużej przepustowości jesteśmy w stanie zapewnić dla klientów – którzy wynajmują pomieszczenia w obsługiwanych przez nas lokalizacjach – usługi telekomunikacyjne: dostępu do Internetu i telefonii VoIP.\nUsługę dostępu do Internetu świadczymy głównie jako łącza symetryczne. Dajemy możliwość uruchomienia usługi na okres tygodnia w celach testowych. W cenie usługi zapewniony jest dostęp do Internetu we wszystkich gniazdkach w wynajmowanych lokalach (dedykowany VLAN). W ramach usługi jednostki komputerowe Klienta mogą być chronione za pomocą firewalla. Niezawodność uzyskujemy dzięki wysokiej jakości oraz redundantności łącz oraz urządzeń sieciowych.\nUsługę telefonii VoIP (telefonii internetowej) świadczymy na własnej platformie. Pozwala ona na znaczne ograniczenie kosztów połączeń – nawet w przypadku odległych lokalizacji, ze względu na komunikację odbywającą się poprzez Internet.\nNasze usługi telekomunikacyjne dostępne są w lokalizacjach:\nul. Budowlana 26 w Lublinie\nul. Rapackiego 25 w Lublinie\nul. Młyńska 27 w Zamościu\nul. Willowa 2 w Ćmiłowie\nZobacz Regulamin świadczenia usług internetowych i nasz Cennik usług internetowych.


Rozdział 69 – Pocałunek, którego nie było.\nDochodziła piąta nad ranem, kiedy Harry Potter w końcu wyswobodził się z białej koszuli i eleganckich spodni, a potem opadł na łóżko w swoim dormitorium. Było puste, ponieważ Neville jeszcze nie wrócił z przerwy świątecznej, a Ron w towarzystwie Daphne próbował zanieść do lochów kompletnie pijaną Astorię. Okularnik uśmiechnął się na wspomnienie wspaniałej, sylwestrowej zabawy. Miał nadzieję, że nikt nie widział, gdy nad ranem przemierzali korytarze Hogwartu. Drzwi jego sypialni powoli się otworzyły i do środka na palcach weszła Pansy Parkinson. Swoje szpilki trzymała w ręce. Uśmiechnęła się na widok Harry’ego. W pomieszczeniu paliła się tylko jedna świeczka, stojąca obok łóżka ciemnowłosego Gryfona. Pansy postawiła swoje buty na podłodze, a kiedy podeszła bliżej chłopak zauważył, że zmyła makijaż.\n– Rozepnij mi sukienkę, Harry – poprosiła cicho. Wstał z łóżka i stanął zza swoją dziewczyną. Odgarnął jej włosy i odnalazł metalowy suwak. Koronkowy materiał po chwili upadł na podłogę, a Parkinson została w samej bieliźnie. Była zbyt zmęczona, żeby poczuć się niezręcznie. Poza tym Harry również paradował w bokserkach. Poczuła, jak obejmuję ją w pasie i przyciąga do siebie.\n– Jak się bawiłaś? – mruknął jej do ucha.\n– Dobrze wiesz, że było cudownie, ale teraz padam z nóg. – Harry szybko pocałował jej policzek, a potem się odsunął.\n– Chodźmy spać – powiedział, a Pansy mu przytaknęła.\nBez słowa wtuliła się w jego bok. Zasnęli.\nHarry przebudził się, czując, że dziewczyna, która do tej pory przytulała się do niego, gdzieś znikła, zabierając ze sobą rozkoszne ciepło. Do pomieszczenia, przez niedokładnie zasłonięte okno, wpadało dzienne światło. Gryfon ubrał na nos okulary i wtedy zobaczył Ślizgonkę, stojącą przed wąską szafą, dokładnie naprzeciw jego łóżka. Nic nie mówił. Pansy sięgnęła rękami zapięcia biustonosza, a po chwili jej stanik wylądował na podłodze. Harry zdjął okulary, przetarł zaspane oczy i po chwili znów ubrał szkła na nos. Zachowując bezwzględną ciszę, dalej obserwował swoją dziewczynę. Ślizgonka powoli otworzyła szafę i wyjęła z niej czerwoną koszulkę. Ubrała ją na siebie. Harry uśmiechnął się, widząc, że złote litery na t-shirtcie układają się w jego nazwisko. Doszedł do wniosku, że jego koszulka do Quidditcha jest zdecydowanie za długo na Parkinson. Sięgała jej za tyłek. Dziewczyna odwróciła się, tłumiąc ziewnięcie, a kiedy napotkała wzrok Harry’ego, odrobinę się speszyła.\n– Ja… – Chciała się jakoś wytłumaczyć z brania jego rzeczy bez pytania, ale nic sensownego nie przychodziło jej do głowy. Harry pokręcił głową.\n– Dobrze w niej wyglądasz – powiedział po prostu. Ślizgonka parsknęła śmiechem.\n– Długo nie śpisz? – zapytała, wyjmując ciemne włosy zza kołnierzyka koszulki. Harry uśmiechnął się znacząco.\n– Od jakiegoś czasu – rzucił, poprawiając poduszkę pod głową. Pansy powoli podeszła do łóżka, a potem wspięła się na nie i w końcu usiadła na udach Harry’ego. Pochyliła się powoli, żeby go pocałować.\nBlaise’owi Zabiniemu dotarcie na śniadanie zajęło cały poranek i część popołudnia, więc gdy w końcu usiadł przy stole swojego domu, zaczęto serwować obiad. W Hogwarcie widział znacznie więcej znajomych twarzy, głównie dlatego, że za trzy dni, po weekendzie miał rozpocząć się drugi semestr nauki. Ślizgon był zdania, że przerwa świąteczna w tym roku mięła zbyt szybko. Mimo wypicia eliksiru z liści cytrusów wciąż odczuwał skutki, wiążące się z wypiciem sporej ilości alkoholu wczorajszej nocy. Blaise zwyczajnie miał kaca. Z trudem wmuszał w siebie zupę, choć ani kac, ani brak apetytu nie odciągnęły go od intensywnych rozmyślań. Wczorajszej nocy widział coś, co nie dawało mu spokoju. Tylko ci się wydawało, byłeś pijany… Tłumaczył sobie, choć podświadomie wiedział, że to nie było przewidzenie. Nie ma siły, która by sprawiła, że Draco i Hermiona mogliby… Wzdrygnął się, myśląc o pocałunku tej dwójki i z trudem przełknął kolejną łyżkę zupy. Jakoś nie wyobrażał sobie rozmawiać o tym z Malfoyem. Próbował uporządkować sobie wspomnienia z minionej nocy, ale po wypiciu szampana z Virginią… A to nie była Ginny? Zastanowił się przez moment, ale w końcu stwierdził, że jest mu wszystko jedno. Odsunął od siebie talerz z zupą, kiedy naprzeciw niego usiadła Parkinson. Mimo wyraźnych oznak niewyspania, na ustach dziewczyny gościł uśmiech.