Ujście strumienia Pią Maj 20 2016, 00:58;\nTo właśnie tutaj przeklęty strumień znany z rezerwatu rozlewa się w małe, płytkie jezioro. Okolica ta jest często zamglona, gdyż wody strumienia w chłodniejsze dni nierzadko osiągają temperaturę wystarczającą do parowania rzeczonej cieczy, jednocześnie zamieniając się w mgłę. O dziwo, strumień, który zaczyna tworzyć już jezioro zupełnie traci swoje magiczne właściwości, stając się po prostu zwykłym ciekiem.\nRe: Ujście strumienia Nie Kwi 15 2018, 19:45;\nEnigmatyczne rejony, które sprawiły, że babcia Holmes niegdyś postanowiła zamieszkać w Dolinie Godryka, skrywały niejedną tajemnicę. Oczywiście, jak to młodzież - Marceline była ciekawa tutejszej głuszy, która panowała niemal wszędzie, gdzie tylko przyszło jej się ruszyć, a tym samym, cóż mogło być piękniejsze od samotnego spaceru wzdłuż brzegu strumienia?\nChciała zebrać myśli, pozbierać wszelkie rozsypane puzzle układanki, które wprawiały jej serce w szybsze bicie, a oddech spłycały przy każdej możliwej okazji, gdy ta nie wiedziała - co należy powiedzieć. Szukała sposobności do ucieczki, ale gdy tylko przypominała sobie spotkanie z Shercliffem, który ostrzegał ją przed ewentualną porażką, od razu odpuszczała wszelkie pomysły związane z rejonami, gdzie tak łatwo było utracić życie. Nie spieszyła się do ofiarowania egzystencji w ramiona tych, którzy opuścili ten świat, głównie dlatego, że była zbyt młoda i tak wiele pragnęła jeszcze zobaczyć! Nie zniechęcał ją dłuższy spacer, podobnie jak przyjemne słońce, które muskało wrażliwą skórę, dlatego przedzierała się wzdłuż leśnych ścieżek prowadzących do niezwykle odludnego miejsca. Pewność względem wody płynącej w tych pomniejszych jeziorach była znikoma, ale Holmes nie zawsze potrafiła zachować rozwagę i dlatego od razu smagnęła taflę opuszkami, by poznać prawdę o ewentualnych skutkach hermetycznego terenu, gdzie to mgła unosiła się tuż nad powierzchnią.\nBystre, błękitne tęczówki rudowłosej otaksowały całą okolicę, a gdy zrozumiała, że z pewnością jest sama, schyliła się ponownie ku wodzie, by raz jeszcze sprawdzić temperaturę, która musiała być odpowiednia. Chłód jednak otulił membranę jej skóry, dlatego niewiele myśląc, wyciągnęła różdżkę i wycelowała nią w taflę jeziora. Dwukrotnie wyszeptała zaklęcie favore, ale było bezskuteczne.\n- Przeklęte zakłócenia... - burknęła do siebie i już chciała zrezygnować, gdy skuszona ostatnią próbą, odniosła sukces. Woda przyjemnie stała się cieplejsza, a tym samym - kąpiel nie groziła jakimkolwiek przeziębieniem. Samotność była dla niej niezwykle ważna, podobnie jak intymność, by tylko czasem nikt nie ujrzał jej niemal zupełnie nagiej. Sukienka w odcieniu bężu wylądowała na trawie, obok zaś podniszczone już trampki, natomiast ona sama weszła do wody, niezwykle wolno, kontrolując każdy swój krok. Przypominała zapewne w tej scenerii wodną rusałkę, ale była tylko krukonką, która zechciała spędzić kilka chwil z dala od wszystkich i wszystkiego. Zanurzyła się aż po obojczyki i przymknęła powieki, rozkoszując się ciszą, która iluzorycznie pieściła jej ciało.\nCzary-mary: 6, 1, 4\nOstatnio zmieniony przez Marceline Holmes dnia Pią Wrz 14 2018, 15:38, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Ujście strumienia Nie Kwi 15 2018, 22:30;\nNie jestem znowu aż tak często w domu, a moja matka zamiast cieszyć się moim towarzystwem, sprawdza moją znajomość zielarstwa. A przynajmniej mam takie wrażenie, bo okazało się, że jeden z trytonów w naszym jeziorze zachorował na coś poważnie i konieczna była nasza pomoc. Co prawda ja twierdziłam, że wystarczy iść po zioło lecznicze do sklepu, ale moja bogata matka mówiła, że to strata pieniędzy.\nMarudzę na jej marudzenie, ale tak naprawdę wiatr jest przyjemnie ciepły po tych miesiącach mroźnej, paskudnej pogody. W końcu mogłam rzucić w kąt mój płaszcz, a razem z nim moje słodkie wspomnienia o byłym chłopcu, z którym bawiłam się na łyżwach. Zakładam wygodne, luźne alladynki i zwiewną, wygodną bluzkę. Ponieważ wychodzę sama i nie spodziewam się nikogo spotkać nie zakładam turbanu i nic nie robię z włosami. Zazwyczaj używam na nie mnóstwo magicznych specyfików, by układały się w piękne loki. Ludzie dzięki temu czasem zapominają, że moje włosy to jedna, wielka szopa. Teraz jest to wysoko upięta szopa z lokami, chociaż nawet to jakimś cudem nie powstrzymuje moich niesfornych włosów, od wpadania mi na oczy, albo zawijania się wokół gałęzi. Mogłam założyć turban.\nJak wiadomo znam niemalże każdy zbiornik wodny w Dolinie Godryka. Więc kiedy tylko mój słuch wyczulony na szmer wody słyszy lekki plusk, już idę w stronę strumienia. Idę cicho wzdłuż niego, by nie przestraszyć ewentualnie zwierzęcia, które mogłabym spotkać. Mam w głowie raczej uroczą sarenkę, albo jakieś ciekawe morskie stworzenie. Ostatnio udało nam się tu z kuzynką spotkać trytona. Z nimi również bym z przyjemnością porozmawiała!\nJednak nie jest to żaden potwór, stwór, czy nawet zwierzę. W wodzie siedzi dziewczyna. Na początku planuję dyskretnie odejść i zostawić nieznajomą w spokoju. Szczególnie, że pod nogami widzę czyjąś sukienkę, więc ktoś musi kąpać się w strumieniu półnagi! Ale kiedy próbuję się wymknąć wpadam na jakieś krzaki, klnę, niemalże upadam i łapię się drzewa. Na dodatek niechcący wtrącam jeden z obdartych trampków do wody, więc bardziej nie dało się zaznaczyć mojej obecności. Wtedy tajemnicza istota zauważa mnie. Wcześniej widziałam tylko tył głowy, rude włosy, bo głupio mi było się przyglądać. Dopiero teraz orientuję się, że w wodzie pływa moja dobra znajoma z zajęć, już niemalże wszystkich.\n- Marcelinka! - Cieszę się nieszczególnie skrępowana faktem, że jesteś półnaga. Co innego, gdyby to była nieznajoma. A my przecież się już coraz lepiej znamy. Rzucam na ziemię torebkę, do której miałam zbierać zioła i próbuję przedostać się bliżej Ciebie. Bo to nie może być przypadek, że tyle na siebie wpadamy. To już jest przeznaczenie.\n- Woda nie jest za zimna? - pytam i zanurzam dłoń, przez chwilę jestem zaskoczona, że jest tak ciepła, ale szybko dodaję dwa do dwóch. - Sprytnie! - Chwalę Cię z uśmiechem i odgarniam moje kudły z twarzy. - Często tu przebywasz? Nigdy Cię tu nie widziałam! Ja mieszkam nie tak daleko... - mówię i zsuwam z siebie moje kolorowe tenisówki, by usiąść na chwilę na brzegu, zanurzyć na chwilę stopy. Bo chyba nie masz nic przeciwko? Szczególnie, że tak ładnie wyglądasz, brodząc w tej wodzie, półnaga.\n- Lubisz pływać? Nic nie mówiłaś! - A miałaś przecież liczne okazje. Co raz widzimy się na jakichś lekcjach, gdzie plotkujemy wesoło. Bawię się wodą, podziwiając Cię w niej z niewinnym uśmiechem. Trochę czuję się jak podejrzany podglądacz, ale przecież zaraz sobie pójdę. Po prostu nie mogłam się powstrzymać od zagadania, jak to ja.\nRe: Ujście strumienia Wto Kwi 17 2018, 18:07;\ntakiej instytucji akurat Marceline nie znała, wszak jej rodzicielka nie zamierzała nigdy wychowywać córki, traktując ją od samego początku jak niewybaczalny błąd. Może w tym momencie był to smak wolności, gdyż nie musiała się nikomu tłumaczyć, a jedyną osobą, której zwierzała się ze swoich trosk była... Cóż, jej babcia. Starsza, poczciwa czarownica, która żyła na obrzeżach Doliny Godryka i przygarnęła wnuczkę, gdy ta postanowiła podjąć naukę w Hogwarcie.\nProblemy nagle zniknęły, tak jak pamięć o Trausnitz, która dawała o sobie znać w najmniej oczekiwanych momentach.\nPogoda sprzyjała spacerom, podobnie jak podziwianiu okolicznej flory, wszak fauna magiczna pozostawała dla niej istną niewiadomą, choć na tyle intrygującą, że była gotowa poświęcić dla poznania jej naprawdę wiele. Pewnie z tego powodu pobiegła ostatnim razem na zajęcia do Swanna, zaś teraz błądziła po terenach, które poznawała krok po kroku, by pewnego dnia bez trudu odnaleźć się w każdym zakamarku i umieć narysować mapę Doliny z pamięci. Wyzwanie? Och, nie! Ciekawość, której Holmes nie potrafiła w żaden sposób zaspokoić. Lawirowała na pograniczu pięknych scenerii i utkanych w swych wizjach kolejnych perspektyw, by wreszcie odnaleźć upragniony spokój. Ten - na szczęście - nadszedł nagle, gdy membranę skóry otuliła ciepła woda, którą podgrzała tą jakże znaną (im - czarodziejom) metodą.\nNagły huk zmusił jednak rudowłosą do odwrócenia się za siebie, a gdy tylko wzrokiem starała się dopatrzeć intruza, dziewczęce dłonie powędrowały od razu do piersi, by je zakryć, wszak - co jeśli to podglądacz? Zanurzyła się bardziej i teraz ponad taflę wystawała tylko głowa krukonki, zaś bystre spojrzenie utknęło na zaroślach, gdzie dostrzegła jakiś ruch.\n- Kto tam jest? - zapytała, choć w głosie Marce dało się usłyszeć nutę niepewności, bo gdyby tak się głebiej nad tym zastanowić - nie spodziewała się Melusine w tak oddalonych częściach Doliny. Kiedy jednak już wiadomo było, co za istota narobiła takiego rabanu, Holmes jedynie parsknęła śmiechem, choć nie podniosła się i nie ukazała w całej okazałości, wstydząc się i czując jak nieśmiałość zaczyna paraliżować jej wątłą sylwetkę.\n- Mieszkasz tu? Nie miałam pojęcia... - przyznała od razu, tym samym odnajdując odpowiedzi na wiele pytań, których nie zdążyła jeszcze zadać. Na całe szczęście - Pennifold była gadułą, dzięki czemu rozmówca nie musiał się nawet wysilać, by zrozumieć całą istotę jak bardzo była urocza. Uniosła nawet wymownie brwi, gdy ta ją pochwaliła, a zaraz potem parsknęła cichym śmiechem.\n- Właściwie... - szepnęła cicho i zrobiła krok w tył, mając wrażenie, że wzrok MO jest zbyt przeszywający, dokładnie taki sam jak... - Ja nie umiem pływać - nie kłamała. Zawitała tutaj z czystej ciekawości, a pokusa była nad wyraz wielka, że zdecydowała się na wejście do wody. Po upływie kilku chwil uniosła tęczówki i skrzyżowała z ciemnowłosą spojrzenie, badając teren, szukając odpowiedzi na kolejne pytania, które zaczynały kłębić się w jej głowie, dając sobie nieme prawo do analizy osoby Melusine. - Dziwne, że nigdy nie spotkałyśmy się w tych rejonach, prawda? - zagaiła ponownie i obdarzyła krukonkę uśmiechem, niezwykle delikatnym i ze znaczną dozą zakłopotania.\nRe: Ujście strumienia Wto Maj 01 2018, 12:48;\nOch, mi zaś matka znana była aż za dobrze. Bez niej byłabym kompletnie inną osobą. Oczywiście każdy może tak powiedzieć, ale mnie ona, nasza historia, ukształtowały moje podejście od stóp do głów. Gdyby nie ona nie byłabym córką Meluzyny, a drżę na myśl o tym, że mogłabym nie być jej potomkinią. Zdradzę Ci, że mój bogin nawiązuje do tej przerażającej teorii.\nW każdym razie teraz piękna pogoda sprawiła, że wyszłyśmy z naszych nor i spotkałyśmy się w tym dziwnym na pogadanki towarzyskie miejscu. Osobiście często chodzę po lasach Doliny Godryka, jak na nastolatkę. Oczywiście większość z tych wypadów było na nielegalnie pity alkohol z ziomkami dolinowymi, ale też czasem wyruszam w poszukiwaniu roślin dla matki, czy innych dziwnych zadań.\n- Mieszkam, nie dosłownie tu, ale mieszkam - mówię z uśmiechem i mrugam do Ciebie, machając jeszcze wtedy rączką w ciepłej wodzie. Przypominam sobie o tym, że tego Twojego trampka wrzuciłam do wody, kiedy widzę go przez taflę jeziorka na dnie, gdzie już zdążył opaść. Mówię ojej i frasuję się odrobinę moim gapiostwem. Wtedy wspominasz, że nie umiesz pływać, na co znowu zapominam o Twoim trampku i uśmiecham się szczerze rozbawiona.\n- Nauczę cię! - mówię bardzo entuzjastycznie i nawet jeśli zdążysz zaprzeczyć, zareagować, odmówić mojej propozycji, ja już z łatwością ściągam alladynki i zwiewną bluzkę. Co prawda w przeciwieństwie do Ciebie mam stanik, więc nie wstydzę się ani trochę. Szczególnie, że jestem chudziutka i ładniutka w swojej własnej opinii. Mam o sobie bardzo duże mniemanie, chociaż raczej nie okazuję tego aż tak. Zanurzam się od razu zgrabnie i pod wodą otwieram oczy, wyjmuję Twojego buta z mułu i podpływam do Ciebie wciąż nurkując. Wynurzam się dokładnie naprzeciwko z szerokim uśmiechem, podnoszę do góry rękę, w której mam buta.\n- Sorki - mówię na temat tego, że go w ogóle wrzuciłam i rzucam z impetem na brzeg. - Och, to raczej mało prawdopodobne wpaść na siebie w takim dużym lesie, co? Nawet jeśli obie blisko mieszkamy? Musiałybyśmy się też zgrać przecież czasowo... Nie jestem pewna. Zazwyczaj nikogo nie spotykam kiedy tutaj łażę... Chyba że zwierzaki. Pokaż mi jak pływasz! - szybko i zaangażowaniem odpowiadam na Twoje pytanie, po czym macham jak głupia rękami, żebyś pokazała mi jak potrafisz poruszać się w moim żywiole. Przecieram mokrymi dłońmi, równie mokre oczy i odgarniam z twarzy moje wilgotne loki. Przynajmniej nie wyglądam już jak szop.