Po co nam intermodal?\nStopniowa zmiana struktury przewożonych w Polsce ładunków jest wynikiem przede wszystkim przemian politycznych i gospodarczych. Spada udział przewozów węgla, stali i produktów masowych na rzecz ładunków rozproszonych. Coraz więcej firm i fabryk powstaje bez dostępu do sieci kolejowej co ogranicza możliwości wykorzystana transportu szynowego do procesów logistycznych. Jest to spowodowane wieloma czynnikami ekonomicznymi i prawnymi. Wśród nich znaczące miejsce zajmują stale rosnące wymagania i obostrzenia dla właścicieli i użytkowników bocznic kolejowych, skutecznie odstraszające od ich dalszego utrzymywania nie mówiąc już o jakimkolwiek budowaniu. Ponadto stan infrastruktury na wielu liniach kolejowych jest nadal wysoce niezadowalający, a wiele z nich jest zamykanych i likwidowanych skutecznie oddalając potencjalnych klientów od najbliższego punktu stycznego z koleją. Sytuacji tej nie poprawiają modernizacje infrastruktury, które poprzez złe i nieskoordynowane harmonogramy zamknięć torowych, powodują niejednokrotnie paraliż ruchu towarowego. To wszytko sprawia, iż polskie pociągi towarowe są najwolniejsze w Europie. Jak wynika z prowadzonych analiz rzeczywiste prędkości handlowe wynoszą z uwzględnieniem opóźnień do rozkładu jazdy ok. 15 km/h, choć oficjalnie jest to ok. 25 km/h, jednakże statystyki nie łączą wielokrotnych opóźnień (średnie spóźnienia poć towarowych za II kwartał 2015 r. wynosiły 466 minut).\nNie dziwi więc fakt tak dynamicznego rozwoju transportu drogowego w naszym kraju. Skutki tego są widoczne w statystykach wypadków drogowych. Niestety bezpośrednich kosztów takiej polityki nie widać w budżetach firm i społeczeństwa, bo koszty wypadków, degradacji dróg i środowiska ukryte są w dziesiątkach pozycji budżetów samorządowców lokalnych, służby zdrowia, Skarbu Państwa etc.\nZa ten bezmyślny i trwający od wielu lat proces przenoszenia ładunków z kolei na drogi płacimy my wszyscy a z każdym rokiem rachunki za te błędy będą rosły. Wydaje się, iż przy obecnym rozwoju cywilizacyjnym jedynym sposobem na przerwanie tej spirali niekontrolowanego rozwoju transportu drogowego jest stworzenie ram prawnych, organizacyjnych i niezbędnego wsparcia dla wyrównania szans umożliwiających rozwój zrównoważonego transportu opartego na transporcie intermodalnym.


Ważny posag od rodziców\nzgg.gosc.pl → Ważny posag od rodziców\nMiłość do ludzi, ojczyzny i Boga – to najważniejsze wartości, które Stanisława Chęcińska wyniosła z domu\n„Spraw, o Boże, za przyczyną męczeństwa św. Andrzeja, abyśmy wytrwali w pełnieniu woli Twojej wszędzie i zawsze, chociażby w największej biedzie i najprzykrzejszym opuszczeniu” – to fragment modlitwy z przedwojennego obrazka ze św. Andrzejem Bobolą.\nRodzice przekazali mi przede wszystkim wiarę. Nauczyli mnie ukochania ojczyzny, domu, bliskich i otoczenia. Pamiętam, jak szliśmy do kościoła, tato zawsze nas pytał: „Jakie postanowienie dziś macie?” – wspomina pani Stanisława Chęcińska z Łagowa, która pochodzi z ziemi Adama Mickiewicza. Tam są korzenie całej jej rodziny ze strony matki Pauliny i ojca Bazylego. Urodziła się w 1924 roku. Razem z rodzicami i starszym bratem Janem mieszkała w miejscowości Kućki, gmina Traby, powiat Wołożyn, województwo nowogródzkie. – Moja miejscowość to nie była nawet wieś, ale kolonia. Tam nie było szkoły i uczyłam się we wsi Gruszyńce, a potem do 1939 roku chodziłam do gimnazjum w Oszmianie. Nauczyciele bardzo wymagali, ale byli bardzo sprawiedliwi i ogromnie zaangażowani – rozpoczyna swoją opowieść pani Stanisława. – Mieliśmy ponad 40-hektarowe gospodarstwo. Jak to na wschodzie, było bydło, trzoda, kury, indyki, gęsi, owce oraz m.in. żyto, pszenica, len, ziemniaki. Mama tym wszystkim administrowała, a tato, odkąd pamiętam, pracował w urzędzie gminy – kontynuuje.\nWójt, mąż zaufania i poseł\nTato pani Stanisławy był bardzo zaangażowany społecznie i politycznie. W 1921 roku zamieszkał w Kućkach. Przez kilka kadencji był wójtem gminy Traby. W Sejmie II kadencji Rzeczypospolitej, w latach 1928–1930, pełnił funkcję zastępcy posła, natomiast w latach 1930–1935 sprawował mandat z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. „W czasie sprawowania mandatu poselskiego nie pobierał wynagrodzenia w kasie gminnej, przeznaczając pieniądze na budowę wiejskich szkół i stypendia dla dzieci; prezes »Kasy Stefczyka«, »Społem«, aktywny działacz organizacji społecznych i kulturalnych na terenie gm. i pow., opiekun Szkoły Rolniczej w Łazdunach i Borunach” – czytamy na stronie internetowej biblioteki sejmowej. Bazyli Kuc po rozpoczęciu wojny został powołany na Komendanta Terenowej OC. Wkrótce po wkroczeniu Armii Czerwonej został uwięziony w Wołożynie, następnie w Lidzie, skąd wywieziono go do łagru w Uchcie w republice Komi, gdzie pracował przy wydobyciu ropy naftowej. Został zwolniony z więzienia po układzie Sikorski–Majski, nie mogąc służyć w wojsku ze względu na stan zdrowia, oddelegowano go jako „męża zaufania” Delegatury Ambasady RP do Pawłodaru. Brat pani Stanisławy także trafił do niewoli już na początku wojny. – W 1939 roku uczestniczył wraz z młodzieżą w obronie Wilna. Dostał się do niewoli, potem uciekł i służył w wojsku. Spotkaliśmy się dopiero w 1946 roku już na Ziemiach Zachodnich, w Sulęcinie – opowiada łagowianka.\nPani Stanisława została deportowana 13 kwietnia 1940 r. do obwodu pawłodarskiego w Kazachstanie. – Do Pawłodaru dojechaliśmy dopiero w maju. Tam, jak na perskim targu, przyjeżdżali sowieccy gospodarze, kierownicy kopalń, kołchozów, fabryk i wybierali nas sobie jak niewolników – wspomina pani Stanisława. – Trafiliśmy do cegielni. Był tam jeden barak, w którym mieszkali Polacy z pierwszego transportu. Nie było ani wody, ani toalety. Musieliśmy się sami o wszystko zatroszczyć. Dziękuję mamie, że pomagaliśmy w polu przy zwierzętach, choć byli pracownicy, bo jak nas na Sybir wywieźli i trzeba było ciężko pracować, to było mi łatwiej – dodaje. Później pani Stanisława z mamą Pauliną trafiły do kopalni złota Majkainu-Zołoto. Tam spotkały się z ojcem. W 1942 roku razem przenieśli się do Pawłodaru, gdzie ojciec pracował w Delegaturze. Bazyli Kuc został jednak aresztowany 30 stycznia 1943 r. za działalność kontrrewolucyjną i skazany na 10 lat pozbawienia wolności oraz 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. – Jak tatusia aresztowali, to mnie parę razy brali na przesłuchanie do NKWD w Pawłodarze. Pokazywali mi wycieńczonego ojca i mówili: „O, ty taka sama będziesz!”. Robili wszystko, żeby niszczyć i poniżać ludzi – mówi pani Stanisława. Bazylego Kuca udało się wyciągnąć z więzienia 21 maja na kilka miesięcy przed śmiercią. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Pawłodarze. – W 1998 roku pojechałam tam i odnalazłam mogiłę taty – wspomina. Na Ziemie Zachodnie pani Stanisława przyjechała w 1946 roku. Rok później wyszła za mąż i zamieszkała w Łagowie. – Dziś to mój dom. Pięknie tu, jest niesamowita przyroda – mówi łagowianka. – Ale do dziś wspominam nowogródzkie ziemie. Najpiękniej było wiosną i jesienią. Uwielbiałam, jak krowy najedzone szły z pola i porykiwały, albo jak po łące biegły konie – dodaje w zadumie.


