Story about One Direction: 2012\nForever: rozdział 8\nTen poranek wydawał się Olivii zbyt cichy niż zwykle, więc postanowiła to sprawdzić. Wyszła ze swojego pokoju i rozejrzała się po opustoszałym mieszkaniu. Nigdzie nie było widać ani jednej żywej duszy. Zaczęła się zastanawiać, gdzie wszyscy się podziali? Czy czasem nic im się nie stało? Krążyła po pomieszczeniu w tę i z powrotem, obgryzając paznokcie. Nigdy się o nikogo tak nie martwiła jak teraz. Z każdą sekundą serce waliło jej coraz mocniej, jakby zaraz miało wyskoczyć. Nagle słyszy dźwięk otwierających się drzwi, więc szybko odwraca głowę w tamtą stronę, aby zobaczyć osobę kryjącą się za nimi. Kiedy tylko jej oczom ukazuje się twarz Liama, dziewczyna podbiega do niego i mocno go do siebie przytula.\n-Wiesz jak ja się tu martwiłam? Gdzie byłeś? I gdzie jest reszta?- Wypowiada lawinę pytań i czeka na odpowiedź brata.\n-Byłem się przejść, a jeśli chodzi o chłopaków, to wczoraj polecieli do swoich rodzin na święta.\n-A ty zostałeś bo...?\n-Bo ty jesteś moją jedyną rodziną i chcę te święta spędzić razem z tobą. Chcę naprawić to co ci zrobiłem.\nRodzeństwo przytuliło się do siebie i udało się na śniadanie. Dzień mijał im spokojnie, na spacerowaniu po najpiękniejszych zakątkach Paryża. To chyba lubiła najbardziej w swoim bracie. Tą ciszę jaką w sobie miał. Teraz pragnęła tylko tego. Musi wsłuchać się w głos swojego serca, aby zdecydować o uczuciach. Hałas w niczym by jej teraz nie pomógł, a jedynie stłumiłby lęk niepewności. Mimo że poczuła coś do Harry'ego, nadal czuła coś do Zayn'a i tylko dlatego, że ona była dla niego obojętna, darzyła go jeszcze większym uczuciem. Jutro opuści to miasto i wróci do Londynu, ale czy po tej wizycie coś się zmieni w jej życiu?\nTaki sam chaos panował w sercu Liama. Nie wiedział co ma zrobić ze swoim uczuciem. Zastanawiał się nad tym jak mógł zakochać się we własnej siostrze? Im dalej ją od siebie odpychał to uczucie do niej narastało. Wiedział, że tak nie powinno być i postanowił zamienić tą miłość do kobiety, w miłość do siostry. Chciał stać się jej tarczą, jej podporą. To co działo się w jego sercu było absurdalne, ale on naprawdę ją kochał. Pobyt w Paryżu dobiegał końca. Rodzeństwo spakowało wszystkie swoje rzeczy i pojechało na lotnisko. Tym razem odprawa przebiegała spokojnie. Chwilę po zajęciu swoich miejsc w samolocie, wystartowali. W Londynie byli późną nocą, a zanim wrócili do domu zajęło im to trochę czasu. Wykończeni podróżą od razu poszli spać. Następnego dnia Olivie obudziły hałasy dochodzące z kuchni. Zerwała się z łóżka, po drodze zebrała jakieś ubrania i w locie zaczęła się ubierać. Wparowała do kuchni i dosłownie rzuciła się na Harry'ego.\n-Spokojnie, bo mnie przewrócisz.\n-Stęskniłam się za tobą.-W tamtej chwili do pomieszczenia weszli pozostali.\n-A my to co?- Zapytał Lou.- No po prostu foch forever z przytupem.\n-Oj za wami też się stęskniłam, a za tobą najbardziej ty moja Marchewko.- Podeszła do nich i przytuliła każdego z osobna.\nPrzyzwyczaiła się do ich obecności, tego hałasu i kiedy ich nie było bardzo za nimi tęskniła. Harold rozdał wszystkim śniadanie i usiadł obok Olivii. Chłopaki zajadali się przygotowanymi przez niego naleśnikami i uśmiechali się do siebie, tylko Olivia jakoś nie miała apetytu.\n-Nie smakuje ci?- Zapytał Harry.- Ja ci nie smakuje mogę zrobić coś innego.\n-Ej mi nigdy nie robisz nic innego i karzesz jeść to co wszyscy!- Oburzył się Niall.\n-Smakuje mi, ale jakoś nie mam apetytu. Przepraszam pójdę do siebie.\nObecni w kuchni zaczęli się zastanawiać o co chodzi? Jeszcze niedawno była szczęśliwa, że ich widzi a teraz chce być sama. Jej serce wyrywa się z piersi, kiedy tylko pomyśli o Zayn'ie. To on jest powodem dlaczego nie może być szczęśliwa. Myśli o tym czy nie lepiej by było, gdyby teraz znikła z ich życia. Przecież już pogodziła się z bratem tak jak prosiła babcia, to czemu miałaby tutaj zostać i cierpieć z powodu nieodwzajemnionej miłości. Łapie za walizkę i zaczyna się pakować. Nagle słyszy pukanie do drzwi, więc walizkę wpycha pod łóżko, a chwilę później do pokoju wchodzi Harry.\n-Nie chcę cię kłamać, że jest w porządku, bo wiesz kiedy kłamie.\n-Znów chodzi o Zayn'a? Myślałem, że dałaś sobie z nim spokój po tym jak mnie pocałowałaś.\n-Wybacz nie powinnam tego robić. Ja nadal coś do niego czuje.\n-Czyli, że co?! Bawiłaś się mną wtedy?\n-Harry nie o to chodzi.\n-Ja... ja nie potrafię wybrać pomiędzy tobą a nim.\n-Jak to nie potrafisz?! On cię olewa! Czy ty naprawdę jesteś taka ślepa?! Jakby cię kochał, to by nie miał innej dziewczyny! Olivia czy ty naprawdę tego nie widzisz?!\nDziewczyna nie wytrzymuje i wychodzi z pokoju, wpadając prosto na Malika.\n-Przepraszam.- Mówi ze łzami w oczach.\n-Coś się stało?- Pyta ją Mulat, ale ona nie słucha.\nBiegnie prosto przed siebie. Nagle słychać krzyk i wielki hałas. Wszyscy szybko znajdują się przy Olivii leżącej przy schodach. Spod jej głowy ukazuje się kałuża krwi.\n-Zadzwońcie po pogotowie! Nie stójcie tak zróbcie coś!- Krzyczy Liam\n(...) Złamana noga, jakieś nieliczne pęknięcia, poobijane mięśnie i uraz czaszki. Tak się analiza lekarska stanu zdrowia Olivii. Kiedy przywieźli ją do szpitala jej stan był stabilny, lecz teraz w ciągu kilku minut znacznie się pogorszył i konieczna jest operacja. Chłopcy czekają pod wielkimi białymi drzwiami i zrywają się z miejsc jak tylko ktoś wyjdzie z pomieszczenia. Harry chodzi w tę i z powrotem, obgryzając paznokcie, Liam płaczę w koncie, mówiąc że nie może jej stracić, Lou próbuje go jakoś pocieszyć, a Zayn i Niall po prostu siedzą i czekają, nie wiedząc co by mieli teraz zrobić. Mija godzina za godziną, minuta za minutą, a drzwi się nie otwierają. Harry po woli traci nadzieję na to, że wszystko będzie z nią dobrze, Obwinia się za to, że zleciała ze schodów, bo on na nią nakrzyczał. W końcu drzwi się otwierają i wychodzi lekarz.\n-Który z was jest z rodziny?- Pyta rozglądając się po twarzach chłopaków.\n-Ja. Doktorze co z moją siostrą?\n-Operacja przebiegła spokojnie i stan twojej siostry jest już stabilny, ale chcę z tobą o czymś porozmawiać.\nLiam poszedł do gabinetu razem z doktorem i wtedy wreszcie z blogu operacyjnego wyjechali inni lekarze z łóżkiem, na którym leżała Olivia. Miała głowę w bandażach, była podłączona do mnóstwa aparatur. Ten widok wywołał u Harry'ego przypływ łez. W tym czasie w głowie Liama przepływało tysiące myśli, dotyczących jego siostry.\n-Proszę usiądź.- Lekko wyłysiały mężczyzna wskazuje mu fotel po drugiej stronie swojego biurka.- Musisz oddać krew.\n-Oczywiście, ale jaki to ma związek z moją siostrą?\n-Straciła niewielką ilość krwi i potrzebna jest jej ona, żeby uzupełnić braki po tak ciężkiej operacji.\nTym razem Liam już nie zadaje pytań tylko kiwa na zgodę.\n-Ale to jeszcze nie wszystko...\nHejka kochani! No to mam dla was kolejny rozdział. Nie wiem czy wam się spodoba, ale pisałam go tak na spontanie, a moja chora wyobraźnia nie zna granic. Dziękuje wam za komentarze i przepraszam, że jeszcze was nie odwiedziłam tak jak obiecałam, ale czytałam moją ukochaną książkę, więc jutro na pewno to zrobię, nawet z samego rana. A teraz przejdźmy do czegoś co mnie trochę zaskoczyło.\nZostałam nominowana przez вℓєѕѕ †, bardzo dziękuje kochana.\nTrudno stwierdzić, bo bardzo często się one zmieniają,\nsądzę, że na dzień dzisiejszy jest to "Barcelona"\n2. Na kim się wzorujesz ? Jeśli tak, dlaczego ?\nNie wiem czy się na kimś wzoruje, ale pewnie tak jest, mimo że robię to nieświadomie.\n3. Jaki jest twój najlepszy talent ?\nMój talent? Hmm... trudno mi odpowiedzieć na to pytanie, ale chyba talent do nauki i psucia nerwów wybranym osobom.:D\n4. Jak brzmi twoje motto ?\nNie ważne jaką byś drogę objął i tak napotkasz na zakręt, więc się nie poddawaj i spróbuj z niego wyjść.\n5. Jakim krokiem tanecznym zaimponowałabyś chłopakowi ? :D\nHehe... Absolutnie nie mam pojęcia. Pewnie wymyśliłabym coś na poczekaniu i czekała na reakcje.:D\n6. Jesteś od czegoś uzależniona ?\nTak od mandarynek. Mogłabym jeść je i jeść... A drugim takim uzależnieniem jest pisanie. Nie mogę się bez niego obyć.\nJest wiele rzeczy, którymi się interesuje, np.: muzyka, filmy, sztuka i oczywiście chłopaki.:D\n8. Kim chcesz być w przyszłości ?\nChciałabym być architektem, ale ciągle ktoś mnie odbiega od tego.\nRyba w sosie ziołowym... Mmm... pychotka...:D10. Czego najbardziej nie znosisz ?\nKłamstwa i obojętności na czyjąś krzywdę. Nie znoszę również tego, że ktoś pali żeby się komuś przypodobać, ale kłamstwo to coś czego nigdy nie wybaczam.\nDlaczego zaczęłaś/zacząłeś pisać?\nKim dla ciebie jest przyjaciel?\nJaki film najlepiej opisuje twoje życie?\nUlubiony kanał na You Tube?\nLubisz czekoladę? Jaką najbardziej?\nJaki kolor Cię opisuje najlepiej?\nCzym stało się dla ciebie blogowanie?\nJak myślisz długo przeżyjesz bez telefonu?\nTo kto chce być nominowany?\nNo to tyle moi kochani.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 11:15\nForever: rozdział 7\nŚwięta zbliżały się w zawrotnym tempie. Już za dwa dni, dokładnie w Wigilie, miał odbyć się świąteczny koncert w Paryżu. W domu chłopaków zaczęło się wielkie pakowanie. Co chwilę ktoś krzyczał szukając sowich rzeczy. Pakowanie się zajęło im kilka godzin, ale wreszcie mogli już jechać na lotnisko. A na lotnisku wyścig z czasem. Cała paczka ledwo co zdążyła na swój lot. Każdy z nich zajął już swoje miejsce w samolocie wystartowali. Po kilkugodzinnym locie wreszcie byli w Paryżu, a na miejscu kolejne problemy. Okazało się, że Liam zapomniał zarezerwować pokoje w hotelu i nie mieli gdzie się podziać.\n-Nie możemy tutaj tak stać bezczynnie. Zbierajmy nasze bagaże i jedziemy.- Zarządziła Olivia.\n-Ale niby dokąd? Pomyślałaś.- Powiedział z ironią Li.\n-Koniec gadania. Idziemy!-Wykrzyczała mu prosto w twarz.