\nRe: Ujście strumienia Czw Maj 03 2018, 23:06;\nMoże kiedyś Melusine postanowi opowiedzieć częściowo chociaż swoją historię Marceline(?), która przecież niejednokrotnie pokazywała, że słuchanie koleżanki z roku sprawia jej niebywałą przyjemność. Delikatny, wręcz subtelny głosik Pennifold przyprawiał rudowłosą o szczery, szeroki uśmiech, zaś te wszystkie przypowiastki wpasowywały się w klimat francuskiej duszy drzemiącej w krukonce. Sama zapewne nie wydusiłay z siebie zbyt wielu fraz, które zahaczałyby o jej prywatność, której w dużej mierze się wstydziła, ale była przecież dobrym słuchaczem, więc - dlaczego nie? Nic nie stało bowem na przeszkodzie, by się poznać, a skoro i tak miały okazję spotkać się w tak specyficznym miejscu, to widocznie los zamierzał krzyżować ich drogi nad wyraz często. Nie tylko na lekcjach.\n- Ja od września mieszkam u babci, ale dopiero teraz postanowiłam zapoznać się trochę bardziej z okolicą - wyjaśniła od razu, coby czasem nie zostawiać tego na inną okazję. Holmes w końcu raczej stroniła od samotnych spacerów, ale faktycznie, pogoda napawała wręcz chęcią do zanurzenia się w leśnych terenach i ujściu strumienia, który tym razem był nad wyraz ciepły, za sprawą magii, wiadomo.\nEkspresja i entuzjazm Melusine zaskoczył całkowicie rudzielca, który ciągle tkwił w wodzie i to po same obojczyki, byleby nie wynurzyć się za bardzo i nie ukazać w pełnej krasie. Czuła jak serce podchodzi jej do gardła, gdy padła propozycja nauki pływania, bo dla Marceline było to jak wydanie na nią wyroku. Nie umiała skoordynować nóg z rękami na odwrót, a im dłużej trwało rozważanie, czy doprawdy warto, tym mocniej utwierdzała się w przekonaniu, że nie jest to najlepszy pomysł, choć nie chciała mówić tego na głos.\nObserwowała poczynania Pennifold, która tak szybko pozbawiła się ubrań i mimowolnie odwróciła wzrok w drugą stronę, gdy ta została jedynie w bieliźnie. Irracjonalne, w końcu Francuzka była niemal naga, a tym samym odczuwała lekki dyskomfort, choć nie dawała po sobie poznać nagłego spięcia mięśni, który mógłby zniszczyć tę swobodę, która tak szybciutko wstąpiła pomiędzy nie.\n- Nic się nie stało - odpowiedziała, gdy jej oczom ukazał się trampek i uśmiechnęła się szczerze, bo przecież to jedynie but, do którego nie była aż tak przywiązana. Perspektywa okazania swych umiejętności była już dużo bardziej problematyczna, bo przecież Marce nigdy nie próbowała pływać, a przynajmniej nie przypominało to ów czynności, stąd kolejna prośba (bo tak brzmiała), klasyfikowała się jako niewykonalna. - Niestety, nawet nie wiem jak mam ci to pokazać - szepnęła sfrustrowana brakiem pływających zdolności i jedynie cofnęła się o krok, gdy Melu znajdowała się już dostatecznie blisko. Mimowolnie przygryzła też dolną wargę, aż wreszcie postanowiła na moment (nawet dłuższy) zmienić temat. - Wiele zwierząt można tutaj spotkać? Wiesz, słyszałam, że w Hogwarcie można się zaopiekować jakimś stworzeniem, ale nie jestem pewna czy to prawda - tak, chciała poznać odpowiedź na ów pytanie, dlatego wyczekująco patrzyła w piękne oczy koleżanki. Żywiła szczerą nadzieję, że odpuszczą sobie pomysły z jakąkolwiek nauką, choć przecież MO czuła się tutaj wspaniale i woda była jej drugim żywiołem; dlaczego więc nie zaufać dziewczynie, która z pewnością nie dopuściłaby do sytuacji, w której Holmes zatonie, prawda? Pozostawała jednak zdystansowana, jakby szukając sposobności do wyjaśnienia swych obaw, tak niezrozumiałych, może nietypowych, ale czy pozostało jej coś innego jak ulęgnięcie ów propozycji? - Od czego powinnyśmy zacząć? Ja tak naprawdę nie mam o tym zielonego pojęcia...\nRe: Ujście strumienia Pon Lip 09 2018, 13:35;\nUwielbiam mówić, więc na pewno będziesz miała dość mojego gadania, jeśli tylko poznasz mnie bardziej. Co prawda jestem skora do opowiadania historii, legend, sławnych Meluzyn, ale kiedy przychodzi do koncepcji mężczyzn, ich miejscu w naszym życiu, nieczęsto ostatnio poruszam ten temat. Musiało minąć trochę czasu, zanim zauważyłam jak dziwnie ludzie zachowują się kiedy o tym mówię i niekomfortowo rozglądają się dookoła, zdziwieni moimi słowami. Dlatego, jakkolwiek nie jestem dumna z naszego feministycznego podejścia, nie zawsze się nim chwalę.\n- Twoja babcia tu mieszka? Jak się nazywa? Och, to faktycznie od niedawna tu mieszkasz! Ja już znam na pamięć to... wszystko - mówię i macham rękami na ten las, mając też na myśli okolice. Pytam też z ciekawością wścibskiej sąsiadki, osoby, która szczyci się, że zna wszystkich w swoim małym miasteczku i jestem ciekawa kim jest Twoja babcia, przekonana, że ją kojarzy, jeśli mieszka tu od dawna.\nNie widzę Twojej przerażonej miny, bo właśnie rzucam swoje ubrania na ziemię, a potem zajmuję się szukaniem tego nieszczęsnego buta. Dlatego wyraz przerażenia na Twojej spokojnej buzi ominął mnie pod taflą ciepłej wody.\nŚmieję się szczerze, kiedy twierdzisz, że nic nie umiesz wykonać. Nie rozumiem jak tak duża dziewczyna mogła się wychować bez choćby odrobiny nauki tej ważnej umiejętności. Wydajesz się być zła na siebie, że nic mi nie potrafisz pokazać, a ja kompletnie się tym nie przejmuję. Uciekasz odrobinę ode mnie, a ja zastanawiam się czy nie czujesz się głupio bez niczego na górne partie ciała. Zerkam na Twoje ubrania, ale nawet nie widzę w nich stanika, więc nic Ci nie radzę nie chcąc Cię peszyć jeszcze bardziej. Odwracam się z powrotem słysząc Twoje pytanie.\n- Nie tak wiele jak w rezerwacie, ale owszem. Ostatnio w jakimś stawie, niewiele większym niż ten, spotkałyśmy z kuzynką trytona - mówię robiąc wielkie oczy, rozglądając się na prawo i lewo, jakbym wierzyła, że pojawi się zaraz przed nami. Chcę Cię tylko nastraszyć, chociaż gdybyśmy takiego spotkały, przynajmniej mogłabym ci zaimponować moją niesamowitą wiedzą o podwodnych stworzeniach i znajomością nietypowych języków. - W sensie, co? Możesz mieć kota, żabę, coś tam, o to chodzi? - pytam bo nie jestem pewna o czym mówimy i już przemieszczam się obok ciebie, skupiona na zadaniu, by być w wygodniejszej pozycji.\nPokazuję ruchy rękami, nogami, tłumaczę zawiłości pływania, pokazuję dokładnie w jaki sposób kończyny muszą rozpraszać taflę wody, gadam o balansie ciała, łapaniu oddechu, czy nawet zatkanych uszach. Mówię, żebyś powtórzyła ruch rąk, a potem trzymam Twoje dłonie i każę Ci powtórzyć ruch nóg. Kiedy kończę swój wykład jestem z powrotem po Twojej lewej stronie.\n- Będę Cię trzymała w talii, więc nie pójdziesz pod wodę, nawet jakbyś bardzo chciała - ostrzegam i kładę dłonie tam gdzie zapowiedziałam w pewny sposób, byś czuła się bezpiecznie.\nRe: Ujście strumienia Czw Lip 12 2018, 19:07;\nMarceline od zawsze wolała słuchać, jakby to sprawiało jej niebywałą przyjemność. Czy doprawdy mogłaby mieć dość rozkosznego głosu Melusine? Zapewne nie, choć przy sporawym bólu głowy - wszystko było w stanie zmienić postać i z zachwytu nad jej osobą, popadłaby w chęć uduszenia krukonki gołymi rękami. Oczywiścia, była to dość absurdalna wizja w swej prostocie, wszak rudowłosa nie potrafiłaby skrzywdzić nawet muchy, a co za tym idzie - opowieści Pennifold nie były aż tak okrutną perspektywą dla jej skromnej istoty. (Nawet bóle nie towarzyszyły jej zbyt często, przez co spotkania okraszone licznymi sentencjami jawiły się jako istotne.)\n- Tak, od dawien dawna... Arabella Holmes, jej domek znajduje się na końcu ulicy mieszkalnej; taki opleciony roślinnością, milionem krzewów i kwiatów - starała się opisać to miejsce jak najprościej, wszak wielu znajomych, którzy odwiedzali ją u babci, stwierdzali iż chatka przypomina tę na kurzej nóżce z mugolskich opowieści. Na samo wspomnienie takich porównań uśmiechnęła się pod nosem, gdyż to Holden był początkowym adwersarzem tegoż określenia.\nKąciki warg uniosły się jeszcze bardziej ku górze, kiedy to Melu postanowiła dołączyć do Francuzki, przez co ta zrobiła krok w tył, jak gdyby chcąc odsunąć się dostatecznie, by obie znajdowały się na odpowiedniej wysokości. Marce unikała takich sytuacji, gdzie to pozostawała niemal naga, ale w towarzystwie ciemnowłosej koleżanki czuła się nad wyraz nieskrępowanie, jednak początkowo wolała zachować ten iluzoryczny, wykreowany przez nią samą dystans.\n- Och, słyszałam, że trytony i syreny zamieszkują Dolinę Godryka, ale nigdy żadnego nie spotkałam, a szkoda - nachyliła się trochę konspiracyjnie, po czym szepnęła ledwie słyszalnie: - mógłby mnie taki porwać i już nigdy nie puszczać - parsknęła z rozbawienia, bo wizja ta była conajmniej irracjonalna, ale czy to istotne? To tylko szczenięca fantazja, o których już zdążyła zasłyszeć w damskiej toalecie w Hogwarcie, jak to dziewczęta przekrzykiwały się jedna przed drugą, że w jednym oczek wodnych została porwana przez przedstawiciela wspomnianego wyżej gatunku i odbyła z nim stosunek. Jak to możliwe? Owszem, Marceline nie była aż tak odważna, by sprawdzać czy takowe akweny wodne znajdują się na zamieszkałych przez nią terenach, toteż szybko zignorowała opcję takich wojaży po Dolinie i odnajdywania enigmatycznego kochanka.\n- Nie, w Beauxbatons i Trausnitz można było opiekować się stworzeniem, o ile nauczyciel zlecił taką konieczność; zastanawiałam się czy tutaj też jest to możliwe? - sprostowała, a potem było już za późno, by analizować jakiekolwiek pytania, bo Melusine przeszła do lekcji, która stanowiła dla rudzielca istny koszmar. Pływanie graniczyło z cudem, stąd skupiła się w pełni na udzielanych informacjach przez dziewczynę, a gdy padło magiczne hasło - złapię cię w talii - oczy Holmes otworzyły się aż za bardzo, nie kryjąc nawet przez ułamek sekundy zaskoczenia. Z trudem podniosła się lekko, mimowolnie dłońmi zasłaniając piersi, bo mimo wszystko w początkowej fazie popołudnia zakładała, iż będzie całkowicie sama, toteż nagły wstyd stąpił na nią gwałtownie. Dopiero subtelny dotyk pozwolił na rozluźnienie spiętych mięśni i od razu (a raczej po dłuższym upływie czasu) spróbowała zastosować się do wcześniejszych wskazówek. Ułożyła się na wodzie, machając niezdarnie nogami i nie będąc w stanie skoordynować tego ruchu z rękami, które były bardziej pod wodą, aniżeli na jej powierzchni. Powróciła pospiesznie do stania, by odgarnąć krople z oszronionego piegami lica i wbiła błękitne tęczówki w twarz Pennifold. - To trudne, jak ja mam nad tym zapanować? Da się to w ogóle zrównoważyć, żeby ręce i nogi działały wspólnie? - była perfekcjonistką, a więc taka potyczka, pomimo że jej nie zraziła, zmusiła ją do jeszcze intensywniejszej pracy. - Spróbujmy jeszcze raz - dodała, a następnie ułożyła się na tafli wody i z dużo większym wyczuciem powtórzyła całą procedurę i tym razem wyszło jej lepiej, choć nie tak dobrze jak krukonce.\nRe: Ujście strumienia Sob Lip 14 2018, 21:32;\nNo dobrze, więc póki co nie masz nic przeciwko mojemu głosikowi, zobaczymy co będzie za jakiś czas. Jednak myślę, że skoro tak musiałybyśmy spędzić razem o wiele, wiele więcej czasu, więcej nawet niż całe wakacje, czy wspólne nocowanie w dormitorium. Myślę, że ty masz zbyt dużo cierpliwości, a ja posiadam mimo wszystko (czasem) wyczucie, kiedy zaczynam opowiadać i widzę, że nudzę swoją publikę.\n- Wiem gdzie to - mówię rozpromieniona, głosem odkrywcy, podnosząc do góry rękę, jakbym zgłaszała się do odpowiedzi na pytanie, na które w końcu wiem co powiedzieć. Zastanawiam się czy wiem jak wygląda Twoja babcia, czy jakikolwiek inny szczegół o niej przychodzi mi do głowy, ale niestety nie udaje mi się przypomnieć nic, czym mogłabym zabłysnąć, więc kończę temat.\nUśmiecham się do Ciebie, kiedy żartujesz sobie z trytonów i robię przez chwilę zamyśloną miną.\n- Kiedyś moje pra-pra babki i ciotki, miały w zwyczaju... uciekać z trytonami... Niektóre faktycznie nie wracały... Oczywiście teraz rzadko się to zdarza, bo raczej porzuciły świetny pomysł spółkowania z wodnymi stworzeniami, żeby tylko mieć z nimi więcej wspólnego... Kiedyś to była niemalże norma. Co nie zmienia faktu, że gdzieś znikały! Przodkowie mówili, że stawały się prawdziwymi syrenami. Ale pewnie tak naprawdę umarły próbując przystosować się do wodnych warunków.