W sobotę, 12.01.2019, Enej zaśpiewał kolędy we Władysławowie. Widownia żegnała artystów owacjami na stojąco. - NaszeMiasto.pl\nKoncertujący w Polsce i zagranicą zespół, zapragnął otwierać ludzi na nowe doznania, z pomocą muzyki, tradycyjnych kolęd oraz pastorałek projektu "Kolędowanie pod wspólnym niebem". Kolędowanie z Enejem to niezwykły projekt, który ma celu dzięki udziałowi widowni, wywołać szczególny nastrój świąt.\nW sobotę, po koncercie zespołu w hali ZS Nr. 1 we Władysławowie, puck.naszemiasto.pl rozmawiało za kulisami z członkami zespołu. Wokalista i akordeonista Piotr „Lolek” Sołoducha, zapytany o to, co motywuje artystów do tak żywiołowego grania? – Zespół nakręcony jest na publiczność. Chodzi o domowy, rodzinny klimat. Nie zawsze jest chęć. To, jak na scenie jest wiele instrumentariów, jest łatwiej. Chcemy by wszyscy się czuli jak przy wigilijnym stole. Puzonistę Kubę „Czaplay” Czaplejewicza, puck.naszemiasto.pl zapytało – Co czujecie dając koncert? – Cieszymy się w głębi duszy. Kolędy to szczególny, ciepły czas. Cieszymy się jak ludzie się z nami bawią. Bardzo przyjemne uczucie.\nWypowiedział się też road manager Łukasz „Borewicz” Bornus – Bardzo fajny koncert. Świetny organizator Grzesiek Białas, organizacja, oprawa. Chciałbym abyśmy tu częściej wracali. Puck.nasze.miasto dowiedziało się również, że nazwisko menagera drogi, bierze się najpewniej z białoruskich korzeni. – Moja rodzina pochodzi z Chełmna, to jednak, choć nie mam 100 % pewności, przypuszczam, że przybiliśmy z Białorusi, ze wsi Burnosy nad Niemnem. Dla puck. naszemiato.pl wypowiedział się także kierowca zespołu Mirosław Szymański. – Z zespołem jeżdżę już od 6 lat, są dla mnie jak synowie, to już dla mnie ponad tysięczny koncert z nimi.\nPrócz ludzi, którzy po par pierwszy słuchali Eneja, wśród najmłodszych było wielu roztańczonych entuzjastów, wszyscy komentowali, że było super, nie zabrakło wieloletnich fanów. Wśród nich Magdalena Bizewska i Ferra Paulina, uczennice PCKZiU w Pucku: – Eneja słuchamy od 3-4 lat, już po raz 6 jesteśmy na koncercie tego zespołu, wcześniej byłyśmy m.in. w Karwi i w Gdyni. Zawsze się dobrze bawimy.\nWesoły rozśpiewany Kozak\nEnej, od którego imienia zespół wziął swoja nazwę, to wesoły Kozak podróżujący po świecie i główny bohater "Eneidy" Iwana Kotlarewskiego. Zainteresowania muzyką folkową, szczególnie ukraińską, miały źródło w pochodzeniu członków zespołu - rodzina braci Sołoducha ma korzenie ukraińskie, natomiast Mirosław Ortyński urodził się we Lwowie. Pozostali członkowie zespołu to Polacy, co czyni grupę różnorodną kulturowo. Zespół powstał w Olsztynie w 2002 roku. Warto wspomnieć też o wokalistce, Patrycji Kunert, która dołączyła do projektu świątecznego „Kolędy pod wspólnym niebem”, śpiewając kolędowe kołysanki. Gościnnie zagrali także, Arek Krawiel, -klawisze, Cezary Kuczyński- voc, Roland Bilicki- skrzypce.\naktualizacja: 14.01.2019 13:34\nŹródło: W sobotę, 12.01.2019, Enej zaśpiewał kolędy we Władysławowie. Widownia żegnała artystów owacjami na stojąco. - Władysławowo NaszeMiasto.pl\nEnej we Władysławowi...\nKolędy Pod Wspólnym ...\nŚwięto Niepodległości w powiecie puckim. Przygotowano różne formy obchodów\nDożynki Krokowa - zabawa w rytmie disco polo ZDJĘCIA, FILM\nSeatunes 2014: we Władysławowie koncerty dały grupy Bixbit i Kamp!\nBednarek we Władysławowie na pożegnanie LSM 2014 - ZDJĘCIA\nAbigail Kelly we Władysławowie. Koncert w ramach LKOiK Władysławowo 2014\nSzanty w Pucku na Zielonej Plaży: padł rekord Morskich opowieści WIDEO\nopen er 2018\nopen er bruno mars\nopener 2018 bruno ma...\nopener bruno mars\nbruno mars gdynia 20...\nbruno mars zdjęcia\nFajerwerki, tancerze, tysiące świateł - tak wyglądało show Bruno Marsa, który w tym toku zgarnął aż sześć prestiżowych statuetek Grammy. Amerykański piosenkarz dał koncert, jakiego w Gdyni nigdy nie widziano. Doskonały, półtoragodzinny spektakl zostanie zapamiętany na długo. Szcz...


Kto jest właścicielem sprzętu, wyposażenia i pomocy dydaktycznych, które zostały zakupione z dotacji oświatowej na prowadzenie szkoły publicznej przejętej od gminy przez osobę fizyczną? | Kancelaria Prawa Oświatowego\nHome Page BlogKto jest właścicielem sprzętu, wyposażenia i pomocy dydaktycznych, które zostały zakupione z dotacji oświatowej na prowadzenie szkoły publicznej przejętej od gminy przez osobę fizyczną?\nAutorRadca prawny Joanna Jędrzejewska- 2 maja 2020\nO ile nie budzi wątpliwości to, że jednostka samorządu terytorialnego pozostaje właścicielem ruchomości wykorzystywanych do prowadzenia szkoły, znajdujących się na jej terenie w dniu przejęcia, o tyle nie jest już takie oczywiste, kto będzie właścicielem sprzętu, zakupionego z dotacji oświatowej podczas prowadzenia szkoły przez osobę fizyczną lub prawną.\nKwestia ta jest bardzo istotna w przypadku zwrotnego przejęcia mienia szkoły przez jednostkę samorządu terytorialnego. Z doświadczenia prawników z naszej kancelarii, zajmujących się prawem oświatowym wynika, iż w praktyce samorząd stoi na stanowisku, że mienie takie jest jego własnością, a osoba fizyczna uważa, że należy ono do niej.\nWłaścicielem takiego sprzętu, zakupionego z dotacji oświatowej na prowadzenie szkoły jest prowadząca ją osoba fizyczna. Wynika to z faktu, że szkoła nie posiada osobowości prawnej i nie ma zdolności do samodzielnego występowania w obrocie cywilnoprawnym, a więc w konsekwencji nie może zaciągać we własnym imieniu zobowiązań prawnych i być właścicielem ruchomości/nieruchomości – za jej działalność odpowiada prowadząca ją osoba fizyczna i to ona jest właścicielem ruchomości pochodzących z dotacji oświatowej uzyskanej przez nią po przejęciu szkoły.\nKwestie przejęcia szkoły reguluje art. 9 ust 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe. Po przejęciu szkoły za jej działalność odpowiada organ prowadzący, a więc w tym przypadku osoba fizyczna (tak: art. 10 ust. 1 prawa oświatowego). Przepis ten nakłada na organ prowadzący szkołę określone obowiązki. Do obowiązków należy między innymi wyposażenie szkoły w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych. W celu realizacji tego obowiązku osoba prowadząca szkołę pozyskuje więc dotację na zakup sprzętu, wyposażenia i pomocy dydaktycznych.\nJednocześnie przepis art. 29 ust 1 prawa oświatowego doprecyzowuje, że zadanie organu prowadzącego szkołę wskazane powyżej w przypadku szkół prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego wykonuje odpowiednio rada gminy, rada powiatu, sejmik województwa. Należy więc uznać, że szkoła przejęta przez osobę fizyczną nie jest już prowadzona przez gminę i gmina nie odpowiada za realizację wymienionych zadań.\nSzkoła taka, pomimo tego, że pozostaje szkołą publiczną jest prowadzona przez osobę fizyczną. Gmina sprawuje jedynie nadzór nad realizacją zawartej umowy przejęcia i przykładowo użycza osobie fizycznej nieruchomości i ruchomości, którymi dysponuje szkoła w dniu przejęcia. Nie jest ona stroną żadnych umów sprzedaży – nie jest więc właścicielem takiego mienia. Nie staje się również jego właścicielem w chwili ponownego przejęcia szkoły. Skoro samorząd pozostaje właścicielem sprzętu znajdującego się w szkole w chwili przejęcia przez osobę fizyczną brak jest podstaw do przyjęcia, że staje się on automatycznie właścicielem sprzętu zakupionego przez osobę fizyczną tylko z uwagi na sam fakt ponownego przejęcia. Na skutek taki nie wskazuje żaden przepis prawa, wniosku takiego nie można wyprowadzić również z uwagi na fakt, że szkoła nie może zostać zlikwidowana. Możliwe jest przejęcie takiego mienia przez samorząd na podstawie umowy zawartej z organem prowadzącym.\nJednocześnie, niezależnie od tego, czy szkoła prowadzona jest przez gminę, czy przez osobę fizyczną nie posiada ona osobowości prawnej i nie ma zdolności do występowania w obrocie prawnym – nie może więc być również właścicielem mienia. Zgodnie z art. 33 kodeksu cywilnego osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Żadne przepisy szczególne nie przyznają osobowości prawnej szkole. Placówka ta więc jako jednostka niesamodzielna jest jedynie elementem zorganizowanej działalności osoby prowadzącej, która staje się właścicielem pochodzących z dotacji oświatowej ruchomości nabytych po jej przejęciu. To ona reprezentuje bowiem szkołę w czynnościach cywilnoprawnych.\nGmina jest więc właścicielem jedynie ruchomości, którymi szkoła dysponowała w dniu jej przejęcia przez osobę fizyczną. Natomiast ruchomości nabyte po przejęciu szkoły wobec utraty przez gminę statusu organu prowadzącego i braku osobowości prawnej szkoły są własnością osoby fizycznej, która ją przejęła.\nTagi:dotacje dla szkoły,dotacje oświatowe,kto jest właścicielem sprzętu kupionego z dotacji oświatowej,placówka oświatowa,prawnik oświatowy,przejęcie szkoły - kto jest właścicielem ruchomości,szkoła prowadzona przez osobę fizyczną lub prawną,zwrotne przejęcie mienia szkoły\nZostaw swoją myśl na temat “Kto jest właścicielem sprzętu, wyposażenia i pomocy dydaktycznych, które zostały zakupione z dotacji oświatowej na prowadzenie szkoły publicznej przejętej od gminy przez osobę fizyczną?”


