Toksyczne związki [Archiwum] - Klub Senior Cafe\nKlub Senior Cafe > Rodzina, bliscy > Miłość, przyjaźń, związki, samotność > Toksyczne związki\nView Full Version : Toksyczne związki\n852latami kobiety tkwią w tzw.toksycznych związkach,choć sa bardzo nieszczęśliwe/ mąż-alkoholik,damski bkser, zazdrośnik,egoista..../.dlaczego?Co sprawia,że wolą wypłakiwac się w poduszkę, zamiast zostawić faceta, który ja, a często i ich dzieci unieszczęśliwia,naraża na cierpienie?\nNikuś - rozpiera mnię ciekawość skąd taki polot do otwierania nowych wątków? Powodzenia855\ntu też mi obrazek zjadło a był! cholerka, może jakis wirus?Nie usiłuję bić rekordów,ale uważam,że forum powinno byc urozmaicone!\nMoże się boją zmian, albo nie mają się gdzie podziać i jeszcze najczęściej z dziećmi. Gdyby nie było dzieci to pewnie prędzej podjęłyby takie ryzyko. A może potrzebują aby nimi ktoś porządnie potrząsnął tzn. coś doradził, pomógł. Ale najczęściej to chyba boją się przyznać do tego i robią dobrą minę do złej gry.\nA ja chcę wziąć udział w każdej dyskusji i Mamusia dostaje obiad byle jak przyrządzony, gary nie pozmywane, kwiatki nie podlane, bo ja piszę i piszę...Tylko mój kocurek pazurami potrafi wydębić co mu się należy....\nWidocznie masz odważnego kocurka, że ośmiela się przeszkadzać Ci ....albo desperados...hahaha :)\nz moich obserwacji tzw >lawniczenia> kobiety szczegolnie te z wiosek i malych miejscowosci sa opod presja rodziny i otoczenia.Tam z reguly za norme przyjmuje sie iz maz to pan i wladca /nawet ten ktory nie pracuje/- moze pic.bic -wolno mu bo to mezczyzna.Kobiety .upodlone .wrecz zniewolone rzadko o tym mowia - nawet w sadzie trudno cos >wyciagnac> od nich.One po prostu uwazaja ze tak musi byc= bo tak zyla babka.matka to dlaczego ona mialaby sie rozwodzic.I w dalszym ciagu pokutuje powiedzenie >co bog zlaczyl>Rozwod.czy odejscie od meza nawet takiego ktory sie zneca nad cala rodzina to praktycznie skazanie na >wyklecie> z rodziny zarowno meza jak i ..wlasnej\nJa lubiłam rozwodzić się - gorzej z zamężciem bo to dużo zachodu, rodzina dodatkowa i w ogóle....\nWydaje mi się, że Bunia ma rację.Pomimo, że jesteśmy niby tak bardzo wyemancypowane, to nadal jesteśmy pod presją rodziny i środowiska. Ja swój pierwszy związek przerwałam dopiero po 15 latach.Dlaczego? Hmmm...Powodów było kilka.\nBałam się,że odbiorę dzieciom ojca.Czas pokazał, że dziś dorosła córka ma mi za złe, że tak długo i niepotrzebnie walczyłam o coś, co przynosiło im strach i ból.A syn? Wymazał z pamięci całe dzieciństwo. Naprawdę.Widać stres był tak duży, że najbezpieczniej było wszystko skasować.Czemu jeszcze trwało to tyle lat? Bo po złym okresie, przychodził okres wspaniały. Wierzyłam, że tak już będzie zawsze. Bardzo kochałam mojego męża.Nie wyobrażałam sobie życia bez niego.Długo jeszcze po rozwodzie cierpiałam i tak naprawdę to chyba nigdy nie pozbędę się tych dobrych wspomnień. Logika sobie, a głupie serce sobie. Poprostu jestem głupie babsko i tyle.\n874myślę,że macie rację-w mieście kobiety maja wsparcie w róznych instytucjach np.Ośrodek Interwencji Kryzysowej, ale na wsi czy w małej mieścinie-presja środowiska jest tak wielka,że wolą ukrywać cierpienie,bo boją się wstydu,krytyki.A poza tym ksiądz przy spowiedzi radzi im w pokorze nieść swój krzyż...Jeszcze wśród wielu kobiet pokutuje przeświadczenie,że baba bez chłopa jest mniej wartościowa, więc znoszą drani,byle ludzie wiedzieli,że są mężatkami.Może w szkołach powinny być specjalne godziny wychowawcze ,prowadzone przez psychologów na temat istoty małżeństwa,jego raf,trudności-nie pod kątem seksu lecz psychicznego przygotowania młodych do tego związku.Często młodzi tak naprawdę nie wiedzą,na czym to polega.Pobierają sie zbyt wczesnie,pod wpływem pierszego zauroczenia lub niechcianej ciąży.\nTakie słowa mówiłam będąc małą dziewczynką...:(\nPiekło, ktore obserwowałam w domu rodzinnym utwierdzało mnie w tej decyzji, aż w końcu postanowiłam wybyc jak najszybciej...\nMoja Mama wyszła za mąż, bo bała się mojego Ojca, ktory zagroził, że zabije Ją i kazdego, kto sie zblizy do niej...\nI tak to się zaczęło...Owszem, był zaradny ale i bardzo zaborczy. Żona i dzieci musiały byc całkowicie podporządkowane Panu i władcy tego domu....:mad:\nDziękuję Bogu, że mam spokojnego męża, ktory nigdy nie podniosł na mnie ręki, który toleruje mnie i ma do mnie zaufanie.\nPoruszyłyście temat który jest dla mnie ważny.Ja ponad trzydzieści lat żyłam w takim małżeństwie jak opisuje Destiny. Niesposób zdobyć się na siłę obrony kiedy nie ma się wsparcia w nikim i jest się całkowicie zdominowaną, przekonaną przez tyrana o swojej zerowej wartości. Jest też wyuczona bezradność. Dzięki Bogu w końcu udało mi się, przecież prawo jest po mojej stronie. Nie jestem już mężatką a mój były pan spokorniał bo przez cztery lata miał wyrok w zawieszeniu. Dopiero teraz cieszę się życiem mimo że mieszkamy nadal w jednym domu. Może jestem zbyt otwarta ale sądzę że to co przeszłam jest pouczające.\nWiesz moja miła,że już wiem czemu w Tobie tyle niewiary w siebie ?\nWidziałaś w dzieciństwie słabą kobietę - swoją mamę,którą kochałaś, ale nie mogłaś jej pomóc.\nU mnie było zgoła inaczej.To matka była tą silną osobowością.Ojciec podobno kiedyś też,ale UB go złamało.Podobno wyszedł z łap ubeckich ,nie ten sam człowiek.A ja urodziłam się już po wojnie i nie pamiętam silnego ojca,choć jeżeli chodzi o moją osobę ,to walczył jak rozjuszony tygrys.\nMamusia...oooo....moja mamusia potrafiła zatruć mu życie,szczególnie pod koniec.Też związek toksyczny... .Ludzi,którzy pobrali się z wielkiej miłości, a którą gdzieś tam w życiu całkiem zgubili.\nNatomiast ja wyszłam z takiej rodziny z wiedzą,że mogę robić co chcę.Bo tylko do mnie należy dezyzja ,co ja zrobię ze swoim czasem,pieniędzmi i uczuciami.I należy mi się spokojne ,wygodne życie,bo tylko na takie wyrażam zgodę.\nCzy jestem silna ?\nNie wiem teraz.Kiedyś byłam na pewno.Teraz złagodniałam niesłychanie.Często płaczę ,co w młodości nigdy mi się nie przytrafiało.Mam wiele tolerancji w stosunku do ludzi ,którzy mnie otaczają.Też stosunkowo niedawno.\nAle też niedawno przekonałam się,że na pewne rzeczy nie mam tak naprawdę wpływu.I one muszą się dziać poza mną.\nNatomiast pokolenie mojej córki ...to już innna broszka.Dobrze wykształcone,dobrze zarabiające ,zadbane i urodziwe - są silne.O wiele silniejsze od swych rówieśników.\nI wiecie co moje miłe ?\nMyślę ,że nadchodzi era kobiet.Pewno,serce nas będzie boleć,jak pomyślimy sobie o losie naszego wnuka.Ale nie martwmy się na zapas.Ta płeć ma niesamowite zdolności adaptacyjne,co w zderzeniu z wrodzoną opiekuńczością kobiet,\nwyjdzie im tylko na dobre.Jak zwykle ,zresztą...\nJadka! wspaniale,że Ci się udało!Zastanawiam się jednak,czy mieszkanie w jednym domu z tym człowiekiem nie stresuje Cię?Widzisz go codziennie i wspomnienia wracają..dla mnie byłoby to bardzo trudne.Pozdrawiam serdecznie.\nI ja podobnie jak Destine mowilam ze nigdy nie wyjde za maz,bowychowalam sie w toksycznym zwiazku."Ucieklam "nawet do zakonu /na prawi 2 lata/.Ale w koncu i mnie dopadlo.Wyszlam za maz i trafilam ze gorzej nie mozna bylo.alkoholik,despota,kryminalista/udalo mu sie ukryc/a na dodatekbiseksualista z przewaga na homo.Dwa lata przezyte we wspolnym zwiazku wystarcza za 20.Dlaczego az dwa?-a co ludzie powiedza,a co rodzina,a bylas juz w zakonie ,a ze cie leje to pewnie zasluzylas....itp\nNie bylo latwo przerwac ,dopiero jak zauwazylam ze zaczyna bic dziecko -powiedzialam dosc!!!\nDzis juz prawie 20 lat zyje w innym zwiazku.Maz nigdy na mnie nie podniusl reki.choc jest roznie.Ale w oczach coniektorych ''kolezanek"to co to za chlop co baby nie bije,musi ja nie kochac.Jak dlugo jeszcze wsrod niektorych bedzie taka ciemnota?\nCzytając te posty... doszłam do wniosku, że ja jednak trafiałam na dobrych ludzi. Bardzo Wam współczuje. Rodzice byli spokojni, chociaż tata lubił trochę w siebie wlać, ale to kończyło się cichymi dniami. Raz dostałam .. ale od mamy... tata nie bił... jak poszłam na randkę w wieku 14 lat, oj..trzymali mnie krótko, króciutko...\nW małżeństwie też układało mi się nieżle, chociaż czasem szło "na noże". Ja sobie nie wyobrażam co bym zrobiła jak mąż by mnie uderzył, wtedy od razu byłby koniec. Ale macie rację, że większość kobiet woli ukrywać takie fakty, bo się wstydzą, i nie ma tu znaczenia czy to jest duże miasto czy mała wioska, ale chyba w takich mniejszych jest gorzej bo wszyscy wszystkich znają. A że boją się zostać bez chłopa, to się i9m nie dziwię, w małych miejscowościach nie wyjdzie sama do kina ani na kawę, że nie wspomnę o piwku. A często nawet znajomi nie chcą takiej zaprasząćbo się boją o swoich mężów, żeby im nie odbiła. Taka jest niestety mentalność ludzka i nic na to nie poradzimy.\nBrrrrr...przerazające,jak ciężkie może być życie niektórych kobiet.Boże, dziękuję,że uchroniłes mnie od takich doświadczeń..\nNie wiem czy mam prawo zabierać głos pośród kobiecych zwierzeń, jednak myślę że dacie mnie "fory". Mam potrzebę zmienić swoje zachowanie wobec mojej najbliższej. Obecnie między nami nie ma większych zadrażnień, nauczyliśmy się żyć obok siebie, nie przeżywamy już wielkich emocji ani burzy uczuć. Jednak wiem że zawiniłem, nie oddałem części tego dobrego co otrzymałem. Coraz częściej zdaję sobie sprawę że mocno mnie to nakręca, ale jest problem... prozaiczny - jak to zrobić, żeby "nie wyjść na dudka". Nie wiem czy mnie nie odrzuci, doszukując się podstępu czy matactwa. Jak widzicie, zdaję sobie sprawę z tego że wina jest po mojej stronie, sam sobie zgotowałem ten los. Ja też potrzebuję ciepła, akceptacji, ale durne ambicje czy też poza niezależności oddala nas od siebie. Zaczęliśmy konkurować, kto jest lepszy w tym co robi i udowadniać że możemy być samodzielni, samowystarczalni, że nie zależy nam na sobie, i ta gra stała się pułapką. Czytałem dzisiaj pierwszy raz wątki w tym temacie i to skłoniło do podzielenia się z wami moimi problemami. Myślę że gdzieś niedaleko jest jakaś recepta na moje problemy i staram się być szczęśliwy, tylko że szczęściem trzeba się dzielić żeby w pełni odczuwać jego skutki. Tak mi dobrze że aż dobrze mi tak za to. Pozdrawiam serdecznie H.T.\n898drogi "zielony" w miłości nie mozna tylko brać, trzeba dawać i to jak najwięcej.widzę, że ta niezdrowa konkurencja bardzo ujemnie wpłynęła na Wasze życie.A może spróbowałbyś z zoną szczerze porozmawiać tak jak z nami? Przygotuj romantyczną kolacyjkę przy świecach, z bukiecikiem wiosennych kwiatów i ....ale nie zacznij od wyrzutów, tylko od tego, ze jej potrzebujesz,ze ja kochasz..ja wiem,ze dla facetów to ogromna męka mówić o swych uczuciach, ale zadna z nas nie jest jasnowidzem,by wiedziec,co sie kryje za tą smutną lub naburmuszoną twarzą.I nie zrazaj się, jak nie uda się za pierwszym razem.