\nTrochę mi zajęła ta dygresja, podczas której bawię się wodą i patrzę się na ciemną taflę wody, która przelewa mi się między palcami. W każdym razie wiem, że stosunek mógł być możliwy, więc jakaś dziewczynka mogła mówić prawdę. Chociaż nie wiem czy taka przygoda erotyczna to powód do dumy! Chyba nawet ja nie byłabym zainteresowana takimi podbojami.\n- Na przykład... jednorożcem? - pytam podekscytowana taką wizją. - Czasem ktoś nam coś daje do opiekowania. Chyba częściej rośliny swoją drogą.\nW końcu przechodzimy do prawdziwej lekcji i z lekkim rozbawieniem patrzę na Twoje początki. Mimo to krzyczę komendy i co musisz poprawić, wciąż trzymając Cię mocno byś nie poszła na dno. Uśmiecham się do Ciebie miło kiedy wynurzasz się w końcu z wody.\n- Widziałam gorsze przypadki - pocieszam Cię. - Potrzebujesz trochę czasu, w końcu to wiesz... samo przychodzi - tłumaczę trochę nieudolnie i kiwam głową kiedy chcesz spróbować jeszcze raz. Tym razem puszczam Cię bez ostrzeżenia, chociaż z pewnością każdy nauczyciel byłby zły na taką metodę. Ty jednak podpływasz sama kawałek, póki zapewne nie zauważasz braku asekuracji.\n- I co, nie jest takie trudne, co? - pytam kiedy znowu stajemy na jakimś gruncie, a ja niefrasobliwym gestem zabieram Ci włosy z piegowatej buzi. Uśmiecham się do Ciebie miło, patrząc z wyczekiwaniem.\nRe: Ujście strumienia Wto Lip 17 2018, 16:41;\nTo zaskakujące, że Marceline trafiając na Melusine nie przewidziała takiego zwrotu akcji. Dziewczę musiało posiadać wszak wiedzę na temat mieszkańców Doliny, a co za tym szło – babki Holmes również. Niemniej dla Francuzki była to dobra wiadomość, przez co czuła się jeszcze swobodniej w towarzystwie koleżanki.\nUśmiech rozpromienił twarz rudowłosej, a zaraz potem napięte mięśnie rozluźniły się, gdyż nie było już powodu do obaw względem lekcji. Wolała skupić się na tej przyjemnej stronie rozmowy, podobnie jak wspólnego obcowania z naturą, choć dla wielu mogłoby wydawać się to dostatecznie inne.\n- Och, naprawdę? – zapytała szczerze zaskoczona i przygryzła policzek od środka. Nie spodziewała się, że w rodzinie Melu zdarzały się takie przypadki, ale było to z pewnością ekscytujące, choć sama nie miałaby dostatecznie dużo odwagi, by udać się w taką podróż. Kolejną sprawą było to, że obawa narastałaby z każdą kolejną minutą, gdyby wreszcie zetknęła się twarzą w twarz z trytonem. - Myślałam, że to jednak tylko opowiastki, ale skoro mogą okazać się prawdą to lepiej udawajmy, że nas tutaj nie ma, bo jeszcze jakiś się przyplącze i co wtedy zrobimy? – szepnęła z nutą ekscytacji w głosie, a zaraz potem przygryzła skonsternowana wargę. Wymownie uniesiona brew ku górze świadczyła o knuciu niecnego planu, by przechytrzyć magiczne stworzenia, dlatego też chwilowo odepchnęła od siebie takowe wyobrażenia i poddała się nikłej współpracy z Melusiną, która miała zostać osobistą nauczycielką Holmes.\n- Jestem kiepska z roślin, ale wzięłabym chętnie pod opiekę takiego jednorożca, wiesz? W Beauxbatons zawsze zawoziły nas Aetonany; są równie pięknie i niezwykłe – powiedziała z rozmarzeniem, jak gdyby tamte wspomnienia były doprawdy niezwykłe. Lubiła ten okres i żałowała, że Hogwart nie zapewniał takich atrakcji.\nPo tych rozmyślaniach nie było już czasu na jakiekolwiek gdybania, wszak Marceline musiała skupić się na koordynacji ruchów, co wcale jej nie wychodziło. Raz po raz starała się zrównoważyć ręce z nogami, ale im bardziej próbowała – tym mocniej jej nie wychodziło, a przynajmniej tak sądziła. Błękitne tęczówki powędrowały na twarzy Melusine, jakby z lekkim przestrachem, bo co jeśli było to dla niej męczące?\n- Naprawdę? – zagaiła, po czym już było za późno i raz jeszcze podjęła się próby ćwiczenia. Nim zorientowała się w całej sytuacji, była już niemal przy brzegu, a Pennifold stała oddalona o dobre dwa metry. Szok i niedowierzanie uderzyły w nią, dlatego nie kryła radości, gdy pojęła, że wszystko się udało. Zrobiła krok w przód, a zaraz potem rzuciła się na szyję krukonki, ignorując przy tym całkowicie negliż i brak komfortu, bo po co miało na to zwracać uwagę? - Wiesz, że jesteś najlepsza? – rzuciła w eter, a tembr głosu przybrał formę nad wyraz żartobliwą. Wzrok skrzyżował się z tym należącym do Melu i pomimo chęci odsunięcia się, cóż, wcale tego nie zrobiła.\nRe: Ujście strumienia Pon Lip 30 2018, 11:43;\nKiwam głową kiedy widzę Twoją zdziwioną minę. Lubię mówić o tych najgłupszych i najdziwaczniejszych historiach mojej rodziny, ale przecież ja po prostu lubię o niej gadać, nawet gdyby ktoś okazał się być zainteresowany potrafiłabym pół dnia spędzić na opowiadaniu o naszych przyzwyczajeniach obiadowych. Na szczęście takie historie zostawiam sobie na później, dopóki mam mnóstwo ciekawszych rzeczy, którymi mogę Cię karmić.\n- Nie wiem czy by nas porwał! Raczej w obecnych czasach polubownie próbowałby nas przekonać do swojego tarła! Czasy się na szczęście zmieniły - mówię rozbawiona wyobrażeniem trytona, który przyszedłby tutaj nas podrywać. Aż chichoczę krótko, rozglądając się dookoła. - Poza tym, tu jest zdecydowanie za płytko na jakiekolwiek stworzenia wodne, oprócz tych zupełnie nieszkodliwych. W końcu przypomina bardziej dużą kałużę - mówię jako znawca magicznych, wodnych zwierząt. To część opieki nad magicznymi stworzeniami, nad którymi zdecydowanie się znam. Z całą resztą mam znacznie większe problemy. Mimo wszystko wolę bezpieczniejsze rośliny, niż nieprzewidywalne zwierzęta.\n- Jestem świetna z roślin - mówię potwierdzając to o czym przed chwilą myślałam, bo przed sekundą mówisz coś o swojej nikłej wiedzy o tym przedmiocie. - Ale też nie miałabym nic przeciwko jakichś pięknych zwierząt pod opiekę!\nUnoszę do góry brwi, słysząc o Aetonanach. Czasem mam wrażenie, że w Hogwarcie dbają o nas znacznie mniej niż w tych pięknych szkołach na południu.\nWracając do tego co obecnie się dzieje uśmiecham się szeroko, kiedy widzę jak dochodzisz do brzegu samodzielnie i wybucham śmiechem, gdy rzucasz mi się w ramiona. Bynajmniej, ja też się nie odsuwam. Nie zamierzam przepuścić okazji, w której dziewczyna rzuca mi się na szyję pół- naga. Nawet jeśli o tym nie myślisz, musisz zdawać sobie z tego sprawę, w końcu dobrze już wiesz o moich upodobaniach. Dlatego nawet jeśli chcesz udawać, że jesteś tutaj niewinna, według mnie wcale tak nie jest. Po Twoim komplemencie uśmiecham się jeszcze szerzej, a potem pewnie i nieśpiesznie pochylam się ku Tobie, by złożyć na Twoich ustach mój mokry, syreni pocałunek. Jestem nienachalna i delikatna, by Cię nie spłoszyć, nie mam pojęcia jaką masz faktycznie orientację. A kiedy w końcu odsuwam się od Ciebie bez zażenowanie puszczam Ci oko i dają Ci przestrzeń na przetrawienie naszego pocałunku.\n- To ty jesteś najlepsza - mówię jeszcze z uśmieszkiem.\nRe: Ujście strumienia Czw Sie 09 2018, 21:20;\nGdyby tylko Marce to wiedziała – zaprosiłaby Melusine do siebie, do swojej sypialni, gdzie piłyby wino, a następnie pozwoliłaby jej opowiadać te wszystkie cudaczne historie, byleby się karmić dźwiękiem rozkosznego głosu. Niewątpliwym był fakt, że lubiła Pennifold, która wydawała się być z innej bajki, do której starsza krukonka jak na razie nie miała dostępu. Może takie rzeczy należało zmienić? Wystarczyło tylko przystąpić o kilka kroków do przodu, by faktycznie ulec złudnej iluzji obejmującej obie dziewczyny.\n- Szkoda… Nie musiałabym się martwić o egzaminy końcowe – powiedziała z powagą, a zaraz potem parsknęła śmiechem. Nie było to zaskakujące, choć tak naprawdę Holmes wolała uczestniczyć w zajęciach, aniżeli je opuszczać. Z drugiej zaś strony podróż pod wodą z trytonem wydawała się niezwykle kuszące, dla której mogłaby zrezygnować z każdej pasji, o ile – oczywiście – pozwoliłby rudowłosej wrócić do domu, a to pozostawało wątpliwą kwestią, right? - Całe szczęście, przynajmniej wiem, że mogę uczyć się pływać bez obaw o nagłe wciągnięcie pod wodę – skwitowała z uśmiechem, bo jednak wiedza Melu imponowała Marceline, która posiadała dostatecznie dużo informacji jedynie w dziedzinie transmutacji, co było dalekie od magicznych stworzeń, a tym bardziej roślin. Krukonki zapewne mogłyby się uzupełniać, a tym samym – udałoby się osiągnąć swoistego rodzaju sukces, który zostałby zapamiętany, tak jak jej uwarzony eliksir z Vivien, za który otrzymały pochwałę Bennett. Trzecie w historii w końcu, gdyby ktoś zapomniał.\n- Może porozmawiajmy z profesorem Swannem? Gdybyśmy wykazały sporą chęć, kto wie – może nawet dostałybyśmy wyższe oceny z ONMS? – zaproponowała, choć zapewne zdało się to na nic. Wszystko działo się nad wyraz szybko, podobnie jak myśli, które w przypadku rudzielca pędziły niezwykle intensywnie, uderzając raz po raz o ścianę czaszki, pragnąc wyrwać się na zewnątrz. Musnęła z delikatnością wargi Melusine, bo czy tajemnicą było, że ciemnowłosa podobała się starszej koleżance? Prawdopodobnie tak, gdyż Holmes była niedorzecznie cicha, ale feeria emocji atakująca ją w tej chwili była potężna, stąd nie przerywała iluzorycznego pocałunku. Zrobiła to dopiero w momencie, gdy Pennifold odsunęła się od niej, pomimo iż nie było to bezpieczną odległością.\n- Podobało mi się – szepnęła cicho, zaś rumieniec zalał jej piegowate lico. Niekontrolowana prawda znalazła się poza sferą ust Marce, która być może powiedziała za dużo, może nie powinna(?). Wahanie pojawiło się w ułamku sekundy, choć nie zrobiła nic ponad tkwienie tuż przy sylwetce koleżanki, dając sobie chwilę czasu na oddech, nad wyraz potrzebny.\nRe: Ujście strumienia Nie Paź 28 2018, 16:52;\nNie bywał w Dolinie zbyt często, wobec czego idąc wzdłuż strumienia nie miał bladego pojęcia, w którym miejscu wyląduje. Na wschodzie czy na zachodzie, a może na południu? Swojego czasu poznał tu zaledwie kilka miejsc, za sprawą byłej dziewczyny, która mieszkała w wiosce - gdyby jednak miał oznaczyć je topograficznie na mapie, poległby. Szedł po prostu przed siebie, miejscami walcząc z roślinnością porastającą słabo wydeptaną ścieżkę wzdłuż strumienia. Dopiero po jakimś czasie zorientował się, że idzie ku jego źródłu - jakoś wcześniej nie spojrzał na to, w którą stronę płynie woda, bo po co? Tak czy siak szedł w nieznane. Pchała go głównie ciekawość czy udałoby mu się znaleźć miejsce, w którym znalazłby więcej tych słynnych kamieni szlachetnych, po które zjawiali się tu specjalnie ludzie z całej Anglii. Zdecydowanie potrzebował pieniędzy, nieskory do proszenia o pomoc ojca - wszak pragnął mu pokazać, że potrafi sobie poradzić bez nieustannego pilnowania go i dbania o jego interesy za niego, prawda? Nie mógł się zniżyć do proszenia o dofinansowanie przy kupnie nowej miotły, no po prostu nie! W kieszeni jego kurtki spoczywał już wygrzebany z mułu kamień, liczył na znacznie więcej takich cudeniek. Przystanął w pewnym momencie decydując się na sprawdzenie tego właśnie miejsca i wpakował ręce w wodę, po uprzednim podwinięciu rękawów.\nRe: Ujście strumienia Pią Lis 02 2018, 14:28;\nDla niej był to kolejny dzień; kolejny dzień, kiedy to próbowała dojść do pełni sił, wrócić do zajęć, w których chełpiła się jeszcze parę miesięcy temu, lecz – czy to możliwe? Czy to możliwe, by wszystko toczyło się tak szybkim rytmem, w którym to nie mogła złapać oddechu? Dusiła się we własnym ciele, które było zgniatane przez okowy ograniczeń, bo… Dla niej tym była egzystencja po felernych wakacjach, kiedy to ratunek nie nadszedł na czas, zaś ona musiała mierzyć się z okrucieństwem wspomnień.\nPrzechadzała się wśród flory, odszukując magiczne stworzenia, by nabrać pewności, że nic im nie grozi, że nadal są bezpieczne na swym naturalnym terenie. Problematyczność ów zdarzeń zakrawała jednak o irytujący aspekt chłodu, który powoli zaczynał drażnić bladą skórę Odetty, gdy to zapuszczała się w tereny tak ściśle związane z wodą. Obserwowała bystrym spojrzeniem miejsce, gdzie strumień delikatnie falował pod wpływem wicherku, aż wreszcie jasne, błękitne tęczówki osiadły na męskiej sylwetce, której nie spodziewała się w Dolinie. Cofnęła się w tył odruchowo, serce zakołowało w piersi, a jego imię osiadło na spierzchniętych wargach, pozostając niemo wypowiedzianą sentencją. Dopiero po chwili zbliżyła się dostatecznie, knując plan daleki od idealnego; wyciągnęła różdżkę i wycelowała nią w taflę wody, by ogrzać ją zaklęciem, a zaraz potem weszła do niej, bezszelestnie podpływając do obiektu niedawnych westchnień.