Znaczenie Snu Agat - sennik24.net.pl\nTłumaczenie snu agat. Sen agat. Pojawiający się we śnie agat ma moc ochronną, oraz jest symbolem pozytywnej strony Twojego życia. Jeśli nie uda Ci się zareagować w porę i zażegnać tych konfliktów, mogą wywrzeć bardzo negatywny wpływ na Twoją sytuację. To samo oznacza kamień biały lub brunatny. Jeśli we śnie ujrzysz duży, szlifowany agat, czeka Cię poprawa i ustabilizowanie się sytuacji finansowej, zatem możesz spać spokojny o swój status ekonomiczny. Kiedy śnisz, że nosisz biżuterię z agatem, jest to ostrzeżenie, że Twoje relacje z otoczeniem wcale nie są takie dobre, jak Ci się wydaje, bowiem ludzie, których uważasz za przyjaciół, za Twoimi plecami obmawiają Cię i jesteś obiektem ich żartów. W starożytności uważano, że agat potrafi spełniać marzenia, do dziś uosabia więc magiczne moce. Zapewnia równowagę wewnętrzną, chroni istotę swojego właściciela. Jeśli zaś jest mały i ciemny, zapowiada poważne kłótnie w rodzinie oraz w najbliższym otoczeniu. Jeśli kupujesz ten kamień, możesz spodziewać się otrzymania jakiegoś cennego prezentu. Wzmacnia poczucie własnej godności, usuwa negatywne energie i depresję wyostrza spojrzenie na duchowość człowieka. Jest wiele odcieni Agatu różowy, brązowy, biały, niebieski, jednak Agat wpływa na nasz umysł i uspakaja go, przy czym łączy naszą duszę z cierpliwością, stałością, pozwala być wiernym bliskim, ale i sobie, pozwala wykazać również odwagę i wytrwałość. Agat jest cenionym w jubilerstwie minerałem o różnobarwnych pasmach. Kamień jest oznaką trwałości. Leczniczo jest stosowany dla wzmocnienia organów płciowych człowieka, łagodzi infekcje połączone z gorączką, bóle głowy, schorzenia skóry, poprawia sen i usuwa lęki, łagodzi stany zapalne gardła. We śnie może być symbolem emocjonalnej ochrony i dobrych aspektów Twojej osobowości oraz Twojego życia. Ogólnie agat jako symbol senny oznacza, że śniący o nim człowiek lubi otaczać się luksusem i pięknymi, drogimi przedmiotami , a także przejawia nadmierną dbałość o swój wygląd. W starożytności wierzono że kamień ma moc spełniania marzeń, a do dzisiaj przypisywane mu są magiczne moce. Lubi prezentować się elegancko, ale ma w tym skłonność do przesady. Może także być człowiekiem pysznym, obłudnym oraz snobem, który udaje kogoś znacznie lepszego, niż jest w rzeczywistości. Jako Kamień Mocy zwiększa przepływ energii doładowując nas mocą żywiołu Ziemi na poziomie pierwszej czakry. Prawdopodobnie powiedzie Ci się w życiu zawodowym, zwłaszcza jeśli zajmujesz się prowadzeniem własnego interesu, a jeśli pracujesz na etacie, możesz spodziewać się awansu. Oby ta trwałość przełożyła się na łono rodziny. Tradycyjne przekazy przypisują agatowi moc przyciągania spadków, darowizn, wskazywania ukrytych skarbów.\nNiewielkie kryształy agatu\npomyślność materialna, od ziarnka do ziarnka a zbierze się miarka, duży zysk dzięki wytrwałej pracy, można oczekiwać spięć i kłopotów o drobiazgi.\nDuże polerowane agaty\nwieszczą dla ciebie szczęście, niespodziewany przypływ gotówki, zapowiedź niespodziewanego zysku w interesach.\nmoże sygnalizować, że zbyt wielką wagę przykładasz do swojego wyglądu.\nnastaną wesołe czasy, zyskasz wielu nowych przyjaciół.\noznacza zdrowie, długowieczność i sielskie życie.\nw najbliższym czasie zostaniesz mile zaskoczony.\nRobisz biżuterię z agatem\njest to sygnał, że ktoś z ciebie drwi.\nsymbolizuje bogactwo, odwagę i wigor.\nAria Balustrada Aparat Fotograficzny


Zasada działania jest analogiczna jak w drukarkach atramentowych. Głowica z dyszą aplikuje materiał bazowy - podporowy i przemieszcza sie w płaszczyźnie X Y. Naniesiony materiał o określonej grubości (o tym później) zastyga w kilka sekund. Następnie głowica lub stół modelarski przemieszcza się w płaszczyźnie Z i nakładana jest następna warstwa w płaszczyznach X Y.\nDrut do drukarek 3D nazywany jest filamentem. Jakość wydruku w decydującej mierze zależy, od jakości filamentu. Wszystkie zanieczyszczenia, nierówna powierzchnia czy wilgotność wpływają niekorzystnie na wytrzymałość i powierzchnię drukowanego modelu. W ( technice FDM|drukarce} drut podawany jest w sposób ciągły do ekstrudera, w którym filament jest uplastyczniony do temperatury 170-250 stopni i pod ciśnieniem wystrzeliwany przez dyszę drukującą. Drukarki 3D drukują w jednym kolorze takim jak filament. Zależnie od drukarek minimalne grubości drukowanej ścianki mogą wynosić od 0,1mm do 0,6mm. Grubość nakładanej powłoki waha się od 0,1mm do 0,01mm i jest wprost proporcjonalny do prędkości drukowania.\nW praktyce wykorzystuje się dwa rodzaje tworzyw termoplastycznych ABS i PLA. Niemniej technologia FDM pozwala na drukowanie z użyciem drutów z poliwęglanu, nylonu, polietylenu i innych..\nABS (akrylo-butylo-styren) to szeroko rozpowszechnione tworzywo. Wykorzystywane min. w przemyśle motoryzacyjnym, AGD i RTV. Jest nieodporne na agresywne rozpuszczalniki organiczne np. Aceton. ABS ma dobre właściwości mechaniczne, jest odporny na uderzenia, jego gęstość wynosi około 1.05 g/cm3. Zalecana temperatura druku to 230-250 °C i co jest bardzo istotne potrzebuje podgrzewanego stołu modelowego, z tego powodu niepopularny w amatorskich drukarkach.\nDrut do drukarki PLA jest znacznie twardszy, gęstość 1.25 g/cm3 i przez to bardziej kruchy, szczególnie w ujemnych temperaturach. Tworzywo PLA jest przyjazne środowisku, ulega biodegradacji. Tworzywo posiada niską temperaturę druku około 170-190 °C. Dzięki temu nie potrzebuje on podgrzewanego stołu modelowego.


Gadu-Gadu nie powróci na razie w polskie ręce - Antyradio.pl\nCzarne chmury nad słoneczkiem Gadu-Gadu\nNie będzie wielkiego powrotu polskiego komunikatora – a przynajmniej jeszcze nie teraz. Po przeanalizowaniu wszystkich aspektów szykowanej transakcji Sare doszło do wniosku, że Gadu-Gadu nie jest potrzebne spółce.\nO możliwym przejęciu zrobiło się głośno w czerwcu czerwcu 2017 roku, gdy pojawiła się informacja o rozpoczęciu przez Sare negocjacji z funduszem Xevin Consulting Limited, obecnym właścicielem komunikatora Gadu-Gadu.\nTransakcja miała opiewać na 2,4 mln zł – za tę sumę notowane na warszawskiej giełdzie Sare miało zyskać prawa do marki, logo, oraz przejąć pełną infrastrukturę komunikatora.\nNa wieść o możliwym powrocie GG w polskie ręce pół rodzimego internetu zaczęło przypominać sobie, jakie miała numerki i ustawione hasła. Zwiększone zainteresowanie komunikatorem nie tchnęło w niegdyś najpopularniejszy w Polsce program do rozmów przez internet wystarczającej iskry życia.\nSare poinformowało, że po przyjrzeniu się sprawie nie jest już zainteresowane kupnem GG. Powody takiej decyzji wyjaśnia Dariusz Piekarski, prezes zarządu spółki.\nNasza decyzja to efekt dokładnego due diligence. Biorąc pod uwagę ryzyka związane z nabytymi w wyniku tej transakcji aktywami, zdecydowaliśmy się realizować naszą strategię w inny sposób. Aktywa Gadu-Gadu były dla nas interesujące, ale nasze zasoby technologiczne, ludzkie i finansowe pozwolą nam skutecznie rozwijać ofertę również bez ich przejęcia. "\nByć może okazało się, że liczba aktywnych użytkowników jest zbyt mała, a koszta przywrócenia komunikatora do dawnej świetności będą zbyt wysokie – powodów rezygnacji z zakupu można tylko doszukiwać się między wierszami.\nDo końca września 2017 Sare dysponowało wyłącznością na prowadzenie rozmów o przejęciu GG – teraz chęć wzięcia komunikatora w posiadania mogą deklarować inni potencjalni kupcy.\nzdarza mi się zajrzeć od czasu do czasu\nnie, przesiadłem się na inne komunikatory


Brzeg rzeki Lune - Page 6\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 15.10.21 12:32\nStał na tyłach cały czas zerkając co chwila na boki upewniając się, że nikt za nimi nie idzie lub gdzieś w bliskiej okolicy ktoś się nie czai. Bardzo dokładnie zacierał ślady by nie pozostał najmniejszy dowód po ich obecności, choć w momencie kiedy doszło go poruszenie na przodzie zrozumiał, że pułapka została aktywowana. Zaraza - pomyślał tylko i skupił się na tym co mówił Skamander oraz reszta ekipy. Warto było wiedzieć jak się dzielą i co robią dalej, aby odpowiednio zareagować w sytuacji zagrożenia życia, a z tym musieli się liczyć w momencie kiedy decydowali się brać udział w misji.\n-Obejdę budynek dookoła, zobaczę co się dzieje wokół. - Odparł szybko, ponieważ ktoś powinien zostać na zewnątrz kiedy reszta ruszy do szopy, w której mieli znaleźć ważne dla nich informacje, a inni uznali, że czas zobaczyć co takiego jest w domu skoro nałożono na niego pułapkę. Stanie i marudzenie nie przyniosłoby im żadnych efektów, a mieli zadanie do wykonania. Im dłużej tutaj spędzali czasu tym większą przewagę mieli ci, których chcieli dorwać. Podążył wzrokiem za Skamandrem, który wskazywał okna, ale on sam nie dostrzegł zbyt wiele, musiał polegać na dobrej spostrzegawczości mężczyzny. Dostrzegł co zamierza Prudence i kiedy jej zaklęcie nie wyszło podszedł parę kroków do kobiety.\n-Pozwól, że spróbuję. - Zwrócił się do niej i celując różdżką w stronę uszkodzonych drzwi wypowiedział inkantację zaklęcia. - Incarcerare - Poczuł jak energia magiczna przepływa przez różdżkę i formuje się zabezpieczenie na wejściu do budynku. -Homenum Revelio - Postanowił rzucić jeszcze jedno zaklęcie, by upewnić się czy w budynku rzeczywiście ktoś jest. -Gotowe, uważajcie na siebie. - Zwrócił się do reszty ekipy, a sam odbił na lewo celem obejścia budynku dookoła. Starał się zwracać uwagę na najdrobniejsze szczegóły jak ślady na śniegu, uchylone okno przez które mógłby zajrzeć do środka, liny, drabiny czy tylne wyjście, które mogło zostać użyte do ucieczki. Starał się być czujny by zareagować od razu w razie sytuacji gdy któraś ekipa potrzebowałaby pomocy.