\nWszyscy zapakowali się do niewielkich rozmiarów taksówki i pojechali w kierunku znanym jedynie Olivii. Kilka minut później byli już pod jakąś starą kamienicą. Kiedy tylko brunetka wydostała się z pojazdu stanęła przed budynkiem, wzięła głęboki oddech, uśmiechnęła się i powiedziała sama do siebie:\n-Witaj w domu.\nPo tych słowach ruszyła w kierunku drzwi, a za nią chłopcy targali wszystkie bagaże. Niall co chwilę marudził, że już umiera i czemu w tym budynku nie ma windy. W końcu stanęli przed jakimiś drzwiami, a Olivia wyjęła kluczę i je otworzyła.\n-Je vous invite à le centre.- Powiedziała do swoich przyjaciół, a oni tylko na nią spojrzeli z pytającymi minami.\n-Ona zaprasza nas do środka.- Wyjaśnił im Harry.\nWszyscy weszli do pomieszczenia i kiedy tylko znaleźli jakieś miejsce do siedzenia, upadli od razu na kanapę i usnęli. Olivia widząc ich wszystkich śpiących, okryła ich kocem i sama też poszła się położyć spać. Następnego dnia obudziły ją hałasy dochodzące z kuchni. Brunetka przetarła zaspane oczy i jeszcze ziewając wpełzła do pomieszczenia.\n-Witaj śpiochu.- Przywitał ją wesoły jak nigdy Harold, a po nim reszta bandy.\n-Witam.- Zaśmiała się.- Co tak pięknie pachnie?\n-Twoje śniadanie. Ciesz się, że Niall go jeszcze nie zjadł.- Uśmiechnął się do niej Luis i podał jej pyszną jajecznicę. Dziewczyna zaśmiała się i spojrzała na wszystkich.- Czemu się śmiejesz?\n-Jesteśmy we Francji, prawda?\n-No i co to ma do rzeczy?- Spytał Niall.\n-To że tutaj śniadanie wygląda troszkę inaczej, więc podziękuje wam za tą pysznie wyglądającą jajecznicę i zapraszam was na prawdziwie Francuskie śniadanie. Co wy na to?\nChłopcy spojrzeli jeden na drugiego i w wyrazie zgody wykrzyczeli jedno, głośnie OK. Wszyscy się ubrali i poszli do niewielkiej kafejki znajdującej się nieopodal ich tymczasowego miejsca zamieszkania. Usiedli przy stoliku, złożyli zamówienie i czekali.\n-Jutro masz występ. Denerwujesz się?- Zapytał Zayn.\n-Hmm... Ani trochę. Bardzo się cieszę, że mogę tutaj być. Mam tyle wspomnień związanych z Paryżem. Spędziłam tutaj połowę swojego życia.\nNa tym zakończyła się rozmowa Olivii i Malika. Paczka wreszcie dostała swoje śniadanie i zabrała się za pałaszowanie. Po śniadaniu brunetka miała iść na spotkanie z dyrektorem szkoły, w której się uczyła, a chłopcy mieli powłóczyć się po mieście.Spotkanie z dyrektorem przebiegało spokojnie. Dyrektor mówił na co przeznaczy pieniądze zebrane z koncertu, kto po kim występuje i takie tam organizacyjne sprawy. Po godzinie dziewczyna mogła wreszcie opuścić spotkanie. Wyszła przed budynek , a tam czekał już na nią Loczek.\n-Co tutaj robisz, nie miałeś oprowadzać chłopaków?\n-Wolałem przyjść po ciebie. Zabieram cię na wycieczkę po Paryżu.\n-Harry zapomniałeś, że ja tutaj mieszkałam, przecież ja znam to miasto lepiej niż ty.\n-Tak ci się tylko zdaje.- Zrobił oczy złośnika i złapał Olivie za rękę.\nLoczek znów ją zaskoczył. Zabrał ją w miejsce nad brzegiem Sekwany, którego do tej pory nie znała. To było jak magiczne miejsce, które otwiera się przed tymi, którzy w nie wierzą. Tam razem zjedli obiad i zaczęli rozmawiać. Potem zwiedzali najpiękniejsze zakątki Paryża. Świetnie się przy tym bawili. Zanim się spostrzegli nadszedł wieczór. Na koniec swojej wędrówki poszli na sam szczyt Wieży Eiffela.\n-Dawno tutaj nie byłam.-Powiedziała Olivia patrząc na rozciągającą się panoramę miasta.\n-Ja też. Zmieniło się trochę.Hmm... Nie boisz się jutrzejszego występu?\n-Nie. Bo wiem, że ktoś nade mną czuwa.\n-Wierze, że dasz wspaniały występ.- Po tych słowach Harry mocno przytulił dziewczynę do siebie. Powróciło do niego uczucie sprzed kilku lat.\nPrzyjaciele wrócili do domu późną nocą i od razu poszli spać. Następnego dnia czekała Olivie masa przygotowań. Od rana ćwiczyła swój śpiew, choreografie i całą resztę. Zanin skończyła wszystkie przygotowania, nadszedł czas koncertu. Znów stała na scenie tak jak wtedy, kiedy wszystko zależało od jednego występu. Wszystkie światła były zwrócone na nią, muzyka zaczęła grać, a ona stała tam, piękniejsza niż nigdy dotąd i zaraz miała z siebie wydobyć dźwięk. Kiedy zaczęła śpiewać, ludzie umilkli i słuchali jej w skupieniu. po występie dostała gromkie brawa, a po jej policzku spłynęły łzy szczęścia. Za sceną czekał już na nią Harry. Pogratulował jej i przytulił ją do siebie. Nie było tam nikogo oprócz ich dwojga.\n-A gdzie reszta?- Spytała zdezorientowana.\n-Mają coś do załatwienia. Idziemy już do domu. Koncert się skończył.\n-Chciałam gdzieś jeszcze iść. Pójdziesz ze mną?\nHarry pokiwał głową na zgodę i oboje poszli na szczyt Wieży Eiffela.\n-Kiedyś obiecałam sobie, że po każdym występie w Paryżu będę tutaj przychodzić.\n-Przychodziłam tutaj z tatą.\nW tamtym momencie spojrzeli sobie głęboko w oczy. Zbliżali się do siebie z każdą sekundą. Czuli na sobie swoje oddechy i wtedy złączyli się w pocałunku. Ich oddechy były jednością, języki tańczyły własny taniec i nic nie mogło przerwać im tej chwili. Uśmiechnęli się do siebie i nie mogli oderwać od siebie oczu.\n-Dziękuje ci.- powiedziała w końcu Olivia.\n-Za taki wspaniały prezent.- Po tych słowach znów go pocałowała.\nCali w skowronkach wrócili do domu, a tam czekała dziewczynę kolejna niespodzianka. Mieszanie było pięknie przybrane, w "salonie" znajdowała się choinka, a pod nią prezenty, ale nie to było dla niej ważne lecz to, że ma takich wspaniałych przyjaciół. Stała w osłupieniu, wtedy podszedł do niej Liam i mocno ją przytulił.\n-Przepraszam siostrzyczko. Przepraszam, że cię unikałem. Kocham cię.- Wyszeptał jej do ucha, a po jej policzku spłynęła łza.\nMarzyła o takiej Wigilii i jej marzenie spełniło się. Mogła spędzić ten dzień z najbliższymi jej osobami, ale jedno nie dawało jej spokoju, a mianowicie uczucie miłości...\nHej kochani! Oj zaniedbuje tego bloga ostatnio. Ale już mam dla was 7 rozdział. I chyba chciałabym mieć towarzystwo na blogu. Więc jak ktoś zainteresowany to pisać ja nie gryzę: gg:6231415.\nA teraz ŻYCZĘ WAM ZDROWYCH WESOŁYCH ŚWIĄT, ŻEBY UŚMIECH NIE SCHODZIŁ WAM Z TWARZY, SUKCESÓW W PISANIU, SPEŁNIENIA WASZYCH ŚWIĄTECZNYCH ŻYCZEŃ, BOGATEGO MIKOŁAJA I ŚWIĄT SPĘDZONYCH W MIŁYM RODZINNYM GRONIE.\nCzekam na waszą opinie, bo to będzie taki dla mnie wielki mały prezent od was i zostawiajcie namiary do siebie, a na pewno was odwiedzę.:D\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 12:14\nForever: rozdział 6\nPierwszy raz, odkąd Olivia wprowadziła się do chłopaków, normalnie jak człowiek z nimi rozmawiała. Nie przypuszczała, że oni mogą być tacy mili. Jedynie jej brat nadal był dla niej oziębły lecz wewnątrz cieszył się z osiągnięć swojej siostry. Nagle w całym domu rozległ się dzwonek do drzwi i wszyscy obecni w salonie spojrzeli na siebie nawzajem.\n-Ktoś z was spodziewa się gości?- Spytał Lou.\nZayn bez żadnej odpowiedzi poszedł w kierunku drzwi. Kiedy je otworzył, jego oczom ukazała się szczupła, wysoka blondynka o błękitnych oczach. Zaprosił ją do środka, po czym mocno ją uściskał. Weszli do salonu i jak tylko tam się znaleźli w ich stronę spoglądało pięć par oczu, czekających na jakieś wyjaśnienia.\n-Poznajcie Lori moją dziewczynę.- to ostatnie słowo było dla Olivii ciosem w serce.\nNagle poczuła wielką zazdrość i ból jakiego do tej pory nie znała. Z jej oczu gotowe były popłynąć łzy lecz udało się jej uspokoić i podeszła do blondynki.\n-Cześć jestem Olivia- przedstawiła się jej, podając rękę.\n-Oliwia? Jak ty się zmieniłaś . Nie poznałam ciebie.- brunetka była zdziwiona reakcją dziewczyny, a ta to zauważyła.- Nie pamiętasz mnie?\n-Przykro mi, ale raczej nie.\n-Chodziłyśmy do jednej szkoły w Paryżu i raczej nie byłam dla ciebie zbyt miła i bardzo cię za to przepraszam.\n-Teraz już pamiętam. I nie martw się, już zapomniałam o tych wszystkich przykrościach.- Olivia obdarowała Lori ciepłym uśmiechem i przytuliły się do siebie. Wybaczyła jej wszystko, ale nadal czuła ciężar na sercu.\nKiedy dziewczyny wszystko sobie wyjaśniły, chłopaki przywitali się z nową dziewczyną Zayn'a. Harry obserwował całą tą sytuacje z boku i zauważył reakcje Olivii na wieść o dziewczynie swojego przyjaciela. Zauważył, że brunetka czuje do Malika coś więcej niż tylko uczucie przyjaźni. Podszedł do niej, złapał ją za rękę i wyszeptał:\n-Potrzebny jest ci spacer.\nPo tych słowach pociągnął ją za sobą, założył na jej ramiona płaszcz i wyszli w nieznanym nikomu kierunku. Harry szedł szybkim krokiem prosto przed siebie, a Olivia ledwo za nim nadążała.\n-Harry zwolnij proszę. Nie mogę złapać tchu.-Krzyczała za nim brunetka, ale chłopak jej nie słuchał.\nStanęli w końcu po środku jakiegoś parku. Dziewczyna jak tylko mogła na chwilę stanąć wzięła głęboki oddech i ze złością w oczach spojrzała na Harry'ego.\n-Ty chcesz mnie zabić?- Uderzyła go w ramię.\n-Widziałem jak patrzysz na Zayn'a i jego dziewczynę. Chciałem ci oszczędzić bólu. Wiem co do niego czujesz.\n-A niby co miałabym do niego czuć?- Mówiła z zakłopotaniem.\n-Zakochałaś się w nim to widać.\n-Możesz nikomu nie mówić?- Spojrzała na Harolda z miną a'la kot ze Shrek'a, a Loczek jedynie westchnął głęboko i objął ją ramieniem.\n-Nie masz się o co martwić.\n-Dziękuje.- Olivia dała mu całusa w policzek i uśmiechnęła się do niego ciepło.\nSpacerowali razem przez śnieżnobiały park, rozmawiając ze sobą o przeszłości. Dzięki tej rozmowie Harry'emu zaczęły powracać wspomnienia sprzed kilku lat, zanim został gwiazdą, zanim poznał chłopaków, zanim poszedł do X Faktora. Przypomniał sobie dzień, który zmienił go do niedopoznania. Po pewnym czasie na dworze zrobiło się zimno i Olivia zaczęła trząść się z zimna. Harry bez wahania założył na jej ramiona swój płacz.\n-Harry będziesz chory.-Zaprotestowała brunetka i oddała mu jego płaszcz.\n-Zaraz nie będę chory. Wejdźmy tutaj to się rozgrzejemy.- Wskazał ręką na kawiarnię znajdującą się nieopodal parku.