\nOj Green... sam sobie nabrużdziłeś, ale z tego co piszesz to oboje jesteście winni. W małżeństwie nie powinno być rywalizacji, to nie zawody sportowe i nie walka o awans.\nMyślę, że może wspólny wyjazd gdzieś w spokojne, urocze miejsce by wam pomógł. Zmiana otoczenia, oderwanie się od codzienności ma duży wpływ na psychikę i zachowania człowieka, stajemy się wtedy bardziej otwarci na innych. Sądzę, że Twojej żonie też na tym zależy, tylko głupia ambicja nie pozwala Wam na zrobienie tego kroku, najlepiej wtedy pogadać szczerze i otwarcie. W związku najbardziej niszczącym jest milczenie. Myślę że taki wyjazd dałby szansę na dogadanie się, ale pod warunkiem, że Wam na sobie zależy.\nDrogi Greenie.Jak sie czasem zajdzie za daleko to rzeczywiscie samemu trudno wrocic,i wcale ci sie nie dziwie ze szukasz pomocy.Mam nadzieje ze uda ci sie znalez powrotna droge.Ale nie przypisywalabym tylko sobie calkowitej winy,to oboje gdzies sie rozmineliscie.Z zyciem to tak jest-idzie ze soba dwoje ludzi i miedzy nich padaja nieporozumienia jak kamienie,jesli sie ich w pore nie usunie buduje sie mur,i ani sie obejrzymy jestesmy po obu stronach tego muru.Ciezko go potem zburzyc,ranil gdy powstawal, rani gdy sie go burzy.Piszesz ze zyjecie w zgodzie obok siebi-tzn.ze ten mur nie za mocny,probuj drobnymi gestami wyciagac kamienie nieporozumien,przypomnij sobie co kiedys sprawialo wam przyjemnosc,co lubieliscie robic razem,co was kiedys polaczylo.Tylko powolutku,bo wyciagniesz nie ten kamyk i walacy sie mur wiecej szkody przyniesie jak pozytku.Powodzenia!\nJeszcze jedno chcialabym dodac.Kobiety to takie istoty ktore musza slyszec o tym ze sa kochane.podziwiane.Nie wystarczy im ze wy panowie to wiecie,zbyt malo to uzewnetrzniacie.\nDla mnie mogło by panów nie być na świecie...nie widzę ich...nie zauważam i dobrze mi z tym...mimo, że mam w domu trzech chłopów...sorry...czterech...O mój Boże !zapomniałam o mężu...widzicie jak dobrze mi idzie?\nhahaha Ala-ma to była jazda hihihi Pozdrawiam Grazyna\nJak toksycznie, to toksycznie:\nhttp://img515.imageshack.us/img515/254/topf010ga4.gif (http://imageshack.us) http://img70.imageshack.us/img70/5909/pilze102wh2.gif (http://imageshack.us)\nMasz rację, nie ma sensu żyć w toksycznym związku, często ponoć dla dobra dzieci. Ja dla dobra córki, rozeszłam się z pierwszym mężem, który pił i zaczął podnosić rękę na mnie. On uważał, że nie dam sobie rady sama. Pokazałam mu, że się mylił. Po kilku latach samotności poznałam swego męża, z którym jestem do chwili obecnej i jestem z nim szczęślwa.\n... Mam potrzebę zmienić swoje zachowanie wobec mojej najbliższej. Obecnie między nami nie ma większych zadrażnień, nauczyliśmy się żyć obok siebie, nie przeżywamy już wielkich emocji ani burzy uczuć. Jednak wiem że zawiniłem, nie oddałem części tego dobrego co otrzymałem. Coraz częściej zdaję sobie sprawę że mocno mnie to nakręca, ale jest problem... prozaiczny - jak to zrobić, żeby "nie wyjść na dudka". Nie wiem czy mnie nie odrzuci, doszukując się podstępu czy matactwa. Jak widzicie, zdaję sobie sprawę z tego że wina jest po mojej stronie, sam sobie zgotowałem ten los. Ja też potrzebuję ciepła, akceptacji, ale durne ambicje czy też poza niezależności oddala nas od siebie. Zaczęliśmy konkurować, kto jest lepszy w tym co robi i udowadniać że możemy być samodzielni, samowystarczalni, że nie zależy nam na sobie, i ta gra stała się pułapką. .....\nWsłuchaj się w słowa tej piosenki...byc może jest tam jakaś ukryta recepta ?\nWielu tych "dupków" uważa, że bez nich kobieta nie da sobie rady. Tymczasem to oni są największa przeszkodą, kamieniem u nogi dla swoich rodzin. Ja zrobiłam potworny błąd tkwiąc w tym strasznym związku przez tyle lat. Przez całe swoje dorosłe życie pracowałam i nie byłam zależna od tego tyrana. On też pił, ale nie miał prawa nikogo zapraszać do domu, musiał płacić alimenty /strącali mu z pensji/ ale co przeżyłam to przeżyłam. Łapy już nigdy więcej na mnie nie podniósł, bał się bo wyciągnęłam nóż i chciałam go dźgnąć. Straszne jest to, że człowieka który był dla mnie wszystkim znienawidziłam całą sobą. Pamiętam jak w Sylwestra mi życzył żebym wpadła pod pierwszy lepszy tramwaj a ja mu odpowiedziałam, że ja pierwsza będę na jego pogrzebie w specjalnie kupionej na tę okazję czerwonej kiecce i napluję do jego grobu. Przed śmiercią mi to przypomniał. Koszmar!!!!!!! Qrystynko było, minęło, nie wróci. To dla Ciebie ta różyczka. Pozdrawiam.\nKochana Basieńko... zdradź mi słoneczko....PROSZĘ...co z tą czerwoną kiecką ? spełniłaś swoje groźby....hi...hi ...już Cię widzę jak w tej wystrzałowej kreacji maszerujesz za konduktem.....\nNapewno nie poszła w tej czerwonej kiecce.Ja też, gdy byłam w rozpaczy, rzucałam w twarz okrutne, złe słowa.Nawet w ataku histerii zrobiłam nocą laleczkę woodu i ...No, wiecie.Ale potem czas przynosi opamiętanie i uspokojenie. Szkoda, że wtedy nie wpadłam na te słowa co Basia.Bardzo mi się podobają.\nNie poszłam w czerwonej kiecce, zajmowałam się w chorobie tym nedznym człowiekiem najlepiej jak umiałam / nie miał nikogo, rodzina się wypięła/ bo inaczej bym nie potrafiła. Poza tym chciałam wpoić synowi jakieś wartości. Chorował 1,5 roku, chciał mnie oszpecić, zmarł w szpitalu psychiatrycznym. Ja też kiedyś zrobiłam laleczkę woodu, z fotografi wyciełam nożyczkami oczy, wszyłam mu o północy pod podszewkę włos, kawałek jakiegoś badyła /dostałam od wróżki/ to miało spowodować że się odczepi raz na zawsze /nie chciał mnie zostawić/. Laleczkę i fotografię rzuciam mu "pod nos". Kiedy zachorował przeraziłam się i chciałam wszystko powywalać spod tej podszewki ale już nic pod nią nie znalazłam. To był cholernie toksyczny związek, kobieta słabsza psychicznie nie wytrzymałaby tego koszmaru.\nZa błedy trzeba płacić i ja zapłaciłam cholernie wysoką cenę.\nIle zła i krzywd możemy sobie nawzajem wyrządzić tego nie jest w stanie nikt opisać, ale podobnie ile miłości i dobroci jesteśmy w stanie sobie dać nawzajem, tego też jesteśmy świadomi ale nie zawsze gotowi czynić. Bo sam widzę to po sobie, że najłatwiej zranić bliskich i choć strasznie tego żałujemy nie umiemy. Boimy się miłości, czy innych pięknych, pozytywnych uczuć, bo ich nie znamy. Czasami trudno je w sobie odnaleźć; i rodzi się pytanie: jak możemy coś dać, kiedy tego nie posiadamy. Wiem że to ja powinienem siebie zmienić a nie oczekiwać że ktoś zmieni swoje postępowanie wobec mnie...ale...ale...do cholery jak to zrobić. Tu potrzebny jest psychiatra. Próbuje...pozdrawiam i życzę miłości, ciepła i wszystkiego dobrego.H.T.\nMiły, drogi, Zielony.Trudno jest doradzić drugiej osobie, tybardziej, że nie wiemy co sobie wzajemnie zrobiliście. Tym trudniej, że pomimo iż jesteśmy kobietami, każda z nas ma inne podejście do sprawy.To Ty znasz swoją żonę(?)i powinieneś wiedzie, czy przez ten wspólnie przeżyty czas była dobra, czuła, może trochę sentymentalna.Z taką jest łatwiej dojść do porozumienia.Trzeba rozmawiać, może nawet trochę się ukorzyć, nie zrażać się, że dziś odwróciła głowę do ściany.Kropla drąży skałę. Jesli nie zabiłeś w niej wszystkiego co czuła, to w końcu Ci wybaczy.Trzeba próbować.Jeśli Ci oczywiście zależy.A jeśli zraniłeś ją "śmiertelnie" to odpuść i pozwól, aby czas zaleczył rany i Twoje i jej.Los czasem okazuje się łaskawy i przynosi nam nadzieje i ukojenie.\nOj Zielony, z Twoich wypowiedzi wnioskuję, że oboje z żoną nieżle sobie naubliżali, a jest takie przysłowie " ze słowami jak z solą, nie przesol bo bolą". Jednak obojętność w zwiąku jest jego ostatnim etapem.\nDobre pomysły podsunęły Nika i Bogda, może uda Ci się zrealizować. Wspaniałe są wypowiedzi Kunegundy i Wilhelminy, rób coś, nie czekaj aż sprawa sama się rozwiąże.\nDziękuję za ślicznego kwiatka.\nMoją decyzję o odejściu od tego babskiego boksera podjęłam bardzo szybko a jeszcze szybciej ją zrealizowałam.Paradoksem jest jednak to, że wiele lat póżniej w swojej pracy bardzo często spotykałam się z takimi toksycznymi związkami. Kobiety bardzo często mówiły mi, że są w takich związkach dla dobra dzieci. Przychodziły i prosiły aby męża postraszyć, ale nie karać bo to jednak jej mąż i może się zmieni. Ręce mi opadały, gdy taka kobieta poniewierana i bita przez alkoholika potrafiła wszystko odwołać w sądzie i stwierdzić, że ona go kocha. Pije, bije ale jest. Zresztą mam taki "przypadek" w rodzinie.\nNiestety, to jest norma. Czy kobiety w przeważającej mierze są masochistkami? Ja też obserwuję takie toksyczne związki i w mojej rodzinie również taki związek istnieje od 48 lat. To jest straszne. Wiele kobiet uważa, że sobie nie da rady bez oprawcy. Bardzo przykro patrzeć na małżeństwa z długim stażem, mające do siebie zapiekłe żale, nienawidzące się z całego serca, zdane tylko i wyłącznie na własne towarzystwo.\nZ zewnątrz to wygląda często pięknie: para malżeńska z np. 50-letnim stażem, ale co się dzieje w 4 ścianach? Brrrrrrrrr!!!\nKochane! Kobiety nie wierzą że zmiana jast możliwa i w takiej sytuacji potrzebna jest pomoc psychologa i długa terapia. Żadna sama sobie nie poradzi. Ty Krystyno nie trwałaś całe lata w tym związku i jeszcze wierzyłaś w siebie, nie zostałaś zniszczona. Ja wierzę że przy dobrej woli można pozbyć się urazów i zdobyć na życzliwość. Nie potrafiłabym jednak powtórnie wejść w taki związek.\nKochana Basieńko...tu u nas na forum..pewna dziennikarka poszukiwała par z wieloletnim stażem małżeńskim... miały to być jednak pary szczęśliwe....potrzebne jej to było do jakiegoś reportażu czy czegoś tam...początkowo pilnie śledziłam , czy ktoś się odezwie....jednak z braku odzewu...przestałam śledzić...prośba pozostała bez echa .Może coś takiego jak szczęście małżeńskie nie istnieje?\nA tak na boku...jak się robi taką laleczkę?\nKochana Basieńko...tu u nas na forum..pewna dziennikarka poszukiwała par z wieloletnim stażem małżeńskim... miały to być jednak pary szczęśliwe....potrzebne jej to było do jakiegoś reportażu czy czegoś tam...początkowo pilnie śledziłam , czy ktoś się odezwie....jednak z braku odzewu...przestałam...może coś takiego jak szczęście małżeńskie nie istnieje?