\n|Obydwa rzuty tutaj\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 15.10.21 16:07\nOstrzeżenie wypowiedziane przez Prudence, wsparte słowami Samuela, pozwalało wam przypuszczać, że przynajmniej jedna osoba znajdowała się wewnątrz domu – póki co nie wiedzieliście jednak, ani kim była, ani jakie były jej zamiary. Wysunąwszy się przed grupę, lady Macmillan skierowała różdżkę ku wejściu, by zapobiegawczo uniemożliwić nieznajomemu opuszczenie posesji, a tuż po niej to samo zrobił Herbert. Ich wspólne wysiłki zdawały się przynieść skutek, mogliście zaobserwować, jak zniszczone drzwi na ułamek sekundy powleka mieniąca się srebrzyście bariera, która chwilę później stała się zupełnie niewidzialna.\nZdecydowaliście o rozdzieleniu się, nim jednak rozeszliście się w różnych kierunkach, różdżkę uniósł Samuel – a tuż po wypowiedzeniu przez niego inkantacji mogliście odczuć przyjemne, rozchodzące się po klatce piersiowej ciepło, na moment odganiające przedzierający się przez ubrania chłód; wzmacniające zaklęcie dodało wam pewności siebie, pozwalając też spojrzeć na sytuację jaśniej, działać skuteczniej – ogarnęło was przekonanie, że cokolwiek nie stanęłoby teraz na waszej drodze, byliście w stanie sobie z tym poradzić.\nSamuel, który jako pierwszy ruszył w stronę wejścia do domu, nie napotkał większych przeszkód przy drzwiach; jedne z ich skrzydeł było wyłamane, drugie smętnie kołysało się na zawiasach i wystarczyło je popchnąć, żeby otworzyło się na oścież. Wykrywające zaklęcie nie odsłoniło przed aurorem żadnych sylwetek, podobnie jak to rzucone chwilę później przez Herberta – świetlista łuna nie pojawiła się ani wokół członków sześcioosobowej grupy, ani nigdzie indziej. Oczom Samuela ukazało się natomiast wnętrze przestronnego holu, wyglądającego, jakby od dawna nikt w nim nie mieszkał: wygaszone palenisko straszyło pajęczynami, zwisającymi również z sufitu i poręczy schodów, na podłodze leżała gruba warstwa kurzu i naniesionego przez wiatr śniegu, a dywan był częściowo zjedzony przez mole. Szafka stojąca na ścianie po prawej stronie była otwarta i pusta, a część mebli stała krzywo, jakby ktoś próbował je przesunąć, ale zrezygnował w połowie zadania. Na gzymsie kominka stało kilka ramek z ruchomymi zdjęciami, w większości przedstawiającymi młodego mężczyznę w towarzystwie ładnej, jasnowłosej kobiety; na niektórych z fotografii towarzyszyła im też dziewczynka na różnych etapach dorastania – na tych, które wyglądały na najnowsze, mogła mieć około pięciu, sześciu lat.\nDokładnie ten sam obraz – zaledwie chwilę później – dostrzegła Ronja, która po wypuszczeniu niuchacza na śnieg i wydaniu mu prostych komend, ruszyła za Samuelem. Zwierzątko pisnęło cicho, przez moment wyglądając, jakby miało ochotę pobiec za swoją właścicielką, ale ostatecznie przystanęło obok nóg Thomasa, ryjąc noskiem w śniegu. Oboje – Ronja i Samuel – w pierwszej chwili mogli odnieść wrażenie, że byli w domu sami, ale po paru sekundach tuż nad sobą usłyszeli głośne stuknięcie – jakby coś ciężkiego uderzyło o sufit nad ich głowami.\nPrudence, poruszając się wzdłuż śladów w kierunku szopy, wciąż nie mogła pozbyć się wrażenia, że jest obserwowana – rozglądanie się dookoła nie pozwoliło jej jednak na dostrzeżenie nikogo za wyjątkiem jej towarzyszy. Drzwi, które spróbowała otworzyć, okazały się otwarte, a gdy zrobiła krok do środka, jej oczom ukazało się wnętrze czyste i utrzymane w dobrym stanie, choć wyglądające nienaturalnie pusto: po jej lewej stronie stał długi stół z kilkoma drewnianymi krzesłami, na którego blacie widniały okrągłe ślady po szklankach lub kuflach; na ścianach otaczających stół wisiały dwie szerokie tablice, które kiedyś musiały być zawieszone mapami i pergaminami, bo pozostało po nich kilka oderwanych w pośpiechu rogów (wyglądających tak, jakby zostały zerwane w pośpiechu, przez kogoś, komu nie chciało się tracić czasu na zdejmowanie przytrzymujących ich zaklęć). Zamiast nich na tablicach poruszały się jednak fotografie, umieszczone na plakatach drukowanych przez Ministerstwo Magii, wystawionych za poszukiwanymi czarodziejami i czarownicami; Prudence bez trudu mogła rozpoznać na nich Anthony’ego Macmillana oraz Jackie, był tam też Samuel i inni, których kojarzyła mniej lub bardziej. Na prawo od wejścia, w rogu, stał niski stolik oraz masywny, żeliwny piec, obok którego ktoś równo ułożył stos porąbanego drewna na opał. Pod przeciwległą ścianą Prudence dostrzegła natomiast sporych rozmiarów skrzynię, ozdobioną metalowym okuciem oraz szafkę, którą prawdopodobnie opróżniono stosunkowo niedawno – a przynajmniej na to wskazywały ślady odbite na okrytych kurzem regałach. W drugim kącie leżały dwa jutowe worki, wypełnione czymś, co na pierwszy rzut oka wyglądało jak kasza (w większym) i mąka (w mniejszym).\nHerbert, który zdecydował oddzielić się od grupy, obszedł dom z lewej strony, po drodze nie napotykając na żadne większe przeszkody – nie licząc konieczności przedzierania się przez wysokie zaspy; po drodze minął kilka brudnych okien, przez które – z trudem – był w stanie zajrzeć do środka. Z tyłu domu odkrył kawałek pustej przestrzeni, która następnie przekształcała się w gęstniejącą ścianę lasu; na tylnej ścianie znajdowały się też jednoskrzydłowe drzwi, które wyglądały, jakby były stosunkowo często używane, po tuż pod nimi śnieg był wydeptany, a ślady zaczynające się w tym miejscu prowadziły w stronę lasu. Po przyjrzeniu się nim, Herbert był w stanie stwierdzić, że należały zarówno do ludzi, jak i do konia lub niewielkiego aetonana. Dwie podłużne smugi świadczyły o tym, że po śniegu dosyć niedawno ciągnięto coś, co posiadało płozy lub wąskie koła.\nPoniżej znajduje się mapa terenu oraz mapa wnętrza szopy. Po obu mapach możecie przemieszczać się swobodnie (z uwzględnieniem działających zaklęć), przemieszczenie się w obrębie mapy nie jest akcją.\nCzas na odpis: 17.10 do godz. 16:00, w przeciągu tury możecie wykonać maksymalnie 2 akcje - to, czy będą umieszczone w jednym poście czy rozbite na dwa (lub więcej) zależy wyłącznie od was. Rzuty kością możecie wykonywać w temacie lub w szafce zniknięć - jak wam wygodniej. Mistrz gry przypomina też, że jeśli będziecie potrzebować posta uzupełniającego (bo np. się przemieszczacie lub rzucacie zaklęcie wykrywające), piszcie śmiało.\nOculus - 1/3 tury; PŻ: 10/10\nIncarcerare - 1/10 tur\nMagicus extremos - 1/3 tury (+28 do rzutów na zaklęcia dla wszystkich oprócz Samuela)\nNigdziebądź - 1/2 tury\nJackie - PŻ: 242/242; EM: 46/50\nPrudence - PŻ: 209/209; EM: 47/50\nHerbert - PŻ: 230/230; EM: 43/50\nSamuel - PŻ: 279/279; EM: 41/50\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 15.10.21 17:12\nNie był zachwycony tym, że jednak zdjęcie pułapki przewyższyło jego umiejętności, a tym bardziej, że było to aż tak widoczne - chociaż może tylko dla niego?\nMimo to jednak schylił się z kamienną miną, podnosząc swoje wytrychy z ziemi. Jeszcze tego brakowało, żeby je połamać czy zniszczyć - w końcu było to narzędzie niezastąpione, nawet jeśli dzisiaj stanowczo los mu nie dopisywał w kwestii niczego. Było zimno, zaklęcia mu nie szły i nawet nie potrafił popisać się tym co przecież wiedział, że potrafił!\nOdwrócił się do towarzystwa, uśmiechając się wesoło jak gdyby dokładnie taki był plan. A słysząc pytanie Ronji, od razu odpowiedział jej z pewnością:\n- Nic poważnego nie powinno się stać, to nie groźna pułapka - chyba dodał w myślach, tak naprawdę nie mając do końca świadomości jak Nigdziebądź tak właściwie działało. Może tutaj popełnił błąd? Nieznajomością pułapek, które zdejmował… ale przecież nigdy wcześniej tego nie potrzebował!\nCałe szczęście jednak, że na pewno nie mieli do czynienia z tym, o czym wspominał ponad miesiąc temu Vance - z żadną Zawieruchą czy inną pułapką, po przekroczeniu której on sam stanąłby w płomieniach.\nA może były to klątwy?\nChociaż czy były między nim jakieś różnice? Klątwa i pułapka to pewnie było to samo i nie było co się tym przejmować.\nJuż po chwili zerknął po zebranych, kiedy ci zastanawiali się co dalej zrobić. Na słowa Samuela pokiwał głową, uznając to za dobry plan, bo w końcu powinien się trzymać blisko Prudence tak na wszelki wypadek.\nObserwował zgromadzonych z cichą zazdrością. Dlaczego jemu dzisiaj nic nie wychodziło? Nawet to na czym naprawdę się znał! Westchnął cicho, kopiąc nogą w śniegu i czekając aż reszta skończy rzucanie zaklęć. Swoje wytrychy schował do torby, nie uznając ich teraz za potrzebne.\nZerknął za swoją pracodawczynią i już chciał ruszyć za nią, kiedy przy jego nogach przysiadł niuchacza. Zaraz lekko się cofnął i uśmiechnął niepewnie do stworzenia. Wiedział, że teoretycznie były niegroźne… Ale nigdy nic nie można było wiedzieć, prawda?\nPochylił się do stworzenia i ostrożnie wziął je na ręce.\n- Tylko mnie nie ugryź, okej? - mruknął do niego, ruszając w stronę szopy i wchodząc do niej zaraz za Prudence.\nRozejrzał się, a dostrzegając skrzynie, prawdopodobnie tą, do której posiadali klucz, wyciągnął różdżkę i zaraz spróbował rzucić zaklęcie, aby móc się rozeznać w terenie. Był naprawdę pewny siebie, tym bardziej po zaklęciu jakie rzucił na nich Skamander już chwilę wcześniej.