\n– Ciężki poranek, co? – zagadnęła i również nalała sobie zupy. Ślizgon odpowiedział jej bliżej nieokreślonym pomrukiem. Oparł się o stół i nachylił nad niedojedzonym obiadem.\n– Co pamiętasz z wczoraj? – zapytał, obserwując, jak Pansy nawiązuje z kimś kontakt wzrokowy ponad jego ramieniem. Pewnie z Potterem, wariatka. Pomyślał Blaise, ale nie skomentował tego.\n– Do dwunastej wszystko, potem coraz gorzej, ale z pewnością wciąż więcej niż ty… Musiałam cię wyciągać z tego hotelu razem z Harrym, to nie było najlepsze wspomnienie…\n– Taa, przepraszam za to – mruknął Ślizgon. Gdzieś z tyłu głowy miał opisaną przez Pansy sytuację.\n– Od czego ma się przyjaciół – zaśmiała się dziewczyna. Blaise również się uśmiechnął, rozmowy z Parkinson zazwyczaj poprawiały mu humor.\n– A co pamiętasz z… – zawahał się chwilę. Pansy westchnęła.\n– Po prostu mów.\n– Chodzi o Draco… – Brunetka gwizdnęła cicho, odchylając się odrobinę.\n– Nie widziałam go praktycznie cały wieczór, a jeśli już to zawsze był z Hermioną.\n– Tylko tańczyli? – zapytał Zabini, zniżając głos. Ślizgonka odruchowo się rozejrzała, ale nikt się nie przysłuchiwał. Wzruszyła ramionami.\n– Zadajesz dziwne pytania, Blaise – powiedziała po chwili. Brunet poruszył się niespokojnie na krześle. Nie chciał rozsiewać plotek, ale czuł, że wybuchnie, jeśli komuś się nie zwierzy.\n– Dobra, chyba widziałem, jak Draco całuje się z Hermioną. – Parkinson łyżka wypadła z ręki, z trzaskiem upadając na podłogę. Ślizgonka szybko się schyliła, żeby ją podnieść, ale nie kontynuowała obiadu.\n– Co?! – wykrztusiła w końcu. Bacznie obserwowała przyjaciela, podejrzewając, że może to zwykły żart. Ku jej zdziwieniu Zabini zdawał się śmiertelnie poważny. Podrapał się po głowie, zbierając myśli.\n– To było krótko po dwunastej, nie byłem jeszcze pijany, ale wciąż nie mogę wykluczyć, że to zwykłe przewidzenie…\n– To na pewno podobna para czarodziejów, Blaise. Tam była masa ludzi.\n– Może masz rację. – Zgodził się niechętnie. – Przecież to nie możliwe, żeby Draco i Hermiona… – Przerwał, widząc minę Pansy. – Prawda?\nŚlizgonka nie odpowiedziała, co jeszcze bardziej upewniło Zabiniego w przekonaniu, że może wcale się nie przewidział. Najwyraźniej Pansy nie wykluczała opcji, w której Draco i Hermionia zbliżyli się do siebie aż za bardzo. Blaise był przerażony.\nHarry i Ron przytomni tylko w połowie jedli obiad. Nie mówili za dużo, z obawy, że przy otwarciu ust zwrócą wszystko co zjedli. Wczorajsza noc obojgu dostarczyła wrażeń i zdecydowanie było o czym opowiadać, tylko to nie był dobry moment. W pewnym momencie przyleciała poczta i Wielkiej Sali zapanowało nagłe poruszenie. Już po chwili na stole między Ronem a Harrym pojawiła się niewielka sterta listów i liścików. Potter zaczął je dostawać na siódmym roku i z początku nawet jeszcze je czytał, ale gdzieś w listopadzie zupełnie przestał zwracać uwagę na ten stosik, który pojawiał się z pocztą niemal za każdym razem. Wiadomości od ludzi zafascynowanych jego osobą, w pewnym momencie zaczynały być irytujące, aż w końcu zupełnie przestał się tym przejmować. Ron sięgnął po „Proroka Codziennego”, a oczy niemal wyszły mu z orbit.\n– Jestem na pierwszej stronie – wykrztusił w końcu i podał gazetę przyjacielowi. Okularnik zerknął na ogromny tytuł głoszący „Sylwester w wielkim stylu”, a pod nim zobaczył ruchomą fotografię, przedstawiającą Rona i Astorię, tańczących na tle innych par. Przeszedł do artykułu na drugiej stronie, aby móc zapoznać się ze szczegółowym opisem zabawy, w której uczestniczyli. Imiona i nazwiska Króla i Królowej Nocy zostały wytłuszczone. Pokiwał głową z uznaniem i oddał Weasleyowi gazetę. Cieszył się, że to Ron był w centrum uwagi.\n– Przecież jestem skończony. Jeśli mama się dowie… Wiesz, że czyta Proroka, a McGonagall? Wszyscy będą o tym gadać! – Harry zaśmiał się, posyłając przyjacielowi rozbawione spojrzenie.\n– Witaj w moim świecie – rzucił, a dobry humor go nie opuszczał. Nie sądził, że dyrektorka, nawet jeśli dowie się o wszystkim, wyciągnie jakieś konsekwencje. Potter nie wiedział, jak bardzo mylił się w tamtym momencie. Ron westchnął i niechętnie otworzył gazetę, zabierając się do lektury artykułu.\n– Niech tylko Hermiona to zobaczy – mruknął posępnie. Harry poklepał przyjaciela po plecach.\n– Ja bym raczej czekał na reakcję Astorii. – Ron spojrzał na niego spode łba, ale nic nie powiedział. Harry odnalazł wzrokiem Pansy, która siedziała po drugiej stronie Wielkiej Sali i właśnie mordowała go spojrzeniem. Potter zmarszczył brwi i przekrzywił głowę. Po cudownej pobudce zupełnie nie rozumiał zachowania Ślizgonki, która uparcie się w niego wpatrywała. Harry przeniósł spojrzenie na swojego przyjaciela, zajętego gazetą.\n– Zaraz wrócę, muszę z nią pogadać – rzucił, wstając od stołu. Rudzielec kiwnął głową, nie mogąc oderwać się od opisu jego zwycięstwa w konkursie na zaklęcia. Doszedł do wniosku, że autor artykułu zdecydowanie przesadził z szampanem.\nHarry szybko podszedł do stołu Ślizgonów, co nie uszło uwadze uczniów wszystkich domów, którzy akurat spożywali obiad. Okularnik bez pytania wcisnął się na miejsce obok Zabiniego, a naprzeciw Parkinson. Kilka Ślizgonek niedaleko zaczęło gorączkowo szeptać, ale nikt się nimi nie przejął. Blaise powiódł wzrokiem od Harry’ego do wściekłej jak osa Pansy i postanowił się ulotnić.