\nAlusiu, nie mam pojęcia zielonego............. z całą pewnością istnieją szczęśliwe związki "na kocią łapę"......... mój 25-letni jest tego przykładem. Uwierzyłam, że można ze sobą być nie walcząc, wspierając się wzajemnie, przyjaźniąc się.\nTrzymam kciuki za WASZE szczęście ...może i mnie się troszkę udzieli..\nAlusiu, dzięki ....................... wspomnisz moje słowa............. udzieli się i to jeszcze jak!!!!!!!!!!! Życzę Tobie tego z całego serca!!!!!!!!!!!!!!!!!\nMam nadzieję, że to był tylko żart, ale jeśli nie, to oświadczam, że nie warto. To co człowiek czuje póżniej do siebie jest tak samo złe jak cały taki związek.\nNauczyłam się wtedy, że nienawiść najbardziej niszczy tego człowieka, który tą nienawiść czuje. A jakże, rozmawiałam z psychiatrą. Był naszym dobrym znajomym i sam był w takim trującym związku. Wiecie co mi powiedział? Rozstanie i czas.Rozstanie to zabieg hirurgiczny, a czas wyleczy rany.I jeszcze napisz sobie i noś w portfelu chińskie przysłowie i ile razy będziesz chciała " zabić " wroga, przeczytaj sobie.\nPrzysłowie brzmi:Usiądż na brzegu rwącej rzeki i spokojnie czekaj, aż woda przyniesie ci trupa twojego wroga.\nMój związek trwał 5 lat, nie wiem czy to długo czy krótko. Ale trzy lata temu uczestniczyłam w terapii grupowej z powodu depresji. Tam dowiedziałam się, że moja depresja jest skutkiem przejść w dzieciństwie, potem w nieudanym związku, idt. Terapia trwała 20 tygodni i muszę przyznać, że to działa. Jak mówią moi domownicy zmieniłam się, złagodniałam. Nie mam wybuchów złości i płaczu, nie krzyczę. Jestem asertywna ale nie agresywna. Sądzę więc, że nawet te pięć lat miało wpływ na dalsze moje życie.\nPodziwiam moge męża, że wytrzymał ze mną przez tyle lat.\nDziękuję Basieńko za życzenia i kwiatki....no i siadam na brzegu rwące rzeki i czekam aż ta przyniesie mi szczęście\nAlusiu przyniesie, przyniesie. Wilhelminko Twój znajomy powiedział :rozstanie to jest jak zabieg hirurgiczny a czas pomoże, wyleczy rany. Kiedy sobie przypomnę moje małżeństwo to krew mnie zalewa do tej pory, chociaż minęło tyle lat czas nie wyleczył ran. Chyba już nic ich nie wyleczy, widocznie jestem "trudnym" przypadkiem /w wątku "pierwsza miłość" opisałam w skrócie historię swojej miłości do przyszłego męża/.\nQrystynko, wszystko ma wpływ na nasze życie. Przeżycia kształtuja naszą osobowość niestety.\nTyle trwa moje małżeństwo...\nCzytam Was i włos mi się jeży.Szczególnie o Basi.Jednak my kobiety jesteśmy silne jak ruskie czołgi.Basieńko,jesteś dzielną kobietą.Imponujesz mi niesłychanie,poza tą laleczką,ale to jestem w stanie zrozumieć.:D\nNigdy nie uważałam swojego związku ,jako szczególnie szczęśliwego.Nie mam potrzeby trzymania mojego męża za rękę na spacerze.Zresztą zawsze prowadzę na smyczy któregoś z moich psów.\nCzęsto mam inne zdanie niż on.Zbyt często,ale tak być musi.\nCzęsto mnie drażni,szczególnie jak próbuje palić na moim terytorium..:D\nWkurza mnie jego pracoholizm,powinien stanowczo już sobie nieco odpuścić..\nDo szewskiej pasji doprowadza mnie jego poznańskie zamiłowanie do ziemniaków i zawiedzione miny z powodu ich braku na obiad..\nA poza tym ? Cóż ,muszę przyznać,że chyba nadawalibyśmy się do tej ankiety.Z biedą,ale zawsze...Jakim cudem dwoje egoistycznych szczeniaków, stało się tak odpowiedzialnymi ludźmi ? Dla mnie ostatecznym doświadczeniem w tej materii była mój udar mózgu - kilka lat temu,już prawie zapomniany przeze mnie.No,lepszej pielęgniarki nie sposób byłoby znaleźć ..\nCzy to jeszcze miłość ?\nWcale nie jestem pewna,bo nigdy nie zastanawiam się nad tym.Może takie przyjazne przyzwyczajenie ? I pewność drugiego człowieka ? I czy aby do końca ?\nBasieńko.Współczuję.Niestety, medycyna zna przypadki chorób nieuleczalnych.\nTylko wiesz...Tyle lat minęło, tyle innych pięknych rzeczy zdarzyło się w Twoim życiu.Tyle innych ważnych, może nawet ważniejszych.Zakop już wreszcie tego trupa.Niech przestanie śmierdzieć w Twoim życiu.\nMoja kochana...po przeczytaniu tego co napisałaś...nadzieja uśmiechnęła się do mnie ...jednak jest szczęście małżeńskie...to budujące...\nNapewno zostanie tak do końca ...myślę , że Twój mąż zdał ten najważniejszy egzamin z życia, przywiązania, odpowiedzialności i miłości...Trzymam kciuki i za WASZE szczęście.\nPewnie ,że żartowałam z ta laleczką...a tak w nawiasie to powiem Ci , że kiedyś bawiłam się w takie czary...ale to była tylko tzw. biała magia...wiesz..taka co przyciąga miłość , szczęście pieniądze ...itp...itd...\nJednak przekonałam się, że istnieją pewne sfery tajemnic...gdzie człowiek ,jest jak dziecko we mgle.\nPrzestałam się w to bawić ...a było to tak...\nPrzeczytałyśmy chyba w Przyjaciółce z koleżanką przepis na magiczne przyciągnięcie forsy...trzeba było wziąć ..garść cynamonu w laskach,garść kaszy i garść ziaren kawowych..i to wszystko wrzucić na rozgrzaną patelnię i okadzać wszystkie pomieszczenia ...zaczynając od kuchni zgodnie z ruchem wskazówek zegara...powtarzając przy tym " pieniądze przybywają ze wszystkich stron"\nAnia...zrobiła pierwsza to kadzenie...i pieniądze sypnęły się nie powiem...ale takich pieniędzy..napewno nie chciałby nikt...\ncórka z zięciem mieli wypadek na motorze, zmiażdżył ich TIR..mamę, która wyjechała do USA..do siostry w odwiedziny, potrącił na pasach samochód..zmarła w szpitalu nie odzyskując przytomności...\nPieniądze które otrzymała były ogromne...ale jak człowiek straci wszystko to i pieniądze mu na nic.\nByć może to tylko nieszczęście... przypadek...nie mający z głupimi czarami nic wspólnego...ale ja już nie próbowałam z tym kadzeniem..przestraszyłam się śmiertelnie.\nI więcej nie próbuję...dałam sobie z tym spokój raz na zawsze.\nPozdrawiam cieplutko...ale się rozpisałam...\nWidzę, że Twój mąż Cię kocha.... a że tego nie wyraża słowami, to już niestety taka męska natura. Im się wydaje,że my wszystko powinnyśmy same wiedzieć i zauważyć okazywanie uczucia np, da kwiatek, zrobi herbatkę czy kawkę, czasem przytuli i coś pomamrocze.... i uważa sprawę za załatwioną i jeszcze się dziwi, że coś od niego chcesz. A po tylu latach małżeństwa to już rutyna, inaczej jest chyba tylko w filmach lub romansach. A to, że Cię denerwuje, to też normalka, ale to są tylko drobiazgi bez znaczenia. Jak by było tak cały czas cacy, cacy.... to znowu nuda. A tak to podniesie Ci czasem poziom adrenaliny. Jest dobrze i oby dalej tak było.:)\nAlu - ma\nPrzysłowie mówi,że gdzie diabeł nie może, tam babę pośle.\nW czasach , gdy było mi baaardzo żle, bawiłam się, jeśli to można nazwać zabawą w różne rzeczy. Nie należę do ludzi tchórzliwych, w wielu sprawach tajemnych uchyliłam małego rąbka.Podobno mam energię medium, ale....Karty tarota są głęboko schowane, nigdy więcej nie usiądę przy stoliku spirytystycznym, nigdy więcej nie będe stosowała pozornie niewinnej "białej magii".To trudny temat. Wiele osób popuka się w czółko.Nieszkodzi.Ja już wiem, że nie wolno igrać z ogniem,choć ten ogień nie mnie dotknął. Warto natomiast kochać, przebaczać, naprawiać.A przynajmniej próbować.Może kiedyś, jak się odważę, napiszę na blogu o swoich doświadczeniach z magią.\nNapisz koniecznie, bardzo mnie to zaciekawiło...co nie oznacza że chcę stosować, tylko chodzi mi o Twoje doświadczenia, to może być interesujące i zarazem przestrzegające przed stosowaniem białej magii, chociaż mówią że biała nie jest szkodliwa.\nWilhelminko, wspomnienia odżyły kiedy pisałam posty do tego wątku. Sama byłam zdziwiona, że to wszystko tak mocno we mnie tkwi. Na co dzień nie rozpamietuję przeszłości, jestem osobą pogodną. Widocznie takie "doświadczenie" było potrzebne w moim życiu, z całą pewnościa mnie zahartowało. Dzięki niemu stałam się bardzo mocną i twardą kobietą, przeciwności losu mobilizują mnie do działania a nie załamują. Liluniu wiemy wszystkie,że te laleczki to głupota ja nie wierzę i nie wierzyłam w takie bzdury, wtedy byłam tak pełna wściekłości i nienawiści że zrobiłam tę kukiełkę i pokazałam ją mężowi żeby mu dopiec. Różnie się w życiu układa ja miałam w swoim bardzo dużo tragedii, których nie dało się przewidzieć i przez to nie można ich było uniknąć. Swoimi "tragediami" mogłabym obdzielic kilka osób, śmiałam się że "wyrobiłam średnią biurową" i wszyscy moi koledzy mogą czuć się bezpiecznie /pracowałam wtedy w biurze projektów/. Ale to już jest opowieść do innych wątków.\nOpowiedz kochana...PROSIMY...przynajmniej ja i Bogusia\nNapiszę, choć chyba nie tak zaraz.Mam teraz "gorący" okres i dość póżno mogę wracać z pracy.Wprawdzie nie lubię o tym specjalnie mówić, ale to jest już trochę czasu i może uda mi się przelać to-to na bloga.\nWilhelminko,pisz w blogu o tym !Na pewno będzie to ciekawa lektura!!!!\nJa też żyłam w toksycznym związku i rozwiodłam po 21 latach małżeństwa. W chorych związkach stosuje się przemoc, niekoniecznie fizyczną, w moim wypadku przeważała psychiczna i emocjonalna; mój "były" był chorobliwie zazdrosny.\nPoczątkowo sprawiało mi to przyjemność. Ale w miarę upływu czasu, stopniowo, powoli, byłam coraz bardziej ograniczana w kontaktach z ludżmi, przybywało scen i awantur...\nNie dało się żyć, ale wyrwanie się z chorego związku jest bardzo trudne, wymaga niesamowitej odwagi. Bałam się o własne\nżycie i córki.\nDłuuugo wytrzymałaś w takim związku. Ja tylko 5 lat, ale odeszłam w porę dla dobra córki i swego.\nWażne,że w końcu zdobyłyście się na odwagę...\nSpóżniłam się 10 lat. W sądzie mi powiedzieli, że robi to większość kobiet - "dla dobra dzieci". Wychowywałam się bez ojca i ważne dla mnie było, aby moje dzieci miały pełną rodzinę. Mój małżonek wiedział, że zniosę wszystko dla dzieci.\nWykorzystywał mnie coraz bardziej, ale przeliczył się...\nPomogła mi książka amerykańskiej autorki, której nazwiska nie mogę sobie przypomnieć - "Kobiety, które kochają za bardzo i ciągle myślą, że on się zmieni"...\nDzisiaj mam jakąś wewnętrzną moc, poczucie, że poradzę sobie z każdym problemem, który mnie spotka. A toksycznych mężczyzn wyczuwam na kilometr.\nDziękuję Ci Basiu za tę różę. Nie potrafię jeszcze wklejać obrazków. Nie będę się rozpisywać - z osobami po podobnych przejściach rozumiemy się bez słów, prawda?\nAle dopiszę jeszcze opowieść o mojej zemście, myślę, że warto. Otóż, mój małżonek, już po rozwodzie, ogłosił, że "to tylko papierek", on mnie kocha i nigdy nie opuści. Mamy przecież ślub kościelny i on jest ważny. Mieszkaliśmy we wspólnym mieszkaniu i urządzał mi piekło. "I po co ci to było?" - wyśmiewała mnie bratowa.\nKtóregoś dnia dowiaduję się, że ma kobietę. I rzeczywiście, wkrótce się do niej wyprowadził. Wtedy umieściłam w gazecie o zasięgu ogólnopolskim ogłoszenie, a że liczyłam każdy grosz (płaciło się za każde słowo) więc było krótkie: Szczęśliwie rozwiedziona, lat 43, tel......