\nW środku znajdowało się dużo osób. Było ciepło i przyjemnie. Loczek złapał dziewczynę za rękę i poprowadził do stolika. Zamówili sobie gorącą czekoladę. Rozmawiali i śmiali się tak głośno, że co chwilę byli uciszani przez innych klientów. Wypili swoje napoje i późnym wieczorem wrócili do domu.\n-Dziękuje ci za ten dzień.\n-Nie masz za co dziękować. Przynajmniej mi się nie nudziło.\nUśmiechnęli się jeszcze do siebie i weszli do domu.\nHej kochani! Wiem, że ostatnio zaniedbuje tego bloga, ale to wszystko przez to, że miałam konkursy jutro mam konkurs z matematyki, w poniedziałek i wtorek byłam w Berlinie, no i do dzisiaj pisałam próbne testy gimnazjalne. Rozdział moim zdaniem jest odrobinę nudnawy, ale akcja się dopiero rozkręca. Mam nadzieje, że się spodoba. Przypominam wam o konkursie.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 07:06\nForever: rozdział 5\nKolejne dni mijały w miarę spokojnie lecz Olivia z każdą kolejną chwilą czuła się coraz gorzej w otoczeniu swojego brata i jego przyjaciół. Wydawało się jej, że wszystko obraca się przeciwko jej. Każdej gwieździstej nocy spoglądała w niebo i pytała dlaczego została sama. Nie było dnia, żeby nie płakała. Jedyną osobą, która próbowała ją pocieszać był Zayn. Starał się nie zostawiać jej samej. Teraz siedzi na parapecie i przygląda się budzącemu się do życia Londynowi. Czeka aż oni się obudzą i wesoła twarz Mulata przywita ją ciepłym uśmiechem. Jednak wydawało się jej, że ten dzień będzie inny niż zwykle. Oderwała się od swoich myśli i zeszła do kuchni. Rozejrzała się po pomieszczeniu, po czym westchnęła głęboko i podeszła do lodówki, która była pełna, ale nie jedzenia tylko światła. Usłyszała czyjeś kroki i w pośpiechu się obróciła. Jej oczom ukazał się Harry. Chłopak uśmiechnął się do niej ciepło, po czym tak samo jak ona zajrzał do lodówki. Zamyślił się lekko i zamknął drzwiczki lodówki.\n-Trzeba zrobić zakupy, inaczej Niall umrze z głodu i my przy okazji.- Zaśmiał się i kiedy zorientował się, że Olivia się nie śmieje odchrząknął i dalej prowadził konwersacje.- Pójdziesz ze mną zrobić zakupy?- Spojrzał na dziewczynę oczami a'la kot ze Shreka.\n-Dobrze tylko się przebiorę.- Olivia pognała na górę, aby się przebrać, a Harold wykonał gest zwycięstwa, a na jego twarzy pojawił się uśmiech zadowolenia.\nOlivia wpadła do pokoju i wywróciła go do góry nogami. Szybko się przebrała i zbiegła na dół. Harry czekał już na nią przy drzwiach. Założył jej na ramiona płaszcz, po czym wyszli na dwór. Chłopak otworzył jej drzwi do samochodu i pojechali do sklepu. Kiedy byli już pod sklepem Harry złapał za dwa wózki na zakupy i pognał w stronę sklepowych półek, a Olivia zaraz za nim. Loczek pakował do wózków praktycznie wszystkie produkty jakie spotkał na swojej drodze. Dziewczyna kiedy tylko zobaczyła zapakowane po samą górę wózki aż się przeżegnała lewą ręką. Zapakowanie tego wszystkiego w foliowe torebki i do samochodu zajęło im sporo czasu, ale zanim chłopaki zdążyli zejść na dół, to oni wrócili do domu i wypakowali wszystkie zakupy do szafek.\n-Może zrobimy razem śniadanie dla wszystkich?- Zaproponował Harry.\nOlivia pokiwała lekko głową na zgodę i zajrzała do lodówki, po czym wyciągnęła z niej jajka oraz mleko.\n-Zrobimy naleśniki.- Zarządziła i uśmiechnęła się do Hazzy. Chłopak odwzajemnił jej uśmiech i zabrali się do pracy.\nOboje świetnie się zgrywali w kuchni i już po pół godzinne całe śniadanie było gotowe. Chwilę po ich skończonej pracy do kuchni wparowała reszta zespołu. Wszyscy, oprócz Niall'a, zdębieli na widok pełnego jedzenia stołu. Zasiedli do stołu i zaczęli konsumować naleśniki. Olivia zjadła jedynie jednego naleśnika i odłożyła talerz do zmywarki. Udała się do salonu, aby sprawdzić pocztę mail'ową.\n-Jedna reklama. Druga reklama. O kupon rabatowy. Trzecia reklama...- Zaczęła wyliczać wszystkie wiadomości.- A to co?- Zapytała samą siebie i otworzyła otrzymaną wiadomość.\nCzytała wszystko dokładnie i kiedy skończyła zaczęła krzyczeć na cały dom. Chłopaki z przerażeniem wybiegli z kuchni.\n-Co się stało?- Spytał Niall, który wparował do pomieszczenia ze sporej wielkości patelnią.\nOlivia zaczęła skakać i cieszyć się jakby uciekła z domu wariatów. Wskazała palcem na laptopa. Chłopcy podeszli i przyglądali się wiadomości, którą właśnie dostała dziewczyna.\n-Dostałam zaproszenie na świąteczny koncert w Paryżu.- Wyjaśniła im kiedy zorientowała się, że nie umieją czytać po francusku.- A tobie po co ta patelnia?- Spojrzała na blondyna ze zdziwieniem.\nChłopak tylko uśmiechnął się głupio i schował przedmiot za plecami.\n-Kochani...- Zaczął Malik.- Wygląda na to, że jedziemy do Paryża na świąteczny koncert.\n-Nie musicie ze mną jechać.\n-Ale bardzo chcemy.- Louis poczochrał Olivii włosy i się do niej uśmiechnął.\nWszytko wskazywało na to, że życie dziewczyny wreszcie wraca do normy, ale nadal brakowało jej miłości brata. Cały czas trzymał się z boku tego wszystkiego, lecz wewnątrz siebie cieszył się razem ze swoją siostrą. W tej chwili był gotów podejść do niej i ją uściskać, ale kiedy próbował zrobić jakikolwiek krok, coś w głowie mówiło mu żeby tego nie robił...\nHej kochani! Wiem jestem złą kobietą, że tak długo nie dodawałam rozdziału, ale już się usprawiedliwiam. Cały tydzień siedzę od 8-16 w szkole, później rozwiązuje testy i uczę się na testy próbne oraz konkurs z matematyki, w dodatku nie wiedziałam jak mam się zabrać za ten rozdział. Więc wybaczcie mi i PRZEPRASZAM. Chciałam ten rozdział dodać przed moim wyjazdem do Berlina, testami i konkursem, więc wzięłam się ostro do roboty i proszę jak mi poszło.\nA teraz przejdźmy do konkursu.\n-Dodajesz komentarz, że bierzesz udział w konkursie i jesteś moim publicznym obserwatorem.\n-Wysyłasz na mój E-MAIL pracę konkursową.\n-W mailu podajesz: ADRES SWOJEGO BLOGA ORAZ AKTUALNY E-MAIL.\nKonkurs LITERACKI, będzie polegał na napisaniu rozdziału świątecznego do mojej nowej historii. Daje wam wolną rękę, tylko treść tego rozdziału musi się zgadzać z tymi wydarzeniami, które tutaj publikuje.\nPrace konkursowe można wysyłać do 20-21 grudnia. E-MAIL znajdziecie w zakładce kontakt. Nagrody będą oczywiście świąteczne, ale również polecę bloga zwycięzcy na swoim blogu i kilku stronach społecznościowych.\nJeśli macie do mnie jeszcze jakieś pytania, nie wahajcie się i piszcie na moje gg: 6231415.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 12:28\nPrzez myśli Olivii nagle przebiegło tysiące pytań. Kim jest ten chłopak? Co on robi w domu jej brata? A może pomyliła adresy?\n-W czym mogę pomóc?- Spytał się ciemnooki.\n-Jest może Liam Payne?\nWeszła z walizkami do tego jak sądziła cudownego domu, ale w środku on nie był taki cudowny jak na zewnątrz. Wszędzie były porozrzucane opakowania po jakimś śmieciowym jedzeniu i ubrania. Olivia najbardziej w świecie nienawidziła bałaganu, a ten widok przyprawiał ją o zawrót głowy. Wraz z tajemniczym chłopakiem weszła do salonu, który na pierwszy rzut oka wyglądał czyściej niż cała reszta domu, ale to tylko pozory.\n-Li masz gościa.\nChłopak o mało co nie spadł z fotela, kiedy zobaczył swoją młodszą siostrę z walizkami w ręku.\n-Co tutaj robisz?- Zapytał ze zdziwieniem.\n-Zapomniałeś? Babcia kazała nam odrobić stracony czas i między innymi mamy ze sobą mieszkać. Nie martw się nie zauważysz mnie, będę dla ciebie niewidzialna tak jak zawsze to było.\nBrat brunetki nie wiedział co ma powiedzieć. Spojrzał na przyjaciela, a ten tylko wzruszył ramionami. Liam wstał ze swojego miejsca i podszedł do swojej siostry, po czym złapał ją za rękę i pociągnął za sobą. Po drodze wziął walizki dziewczyny. Weszli do jakiegoś pomieszczenia.\n-To jest twój pokój. Rozpakuj się i jak będziesz chciała to przyjdź do nas.\nOlivia pokiwała głową na zgodę. Usłyszała dźwięk zamykających się drzwi. Nabrała dużo powietrza i sunęła się po ścianie. Znów płakała. Strasznie jej brakowało kochanej staruszki. Brakowało jej tego, że zawsze kiedy była smutna lub miała jakiś problem, to ona przychodziła do niej i przytulała ją. Śmierć jej babci była dla niej największym ciosem. Kiedy pierwszy raz po kilkunastu latach zobaczyła swojego brata to on był dla niej zupełnie obcą osobą. Spróbowała opanować łzy i wziąć się za rozpakowanie walizek. Ze łzami w oczach przeglądała wszystkie swoje ubrania i układała je w szafkach. Po kilku godzinach jej wszystkie rzeczy znalazły swoje miejsce w pokoju. Zmęczona dziewczyna położyła się na łóżku i próbowała usnąć, ale hałas dochodzący zza drzwi nie pozwalał jej w żaden sposób zasnąć. Olivia nie zamierzała iść do swojego brata i jego przyjaciół, gdyż najzwyczajniej nie miała na to ochoty. Teraz chciała tylko odpocząć całym dniu, ale jak można odpoczywać w takim hałasie. Brunetka aż do godziny 23:31 nie zmrużyła oka i tylko wpatrywała się w sufit, przywołując dawne wspomnienia z Paryża. Dopiero kiedy wszystkie krzyki w miarę ucichły Olivia mogła się spokojnie oddać w objęcia Morfeusza.\nNastał kolejny dzień. Zegar wybił godzinę siódmą, więc Olivia postanowiła wstać. Wyszła ze swojego pokoju i rozejrzała się dookoła. Wszędzie walało się jeszcze więcej śmieci niż poprzedniego dnia, a kuchnia wyglądała jakby przeszło przez nią tornado. Miała tego serdecznie dosyć, przecież nie mogła żyć w takich warunkach. Wyjęła z walizki trąbkę i stanęła na środku domu, po czym zaczęła trąbić. Momentalnie z pokoi pozostałych lokatorów wychyliły się ich jeszcze zaspane buzie.\n-Co się dzieje?- Zapytał zaspany Liam.\n-Pobudka śpiochy. Bierzemy się do pracy, bo nie zamierzam żyć w takim syfie.\n-Ale jest dopiero 7 rano, a my jesteśmy śpiący.\n-Koniec dyskusji. Za 5 minut macie mi się stawić w salonie, a raczej w czymś co go przypomina, inaczej będę zmuszona wyciągnąć drastyczne środki.\n-Macie 5 minut i bez gadania.