\n- Lepiej sprawdzić pierw czy też tu nie ma pułapek, carpiene - powiedział, zaraz wykonując ruch różdżką, z której pomimo znajomości zaklęcia, magia nijak nie chciała dać sobą sterować.\n| EM 46/50\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 15.10.21 22:10\nNiepokój, który się pojawił, gdy rzuciła zaklęcie nie znikał. Czuła, że coś jest nie tak, że ktoś ją obserwuje. To dziwne uczucie w klatce piersiowej nie chciało zniknąć. Wiedziała, że nie jest w tym miejscu zbyt bezpiecznie, spodziewała się tego, a czar tylko ją w tym utwierdził.\nCóż, rozdzielili się. Miała nadzieję, że ten pomysł wcale nie okaże się być takim złym. Posłała w między czasie jeszcze tylko uśmiech do Ronji, która miała wejść do domu. Wszak przyjaciółka, tak jak i ona nie należała do zbyt mocno doświadczonych w takich zadaniach. Miała nadzieję, że się sprawdzą i nie będzie to ostatnia misja, w której wzięły udział. Wiedziała również, że będzie bezpieczna w towarzystwie Jackie i Samuela. Jeśli chodzi zaś o tego drugiego.. to najwyraźniej postanowił im pomóc i skorzystać z zaklęcia wzmacniającego, poczuła przyjemne ciepło rozchodzące się po ciele, dziwne uczucie, jakby miała pewność, że wszystko się ułoży.\nSzła wzdłuż śladów, które prowadziły do szopy. Miała nadzieję, że w środku nikogo nie zastaną, chociaż nie mogła być pewna, w końcu praktycznie nic nie wiedziały o tym miejscu, poza tym, że Edmond tutaj strzegł jakichś swoich tajemnic. Nacisnęła klamkę od drzwi i weszła do środka.\nMiała szczęście, nie był one bowiem zamknięte mogła więc wejść do pomieszczenia bez żadnych dodatkowych utrudnień. Gdy przekroczyła próg rozejrzała się uważnie po wnętrzu. Różdżkę miała przygotowaną do ewentualnej obrony, jak na razie jednak nie musiała z niej korzystać, bo na pierwszy rzut oka, przynajmniej, nie było tutaj żadnej żywej duszy. Wypuściła powietrze z płuc, które wstrzymała kiedy otwierała drzwi. Na razie była bezpieczna.\nDostrzegła tablicę, zbliżyła się do niej. Oczy jej nie myliły, były na niej wizerunki jej przyjaciół, rodziny.. miała świadomość, że są ścigani. Za każdym razem jednak, gdy spotykała te plakaty w różnych miejscach przechodził jej po plecach dreszcz, to wszystko było prawdziwe. Naprawdę mogła im się stać krzywda, gdyby ktoś z drugiej strony barykady ich spotkał. Odwróciła spojrzenie od rzeczonej tablicy i dalej rozglądała się uważnie po pomieszczeniu. Thomas był tu z nią, dobrze, gdyby coś się wydarzyło, to zawsze będzie dodatkowa różdżka do pomocy. Całkiem mądre było również zostawienie Herberta na dworze, dzięki temu będą mieć pewność, że nikt wrogo nastawiony nie pojawił się na zewnątrz.\n- Carpienie- machnęła różdżką, bo zobaczyła, że Doe zaklęcie nie wyszło, cóż najwyraźniej jej też nie poszło zbyt dobrze.\nEM 45, RZUT\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 15.10.21 22:36\nCzuł frustrację, jakby cały świat dzisiaj uznał, że z niego zadrwi - nie wyszło mu zaklęcie, nie wyszło mu zdjęcie pułapki. Nic mu do jasnej cholery nie wychodziło! Pięknie się pokazywał w tym momencie przed pracodawczynią, przed tamtymi osobami. Zerknął jednak na Prudence, widząc że i ta postanowiła spróbować powtórzyć zaklęcie.\nPrzymknął na moment oczy, odkładając niuchacza na ziemię.\n- Stój tu - powiedział, wyraźnie już po tym krótkim spacerze z futrzakiem uznając go za swoją własność - zresztą, przecież podobnie kiedyś zrobił z Dynią. Po prostu go znalazł i zabrał do domu, przywłaszczając sobie. Co prawda w tej sytuacji właścicielkę niuchacza zdążył poznać, ale raczej się nie zorientuje jak on po prostu zniknie.\nWidząc jak Prudence również zawodzi magia, zacisnął mocniej palce na różdżce, starają się uspokoić. Wykonał znów odpowiedni ruch.\n- Carpiene - powtórzył inkantację i przez sekundkę, przez ułamek sekundy był pewny, że tym razem się powiedzie. Przecież czuł tę magię, czuł jak to wszystko było pod kontrolą. Prawie i niestabilnie, ale było, prawda? Nawet zdążył się uśmiechnąć pod nosem, jakby pewny swojego sukcesu, który jednak nie naszedł.\nStał jeszcze przez moment, wpatrując się w skrzynię, to w swoją różdżkę, nie rozumiejąc do końca dlaczego jego zaklęcie nie zadziałało.\nI mogło się wydawać, że po prostu porzucił nadzieję, kiedy po chwili po prostu podszedł do skrzyni i wymierzając w nią kopnięcie ze zwykłej frustracji, chcąc się zemścić na przedmiocie. Jakby nieudane carpiene było właśnie jego przyczyną i winą - no bo czyją inną?\n- Ty kawale gratu głupi! Prudence, daj ten klucz, otwieramy to - zawołał zaraz zdenerwowany, że taka głupia skrzynia śmiała zaszydzić z jego magii. Pułapka srapka, jeśli zaklęcia im nie wychodziły to znaczyło, że niczego tutaj nie było niebezpiecznego! Zresztą, przecież Jackie rzucała wcześniej to zaklęcie, prawda? - Gdyby były tutaj pułapki to byśmy już je aktywowali. Zresztą, wygląda jakby stąd wszystko już zabrali…\n| EM 44/50\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 15.10.21 22:48\nCóż, nie kryła irytacji, kiedy jej również zaklęcie nie wyszło. Zresztą nie pierwsze tego dnia. - Na brodę Merlina..- mruknęła pod nosem niezadowolona. Po co jej była ta różdżka, skoro nie chciała z nią dzisiaj współpracować? Miała ochotę nią cisnąć w ścianę, żeby się ogarnęła. Może wtedy by ją odblokowała, czy coś, nie chciała wyjść na niemotę przy tylu osobach, które tutaj z nią były. Westchnęła jedynie ciężko.\nWtedy Thomas ponownie próbował rzucić zaklęcie.. znowu mu nie wyszło. Zaczęła się zastanawiać, czy dobrze zrobiła go zatrudniając, miał zostać jej asystentem, wsparciem podczas zadań jak takie, a jak do tej pory.. cóż szło mu jeszcze gorzej niż jej. Średnio było to pocieszające, miała ochotę parsknąć histerycznym śmiechem, nie tak powinno to wszystko wyglądać. Jak widać jednak, los lubił płatać figle. Nie ma co sobie planować, bo bardzo szybko można zostać sprowadzonym do rzeczywistości.\n- Uważaj na tą skrzynię, nie chcemy zniszczyć zawartości!- krzyknęła jeszcze na Doe widząc, że ten kopie w przedmiot. Nie miała zamiaru zaprzepaścić misji przez czyjąś niesubordynację. Rzuciła krótkie spojrzenie w stronę niuchacza, zastanowiła się przez moment.. szkoda było czasu na rozdrabnianie się.\n- Przesuń się.- rzekła, po czym ruszyła w stronę skrzyni. W końcu nic specjalnie złego nie powinno się jej przytrafić. Jakby coś, obok była Ronja, która będzie w stanie udzielić jej ewentualnej pomocy, przynajmniej taką miała nadzieję. Musi być dobrze, sprawdzali okolicę.. raz kozie śmierć. Nachyliła się do skrzyni, która stała na końcu szopy. Wcześniej sięgnęła jednak po klucz do kieszeni, miała nadzieję, że będzie on pasował, kto w końcu powiedział, że była to ta skrzynia, której szukali? Wsadziła klucz do zamka i próbowała go przekręcić. Czuła ekscytację, bardzo chciała się dowiedzieć, co znajdą w środku. Zresztą od kiedy dostała list zastanawiała się, co znajdą, co Edmond tak skrupulatnie przed wszystkimi ukrywał. Była już tak blisko tego, żeby zaspokoić swoją ciekawość..\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 15.10.21 23:53\nRuszył do drzwi bez zawahania. Bez najmniejszego problemu przekroczył chybotliwe skrzydło wejścia, wiedząc, że ktokolwiek znajdował się w środku, bez odpowiedniej próby zdjęcia czaru, nie będzie w stanie wyjść. Ale o to właśnie chodziło. I tylko przelotna myśl pojawiła się z pytaniem, czy ów dostrzeżony cień, w ogóle miał plan wychodzić z budynku. Dowiedzieć się miał w środku i prawdopodobnie - wyżej, na piętrze.\nŚlady, o których wspomniała towarzyszka - zastanawiały. W teorii, miało to być opuszczone miejsce, ale Skamander miał świadomość, że czasy były takie, że miejsca pozbawione właścicieli, stawały się schronieniem dla tych, którzy potrzebowali się ukryć. Po obu stronach, jak się wielokrotnie przekonywał. Która opcja była dostępna tutaj? Niebezpieczeństwo czaiło się w pobliżu. Potwierdzały to nawet słowa niepokornej arystokratki. Zastanawiał się czy Anthony wiedział, gdzie bywała jego kuzynka. Nie było to jednak jego rzeczą. Miał na głowie swoje problemy. I kolejną misję do wykonania. Zerknął kontrolnie na czarownicę, która jako pierwsza ruszyła za nim. Ciemne jak krucze skrzydło włosy w jakiś sposób kojarzyły mu się dobrze. Tylko spojrzenie niosło odległy dystans - W miarę możliwości, trzymaj się blisko - nie patrzył już na kobietę, spojrzenie skupiając na otoczeniu. Wolał, by uzdrowicielka znajdowała się za nim, a nie w pierwszej linii. Jeśli tylko Jackie podążyła za nimi, wierzył, że jako wiedźmia strażniczka, w razie niebezpieczeństwa doskonale będzie wiedziała co robić.\nWidok, który się ukazał się jego oczom, w perspektywie nieudanego rozbrojenia, powinien być po prostu iluzją. Pajęczyny, oberwane elementy wystroju, poprzewracane meble. Dom wyglądał na opuszczony bardzo dawno temu. I chociaż widział to co widział - rozum podpowiadał, że ma przed sobą kłamstwo. Przynajmniej częściowo. Ruchome zdjęcia przyciągały wzrok i mimowolnie zastanawiał się - co stało się pozostałymi członkami rodziny, zabitego Edmonda? Nie dotykał jednak niczego.