( domowy!) bo jeszcze nie miałam komórki.\nNo i rozdzwoniły się telefony, najpierw krajowe, potem zagraniczne. Było tego 150, może 200. Nie, nie ukrywałam się, wprost przeciwnie - chciałam, żeby on się o tym dowiedział.\nZaczęłam się umawiać na spotkania - raz ich miałam 4 w jednym dniu. Jak było ciepło to nakładałam czerwoną sukienkę z krótkim rękawem, jeśli chłodniej, to czerwoną garsonkę z białą bluzką, rozciętą w dekolcie i zawiązywaną pod szyją, na tzw. "lejce". Byłam wtedy na "bezrobociu". - "Pani taka elegancka, to pewnie do pracy? Jakie to szczęście w dzisiejszych czasach mieć pracę!" - podziwiali mnie sąsiedzi.\nMoja "praca" polegała głównie na zbieraniu gratulacji za ten anons. Poznałam wielu ciekawych ludzi, ale nic z tego nie wynikło.\nJedno spotkanie było wyjątkowe. Bardzo elokwentny pan, już na wstępie powiedział mi, że pracował i podał nazwę gdzie (a to była moja jednostka nadrzędna!), że swego czasu bardzo się interesował moim oddziałem, gdzie był poważny konflikt, tzw. "polityczny" i chodziło o znalezienie materiałów i "haków" na niektóre osoby, min. na księgową, czyli na mnie. Tak mnie to rozbawiło, że ledwie mogłam powstrzymać się od śmiechu.\nRozwiązały mi się te ''lejce" , ale tego nie zauważyłam i facet zaglądał mi w dekolt, póżniej mi to mówił przez telefon. Wpadłam mu "w oko", prosił o następne spotkania. Pozostawiłam go w nieświadomości, nie przyznałam się, że byłam po drugiej stronie barykady, że z tej pracy wtedy "wyleciałam", a on awansował i dzięki temu miał dobrą emeryturę.\nPamiętajcie dziewczyny - na toksyczne związki dobra jest czerwona sukienka!\nJak udało Ci się wyzwolić z takiego związku. Tkwię w tym pięć lat, mamy 3-letnią córkę a syn pojawi się w listopadzie. Czuję, że robię krzywdę swoim dzieciom pozostając w tym związku ale nie widzę innej drogi. Boję się zostać sama z dwójką dzieci. Kilka razy próbowała odejść gdy nie było jeszcze za późno ale wciąż wracałam.\nSylwia nie rozumiem motywu pt "boje się zostać sama z 2-ką dzieci" ja byłam sama z dwójka dzieci przez lata i jakoś wszyscy żyjemy.Nie mówię ,ze było łatwo,cena była nawet powiedziałabym wygórowana ale suma summarum udało się .Zresztą rozstanie teraz, nie oznacza ,ze będziesz sama całe życie.Czy uważasz ,że twoje "banie się " jest warte skopanego życia twojego i dzieci???? Oczywiście kluczem do wszystkiego są pieniądze -czyli praca -nie wiem jak wygląda Twoja sytuacja pod tym względem .Ale jeśli pracujesz -nie zostawiaj pracy ,jeśli masz bliskie i oddane osoby wokół siebie zwróć sie o pomoc przy opiece nad dziećmi ,jeśli cię stać skorzystaj z opiekunki -one nie wszystkie są degeneratkami zagrażającymi dzieciom -może babcia zastępcza jeśli prawdziwe babcie nie są skłonne pomóc ci w "zwiększonym wymiarze godzin" ...są różne rozwiązania.Oczywiście to wszystko nie jest proste-ale spisz sobie za i przeciw i zastanów sie czy cena jaka zapłacisz ty i dzieci jest wyższa niż zysk -\nJak się wyzwolić z toksycznego związku?\nPodjąć decyzję o rozwodzie (o rozstaniu). Nie bój się tego, jesteś młoda i życie przed Tobą.\nNa Twoim miejscu zaczęłabym od alimentów na dziecko (dzieci) i dla siebie (jeśli nie pracujesz). Pieniądze, jak pisała Małgorzata50, i wsparcie otoczenia są ważne. Ułatwiają przejście przez te "przejścia", ale ja to zrobiłam będąc na "bezrobotnym" i też miało to swoje dobre strony.\nŻyczę Ci mądrości i odwagi. Nie jest łatwo, ale warto. Nie znam kobiet, które żałowałyby rozwodu. Jedynie żałują, że zrobiły to zbyt póżno.\nDo Sylwii - przykre, ale powyższe wypowiedzi są prawdziwe.\nA jak mnie się udało? Wiesz, jak w tym powiedzeniu o pijakach " trzeba sięgnąć dna, aby się odbić".\nNie wierz, gdy ktoś Ci mówi, że to jest łatwe. Nikomu nie przychodzi łatwo wyzbyć się marzeń, domu, nadzieji. Z perspektywy lat, problemy maleją. Dawniej bolesne, dziś wydają się takie...zwykłe. Ale za każdą decyzją, stoi żywy człowiek. Każdy inny. Pamiętam, że było trudno. Pamiętam wszystko.Nie jest to jednak miejsce, na snucie takich wspomnień. Na pewno jedno jest pewne - warto odzyskać siebie i spokojny, choć biedniejszy dom dla dzieci. I jeszcze...nie należy przestać wierzyć, że i do Ciebie przecież uśmiechnie się los.\nDziękuję za te wypowiedzi. Są dla mnie bardzo cenne. Mam nadzieję, że jeszcze coś się zmieni w moim życiu. Na lepsze. Strach przed decyzją o odejściu mnie paraliżuje, bo wiem, że będę zdana tylko na siebie. Poza tym mam ogromne poczucie winy, że dopuściłam do takiego stanu rzeczy. Najbliższe otoczenie wciąż mi o tym przypomina. Sama wychowywałam się bez ojca i to oczywiste, że nie chciałabym takiej przyszłości dla moich dzieci. Obecny partner straszy mnie też wizją odebrania dzieci w przypadku mojej decyzji o odejściu. Zresztą podjął już w tym kierunku pewne kroki. Jest masa wątków związanych z tą sytuacją. Jak o tym piszę , to sama nie mogę uwierzyć, że dot. właśnie mnie.\nSylwio, piszesz że masz ogromne poczcie winy za stan swego małżeństwa !!!! Piszesz dalej z nadzieją, że może coś się zmieni na lepsze w Twoim małżeństwie, mimo iż przeczytałaś tyle dobrych rad od kobiet, które przeżyły kawał twardego życia . I tu leży pies pogrzebany, jesteś zarażona syndromem "OFIARY" W toksycznych związkach występuję przemoc: fizyczna, psychiczna lub obie jednocześnie, w którym jedno z małżonków jest ofiarą drugie zaś katem. Kat to nic innego jak człowiek i niskiej samoocenie, zatem musi się dowartościować koszem ofiary. Ofiara zaś przejmuje na siebie winę za wszystko, co złe w związku ! Stan taki trwa z tendencją pogłębiania się tej patologii, w myśl im dalej tym gorzej. Najgorsze jest to, że dzieci wychowane w takim związku cierpią na zaburzenia emocjonalne,następnie wyrastają na skrzywionych charakteropatów, nie mają dobrych wzorców w nawiązywaniu właściwych relacji międzyludzkich. Powielą wzorce domu rodzinnego!. Sylwio, należy sobie uświadomić, że to nie Ty jestem temu winna...!!! Odcięcie cumy i wypłynięcie na szerokie wody jako samotna matka przeraża Ciebie i jestem w stanie Ciebie zrozumieć, ale mając na względzie dobro dzieci, a potem swoje rozwód niejednokrotnie jest złem koniecznym. Nie lękaj się, nie wciągaj się jak ślimak do muszelki, szukaj rady u psychologa z poradni rodzinnej. Najlepiej jak byście udali się tam oboje. Znając życie "kat " tam nie pójdzie, a zatem musisz wyruszyć tam sama. Psycholog pomoże uświadomić Ci stan w jakim się znajdujesz i poradzi, co możesz dla siebie i dzieci zrobić, pomoże działać metodycznie i z rozwagą.Jeżeli wystąpiłaś z tym tematem na forum to już jest dobry znak,wiesz, że nie jest dobrze, nie wstydzisz się o tym mówić, może dlatego, że mówisz anonimowo jak my wszyscy w necie.\nNa koniec chcę Ci powiedzieć : gdy człowiek znajdzie się w warunkach ekstremalnych potrafi z siebie wykrzesać max. siły. Z pewnością poradzisz sobie ze swoimi lękami jeżeli trzeba będzie. Pozdrawiam serdecznie i życzę odwagi :), Zofia\nSylwio, podpisuję sie pod postem Karo1949. Dla dzieci życie w takiej toksycznej rodzinie jest bardzo złe. Pomyśl o sobie i dzieciach, życzę powodzenia.\nOczywiscie przede wszystkim dzieci,ale pomysl tez o sobie .Musisz sobie zdac sprawe ze tkwiac w takim zwiazku/alkohol.przemoc/sama stajesz sie uzalezniona,nie fizycznie ale psychcznie.I nie zrywajac z tym wszystkim bedziesz sama wymagala pomocy psychologa lub psychiatry.Przejdziesz pieklo rozwodzac sie ,ale zobaczysz jak w raju jest fajnie.Zrob to,tylko badz konsekwentna nie daj sie zlamac.Dasz sobie rade.gdyz dzieci sa tak silna motywacja do osiagniecia wszystkiego albo prawie wszystkiego.ze nawet sobie nie jestes w stanie tego wyobrazic.babciela\nSylwio zrób to co radzą wszyscy.Dasz rade , a za jkaiś czas obejrzysz sie za siebie i nie uwierzysz,że tak długo moglaś zyć w tak toksycznym związku.Nie uwierzysz ,ze sobie poradziłaś,że dookoła jest tylu zyczliwych,którzy pomogą,tylko trzeba umieć poprosic,tak zwyczajnie po ludzku poprosić.Zyczę wszystkiego dobrego.Powodzenia i serdecznie pozdrawiam/tez sobie poradzilam i jestem dumna,ze to zrobiłam/:)\ni jeszcze jedno Ty nie tkwisz w toksycznym zwiazku ale w patologicznym-to jest roznica.pa.pa\nLink do ciekawego artykułu i forum:\nBardzo dobry artykuł.Dużo kobiet ,po przeczytaniu,na pewno zastanowi się nad swoim związkiem.\n"Najgorsze jest to, że dzieci wychowane w takim związku cierpią na zaburzenia emocjonalne,następnie wyrastają na skrzywionych charakteropatów, nie mają dobrych wzorców w nawiązywaniu właściwych relacji międzyludzkich. Powielą wzorce domu rodzinnego!" To jest święta prawda i głównie dlatego należy coś z tym małżeństwem zrobić. Mam identyczne doświadczenia i nic nie zrobiłam\nŻadna matka nie jest winna krzywdzie jaka wyrządziła dziecku, jeśli nawet nie potrafiła obronić przed ojcem despotą.\nDziecku można dać emocjonalnie tylko tyle ile dostało się od swoich rodziców lub w nadmiarze dać to czego się nie dostało.\nNadmiar jest tak samo szkodliwy dla dziecka jak brak.\nAlice Miller pisze, że dziecko maltretowane w dzieciństwie, które nie miało możliwości dorosnąć, przez całe życie próbuje widzieć tylko ,, dobre strony'' swoich prześladowców rodziców i wiązać z nimi swoje dziecięce oczekiwania.\nCholernie ciężki wątek...\nJak tu radzić,aby było dobrze..\nZ tym powielaniem losów,czysta prawda.Ja byłam rozpieszczoną córeczką tatusia,której wolno było wszystko,w odróżnieniu od moich starszych braci.\nByłam silna i pewna siebie całe życie.Bracia mieli charaktery ,jak scyzoryki.Łatwo było zgiąć.\nMoja córka,też córeczka i królewna mojego starszego pana..Silna,jeszcze silniejsza niż ja .Natomiast syn,choć moje ukochanie w dzieciństwie,słaby i wrażliwy.Na dodatek podatny na wpływy zewnętrzne.\nMoże silna kobieta ,jest w stanie wyhodować wyłącznie słabego mężczyznę ?\nTylko kto tego uczy w szkołach ? A może to geny,zwyczajnie ?\nMoja kochana -coreczka tatusia zawsze wyrosnie na osobe silna-bo bierze wszystko co przekazal jej silny ojciec(mezczyzna nie zawsze jest silny ale ma sile w genach-wszak to mezczyzna lowil zwierzyne,bronil kobiety et cetera,et cetera-natomiast rola kobiety bylo rodzenie dzieci,dbanie o dom i swojego pana oraz cha cha otrzymywanie futer ze zlowionej zwierzyny-gdzie te czasy?)Natomiast syn powiela Twoje wzorce ktore nosisz w genach-my wcale nie jestesmy silne -to zycie i warunki zmusily nas do tego.To nie jest dobre bo dzieci powinny czerpac wzorce zarowno matki jak i ojca.Dzieci z tzw silnych rodzin gdzie kobieta jest kobieta a mezczyzna mezczyzna sa prawie zawsze prawidlowo uksztaltowane.Ja Cie bron Boze nie obrazam,ale o ile byjoby nam latwiej z kobieca slaboscia,prawda?Babciela\nAleż skąd,nie obrażasz mnie...:)\nTym bardziej,że u mnie jest związek dwojga silnych osób.Każde na inny sposób.Jeżeli nie pozabijaliśmy się przez pierwsze 4 lata,to i 40 przeżyliśmy w symbiozie.