\n– To ja spadam –mruknął, podnosząc się ze swojego miejsca. Klepnął Pottera po plecach i dodał: – Powodzenia. – Puścił oczko przyjaciółce i już go nie było. Harry zmarszczył brwi, przyglądając się swojej dziewczynie. Ślizgonka gniewnie zmrużyła oczy, a potem sięgnęła po coś, co leżało obok niej na ławce.\n– Co to jest? – wysyczała, zamaszyście kładąc gazetę przed zdezorientowanym Gryfonem. Harry pochylił się nad magazynem i zaklął w myślach. Nie mógł pojąć, skąd w ogóle Pansy miała egzemplarz „Czarowicy”, była to prasa najgorszego sortu. Widział siebie z Ślizgonką u boku, jak uśmiechali się do zdjęcia. Podczas wczorajszej imprezy pozował do tylu zdjęć, że tego nawet nie pamiętał. Podniósł wzrok, żeby napotkać mrożący krew w żyłach wzrok Parkinson. Odchrząknął.\n– Co jest nie tak z tą gazetą? Jesteśmy na okładce, to chyba… – Przerwała mu, a potem otworzyła magazyn i zaczęła czytać, niemal wypluwając kolejne zdania:\n– „Nasza nieustraszona dziennikarka na tropie kolejnej wielkiej intrygi. Czy Harry Potter jest w niebezpieczeństwie? I dlaczego, osoby z jego bliskiego otoczenia milczą? Wszystkiemu bliżej przyjrzała się Felicja Mayor, która zadebiutowała swoim fantastycznym artykułem, podsumowującym burzliwy związek jednego z wybitniejszych graczy w Quidditcha.\n– Co ma jakaś Felicja do Quidditcha i dlaczego…\n– Poczekaj na najlepsze – z sarkazmem powiedziała Pansy, kontynuując lekturę: – „Słynny Harry Potter był widziany podczas największej zabawy sylwestrowej na wyspach Brytyjskich, tylko kim była jego towarzyszka, której nie odstępował na krok? To młoda czarownica, powiązana z działalnością śmierciożerców. Czy Wybraniec jest w niebezpieczeństwie? Jak wiadomo nie wszystkich pomocników Tego, którego imienia nie wolno wymawiać złapano. Niejaka Pansy Parkinson, której wuj z początkiem października został osadzony w Azkabanie, zbliżyła się znacznie do Pottera. Prawdopodobnie za pomocą Amortencji lub silnych zaklęć otępiających. Być może Wybraniec jest pod wpływem Cofundusa…”\n– To jakieś brednie! – przerwał jej Harry, słysząc, że przy czytaniu ostatnich wersów głos jej się łamał. Podniosła na niego wzrok, odrzucając od siebie gazetę. Milczała.\n– Przecież to wszystko ta cała Felicośtam wyssała sobie z palca.\n– Skąd wiesz, może faktycznie poję cię Amortencją, żeby na koniec związanego oddać tej garstce, pożal się Salazarze, śmierciożerców, którzy znajdują się na wolności? – Gryfon westchnął.\n– Nie możesz się przejmować takimi…\n– Nie rozumiesz – podniosła głos. Harry pokręcił głową.\n– Masz rację, nie rozumiem. – Pansy nic nie powiedziała, zamykając magazyn. Harry potarł ręką czoło.\n– Posłuchaj, dobrze wiesz, że tę gazetę czytają tylko…\n– Wszystkie dziewczyny, odkąd jesteś na okładce. Wiem – przerwała mu, krzyżując ręce na piersiach.\n– Skąd to w ogóle wzięłaś? – zapytał spokojnie Harry.\n– Prenumeruję ją jakaś trzecioklasistka, przyszła zapytać, czy odsprzedam im trochę amortensji.\n– Im? – Potter uniósł jedną brew, kątem oka widział, że coraz więcej osób przygląda się jemu i Pansy.\n– Tej dziewczynie i jej koleżankom.\n– Oboje wiemy, że to głupie. Jeśli naprawdę ktoś wierz, że…\n– Oh, błagam Harry! Oczywiście, że będą wierzyć gazetom, jak w ogóle chcesz wyjaśnić to… to coś między nami? To nie miało prawa się wydarzyć.\n– Ale się wydarzyło. Być może zwariowałem. – Wzruszył ramionami.\n– Nadal nie rozumiesz, nigdy nie przestaną wytykać mnie palcami. Zawsze będą tą złą, bez względu na to, co zrobię.\n– To nie prawda, Pansy. Wiesz, że to nie prawda. – Dziewczyna uśmiechnęła się i z niedowierzaniem pokręciła głową.\n– Rozejrzyj się. – Potter z automatu powiódł wzrokiem po obecnych w Wielkiej Sali. Wszyscy patrzyli. Nie wiedział, co odpowiedzieć Pansy.\n– Skończyłam. – Ślizgonka wstała od stołu i wyszła z Sali, do drzwi odprowadziło ją kilkadziesiąt par oczu. Harry również się podniósł.\n– Koniec przedstawienia – warknął do osób znajdujących się najbliżej, a potem wrócił do Rona. Był zły.\nPansy opuściła wielką salę, idąc prosto do lochów. Wyrzucała sobie własną głupotę. Przez te kilka miesięcy naprawdę zapomniały kim kiedyś była. Oni nigdy nie zapomną. Pomyślała z goryczą. Nie chciała być czarnym charakterem, już nie. Skręciła w stronę pokoju wspólnego Ślizgonów, a na korytarzu pojawiła się Astoria. Od blondynki biła złość i nawet nie odpowiedziała na powitanie Parkinosn. Potrąciła brunetkę, nie oglądając się nawet. Pansy westchnęła, domyślając się, co mogło się wydarzyć.\nAstoria po zażyciu podwójnej porcji eliksiru z liści cytrusowych była jak nowo narodzona. Jeszcze przed południem zdążyła wziąć prysznic i wrócić do sypialni, zanim Daphne się obudziła. Młodsza z sióstr wypiła zdecydowanie mniej, musiała zwyczajnie odespać wczorajszą noc. Astoria cieszyła się, że Pansy nie ma w sypialni, bo naprawdę nad sobą nie panowała. Wciąż myślała, że to właśnie Parkinson zabrała jej Harry’ego. Coraz bardziej zacięcie rozczesywała jasne włosy, nie zwracając uwagi na wyrywane pukle. Daphne usiadła na łóżku, a widząc co wyprawia Astoria natychmiast się zerwała.\n– As, co się stało?! – Odebrała starszej siostrze szczotkę do włosów. Z przerażeniem obserwując, wściekłe odbicie Astorii w lustrze. Blondyna odwróciła się na krześle, gniewnie mrużąc oczy.\n– Co się stało?! Och, ty już dobrze wiesz, co się stało. Wszyscy wiedzieli! Wczoraj starałam się to ignorować, ale dzisiaj…\n– Zwolnij trochę, o czym ty…\n– O tej wywłoce Parkinson i Harrym.\n– A znasz innego Harry’ego?! Na litość Merlina, nie udawaj głupiej! Jak długo to trwa?! – Daphne otworzyła usta, żeby po chwili je zamknąć, nie rozumiała, dlaczego była atakowana. Usiadła na swoim łóżku, wzdychając ciężko.