\nPróby ujawnienia obecności, która ukrywała się w budynku, spełzły wcześniej na niczym. A ślizganie się przez całe pomieszczenie i szukanie wskazówek, nie miało sensu, jeśli rzeczywistość przysłaniała iluzja. Odetchnął głębiej, mając wrażenie, że wraz z powietrzem, wciąga w nozdrza unoszący się wokoło kurz. A nagły huk, który rozległ się gdzieś nad nimi, zatrzymał kroki, intuicyjnie wyciągając dłoń na bok, jakby chciał zatrzymać niewidzialny pocisk, który miał sięgnąć towarzyszki - Tam są schody - zakomunikował cicho - przejdźmy na górę - mówił jednak śledząc obdrapaną ścianę sufitu. Obrócił w palcach różdżkę, która wciąż tkwiła w dłoni, gotowa do użytku. I miał zamiar oprzeć się na magii jeszcze raz - Veritas Claro - zdecydował, kreśląc bardziej skomplikowany wzór, który miał zdjąć z jego oczu zasłonę. Chciał widzieć prawdę. Dopiero wtedy, gdy moc skumulowała się, rozganiając fałsz, mógł baczniej rozejrzeć się po pomieszczeniu w którym się znaleźli. Wędrował jednak do schodów, które prowadzić miały na piętro, gdzie krył się dostrzeżony wcześniej cień.\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 16.10.21 22:27\nZnaleźliście się wewnątrz szopy, najwidoczniej opuszczonej i opustoszałej, za towarzystwo mając wyłącznie ruchome postacie widniejące na powieszonych na ścianie plakatach. Zamknięte wewnątrz prostokątnych ramek fotografii, zdawały się przyglądać wam z umiarkowanym zainteresowaniem, gdy wyciągaliście różdżki, żeby rzucić wykrywające pułapki zaklęcie. Pierwsza z prób, podjęta przez Thomasa, zakończyła się niepowodzeniem – prawdopodobnie dlatego, że wciąż siedzącemu na jego rękach niuchaczowi zdecydowanie nie spodobała się nagła zmiana pozycji; zwierzątko pisnęło i spróbowało schować się w połach ubrania czarodzieja, drapiąc go lekko pazurkami i utrudniając skupienie się na inkantacji. Odstawiony na ziemię, niuchacz uniósł wyżej głowę, jakby nasłuchując, po czym żwawym krokiem ruszył do jednego z jutowych worków z kaszą, żeby wskoczyć do niego i zanurkować głową w dół. Kilkanaście pojedynczych ziarenek posypało się po podłodze, gdy niuchacz zaczął w nim kopać, rozgarniając kaszę łapkami.\nTuż po Thomasie tę samą inkantację powtórzyła Prudence, różdżka nie wskazała jej jednak żadnej magicznej pułapki – mogło to oznaczać, że jej tutaj nie było, lub że magia z jakiegoś powodu odmawiała wewnątrz szopy posłuszeństwa, trudno było stwierdzić. Thomas, wypowiadając formułę zaklęcia po raz trzeci, poczuł pod palcami ciepło i przez moment wydawało mu się, że jasne drobinki białej magii ciągną koniec różdżkowego drewna ku drzwiom, wrażenie było jednak słabe i rozmyło się niemal od razu.\nWyładowanie na skrzyni frustracji nie pociągnęło za sobą żadnego zadowalającego efektu: drewniany przedmiot nie poruszył się ani o milimetr, zupełnie, jakby był przymocowany na stałe do podłogi lub wypełniony czymś bardzo ciężkim, nic wewnątrz jednak nie zagrzechotało ostrzegawczo; wzdłuż dużego palca u nogi i śródstopia Thomasa rozniósł się za to przeszywający, tępy ból, ogniskujący w miejscu, które uderzyło w skrzynię.\nKlucz wsunięty w zamek przez Prudence okazał się pasować – przekręcenie go nie przysporzyło też czarownicy większych trudności, mechanizm działał bez zarzutu – a kiedy tylko w środku rozległo się głośne szczęknięcie, ciężkie wieko samo uniosło się w górę, odsłaniając wnętrze, które w pierwszym momencie mogło wydać się… puste. Pochyloną nad skrzynią twarz Prudence owiało chłodne powietrze, pachnące wilgocią, skałą i czymś jeszcze, czego póki co nie była w stanie uchwycić, a jeśli spojrzała w dół, dostrzegła, że tak naprawdę skrzynia była nie tyle pusta, co pozbawiona dna – a ona sama spoglądała w głąb długiego, biegnącego pionowo w dół tunelu, mogącego kojarzyć się ze studnią. Boki były kamienne, a przynajmniej wyglądały na takie do punktu, do którego sięgało padające z góry światło; dalsza część szybu była nieoświetlona, pogrążona w zupełnych ciemnościach, a jedynym jasnym punktem był majaczący w oddali prostokąt, stanowiący wylot szybu. Tunel zdawał się kończyć w podziemnym pomieszczeniu, którego rozmiarów i zawartości nie dało się określić z tego miejsca – ale jeśli poczekaliście chwilę, do waszych uszu dotarł odległy, ledwie słyszalny szum, mogący kojarzyć się ze szmerem wody w rzece.\nSkrzynia zadała Thomasowi 5 punktów obrażeń za stłuczenie dużego palca stopy (psychiczne). Obrażenia zostaną zniwelowane samoistnie po upływie 5 tur (ustaniu bólu palca).\nSamuel, Ronja, Jackie\nInstynkt nie mylił aurora – znając naturę nałożonej pułapki, mógł podejrzewać, że obraz, który malował się przed jego oczami, nie był do końca prawdziwy. Magia, po którą sięgnął, wspięła się posłusznie wzdłuż jego nadgarstka, żeby w następnej chwili wniknąć w klatkę piersiową, pozwalając mu przejrzeć otaczające go iluzje – i zgodnie z tym, czego się spodziewał, jego otoczenie zaczęło się zmieniać. Zniknęły wiszące w kątach pajęczyny i kurz zasnuwający posadzkę, dywanik wrócił na swoje miejsce i magicznie się odbudował, ramki z fotografiami się wyprostowały, a wystające z mebli sprężyny schowały się z powrotem do środka, sprawiając, że wnętrze domu zaczęło wyglądać zwyczajnie – nie było bogate, ale z pewnością schludne i zadbane, mające w sobie coś z przytulności, rozpraszanej jedynie wpadającym przez uchylone drzwi, lodowatym wiatrem.\nDla Jackie i Ronji wszystko wyglądało dokładnie tak samo, jak przed chwilą.\nGdy wspinaliście się w górę schodów, stopnie skrzypiały, uginając się pod waszymi stopami, bezpiecznie doprowadziły was jednak do wąskiego korytarza, którego jedynym wyposażeniem były przytwierdzone do jednej ze ścian lampy oraz niski, okrągły stolik. Po waszej prawej stronie znajdowało się kilka par zamkniętych drzwi; korytarz wydawał się pusty.\nTutaj znajduje się poglądowa mapka korytarza na piętrze.\nTo tylko post uzupełniający, tura toczy się dalej. Ze względu na późną porę, termin odpisów w obecnej turze zostaje wydłużony o 24 godziny (do poniedziałku do godz. 16:00).\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 17.10.21 0:00\nŚnieg miejscami stawał się coraz głębszy co nie ułatwiało mu przeprawy wzdłuż ścian budynku, ale stawiał większe kroki i nie pędził przed siebie na złamanie karku. Zajrzenie przez okno okazało się praktycznie niemożliwe z powodu brudu jakie się na nim znajdowało. Na chwilę się zatrzymał nasłuchując czy nie dochodzą do niego niepokojące dźwięki lub nawoływania, ale kiedy upewnił się, że na razie jest bezpiecznie doszedł w końcu na tyły budynku gdzie dostrzegł od razu ślady ludzi, zwierząt i sań. Założył, że to właśnie sanie, które ruszyły stąd dość niedawno i zniknęły w ścianie lasu przed nim. Wycelował różdżkę w stronę ściany drzew gdzie prowadziły ślady.\n-Herbarius Nuntius - Wypowiedział zaklęcie, które miało na celu dać mu znać gdyby zbliżało się od strony lasu niebezpieczeństwo. Wiedział, że jak będzie uważny bardzo szybko usłyszy odpowiednie sygnały, a to da im przewagę gdyby musieli przygotować się do potencjalnej walki. Podszedł do drzwi, aby nacisnąć klamkę i sprawdzić czy się otworzą, ale powstrzymał się w ostatniej chwili, mógł przecież uruchomić kolejną pułapkę o tym samym zaszkodzić tym, którzy już byli w środku i badali dom. Uznał więc, że spróbuje sprawdzić czy w lesie ktoś się nie ukrywa i nie obserwuje ich uważnie z zewnątrz czekając na odpowiedni ruch. Ponownie wycelował różdżkę wypowiadając inkantację - Oculus.\nNastępnie stał przed drzwiami wpatrując się w ścianę lasu, czekał choć miał nadzieję, że niczego się nie doczeka. Nie dostrzeże ani nie usłyszy nic co by mogło go zaniepokoić i tym samym wszcząć alarm. Po jakimś czasie uznał, że ruszy dalej by kontynuował obchód jaki właśnie rozpoczął, podzieli się swoim odkryciem jak natrafi na kogoś z ekipy, nie miał zamiaru teraz ich szukać. Zajrzał przez kolejne okno kontrolnie do środka, być może akurat kogoś zobaczy i będzie mógł od razu zwrócić uwagę na ślady. Istniało duże prawdopodobieństwo, że wewnątrz mogli znaleźć coś więcej, być może jakąś wskazówkę?\n|Rzut na Herbarius Nuntius i na Oculus\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 17.10.21 17:54\nSpodziewała się trudnych warunków, ale jej ograniczone możliwości po raz kolejny utrudniały orientację w sytuacji. Nieudane Veritas Claro, którym pragnęła odzyskać przejrzystość otoczenia, pozostało wciąż poza jej horyzontem, podobnie zresztą jak kolejna wypowiedziana zaraz potem inkantacja Homenum Revelio. Westchnąwszy lekko zawiedziona, uważnie ruszyła śladami Skamadnera. - W takim stanie, niewiele mogę pomóc. Wiadomo, ile taka pułapka działa? Nie jestem pewna, czy podołam odpowiedniemu zaklęciu. - Skierowała szeptem swoje słowa w stronę bardziej doświadczonych towarzyszów. Kurz, pajęczyny i nieciekawa ciemność pomieszczenia pozostawiały niewielkie pole do popisu dla jej ogólnej orientacji w ewentualnych niebezpieczeństwach czyhających za rogiem.\n- Widzisz coś podejrzanego? - Zwróciła się do Jackie, nie odrywając spojrzenia od głębi korytarza. Zgodnie z zaleceniem aurora, zajęła ostatnie miejsce w trójce czarodziejów, rozumiejąc, że przy nagłym ataku, nikomu nie przyda się na samym przodzie. Cień równie dobrze co człowiekiem, być istotą czarnomagiczną, nieprzyjazną, a co najgorsze, gotową do ataku. Pytanie brzmiało, jak bardzo wnętrze domu powiązane było z historią śladów na śniegu prowadzących do szopy i czy Prudence wraz ze swoim pomocnikiem znajdą tam odpowiedzi na nurtujące ich pytania, czy może raczej kolejne zagrożenia.\nRineheaart wraz z lady Macmillan wiedziały o sytuacji najwięcej, co jednak nie oznaczało, że posiadały pełen obraz wydarzeń powiązanych z tragedią statku.