\nI od otrzymywania futer też byłam.Gdzie te czasy?\nNie cierpię futer...\nSylwio ,wydaje mi sie ,ze pierwszy krok to wizyta u dobrego terapeuty -jeśli mieszkasz w Wwie mogę ci podać namiary -jesteś w wyjątkowo trudnej i skomplikowanej sytuacji -z malutkim jednym dzieckiem ,a drugim w drodze -to na pewno najtrudniejszy moment na podejmowanie kroków kosztujących niezmiernie dużo nerwów -w sytuacji gdy potrzebny ci spokój i siła,Do tego, z tego co piszesz, nie masz wsparcia znikąd cyt .:"Poza tym mam ogromne poczucie winy, że dopuściłam do takiego stanu rzeczy. Najbliższe otoczenie wciąż mi o tym przypomina." Pierwsza rzecz jaka powinnaś powtarzać jak mantrę to "to nie jest moja wina" bo to NIE jest twoja wina -tak ułożyło się Twoje życie.Jeśli uwierzysz w to będziesz o wiele silniejsza , żeby stawić czoła sytuacji i zdecydować co robić .Druga rzecz -nie wiemy jake masz stosunki z Twoja mama jeśli ona jest tym "otoczeniem" masz drugie b.trudne zadanie oderwać się emocjonalnie od niej (niestety) uwierzyć w to ze to twoje życie i ze ty jesteś za nie odpowiedzialna.Wiesz, kiedy mój partner zostawil mnie z 2 ka maleńkich dzieci uświadomiłam sobie w czym tkwiłam i po pierwszym szoku odetchnęłam .Było mi bardzo ciężko, naprawdę, (mimo,ze miałam duże wsparcie ze strony rodziny w sensie opiekuńczym naprawdę nieocenione)dlatego ,ze zdałam sobie sprawę ,że teraz ja i tylko ja jestem odpowiedzialna za dzieci i ich los.Ale i to ewoluowało -okazało sie, że w takiej sytuacji najgorsze jest założenie iż kobieta musi być matka i ojcem -nie nie musi, musi być matką -a ojciec przecież istnieje - mniej lub bardziej w życiu dzieci -jeśli bardziej to dobrze, jeśli mniej trudno - nie walcząc z sytuacją PO rozstaniu a przyjmując ja taka jaka jest osiąga się myślę więcej.Bo dla dzieci najważniejsza jest pewna spokojna harmonia równowaga ,poczucie bezpieczeństwa -które mogą miec również w niepełnej rodzinie .Ale żeby to osiągnąć najpierw Ty musisz dojść do takiego stanu spokoju wewnętrznego ,pewności siebie i poczucia własnej wartości ,żeby móc się tym z nimi dzielić.A Babcielu wydaje mi sie ,że twój podział jest nieco schematyczny i uproszczony -nie zawsze jest tak prosto!!!!\nNiestety nie mieszkam w pobliżu W-wy. Terapeuta może i by się znalazł na miejscu ale obawiam się "taśmowego" traktowania. I czy będzie w stanie pomóc.\nMęczy mnie ciągła niepewność, czy to może ze mną jest coś nie w porządku (jak to mi wciąż tłumaczy partner), że miałam niepełną rodzinę i dlatego nie umiem stworzyć normalnego domu i boję się, że to ja popełnię błąd uciekając i zabiorę dzieciom ojca.\nMoja mama jest jak najbardziej moim sprzymierzeńcem, ale często słyszałam gorzkie słowa na temat tej sytuacji i nie mam w niej takiego oparcia, jakbym sobie życzyła. Bardzo boję się samotności.\nSylwia ,dziewczyno posłuchaj starej doświadczonej baby- wiesz na takim publicznym forum usłyszysz wiele dobrych rad-niekoniecznie trafionych acz z dobrego serca,bo żadna- z nas tak NAPRAWDĘ nie zna Twojej sytuacji -i trudno żebyś nam tu detale prezentowała.Dlatego zastanów się może napisz sobie co cie w tym związku uwiera..I jeżeli nie potrafisz czy nie możesz porozmawiać o tym z Twoim mężem -spróbuj najpierw sama ,a później z nim pójśc do sprawdzonego terapeuty -niekoniecznie w przychodni może prywatnie (nie wiem czy możesz sobie na to pozwolić) Popytaj zaprzyjaźnionych osób, może ci kogoś polecą.Ktoś po prostu spojrzawszy obiektywnie i z boku na twoją sytuację może ci pomóc.Ja doskonale rozumiem wszystkie twoje wątpliwości -ale zaniepokoiło mnie jedno -to ,że mąż wmawia ci ,że z powodu rozbitej rodziny nie jesteś zdolna ...itd.To brednie!!!!!!\nPrzeraża mnie też twoje poczucie winy i niskiej wartości -zdaje się ,że został wykonany kawał dobrej roboty ,żeby cię w tym utwierdzić,Dziewczyno pamiętaj ,że w takim stanie jesteś kandydatką na depresję poporodową .A musisz być naprawdę silna -dla swoich dzieci.Nie czekaj Sylwia proszę Cię\nSilna kobieta jest w stanie wyhodować silnego, bardzo silnego mężczyznę, ja jestem tego przykładem.\nMasz racje Basiu.Ja też jestem tego przykładem.W zyciu jest prosta zasada:chcieć to móc.I to wszystko na ten temat.:)\nSęk w trym ,że nie wszystkie samotne matki są silnymi kobietami-chociaż myślę ,ze konieczność wychowania dzieci czy dziecka solo takimi nas czyni -poza tym jednak wydaje mi się ,ze to nie jest prosta zależność wg schematu silny rodzic -silne dziecko,plena zdrowa rodzina -silne i pozbierane dzieci,samotna matka -slaby chłopiec itd.Jest jeszcze coś takiego jak cechy osobnicze ,geny ,charakter ,okoliczności życiowe,środowisko itd\nPo za patologią nie ma na świecie matki która chce źle wychować swoje dziecko -udaje sie róznie -niekoniecznie z winy matki czy rodziców.A żeby to było jeszcze bardziej skomplikowane -nie dla wszystkich "dobre wychowanie dziecka" znaczy to samo\nAle najczęściej to chyba boją się przyznać do tego i robią dobrą minę do złej gry.\nNie mają rozeznania, na czym polega ich problem. Nie posiadają poprawnego wzorca związku i rodziny, odznaczają się też niejednokrotnie specyficzną osobowością predystynującą do roli ofiary. Jeśli im nikt nie pomoże, umrą w niewiedzy, że żyły na niby.\nZmiana otoczenia, oderwanie się od codzienności ma duży wpływ na psychikę i zachowania człowieka, stajemy się wtedy bardziej otwarci na innych. sobie zależy.\nProponuję tradycyjną scenerię i technikę małych kroków. Żadnych dramatycznych zwrotów! Wspólny wywczas często nieubłaganie obnaża mizerię związku, prowokuje do porównań z innymi parami. To jest niebezpieczne, bo wtedy gdy panuje głucha cisza, trudno o mobilizację do odśpiewania kolejnej miłosnej arii. Łatwiej i naturalniej zejść ze sceny.\nBardzo przykro patrzeć na małżeństwa z długim stażem, mające do siebie zapiekłe żale, nienawidzące się z całego serca, zdane tylko i wyłącznie na własne towarzystwo.\nWyczytałam o tzw. rozwodach feministycznych inspirowanych przez dojrzałe panie, które po wychowaniu dzieci mówią mężusiowi: basta! Jest to novum - jak sądzę - napawające optymizmem.\nTo novum często kosztuje te panie wiecej niż nam się wydaje -ale brawo!!!!!\nSwoją drogą ciekawe, dlaczego Seniora obsiadły tak gęsto rozwódki. Przypadek?\nWdowy,rozwódki,późne panny i inne kobiety samodzielne szukają miłego towarzystwa,odrobiny przyjaźni,zrozumienia i to jest naturalne.nikt nie lubi samotności,a obecność na tym forum podnosi na duchu w smutku;wypełnia pustkę...choć jest tu przecież sporo mężatek spragnionych sympatycznego grona.\nMoże istnieje, Baburko, jakaś korelacja dodatnia pomiędzy rozwodami, a umiejętnością korzystania z internetu :D Mężczyźni wolą blondynki?\n(Przepraszam senioritki-blondynki, to tylko taki skrót myślowy :))\nJeśli w internecie królują rozwódki, to dlatego, że te kobiety coś ze sobą zrobiły, bo rozwód, to nietylko rozstanie się z mężem. To przede wszystkim bolesny i długotrwały proces zmiany swojej psychiki, i swojego życia. To przecież silne, odważne i mądre kobiety. Wierzą w siebie i wierzą, że poradzą sobie z obsługą komputera, bo w życiu poradziły sobie z n i e t a k i m i problemami. Spotykam kobiety, które nie radzą sobie z obsługą telefonu komórkowego i nie chcą się tego nauczyć. Brak im wiary w siebie. Komputer nie jest dla nich.\nMasz rację,Zosiu,ja tez długo opieralam się komorce i kompusiowi,bo mialam wrazenie,ze po prostu jestem na to za głupia,choć było mi wstyd,ze kolezanki są nowoczesne.A potem sie zaparłam,poprosiłam o pomoc zaprzyjaźnioną nastolatkę i krok po kroku otworzylam drzwi do sezamu...\nZosiu, popieram Twoją opinię, w całej rozciągłości i pozdrawiam, Zofia\nZosiu to pryszcz ze nie obsluguja telefonu komorkowego ale znam takie co nie umia uruchomic pralki automatycznej. Chcialam nauczyc ale sie nie da - musi byc frania.:D\nNiestety sporo jest takich "kobietonów".\nDlaczego: "Niestety"? A komu to przeszkadza oprócz nich samych?\nTyż prowda...jak ktoś chce prać na tarze-niech pierze,jego sprawa.Kazdy ma jakąś piętę Achillesa,ale w innej dziedzinie jest znakomity...\nCzas nas uczy pogody. Ot, co!:)\nPrzeczytałam ten wątek od początku.I przpomnał mi się niedawno przeczytany artykuł z radą prawnika to osoba ubiegająca ma udowodnić .A ponieważ przez dłuższy okres stykałam się z tymi problemami może podziele się mim doświadczeniem w tej sprawie.Po pierwsze zawsze w takim związku najbardziej tracą dzieci poczucia bezpieczeństwa,które jest im najbardziej potrzebne .\nPo drugie brak dowodów tak więc gdy jesteście w takiej sytuacji mówcie o tym nie liczcie na sąsiadów ale żądajcie tego od policji,akcja niebieska karta,w czasie wizyt lekarskich mówcie o pobiciu.Nie jesteści przecież z kamienia wszystkie urazy wyjdą póżniej.Są również MOPSY które w sytuacji krytycznej powinne znaleść miejsce w domach samotnej matki lub podobnej instytucji.I pamiętajce jesteści bardzo odważne.\nJa tylko nie rozumiem DLACZEGO to pobita kobieta i dzieci z utraconym poczuciem bezpieczeństwa maja z wdzięcznością przyjmować miejsce w domu samotnej matki????To one są poszkodowane -drań powinien wylecieć przy pomocy jednego celnego kopa i policji tudzież wspomnianego MoPS-a oraz zastępów przemądrzałych psychologów gdziekolwiek .Kobieta i dzieci sa w swoim domu!!!!\nMałgosiu,trgo chyba nikt nie rozumie.Bo to tak jest ,że ta kobieta to mieszka u pana i władcy,bo najczęściej decyzja na mieszkanie jest na niego.Nieważne,ze on nie płaci ,że nie daje na życie ,ale to on jest pan i władca i jego w/g prawa jest mieszkanie.Mam taką sasiadke,ma trzech dosrosłych synów i nie moga sobie z facetem dac rady.Ja tego nie rozumiem co to znaczy nie mogą dac rady?Faceta sie wy.....a i krótka piłka,dajesz kasę,zachowujesz sie jak człowiek masz wjazd,inaczej nie mamy o czym rozmawiac.Ja tak zrobiłam,a jestem kobitką 155cm i byłam o 20 kg młodsza.Trzeba sie odważyc i naprawde chcieć.Ale sie rozpisalam,ale wkurzyło mnie to .Pozdrawiam i powodzenia zyczę wszystkim,którym nie wyszło albo sie boją.