\nOdległość nie była problematyczna, podobnie jak przepłynięcie jej pod powierzchnią, byle się zbliżyć, byle otumanić go, tak jak nie robiła tego nigdy. Powoli wyłoniła się ze strumienia, zaś delikatna sukienka opinała jej wątłe ciało. Blond włosy sięgające pasa okraszały bladą skórę, zaś błękitne spojrzenie odznaczało się pośród szarości jesiennej aury.\n- Tęskniłeś? – zapytała, pomimo iż nie podjęła się w ostatecznym rozrachunku rzucenia uroku, jak gdyby żywiąc wyrzuty sumienia.\nWiedział, że je posiada?\nRe: Ujście strumienia Sob Lis 10 2018, 22:59;\nWoda była chłodna, a prąd nieco bardziej rwący niż w poprzednim miejscu, w którym zajmował się szukaniem kamieni. Miał nadzieję, że uda mu się wygrzebać z mułu coś jeszcze, lecz każdy podnoszony do oczu kamyk okazywał się być zupełnie zwyczajnym kawałkiem skały, który od tych spod jego butów różnił się wyłącznie pewnym nieznacznym stopniem wyszlifowania przez napierającą na niego wodę. Kucając przy strumieniu odczuwał delikatny dyskomfort. Zawsze przebywając w lesie miał wrażenie, że w jego plecy wbita jest cała masa spojrzeń - bytujące tu magiczne stworzenia mogły notować jego obecność dość łatwo, jako że nie krępował się i stąpał po wszystkich mijanych gałązkach, a ich trzaski roznosiły się echem między drzewami. Nie sądził jednak, że jednym z tych obserwujących go spojrzeń będzie to należące do Odetty.\nWestchnął cicho, skupiony na tym, by zziębniętymi już palcami wymacać cokolwiek godnego uwagi, gdy nagle jego skórę opłynął prąd nieco cieplejszy. Franklin mimowolnie wzdrygnął się - oczywiście ciepło było przyjemne, lecz gdzieś tam w mózgu zapaliła mu się lampka: co jeśli gdzieś wyżej strumienia jakiś dziki zwierz właśnie oddawał się procesowi mikcji? Od razu wyciągnął rękę ze strumienia, mając same najgorsze przeczucia o słuszności swoich podejrzeń...\nLecz bardzo szybko o nich zapomniał.\nRozdziawił usta w szczerym zdumieniu, ale również dlatego, że zabrakło mu języka w gębie na widok przepięknej Odetty Lancaster. Mokry materiał jej sukienki obłapiał ciało dziewczyny w bardzo zaborczy sposób. Równie łapczywie on sam spoglądał na jej sylwetkę, czując w klatce piersiowej dziwny ścisk uniemożliwiający wzięcie głębszego oddechu. Spłycone ruchy jego piersi zdradzały przejęcie, z jakim zareagował na nagle pojawiającą się Krukonkę.\n- Wow! - Tylko ten zduszony okrzyk opuścił jego usta, jako że Franklin nadal nie wiedział, gdzie podział się jego język i wraz z nim umiejętności artykułowania. - Zajebiste wejście - dodał, po czym jego usta rozciągnął uśmiech z rodzaju tych błogich. Jeszcze nie zastanowił się, czy było jej zimno i czy może powinien dać jej swoją kurtkę lub spróbować ogrzać ją magią. Po prostu stał w tym samym miejscu i patrzył.\nRe: Ujście strumienia Sob Lis 17 2018, 14:34;\nPamiętała go, dokładnie tak jakby jeszcze wczoraj byli obok siebie, lecz teraz wszystko było cudacznie inne, przez co Odetta musiała zachować odpowiedni dystans. Z drugiej zaś strony pragnęła uspokoić rozkołatane serce, emocje buzującej w jej tunelach żylnych, czyniące z niej sługę uczuć dewastujących wnętrze.\nObserwowała postać Franklina, raz po raz zbliżając się coraz bardziej, czyniąc zeń człowieka poddanego jej woli, pomimo że wcale nie chciała i nie zamierzała go krzywdzić. Nie zasługiwał na żadne rany, nie takie jakie zostały zadane jej, gdy podczas ostatniego spotkania spóźnił się, a ona została zabrana na długie tygodnie. Nie mógł o tym wiedzieć, dlatego też Odetta planowała milczeć tak długo aż zobaczy – czym dla niego jest.\nTakie jak ona wydawały się przypominać przedmioty, aniżeli żywe istoty, czyż nie?\n- Tęskniłeś? – powtórzyła pytanie, które miało na celu utwierdzić ją, przekonać do słuszności pewnych działań. Wypuściła powietrze ze świstem i usiadła blisko Franklina, by zaraz potem obdarzyć go delikatnym, nader ciepłym uśmiechem, którego zapewne w przypadku krukonki nie widział od dawna. Mijały sekundy, które niejednokrotnie przemieniały się w dni, lecz tym razem czas zatrzymał się w miejscu, kiedy tkwili obok siebie.\n- Dlaczego nie przyszedłeś wtedy? – powiedziała cicho, zbyt szybko wypluwając z siebie kolejne głoski kształtujące się na wzór pytania. Wbijała w niego intensywne spojrzenie, czekając nadal, choć wcale nie hipnotyzując, byle nie zarzucił jej perfidii działania.\nWiedział, że nie jest do tego zdolna.\nRe: Ujście strumienia Nie Lis 25 2018, 16:46;\nOn również ją pamiętał, to jasne - tak pięknej dziewczyny nie mógłby zapomnieć choćby minęły nawet lata. I prawdopodobnie po tych setkach dni i tak czułby dokładnie to samo łaskotanie wewnątrz. Serce zakołatało mu w piersi, jakby waliło pięściami w ciężkie drzwi zbudowane z jego żeber, wrzeszcząc, by wypuścił je, by mogło biec do Odetty. Był prawie przekonany, że mogła to usłyszeć. A może tylko mu się zdawało, że miał takie przekonanie? Im bliżej była, tym trudniej było mu się skupić na czymś innym niż na jej obezwładniającym pięknie, od którego miękły kolana i oddech się spłycał. Działała na niego dokładnie tak jak kiedyś, a to był piękny czas w życiu Eastwooda, gdy mógł mieć ją blisko siebie.\nZ tego wszystkiego jakoś tak nie potrafił skierować swoich myśli na tor zastanowienia się, dlaczego w zasadzie już nie było między nimi tak dobrze? Dlaczego w ogóle tak długi czas nie widział jej na oczy?\nIm bliżej była, tym bardziej jego nogi odmawiały posłuszeństwa, więc dobrze, że wciąż kucał, czy może raczej klęczał przy brzegu strumienia. Nie zważał nawet na to, że kapiąca mu z rąk woda zdążyła nieźle zmoczyć materiał opinający jego uda.\n- No jasne - odparł, jakby to była najbardziej oczywista rzecz pod słońcem. Jak mógłby za nią nie tęsknić? Choć nie musiał i może nie powinien, wszak pragnął bliskości z nią, podsunął się odrobinę, robiąc jej miejsce obok - a miała go przecież dużo. Cóż uczucie robi z umysłem człowieka? Łapczywie spoglądał na jej mokre ciało i przylegającą do niego suknię. - Wtedy? - powtórzył w pierwszej chwili, lokując swój wzrok na błękitnych tęczówkach jej oczu. - Miałem trening, musiałem zostać, inaczej bym wyleciał. Nie pozwolono mi wyjść nawet żeby naskrobać sowę - wytłumaczył pokrótce, krzywiąc się jeszcze na wspomnienie prawdopodobnie najgorszego treningu jego życia. Gdy w końcu zjawił się w miejscu umówionego spotkania, Odetty już nie było, po czym nie odezwała się do niego już nigdy później. Aż do dziś. - Przestałaś się obrażać? - zadał to pytanie nie myśląc w zasadzie, o czym mówi. Zadał je głupio, nie przemyślał go, lecz taki już był.\nRe: Ujście strumienia Sob Gru 01 2018, 17:50;\nPrzez ostatnie tygodnie była niczym kukła, którą wypełniało przeświadczenie o nikłej bezsensowności. Lawirowała na pograniczu emanującej zguby, tak intensywnie przysłaniającej trzeźwość zbrukanego umysłu. Oddech spłycał się z każdym krokiem, zaś patrzenie na ludzi przychodziło jej trudniej niż kiedykolwiek wcześniej.\nPamiętała jednak jego.\nUrokliwy uśmiech, podobnie jak rozkoszne spojrzenie, kiedy to perfidnie wykorzystywała swój urok, aż ten niecodzienny charakter, który wydawał jej się dualistyczny. Czy to możliwe, że Franklin posiadał dwie twarze? Nie analizowała tego w takich kategoriach, bo to czego była faktycznie pewna to fakt, że czuła się przy nim nad wyraz dobrze.\n- Zabawne, że mnie nie szukałeś – wydusiła, a nuta ironii zawibrowała w pierwszych głoskach, które uleciały spomiędzy jej spierzchniętych warg. Nie wiedziała co Eastwood w sobie ma, że słabość ogarnęła jej wnętrze, lecz niewątpliwie pragnęła widzieć go teraz błagającego o wybaczenie, choć czy powinien? Zwątpienie przyćmiło zdrowy rozsądek, bo przecież nie mógł być temu winien, nie mógł ponosić odpowiedzialności za porwanie, ale co gdyby… Nie, to przecież było niemożliwe, Odetto.\n- Każda wymówka jest dobra, prawda? Waszą domeną jest kłamstwo, w który my – głupie, naiwne kobiety – powinnyśmy wierzyć – powiedziała słodko, a zaraz potem zbliżyła się jeszcze bardziej i mimowolnie ułożyła dłoń na krtani chłopaka, bezwiednie zaciskając na niej smukłe palce. Nie chciała go zabić, jakby mogła, skoro żywiła względem niego słabość, a być może(?) – nadal głębsze uczucia, których nie mogła w tym momencie z siebie wykrzesać.\n- Obrażać, Franklinie? – spytała, bo nie dowierzała własnym uszom. Emocje coraz mocniej w niej lawirowały, dręcząc jej drobne ciało, aż wreszcie eksplodowały, dając chwilowe ukojenie. Panowała z trudem nad własnym przekleństwem, lecz nie była w stanie go skrzywdzić, a jedynie dać nauczkę, którą być może zapamięta do końca życia. Intensywność uroku, hipnozy z każdą kolejną sekundą stawała się trudniejsza do zdefiniowania, a to tylko po to, by nie bezcześcił uczuć, które nią targały. - Mogli mnie przez ciebie zabić, bo jak zawsze wszystko było istotniejsze niż ja – wydukała, a po chwili zacisnęła na jego gardle jeszcze mocniej blade palce.\nRe: Ujście strumienia Nie Gru 09 2018, 11:34;\nFranklin patrzył na nią z nieskrywanym uczuciem w oczach, choć emocja ta była nieodgadniona - była to bardziej ciekawość, czy może uwielbienie? Kryła się w nim nuta podejrzliwości, czy też wyłącznie zaufanie, którym przecież nie tak dawno darzył ją bezgranicznie. Ironia w jej głosie zdawała się nie trafić do niego w pełni. Zmieszał się trochę - wszak miała rację, nie szukał jej. Gdy w końcu zjawił się w miejscu umówionego spotkania, a jej tam nie było, pomyślał po prostu, że znudziła się czekaniem, zdenerwowała się, obraziła i wróciła do domu, nie chcąc z nim rozmawiać, nie mając ochoty na kontaktowanie się z nim. On sam był bardzo kiepski w relacjach - jakkolwiek mu zależało, chyba nie pisał, bo bał się wywołać u niej większy gniew. Wywrócił trochę oczami, nie wiedząc, co powiedzieć. Czy w ogóle wypadało mu się tłumaczyć w tak durny sposób jak "sądziłem, że jesteś obrażona i poszłaś do domu" miało sens? Milczał więc, co Odetta skomentowała kolejnymi słowami - w dodatku takimi, którym też nie wiedział, jak w ogóle zaprzeczyć.\nZamrugał gwałtownie, gdy jej dłoń dotknęła jego szyi, lecz nie czuł jeszcze strachu. Coś w jej oczach mówiło mu, że nie miał się czego bać. Rozchylił lekko wargi, patrząc jej w oczy. Czy wyłącznie mu się zdawało, że widział w nich lekką niepewność?\nTo wrażenie szybko zatarło się, gdy tylko jej szczupłe palce zwiększyły ucisk na jego szyi.\n- Przepraszam - wydusił z siebie w końcu. Nie bał się, jeszcze nie - jej urok skutecznie tłumił drzemiący w jego środku strach. - Naprawdę... Naprawdę tak było - dodał, mając na myśli poprzednie słowa - bo rzeczywiście myślał, że po prostu wróciła do domu i nie chciała go więcej widzieć. Czyżby nieświadomie dobił kolejny gwóźdź do swojej trumny?\nRe: Ujście strumienia Nie Gru 16 2018, 22:30;\nIch związek dla wielu wydawał się być absurdem, a mimo to – Odetta uwielbiała towarzystwo Franklina, który niejednokrotnie był powodem uśmiechu, który pojawiał się na jej licu. Dopasowywali się; on błyszczał, ona zaś przez chwilę chełpiła się swym przekleństwem, które czyniło ją atrakcyjną u boku kapitana Gryffindoru. Jak było zatem między nimi po tygodniach przerwy, gdy to Lancaster tkwiła w odosobnieniu, poddawana czarnomagicznym zaklęciom i fizycznemu bólowi, skoro zapomniała, że jest w niej jakikolwiek pierwiastek ludzkości? Czy i dla Eastwooda umarła dawna Oddie, która budziła się obok po upojnej nocy – będąc obecnie zdolną do zabójstwa?\nKim doprawdy była, kiedy patrzył na nią, a ona niekontrolowanie poddawała jego umysł urokowi?\nZbliżyła się jeszcze bardziej, muskając przy tym wargi gryffona, kiedy to odległość zdawała się być jedynie iluzorycznym aspektem wyobraźni. Zapach ciała Franka otumanił na moment Odettę, dlatego też poczuła nutę wahania, która zbombardowała ją. Spojrzenie dziewczyny osiadło na dłoni zakleszczającej się coraz bardziej na krtani byłego chłopaka, co przyczyniło się do gwałtownego odsunięcia. Plątanina myśli pogwałcała spokój Lancaster, dokładnie tak samo jak wtedy, gdy Riley pomógł jej wydostać się z pułapki zasadzonej przez wrogów.