\nChłopaki jak poparzeni zaczęli się ubierać i w określonym czasie stawili się w salonie. Ustawili się na baczność w jednym rzędzie, po czym Olivia po wręczała im ściereczki, zmiotki oraz środki czystości i przydzieliła im miejsca do sprzątania, a ona sama zajęła się kuchnią. Chłopcy szybko się uwinęli ze sprzątaniem, więc przyszli do kuchni, aby pomóc brunetce. Wspólnie praca szła im bardzo szybko i wesoło. Zanim się spostrzegli kuchnia była już lśniąca i pachnąca. Zmęczeni po pracy udali się do salonu, aby odpocząć.\n-Jeny jaki ja jestem zmęczony.- Marudził blondyn.\n-A myślisz, że my nie? A tak pro po to my się jeszcze nie znamy. Jestem Zayn.\n-Niall. Zjadłbym coś, bo głodny jestem.\n-Ty zawsze jesteś głodny.- Powiedział brat Olivii.\nDziewczyna przyjrzała się im wszystkim bardzo dokładnie i w końcu zawiesiła swój wzrok na Harry'm. Wydawało się jej, że już skądś go zna. Czas mijał powoli. Chłopcy grali w jakieś gry na konsoli, a Olivia siedziała skulona i rozmyślała o swojej rodzinie. Dlaczego to ją musiało spotkać takie nieszczęście? To pytanie praktycznie cały czas obijało się o ściany jej myśli. W końcu wyszła z pomieszczenia i udała się na zewnątrz. Tylko Zayn zauważył jej nieobecność i wyszedł do niej.\n-Coś się stało?- Spytał z troską.\n-Nie, tylko musiałam się trochę przewietrzyć.\n-Ta wasza babcia musiała być dla ciebie kimś bardzo ważnym\n-Była moją jedyną rodziną jaką posiadałam. Zawsze mi pomagała.\n-Ale przecież masz brata.\n-Zawsze byłam dla niego niewidzialna, więc czemu miałoby się to teraz zmienić?- Dziewczyna spojrzała się na ciemnookiego i posłała mu skromny uśmiech.\nZrobiło się jej zimno, ale nie chciała jeszcze wracać do środka. Zayn to zauważył i otulił ją swoją bluzą. To właśnie jemu powiedziała jak się czuła przez te wszystkie lata, kiedy jej brat nie chciał jej znać. Wrócili do środka, ale Olivia nie chciała już wracać do reszty, więc poszła do swojego pokoju. W tym czasie chłopaki zachowywali się jak w dżungli. Zayn stanął w drzwiach i się temu wszystkiemu przyglądał.\n-Może się uspokoicie trochę!- Krzyknął tak, że wszyscy spojrzeli w jego stronę z przerażeniem. Mulat prawie wcale nie podnosił na nich głosu, a nawet można powiedzieć, że nigdy na nich nie krzyczał, więc dlaczego robi to teraz? Czy to ma jakiś związek z pojawieniem się w ich życiu siostry Liam'a?- Zachowujecie się jak stado baranów.\n-Zayn słońce czy ty jesteś chory?- Spytał się Louis, przykładając swoją dłoń do czoła Mulata.\n-Louis nie wygłupiaj się.- Po tych słowach i on opuścił całe towarzystwo i poszedł do siebie. Rozłożył się na łóżku i myślał, jak mógłby pomóc Olivii, żeby nie czuła się smutna. Teraz jego celem było sprawić, aby na twarzy tej dziewczyny zawsze gościł uśmiech. Był gotowy zrobić dla niej wszystko, gdyż po prostu zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia...\nHej kochani! To jak wam się podoba rozdział 4? Męczyłam go jakieś 3 dni i w końcu mi się udało go napisać. Dziękuje za komentarze i oczywiście liczę na więcej, hehe...;D\nPrawdopodobnie w najbliższym czasie zrobię konkurs literacki lub inny, więc obserwujcie czy nic się nie dzieje czasem na blogu. A teraz czekam na wasze opinie.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 07:10\nZ twarzy Olivii znikł promienny uśmiech, a na jego miejsce pojawił się niepokój i powaga. Bała się najgorszego lecz w pewnej chwili w jej sercu pojawił się płonień nadziei, że może jej brat przyjechał i wreszcie będzie mogła się do niego przytulić.\n-Co się stało babciu?- Spytała z nutą nadziei.\n-Będziesz musiała porzucić na jakiś czas szkołę.\n-Ale babciu! Sama mówiłaś, że nie powinnam porzucać swoich marzeń i brnąć w nie, a teraz karzesz mi z nich zrezygnować?!- Zdziwienie dziewczyny było wielkie. Jednak jej babcia zachowała spokój, a już po chwili śmiała się z reakcji dziewczyny.- Babciu?!- Powiedziała ze złością.\n-Szkoda, że nie widziałaś swojej miny wnusiu. Chciałam ci powiedzieć, że dostałyśmy zaproszenie od mojej przyjaciółki z Nowego Jorku, a ty od razu wybuchasz gniewem.- Babcia dziewczyny śmiała się jak nigdy.\nOlivia odetchnęła z ulgą i śmiała się razem z nią. Poszły do kuchni, zrobiły sobie herbatę i jak zawsze zaczęły opowiadać sobie o całym dniu. W większości to Olivia mówiła jej o swoim dniu. O tym jak nie potrafi odnaleźć się w nowym otoczeniu. O tym jak Harry ją pocieszał po tym jak Lori ją ośmieszyła w kawiarni. Mijała godzina za godziną, a one cały czas ze sobą rozmawiały. Ta siwa staruszka zawsze potrafiła ją wysłuchać, pocieszyć i służyć dobrą radą. To ona nauczyła ją, że to rodzina i przyjaciele są najważniejsi, że to właśnie ich powinna stawiać na pierwszym miejscu, aby kariera czy praca nigdy nie stawały na piedestale. Napełniała serce Olivii dobrocią i uczynnością. Mówiła jej, że powinna stawiać szczęście innych nad własne. Brunetka zawsze towarzyszyła swojej ukochanej babci i ani na chwilę jej nie opuszczała. Starała się jej pomagać na każdym kroku. Nadeszła noc, ale miasto nadal tętniło życiem. Olivia pomogła posprzątać babci po kolacji i udała się do swojego pokoju. Podeszła do okna, otworzyła je i patrzyła na otaczającą przestrzeń. Za miesiąc będzie musiała się pożegnać na "jakiś czas" z tym miastem i szkołą oraz z Harrym. Czuła, że to jest osoba, która ją zawsze zrozumie, że znajdzie w niej swojego stróża, który zawsze ją ochroni przed złem. Dziękowała za to, że ma kogoś takiego, Bogu.\nMijały kolejne dni i noce, a przyjaźń Olivii i Harry'ego stawała się coraz silniejsza. Spędzali ze sobą coraz więcej czasu i rozmawiali o wszystkim co ich trapiło. Jednak los jest nieubłagany i chciał ich rozdzielić. Harry musiał wracać do Wielkiej Brytanii, a ona została tutaj sama i teraz znów miała tylko babcie. Oczywiście rozmawiali ze sobą przez telefon, ale z czasem robili to coraz rzadziej aż w końcu, kiedy Olivia wraz z babcią wyjechały do Nowego Jorku, ich kontakt całkowicie zaniknął. Chłopak codziennie przyglądał się zdjęciu, które zrobił brunetce i żałował, że nie wyznał jej swoich uczuć zanim wyjechał. Teraz mieli się już nigdy nie spotkać. Dziewczyna dostała się do najbardziej prestiżowej szkoły muzycznej jaką jest Juilliard School, natomiast on dostał się do brytyjskiego X Faktor'a. Z czasem zapomnieli o swojej przyjaźni. Babcia dziewczyny patrzyła jak jej wnuczka wpada w przepaść kariery. Teraz nie spędzały ze sobą każdej wolnej chwili, a o rozmowie nie było mowy. Olivia stała się rozkapryszoną divą, która już nie zwracała uwagi na potrzeby innych. Liczyła się tylko ona i jej kariera. Dla uznania ludzi wspinała się na kolejne szczeble, idąc w górę po trupach. Staruszka płakała po nocach i prosiła Boga, aby sprowadził jej kochaną wnuczkę na dobrą drogę. Olivii udało się skończyć Julliard z najwyższym wyróżnieniem. Miała wszystko o czym tylko mogła marzyć, ale nie miała już miłości. Przez jeden błąd straciła wszystko. Ludzie się od niej odwrócili. Wtedy dopiero zaczęła żałować tego co robiła, żeby zdobyć uznanie. Wróciły do niej słowa jej ukochanej staruszki. Przeprosiła ją za wszystko i każdego dnia starała się odpracować wyrządzone krzywdy.\nMinęły kolejne miesiące, a życie brunetki wreszcie się ustabilizowało, ale straciła swoją ukochaną babcię. Wyjechała z Nowego Jorku do Londynu. Chciała sobie tam na nowo ułożyć życie. Miała nadzieje, że gdzieś w tym wielkim mieście spotka swojego brata. Teraz siedziała sama w pustym domu i sprawdzała pocztę, kiedy zadzwonił jej telefon.\n-Tak słucham?- Powiedziała stanowczym, poważnym głosem.\n-Pani Olivii Payne?\n-Chciałem pani przekazać wiadomość o dzisiejszym czytaniu testamentu pani babci. Wysłałem pani wcześniej wiadomość o tym, ale nie wiem czy pani ją otrzymała.\n-Nie miałam okazji przejrzeć poczty. O której jest to czytanie?\n-Dziękuje panu. Do widzenia.\nRozłączyła się i nie wiedziała co ma teraz zrobić. Czy iść na to spotkanie czy też nie. Znalazła w swojej poczcie wiadomość o testamencie babci. Przeczytała ją i poszła się szykować. Nie zabrało jej to zbyt dużo czasu, ale była pewna, że się spóźni na to spotkanie. Wybiegła z domu i czym prędzej udała się we wskazane w wiadomości miejsce. Wpadła do budynku i już chwile później siedziała przy wielkim stole, czekając na pozostałych spadkobierców. Zegar nieubłaganie wystukiwał kolejne sekundy. W końcu do pomieszczenia wszedł o kilka lat od niej starszy chłopak. Tak to był jej brat. Ich spojrzenia się spotkały. Przez ten cały czas była gotowa wybaczyć mu, że ją zostawił samą, ale teraz kiedy stali tak oko w oko krew w jej żyłach zaczęła się buzować. Jej złość narastała z każdą chwilą i zaraz miała się wydobyć na zewnątrz, ale on podszedł do niej i przytulił ją jak gdyby nigdy nic.\n-Przepraszam- Wyszeptał jej do ucha, a po jego policzkach spływały słone krople.\n-Przez tak długi czas nie potrafiłeś ani razu zadzwonić czy odpisać na moje listy, a teraz mam ci wybaczyć? Gdzie byłeś kiedy cię potrzebowałam? Nie obchodziło cię co się ze mną dzieje.\n-Wybacz mi siostrzyczko. Zrozumiałem, że źle zrobiłem. Chcę to naprawić.\n-Nie chcę przerywać tej rodzinnej rozmowy, ale pora już zacząć.-Przerwał im rozmowę pewien adwokat.\nZaczął czytać testament ich babci. Staruszka napisała do nich listy, które adwokat wręczył im zaraz na początku spotkania. Teraz mieli mieszkać razem i odrobić stracony czas, zapomnieć o przeszłości i wyrządzonych krzywdach. Ich życie zaczyna się od nowa. Wyszli przed budynek i nie odzywali się do siebie. Olivia spojrzała jeszcze raz w stronę brata i bez słowa odwróciła się i poszła w swoją stronę. Nie chciała nic zmieniać w swoim życiu. Chciała żeby było tak jak teraz, ale nie mogła zlekceważyć prośby swojej ukochanej staruszki. Weszła do domu i zaczęła się pakować. Nie zajęło jej to zbyt dużo czasu, gdyż jeszcze nie zdążyła wypakować wszystkich walizek. Zamówiła taksówkę i już kilka minut później stała przed domem swojego brata. Zapukała do drzwi i cierpliwie czekała aż ktoś raczy je otworzyć.Ku jej zdziwieniu drzwi nie otworzył jej brat, ale jakiś ciemnooki chłopak...\nHej kochani! Mamy 3 rozdział. Cieszycie się? Jak na razie jestem zadowolona z tej historii. Ocenę pozostawiam wam. Jeśli macie jakieś pomysły lub chcecie porozmawiać to nie krępujcie się i piszcie na moje gg:6231415.