\nOtóż to Anielko -dzielna jesteś baba i z charakterem -mnie sie coś widzi ,że to nasza tzw "tradycja" hamuje często kobiety .To sie wydaje śmieszne w dzisiejszej dobie ...ale cóż, jeśli kobieta nie ma poparcia w bliskich ,co najwyżej kiwanie głowami i tzw 'współczucie" to trudno jej wykopać dziada ...mnie to tez wścieka i nie rozumiem ,ale tak najwyraźniej jest .Vide post Sylwii -biedna dziewczyna nie wiadomo dlaczego żyje nie dość ,że w poczuciu winy ,to jeszcze w przeświadczeniu ,ze krzywdą jest "pozbawić dzieci ojca" Czasami większa krzywdą jest go ich NIE pozbawić.A te wszystkie pseudo pomoce "biednym" samotnym matkom jeszcze te stereotypy i bezradność ugruntowują\nJak to pozbawia ojca?Przecierz jak bedzie chciał dzieci widywać i bedzie dla nich dobry ,to proszę bardzo,ale to wiadomo jak taki typ zareaguje.?Czy jestem siln?tak jak ktoś mnie wkurzy to nie wiem skad biore siły i z trzeciego piętro faceta za :fraki: wyprowadzam,wystawiam za drzwi i:grzecznie"mówie a spróbuj mi tu przyjść z policja to wtedy porozmawiamy.Ale w większości to taka kobietka na drugi dzień to biega i szuka tego swojego slubnego.Tak zostały w wiekszości wychowane.Mnie mój Tatus powiedział:widziały gały co brały,jak będe widział,że dajesz rade pomoge i słowa dotrzymuje do dzisiaj.Ale generalnie ludzie sobie naprawde pomagają,tylko trzeba sie nie wstydzić i o pomoć poprosić.Pozdrawiam.\nBo takie jest prawo tego kraju,że to pokrzywdzone kobiet mają opuścić swój dom bo albo już nie ma mężą w chwili interwencji lub alternatywa po powrocie worka treningowego więc dla dobra dzieci i spokoju dzieci kobiety podejmują taką decyzjie.To nie wszystko te domy i schroniska muszą udostępnić danne osób tam przebywających, a panowie w okresie gdy mają ponieść konsekwencje prawne łapią się na perfidne sposby aby dowiedzieć się gdzie przebywa jego żona i dzieci(doświadczenie z dyżuru w ośrodku godzina 1 w nocy).\nTo tylko w Niemczech takie domy są ukryte i nikt nie zaintersowany niewie gdzie się znajdują.\ncisnie sie na usta slowo niecenzuralne i niepoprawne politycznie .....\n:mad: Myśle sobie że nasze prawo jest chore. Nasi ustawodawcy\nnieżadko zajmują się duperelami.Nawet policja przyjeżdżająca na interwencje nie zachowuje się jak trzeba.Twierdzą że w rodzinne sprawy nie będą się wtrącać.A o wiele taniej i lepiej by było ustanowić prawo o zakazie zbliżania się do rodziny tak jak jest w wielu krajach.Z tym że\ntrzeba by było je egzekwować.Jak narazie u nas kobiety są zdane tylko na siebie.Takich kobiet jak Anielka jest nie wiele.\nAnielko moje gratulacje.\ni zrobiło mi się bardzo smutno ......... dlaczego kobietom przytrafiają sie takie traumy? Nie ma już normalnych przyzwoitych facetów?\nZnowu niepotrzebnie odżyły wspomnienia.\nBasieńko ,pewnie sa,ale niestety tych jest niewielu.Staram sie takie artykuły omijać szerokim łukiem.Czytam i mam wrażenie,ze to moje zycie.Niby wyrzuciłam wszystko z pamieci,wybaczyłam/bo tak jest lepiej dla mnie/a jednak kiedy czytam,lub słysze o czymś takim,to wraca.Nie da sie tego wypchnąć z podświadomości,chociarz bardzo intensywnie nad tym pracowalam.Pozdrawiam i milego wieczoru zyczę.4542\nW przeciwieństwie do Anielki - bardzo chętnie czytuję tego rodzaju artykuły i to właśnie dlatego, że przez to przeszłam.\nPozwalają mi zrozumieć samą siebie i znależć przyczyny złego wyboru partnera życiowego. Przecież są przyzwoici, normalni faceci, a dlaczego akurat ja wybrałam tego nienormalnego?\nPamiętam, jak kiedyś w telewizji młoda kobieta, żona alkoholika i narkomana, powiedziała o sobie: "trzeba mieć źle poukładane pod sufitem, żeby żyć z takim facetem" i te słowa wzięłam sobie do serca. Tego rodzaju artykuły dają mi wiedzę,\nbo łatwo powtórnie wpaść w podobną pułapkę.\nte wynurzenia .......... samo życie.\njest sam sobie winny:rolleyes: Po co sie zenil z kobieta z ktora juz zle zyl przedtem?? Jak ktos glupi to ma ....\npo co w taki związek się wpakował?\n.....przez przypadek i dzięki znajomym z innego forum.W tym roku minęło 29 lat mojego małżeństwa, a znajomości z mężem 38.Była to wielka miłość z jego strony-na pozór-bo to była zaborczość. Ja tego nie widziałam, ale nie dało się z tym żyć.Pięć lat temu zaczęłam konsekwentnie działać.Dzieci dorosłe(3 synów) więc mnie popierały.Koszmar się skończył.dostał wyroki za znęcanie i grozby karalne, dostałam rozwód, orzeczenie o jego winie i jego eksmisje.Cóż więcej chcieć?Siedzi w więzieniu, ale od wszystkiego się odwołuje i nic nie jest zakończone na 100%, więc nadal trwam w niepewności co będzie jak wróci? Pojedynka\ni tak przegra ........... nie bój się, nie wolno się bać. Pozdrawiam.\nwitaj Pojedynko . Nie boj się on juz ci nic nie zrobi .Tylko działaj konsekwentnie i nie pokazuj ze się boisz . Damscy bokserzy nie należa do zbyt odwaznych . pozdrawiam .\nGdyby nawet chcial podskakiwac po powrocie z wiezienia to w koncu masz obroncow.. nawet trzech :)\nPewnie!..teraz to on ci może za przeproszeniem ..naskoczyć.\nPozdrawiam i gratuluję serdecznie odwagi..której mi niestety brak.\nsobie na strach.Pojedynko - już nie musisz się bać!Zresztą pokazałaś, jaka jesteś odważna, nie każdą kobietę stać na tak wiele, a Ty tego dokonałaś.Solidaryzuję się z Tobą, masz w Klubie 100% sprzymierzeńców. Brawo dziewczyno!\nmiła moja ,ja też jestem z Tobą.Tym bardziej ,że poznamy się pewnie wkrótce...\nTo ja nie dotarłam na nasze spotkanie forumowe,ale znajomi moich znajomych,są moimi znajomymi...:)\nDziękuję Ci za życzenia na naszym wątku...\nDobrze,że tu trafiłaś.Będziesz się tu czuła dobrze...no i nie jesteś żadna pojedynka...\nAnno a do czego brak ci odwagi?\nBardzo współczuję kobietom,które żyją z babskimi bokserami,ale myślę,że powinny właściwie zareagować już po pierwszym ciosie..jeśli raz sie odważył,to będzie na pewno powtórka z rozrywki..\nBrak mi kochanie odwagi, by zakończyć związek który ciąży mi od lat..boję sie, że sama ne dam sobie rady..\nAnno,albo chcesz,albo nie i szukasz wymowki o braku odwagi...przepraszam za szczerość...ale czegoś tu nie rozumiem.Czego sie boisz-spokojnej samotności?\nJestes juz wolna. Nie ma go i Cie nie dreczy.jak wroci to tez sobie z nim poradzisz.Zastanawia mnie tylko jedna sprawa. Piszesz , ze masz 3 synow, Liczac mysle , ze sa dorosli.Nie znam szczegolow i nie wiem w jakim sa wieku. Mysle jednak, ze jak tatus wyjdzie z pierdla to w koncu pokaza mu gdzie jego miejsce i nie pozwola aby katowal matke !Trudno wypowiedziec sie i dawac rady jak nie zna sie caloksztaltu sprawy.Zycze Ci , abys byla twarda i nie pozwolila sie tyranizowac potworowi!\nPozdrawiam kurcze jak to nie dasz sobie rady!!!!!Juz to kiedyś pisalam -NIE JESTEM W STANIE tego zrozumieć -JAK dorosla ,inteligentna kobieta moze sobie nie dac rady .To jest jakies idiotyczne przyzwyczajenie,ze chlop niech pije ,bije ,denerwuje -ale zeby byl!!!Z czym nie dasz sobie rady z codziennoscią -a teraz sobie dajesz? Będzie o jednego mniej do zawracania ci glowy i obslugi.Z finansami -chyba nie jestes uzalezniona calkowicie i beznadziejnie -to z czym???? Jesli obecność twojego nie wiem ,meza ,partnera czy jak tam go zwal jest dal ciebie zla -to przerwij to po co ci to?\nTak się składa Małgosiu, że nie pije i nie bije...ale niestety denerwuje aż do bólu...\nI jeszcze tak się głupio składa, że jestem uzależniona finansowo..nie całkiem ..ale w większości.\nNie boję sie Nikusiu spokojnej samotnośći ...boję się biedy..i to jak!\n...boję się biedy..i to jak!\nPewnie wiesz, czego się boisz. Trudno byłoby Cię poklepywać po plecach. Masz wybór. A może nie byłoby tak źle i udałoby Ci się mieć wystarczającą kasę?\nNo jesli denerwuje mniej niz zarabia -hmmmm to twoj wybor i trudno cos doradzac -ale przecie masz rączki dwie i mózg\nMoże nie kasa jest najważniejsza (w końcu jakoś przeżyjesz, dorobisz itd.), może chodzi o mieszkanie? Bo to może być już prawdziwym problemem.\nPrzecież mozna i ten problem rozwiazać uuuuuups -zaraz Ale rozwiedziemy wbrew jej woli - sorry lekka polka galopka mnię dopadła\nre Ala-no to może być problem.wbrew temu,co mówi Małgorztka nie jest tak łatwo opracę dla dojrzałej kobiety...a zamienić mieszkanie na dwa mniejsze to też problem/może być kwestia dopłaty/.Jedyna rada to zostać gospodynia domową na stałe/wtedy masz mieszkanie,wikt i parę groszy/\nNIka tak rozumujac nalezaloby tkwic we wszystkich zwiazkach nawet znienawidzonych do smierci bo...i tu nastepuje pietrzenie trudnosci.Wiesz moze ja mam skrzywiony obraz -bo tak sie sklada ,ze radze sobie sama i nie wahalam sie ani minuty zeby przerwac to co mi przestalo odpowiadac .Ale nie o to chodzi (zaraz powiecie ,ze mam taki zawod ,ze sobie poradze) i nawet nie chodzi o sytuacje Ali w gruncie rzeczy to jej prywatna sprawa .Ale o postawe reprezentowana rowniez na tym forum kobiet niezwyklych- dlaczego dziewczyny tak często wyrazają obawy ,ze "same sobie nie poradzą?" TO jest bzdura wynikajaca z naszej idiotycznej obyczajowości ,wychowania itd -przyzwyczajenie do tego .ze musi byc"dom" jakby nie moglbyc dom zlozony z jednej osoby (na razie) Sama pamietam walke jaka stoczylam z moja własna rodzicielka o to ,żeby moj dom pojedyńczy z dziecmi uznala za dom a nie miejsce chwilowego pobytu jej wnuków. Przekonania ,ze tylko facet za plecami daje hmmm"poczucie bezpieczeństwa" g.... prawda .Trzeba zmienic troche sposob myslenia i zastanowić sie czy warto resztę życia się meczyć czy pożyc .\nNa pewno nie należy pozwalać na tłamszenie siebie samej.\nP.S. Myślisz, że to forum opanowały kobiety niezwykłe? Uau :)\nCo dla jednych lekiem, dla innych trucizną. Tak, często chodzi o proporcje składników. Tyle tylko dodam, Małgosiu.\nA masz jakies watpliwosci?\nBardzo blyskotliwa uwaga -gdyby jeszcze bylo wiadomo o co chodzi????:)\nZaczęłam się tylko z przerażeniem zastanawiać, czy tu pasuję :confused:\nAlu!Nawet nie wiesz jak mi bylo ciezko jak rozstalam sie z pierwszym mezem.Zabral mi wszystko.Dorabialam sie od łyżeczki.Bylo ciezko niepowiem, ale dalam rade kosztem naprawde wielu wyrzeczen.Przez wiele lat nie mialam urlopu. Ale nie zaluje tylko czesto zastanawiam sie po co ja tyle lat stracilam i nie przerwalam tego piekla?.Trudno komus radzic bo kazda sytuacja jest inna.Zycze Ci aby i do Ciebie usmiechnelo sie sloneczko.\nJak najbardziej !!!!! Wszystkie jestesmy niezwykle i nalezy to sobie powtarzać codziennie patrząc z zachwytem w lustro:)\nDołaczam sie do zyczen Honorki :) to sloneczko nr 1:)to nr 2 itd itd:):)\nKupię sobie większe lustro,co by wszystkie moje niezwykłości objęło\nA ja dwa cobym widziala jeszcze z boku!