\n- Możliwe – odparła bez namysłu, po czym prychnęła pod nosem. -Najważniejsze, że nie jestem już twoim zmartwieniem – dodała bez przekonania, porzucając przy tym hipnozę. Odsunęła się nawet bardziej, by ta bliskość przestała być deprymująca, a wspomnienia nie odżyły.\nNie powinny, prawda?\nRe: Ujście strumienia Nie Gru 23 2018, 02:28;\nFranklin humorem często tuszował swoje braki wiedzy oraz bijącą z jego oczu ignorancję, gdy po raz kolejny nie potrafił sklecić rzeczowej wypowiedzi w prowadzonej w towarzystwie dyskusji. Będąc w centrum zainteresowania towarzystwa zgromadzonego na jednej z wielu imprez, na których bywał, wolał pławić się w śmiechu wywołanym jego żartem, niźli wpadką słowną. Niejednokrotnie to właśnie Odette ratowała go z towarzyskich opresji, a jej obecność u swojego boku Franklin traktował jako niesamowity dar od losu - była zjawiskowo piękna, niezwykle inteligentna i o dziwo wykazywała nim niemałe zainteresowanie. Był w jego życiu okres, gdy nie liczyło się nic poza nią. Czy nadal tak było?\nNiewątpliwie jej czar oddziaływał na Franklina mocniej niż powinien, bowiem on sam był podatny na kobiecie wdzięki, łasy na kontakt fizyczny i osiąganie bliskości. Ręka spoczywająca na jego krtani rodziła gdzieś w jego wnętrzu niepokój, lecz nim zdołał on wykiełkować, muśnięcie warg chłopaka przez Odette skutecznie je zagłuszyło. Przyspieszone bicie serca zdradziło jego podekscytowanie sytuacją. Chciał wyciągnąć ręce, przytrzymać ją, przyciągnąć, przytulić, nie puścić - nim jednak zareagował, nieco obezwładniony otulającym go zapachem Krukonki, ta odsunęła się. Wręcz odskoczyła, a umysł Franklina wraz z mijającymi sekundami zdawał się trzeźwieć. Początkowo bezwiednie chwycił się za szyję w miejscu, gdzie jeszcze przed momentem zaciśnięte były smukłe palce blondynki i spojrzał na nią z niezrozumieniem w oczach. Jej spojrzenie przyprawiało go o zawrót głowy, a może to nagły powrót świadomości wywołał tę reakcję.\n- Zmartwieniem? - powtórzył pytająco. Jakim zmartwieniem? - Oddie... - zaczął, choć nie wiedział, co miałby powiedzieć. Zawsze był kiepski w gadaniu, szczególnie gdy sam nie rozumiał tego, co czuł. Zamiast tego pragnął jej pokazać, że wcale nie uważał jej za swój problem. Wyciągnął rękę, by chwycić jej dłoń.\nRe: Ujście strumienia Pią Gru 28 2018, 01:06;\nW przeciwieństwie do Franklina – Odetta emanowała swoistego rodzaju dystansem i spokojem, którego nie była w stanie pokonać. Lawirowała na pograniczu obojętności i marazmu, pomimo że emocje dewastowały jej wnętrze, wypełniały tunele żylnie nadając postaci półwili zupełnie innego wyrazu, jakby nie pozwalały na dystans względem egzystencji.\nPrzy Franklinie wszystko wydawało się inne, przepełnione swoistego rodzaju pozytywną enigmą, choć przecież blondwłosa piękność działała niemal z egoistyczną finezją, gdy rozpościerała w korytarzach szkolnych szlak własnej aury. Chciała być popularna i pożądana, wszak nie było niczego piękniejszego od spragnionych spojrzeń, czyż nie? Mogłoby się zatem wydawać, że Odetta wykorzystała Eastwooda, ale nie była to prawda; jej serce biło przy nim szybciej, reagowała na subtelny dotyk, ulegała jego aurze, podobnie jak łaknęła jego obecności, lecz – coś się zmieniło. Właśnie teraz, gdy trwała obok niego, dotykała jego skóry, którą niegdyś z namaszczeniem obsypywała pocałunkami. Pamiętał to?\n- Tak, zmartwieniem – powtórzyła, jeszcze mniej słyszalnym szeptem. Uniosła też wzrok na chłopaka, kiedy to spróbował skrzyżować z nią swoje palce i choć było to niestosowne – nie odsunęła się. - Nie chciałam cię skrzywdzić – dodała, po czym nikle się uśmiechnęła, chcąc sprawić, by uwierzył. Nie była okrutna, nie była także zła, a jedynie pozostawała zagubioną istotą, która bardziej ukochała las, aniżeli towarzystwo ludzi.\nRe: Ujście strumienia Pią Gru 28 2018, 01:24;\nJej spokój miał na niego pewnego rodzaju kojące działanie i wielokrotnie przy niej skłonny był do refleksji, których normalnie jego umysł by nie podjął. Jej aura działała i na niego - on także pragnął być popularny, by odwracały się za nim głowy, by śledziły go spojrzenia. Będąc przy niej miał wrażenie, że jest w stanie to osiągnąć, choć jeśli by go zapytać, czy związał się z nią wyłącznie po to, by zaistnieć w towarzystwie, odpowiedź byłaby odmowna. On też do niej coś poczuł i było to uczucie znacznie głębsze, niż wszystkie inne, które czuł wobec przedstawicielek płci pięknej. Przecież ona była najpiękniejsza i zasługiwała na znacznie więcej, prawda?\nTylko co poszło nie tak? Co się zepsuło?\nPrzewrócone do góry nogami priorytety w jego życiu po raz kolejny zbierało żniwo w przykrych konsekwencjach. Nie tylko utracił wcześniejszą formę przez nieustannie opuszczane treningi, kiedy to balował po Hogsmeade. Nie tylko utracił przez to miejsce w drużynie. Stracił również Odettę, jego słodką Oddie, stojącą teraz przed nim w pełnie swojego piękna, mimo że mokry materiał ubrania oblepiał jej ciało, podobnież wilgotne włosy okalały jej twarz. Nie musiała rozsiewać uroku, by wpatrywał się w nią z nieskrywanym uwielbieniem. Dlaczego musiał tak zjebać?\n- Nic się nie stało - powiedział lekko i z przekonaniem, zupełnie jakby zapomniał, że przed paroma chwilami smukłe palce jej dłoni zaciskały się na jego krtani. Odczuł wielką potrzebę przygarnięcia jej szczupłego ciała do siebie, nie bacząc na to, że sam będzie mokry po bliższym kontakcie. Skoro nie cofnęła dłoni...\nRe: Ujście strumienia Nie Gru 30 2018, 21:23;\nMogłaby tutaj zostać, gdyby nie strach, który paraliżował jej kruche ciało. Wspomnienia uległy gwałtownej zmianie, jakby to owiane oniryczną nutą delikatności przeobrażały się w swoistego rodzaju cudaczność okraszoną tworem iluzji. Gniew wypełniał tunele żylnie Odetty, a w tęczówkach skryta była bezsprzeczna żałość. Odnajdywała wzrokiem twarz Franklina, aż wreszcie zastygła w bezruchu, kiedy to jej ciało ponownie poczuło ciepło bijące od Eastwooda. Oddychała spokojnie, podobnie jak unormowała bicie serca, które chwilę wcześniej uderzało nierównomiernie. Umysł wytwarzał w jej podświadomości obrazy z przeszłości, w których to oboje się uśmiechali, ale jeśli coś zdarzyło się dawno temu – to czy miało wartość w teraźniejszości?\n- Powinnam już iść – wydukała ledwie słyszalnie, a zaraz potem wstała na równe nogi i bez tłumaczenia czegokolwiek – ruszyła w swoją stronę. Jedynie subtelnie zarysowana sylwetka odznaczała się na tle zimowej flory.\nPamiętał ją taką?\nRe: Ujście strumienia Pon Lip 08 2019, 13:44;\nOstatnimi czasy pochmurny Londyn źle wpływał na samopoczucie dziewczyny, zaś zewsząd otaczający ją mugole, choć nigdy wcześniej nie miała z nimi problemu - wywoływali u niej dziwnego rodzaju odrazę.\nTen dzień w zasadzie w żaden sposób nie różnił się od kilku poprzednich; zachmurzone niebo wprawiło całe miasto w senność, sprawiając, że czas wlókł się niemiłosiernie, a ludzie byli wobec siebie jeszcze mniej empatyczni niż na co dzień. Również cierpliwość panienki Whitemore wielokrotnie została wystawiona na próbę, więc kiedy kolejny z klientów postanowił zbadać granice jej wytrzymałości, wybuchła. Po pomieszczeniu mugolskiej księgarni rozniósł się podniesiony głos dziewczyny, a słowa opuszczające jej usta nie należały do najprzyjemniejszych. Nie potrafiła tego dnia dłużej znieść roszczeniowych klientów, którzy za osobę odpowiedzialną za wszystkie błędy księgarni obrali sobie właśnie ją.\nMężczyzna stojący przed nią zrobił się czerwony, natychmiast żądając rozmowy z kierownikiem, Laila westchnęła tylko, kiedy niespełna pięć minut później pojawiła się przy nich wysoka kobieta, odziana w żakiet z wyrazem miny, jakby miała zaraz znieść jajko oraz karcącym spojrzeniu skierowanym w stronę brunetki. Dziewczyna tylko marzyć mogła o tym, że kierowniczka stanie w jej obronie, wszakże od zawsze bardziej zależało jej nawet na najbardziej wrednych klientach niż pracownikach. Nic więc dziwnego, że po krótkiej wymianie zdań z mężczyzną Laila dostała nakaz przeproszenia miłego pana. Tego było dla niej za dużo, szybkim ruchem zdjęła z siebie księgarniany fartuszek wkładając go w dłonie kobiety.\n- Mam dość! Wychodzę! - oznajmiła ruszając ku wyjściu, z daleka usłyszeć mogła jedynie groźby o zwolnieniu, jednak nie przejmowała się tym zbytnio. Miała już plan, chciała w końcu zacząć robić to co kocha, chciała uczyć i nikt ani nic nie mogło jej w tym przeszkodzić. Wychodząc na zewnątrz poczuła przeszywajaco zimne powietrze, jednak jednocześnie uświadomiła sobie, że dopiero teraz może swobodnie się nim zachłysnąć. Chciała uwolnić się z Londynu, choć na chwilę znaleźć się w zupełnie innym i odległym miejscu, a pierwszym które przyszło jej na myśl była Dolina Godryka. Najbardziej magiczna i pełna tajemnic miejscowość, do której zawsze uciekła, kiedy tylko znalazła trochę czasu.\nJuż dawno opanowała teleportacje, więc nic dziwnego, że wyobrażając sobie ujście strumienia wychodzącego z rezerwatu sekundę później już tam była. Uśmiechnęła się delikatnie chowając swoją różdżkę wpierw rozglądając się po okolicy. Liczyła na chwilę samotności, odpoczynku od zgiełku miasta oraz przede wszystkim od wszelkich istot żywych, które wywoływały w niej dziś mordercze myśli. Niewiele myśląc usiadła nad brzegiem niewielkiego jeziorka, zdejmując wcześniej buty zanurzyła stopy w chłodnej wodzie. Mimo słabej widoczności, która tu panowała, poród mgły czuła się niezwykle bezpiecznie. Przymknęła oczy analizując co właściwie się dziś wydarzyło, a jedyny wniosek jaki jej się nasuwał to taki, że\n- Właśnie straciłam pracę - wypowiedziała na głos swoje myśli, wzdychając przy tym.\nRe: Ujście strumienia Pią Lip 12 2019, 14:33;\nDolina Godryka nie była rejonem najbliższym memu sercu - w przeciwieństwie do wielu moich rówieśników, którzy swe dzieciństwo spędzili w społeczności czarodziejskiej, ja obracałem się głównie wśród mugoli, czy czarodziejów nieczystego pochodzenia, pomijając już fakt, że w Anglii mieszkałem na stałe zaledwie cztery lata. Czułem się swobodnie w Hogsmeade, gdzie balangowałem przez większość studiów i w Londynie, który znałem niemal jak własną kieszeń, niemniej jednak Dolina Godryka i jej okolice wciąż zdawały mi się teren nieodkrytym. Nie miałem szans przyjrzeć mu się bliżej, więc nawet gdy pracowałem w tej okolicy polegałem raczej na moim partnerze, czy na pobieżnej wiedzy zdobytej podczas szkolenia. Wiedziałem, że powinienem to naprawić, jednak duża ilość pracy w terenie bardzo mi to utrudniała - mimo to po patrolach w Dolinie zawsze starałem się znaleźć przynajmniej dwadzieścia minut na krótki spacer po okolicy, który pozwoliłby mi trochę bardziej orientować się w terenie.\nTego dnia zabłądziłem nad jeziorko znajdujące się u ujścia strumienia. Choć miałem przyglądać się terenowi to moje myśli bezwiednie sięgały do wspomnienia o pewnej byłej Krukonce, która bezustannie mieszała mi w głowie. Zapewne krążyłbym tak w letargu między kłębami mgły, gdyby nie fakt, że w pewnym momencie moją uwagę przykuła kobieca sylwetka. Zbliżyłem się i rozpoznałem w istocie dziewczynę, która ze mną studiowała - trudno jednak było nazwać ją moją koleżanką, gdyż raczej nie obracaliśmy się w tych samych kręgach, zaś kobieta wydawała się bardzo skryta. Byłem przekonany, że Leila nie zdążyła mnie zobaczyć, dlatego chciałem szybko ulotnić się z miejsca zdarzenia, tak aby jej nie przeszkadzać, kiedy nagle się odezwała.\nTrudno było mi powiedzieć czy wypowiedziane przez nią słowa były adresowane do mnie, czy po prostu w przestrzeń, jednak w tym momencie ryzyko popełnienia faux pas poprzez nagłą ucieczkę z miejsca zdarzenia wydało mi się zbyt duże, dlatego zdecydowałem się odezwać.\n- Eh, wygląda na to, że Ty też masz nie najlepszy dzień - rzuciłem uśmiechając się lekko.\nRe: Ujście strumienia ;