\nFancourt wróciła pamięcią do widoku, jaki spotkał kobietę tuż po wejściu do budynku. Ruchome zdjęcia, jasnowłosa kobieta, a także niewielka dziewczynka mająca może pięć lat. Co stało się z domownikami i czy groziło im jakieś niebezpieczeństwo? W oczekiwaniu na odpowiedź dwójki pozostałych czarodziejów sama dla bezpieczeństwa obróciła się nieco w bok, tak by prócz pleców Jackie i Samuela, widzieć kątem oka schody, jakimi przyszli na górę. Ostrożności nigdy za wiele, a chociaż ostatnie dwa zaklęcia nie osiągnęły zadowalającego efektu, to w razie ewentualnego zagrożenia gotowa była ostrzec pozostałych i przygotować się do odpowiedzi. Różdżka trzymana w dłoni leżała idealnie, a drewno wytarte w znajomych fragmentach, dodawało Ronji otuchy.\n| rzut na veritas claro i homenum revelio\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 18.10.21 15:19\nWraz z magią, która zdarła opaskę iluzji, poczuł specyficzną ulgę. Przestrzeń, w której się znalazł uporządkowała się, a efekty pułapki rozmyły się, przedstawiając całkiem przytulny dom - To niekonieczne - zdążył tylko zerknąć na uzdrowicielkę, która starała się powtórzyć zaklęcie - wystarczy jedno - dodał lakonicznie - jeśli coś ważnego się zmieni, poinformuję - kontynuował cicho, gdy wspinali się już po schodach - Niedługo, ale dodatkowo nadaje efekt opuszczonego budynku - zerknął jeszcze na wiedźmią strażniczkę, która miała iść z nimi.\nNa górze, tylko na moment zatrzymał kroki, czekając aż kobiety znajda się u wylotu. Nie był pewien co widziały dokładnie, ale podstawa zazwyczaj była podobna - Kilka par drzwi, idę do tych ostatnich - zakomunikował spokojnie, śledząc wzrokiem każde z zamkniętych wejść wzdłuż korytarzu, stawiając kroki także dalej, za zakręt, szukając tych, które pasowały do widoku okna najbardziej na prawo, gdzie dostrzegł wcześniej cień Zanim jednak pchnął drzwi, sprawdzając ich "otwartość, zdecydował się oprzeć i na zmysłach, nasłuchując, czy cokolwiek znajduje się w środku, i co odbiegało od normy bardziej, niż do tej pory.\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 18.10.21 15:57\nDom wydawał się niezbyt miłym miejscem do zwiedzania, wiedziała jednak, że musieli sprawdzić czające się w nim na nich niebezpieczeństwo. Podążyła za Samem i Ronją, ubezpieczając tyły, tym samym znajdując się w środku budynku. Oku kazała podążyć za nią, ustawiając je tuż przy drzwiach, skupione na wnętrzu pomieszczenia. Obserwowała pomieszczenie, wiedziała jednak, że aktualnie trwająca iluzja nie pozwoli jej na zbyt wiele. Poruszała się ostrożnie, nic chcąc ewentualnie wzbudzić zainteresowania tych, którzy mogli kryc się przed ich wzrokiem. Była w stanie gotowości, ciągle spodziewając się ewentualnego ataku. Widok, którzy przekazywało jej oko miało jej w tym pomóc.\nSkinęła Samuelowi, który zadecydował o skierowaniu się na górę. Podążyła za nim, ostrożnie stąpając po schodach, wiedząc, że może na razie liczyć tylko na wzroku Sama i tym, co on jej przekaże. Znów mu skinęła, gdy opowiedział, gdzie zmierza. Poszła za nim, na razie woląc po prostu go ubezpieczać, i gdyby coś zza drzwi wyskoczyło, móc mu pomóc. Trzymała różdżkę w ręku, a wykorzystując chwilę szybko jeszcze rzuciła zaklęcie, tak na wszelki wypadek.\n- Festivo - powiedziała dość cicho, czekając w napięciu na to, co mogliby znaleźć.\nRe: Brzeg rzeki Lune [odnośnik] 23.10.21 13:28\nZostałeś sam – stojąc na tyłach domu, nie widziałeś nigdzie ani grupy, która weszła do szopy, ani tej, która znalazła się wewnątrz zabezpieczonego przez ciebie budynku, a obserwowana przez ciebie okolica wydawała ci się pusta; ściana lasu rozpoczynającego się tuż za posesją pozostawała cicha i nieruchoma, nie licząc przybierającego od czasu do czasu na sile wiatru. Czas zaczął niemiłosiernie ci się dłużyć, sprawiając, że nie miałeś pewności, czy rozdzieliłeś się z towarzyszami dwie czy piętnaście minut temu. Pierwsze z rzuconych przez ciebie zaklęć zadziałało prawidłowo, gałęzie otaczających cię roślin nie poruszyły się jednak – prawdopodobnie więc w najbliższym otoczeniu nie czyhało na ciebie niebezpieczeństwo, przed którym mogłyby cię ostrzec. Wyczarowane przez ciebie lewitujące oko zawisło ponad ziemią obracając się to w jedną, to w drugą stronę, dając ci znacznie szerszy widok na ścianę lasu i otoczenie domu.\nOkno wychodzące na tyły nie było wcale czystsze od pozostałych, chociaż nisko na szybie, tuż przy dolnej ramie, znajdował się okrągły fragment pozbawiony brudu, wyglądający, jakby wytarła go dziecięca dłoń. Zaglądając przez niego, byłeś w stanie dostrzec puste wnętrze opuszczonej kuchni, nim jednak zdążyłbyś rozejrzeć się dokładniej, usłyszałeś za sobą trzask – najpierw jeden, a później jeszcze kilka kolejnych, zlewających się jednak ze sobą tak, że trudno byłoby ci określić ich dokładną ilość. Donośny dźwięk docierał z lasu i kojarzył ci się jednocześnie z trzaskiem łamanych gałęzi, jak i charakterystycznym odgłosem towarzyszącym teleportacji – jeśli jednak odwróciłeś się za siebie, nie dostrzegłeś żadnej sylwetki. Zauważyłeś za to coś innego – korona najbliższego drzewa, do tej pory nieruchomego nawet pomimo silnego wiatru, zaczęła poruszać się i giąć, strząsając z siebie zalegający na łysych konarach śnieg; drewno zaskrzypiało żałośnie, a tobie mogło się wydawać, że było w tym dźwięku coś ostrzegawczego, może złowieszczego.\nSamuel, Jackie, Ronja\nZnaleźliście się na piętrze, poruszając się powoli biegnącym wzdłuż zamkniętych drzwi korytarzem, aż dotarliście do ściany, której okno wychodziło na przód domu; wyglądając przez nie, mogliście dostrzec miejsce, w którym jeszcze niedawno staliście, teraz puste. Sam korytarz, ze względu na brak umeblowania, zarówno dla Jackie, Ronji, jak i Samuela, wyglądał podobnie; żadne z was nie dostrzegło też innych sylwetek, czy to należących do ludzi czy zwierząt, choć kiedy Ronja wypowiedziała inkantację homenum revelio, różdżka zadrżała przez moment pod jej palcami, a przed sobą – za ścianą oddzielającą ją od jednego z pokojów – dostrzegła migotającą poświatę przypominającą skuloną kobietę; obrys był niewyraźny i widoczny jedynie przez krótką chwilę, ale Ronji mogło się wydawać, że kobieta siedziała na ziemi, z nogami zgiętymi w kolanach i przyciągniętymi do siebie, oraz że w dłoniach coś trzymała. Zaklęcie rzucone przez Jackie nie odsłoniło przed nią niczego nowego – choć drewno posłusznie rozgrzało się pod palcami wiedźmiej strażniczki, to wyglądało na to, że w jej otoczeniu nie było źródeł czarnej magii.\nZlokalizowanie pokoju, którego szukaliście, nie przysporzyło wam problemów – lokalizacja wskazywała na ostatni z nich, a znalazłszy się tuż pod drzwiami, wszyscy usłyszeliście ciche, przypominające szmer lub szept głosy. Zagłuszane przez drzwi, były niemalże niemożliwe do rozróżnienia, wydawało wam się jednak, że należały do co najmniej dwóch osób, z czego jedna brzmiała jak mężczyzna i odzywała się znacznie głośniej. Samuel, zatrzymawszy się tuż przed samym wejściem, nasłuchując i wytężając zmysły, był w stanie wychwycić pojedyncze, zniekształcone słowa; był niemalże pewien, że padło wśród nich „sześć”, „sama”, „proszę”, „tunel”, „listy” oraz imię – Lily, Millie lub podobne.\nMistrz gry przypomina, że postów zawierających rzut kością nie można edytować – bez względu na to, czy rzucacie w temacie, czy w szafce; takie rzuty uznaje się za niebyłe. W tej kolejce zostały uwzględnione w drodze wyjątku, ale pamiętajcie o tym na przyszłość.\nMistrz gry najmocniej przeprasza za opóźnienie, zatrzymało go życie prywatne. Czas na odpis: 25.10 do godz. 13:00, w przeciągu tury możecie wykonać maksymalnie 2 akcje - to, czy będą umieszczone w jednym poście czy rozbite na dwa (lub więcej) zależy wyłącznie od was. Rzuty kością możecie wykonywać w temacie lub w szafce zniknięć - jak wam wygodniej. Mistrz gry przypomina też, że jeśli będziecie potrzebować posta uzupełniającego (bo np. się przemieszczacie lub rzucacie zaklęcie wykrywające), piszcie śmiało.\nOculus (Jackie) - 2/3 tury; PŻ: 10/10\nOculus (Herbert) - 1/3 tury; PŻ: 10/10\nIncarcerare - 2/10 tur\nMagicus extremos - 2/3 tury (+28 do rzutów na zaklęcia dla wszystkich oprócz Samuela)\nNigdziebądź - 2/2 tury\nVeritas claro (Samuel) - 1/5 tur\nHomenum revelio (połowicznie udane) (Ronja) - 1/1 tura\nPrudence - PŻ: 209/209; EM: 44/50\nHerbert - PŻ: 230/230; EM: 39/50\nThomas - PŻ: 220/220; EM: 42/50\nRonja - PŻ: 210/210; EM: 42/50