\nJak to nie pasujesz, wszystkie jesteśmy przecież niezwykłe czyż nie? Każda z nas jest inna, jedne łagodne, subtelne, inne takie jak Małgośka i ja pyskate /mam nadzieję, że się nie obrazi/, jadowite, wyemancypowane, dla niektórych aż do bólu ............ mamy wspólną cechę: jesteśmy niezwykłe /gdy nas nie chwalą chwalmy się sami/.\nOki, oki. Zaraz po pracy nabędę sobie wieeeelkie lustro i przystępuję do intensywnych ćwiczeń :D :D\nSwieta prawda co pisze Basia , Bianko usmiechnij sie - pasujesz do nas pasujesz !!!Wszystkie jestesmy niezwykle na swoj sposob.Jedne otwarte drugie skryte, jedne odwazne drugie tchorzliwe, jedne pyskate drugie spokojne i tak powinno byc.Jeszcze raz powtorze , czuje sie ze to forum zyje.\nbuszując po tym forum coraz bardziej jestem pewna że to forum ŻYJE, i az tętni.Jestem tu dopiero od paru dni a widzę jak dziewczyny się wspomagają, doradzają, całym sercem przyjmują nowe.Mało piszę, bo na razie Was czytam i poznaję, trochę mi się mylicie,ale myślę że już niedługo.Jestem też po przejściach i w trakcie, jeSli któraś będzie chciała pytać to prosze\nZłozymy sie na lustro -gigant i bedziemy sie przegladac z tylu z boku i en face podspiewujac sobie pod nosem wesolo -jestem niezwykla trala la la la\nJa proponuję udać się na pchli targ i nabyć...tremo\nbo tylko ono będzie zdolne oddać cud naszej urody,inteligencji ,elokwencji i subtelnego wdzięku,emanującego z każdego członka.....naszego ciała...:)\nMacie to tremo... możecie podziwiac " cud waszej urody i wdzieku ,itd.Tylko nie pchajcie się wszystkie na raz .Ja bym też chciała,może w tym bedę lepiej wyglądać ,bo w moim jak sie zobaczę wieczorem to potem w nocy mam koszmary.\ntremo jest przepięknościowe, szkoda będzie, jeśli stłuczemy.\nA ja dziś odebrałam nowy dowód i nie wiem, gdzie go schować, tam jest wklejony portret pamięciowy taki, że można drgawek ze strachu dostać :mad:\nAlu nie stresuj sie na tych nowych dowodach wszyscy "pieknie" wygladaja.:)\nA tremo jest specjalne, forumowe ,odporne na wstrząsy..A że jest fajne to prawda ,bo fajne dziewczyny sie w nim przegladają\nAleż z nas trzy gracje :D Zdecydowanie trzeba częściej się przeglądać :D :D :D\nTar- ninko ale jestes zdolna! moze uda Ci zrobic sie wielkie tremo seniorowe ?\nHonorko a zdradż mi w którym kwiatku ukryłas buzię? no bo w tym lustrze tylko bużki będzie widać a nie wszyscy je pokazują ;)\nTar-ninko pewnie jestem za gruba i wyszla poza kwiatek. Sory pewnie zepsuje zdjecie,http://img50.imageshack.us/img50/8192/placzyp7.gif (http://imageshack.us)\nKochane dziewczynki..wzięłam Wasze rady pod uwagę i pewnie jak się wkurzę ..popędzę kota mojemu staremu..ale muszę się nieżle wkurzyć...o ile mnie tchórz nie obleci.\nWiecie ..kiedyś się niczego i nikogo nie bałam ...ale trzy razy zaczynałam życie od przysłowiowego zera,że aż boję się zaczynać raz jeszcze...(bo podobno do trzech razy sztuka)\nnie to , że zmieniałam chłopów jak rękawiczki...chociaż przyznam się szczerze, że nie miałabym nic przeciwko..ale musiałam uciekać..ratując tylko siebie i dzieci..\nI stąd ten strach przed nieznanym..chociaż..jak do tej pory wszystko się udawało ...ale..boję się , żeby nie bylo jak w tym przysłowiu o wilku co to nosił razy kilka...aż i jego ponieśli...dlatego jeśli stchórzę raz jeszcze...wybaczcie.\nPozdrawiam gorąco i cieszę się , że na Was zawsze można liczyć.\n:) Alu dla ciebie -pelen otuchy -zrobisz tak ,jak będzie dla ciebie najlepiej -my sobie gadamy po prostu:)\n4851-widzę,że życie nie szczędziło Ci przykrych doświadczeń,ale wiesz przecież,że co nas nie zabije ,to nas wzmocni!Wewnętrznej siły życzę i optymizmu.Gorąco pozdrawiam.\nWewnętrznej siły życzę i optymizmu.\nWarto sobie wyobrazić najczarniejszy scenariusz planowanych zdarzeń i się z nim oswoić. Jest szansa, że nie będzie aż tak źle. A nawet gdyby?\nstrach przed nieznanym...ale..boję się\nNormalka. Często nieznane okazuje się być dużo lepsze od znanego paskudztwa.\nWiem kochana o tym...ale tego nikt mi nie jest wstanie zagwarantować..a jak będzie gorzej?\nDotychczas zawsze właziłam z deszczu pod rynnę...bezwiednie ..ale pech przykleił się do mnie jak jakieś paskudztwo i za nic nie chce mnie opuścić..zadomowił sie skurczybyk..i chyba dobrze się u mnie czuje .\nRany!...widzisz jak ze mnie znowu tchórz wyłazi?..nie pozbędę sie cholery za nic.\nPięknie dziękuję za różę..i za słowa otuchy..jeszcze raz ..duża bużka.:)\nAlu Kochana moja,nie ma czegos takiego,ze pech sie do mnie przykleił.Ty sie po prostu na zapas juz boisz co bedzie.Będzie co ma być,a ma być dobrze i tylko dobrze.A tego pecha to za ogon i niech leci jak,sama jak nie wiem co.Nie ma zadnego p e c h a 111.Jest pozytywne myslenie ,jutro jest nowy dobry dzień dlla Ciebie.Pozdrawiam cieplutko i wszystkiego tylko dobrego zycze.4871\nAlu! Masz racje. Sa osoby ktore przyciagaja nieszczescia. mam znajaoma, ona zwsze pozna jakiegos miglansa.Ja go przeswietle na dzien dobry a ona ma zacme.Pozniej okazuje sie , ze mialam racje.Czasem w zyciu dokonujemy zlych wyborow, to jest chyba poza nami.Niektorzy potrafia sie tak maskowac , ze trudno ich rozgrysc.Alu.pomysl , ze przyjdzie taki dzien, ze w koncu pozbedziesz sie tej "cholery".Pozdrawiam Cie i pozwol dac rade " mniej jaja ".Jestes fajna baba i sobie poradzisz.Sory! moze pisze za ostro ale to z serducha i z autopsji,Pamietaj tu masz zawsze przyjaciol!\nDziękuję dziewczynki...wiem, że mam tu przyjaciół..dlatego tak chętnie odwiedzam Senior Cafe..\nCałuski i kwiatuszek ...za podnoszenie na duchu..:)\nAlu jeśli byś miała ochotę pogadać o "pozbyciu się kogoś" (choć nie o tym myślałyśmy wiążąc się z drugą osobą):confused: to skontaktuj się ze mną\nWitam Cię Pojedynko... jakbyś miała jakiąś magiczna receptę na pozbycie sie mojego ślubnego..to chętnie pogadam\nnie wolno się bać .......... pamietaj nie wolno się bać. Okazując strach dajesz broń do ręki oprawcy, nie okazując strachu tę broń mu z łapy wytrącasz.\nAlu Kochana nie ma magicznej recepty.Ona jest w Tobie w Twojej sile i stanowczości.To Ty jestes ta najwazniejsza.Pozdrawiam i powodzenia zycze.5296\nMożemy ze szczerego serca udzielać różnych porad,pocieszać,ale to Ala musi,niestety,rozwiązać swój problem wybierając wg niej najlepsze wyjście,gdyż ponosimy konsekwencje naszych decyzji.\nMnie poza trutką na szczury nic do głowy nie przychodzi,ale jest to niemożliwe ,bo tal w niej zawarty odkłada się we włosach delikwenta.\nI szkoda spędzić wiele lat w zakładzie karnym ,skoro istnieją inne ,bardziej cywilizowane sposoby..\nProszę Cię ,zaufaj Pojedynce...\nZwróć uwagę,że ona jest z Częstochowy,a z tego miasta wywodzą się jednostki bardzo zdecydowane ,ponieważ wzrastały pod bezpośrednią opieką Tej,która w swoim życiu na ziemi -musiała być twarda jak skała..\n... z Częstochowy [...] wywodzą się jednostki bardzo zdecydowane ,ponieważ wzrastały pod bezpośrednią opieką Tej,która w swoim życiu na ziemi -musiała być twarda jak skała..\nMatka Jezusa twarda jak skała??? Jej się potężnie oberwało. Jeśli już - była raczej rozumną matką niż życiową twardzielką. Tak na marginesie: marzę sobie, żeby po drugiej stronie przydzielili mi jakiego rozgarniętego i tolerancyjnego teologa. Z tajemnicą Trójcy Świętej nie uporam się za żywota. Próbowałam pogadać z netkatolikami, wyrzucili mnie na zbitą twarz. Niby rozumiem wykład, ale uwewnętrznić go ni cholery.\nNooo,właśnie...oberwało się jej i przeżyła .Mało tego ! Uczestniczyła w męce swego syna...\nJa bym zwątpiła w Ojca,któremu potrzebna była ta męka..\nA Trójca Św . ?\nNigdy nie zrozumiem.Nawet już się nie staram..\nI ja choć teologie skończyłam absolutnie tego nie rozumiem,mam jeszcze większy mętlik w głowie.I za cholerę nie potrafię pojąć,dlaczego ma ktoś znosić męża tyrana czy alkoholika,i jeszcze za to cierpienie być wdzięczny.\nMyślę, że logicznie się tego na pewno nie ugryzie, bo jakiś tęgi umysł, zrobiłby to na grubo przed nami. Raczej od strony emocji, ale - Panie Boże, odpuść - nawet boję się uruchomić wyobraźnię. Weź Baczyńskiego ... Pewnie trzeba by zacząć od metody.\nA tradycyjnie -spakować i wystawic walizy za progpodczas nieobecnosci delkikwenta poczym zmienic zamki.....\nProblemy teologiczne jakos mnie malo frapuja -poganke ,Wole zastanawiac się nad problemami doczesnymi.Albowiem odwolywanie sie do -opieki czy palca sił najwyzszych i sprawczych jest dla mnie po prostu ucieczka od problemow z ktorymi nie umiemy się z różnych powodow ,czasem niezaleznych od nas ,uporać.Traktuję to bardzo szeroko i nie oceniam.\nPomyślę ..przemyślę ..i może wreszcie coś zadziałam..a co do Trójcy św.?...wiecie jak Mahometanie tłumaczą tę tajemnicę?\nTo wszystko przez alkohol...katolicy lubią sobie walnąć kielicha...(co w islamie jest zakazane)..i dlatego widzą wszystko potrójnie...Może to jest to..jak myślicie?\nBo ja też nie mam zielonego pojęcia ..o co w ty wszystkim chodzi.\nAlu napisz na moje gg jest w profilu\nAlunia, Ty to masz pomysły!!\nMoja opowiesc jest prawdziwa ale jak wszystkie bardzo smutna.Slubowalismy w 59 roku. przaszlo 2 je . dzieci .\nPracowalam po 8 siem Godz. O 4,45 wychodzilam z dziecmi do Zlobka tluklismy sie Autobusami Potem Przedszkole . Slonce Mröz a my w drodze. Bylo b. ciezko. Poniewaz byla czasy ze niebylo ubranek dla Dzieci, szylam wszystko sama .I tak minelo 12.Lat Nie zauwazylam ze bylam popychana. nawet mieraz z sincami bieglam do pracy. Naraz Maz zaczol przyprowadzac sobie znajome. wyjezdzal na urlop. ja naturalnie musialam uwazac na dzieci.\nSama niewiem jak doszlo do rozwodu. ,bylam wolna Wywalczylam mieszkanie ( z zakladu Pracy) Bylam sama\ni nawet szczesliwa . W domu zapanowal spoköj. Dzieci rosly Cörka wyszla za Maz i zostalam Babcia pieknej malej "Laleczki" Spodkalam kolege z mlodych lat . no i po 14 latach mojej wolnosci pobralismy sie .Wyjechalismy . Dzieci mialy mieszkanie , a my zaczelismy calkiem od nowa.\nNasze zycie bylo niezbyt zgodne , az maz zmarl i od 2 lat jestem znowu sama. Wiele razy siedze samotnie i lzy cisna sie do oczu. Widocznie takie przeznaczenie. ale znowu zaczynac okropnie sie boje , chodz nieraz tesknie za usciskiem i cieplym slowem.\nJa też ślubowałam w 31.12.1959. Rozwód w 2002r. Powódką byłam ja, sąd dał rozwód z winy męża, chociaż wcale o to nie prosiłam, byłam zaskoczona. Byłam rozwódką, a po śmierci męża podobno jestem wdową. Ale czy to ma jakiekolwiek znaczenie?