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 01:29\nParyż tej nocy był bardzo piękny. Na niebie świeciło tysiące gwiazd, a całe miasto rozświetlały najprzeróżniejsze światła. Na jednej z najsłynniejszych ulic tego cudownego miejsca odbywał się koncert, który miał zdecydować o dalszych losach pewnej utalentowanej dziewczyny. Ten jeden występ miał zdecydować czy trafi do swojej wymarzonej szkoły. Strasznie się denerwowała, a z każdą kolejną sekundą ręce trzęsły się jej coraz bardziej. W końcu nadszedł ten moment. Stała na scenie, a przed nią było tysiące ludzi. Zamknęła oczy i wsłuchiwała się w bicie własnego serca. Musiała wypaść jak najlepiej, żeby ją zauważono. Przeniosła się w swój własny wymarzony świat, gdzie była naprawdę szczęśliwa. Usłyszała muzykę, ludzie zaczęli milknąć, a ona wydobyła z siebie najpiękniejszy dźwięk jaki kiedykolwiek oni słyszeli. To był jej czas. Przez chwilę mogła poczuć się jak gwiazda, ale ona nie tego pragnęła. Chciała spełnić marzenie jej i swojego ojca. W tym samym czasie pewien chłopak przechodził niedaleko miejsca koncertu. Z daleka ujrzał na scenie dziewczynę. Tylko on wiedział, że ona strasznie się denerwuje, inni nie zwrócili na to uwagi. Podszedł bliżej, aby móc się jej przyjrzeć. Wtedy ona zaczęła śpiewać, a on stanął jakby ktoś rzucił na niego urok. Nie był w stanie zrobić ani jednego kroku. Ten piękny głos całkowicie go sparaliżował. Z każdym kolejnym wersem piosenki jego oczy robiły się coraz bardziej szkliste. Ta piosenka przypomniała mu wszystkie najlepsze wspomnienia. Dziewczyna skończyła śpiewać i w końcu mogła odetchnąć z ulgą. Po koncercie ma się dowiedzieć czy dostała się do szkoły. Zeszła ze sceny i za kulisami cierpliwie czekała aż wreszcie całe show się skończy, a ona będzie pewna, że jej marzenie się spełni. Miała nadzieje, że ktoś zauważył tą szarą jak dotąd myszkę, którą była. Koncert się zakończył i wszystkie światła zgasły. Ona spojrzała na gwieździste niebo, a po jej policzkach zaczęły spływać łzy tęsknoty. Podeszli do niej jacyś ludzie z jednej z uczelni muzycznych we Francji. Pogratulowali jej występu i przekazali dobre wieści. Udało jej się. Już za dwa dni będzie mogła się u nich uczyć. Uścisnęła im jeszcze dłonie na pożegnanie i powtórnie wzbiła oczy ku niebu, po czym wypowiedziała bezdźwięczne "dziękuje". Wiedziała co teraz musi zrobić. Z uśmiechem na ustach powędrowała na sam szczyt wieży Eiffela. Przystanęła i spojrzała na rozświetlone, tętniące życiem miasto. Pierwszy raz od długiego czasu cieszyła się, że to właśnie tutaj mieszka. Wcześniej to miasto było dla niej tylko więzieniem. Los tak chciał, że w tej samej chwili na szczycie wieży był ten chłopak. W jednej chwili obrócili głowy w swoje strony, a ich spojrzenia wreszcie się spotkały. Chłopak bacznie przyglądał się błękitnym oczom dziewczyny, po czym swój wzrok przeniósł na jej różowe wargi. Zmierzył jej całą sylwetkę i obrócił wzrok, jakby się czegoś bał. Brunetka tylko się uśmiechnęła do siebie, odwróciła się i zmierzała już ku zejściu, ale wtedy poczuła kogoś dotyk na swoim ramieniu. To był on. Chłopak o zielonych oczach, smutnym spojrzeniu i uśmiechu na twarzy, który nigdy z niej nie schodził. Spojrzeli sobie w oczy i jakby na komendę- uśmiechnęli się.\n-Dałaś znakomity występ.- Tylko to w tej chwili mogło przejść przez jego usta. Wszelkie inne słowa zatrzymywały się w połowie drogi. Nie chciały opuścić jego wnętrza.\n-Dziękuje.- Po tych słowach dziewczyna ruszyła do przodu, a chłopak dalej stał w miejscu jak sparaliżowany. Patrzył w dal jak ona odchodzi. Dziewczyna jak tylko znalazła się na dole zaczęła biec. Biegła coraz szybciej, a obłoczki pary co chwilę wydobywały się z jej ust. W końcu znalazła się przed jedną z biedniejszych kamienic w Paryżu. To tam mieszkała razem ze swoją babcią. Wbiegła po schodach na ostatnie piętro i weszła do mieszkania. Tam poczuła prawdziwe ciepło, którego bardzo jej brakowało. Wiedziała, że ktoś na nią czeka i bardzo się niecierpliwi. Udała się do kuchni, w której krzątała się mała, siwa, drobna staruszka. Dziewczyna podeszła do niej i mocno ją przytuliła.\n-Dziecko, bo mnie udusisz.- Powiedziała wesołym głosem. Obróciła się do dziewczyny i mówiła dalej.- Mów, jak ci poszło?\n-Udało się babciu. Udało się...- Obie bardzo się cieszyły.\n-Ojciec byłby z ciebie dumny.-Powiedziała, a w oczach dziewczyny pojawiły się kropelki łez, które po chwili spłynęły jej po policzkach. Brunetka odwróciła się, po czym ruszyła do pomieszczenia na przeciw kuchni. Po drodze mówiła sobie w duchu, że wie. Położyła się na łóżku, głowę odwróciła w stronę ściany i zamknęła oczy. Jak tylko to zrobiła przed jej oczyma pojawiły się dzisiejsze wspomnienia. Widziała siebie na scenie, tłum ludzi zachwycony jej występem, nauczycieli przekazujących jej dobre wieści i w końcu JEGO. Jego oczy, włosy, usta, go całego. W tej samej chwili chłopak myślał o niej.Myślał o tym, czy los da im jeszcze jedną szansę na spotkanie...\nNoc ustąpiła miejsca dniu. Wszystko po woli wracało do życia. Na ulicach słychać było jeżdżące samochody, kłótnie sklepikarzy i wesołe rodziny. Dzisiaj był ten dzień, na który tak długo czekała. Pierwszy dzień w jej wymarzonej szkole. Tym razem wstała wcześniej niż zwykle i z uśmiechem na ustach przygotowywała śniadanie. Czekała aż jej babcia wróci z miasta. Chciała po prostu od niej usłyszeć, że jej brat sobie przypomniał o swojej siostrze i przyjedzie jej pogratulować. Wysłała do niego setki, a nawet nie setki tylko tysiące listów, ale on na żaden z nich nie odpisał. Wreszcie usłyszała dźwięk otwierających się drzwi i już była gotowa porzucić swoje dotychczasowe czynności, ale wiedziała, że nie powinna tego robić.\n-Witaj wnusiu.- Powiedziała zdyszana staruszka, całując dziewczynę w czoło.\n-Dzwonił? Rozmawiałaś z nim? Pytał o mnie?- Dziewczyna zasypała ją lawiną pytań, a staruszka pokiwała tylko przecząco głową.- Jak zawsze...\nPorzuciła swoje czynności i zostawiając w kuchni babcie, poszła szykować się do szkoły. Marzyła o tym dniu już od kilku lat razem ze swoim ojcem. To on był dla niej jej największym autorytetem. Sam ją wychował, wszystkiego nauczył i był przy niej, kiedy potrzebowała pomocy. Matki praktycznie nie znała, gdyż ona umarła kiedy dziewczyna miała zaledwie 5 lat. Ojciec dużo jej opowiadał o rodzicielce dziewczyny, ale i on umarł. Zginął w wypadku, a ona wyszła z tego cało. Często siebie obwiniała o jego śmierć, tak samo jak ją o to obwiniał jej starszy brat. Z dniem śmierci jej ojca porzuciła marzenie o szkole muzycznej i zamknęła się w sobie. Jedyną osobą, z którą była gotowa rozmawiać był jej brat, ale on nie chciał jej znać. Po śmierci ich ojca nie chciał zajmować się swoją młodszą siostrą, więc opiekę nad nią przejęła ich babcia. Dlatego chciała dobrze wypaść w pierwszy dzień szkoły, żeby inni ją zaakceptowali. Założyła na siebie najlepsze ubrania jakie tylko znalazła w swojej szafie. W domu babci się nie przelewało, ale jej nie były potrzebne kryształowe żyrandole, najdroższa porcelana, srebrne sztućce czy wielkie baseny. Wystarczało jej to co ma, ale jednak czegoś nadal jej brakowało, a tym czymś była miłość jej brata, której nigdy nie doznała. Odkąd tylko pamiętała on trzymał ją na uboczu i nie pozwalał się jej zbliżyć do niego. Dzieląca ich granica po śmierci ojca powiększyła się jeszcze bardziej. Jednak ona nadal go kochała. Wybaczyła mu to, że ją wyrzucił ze swojego życia i czekała aż on wreszcie przyjdzie do niej i powie "Kocham cię siostrzyczko". Gotowa do wyjścia pożegnała się z babcią i pognała w stronę uczelni. Kilka minut później stała już przed wielkim budynkiem, do którego wchodzili co chwila nowi uczniowie. Idąc korytarzem w stronę gabinetu dyrektora, miała wrażenie, że wszyscy z tej szkoły dobrze siebie znają i tylko ona jest tutaj taka obca, ale myliła się. Ten sam chłopak, o którym od momentu jego spotkania nie może zapomnieć, także czuł się tutaj obco. Chciał jak najszybciej stamtąd uciec, ale wtedy pojawiało się pytanie "dokąd on pójdzie, żeby nie wzbudzać podejrzeń?". Na szczęście lekcje w tejże szkole szybko mijały i zanim się obejrzał dobiegł koniec zajęć. Zdążył poznać kilka osób, ale jakoś nie czuł się w ich otoczeniu dobrze. Szedł prosto przed siebie z głową w chmurach i wtedy wpadł na NIĄ.\n-Bardzo cię przepraszam. Niezdara ze mnie.- Tłumaczył się w taki śmieszny sposób, że dziewczyna nie potrafiła się na niego gniewać.\n-Tak pro po jestem Harry.-Podał jej rękę.\n-Olivia.- Ścisnęli delikatnie swoje dłonie przy czym obdarowali siebie nawzajem pięknymi uśmiechami.\n-Pierwszy dzień w szkole?\n-Aż tak bardzo to widać?\n-Nie martw się, to także mój pierwszy dzień szkoły. Skończyłaś już lekcje.\n-Tak. I szłam już do domu, ale ktoś mnie potrącił.- Powiedziała to z udawaną złością.\n-Przepraszam cię, naprawdę nie chciałem.\n-Wiem wiem. Tak tylko się z tobą droczę.\n-To może jak już skończyłaś lekcje to pójdziemy do kawiarni i trochę porozmawiamy?- Olivii nie za bardzo podobał się ten pomysł, no bo co ludzie powiedzą na to, że spotyka się z jakimś zupełnie jej obcym chłopakiem.- Nie daj się prosić.- Harry nie dawał za wygraną, więc w końcu dziewczyna odpuściła i razem z nim poszła do domniemanej kawiarni. Oczywiście jak zawsze o tej porze w pomieszczeniu było mnóstwo ludzi ze szkoły, którzy chcą odpocząć od całego dnia nauki. Trudno było znaleźć im miejsce, ale jakoś się udało. Złożyli zamówienia i nie odzywając się do siebie czekali aż kelnerka przyniesie im ich napoje. Nie musieli długo czekać na swoje zamówienie. Popijając gorącą czekoladę zaczęli rozmawiać ze sobą jak ludzie. Harry'emu świetnie udawało się rozśmieszyć Olivie. Oboje byli bardzo roześmiani, ale do czasu. Do kawiarni weszły trzy dziewczyny, elita wśród uczniów ich szkoły, zmierzyły ją wzrokiem i podeszli do stolika.