\n– Po pierwsze, Pansy może się umawiać z kim chce, a ty i Harry, no cóż… Rozmawialiście ze sobą może ze trzy razy. Poza tym nie podejrzewałaś tego wcześniej? – Daphne nie doczekała się odpowiedzi, bo wściekła Astorii opuściła sypialnię, trzaskając drzwiami.\n– Poszło lepiej, niż myślałam – mruknęła do siebie Daf, opadając na miękki materac. Wiedziała, że to z pewnością nie był koniec i że Astoria nie odpuści tak łatwo.\nBlondynka nie zważając na śnieg i mróz opuściła zamek, kierując się na boisko od Quidditcha. Potrzebowała rozładować emocje, które nią targały. Była rozgoryczona i zła. Zmarnowała połowę semestru na głupie lekcje latania, żeby przypodobać się Potterowi, a nic z tego nie wyszło. To przez Weasleya! Niczego mnie nie nauczył. Pomyślała gniewnie, obarczając winą wszystkich oprócz siebie. Za pomocą zaklęcia otworzyła składzik na miotły i pochwyciła jeden z nowszych modeli, którymi dysponowała szkoła. Energicznie przemaszerowała na środek boiska i zatrzymała się na chwilę. Nie wiedziała, czy to dobry pomysł, ale potrzebowała tego. Chciała, żeby mroźne powietrze owiało jej policzki, chciała oderwać stopy od ziemi. Mocniej zacisnęła palce wokół rączki miotły, żeby po chwili wzbić się w powietrze. Wzniosła się na wysokość pętli do Quidditcha, zaczynając od ostrożnych manewrów, których nauczył ją Ron. Pieprzony Weaslay, wszystko odwlekał zbyt długo. Pomyślała gniewnie, nieświadomie przyśpieszając. Zaraz potem zaczęła myśleć o siostrze, która zataiła przed nią prawdę i o Parkinson, która – według Astorii – dopuściła się zdrady. Blondynka nie rozumiała, dlaczego może mieć absolutnie każdego, z wyjątkiem mężczyzn, którymi naprawdę była zainteresowana. Tak było, odkąd tylko pamiętała. Zawsze chodzi im tylko o seks. Pomyślała rozgoryczona, przypominając sobie wszystkich facetów, których poznała na sylwestrowej zabawie. Znów przyśpieszyła, robiąc gwałtowny nawrót tuż przy pętli. Niemal spadła z miotły, a serce tłukło się w jej piersi jak oszalałe. Nie zwracała na to uwagi, ogarnięta ślepą furią. Miała ich wszystkich dość i Daphne, i Pansy, i nawet Pottera.\n– Są siebie warci – warknęła pod nosem, przyśpieszając. Traciła kontrolę nad miotłą, zupełnie nie zwracając uwagi na to, że latała coraz szybciej.\nRon i Harry rozsiedli się w pokoju wspólnym Gryffindoru. Weaslay widział, że jego przyjaciel był wściekły i długo się zastanawiał, czy poruszyć drażliwą kwestię. W wieży pojawiało się coraz więcej uczniów, wracających z przerwy świątecznej. W kominku trzaskał ogień, a niedbale ułożone poduszki gniotły w plecy osoby zajmujące kanapę. Ron ziewnął przeciągle. Musiał przyznać, że się nie wyspał, ale doszedł do wniosku, że mógłby nie spać przez najbliższy tydzień, gdyby tylko ktoś pozwolił mu przeżyć tę sylwestrową noc raz jeszcze.\n– I jak poszło z Parkinson? – zapytał rudzielec, przerywając milczenie. Harry zerknął na niego, zaciskając mocniej szczękę. Długo nic nie mówił.\n– Przeczytała jakiś tam artykuł i zwyczajnie się wciekła. Powinno jej przejść – powiedział w końcu Harry, poprawiając sobie poduszkę pod plecami. Ron odchrząknął.\n– Jaki artykuł? – zapytał po chwili. Potter wzruszył ramionami.\n– Coś o jej rzekomym śmierciożerstwie i o tym, że rzuciła na mnie urok. Nic specjalnego.\n– Nie wierzę, że to mówię, ale… No Pansy miała prawo się wściec, okej? Dla ciebie to norma, ale o niej piszą pewnie pierwszy raz. Może… – Ron w porę ugryzł się w język. Harry spojrzał na niego pytająco i świdrował go spojrzeniem, póki rudzielec nie podjął przerwanego wątku. Ronald znów odchrząknął.\n– Może… powinna porozmawiać z Ginny? Wiesz, w końcu będą przechodzić przez podobne… – Weasley zamilkł, widząc wzrok przyjaciela.\n– Albo nieważne. Przejdzie jej – dodał po dłuższej chwili. Siedzieli w cichy, obserwując młodsze roczniki. Ron wstał i przyniósł im po piwie kremowym. Z butelki nie smakowało tak dobrze jak to, serwowane „Pod trzema miotłami”, ale Gryfoni nie narzekali. Harry w końcu się odezwał, upijając trochę piwa.\n– Więc ty i Astoria, hm? – Ron niemal się oblał bezalkoholowym napojem. Odstawił butelkę i wytrzeszczył oczy na przyjaciela.\n– Nie żartuj nawet. Przecież to Astoria.\n– No właśnie, sam musisz przyznać, że to jedna z lepszych lasek.\n– I właśnie dlatego ja nie mam szans – mruknął Ron. Chciał skończyć ten niewygodny temat. Jakoś nie potrafił myśleć o Astorii „w ten sposób”. Czuł, że to byłoby nie fair w stosunku do Hermiony. Mimo ich zerwania rudzielec uważał, że wciąż było za wcześnie.\n– Oh, wczoraj nie mogliście się od siebie oderwać… A właśnie, gdzie ty właściwie spałeś? Pamiętam tylko, że miałeś ją odprowadzić do lochów… – Ronald parsknął śmiechem i z rozbawieniem w oczach spojrzał na przyjaciela.\n– Chyba nie myślałeś, że zaryzykuję powrót do sypialni, wiedząc, że poszedłeś tam z Parkinson…\n– Nie wyobrażaj sobie za dużo – burknął Harry, ale na myśl o pobudce, którą zafundowała mu Ślizgonka, uśmiechnął się w myślach.\n– W każdym razie, chyba zapomniałeś, że jestem prefektem. Sypialnia na czwartym piętrze stała wczoraj otworem.\n– Oh no tak. – Harry sięgnął po piwo kremowe. Dziwnie będzie mieszkać w Hogwarcie bez Rona. Pomyślał, ale nic nie powiedział. Cieszył się, że jego przyjaciel został tak odznaczony.\n– To będzie dziwne – powiedzieli jednocześnie, a potem parsknęli śmiechem. Dopili piwo, rozmawiając o wczorajszej imprezie.\n– Chyba pójdę z nią pogadać – stwierdził Harry, mając na myśli Pansy. Ron skinął głową.