\nMam koleżankę, która zaliczyła wpadkę. Kiedy była w ciąży i oznajmiła tatusiowi dziecka, ze rodzina będą dostał amoku i od tego dnia lał ją regularnie. Ponieważ nie mieli ślubu było taniej i szybciej gada wywalić tośmy jej głowe nabijali ale było ciężko. Dziecko cudem chyba jakims całe i zdrowe sie urodziło. Długo była sama a potem poznała jakiegoś gościa. Rok się "odwiedzali" takie tam podchody a potem zamieszkali razem. Od tego dnia leje ją równo. Długo byli razem bo lat 5i żyli sobie na "kartę rowerową". Potem znowu wpadka. Szok bo leje a ona za niego wyjść za mąż postanowila stwierdzając tym samym, ze drugi raz dziecka jako panna nie urodzi. Brak słów. Urodziła syna, mojego chrześniaka, no tu juz kolorowo nie jest, ma epilepsję, która wyszła na jaw calkiem niedawno i przypadkiem. Pojechałam z nia i małym do neurologa na badania i ze dziewczyna dola miała po eeg, które wyszło strasznie poszłam z nią do gabinetu. Pani neurolog sie zgodziła i zaczeła pytania zadawać. szlag o malo mnie nie trafił jak zapytala czy w rodzinie sa problemy a kolezanko na to, ze nie. Nie zmogłam, powiedziałam Pani, ze była bita podczas ciąży i namiętnie nocami wywożona z domu ale obdukcji zrobić nie dała a ni zawiadomic policji. Ale sie kobieta wściekła, ze to ukryła. Kiedy po wyjściu od lekarki zaczęła wrzeszczeć, że swinia jestem to ja ja zapytałam wtedy po raz pierwszy czemu ona taka durna jest? Dzieciaki w awanturach bo to taki abs jest czyli absolutny brak szyi spowodowany braniem sterydów(co też domniemam miało wplyw), ja leje, dzieciaki szkoli. Jak ona lubi tak i nie chce go zostawic to prosze bardzo ale sama nie jest, nie ma prawa tylko o sobie mysleć. Odpowiedź mnie powaliła. powiedziala mi, ze ona nie chce być sama, ze boi sie samotności. Sorki moi mili a dzieciaki to luft? Nie dociera do kobity, normalnie mur i gada mi, ze ona sie juz przyzwyczaiła. No moze ona tak ale dzieci to o zdanie nie pytala. Jej córka ma 8 lat a syn 3. Wierzcie mi, ze maja wlasne zdanie bo mi to mówili, ze fajnie jest jak taty nie ma. powiedzialam jej o tym ale nic sie nie zmieniło.\ntaką babę to tylko lać, lać i jeszcze raz lać jak lubi, odebrać dzieci i zakazać "powielania".\nWychodzi na to, że niektóre tak lubią, albo tak się boją samotności, że wszystko zniosą byleby tylko mieć jakieś gacie przy sobie....\nBasiu, ja Ci bardzo dziekuję za to zdanie. Znaczy, ze ja zdrowa jestem. Bałam sie, ze jak komus powiem, ze ja mam tez ochotę ja lac to ktoś mnie zapyta: co z Ciebie za koleżanka? Wierz mi, ze ręce mnie swedzą.\nAż sie wierzyć nie chce,że takie durne baby jeszcze istnieją.\nFaktycznie tylko lać!\nłatwiej pomagającemu byłoby skręcić się w korkociąg niż pomóc "pokrzywdzonemu" przez los. Znam to z autopsji ...... miałam kiedyś pod swoją opieką znajome małżeństwo, jak ćmy do światła tak oni lecieli co sił w nogach "ku zagładzie". Nic się nie dało zrobić, nawet jak na moment pokazało się światełko w tunelu oni wszystko robili żeby to światełko zgasić.\nDzis miałam fatalny dzień. Masakra. Nic mi nie szło ani w sprawie dziadka, ogólnie mi z rąk wszystko wylatywało (na sam koniec to jeszcze z sąsiadem się zciełam). Pewnie było mało. Do pracy przyjechała moja koleżanka dokładnie ta, o której Wam pisałam. Chciałam Wam powiedzieć, ze ma piękne "balkony z fiołkami", pod oczami takie zole, ze brak słów, ślady duszenia na szyi i siniusieńkie nadgarstki. Ja nie mam juz sił do tej baby, ja jej przywale w końcu bo juz nie mogę. Dzieci są u mnie, za bardzo nie wiedza o co chodzi bo szoł jej męża i z jej udziałem trwało jak dzieci były poza domem. Ja mam dość, ciągle cos się dzieje w moim życiu a ja marzę o nudzie i stagnacji. Ja to chyba jakies nieszczęścia przyciągam czy co?\nnastępnym razem powiedz jej niech sobie radzi sama, wiem że szkoda dzieci ale może ona wiedząc że jest zdana na siebie w końcu przejrzy na te podbite oczęta.\nZdrow jestes jak najbardziej a ta twoja kolezanka idiotka pokazowa a do tego szkodliwa -bo jakby ja tylko lal na jej własne zyczenie to pal sześć ale dlaczego ta kretynka naraza dzieci.Nie rozumiem tego kompletnie -jak mozna narazac dzieci po to zeby "nie byc sama" paw po prostu!!!!\nczytam te wypowiedzi i calkowicie sie zgadzam .zylam w toksycznym zwiazku przez 27 lat .dopiero wplyw starszej corki spowodowal ze wreszcie zdecydowalam sie odejsc na dobre .spalowalam swoje rzeczy i poprostu wyjechalam za granice i tak zakonczyl sie moj horror.\nI dobrze zrobiłaś -tylko dlaczego tak długo czekałaś????\nW toksycznym związku tkwi się z wielu powodów i wcale nie jest łatwe wyplątanie się z niego.A jak nie ma się gdzie zamieszkać?To nie tylko presja otoczenia , ale warunki materialne.Czasem jest tak , że jakaś siła trzyma nas w tych okowach.....masochizm?pozdrawiam- kama\nNie tylko kobiety tkwia w toksycznych zwiazkach.Mężczyznom tez sie zdarza. Mam w rodzinie taki przypadek: żona histeryczka i awanturnica, chorobliwie wrecz zazdrosna,sprawdza męzowi bilingi, poczte mailowa, wciąż szpieguje , nie pozwala mu korzystac z samochodu /bo a nuz ją zdradzi/ nie dba o dom ani o rodzinę/dzieci dorosłe/, w domu nikt ze soba nie rozmawia co najwyżej się kłóci, nie dzielą przysłowiowego łoża ani stołu,nienawidzą sie a mimo to sa ze soba.A mąż? Dla swiętego spokoju i wstydu przed dziecmi wciąż ustepuje i tylko pracuje, pracuje pracuje...Bywa i tak.\nTo jest choroba muszą iść do psychologa - da się wyleczyć\nWitam,nie uwazam by mozna kogos karcic za zycie w toksycznym zwiazku. W takim zwiazku sie jest i juz bo tak wydaje sie najlepiej. Z meze bylam 16 lat i znosilam to wszystko, bylo naprawde ciezko, nie chce tego nawet wspominac bo nie ma czego. Do dzis mam uraz do mezczyzn , jestem przeczulona na temat alkoholu,unikam halasu itp. Czy mnie za to potepiacie?\nTo nie jest choroba.To wpływ kościoła katolickiego.\nCo Bóg związał....itd.\ntoksyczne zwiazki, najczesciej potrzeba dwoje ludzi, ktorzy chca, godza sie, pogodzili sie z tym ...\nnie należy nikogo karcić za to że żyje w toksycznym związku a tym bardziej potępiać. Można taką osobę wspierać jeżeli tego sobie życzy i pomóc jej jeżeli będzie tej pomocy oczekiwała. Pozdrawiam.:)\nCzytając Wasze wypowiedzi na temat bitej kobiety, przypomina mi się zdarzenie gdy pracowałam. Mieliśmy pracownicę która ciągle przychodziła naznaczana, a moja szefowa patrząc na nią powiedziała " widocznie należysz do kobiet , które jak je chłop nie bije to im wątroba gnije". Są kobiety które przez bicie i poniewierane czują siłę swojego pana i to im imponuje.Gdyby było jej źle, to by coś z tym zrobiła. Widocznie uważa to za rodzaj pieszczot.Mnie by uderzył tylko raz. Więcej nie miał by okazji no i zapamiętał by na zawsze, że łapy ma trzymać przy sobie.\nMozna sie odseparowac od siebie.. Kosciol na to pozwala:rolleyes:\nNiektore kobiety wola byc bite niz samotne. Moim zdaniem w tym jest sekret utrzymywania takiego zwiazku.:mad:\nJa tez tak mysle- kobiety(niektóre) wola byc bite , niz pozosta c samotne.Jest jeszcze drugi mechanizm-Pijacy maz co jakis czas dochodzi do stanu tzw uzywalności - i ta biedna mysli- ach - to nic takiego- on juz nie siegnie po kieliszek . A potem- niestety- da capo al fine...\nCzytam kolejne wypowiedzi i niec z tego nie rozumiem - Helenka zadała proste pytanie "czy ja potępiamy za to, że trwała w takim związku?" odpowiedź prosta - NIE nie potępiamy. Tyle i aż tyle - ja nie potępiam - Cz\nDodam jeszcze ze jak maz nie pije to jest ( moze w imie zadosc-uczynienia) czlowiekiem do rany przyloz. Taka kobieta jest podwojnie zraniona.. To jest manipulacja wysokiej klasy..\nWiele sie widzi tez takich filmow. Ofiara zakochana w swoim oprawcy... bo jak ma fantazje byc dobrym dla niej to nieba jej przychyla.Tylko ze potem czas na pieklo:mad:\nHelenko jak ty mozesz nawet pytac czy my cie potepiamy??\nPewnie ze cie nie potepiamy.. Ja tylko ciesze sie ze to nie ja jestem na twoim miejscu.\nHelenko ja Cię nie potępiam.Zwroć się proszę do jakiegoś terapeuty byś prędzej mogla dojść do siebie.Trzymaj się cieplutko.\nCzytam,czytam i doszłam do wniosku,że miałam b.dużo szczęścia.Mama moja żyła w takim związku.Na szczęście tylko trzy lata.Zostawiła męża zabrała nas i uciekła.Nie związała się już z żadnym mężczyzną.Ma teraz ponad 8o lat.Więc całe swoje życie poświęciła nam.Kocham ją za to!\nA co do potępiania i osądzania to wydaje mnie się,że nie mamy do tego prawa.\nTez tak uważam nie powinnismy kogoś osądzać,bo mało wiemy stojac z boku.Wiem też,że to jest przemoc/może być fizyczna i słowna/ i osoby ulegające takiej przemocy "żyją jakby w innym świecie" i wielkie dla nich gratulacje gdy się z tego wyrwą.Wymagają tez póżniej opieki specjalistycznej.\nWitam, przeczytalam to co napisalyscie,dziekuje za rady, mysle ze juz za pozno, na terapie choc chodzilam na nia pozniej po latach.Te lata wybily na mnie pietno ale nieswiadomie w tym brnelam, malo ja , to i moje dzieci ktore tez cierpialy. To bylo 25 lat temu a do dzis boje sie krzykow,wymachiwania rak a nawet gestykulowania.Nie chce o tym wspominac....ciesze sie tym co mam ,pozdrawiam. Apropos wsparcia to w moim srodowisku w owczesnych czasach nie bylo nikogo kto by mi to uzmyslowil. Pomagala rodzina ale nie bylo nikogo kto zasugerowalby chocby odejscie, pomogl przypadek, obca kobieta na ulicy, ona otworzyla mi oczy ze odeszlam, no ale bylo i minelo.\nHeleno, najważniejsze że miałaś odwagę odejść i przerwać koszmar w którym trwałaś, podziwiam cię za to.\nHelenko nie wiem dlaczego poddałaś się ocenie naszych klubowiczów, czyżbyś miała wątpliwości co do słuszności swego kroku, a gdyby większośc powiedziała, że zrobiłaś żle, to co wtedy? Odpowiadamy za swoje decyzje, my sami, nikt inny, a cała sztuka polega na tym, abyśmy ich nigdy nie żałowali. Czy żałuję, że po 25 latach małżeństwa rozeszłam się z mężem. Teraz po wielu latach od tego faktu, może trochę inaczej patrzę wstecz, ale wtedy, kiedy podjęłam tę decyzję, wiedziałam, że jest ona słuszna. Nie bito mnie, nie znęcano się nade mną, mąż nie pił, nie palił, byliśmy zgodnym dobrym małżeństwem i pozwoliłam mu zamienic mnie na inny model, bo go kochałam i chciałam aby był szczęśliwy. Dziś jesteśmy przyjaciółmi, mamy córkę, widujemy się jak zajdzie potrzeba. Trzymaj się. Pozdrawiam Cię serdecznie. Uszy do góry, a piersi naprzód.\n...czytam sobie i tak mysle, ze jak jest miedzy dwojgiem ludzi, tak naprawde tylko oni wiedza....\nDziekuje bardzo za wsparcie ale tak naprawde to juz o tym zapomnialam/ staralam sie/ tylko tak jakos przypomnialo mi sie to bo czytam ,tu czasami. Nie jest ze mna az tak zle ale takie sprawy rozumia dokladnie osoby ktorym sie przytrafilo "cos takiego" pozdrawiam\nJeszcze chcialam dodac ze nie poddalam sie !!! ale nie bede tu niczego udowadniac , nie szukam problemow!