Tapety na telefon - Katalog Stron Gaper.pl\nTapety na telefonLink nie działa/spam ?\nlogosy, motywy na telefon, loga, motywy na komórkę, tapety na komórkę, dzwonki mp3, bramka sms, dzwonki na telefon, wygaszacze na komórkę\nŚciągnij super dzwonki: mono oraz true tone. Ściągnij dzwonek na komórkę dowolnej marki. Nasze dodatki gsm wyróżniają się najniższą ceną na rynku - motywy na telefon. Zazwyczaj ściągane loga na telefon komórkowy oraz dzwonki, tapety oraz gry java do telefonów komórkowych. Sprawdź naszą ofertę cenową i pobieraj akcesoria, które przekształcą Twój nudny aparat telefoniczny. Proponujemy najlepsze bajery do Twojego aparatu telefonicznego - propozycja dużej ilości obiektów multimedialnych, które można zamówić poprzez SMS. Gotowe smsy na każdą ewentualność do wysłania, dokonujesz wyboru oraz wysyłasz gotowe smsy w naszym portalu bez trudności oraz miło. Chyba najogromniejszy serwis z gotowymi smsami. Zapraszamy także zaciekawionych doładowaniami, bazą informacji technicznych o telefonach komórkowych oraz do dyskusji na forum komórkowym.\nBlog dedykowany jest telefonom komórkowym oraz informacjom na ich temat. Kilka razy w tygodniu pojawiają się na nim zapowiedzi nowych modeli komórek takich firm jak Nokia, Samsung, Sony Ericsson, LG czy też HTC. Poza newsami, portal zawiera...\nJeśli masz dość płacenia wysokich rachunków za komórkę, telewizję cyfrową czy też Internet, wejdź na serwis TeleKrowa i zapoznaj się z promocyjnymi ofertami jakie nasi rodzimi operatorzy zaoferowali użytki kom serwisu. Znajdziesz tutaj tani...\nTelefony na dwie karty - Ttel.pl »\nTtel to tanie i eleganckie telefony na dwie karty od bezpośredniego importera. Nasza firma od ponad 3 lat zajmuje się importem i sprzedażą telefonów znanych azjatyckich marek. Do każdego sprzedanego telefonu załączamy pełną gwarancję oraz z...\n13 04 2011 szczegóły wpisu »\nNa terenie Polski 15 lat temu działał 1 operator, później dołączył drugi, a po kilku latach trzeci. Były wtedy 3-4 marki telefonów. Dziś firm produkujących telefony są dziesiątki, w Polsce sprzedaje swoje modele kilkanaście, a operatorów ta...\nForum Android, iPhone, Symbian, »\n04 09 2011 szczegóły wpisu »\nForum o smartfonach. Pomożemy Ci w każdym problemie, dowiesz się u nas jak zhackować symbiana, zrootować androida, a także pobierzesz aplikacje, gry symbian s60v3 s60v5, android, bada, wp i motywy na swój telefon....\nNumery kierunkowe »\n01 11 2013 szczegóły wpisu »\nNumery kierunkowe w Polsce jak i na świecie są wykorzystywane do scalania połączeń telefonicznych pomiędzy abonentami z różnych stref czy to lokalnych czy międzynarodowych. Problem w tym ze należy znać numer kierunkowy gdzie chcielibyśmy si...\nSerwis embiznes powstał z myślą o osobach chcących samodzielnie dokonać naprawy telefonu komórkowego bądź tabletu w związku z tym stworzyliśmy instrukcje wymiany min. ekranów dotykowych czy tez wyświetlaczy w danym modelu telefonu, dodatkow...\nInternet i telefon w Plusie »\n31 08 2015 szczegóły wpisu »\nJeśli szukasz nowoczesnego smartfona, laptopa lub innego mobilnego urządzenia z dostępem do internetu, to dobrze trafiłeś. Oferta sieci Plus składa się z wielu modeli różnych urządzeń, takich jak smartfony, tablety, laptopy, modemy i router...\n04 09 2015 szczegóły wpisu »\nOdśwież swój telefon! Zajrzyj na naszą stronkę i skorzystaj z nowych osiągnięć doskonałych programistów piszących aplikacje i gierki na telefon. Zwyczajny użytkownik Windows phone nie zdaje sobie sprawy z tego jak wiele aplikacji powstało n...\nPosiadasz całkiem nowoczesne urządzenie? Pewnie nie wykorzystujesz do końca jego potencjału! Nasz serwis zapewni ci niezłą zabawę udostępniając gierki na telefon. Udostępniamy aplikacje głównie na telefony z androidem, jednak użytkownicy Wi...\nJeśli potrzebujesz kredytu od reki, bez zbędnych formalności lub obawiasz się, że nie spełniasz warunków stawianych prze... szczegóły »\nKompleksowa obsługa klientów instytucjonalnych oraz indywidualnych w zakresie usług internetowych. Tworzymy również skom... szczegóły »\nwarszawa, firma, sennik online, zbiór stron, katalog stron, szkolenia, ciekawe strony, mieszkania, bramy garażowe, katalog, senniki, Sennik, poznań, wrocław, katalog stron internetowych


www.beatles.kielce.com.pl • Zobacz temat - Beatles w radiu\nStrona główna ‹ Beatlesi wciąż obecni w mediach. ‹ Beatlesi w radio.\nzapowiedzi audycji, nasze komentarze i recnzje po audycjach radiowych\nprzez satfreee » Pią Lip 07, 2006 2:55 pm\nJest temat o telewizji i prasie, to czemu nie dla radia poświęcić osobnego tematu?\nOstatnio edytowany przez satfreee Pią Lip 07, 2006 3:01 pm, edytowano w sumie 2 razy\nprzez satfreee » Pią Lip 07, 2006 2:57 pm\nMoże to nic nie nadzwyczjanego, ale w PR Białystok ostatnio często lecą Beatlesi. Wczoraj było np. "I Should Have Known Better"\nprzez Nelya » Pią Lip 07, 2006 3:49 pm\nmi Beatlesi w radiu utrudniają normalne funkcjonowanie - jak można się skupic na spacerze z przyjacielem, kiedy z głośnikow leci Yesterday? no i rodzice też nie potrafią zrozumiec, że muszę sie rozłączyc, bo właśnie puszczają Hey Jude (poza tym, kiedyś Hey Jude przecudownie poprawiło mi samopoczucie, kiedy zdychałam w szkolnym gabinecie pielęgniarki...)\nprzez Pati » Pią Lip 07, 2006 6:35 pm\nW Koszalinie funkcjonuje lokalne radio Wox FM, w którym to Beatlesi lecą raz na godzinę. Puszczają też solowe kawałki Johna, Paula i Georga. Co prawda, są to te najbardziej popularne piosenki, ale zdarzyło się, że byłam pozytywnie zaskoczona (nadali Here Comes The Sun i Nowhere Man ); przeginają jedynie z częstotliwością Help! . W radiowej jedynce też można usłyszeć Beatlesów razem i z osobna (słyszałam All Those Years Ago ). A Radio Zet kiedyś, gdy go jeszcze słuchałam (jakieś 6-10 lat temu), nocami nadawało solowych Fabsów (stąd znam Woman, Imagine, My sweet Lord, Hope of deliverence). Mi też niejednokrotnie muzyka naszych ulubieńców poprawiała humor, np. w busie, gdy wracałam z pracy\nprzez Ringo » Pią Lip 07, 2006 8:48 pm\nKurcze, albo cos nie tak jest z moja pamiecia, albo.. jakos mi sie tak wydaje, ze gdzies faktycznie BYL juz taki temat na tym forum, tylko prawdopodobnie inaczej nazwany.. No nic bede szukac, najwyzej sie zamknie ten watek, jesli to dublet.\nprzez satfreee » Pią Lip 07, 2006 9:15 pm\nBył taki temat, ale jego targetem było wypisanie swojego ulubiongo radia. W tym topicu także rozmawiano o stacjach ala MaccaRadio, Beatles-a-rama czyli Beatles 24/7.\nprzez Ringo » Pią Lip 07, 2006 10:56 pm\nAha, no to w porzadku.\nprzez Audrey » Sob Lip 08, 2006 9:49 am\nWox FM jest genialne, niestety tylko w podróży je łapię. A tak to Beatle stosunkowo często są w Złotych Przebojach. Podejrzewam, że mniej więcej z jedną piosenkę dziennie dają. Naprawdę cieszę się, jak siedzę przy kompie, w pokoju rodziców lecą Przeboje i nagle, np. "And I Love Her" i piszczę głośno "iiiiiii, Beatlesiiiiii!" (i smutna proza życia, przychodzi brat z miną "jak się nie przestaniesz drzeć, to cię zaraz trzepnę" )\nprzez satfreee » Sob Lip 08, 2006 11:39 am\nPrzed chwilą w Trójce leciało It Don't Come Easy, Ringo Starra\nprzez satfreee » Sob Lip 15, 2006 11:48 am\nsatfreee napisał(a): Przed chwilą w Trójce leciało It Don't Come Easy, Ringo Starra\na dziś Strawberry Fields Forever\nprzez Iwo » Nie Lip 16, 2006 12:54 am\nPrzed puszczeniem dziś w trójce Come Together doslyszalem koncowke zdania, ze jest to piosenka beatlesow ktora najmniej sie postarzala. Nie doslyszalem jednak czy byla to opinia trojkowego di dżeja czy powolanie sie na jakas ankiete. Nie wiem jak wy, ale ja chyba tez przychylilbym sie do tej opinii.\nprzez Tomek » Nie Lip 16, 2006 12:54 pm\nIwo napisał(a): Przed puszczeniem dziś w trójce Come Together doslyszalem koncowke zdania, ze jest to piosenka beatlesow ktora najmniej sie postarzala. Nie doslyszalem jednak czy byla to opinia trojkowego di dżeja czy powolanie sie na jakas ankiete. Nie wiem jak wy, ale ja chyba tez przychylilbym sie do tej opinii.\nWiesz, a może była to audycja Piotra Metza?\nLeci ona w popołudniowe soboty!\nA przeciez wiadomo ze Pan Piotr jest fanem FabFour\nprzez Pati » Śro Sie 23, 2006 10:01 pm\nDzisiaj w I Programie Polskiego Radia podano, że dokładnie 43 lata temu (23 sierpnia 1963), światło dzienne ujrzał singiel zawierający wielki hit Beatlesów "She loves you". Oczywiście po chwili rozbrzmiały się dźwięki owej cudnej piosenki\nprzez Iwo » Nie Lis 19, 2006 9:16 pm\nNiech żałuje ten kto wczoraj poznym wieczorem nie sluchal trojki\nprzez Emeela » Nie Lis 19, 2006 11:00 pm\nkurcze, ja praktycznie w ogóle nie słucham radia..\ntylko np. jak w sklepie jestem, albo u kogoś...\nsama dla siebie jakoś tak wolę płyty i kasety...\nprzez Yer Blue » Pon Lis 20, 2006 3:21 pm\nIwo napisał(a): Niech żałuje ten kto wczoraj poznym wieczorem nie sluchal trojki\nja nie słuchałem, a co było? I kiedy?\nprzez blackie » Pon Lis 20, 2006 5:14 pm\nAudycja o "Love", wywiad z Martinem, parę wypowiedzi McCi, Ringo i Olivii chyba. Całość całkiem porządnie wg mnie zrobiona\nprzez Nelya » Wto Lis 21, 2006 5:28 pm\ni ja nie słuchałam\nprzez Marta Harrison » Wto Lis 21, 2006 5:45 pm\nprzez BEATLEMAN » Sob Lis 25, 2006 11:06 pm\nJeśli ktoś z Warszawy to polecam Vox Fm 93,35 FM. Radio gra świetną muzykę lat 60, 70, 80. Dziennie słyszę po kilka razy różne utwory Beatlesow i solowe McCarteya badz Johna\nWróć do Beatlesi w radio.


włochy - followtheview.com\nEuropa Podróżuj Włochy\nPewnie zauważyliście, że ostatnimi czasy na naszym Instagramie zrobiło się bardzo turkusowo… Tak, w końcu spełniliśmy jedno z naszych „małych” podróżniczych marzeń i odwiedziliśmy słynne jezioro Braies, uchodzące za najpiękniejsze jezioro Włoch. Czy rzeczywistość sprostała naszym wyobrażeniom? Więcej\nOryginalna włoska pizza – 7 sekretów\nOryginalna włoska pizza… Czy ktoś z Was jej nie lubi? Nie uwierzę, póki nie zobaczę tego osobnika na własne oczy 🙂 Cienkie, kruche ciasto, zapach bazylii i ciągnący się ser (więcej sera, jeszcze więcej sera!)… No tak. Tylko jak to osiągnąć taki efekt? Odkrywamy przed Wami 7 sekretów, które pomogą Wam dokonać niemożliwego i przygotować samemu idealne oryginalne włoskie ciasto na pizzę! Powiedz nie mrożonkom i pizzy z sieciowych fast foodów.


• DEWELOPER - 9 strona - słowo kluczowe - katalog.inforam.pl\nFirma Inwest Dom Development Sp. z o.o. istnieje na Krakowskim rynku nieruchomości od 10 lat i nieprzerwanie projektuje i realizuje inwestycje mieszkaniowe na terenie i w okolicach Krakowa. W naszej ofercie znajdą Państwo zarówno gotowe mieszkania Kraków jak i takie będące w fazie realizacji. Wszystkie nasze inwestycje realizowane są w technologii tradycyjnej, ze zdrowych i bezpiecznych materiałów, z zastosowaniem nowoczesnych rozwiązań architektonicznych. Wszystkie nasze budynki posiadają garaże podziemne z miejscami postojowymi na sprzedaż, mieszkania Kraków posiadają balkony lub tarasy, budynki wyposażone są w instalacje RTV, SAT, domofonową i monitoringu CCTV. Większość naszych inwestycji to budynki ogrodzone. Wyposażone w z bramy do garaży i na teren posesji sterowane zdalnie.\nENCO Mieszkania z rynku pierwotnego Rybnik\nFirma Enco swoją działalność deweloperską związała z Rybnikiem. Jest ona wykonawcą inwestycji osiedla domów jednorodzinnych Leśne Zacisze. Jest ono położone w kameralnej okolicy otoczonej naturą. Inwestycja ta zaspokoi wymagania nawet najbardziej wymagających Klientów. Domy przekazywane są w stanie deweloperskim. Są one podłączone do instalacji elektrycznej, hydraulicznej i C.O., wyposażone w podstawową stolarkę otworową jak i wybrukowany podjazd garażowy. Spółka zapewnia także pomoc przy uzyskaniu kredytu hipotecznego. Ze szczegółami działalności deweloperskiej spółki jak również jej dostępnymi obiektami mogą Państwo zapoznać się na stronie internetowej.


Stefan (2012-04-02 , Gdańsk)\nNiesamowita koszula!! Taka oryginalna. Dokładnie taka jak na zdjęciu. Polecam wszystkim!\nPamela (2012-03-27 , Cybinka)\nBluzeczka dobra gatunkowo. Bluzeczka dość szeroka. Kolor bardzo twarzowy!


Kiedy możemy zacząć odliczanie do Świąt? | KobietaWieLepiej.pl\nStrona głównaLifestyleKiedy możemy zacząć odliczanie do Świąt?\nz pewnością ucieszą miniaturowe kosmetyki, bransoletka lub ulubione słodycze. A może postawisz na dekoracje świąteczne? Codziennie będziecie mogli odkrywać kolejną ozdobę i wieszać ją na Waszej świątecznej choince. Do takiego kalendarza możemy włożyć tak naprawdę wszystko co przyjdzie nam do głowy!\nMeredith Mileti mieszka w Pittsburghu razem z mężem i trójką dzieci. Od pierwszych zajęć z ZPT uwielbia gotować. Jako odważna osoba o eklektycznym guście...\nRedakcja KWL - 28 kwietnia 2013\nPamiętasz piosenkę Wandy Chotomskiej „Na majówkę”? Oczywiście, że tak! Któż nie nucił tej piosenki będąc dzieckiem? „ Na majówkę, na majówkę, razem z mamą, razem z tatą na...