\n– Powodzenia – krzyknął za przyjacielem. Kiedy Potter zniknął w przejściu, rudowłosy nastolatek chwycił puste butelki i skierował się do kosza. Przechodził obok okna, wychodzącego na boisko do Quidditcha, a szkło prawie wypadło mu z rąk. Dokładnie przyjrzał się samotnej postaci na miotle, a potem puścił się biegiem w stronę schodów. W ostatnich chwili przywołał zaklęciem swoją kurtkę. Przeklinał w myślach moment, w którym nauczył Astorię wsiadania na miotłę.\nDość szybko znalazł się na boisku do Quidditcha. Trampki, które miał na nogach całkowicie przemokły, ale Ron zupełnie to zignorował. Porywisty wiatr rozwiewał poły jego kurtki. To zdecydowanie nie była pogoda do latania. Widoczność była fatalna. Odszukał wzrokiem samotną postać na miotle, która ze zbyt dużą prędkością pokonywała kolejne hektary boiska. Ronald od razu wiedział, że Ślizgonka nie panowała nad miotłą. Kidy prawie uderzyła w jedną ze złotych obręczy, zaklął szpetnie.\n– Astoriaaa! – wrzasnął, chcąc zawrócić na siebie jej uwagę. Dziewczyna na ułamek sekundy zawisła w powietrzu, żeby po chwili nieposłuszna miotła porwała ją jeszcze wyżej.\n– Wyląduj do cholery!!! – Usłyszała jego krzyk, ale choć bardzo chciała, nie potrafiła zmusić miotły do obniżenia lotu. Ślizgonka była przerażona. Umrę tutaj, umrę jak nic. Myślała, próbując odszukać wzrokiem niewyraźną postać. Zrozumiała, że to Ron, w chwili gdy dostrzegła rudą czuprynę. Straciła go z oczu, a chwilę potem miotła porwała ją gdzieś ponad pętle. Astorii łzy cisnęły się do oczu. Złość przeszła jej całkowicie, chciała po prostu bezpiecznie wrócić do zamku.\nRon z obawą obserwował, jak Ślizgonka unosiła się coraz wyżej. Nie mam wyboru. Pomyślał, wyciągając różdżkę z tylnej kieszeni spodni. Starał się wycelować w miotłę, ale w panujących warunkach graniczyło to z cudem.\n– Immobulus – krzyknął, a fioletowawy promień dosięgnął Astorii. Ron nie miał pojęcie, czy trafił w dziewczynę, czy w miotłę, ale już po chwili zauważył, bezwiedne ciało, pikujące w dół. Rzucił się biegiem w tamtą stronę, ale był zbyt wolny. W ostatnich chwili rzucił następne zaklęcie, sprawiając, że Ślizgonka zawisła na kilka sekund tuż nad ziemią. Rzucił się w jej stronę, licząc, że uda mu się złapać jej bezwiedne ciało, ale dziewczyna upadła w śnieg. Ron na czworakach podszedł do dziewczyny, odgarnął jej blond włosy z twarzy. Oczy miała zamknięte. Ron trzęsącą się ręką wymierzył różdżkę w klatkę piersiową dziewczyny.\n– Finite – szepnął. Już myślał, że nic to nie dało, ale Astoria nagle łapczywie zaczerpnęła powietrza, unosząc głowę. Gryfon odetchnął z ulgą i cofnął się odrobinę. Astoria usiadła na śniegu, milczała. Nawet nie spojrzała na Rona, wpatrywała się w przestrzeń, a jej jeansy nasiąkały wodą. Gryfon schował różdżkę.\n– Wszystko w porządku? – zapytał, przyglądając się jej z profilu. Blondynka gwałtownie wstała, odwracając się do chłopaka.\n– Nie? Nic nie jest w porządku! Okłamałeś mnie, to wszystko twoja wina! – Ron podniósł się z ziemi, pytająco patrząc na blondynkę.\n– Rozumiem, że uderzyłaś się w głowę. Naprawdę mocno – dodał ciszej. – Co ci strzeliło, żeby iść latać w taką pogodę? – Blondynka skrzyżowała ręce na piersiach.\n– Oh, nie udawaj, że w ogóle cię obchodzę! Jeśli chciałeś mnie przelecieć, trzeba to było zrobić wczoraj, gdy byłam nieźle wstawiona. Od początku chodziło ci tylko o to! Nie chciałeś mi pomóc z Harrym, chciałeś tylko…\n– Wow, zwolnij trochę! O czym ty, do cholery mówisz?! – Ronald zdecydowanie nic nie rozumiał.\n– Miałeś nauczyć mnie latać, żebym mogła zbliżyć się do Harry’ego, a ty wszystko odwlekałeś i Parkinson mnie uprzedziła! Mydliłeś mi oczy, żeby oni mogli się zejść! Pewnie zgodziłeś się tylko po to, żeby móc zmacać mój tyłek, bo ta cnotka Granger ci nie daje!\n– Zamknij się – warknął Gryfon. Teraz już rozumiał. Jak zawsze chodziło o Harry’ego. Wszystko stało się jasne, Greengrass nigdy by się do niego nie odezwała, gdyby nie jej zainteresowanie Potterem. W głowie miał tylko ich pocałunek ze Skrzydła Szpitalnego i poczucie, że to wszystko było udawane. Chciała Harry’ego, od samego początku.\n– Świetnie, że to sobie wyjaśniliśmy! Żałuję tylko, że zmarnowałem tyle czasu na ciebie i te głupie lekcje latania. Mam nadzieję, że następnym razem Harry cię uratuje, zanim się zabijesz, bo ja na pewno nie kiwnę palcem.\n– Nie wierzę, czy ty masz do mnie pretensje?! To ja mam prawo być wściekła, bo…\n– Bo?! – przerwał jej, a policzki pociemniały mu ze złości. W tamtej chwili chciał wymazać Greengrass ze swojego życia. To on miał prawo czuć się oszukany. Astoria zamilkła. Nie wiedziała, dlaczego Ron na nią naskoczył, skoro to ona czuła się zdradzona. Objęła się rękami i pociągnęła nosem. Chciała coś jeszcze powiedzieć, ale Gryfon ją uprzedził:\n– Tak właśnie myślałem. Postaraj się nie zamarznąć, czekając, aż ktoś piękny, sławny i bogaty, przyniesie ci swoją kurtkę.\nOdszedł, zostawiając zaszokowaną dziewczynę. Zdecydowanie nie musiał wiedzieć, że Ślizgonce chodziło tylko o Harry’ego. Tym bardziej, że zaczynał ją lubić. Przeklął Astorię w myślach, wracając do zamku. Od początku dobrze wiedział, że u takiej dziewczyny nie miał szans.