Mimo kilkugodzinnych prób „wbijania” do budżetu na 2013 r. kilkunastu nowych przedsięwzięć radnym SAW i PO nie udało się tego zrobić bez demolowania Wieloletniej Prognozy Finansowej. W końcu po godzinie dwudziestej trzeciej przewodniczący zarządził przerwę w obradach do poniedziałku 17 grudnia.\nPrzychodząc na przedsesyjne spotkanie radni PO i SAW uważali, że najlepiej jak burmistrz znajdzie na ich pomysły pieniądze w budżecie na 2013 r. Mniej więcej na tym miał polegać „kompromis” - radni PO i SAW wskazali „swoje” inwestycje, a burmistrz miał znaleźć na to kasę w 2013 r. Kiedy po raz kolejny pani skarbnik i sekretarz przypomnieli radnym, że ten co wnosi do budżetu nowe zadanie musi wskazać sposób finansowania, radni PO i SAW wskazali, jak chcą swoje pomysły sfinansować. Po godzinnej przerwie pani skarbnik na wniosek radnych SAW i PO do budżetu na 2013 r. wprowadziła zadania m.in.: budowę boiska w SP 3 za pół miliona zł, wymianę chodnika w Izbicach za 90 tys. zł, rozbudowę świetlicy w Żołędnicy za 50 tys. zł, utwardzenie wjazdu w SP Słupia Kpt. za 45 tys. zł, utwardzenie 500 m drogi z Zielonej Wsi w kierunku Dębna Polskiego wraz z oświetleniem za 100 tys. zł oraz budowę ścieżki rowerowej w Szymanowie za 165 tys. zł. Wprowadzenie tych zadań odbyło się kosztem przesunięcia na dalsze lata inwestycji w Masłowie, a mianowicie budowy drogi na ul. Bocianiej oraz budowy sali sportowej przy SP Masłowo.\nBudżet z tak wprowadzonymi zmianami został przyjęty jednogłośnie.\nWnioski po poniedziałkowej dogrywce budżetowej:\n1. Budżet sporządzony przez skarbnika i burmistrza, złożony do RIO oraz przedłożony radnym 15 listopada 2012 r. był zrównoważony i optymalny. Świadczy o tym to, że radni nic nie chcieli z budżetu wyrzucić, jedynie do niego wprowadzić kolejne zadania.\n2. Ostateczne decyzje zapadły w poniedziałek 17 grudnia. 60 godz. pracy radnych w komisjach nie przyczyniło się do polepszenia, a wręcz do kancerowania tego budżetu.\n3. Nie jest prawdą, że radni PO i SAW przyczynili się do jakiś przypisywanych sobie oszczędności w związku z wprowadzeniem na ich wniosek do budżetu budowy wschodniej obwodnicy Rawicza (od ronda na ul. Ceglanej do skrzyżowania z ul. Kamińskiego). Ostateczna wartość zadania, podobnie zresztą jak w przypadku innych inwestycji, zostanie ustalona w drodze przetargu, a nie poprzez zabiegi dzielenia na części tak, jak to zostanie zrobione w tym przypadku, dzieląc wykonanie budowy między ZWiK i Urząd.\n4. Zapowiedź radnych Grzegorza Kubika i Pawła Szybaja, że za rok skontrolują burmistrza, ilu przedsiębiorców wybuduje firmy przy wschodniej obwodnicy, jest jakimś szalonym cynizmem. W czasie, gdy był boom na powstawanie firm, w latach 2009-2010 panowie radni SAW wraz z radnymi PO zablokowali taką możliwość, a dzisiaj kreują się na obrońców interesów inwestorów.\n5. Istotą zmian wprowadzonych przez radnych SAW i PO jest przesunięcie na później inwestycji, które determinują wykonanie innych zadań. Chodzi np. o remont ratusza, który nie znalazł uznania w oczach radnych PO i SAW, a powinien zostać wykonany przed przebudową rynku. Ci sami radni za rok będą się dziwić, dlaczego nie jest przebudowywany Rynek.\nPoprzedni artykuł: 17.12.2012 r. Życzenia od przedszkolaków i harcerzy\tPoprzedni artykuł\nNastępny artykuł: 15.12.2012 r. 160-lecie pszczelarzy\tNastępny artykuł


Krokus ‘Jeanne d’Arc’ (Crocus vernus 'Jeanne d'Arc')\nHome\tRośliny cebulowe\tKrokus ‘Jeanne d’Arc’ (Crocus vernus 'Jeanne d’Arc’)\nW moim ogrodzie, wiosenne przebudzenie bez wątpienia związane jest z krokusami. Delikatne, kolorowe z radością otwierają się ku słońcu, by poczuć wiosenne ciepło, zwłaszcza, że zima nie odpuszcza. Waleczne nie raz zmagające się ze śnieżną pierzyną, ostatecznie zawsze wygrywają, zadziwiając liczebnością, witając gości w czasie wiosennego spaceru. Wśród krokusów na uwagę zasługuje krokus ‘Jeanne d’Arc’. Odmiana wyróżnia się czystą bielą oraz delikatnymi fioletowymi smugami. Crocus vernus 'Jeanne d’Arc’ osiąga do około 15 cm wysokości i kwitnie od marca do kwietnia.\nCrocusCrocus 'Jeanne d'Arc'Crocus vernus 'Jeanne d'Arc'Krokusy\nGiga 1 lutego 2012 - 00:10\nSzczypta Kasi 1 lutego 2012 - 07:32\nGreg 1 lutego 2012 - 08:09\nA ja marzę 🙂 Za oknem blokowisko, tak więc muszę sobie poprawiać humor każdego dnia, aby nie zwariować 🙂\nLandbohaven 1 lutego 2012 - 12:17\nAnonimowy 1 lutego 2012 - 18:37\nOj , Grześ , jak ja tęsknię za tym widokiem , z resztą tak jak Ty i każdy kochający piękno przebudzenia , nie możemy się doczekać…\nGreg 1 lutego 2012 - 19:27\nLandbohaven dziękuję. Wiesz u mnie śniegu brak, niestety 🙁\nGreg 1 lutego 2012 - 19:31\nWitam Janek 🙂\nCzłowiek czeka, czeka i doczekać się nie może. Ale to już luty wkrótce ranniki się pojawią, będzie barwnie. Cierpliwości nam życzę 🙂\nMróz narozrabia, oj u mnie na pewno mrozi, pierzyny ze śniegu brak, a ogród na wietrznym stanowisku. Ech, ostatnie zimy są dla moich roślin trudne i obfitują w liczne straty. Niestety. Obym się mylił, chciałbym się mylić …


Świąteczny Aniołek Murrano 2016 1oz Ag - - Goldenmark\nŚwiąteczny Aniołek Murrano 2016 1oz Ag\nZachwycająca moneta świąteczna,\nzdobiona szkłem weneckim\nNajnowsza bożonarodzeniowa propozycja Kanadyjskiej Mennicy Królewskiej zachwyciła cały świat! W uncji srebra najwyższej możliwej próby wykuto przepiękny zimowy krajobraz.\nW tle - z nadzwyczajną precyzją - zaprezentowano pokryte śnieżnym puchem domy, drzewa i góry. Selektywne kolorowanie monety spowodowało, że ten zimowy krajobraz wygląda niezwykle realistycznie i zachwyca każdym detalem.\nA to jeszcze nie wszystko! Najpiękniejszym elementem numizmatu jest bowiem prześliczny trójwymiarowy aniołek, wykonany z cenionego na całym świecie szkła Murano.\nPonieważ wszystkie figurki zostały wykonane ręcznie, każda moneta jest unikatowa i różni się od pozostałych.\nUwaga - nakład tego numizmatycznego arcydzieła jest ściśle ograniczony. Nie czekaj, aż wszystkie egzemplarze zostaną wyprzedane. Swoją monetę zamów już dziś!


Konwertuj pliki audio - jak przekonwertować audio na MP3 / WAV / WMA\n1.1 Konwertuj pliki audio\n1.2 Konwertuj audio na MP3\n1.3 Konwertuj audio na tekst\nJak konwertować pliki audio\nAby przekonwertować pliki audio na różne formaty z dużą szybkością i wysoką jakością, najlepszym wyborem jest użycie Aiseesoft Audio Converter. Ten profesjonalny konwerter audio może przesyłać między wszystkimi popularnymi formatami audio, w tym AAC, AC3, AIFF, AMR, AU, FLAC, MP3, M4A, MP2, OGG, WAV, WMA i wyodrębniać audio z plików wideo, jak chcesz.\nPostępuj zgodnie z następnymi wskazówkami, a Aiseesoft Audio Converter prowadzi do konwersji plików audio za pomocą tego potężnego konwertera audio.\nKrok 1 Zainstaluj konwerter audio\nPobierz za darmo prosty w obsłudze Aiseesoft Audio Converter, zainstaluj i uruchom.\nKrok 2 Wejściowe źródła audio\nKliknij dużą ikonę plusa w oknie głównym lub „Dodaj pliki” w lewym górnym rogu, aby najpierw wybrać oryginalny plik, a następnie otwórz folder, w którym znajdują się oryginalne pliki. Wszystkie obsługiwane pliki zostaną wyświetlone automatycznie.\nKrok 3 Wybierz profil wyjściowy\nWybierz docelowy format pliku, który chcesz wyprowadzić. Najpierw podświetl załadowany plik, a następnie wybierz format wyjściowy z listy rozwijanej „Konwertuj wszystko na”. Na przykład, jeśli chcesz przekonwertować oryginalny plik audio do formatu MP3, wybierz opcję „Tak samo jak źródło - koder: MP3”.\nAby ustawić folder, w którym chcesz zapisać plik docelowy, możesz wybrać folder wyjściowy, klikając przycisk rozwijany obok opcji „Zapisz w” i wybierając opcję Przeglądaj i wybierz folder.\nMożesz ustawić wyjściowe ustawienia audio, w tym koder audio, częstotliwość próbkowania, kanały, szybkość transmisji bitów. Wszystkie ustawienia można zapisać na liście opcji „Zdefiniowane przez użytkownika”.\nKrok 4 Zacznij konwertować pliki audio\nNa koniec kliknij przycisk „Konwertuj wszystko”, aby rozpocząć konwersję audio. Kilka minut później możesz uzyskać dźwięk wyjściowy w folderze docelowym. Ciesz się nim na swoich graczach, jak chcesz.\nKonwertuj dźwięk z YouTube i dźwięk online pobrany z popularnych witryn, takich jak Facebook, Twitter, Instagram, DailyMotion, Vimeo, TED, Yahoo, Vevo itp.\nWięcej informacji na: Konwertuj pliki audio.\n14 grudnia 2020 10:30 / Zaktualizowany przez Jenny Ryan do Audio Converter\nProste sposoby konwersji AAC na MP3\nNie można odtwarzać dźwięku AAC w odtwarzaczu multimedialnym? W tym artykule pokażemy, jak przekonwertować AAC na MP3.\nJak przekonwertować WMA na MP3 dla komputerów Mac i iPhone iPad iPod\nPrzewodnik konwertera audio do konwersji dowolnego dźwięku na MP3 / WMsA / AAC / FLAC itp.\nTen dokument pokazuje, jak konwertować audio na MP3, konwertuj wideo na audio za pomocą potężnego Aiseesoft Audio Converter dla Windows.\nAudio Converter Konwertuj pliki audio


Niemiecka inwestycja w polskich fachowców - Motoryzacja\nNiemiecka inwestycja w polskich fachowców\nVolkswagen chce wydać 250 mln euro na rozwój fabryki w Poznaniu – ustaliła "Rzeczpospolita". Zyskają m.in. projektanci\nOstateczna decyzja o wysokości nakładów na rozwój polskiego zakładu jeszcze nie zapadła. Sprawa wydaje się jednak formalnością, bo wszystkie poprzednie plany rozwojowe poznańskiej fabryki centrala VW w Hanowerze zatwierdzała - pisze dziennik.\nPieniądze mają być wydane do 2012 roku. Największa kwota – ponad 100 mln euro – trafi na rozwój modeli produkowanych w Poznaniu. Byłby to wyraz zaufania do naszych inżynierów, o których już kilka razy głośno było w niemieckim koncernie.\nWłaśnie Polacy wymyślili, opracowali i wprowadzili do produkcji m.in. kempingowy model Caddy Tramper odnoszący sukcesy na europejskich rynkach. Także w Poznaniu zaprojektowano kilka aut, o których w Polsce niemal nikt nie słyszał, a które zrobiły wrażenie na zagranicznych ekspertach. Przykładem jest choćby mały wóz dostawczy przygotowany specjalnie na... polowania. Nieoficjalnie "Rzeczpospolita" dowiedziała się, że Polacy są też zaangażowani w pracę nad nowym modelem pikapa, który VW chce wkrótce wprowadzić do produkcji.\nSukcesy inżynierów są bardzo ważne dla każdej fabryki. Poznański zakład musi konkurować wewnątrz koncernu z fabrykami w Hanowerze oraz w Resende w Brazylii. Aktywność projektantów może się przełożyć na późniejsze decyzje o przyznawaniu właśnie Polsce produkcji kolejnych modeli.\nZwłaszcza ostatnio jest to coraz ważniejsze, bo tracimy atut w postaci niskich kosztów pracy - pisze "Rzeczpospolita".