BMW Z4 E85 2.2i MT (170 KM) Roadster : dane techniczne\nBMW Z4 w wersji E85 2.2i MT (170 KM) to samochód osobowy z nadwoziem typu roadster produkowany w latach od 2002 do 2005 roku. Model ten otrzymał sześciocylindrowy silnik benzynowy o pojemności skokowej 2171 cm³ (2.2L) osiągający maksymalną moc 170 KM i maksymalny moment obrotowy na poziomie 210 Nm. Współpracuje on z manualną skrzynią biegów o pięciu przełożeniach która przenosi napęd na tylne koła. Taka konfiguracja zapewnia przyspieszenie od 0 do 100 km/h w czasie 7.7 sekundy oraz pozwala osiągnąć maksymalną prędkość wynoszącą 225 km/h. Średnie spalanie przy normalnej jeździe miasto/trasa w proporcjach 50/50 nie powinno przekroczyć 8.8 l/100km, a zbiornik paliwa o pojemności 55 litrów powinien wystarczyć na przejechanie w takich warunkach około 625 km.\nModyfikacja: 2.2i MT (170 KM)\nJeżeli znalazłeś nie aktualne informacje lub masz więcej danych na temat oglądanego modelu podeślij je do użytkownika ArteK wraz z numerem zgłoszenia umieszczonym w temacie [DT36020] korzystająć z tej wiadomości na PW.\nBMW X1 E84 Lift xDrive28i MT (245 KM) Crossover\nBMW Z9 Convertible 2000Projekt BMW Z9 Convertible skupia się przede wszystkim wokół wnętrza, które ma ułatwiać podróżowanie i pozwolić kierowcy skoncentrować się na wykonywaniu podstawowych zadań poprzez wykorzystanie technologii iDrive. Z kolei ...Nowa Mazda CX-3 debiutuje w Los AngelesNowy kompaktowy SUV - Mazda CX-3 – debiutuje podczas targów motoryzacyjnych w Los Angeles. CX-3 jest piątym modelem z nowej generacji samochodów Mazdy wyposażonych w technologię SKYACTIV i zaprojektowanych w myśl filozofii ...Toyota CenturyProducenci najbardziej luksusowych samochodów mają w swoich ofertach kabriolety - Rolls Royce oferuje model Dawn, a Bentley Continentala GT Convertible. A co, gdyby do tego grona dołączyła również Toyota? Japońska marka od ...


"Body/Ciało" recenzyjnie… – Kulturatka.pl – wydarzenia kulturalne w Krakowie\nBody/Ciało… czy istnieje coś więcej?\nFilm Małgorzaty Szumowskiej to studium ludzkiej cielesności i duchowości. Wraz z bohaterami odkrywamy zakamarki ludzkiej natury ukazane w bezpośredni sposób. Bez wstydu i skrępowania, ale z jednoczesnym wyrzutem i bólem konieczności posiadania wad, destrukcyjnych zachowań i irracjonalnych myśli. W filmie pokazana jest praca z ciałem, na wielu wymiarach, która ma przeprowadzić bohaterów przez katharsis.\nOprócz walorów estetycznych „Body” to także kwintesencja wielu aktualnych problemów społecznych, skłaniających do zastanowienia się, czy istnieje jeszcze normalność? I jeśli tak, to jak należy ją interpretować?\nFabuła filmu płacze, jednak, kiedy wychodzi słońce, to… no właśnie, co się stanie, kiedy przez stare okna, w jednym z poszarzałych bloków przedrze się słońce o świcie? Przekonajcie się o tym sami. Przygotujcie się na nutę niepewności, trwogi i gęsią skórkę, kiedy wejdziecie z Januszem Gajosem ubranym w żółtą pelerynę do lasu skąpanego w deszczu.\nOpuszczając salę kinową zerknęłam na postawiony afisz- zapytałam się w duchu, no właśnie czy istnieje coś więcej? Chyba nie musi istnieć, bo przecież cytując słowa tlącej w filmie piosenki… „You’ll never walk alone”. Pierwszy obraz, jaki pojawił mi się przed oczami pojawieniu się napisów końcowych to „Krzyk” Edwarda Muncha. Po obejrzeniu filmu zrozumiecie dlaczego.\nSeans dzięki uprzejmości Kina ARS.\nTags: szumowskaCiałopremierybodykino polskie


Wybiórczy mutyzm dziecka: kiedy mowa jest zablokowana ”, - dzieckoCzytaj Więcej\nGłówny dziecko Wybiórczy mutyzm dziecka: kiedy mowa jest zablokowana ”,\nWybiórczy mutyzm dziecka: kiedy mowa jest zablokowana ”,\nMutyzm wybiórczy w najnowszym wydaniu DSM 5 znalazł się wśród zaburzenia lękowe. W rzeczywistości jest to blokada mowy występująca w kontekstach społecznych, w których oczekuje się, że dziecko będzie mówić.\nAby odpowiedzieć na wszelkie wątpliwości w tym zakresie, w świetle tego, co jest zgłoszone w DSM 5, najnowszym wydaniu Podręcznika diagnostyczno-statystycznego zaburzeń psychicznych, opublikowanym we Włoszech w kwietniu 2014 r., nasz syn.przeprowadził wywiad z Claudio Longobardi, psychologiem rozwoju klinicznego, badaczem typowej i nietypowej psychologii rozwoju i psychopatologii na Uniwersytecie w Turynie oraz członkiem komitetu naukowego stowarzyszenia Aimuse.\nCo to jest DSM? DSM, akronim od The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, powstał z inicjatywy Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i międzynarodowego tekstu referencyjnego na temat zdrowia psychicznego. Setki międzynarodowych ekspertów wzięło udział w piątej edycji, która zajęła 10 lat pracy. We Włoszech redaguje ją Raffaello Cortina.\nDziecko z mutyzmem wybiórczym chciałoby mówić, ale nie może?\nZgadza się. Słowa zatrzymują się w jego gardle i nie może ich wydobyć. Zwykle dzieje się to po raz pierwszy przy wejściu do przedszkola, ale czasami nawet później, zaczynając od szkoły podstawowej.\nSkąd wiesz, czy jest to mutyzm wybiórczy, czy zwykła nieśmiałość?\nZwykle wydaje się to dość jasne, zwłaszcza rodzicom, którzy jako dziecko, które jest po prostu nieśmiałe, i tak mówi kilka słów. Jeśli natomiast dziecko jest dotknięte mutyzmem wybiórczym w szkole lub przedszkolu, nigdy nie mówi ani nie szepcze kilku słów cichym głosem. W praktyce zaburzenie jest najbardziej oczywistym wyrazem emocjonalnego niepokoju, którego doświadcza dziecko, gdy inne dzieci lub nauczyciele oczekują od niego mówienia. (Może zainteresować Cię artykuł o Jodze dla dzieci)\nIstnieją hipotezy, które zamiast tego twierdzą, że pochodzenie może być neurobiologiczne, to znaczy związane z problemem, który dotyczy mózgu, a nie emocjonalności\nPrawdą jest, że te hipotezy istnieją, podobnie jak są inne, które uważają, że wiąże się to z nieefektywnym uczeniem się języka, jednak międzynarodowa społeczność naukowa odnosi się do DSM 5, który zalicza go do zaburzeń lękowych.\nIstnieją czynniki predysponujące do wystąpienia zaburzenia?\nPrzede wszystkim temperament dziecka: niezbyt ekstrawertyczny, małomówny, często (choć nie zawsze) nieśmiały. Jest też znajomość lub historia nieśmiałych rodziców, którzy mają tendencję do izolacji i niepokoju społecznego, a zatem oferują model, który nie jest idealny do interakcji społecznych poprzez język.\nPostawa rodziców ma swoją wagę?\nTak, jeśli mama (lub tata) jest bardzo zaniepokojona, sprawiają, że dziecko czuje, że jego głupota jest niepokojąca lub naganna, sytuacja się pogarsza. Nie nalegaj, żeby dziecko mówiło. Ci, którzy już mają ten problem, czują się zawstydzeni, zawstydzeni, zawstydzeni własną bezradnością, ponieważ słowa „nie wychodzą”: postawa rodzica może wiele zdziałać, zarówno na dobre, jak i na złe.\nJaka jest najlepsza postawa, jaką powinni mieć rodzice??\nZachowaj spokój, radź sobie z lękiem i nie podkreślaj problemu, nie nalegaj, aby dziecko mówiło, kiedy nie może, aby nie wysyłać mu niebezpiecznego komunikatu o pociąganiu go do odpowiedzialności za to, co się dzieje. Ale rola i zachowanie nauczycieli ma również fundamentalne znaczenie, biorąc pod uwagę, że w zdecydowanej większości przypadków właśnie w szkole te dzieci nie mówią.\nJakie są zabiegi i perspektywy??\nPrzede wszystkim należy szybko interweniować: im szybciej zaczniesz pracować nad problemem, tym większe szanse na jego opanowanie. Trzeba powiedzieć, że dziecko cierpiące na mutyzm wybiórczy może z czasem stać się niespokojnym nastolatkiem, ponieważ zaburzenie lękowe może się utrzymywać. Leczenie uzależnione jest od wieku dziecka: terapię pośrednią stosuje się przed szóstym rokiem życia, głównie poprzez tzw. „trening rodziców”. Oznacza to, że współpracujemy z rodzicami, aby nauczyć ich odnosić się do dziecka we właściwy sposób i stać się dla niego skutecznym i uspokajającym "mediatorem językowym". Natomiast od szóstego roku życia możliwe jest również działanie na dziecko, głównie za pomocą psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Działanie tak szybko, jak to możliwe, zapobiega utracie przez dziecko wiary w siebie, co można osiągnąć dla jakości jego życia.\nCo powinni robić nauczyciele?\nNauczyciele powinni być przeszkoleni przez psychoterapeutę poprzez tzwszkolenie nauczycieli"Zarówno w celu zrozumienia mutyzmu wybiórczego, jak i nawiązania relacji z dzieckiem na poziomie relacyjnym i dydaktycznym, tak jak ważne jest, aby rodzice byli. Najlepiej byłoby, gdyby specjalista śledzący dziecko i rodzice interweniowali także u nauczycieli w drodze do szkoły.\nCo należy zrobić najpierw, gdy dziecko ujawni problem??\nW pierwszej kolejności konsultuje się z pediatrą i ustala, że nie chodzi o opóźnienie w nauce języka lub nieśmiałość, ale o wybiórczy mutyzm. W tym momencie dziecko zostaje skierowane do neuropsychiatry lub psychologa dziecięcego, który jest odpowiedzialny za postawienie ostatecznej diagnozy. Terapie mają zasadniczo charakter psychologiczny: tylko w bardzo wybranych przypadkach, u starszych dzieci, czasami stosuje się krótkotrwałą terapię lekową, o której wiadomo, że jest kontrowersyjna. Bolesny punkt polega na tym, że psychoterapia dziecięca, szkolenie rodziców i interwencja na nauczycielach są niestety w gestii rodziny. Nakład finansowy jest ważny i może utrudnić leczenie dziecka.\nIle tam dzieci z mutyzmem wybiórczym?\nPrzyjmuje się, że we Włoszech jest około 40 000 dzieci z mutyzmem wybiórczym, w stosunku 1 do 2 mężczyzn do kobiet. W rzeczywistości jest prawdopodobne, że dane są niedoszacowane, ponieważ istnieją przypadki, które wymykają się diagnozie i inne, w których diagnoza jest postawiona nieprawidłowo, mylona z innymi zaburzeniami lękowymi.\nWłoskie Stowarzyszenie Mutyzmu Wybiórczego (A.TEN.Mu.Samego siebie.) wita rodziców dzieci dotkniętych problemem w celu szerzenia i pogłębiania wiedzy o zaburzeniu. Częścią tego są również psychoterapeuci, którzy badają i leczą manifestację. Są też rodzice, którzy mogą podzielić się swoimi doświadczeniami z innymi, a także nauczyciele, którzy mogą udzielić wskazówek, jak zarządzać nauczaniem dziecka mutatycznego. Kontaktując się ze stowarzyszeniem, możesz poznać nazwiska specjalistów zajmujących się mutyzmem wybiórczym najbliżej Twojego miasta.\nNA FORUM naszego syna.pl możesz poprosić innych rodziców o radę\nGołębi szary kolor, passepartout dla domu, który ma osobowość”,\nNajpiękniejsze parki rozrywki na świecie”,\nZatrucie, wskazówki, jak rozpoznać rośliny niebezpieczne dla dzieci ”,\nMetoda Montessori: 10 zasad, których należy przestrzegać, aby być dobrym rodzicem Montessori ”,\nMalia Obama kończy 18 lat”,


Liga Mistrzów najlepsi strzelcy - król strzelców, klasyfikacja, lista, tabela. Sezon 2021/2022\nStrzelcy - Liga Mistrzów - sezon 2021/2022\nS. Haller 11\nL. Sane 6\nD. Nunez 6\nA. Groeneveld 6\nLa Liga Wczoraj | 11:47\nLiga Mistrzów 17 maj 2022 | 12:22\nAleksander Ceferin wypowiedział się na temat Realu Madryt. Drużynę Carlo Ancelottiego porównał do... kota. Realowi...\nLiga Mistrzów strzelcy - Champions League. Poznaj aktualnego króla strzelców Ligi Mistrzów\nKlasyfikacja strzelców Liga Mistrzów\nNa tej stronie prezentujemy szczegółową i zawsze w pełni aktualną klasyfikację strzelców najbardziej prestiżowych klubowych rozgrywek piłkarskich, czyli Ligi Mistrzów. Można tu zapoznać się również z rankingami indywidualnymi poprzednich edycji tych rozgrywek.\nPo prawej stronie od tabeli strzelców Ligi Mistrzów znajdują się najnowsze informacje, mające związek z Champions League. Pod spodem można znaleźć natomiast aktualny terminarz tych rozgrywek i odnośniki do podstron innych piłkarskich lig z całego świata.\nObok każdego nazwiska piłkarza w tabeli strzelców Ligi Mistrzów, znajduje się zdjęcie zawodnika oraz nazwa i herb klubu, w którym występuje. Obok dorobku bramkowego w nawiasie zaznaczono, ile goli piłkarz zdobył z rzutów karnych. Po kliknięciu w wybranego strzelca, przeniesiemy się na jego profil ze statystykami indywidualnymi, historią kariery, a także danymi personalnymi.\nLiga Mistrzów to zdecydowanie najbardziej popularne rozgrywki klubowej piłki nożnej na całym świecie. Ich historia sięga połowy lat pięćdziesiątych - wtedy hegemonem w europejskim futbolu był Real Madryt. Turniej był rozgrywany wówczas pod nazwą Puchar Europy, a “Królewscy” wygrali jego pięć pierwszych edycji. Do dziś drużyna ze stolicy Hiszpanii jest najbardziej utytułowaną w Lidze Mistrzów. Rekord zawdzięcza przede wszystkim dwóm fantastycznym passom. Oprócz wspomnianej z połowy XX wieku, przytrafiła się ona w latach 2016-2018. Real Madryt wygrał wtedy Ligę Mistrzów trzy razy z rzędu i został tym samym pierwszym klubem, który obronił ten tytuł po sezonie 1991/92.\nWśród klubów z największą liczbą tytułów klubowego mistrza Europy w czołówce znajdują się także: AC Milan, Liverpool FC, Bayern Monachium oraz FC Barcelona. Łącznie rozgrywki te zostały wygrane przez 22 różne zespoły. Najbardziej pechową drużyną można mianować Atletico Madryt, które aż trzy razy brało udział w finale Ligi Mistrzów, ale ani razu nie udało mu się go wygrać.