\nRon rozpakowywał swoje rzeczy w nowej sypialni. Łóżko na czwartym piętrze było dużo wygodniejsze, ale Gryfon naprawdę wolałby spać na twardym materacu w Wieży Gryffindoru. Czuł się tutaj obco. Niedbale wrzucił kilka T-shirtów do szuflady w komodzie i zasunął ją. Harry siedział na łóżku i bawił się kolekcją kart czarodziejów, zamiast pomagać w przeprowadzce. Ron nie miał mu za złe, nadal nie pogodził się z Parkinson. Ktoś zapukał do drzwi jego sypialni i nie czekając na zaproszenie, wtargnął do środka. Astoria miała na sobie całkowicie suche ubrania, a włosy upięła na czubku głowy. Zaniemówiła, widząc Harry’ego, rozwalonego na łóżku i Rona, siedzącego na dużym kufrze. Obaj świdrowali ją wzrokiem. Ślizgonka odchrząknęła i już miała coś powiedzieć, kiedy Ronald jej przerwał:\n– Jak tu weszłaś? – Jego ton był dość opryskliwy, co zdziwiło Pottera.\n– Michael mnie wpuścił – powiedziała, wzruszając ramionami. Zdawało się, że wcale się nie przejęła morderczym spojrzeniem Ronalda.\n– Czego chcesz? – warknął w jej stronę rudzielec. – A właściwie, może powinienem zostawić cię sam na sam z Harrym? – Okularnik spojrzał zdziwiony na przyjaciela, wyraźnie wciągnięto go w jakąś grę, której nie rozumiał. Astoria prychnęła.\n– Zachowujesz się jak dziecko. McGonagall chciała nas widzieć i coś czuję, że szybko stracisz tę swoją odznakę…\n– Nas? – zapytał Harry i wskazał na siebie i Rona. Ślizgonka zacmokała.\n– Przykro mi Potter, ale to sprawa między mną, a twoim drażliwym przyjacielem. – Ron podniósł się z kufra i wyszedł, nie czekając na Astorię. Ślizgonka posłała oczko Harry’emu i ruszyła za rudzielcem. Okularnik życzył im w myślach powodzenia.\nStanęli przed obliczem dyrektorki, a McGonagall nie owijając w bawełnę, położyła przed nimi Proroka Codziennego. Wciąż byli na pierwszej stronie. Ron zaklął w duchu. Minerva poleciła im usiąść, a potem uraczyła ich dość długim monologiem. Poruszyła kwestię ich samowolnego opuszczenia terenu szkoły, a potem udania się na imprezę, gdzie z pewnością spożywali alkohol. Na koniec zadała jedno proste pytanie:\n– Kto jeszcze tam był? – Ronald zerknął przelotnie na dziewczynę, a potem szybko powiedział:\n– Tylko my dwoje, pani dyrektor.\n– Czyżby? – Dyrektorka zmrużyła oczy, wiedziała, że Ron ją okłamuję, ale nie miała żadnych dowodów. Nastolatkowie milczeli. – Zanim odejmę wam punkty, zapytam jeszcze raz, kto jeszcze tam był?\n– Tylko my dwoje – zapewniła tym razem Astoria, a kłamstwo wypowiedziała z taką łatwością, że nawet Ronald byłby w stanie jej uwierzyć.\n– W takim razie odejmuję waszym domom po pięćdziesiąt punktów. Mam serdecznie dość tej niesubordynacji ze strony ostatniego rocznika. Musicie zrozumieć, że jeśli jesteście pełnoletni nie oznacza, że możecie stać ponad zasadami. To tyczy się całego waszego rocznika, czy wyrażam się jasno panie Weaslay? – Ron kiwnął głową.\n– Mam nadzieję, że panna Greengrass nie ma na pana tak dużego wpływu, że skłamałby pan dyrekcji.\n– Już mówiłem, że tylko nasza dwójka wymknęła się z zamku. – McGonagall zdjęła swoje okulary i potarła skronie.\n– Skoro tak bardzo lubicie imprezy, jesteście odpowiedzialni za organizację balu absolwentów. Myślę, że odnajdzie się pani w swojej roli, panno Greengrass. – Ślizgonka zacisnęła zęby, bo cisnęła jej się na usta wiązanka, której dyrektorski gabinet nigdy by nie zapomniał. Zdusiła przekleństwo, a potem uśmiechając się dość nienaturalnie, powiedziała:\n– Dziękujemy za tak łagodną karę, pani dyrektor. – McGonagall skinęła głową.\n– Możemy już iść? – zapytał od razu Ron. Krótko mówiąc, był załamany. Miał na głowie OWUTemy i nie potrzebował dodatkowych zajęć. W dodatku znów będzie skazany na towarzystwo Ślizgonki, której nie chciał oglądać przez najbliższe tysiąclecie. Po kolejnej reprymendzie, opuścili gabinet dyrektorki w ponurych humorach.\n– Świetnie, przez ciebie muszę organizować jakiś głupi bal i w dodatku straciłam punkty.\n– Przeze mnie? – Gryfon był pewny, że się przesłyszał. Astoria przystanęła.\n– Gdybyś trzymał się ode mnie z daleka…\n– Na litość Merlina, Greengrass! Przypomnę ci tylko, że to TY prosiłaś MNIE o pomoc. Nie na odwrót.\n– Oh, jesteś taki sam jak wszyscy!\n– W dupie mam twoją opinię – warknął, odchodząc. Ślizgonka otwarła usta z wrażenia. Stała na korytarzu jeszcze długo po tym, jak Ronald zniknął jej z oczu.\nDraco Malfoy czuł się nieswojo. Niemal wszyscy napotkani uczniowie taksowali go podejrzliwymi spojrzeniami, nikomu nie umknął fakt, że blondyn wrócił do szkoły. Właściwie mało go obchodziło, co myśleli na jego temat inni. Wracał z lochów. Liczył, że zastanie tam Zabiniego, jednak bruneta nie było ani w pokoju wspólnym Ślizgonów, ani w sypialni. Malfoy niezadowolony kierował się do swojego dormitorium. Dziwiło go, że jeszcze nie wpadł na Granger, bo jej towarzystwo było nieodłączną częścią jego dnia. Odkąd wstał w samo południe, zastanawiał się nad tym, co wydarzyło się wczorajszej nocy. Wiedział, że to nie powinno się stać, ale wcale nie miał wyrzutów sumienia. Zaskoczył samego siebie, stwierdzając, że niczego nie żałował. Uśmiechnął się pod nosem na myśl o Granger, zadręczającej się tym, co się między nimi wydarzyło. Skręcił w ostatni już korytarz i wpadł na Michaela Cornera. Krukon wciąż miał założone kilka szwów na łuku brwiowym. Nieźle cię Blaise urządził. Pomyślał Malfoy, kalkulując, że od wypadku minął niemal miesiąc.\n– Hej Malfoy – zawołał Corner, gdy Ślizgon go mijał. Draco westchnął i odwrócił się do Krukona. Uniósł pytająco brew.\n– Wiesz może, gdzie jest Hermiona? Mam dla niej… – Michael urwał w połowie zdania, widząc, że Draco wzrusza ramionami.