\n-Cześć Harry.- Przywitała się z chłopakiem blond włosa piękność.- Możesz już iść on ma teraz prawdziwe towarzystwo.- Powiedziała do Olivii i niby przez przypadek oblała ją czekoladą.- Oj tak bardzo przepraszam.\nDziewczyna nie wytrzymała i z płaczem wybiegła z pomieszczenia.\n-Lori dlaczego ty jesteś taka wredna? Wiesz co nie chce mi się z tobą rozmawiać.- Po tych słowach Harry wybiegł w poszukiwaniu Olivii. Udało mu się ją znaleźć płaczącą za rogiem budynku.- Nie płacz. Nie warto się przejmować taką zołzą jaką jest Lori.\nChłopak nie musiał długo jej pocieszać. Odprowadził ją do domu i pożegnał się z nią. W domu czekała już na Olivie babcia.\n-Babciu już jestem.- Wykrzyczała kiedy tylko weszła do środka. Nie wiadomo kiedy pojawiła się przed nią siwa staruszka.\n-Muszę ci coś powiedzieć wnusiu...\nHej! No to przeniosłam te 2 rozdziały tutaj. Jutro dodam kolejny rozdział tej historii.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 23:36\n-Stan zdrowia osób z piątkowego wypadku nadal się nie poprawił. Lekarze dają małe szanse na przeżycie dwuletniej dziewczynki-\nTa wiadomość już od kilku dni widnieje w wiadomościach. Monika leżała w szpitalu podłączona do mnóstwa aparatur i wszystko wskazywało na to, że wyjdzie ze swojego ciężkiego stanu. Przy jej łóżku siedział skulony blondyn. Oczy miał czerwone od płaczu i co chwilę pytał się "dlaczego to musiało się stać?". Los chciał odebrać mu ukochaną i córeczkę, ale on nie chciał na to pozwolić. Chciał być przy nich obojgu, ale nie mógł, więc został przy Monice. Przy Laurze czuwał Zayn i Bri. Po tym zdarzeniu u chłopaka pojawiła się ojcowska miłość. W tej chwili nie widział świata poza swoją córeczką. Teraz liczyły się tylko one. Codziennie przychodzili do nich ich przyjaciele, gdyż ani na chwilę nie chcieli pozostawiać ich samych. W końcu wszystko zaczęło się stabilizować, co wskazywało że one z tego wyjdą. Niespodziewanie stan Laury zaczął się pogarszać. Lekarze zdecydowali się na operacje i już po chwili dziewczynka leżała na stole operacyjnym, operowana przez najlepszych chirurgów, ale w pewnym momencie aparatura wydała z siebie głośny pisk, a na wyświetlaczu ukazały się ciągłe linie. Serce dziewczynki przestało pracować. Lekarze robili wszystko co w ich mocy, ale nie udało się im uratować dziewczynki. Chłopcy wybuchli płaczem, kiedy się o tym dowiedzieli. W pewnym momencie Monika wybudziła się ze śpiączki.\n-Niall?- Powiedziała cichym, lekko zachrypniętym głosem.\n-Tak kochanie?- Niall otarł łzy i z uśmiechem patrzył na swoją ukochaną, która wreszcie wróciła do żywych.\n-Kocham cię, pamiętaj o tym.- Po tych słowach w sali rozległ się taki sam dźwięk, co przed kilkoma minutami w sali operacyjnej, w której znajdowała się Laura. Niall szybko zawołał lekarzy, ale było już za późno. Blondyn wpadł w histerie. Nie chciał dopuścić do siebie wiadomości o śmierci ukochanej. Jego przyjaciele, mimo że sami byli przygnębieni tą wiadomością, to próbowali go jakoś pocieszyć. W tak krótkim czasie Niall stracił nie dwie, ale trzy najważniejsze dla niego kobiety: ukochaną, córkę i przyjaciółkę. Sam miał ochotę do nich dołączyć, ale chłopaki nie pozwalali mu o tym myśleć. Nadszedł dzień pogrzebu. Niall cały czas płakał. Popadł w depresje i gdyby nie ten pogrzeb, to najchętniej nie wyszedłby z pokoju. Chciał, aby to wszystko okazało się snem, ale tak nie było. Stracił je wszystkie i to na zawsze.\nMinęło kilka lat zanim Niall całkowicie pogodził się ze śmiercią ukochanej i swojego dziecka. Przez ten czas zbliżył się do Olivii, która po wielu kłótniach z Louisem postanowiła zakończyć ten ich związek. W tym czasie to właśnie blondyn najbardziej jej pomógł wyleczyć rany po rozstaniu. Nastał szczęśliwy dzień dla Harry'ego i Niall'a. To dzisiaj obaj chłopcy złączą się węzłem małżeńskim ze swoimi ukochanymi. Blondyn, mimo że bardzo kochał Olivie, to nadal nie mógł zapomnieć o Monice. Wiedział, że nie pokocha jej tak bardzo jak Mony. W końcu to była jego pierwsza prawdziwa miłość. Dzwony zaczęły bić, a przed ołtarzem na swoje narzeczone czekali Niall i Harry. Do kościoła wreszcie weszły ich wybranki. W pięknych ślubnych sukniach. Cała czwórka była przejęta tym dniem i prawie w ogóle nie słuchali mówiącego księdza, byli zbyt zajęci sobą. W końcu kapłan wypowiedział ostatnie słowa i już teraz byli dla siebie mężem i żoną. Wesele i całe przyjęcie było bardzo huczne. W pewnym momencie Niall i Olivia wymknęli się z przyjęcia i udali się na cmentarz, aby złożyć kwiaty na grobie Moniki i Laury. Przez chwilę jeszcze tam zostali i rozmyślali nad dalszym swoim życiem. Żeby już dłużej nie niepokoić gości wrócili na przyjęcie.\nNiall możesz chwilę poczekać?- Olivia zatrzymała go przed wejściem na sale.\n-Chciałam ci coś powiedzieć- Blondyn spojrzał na nią z pytającą miną.- Jestem w ciąży.\nNiall trochę zdziwiony tą wiadomością, ale już chwilę później mocno ją przytulił do siebie swoją żonę i wziął ją na ręce. To był z pewnością najszczęśliwszy dzień jego życia.\nFanki szybko zaakceptowały wybory swoich idoli i cieszyły się razem z nimi. Wszyscy z wielkim zniecierpliwieniem czekali na narodziny dziecka Niall'a i Olivii. Wreszcie po kilku godzinach lekarz wyszedł z sali i przekazał chłopakowi dobrą wiadomość. Olivia urodziła pięknego zdrowego chłopca. Od tej pory Niall miał już wszytko czego kiedykolwiek pragnął. Od razu razu podzielił się tą wiadomością z całym światem internetu i wpadł do sali, w której znajdowały się jego dwa skarby, a zaraz za nim cała reszta.\n-Niby jesteście dorośli, a zachowujecie się jak dzieci.- Próbowała ich uspokoić, ale to wszystko było na nic. Życie chłopaków wreszcie się ustabilizowało. Nikt nie wypominał im ich wyborów sercowych. Fanki cieszyły się razem z nimi. Byli jedną wielką rodziną, która za kilka kolejnych miesięcy miała powiększyć się o kolejnego członka.\nHejka kochani! I oto już ostatni rozdział. Dość długo zwlekałam z napisaniem go, ale w końcu musiałam coś napisać. To ostatni rozdział tej historii, ale już za 2-3 dni napiszę rozdział do opowiadania, które postanowiłam przenieść tutaj. Chciałam, żeby każdy był zadowolony więc zakończenie jest i smutne, i szczęśliwe. Mam nadzieje, że wam się spodoba.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 10:59\nNiall ostatnio bardzo dziwnie się zachowywał, jakby chciał coś przede mną ukryć. Ucieszył mnie fakt, że to on jest ojcem mojej córeczki. Kochałam go za to jeszcze bardziej. Niestety szczęście nie trwa wiecznie. Trzymałam kopertę z wynikami badań testu DNA. Wiedziałam jaki jest ich wynik, dlatego bez wahania wyjęłam dokument i zaczęłam go czytać, ale to co przeczytałam wyprowadziło mnie z równowagi. Zayn, jego imię widniało mi przed oczami. Laura była jego córką, nie Niall'a tylko jego. Dlaczego oni mnie okłamali? Przecież zniosłabym wiadomość, że to on jest ojcem mojego dziecka, a nie mój ukochany. Tego było dla mnie już za wiele. Zostawiłam małą z siostrą i zamówiłam taksówkę, która naprawdę szybko się zjawiła pod moim domem. Przez okno pojazdu obserwowałam przeróżne domy i szczęśliwe rodziny. Pragnęłam, abyśmy my z NIall'em też kiedyś stworzyli taką szczęśliwą, kochającą się i pełną radości rodzinę. Chciałam z nim być aż do mojej śmierci. Jednak szybko odrzuciłam od siebie te myśli. Zajechałam wreszcie na miejsce i zapłaciłam taksówkarzowi, po czym pobiegłam do drzwi domu chłopaków. Zapukałam, a już chwilę później zobaczyłam w nich dziewczynę Zayn'a.\n-Cześć!- wyszczerzyłam swoje ząbki.- Jest Niall i Zayn?\n-Tak, wejdź. Coś się stało?\n-Muszę sobie coś z nimi wyjaśnić.- Z hukiem wpadłam do salonu, gdzie siedziała cała rozbawiona paczka. Stałam tam jak słup i przyglądałam się ich wesołym twarzą.Kiedy tylko Niall mnie zobaczył wstał i podszedł do mnie. Już chciał mnie pocałować, ale go odepchnęłam.\n-Nie dotykaj mnie!- wykrzyczałam.\n-Monika co się stało?- Zaniepokoiła się moja przyjaciółka. Do oczu zaczęły napływać mi łzy, a ja nie potrafiłam ich opanować i już chwilę później płakałam jak dziecko w objęciach Blanki. Jednak choć na chwilę udało mi się opanować płacz i teraz byłam gotowa powiedzieć im o tym co się dowiedziałam. Wszyscy skupili na mnie swój zdziwiony wzrok, ale ja patrzałam tylko na domniemanego ojca mojego dziecka i jej ojca.\n-Możecie mi to wyjaśnić?!- pokazałam im dokument, który niedawno otrzymałam. Każdy z obecnych ciał wiedzieć o co w tym wszystkim chodzi, a mnie interesowało tylko dlaczego oni mnie okłamali.- Jakieś wyjaśnienia mi się należą!\nPatrzyli na mnie jak na jakąś kosmitkę i nie wiedzieli co powiedzieć. W końcu Bri wyrwała mi dokument z ręki i zaczęła go czytać. Dokładnie śledziła linijkę po linijce tekstu aż do końca. Łza zakręciła się jej w oku, a po chwili spłynęła po policzku. Z jej twarzy znikł dotychczasowy spokój i radość. Teraz była napełniona rozczarowaniem i smutkiem.\nChłopcy podeszli do nas i zabrali nam skrawek papieru. Spojrzeli najpierw na dokument, a następnie na nas.\n-My...-Zaczął Zayn.- Chcieliśmy dobrze.\n-Nie chce was znać! Jak można okłamać w takiej sprawie! Tutaj chodzi o moje dziecko, a wy mnie, nawet nie tylko mnie, ale nas okłamaliście!- Nie miałam siły stać tam dłużej. Mijając zdezorientowanego Harry'ego, wybiegłam od nich z domu. Pobiegłam w stronę jednej z taksówek. W oddali słyszałam Niall'a wołającego, żebym się zatrzymała, lecz nie zamierzałam tego robić. Wsiadłam do pojazdu i kazałam kierowcy czym prędzej zawieść mnie pod wskazany adres. W mgnieniu oka znalazłam się pod moim domem. Zapłaciłam kierowcy za usługę i wpadłam do domu. Od razu przybiegła do mnie moja córeczka i pytała mi się czemu płaczę. Po prosiłam siostrę, aby ją jeszcze przez chwilkę popilnowała, a ja pobiegłam na górę spakować nasze rzeczy. Kilka minut później zeszłam już do Ann i Laury. Ubrałam małą, chwyciłam za kluczyki od samochodu i pożegnałam się z siostrą. Zapakowałam nas do pojazdu, po czym z piskiem opon ruszyłam z podjazdu. Z każdą minutą dodawałam coraz więcej gazu, aby jak najszybciej uciec z tego miasta. Laura zaczęła płakać z przerażenia, a ja próbowałam ją jakoś uspokoić, ale kiepsko mi to wychodziło. W końcu dzięki żelkom udało mi się nad nią zapanować, ale niestety nie na długo, gdyż upuściła torebkę i znów zaczęła płakać. Aby sięgnąć ją i podać córce na chwilę puściłam kierownice i odwróciłam się do tyłu.