2018.11.16 Zagłębie Sosnowiec - Wisła Kraków 1:3 - Historia Wisły\n2018.11.16 Zagłębie Sosnowiec - Wisła Kraków 1:3\n2018.11.16, mecz towarzyski, Sosnowiec, Stadion Ludowy, 12:00, piątek, 5°\nZagłębie Sosnowiec 1:3 (1:1) Wisła Kraków\nsędzia: Rafał Rokosz z Katowic.\nAlexandre Cristóvão 32' 0:1\n1:3 4' z k. Marko Kolar\n68' Matej Palčič\n77' Matej Palčič\nDawid Kudła (46' Matko Perdijić)\nMichael Heinloth (46' Piotr Polczak)\nArkadiusz Jędrych (46' Adam Kokoszka)\nMateusz Cichocki (46' Patrik Mráz)\nNuno Malheiro (46' Callum Rzonca)\nKonrad Kumor (46' Konrad Wrzesiński)\nBartłomiej Babiarz (46' Dejan Vokić)\nSebastian Milewski (68' Mello)\nMello (46' Szymon Pawłowski)\nŽarko Udovičić (68' Adrian Krajewski)\nAlexandre Cristóvão (68' Jakub Jochymek).\nMarcin Wasilewski (46' Daniel Hoyo-Kowalski)\nRafał Boguski (46' Maciej Śliwa)\nDawid Kort (46' Patryk Moskiewicz)\nTibor Halilović (86' Daniel Morys)\nJesús Imaz (46' Aleksander Buksa)\n1.1 Kontrolnie w Sosnowcu\n2.1 Towarzyskie zwycięstwo Wisły w Sosnowcu\n2.2 Jesienno-zimowo wygrana w Sosnowcu. Zagłębie - Wisła 1:3\n3.1 Stolarczyk: Wszyscy muszą być gotowi do pojawienia się na murawie\n4.1 Kolar: Jestem do dyspozycji trenera\n5 Wiślacki przegląd prasy #5\nKontrolnie w Sosnowcu\nData publikacji: 16-11-2018 09:25\nMecz kontrolny z Zagłębiem Sosnowiec to już chyba stały element przerwy reprezentacyjnej. Jeszcze niedawno obie drużyny rywalizowały ze sobą o ligowe punkty, a dziś ponownie staną naprzeciw siebie, aby sprawdzić swoją formę w ramach sparingowej potyczki.\nDokładnie 29 października piłkarze Białej Gwiazdy i beniaminka mierzyli się ze sobą na najwyższym szczeblu rozgrywkowym w Polsce. Spotkanie w ramach 13. serii gier rodzimej ligi zakończyło się remisem 2:2 i nikogo niezadowalającym podziałem punktów.\nW minionych latach kilkukrotnie miały miejsca towarzyskie starcia z udziałem piłkarzy Czerwono-Zielono-Białych oraz krakowskiej Wisły. W 2017 roku byliśmy świadkami dwóch takich spotkań. Najpierw w lutym w sparingu lepiej poradzili sobie zawodnicy spod Wawelu, którzy ograli Zagłębie w Myślenicach 3:1 po dublecie Mateusza Zachary oraz bramce Pawła Brożka.\nOstatni pojedynek tej rangi, który odbył się w lipcu 2017 roku, zakończył się zwycięstwem sosnowiczan 4:1. Wówczas bramki dla ekipy gospodarzy zdobyli: dwukrotnie Alexander Christovão, a także Tomasz Nawrotka i Patryk Mikita. Honorowe trafienie dla Białej Gwiazdy zanotował wówczas Carlitos.\nSpotkanie zostanie rozegrane na Stadionie Ludowym z Sosnowcu. Pierwsza gwizdek arbitra zabrzmi o godzinie 12.00.\nStolarczyk: Wszyscy muszą być gotowi do pojawienia się na murawie\nData publikacji: 16-11-2018 14:25\nAktywnie listopadową przerwę reprezentacyjną spędzili piłkarze Białej Gwiazdy, którzy w piątek zmierzyli się w Sosnowcu z tamtejszym Zagłębiem. Sparingowe spotkanie zakończyło się wygraną Wiślaków 3:1 i dostarczyło trenerowi Maciejowi Stolarczykowi cennego materiału do analizy.\nSzkoleniowiec krakowian miał okazję przyjrzeć się z bliska graczom, którzy do tej pory nie uzbierali zbyt wielu minut na ligowych boiskach. Mowa tu chociażby o Tiborze Haliloviciu czy Mateju Palciciu. „Zależało nam na tym, aby podtrzymać to, na czym pracowaliśmy w tygodniu i sprawdzić się w jednostce meczowej, dlatego też zastosowaliśmy właśnie takie zestawienie jedenastki. Zgodnie z wcześniejszymi założeniami, zawodnicy, którzy grali więcej meczów w Ekstraklasie przebywali na boisku przez 45 minut. Pozostali, występujący do tej pory rzadziej, rozegrali pełne 90” - zaczął opiekun ekipy spod Wawelu.\nDo Sosnowca nie pojechało kilku przedstawicieli pierwszej drużyny, ale piłkarze, którzy uzupełnili skład, bez wątpienia sprostali zadaniu. „Rzeczywiście, mamy drobne urazy i nie chcieliśmy ryzykować. Zależy nam na tym, aby mieć wszystkich do dyspozycji od przyszłego tygodnia i dlatego też taka, a nie inna decyzja. Marko, Tibor i Matej, którzy nie grali do tej pory, pokazują, że mają potencjał. Bardzo się z tego cieszę, bo w tym roku zostało nam jeszcze pięć meczów i wszyscy muszą być gotowi do ewentualnego pojawienia się na murawie. Tym bardziej, że są chociażby zawodnicy zagrożeni kartkami” - kontynuował.\nOptymizmem napawa również postawa młodych graczy, wchodzących dopiero do ekipy seniorów. „Chcę podkreślić, że młodzież ma potencjał. Są to zawodnicy, nad którymi trzeba pracować, ale pokazali się z dobrej strony. Każdy z zawodników Akademii chce zaprezentować się w pierwszym zespole. Na bieżąco monitorujemy tych chłopców, którzy są reprezentantami kraju. Chcieliśmy zobaczyć, jak wyglądają na tle seniorów” - zakończył Maciej Stolarczyk.\nKolar: Jestem do dyspozycji trenera\nData publikacji: 16-11-2018 14:45\nNapastnik Białej Gwiazdy Marko Kolar w dobrym stylu wrócił po przerwie spowodowanej kontuzją. Wiślak nie tylko rozegrał pełne 90 minut w kontrolnym starciu przeciwko Zagłębiu Sosnowiec, ale także otworzył rezultat meczu, pewnie wykorzystując rzut karny.\nKolar dostarczył w piątek trenerowi dobrych argumentów, pokazując, że jest w pełni gotowy do walki o skład. „Miałem jeszcze kilka szans do zdobycia bramki. Najważniejsze, że jest wszystko w porządku z barkiem, nic mnie boli mnie, a ja mogę grać. Przyznam, że na początku czułem ogromny ból, nie mogłem spać, jednak liczy się to, co jest teraz. Jeżeli trener będzie mnie potrzebował, to już jestem do jego dyspozycji” - zaczął 23-latek.\nPrognozy nie były optymistyczne. Zakładały nawet, że Wiślak nie wybiegnie na murawę w tym roku kalendarzowym, a ciężką pracą i determinacją zapewnił sobie szybki powrót do gry. „Cieszę się, że operacja przebiegła pomyślnie, doktor się spisał. Sugerował tuż po niej, że za miesiąc będę trenował normalnie z zespołem, więc jestem szczęśliwy, że udało się szybko wrócić” - zaznaczył.\nPodczas gdy Chorwat leczył kontuzję, wzrosła konkurencja w ataku Wisły. Kibicom ze stolicy Małopolski przypomniał o sobie Paweł Brożek. „Jestem szczęśliwy, że powrócił król. Paweł jest bardzo dobrym zawodnikiem, co potwierdził w ostatnim meczu. Wszyscy widzieliśmy, że jest typem piłkarza, który jest w stanie rozstrzygnąć losy spotkania” - zakończył wypowiedź Marko Kolar.\nData publikacji: 19-11-2018 11:28\nPrzerwa reprezentacyjna w pełni, ale przygotowująca się do starcia z Arką drużyna Białej Gwiazdy wcale nie próżnuje. W piątkowe popołudnie podopieczni Macieja Stolarczyka pokonali w meczu kontrolnym Zagłębie 3:1, rehabilitując się w pewien sposób za ligową utratę punktów w potyczce z ekipą z Sosnowca. Pełne sprawozdanie ze sparingu zamieściliśmy na naszej stronie internetowej, ale doinformowany kibic, to szczęśliwy kibic, dlatego dla pragnącym większej dawki pomeczowych informacji dedykujemy poniższy przegląd prasy.\nGazeta Krakowska - Kolar is back\n„Dokładnie 52 dni czekał Marko Kolar, żeby mógł zagrać w meczu Wisły Kraków. Na razie nieocjalnym, ale dla Chorwata, który we wrześniowym w spotkaniu Pucharu Polski z Lechią Gdańsk nabawił się poważnej kontuzji barku, to i tak duże wydarzenie. W piątek zagrał 90 minut w sparingu z Zagłębiem Sosnowiec, wygranym przez Wisłę 3:1, a swój powrót na boisko uświetnił golem, strzelonym już w 4 minucie tej potyczki z rzutu karnego, którego zresztą sam wywalczył. (…)Kolar przez moment tego meczu mógł jednak pomyśleć, że demony znów wróciły. W samej końcówce został ostro zaatakowany przez jednego z sosnowiczan. Kopnięcie było słychać na trybunach, podobnie jak wrzask piłkarza Wisły. Sytuacja miała zresztą miejsce na tym samym stadionie, na którym Chorwat już kiedyś odniósł poważną kontuzję kolana w meczu sparingowym ze Śląskiem Wrocław. – Ja też pomyślałem w pierwszym odruchu, że znowu dopadł mnie w Sosnowcu pech. Na szczęście tym razem skończyło się tylko na strachu – uśmiecha się zawodnik Wisły”.\nGol24 - Wisła wygrywa w niecodziennym składzie\n„ (…) Stolarczyk do Sosnowca nie zabrał wszystkich piłkarzy. Nie pojawili się na Stadionie Ludowym: Zoran Arsenić, Vullnet Basha, Paweł Brożek, Zdenek Ondrasek, czy Kamil Wojtkowski.\n- Były drobne urazy, dlatego nie chcieliśmy ryzykować – zdradza trener. – Chcemy mieć wszystkich do dyspozycji od wtorku, gdy po krótkiej przerwie wrócimy do treningów. Stąd decyzja, żeby zawodnicy, którzy mieli drobne dolegliwości, odpoczęli w tym sparingu.\nOkazję na pokazanie mieli inni, np. Marko Kolar, który zagrał pierwszy raz po poważnej kontuzji i zaliczył występ, okraszony bramką. – Nie tylko Marko Kolar pokazał się z dobrej strony – cieszy się Stolarczyk. – Również Tibor Halilović, Matej Palcić. Oni udowadniają, że mają potencjał i bardzo się z tego cieszę. W tym roku mamy do rozegrania jeszcze pięć meczów i każdy będzie potrzebny. Na najbliższe spotkanie wypada nam Kuba Bartkowski, który musi pauzować za kartki. Paru innych zawodników jest zagrożonych, pojawiają się też urazy. Dlatego wszyscy muszą być gotowi.\nW Sosnowcu nieoficjalny debiut w pierwszej drużynie zaliczyło czterech juniorów: Aleksander Buksa, Patryk Moskiewicz, Daniel Hoyo-Kowalski i Daniel Morys. - Młodzież ma potencjał - podkreśla Stolarczyk. - To są zawodnicy, z którymi trzeba będzie jeszcze trochę popracować, ale warto w nich inwestować. Każdy z zawodników akademii chce zagrać w pierwszym zespole. My cały czas monitorujemy piłkarzy, którzy są reprezentantami kraju w swoich kategoriach wiekowych. Dlatego teraz dostali szansę, bo chcieliśmy zobaczyć, jak prezentują się na tle seniorów”.\nWislaportal.pl - Szansa dla młodzieży\n„W spotkaniu sparingowym, rozegranym na Stadionie Ludowym w Sosnowcu, piłkarze krakowskiej Wisły pokonali 3-1 tamtejsze Zagłębie. Najpierw skutecznie egzekwując "jedenastkę" bramkę zdobył wracający do gry po kontuzji Marko Kolar, a później aż dwukrotnie na listę strzelców wpisał się Matej Palčič. Wisła zagrała w tym meczu w mocno eksperymentalnym składzie. Dość powiedzieć, ale od początku II połowy w zespole Wisły trener Maciej Stolarczyk desygnował do gry dwóch... 15-latków, reprezentantów Polski U-16, Daniela Hoyo-Kowalskiego oraz Aleksandra Buksę. Szansę dostali także trzej zawodnicy drużyny CLJ - reprezentant Polski kadry U-18, Maciej Śliwa, a także Patryk Moskiewicz i Daniel Morys. Dla młodych Buksy, Hoyo-Kowalskiego, Moskiewicza i Morysa były to pierwsze występy w seniorskiej drużynie "Białej Gwiazdy". Ponadto od początku spotkania w składzie Wisły występował Patryk Plewka”.\nMeczyki.pl - Bramki Palcicia dają zwycięstwo\n„Zagłębie Sosnowiec przegrało u siebie z Wisłą Kraków 1:3 (1:1) w piątkowym sparingu rozegranym na obiekcie beniaminka LOTTO Ekstraklasy. Na Stadionie Ludowym prowadzenie przyjezdnym zapewnił po czterech minutach gry z rzutu karnego Chorwat Marko Kolar. Niespełna kwadrans przed przerwą wyrównał Angolczyk Alexandre Cristovao. Po zmianie stron losy konfrontacji rozstrzygnął na korzyść "Białej Gwiazdy" Słoweniec Matej Palcić, który dwukrotnie celnie przymierzył do siatki gospodarzy. Trzynastokrotni mistrzowie Polski zajmują aktualnie czwarte miejsce w tabeli LOTTO Ekstraklasy. Czterokrotni zdobywcy Pucharu Polski są na dnie tej klasyfikacji”.\nDziennik Polski - Udany sprawdzian\n„Przerwę na mecze reprezentacji piłkarze Wisły Kraków wykorzystali na rozegranie sparingu z Zagłębiem w Sosnowcu. Trener Maciej Stolarczyk dał w tym spotkaniu pograć kilku młodym piłkarzom. Odpoczywało natomiast paru podstawowych zawodników, takich jak: Zoran Arsenić, Vullnet Basha, Martin Kostal, Zdenek Ondrasek czy Paweł Brożek. Wszyscy zmagają się z drobnymi urazami, ale do treningów wrócą od wtorku.\n(…) – Chcieliśmy podtrzymać dyspozycję piłkarzy po treningach w tygodniu. To nam się udało. Ci, którzy grali ostatnio więcej, zagrali po 45 minut, pozostali cały mecz. Można być zadowolonym po tym sprawdzianie – podsumował trener Maciej Stolarczyk”.\nKategorie: Mecze towarzyskie 2018/2019 (piłka nożna) | Wszystkie mecze 2018/2019 (piłka nożna) | Zagłębie Sosnowiec\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano 07:13, 21 lis 2018.