\n– Mało mnie obchodzi, co robi Granger. Pewnie siedzi w bibliotece albo w wieży Gryffindoru – skłamał gładko Malfoy. Krukon kiwnął głową i nic nie mówiąc, zawrócił. Draco, upewniając się, że Corner na dobre opuścił korytarz, postanowił złożyć wizytę Hermionię. Nie miał pewności, że dziewczyna była w swojej sypialni, ale nic nie tracił, sprawdzając. Stanął przed drewnianymi drzwiami i zapukał. Słyszał skrzypienie łóżka po drugiej stronie i kroki. Zapukał znowu, ale Gryfonka uparcie milczała. Za trzecim razem usłyszał jej głos:\n– Kto tam? – Draco zmarszczył brwi, znał ten ton - płakała.\n– Otwórz Granger, musimy pogadać – powiedział, opierając prawą rękę o framugę, wciąż zamkniętych drzwi. Słyszał, że dziewczyna gwałtownie odchodzi od drzwi.\n– Do cholery, otwieraj! – Tracił cierpliwość, bo sterczał na korytarzu już dłuższą chwilę. Teraz już nie zamierzał odpuścić, nie chodziło tylko o Michaela, ale przede wszystkim o to, co wydarzyło się wczoraj.\n– Proszę cię, daj mi spokój – powiedziała, łamiącym się głosem. Hermiona siedziała oparta o drzwi, a policzki miała mokre od łez. Ginny uświadomiła jej dzisiaj, kim się stała, a panna Granger nie potrafiła tego zaakceptować. Czuła się jeszcze gorzej, wiedząc, że niczego nie żałowała. Ani jednej minuty poświęconej Draco. Znów zadudnił w drzwi, a Hermiona wiedziała, że nie odpuści. Podciągnęła kolana pod brodę.\n– Po prostu otwórz te przeklęte drzwi – warknął Draco. – Wiem, że mnie słyszysz, Granger!\n– Zostaw mnie, porozmawiamy jutro.\n– Porozmawiamy teraz! Lepiej odsuń się od drzwi…. – Ślizgon wyciągnął różdżkę, ale Hermiona była szybsza. Bez wysiłku rzuciła zaklęcie blokujące „Alohomorę” oraz kilka innych prostych uroków, służących do otwierania pomieszczeń. Malfoy zaklął szpetnie, orientując się, że jego czary na nic się zdadzą. Zaraz wpadł na inny pomysł. Oh, otworzysz te drzwi szybciej niż myślisz…\n– Granger, otwórz, bo… – urwał w pół zdania i gwałtownie wciągnął powietrze do płuc. Osunął się na ziemię z głuchym trzaskiem. Wrzasnął, szamocząc się na ziemi. Drzwi stanęły otworem. W progu zobaczył Hermionę z zaczerwienionymi oczami i przerażeniem malującym się na twarzy. W prawej ręce trzymała swoją różdżkę. Natychmiast uklękła obok blondyna, a gdy tylko to zrobiła, Draco przestał się rzucać. Podniósł się do pozycji siedzącej i z bezczelnym uśmiechem oświadczył:\n– Już mi lepiej, dziękuję. – Bez zastanowienia strzeliła go w twarz i szybko podniosła się z ziemi. Draco chwycił piekący policzek i również wstał. Gryfonka chciała szybko zamknąć się w sypialni, ale uniemożliwił jej to, przytrzymując drzwi.\n– Teraz już musisz ze mną porozmawiać – powiedział, wchodząc za nią do środka. Hermiona była dziwnie milcząca, bo według kalkulacji Malfoya od co najmniej trzech minut powinna pouczać go w kwestii żartów z jego poważnej przypadłości. Zamiast tego milczała, kuląc się na krześle przy biurku. Nie pytając ją o zgodę, chłopak otworzył okno. W pomieszczeniu panował straszny zaduch.\n– Rozumiem, że to nie jest dobry moment, ale…\n– Czyli mam zupełnie zignorować to, że tak nieodpowiedzialnie…\n– Przepraszam – przerwał jej. – Teraz lepiej?\n– Nie – powiedziała spokojnie. – Zignoruję twój kretynizm, powiesz to, co masz do powiedzenia, a potem sobie pójdziesz, zgoda?\n– Właściwie to najpierw chciałem zapytać, czego od ciebie chciał Michael Corner, ale po dłuższym zastanowieniu… chyba powinniśmy pogadać o czymś innym. – Hermiona uniosła pytająco brew.\n– O wczorajszym, chyba nie zamierzasz tak tego zostawić?\n– Nie mam pojęcia, o czym mówisz – odpowiedziała spokojnie. Draco potarł nieogolony policzek.\n– Może wczoraj trochę wypiliśmy, ale nie wmówisz mi, że niczego nie pamiętasz.\n– Czego mam nie pamiętać? Wyrażaj się jaśniej. – Jej spokojny ton zaczynał go denerwować. Nie rozumiał, dlaczego udawała, że nic się między nimi nie wydarzyło.\n– Granger całowałem cię wczoraj i oboje wiemy, że…\n– Ah, więc mówisz o tym pocałunku, którego nie było? – Spojrzała na niego znacząco, ale teraz to Malfoy niczego nie rozumiał.\n– Uderzyłaś się w głowę, wstając rano? – zapytał po chwili.\n– Nie, Malfoy. Po prostu daję ci do zrozumienia, że wczorajszy wieczór był błędem i lepiej będzie udawać, że nic się nie wydarzyło. – Ałć. Pomyślał blondyn, ale nie dał po sobie niczego poznać.\n– To wszystko, co mam do powiedzenia – przerwała mu, starając się opanować drżenie głosu. Słowa, które wypowiadała, brzmiały tak obco. To, co mówiła, było dalekie od myśli zatruwających jej głowę. Malfoy nie wierzył w to, co słyszał. Nie potrafił tego przyznać, ale słowa Granger mimo wszystko go zabolały. Gdyby tylko zdobył się na schowanie dumy do kieszeni, wszystko mogłoby potoczyć się inaczej, ale zamiast tego rzucił jedynie:\n– Jak chcesz – wzruszył ramionami. – Mam nadzieję, że już więcej nie popełnimy takiego błędu.\nNo rozdział trochę późno, ale naprawdę liczyłam na ten koniec świata...\nTak, czy inaczej nie mogę się określić, kiedy uda mi się napisać następną część, mam nadzieję, że pojawi się z początkiem października ;)\nAutor: ~Pani M. o 17:06 44 komentarze: Linki do tego posta