\n-Mamusiu uwazaj!- Rozległ się krzyk Laury, a już chwilę później niesamowity huk. Cały samochód zaczął wirować. Uderzyłam o coś głową. Teraz słyszałam tylko płacz swojego dziecka. Cały obraz zaczął mi znikać sprzed oczu i teraz widziałam już tylko wielką czarną plamę...\nHej kochani! Zgłaszam obecność rozdziału 19. Jak wam się podoba? To już przedostatni rozdział tej historii. Ja nie jestem do końca przekonana co do tego rozdziału, no ale cóż... Czekam na waszą opinię.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 09:11\nHarry zabrał mnie w naprawdę cudowne miejsce. Choć raz mogliśmy się uwolnić od naszych myśli, gwaru ulic i codziennych problemów, ale nie spodziewałam się tego co on mi powie.\n-Wiem o tym. Inaczej nie byłoby ciebie przy mnie.- Nie sądziłam, że to mu powiem, ale już od pewnego czasu patrzałam na niego nie jak na przyjaciela, ale jak na chłopaka, któremu mogłabym oddać swoje serce. Przysunął się do mnie i pochylił głowę, a jego wargi spoczęły na moich ustach. Przez chwilę myślałam, że to jakiś sen, który zaraz pryśnie i znów zostanę sama, ale to była rzeczywistość. Z moim ciałem zaczęło się dziać coś dziwnego, coś czego dotąd nigdy nie czułam. Jakby ktoś ofiarował mi promień słońca i prowadził wrzosową ścieżką do nieba. Oderwaliśmy się od siebie, a Harry objął mnie ramieniem i przygarnął do siebie. Poczułam, że wszystkie moje problemy wreszcie zniknęły, wreszcie znalazłam się w niebie i nie chciałam go opuszczać, zawsze tego pragnęłam. spojrzeliśmy sobie w oczy. Widziałam u niego iskierki jakby w jego oczach widniało tysiące gwiazd. Loczek złapał moją dłoń i wyszliśmy z naszego azylu z powrotem do gwaru londyńskich ulic. Chcieliśmy się zabawić, więc postanowiliśmy spędzić ten dzień jak turyści. To że tutaj mieszkamy raczej nie przekreśla tej możliwości. Poszliśmy pod pałac Buckingham i próbowaliśmy dotknąć futrzanej czapy wartownika. Później spacerowaliśmy przez park trzymając się za ręce. Zwiedziliśmy prawie każdy zakątek Londynu.\n-Proszę bardzo, ale on jeszcze się nie skończył.\nPo tych słowach Harry złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą. Weszliśmy do jednej z restauracji. Nie wiedziałam co my tutaj tak właściwie robimy. Mój towarzysz zaczął coś uzgadniać z jakimś facetem, a ja stałam z boku i się tylko im przyglądałam.\n-Przedstawiam ci Lucy, ona się teraz tobą zajmie.\nKobieta zabrała mnie do jednego z hotelowych pokoi i zaczęła mnie stylizować. Nadal nie wiedziałam o co w tym wszystkim chodzi. Przeszłam serie zabiegów od mycia głowy począwszy kończąc na malowaniu. Lucy wręczyła mi moją kreacje i kazała się w nią przebrać. Chwilę później stałam przed lustrem w najpiękniejszej sukience jaką kiedykolwiek miałam na sobie i nie dowierzałam, że osoba stojąca po drugiej stronie to właśnie ja. Wyszłam z pokoju i udałam się do restauracji, tam już czekał na mnie z bukietem róż, ubrany w piękny garnitur, Harry. Podeszłam do niego, a on jak dżentelmen zaprosił mnie do stołu. Przez cały czas dużo ze sobą rozmawialiśmy i uśmiechaliśmy się do siebie. W pewnym momencie Loczuś zastukał nożem w kieliszek, aby wszyscy znajdujący się na sali się uciszyli i zaczął mówić.\n-Kochani proszę o ciszę.- Zapanowała cisza, a ja po tym wszystkim co dzisiaj z nim przeżyłam nie wiedziałam czego mogę się spodziewać.- Rose już ci mówiłem, że cię kocham. Kocham cię i chcę spędzić z tobą całe swoje życie, dlatego...- Zrobił wielką pauzę i nabrał powietrza. W tym momencie siedziałam jak na szpilkach, nie wiedząc o co mu chodzi.- Zostaniesz moją dziewczyną?\n-Oczywiście, że tak Haroldzie.- Uśmiechnęłam się do niego, a on podszedł do mnie i złożył na moich wargach pocałunek. Po całej sali rozległy się brawa. Nie chcieliśmy zostawać tam już dłużej, dlatego Harry zapłacił za wszystko i udaliśmy się jedną z tych czarnych londyńskich taksówek do domu. Przez całą drogę nie mogliśmy się od siebie oderwać. Przejeżdżaliśmy przez kolejne i zanim się zorientowaliśmy taksówkarz musiał nas wypraszać z pojazdu. Byliśmy bardzo szczęśliwi, ale to się zmieniło, kiedy weszliśmy do domu...\nNominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "dobrze wykonaną robotę".Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów więc daje możliwość ich rozpowszechnienia.Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.\nNominacja od Dariaa z bloga http://rozne-historie.blogspot.com/:\n1) Gdzie się urodziłeś/aś?\nUrodziłam się w Kole.\nMam brata. Czasami się sprzeczamy, ale i tak się kochamy.\n3) Jak ma na imię twój najlepszy przyjaciel/przyjaciółka?\nJutyśka(Justyna) i Mycha(Dominika)\n4) Jaki jest twój ulubiony przedmiot?\nAle chodzi, że w szkole, to będzie plastyka.\n5) Jaka jest twoja ulubiona książka?\nObecnie jest to książka "Niezgodna"\n6) Jaki jest twój ulubiony wykonawca?\nRaczej takiego nie ma.\n7) Czy masz jakieś zwierzę domowe?\nJeszcze nie, ale już niedługo.\n8) Jesteś w związku?\n9) Jak masz na imię?\n10) Jaka jest pierwsza litera twojego nazwiska?\n11) Jakie jest twoje hobby?\nNa pewno jest to rysowanie i śpiewanie, od niedawna także pisanie.\nNominacja od Martynaa ♥ z bloga http://craazy-world.blogspot.com/\n1. Ulubiony piosenkarz/ piosenkarka ?\nNie ma takiego/takiej\n2. Bez czego nie wyszłabyś z domu ?\nNo na pewno bez telefonu.\n3. Twój numer z dziennika ?\n4. Czym robisz zdjęcia na bloga ?\nZależy. Czasem telefonem, a czasem aparatem.\n5. Biologia vs. Fizyka ?\nŁatwiej idzie mi z biologią, ale fizyka u nas w szkole jest u nas ciekawsza.\n6. Masz chłopaka ?\n7. Filmy czy książki ?\nTo jest proste, bo to jest jasne jak słońce, że filmy, bo książek czytam strasznie mało, no chyba że któraś mnie zainteresuje.\n8. Zoo vs. dżungla ?\nZOO mam już w klasie, a reszta mojego życia to wielka dżungla moich myśli, więc niech będzie ZOO.\n9. Jaki język masz w szkole ? Niemiecki czy angielski ? a może to i to?\nZ tych języków mam angielski, ale uczę się także francuskiego.\n10. Imię najlepszej przyjaciółki ?\n11. Naszyjniki vs. pierścionki ?\nNie potrafię tutaj wybrać, więc to i to.:D\nDo Libsten Aword nominuje:\nZ czego tutaj wiem to wszystkie blogi, które nominuje, są opowiadaniami. Wiem, że trudniej napisać jest opowiadanie niż własny pamiętnik, gdyż tutaj trzeba mieć tą wyobraźnie.\n1.Co jest twoją inspiracją do pisania?\n2.Jaki masz charakter?\n3.Kto jest twoim największym autorytetem?\n4.Czym dla ciebie jest blogowanie?\n5.Masz jakiś swój talizman, który ci pomaga w różnych sytuacjach?\n7.Byłabyś wstanie teraz porzucić swój blog?\n8.Co chcesz osiągnąć w życiu?\n9.Ile czasu zajmuje ci napisanie posta na bloga?\n10.Jaka piosenka najlepiej opisuje twój dzisiejszy dzień?\n11.Co robisz, żeby szybciej zasnąć?\nByła nominacja, a teraz kilka słów do rozdziału. Przyznam się, że na początku nie chciałam łączyć Harry'ego z Rose w parę, ale tak jakoś wyszło. Nie do końca jestem zadowolona z tego rozdziału, ale zbliżamy się ku końcowi, więc... Czekam na wasze opinie.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 13:19\n-Miesiąc później Zayn-\nCierpliwie wyczekiwałem listu z wynikami badań testu DNA, ale ten czas dłużył się w nieskończoność. Chciałem już mieć to wszytko za sobą i wiedzieć czy jestem ojcem Laury, czy też nie. Pokochałem tą dziewczynkę, przez co moje serce pragnęło, abym to ja okazał się jej ojcem. Wiedziałem, że przez to mogę stracić Bri, ale to było silniejsze ode mnie, po prostu kochałem je obie. Przez ten miesiąc nie mogłem się na niczym skupić. Zaniedbywałem Gabi i często nie słuchałem co ona do mnie mówi. Ona także pokochała Laurę, ale czasami widziałem w jej oczach zazdrość, szczególnie wtedy kiedy bawiłem się z małą. Spojrzałem na zegarek. Dochodziła godzina dziewiąta, więc postanowiłem wstać z łóżka. Poszedłem do salonu, w którym spotkałem Niall'a. Przed nim na stole leżała koperta.\n-Czy to...?- Spytałem, a on pokiwał tylko głową.- To może ją otworzymy?- Wyciągnąłem rękę po list , ale Niall był ode mnie szybszy.\n-Zayn ja się boje.\n-Czego?- Trochę to mnie zdziwiło.\n-Tego co tam jest napisane.\n-Ja też się boje, ale trzeba być dobrej myśli.\nWyrwałem kopertę z rąk przyjaciela i ją otworzyłem. W środku znajdował się dokument, który miał nam wreszcie wyjaśnić, kto jest ojcem Laury? Oczywiście mnie oraz Niall'a i naszych dziewczyn nikt nie wiedział o naszym "problemie". Nie chcieliśmy im mówić o dziewczynce zanim nie dowiemy się czyim jest dzieckiem. Zacząłem czytać list. Większość jego treści była dla mnie niezrozumiała, dlatego też ominąłem poszczególne linijki tekstu i przeszedłem do tego co najbardziej nas interesowało.\n-Z badań testu DNA wynika, że...-Zrobiłem wielkie oczy ze zdumienia.\n-Zayn co tam jest napisane? Daj mi to!\nNiall wyrwał mi dokument z dłoni i zaczął czytać. Kiedy przeczytał całość jego oczy się zaszkliły. A jednak to ja byłem jej ojcem. Ta wiadomość nie chciała do mnie dotrzeć, ponieważ cały czas byłem przekonany, że to właśnie mój przyjaciel nim będzie. Wiedziałem, że ta wiadomość nie ucieszy ani Bri ani Moniki. Nie chcę stracić swojej dziewczyny, tak bardzo ją kocham.\n-I co teraz?- Zapytałem zdezorientowanego Nialla.\n-Jesteś jej ojcem, więc co ma być?\n-Niall ja przez to mogę stracić najważniejszą osobę w moim życiu. Może...?\n-Spalmy ten list. Powiedzmy, że to ty jesteś ojcem Laury. Wiem, że kochasz Monikę, dlatego to ty powinieneś być ojcem małej.