Wrak wycieczkowca Costa Concordia widziany z orbity\nYou are at:Home»Misje»Misje orbitalne»Wrak wycieczkowca Costa Concordia widziany z orbity\nBy Krzysztof Kanawka on 19 stycznia 2012 Misje orbitalne\nDigital Globe sfotografował wrak statku pasażerskiego “Costa Concordia”, który 13 stycznia 2012 roku uderzył o skały u brzegów włoskiej wyspy Isola del Giglio.\nTrzynastego stycznia 2012 roku “Costa Concordia” uderzyła o skały u brzegów włoskiej wyspy Isola del Giglio. W wyniku uderzenia o skały doszło do znacznego przechyłu wycieczkowca na burtę o około 80° i częściowego zatopienia statku. W momencie wypadku na jego pokładzie znajdowało się 4197 pasażerów i członków załogi. W wyniku tej katastrofy śmierć poniosło 11 osób a 64 zostały ranne. Ponadto, wciąż trwa poszukiwanie kilkunastu zaginionych osób, które znajdowały się na pokładzie “Costy Concordii” w chwili katastrofy. Okoliczności tego wypadku są dość kontrowersyjne i są w tej chwili badane.\nOsiadły na skałach i częściowo zatopiony wrak wycieczkowca “Costa Concordia” jest doskonale widoczny z orbity. Amerykańska firma Digital Globe, specjalizująca się w obserwacjach Ziemi dla cywilnych i wojskowych klientów, opublikowała zdjęcie uszkodzonego statku. Zdjęcie zostało wykonane 17 stycznia za pomocą jednego z satelitów należących do Digital Globe.\nNa zdjęciu widać fragment “Costa Concordii”, która nie uległa zatopieniu. Widoczne są także uszkodzenia poszycia burty wraku oraz kilka małych jednostek pływających (być może ratowniczych) w pobliżu Costy Concordii. Zdjęcie prezentuje możliwości satelitów użytkowanych przez Digital Globe. Jest to także przykład, ile danych można uzyskać z orbity, co w przypadku akcji ratowniczych lub czynności następujących po takich akcjach może mieć duże znaczenie.\nConcordia Costa Digital Globe wrak\nPrevious ArticlePodsumowanie działalności Sekcji Rakietowej Studenckiego Koła Astronautycznego w 2011 roku\nNext Article Rozbłysk klasy M3.2 z grupy 1402 (19.01.2012)


Firmy finansowe częściej przyznają rację klientom - GazetaPrawna.pl\nPrzy okazji publikacji raportu rzecznik finansowy stara się edukować klientów. / ShutterStock\nPrzy okazji publikacji raportu rzecznik finansowy stara się edukować klientów. – Odpowiedź udzielana przez podmiot rynku finansowego nie może ograniczyć się do lakonicznego stwierdzenia „reklamację uwzględnia się” czy też „odmawia się uznania reklamacji” – czytamy w opracowaniu.\nW dokumencie nie ma wyjaśnienia, jakich spraw najczęściej dotyczą reklamacje. Można się z niego dowiedzieć tylko, w jakich sprawach klienci zwracają się do rzecznika finansowego z prośbą o interwencję. W ubezpieczeniach problemy najczęściej wiążą się z polisami OC komunikacyjnego. W bankach – z kredytami konsumpcyjnymi.\nRzecznik zbiera również informacje na temat wartości roszczeń, z jakimi klienci instytucji finansowych idą przeciwko nim do sądów. W minionym roku zgłoszone roszczenia zbliżyły się do 2,5 mld zł wobec 1,1 mld zł rok wcześniej.\nNajwiększa, opiewająca na 1,03 mld zł, była kwota, o jaką klienci pozwali PKO BP. – Wskazany w zestawieniu roszczeń przypadek to oddalony już pozew jednego z klientów – informuje Joanna Fatek z biura prasowego banku.\nO ponad połowę, do 159,1 mln zł, wzrosła wartość roszczeń zgłoszonych wobec firmy ubezpieczeniowej Warta. Czym to było spowodowane? – W sytuacji gdy zgłaszanych jest na nas najmniej skarg w relacji do udziału w rynku, zestawienie dotyczące pozwów jest naszym zdaniem niespójne i zastanawiające – odpowiada Dawid Korszeń, rzecznik Warty. W liczbie reklamacji Warta zanotowała w minionym roku wzrost o 40 proc., do niecałych 34 tys.\nNa trzecim miejscu wśród instytucji pozywanych o największą kwotę znalazł się Powszechny Zakład Ubezpieczeń. Tam kwota roszczeń spadła o 17 proc., do 138,6 mln zł. Kolejne pozycje zajęły banki z dużymi portfelami kredytów walutowych – mBank (120,5 mln zł roszczeń, wzrost o ponad 260 proc.) i Getin Noble Bank (118,2 mln zł, wzrost o prawie 150 proc.).\nTDNDGP import prawa konsumenta reklamacja TDNDGP GOSPODARKA


Evertiq - AUO: Ogień z nie spowodował poważnych zniszczeń\n© AUO Przemysł elektroniczny | 20 września 2011\nAU Optronics, tajwański producent paneli poinformował, że pożar jaki miał miejsce w piątek 16 września 2011 r. nie spowodował zakłóceń w działalności.\nPożar, spowodowany był przez wyciek gazu i wybuchł w zakładzie AUO w Houli. Z raportu koncernu wynika, że nikt nie doznał żadnych obrażeń. Działania produkcyjne pozostały nienaruszone, podaje Taipei Times.\nReorganizacja AUO w zakresie produkcji wyświetlaczy


nohood | Mentions | nasz salon24\nDodano 4 lutego 2019 przez Tadeusz_K\t• 4 Komentarze\nPrzyroda w 2018/2019 zakpiła z ideologii globalnego ocieplenia. Czytaj dalej →\nDodano 21 czerwca 2018 przez nohood\t• 32 Komentarze\ndla wszystkich odwiedzających to miejsce. wygląda na to, że z punktu widzenia skurwieli sprzeciwiających się swobodnej dystrybucji informacji przegięliśmy i za karę odcięto nas od możliwości wypowiedzi na poziomie dostarczyciela serwera, co jest o sprzeczne z umową jaką mamy podpisaną. zobaczymy co powiedzą kolesie udostępniający usługę. jeśli nic, otworzymy im sprawę i zaczniemy nagłaśniać problem. … Czytaj dalej →\nDodano 4 marca 2017 przez nohood\t• 12 Komentarzy\ndobra wiadomość: pewną uciążliwością zgłaszaną przez was był do tej pory brak wyświetlania autora w nagłówkach postów na stronie głównej. dzięki pomocy faceta2017 udało się włączyć tą funkcję. jest to to pierwsza modyfikacja kodu strony, jakiej udało się nam dokonać z sukcesem… lulu facet-bardzo ci dziękuję Czytaj dalej →\nDodano 2 marca 2017 przez Stary Wrocek\t• 45 Komentarzy\nPanie i Panowie Niechaj dzięki będą wielkie ekscelencji Lordowi za niesienie kaganka oświaty w zakresie współdziałania poszczególnych witryn Blogerów i naszsalon24.org (PT). Niemniej, jak sądzę, problem z którym wielu się boryka – w tym i ja – leży poza umiejętnością wykorzystania przycisku (funkcji) „share”. Na marginesie, zdaje się, że niektórzy mają przycisk (funkcję) o nazwie … Czytaj dalej →