\nTo co usłyszałem od Zayn'a całkowicie mnie zdziwiło. Mieliśmy zniszczyć list i powiedzieć dziewczyną, że przyszły wyniki, według których to ja miałem być ojcem Laury. Nie wiedziałem co mam z tym zrobić? Tak jasne łatwiej byłoby je okłamać, ale ja po prostu nie mogę okłamywać Moniki.\n-Muszę to sobie przemyśleć. Napisze do ciebie jak będę wiedzieć co robić.- Po tych słowach wyszedłem z domu i jak zawsze, kiedy miałem jakiś problem, poszedłem na cmentarz, na którym leżała Ness. Przystanąłem przed jej grobem i położyłem na nim jedną czerwoną róże.\n-Co mam teraz zrobić?- Zacząłem swój monolog.- Z jednej strony zgadzam się z pomysłem Zayn'a, ale nie chcę okłamywać mojej ukochanej. Nie chcę czuć wyrzutów sumienia z tego powodu. Czy zniszczenie tego listu i nagięcie prawdy to dobry pomysł?- Poczułem lekki wiaterek jakby moja przyjaciółka była gdzieś obok mnie i chciała mi wskazać odpowiedź na to pytanie, ale ja już wiedziałem co mam zrobić. Chwyciłem za telefon i wysłałem krótką wiadomość do Malika o treści: Niech będzie. Kilka minut później on do mnie zadzwonił.\n-Tak jestem pewny swojej decyzji.\n-A więc gratuluje ci, że zostałeś ojcem.\nRozłączyliśmy się i schowałem telefon do kieszeni. Spojrzałem przed siebie, po czym pewnym krokiem udałem się do moich dziewczyn. Stanąłem przed drzwiami domu Moniki, po chwili one się otworzyły a w nich stała moja ukochana.\n-Przyszły wyniki.- Zrobiłem krótką przerwę.- To ja jestem jej ojcem.\nUcieszyła się na tą wiadomość jednak ja miałem się źle z tym, że ją okłamuje.\nJak zawsze rano umówiłem się z Rose na poranny spacer. Nadal źle przeżywała śmierć swojej kuzynki. Wcale się jej nie dziwie. Szliśmy uliczkami Londynu i rozmawialiśmy o naszym życiu. Wcale nie było nam łatwo po śmierci Ness, to ona dawała nam siłę do dalszej pracy nad sobą. Walczyła do końca, ale w końcu tego feralnego dnia przegrała. Przewieźli ją do jakiegoś innego szpitala i to tam właśnie zmarła. Kochałem Rose i nie lubiłem kiedy chodziła smutna, dlatego jak najczęściej próbowałem ją rozśmieszać. Byliśmy teraz w najpiękniejszym zakątku Londynu, gdzie prawie nikt nie przychodził. Wszystko w tym pięknym miejscu było wolne, tętniące życiem i niczemu nie było podporządkowane. Usiedliśmy i przypatrywaliśmy się tej otaczającej nas przestrzeni.\n-Pięknie tutaj.- Powiedziała w pewnej chwili moja towarzyszka. Miała racje wszystko w tym miejscu było piękne, tak samo jak ona.\n-Masz racje. Ty też jesteś piękna. Kocham cię Rose...\nHejka kochani. W końcu udało mi się napisać ten rozdział. Wyszedł mi dokładnie tak jak chciałam. Teraz tylko czekam na waszą opinie.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 07:15\nZ czasem wypowiedzenia tych kilku słów mój świat legł w gruzach.\n-Ale jak to? Kogo dziecko?\n-Niall wiem, że to cię zszokowało i za to co ci powiem możesz mnie znienawidzić, ale ja nie wiem kto jest jej ojcem. Nie wiedziałam jak ci o tym mam wcześniej powiedzieć. Bałam się twojej reakcji.\nStałem jak sparaliżowany. Żadne słowo nie chciało przejść mi przez gardło. Spojrzałem w jej oczy, które zaczęły napełniać się łzami. Zauważyłem jak jedna z nich spływa po jej policzku, a za nią następna i następna. Chciałem obetrzeć jej łzy i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze, ale nie potrafiłem zrobić ani jednego ruchu.\n-Wybacz mi.- Szepnęła mi na ucho i wyszła z pomieszczenia. Zanim się zorientowałem, że jej już nie ma koło mnie minęło kilka sekund. Jak poparzony wyszedłem z kuchni i wszedłem do salonu. Spojrzałem na moich przyjaciół, a oni jednym ruchem ręki wskazali mi, w którą stronę poszła Monika. Nie mogłem jej znów stracić. Wybiegłem z domu. Nie wiedziałem, w którą stronę mam iść. Jednak postanowiłem posłuchać serca i udało mi się znaleźć drogę do mojej ukochanej. Siedziała skulona na jednej z ławek w parku. Płakała i to przeze mnie. Podszedłem do niej bliżej.\n-Nie płacz proszę. Moje serce krwawi kiedy widzę twoje łzy.- Mówiłem do niej ocierając z jej policzków łzy.\nKiedy się uspokoiła wyjaśniła mi wszystko. Wysłuchiwałem się w jej każde słowo. Byłem łzy na siebie, na nią i na Zayn'a. W głębi duszy chciałem, aby to dziecko było moje, ale co będzie jeśli się okaże, że to Malik jest jej ojcem? Nawet nie dopuszczałem do siebie tej myśli.\n-Kocham cię i mimo tego co może się stać zawsze będę cię kochał.- Przyciągnąłem ją do siebie i złożyłem na jej ustach pocałunek.- Nie będziesz już płakać?\nByłam gotowa powiedzieć mu co do niego czuje. Szczególnie po tej rozmowie z Harry'm i Rose. Po tych wszystkich przeżyciach związanych ze śmiercią Ness uznałam, że to będzie odpowiedni moment. Stanęłam naprzeciwko niego i spojrzałam w jego piękne ciemne oczy. Bez zastanawiania się chwyciłam jego twarz w dłonie i przyciągnęłam go do siebie, tym samym składając na jego ustach pocałunek. To było niesamowite. Dawno nie czułam takiego szczęścia. Odsunęliśmy się od siebie i właśnie wtedy zauważyłam, mimo tego że on odwzajemnił mój pocałunek, to na jego twarzy widniało zdziwienie.\n-Co to było?- Zapytał po pewnym czasie.\n-Zayn ja cię kocham. Uświadomiłam to sobie dopiero wtedy, kiedy on... Kocham cię.\n-Ja ciebie też kocham.- Po tych słowach ponownie się pocałowaliśmy. Cała w skowronkach miałam już wracać do reszty ferajny, ale jednak on mnie zatrzymał.- Skoro jesteśmy razem. No bo jesteśmy prawda?\n-Musisz o tym wiedzieć.- Nie wiedziałam czego mam się spodziewać. No bo co on może mi powiedzieć.- Bri prawdopodobnie mogę być ojcem.\n-Słucham? Ale jak to?- Byłam całkowicie zaskoczona. W pierwszej chwili myślałam, że robi sobie ze mnie żarty, ale kiedy na niego spojrzałam wiedziałam, że to jednak prawda.\n-To było jakieś dwa lata temu. Zawróciła mi w głowie dziewczyna Niall'a i niedawno się dowiedziałem, że ma dziecko...\n-Które jest twoje!- Przerwałam mu. Byłam po prostu wściekła.\n-Nie wiem czy jest moje. Bri kocham cię, a do Moniki już nic nie czuje. Ona jest tylko moją przyjaciółką. To dziecko może być moje, ale nie musi. Tak samo ojcem jej dziecka może być Niall. Kocham cię i proszę niech ten fakt niczego między nami nie zniszczy. Kocham cię.- W jego oczach pojawiły się łzy. Wiedziałam, że on mówi prawdę. On naprawdę mnie kocha.\n-Wierze ci.- Pocałowałam go jeszcze raz.- Wracajmy do reszty.\nWeszliśmy do salonu. Zauważyłam, że brakuje tam Niall'a i tej całej Moniki, ale nawet nie zamierzałam się dowiadywać gdzie oni są, bo po co mi to? Najważniejsze, że Zayn jest przy mnie. Usiedliśmy razem na fotelu i co chwile się do siebie uśmiechaliśmy. Osoby obecne w salonie wpatrywały się w nas jak w obrazek i czekały na jakiekolwiek wyjaśnienia z naszej strony.\n-Nie żebym był wścibski, ale...-Zaczął Louis, a Olivia zmroziła go wzrokiem.- Wy jesteście razem?\nNa to pytanie wyszczerzyliśmy nasze białe ząbki, po czym się pocałowaliśmy, to miała być właśnie odpowiedź na jego pytanie. Zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Śmialiśmy się i w ogóle, ale mnie nadal trapiło pytanie, co będzie jeśli okaże się, że ojcem dziecka Moniki jest Zayn?\nHej kochani! Zgłaszam rozdział 16. Spodziewaliście się mnie? No ja też nie spodziewałam się tego, że już coś napisze, no bo przecież miałam zrobić sobie długą przerwę, a tu już jestem z nowym rozdziałem. Jakieś kilka dni temu zdenerwowałam was tym, że kończę na razie z pisaniem tego opowiadania, a tu wam wyskakuje z rozdziałem, to nie zdziwię się jeśli będziecie na mnie źli. Nie mogę normalnie funkcjonować bez tego bloga, więc jak tylko skończę to opowiadanie zaczynam pisać nowe, które tak właściwie już zaczęłam pisać tutaj: http://forever-storylove.blogspot.com/. Dobra już nie będę zanudzać. Pozostawiam wam opinie co do rozdziału.\nAutor: Patrycja Łukaszewska o 11:35


Wiadomości: Jakub Kowalczyk: Nie wierzę, że będę musiał aż tak długo odpoczywać\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > Jakub Kowalczyk: Nie wierzę, że będę musiał aż tak długo odpoczywać\nJakub Kowalczyk: Nie wierzę, że będę musiał aż tak długo odpoczywać\n– Po covidzie robiono nam badania, żeby sprawdzić czy jesteśmy już zdolni do gry. To były badania wydolnościowe, sprawdzenie płuc i serca. EKG wyszło mi średnie, no to zaczęli mnie badać dalej. Chyba bardziej z ciekawości niż z obawy. Ale skończyło się na rezonansie, który pokazał, że mam zapalenie mięśnia sercowego – powiedział Jakub Kowalczyk, środkowy stołecznej drużyny.\nJakub Kowalczyk rozegrał w minioną sobotę setny mecz w barwach warszawskiej drużyny, ale okazji do świętowania po nim nie miał. Nie dość, że VERVA przegrała, to jeszcze okazało się, że doświadczonego środkowego czeka przymusowa przerwa od grania. – Powinienem teraz świętować okrągły jubileusz, pocelebrować, że stówka pękła, a tu – kurczę – przerwa – powiedział Jakub Kowalczyk, u którego wykryto zapalenie mięśnia sercowego.\nZostało ono zdiagnozowane w trakcie badań po przebyciu przez zawodnika koronawirusa. – To było tak, że po covidzie robiono nam badania, żeby sprawdzić czy jesteśmy już zdolni do gry. To były badania wydolnościowe, sprawdzenie płuc i serca. EKG wyszło mi średnie, no to zaczęli mnie badać dalej. Chyba bardziej z ciekawości niż z obawy. Ale skończyło się na rezonansie, który pokazał, że mam zapalenie mięśnia sercowego. No i klops. Brzmi bardzo poważnie i groźnie, na szczęście zostało to wykryte bardzo szybko – zaznaczył Kowalczyk, który przez najbliższe tygodnie będzie musiał odpoczywać. Liczy jednak, że szybko wróci do treningów. – Przerwa może trwać nawet trzy miesiące. Ale nie wierzę, że będę musiał odpoczywać aż tak długo. Jestem z natury pozytywnie do wszystkiego nastawiony. To raz. A dwa – wcześnie to wykryto, dobrze się czuję, więc nie chce mi się wierzyć, że będę musiał bardzo długo odpoczywać od siatkówki – dodał.\nNiewykluczone, że zapalenie mięśnia sercowego jest pochodną zakażenia korona wirusem. – Po covidzie zdarzały mi się zadyszki, kiedy pracowałem nad powrotem do formy. Za dużo czasu na treningi wtedy nie było, więc w meczach czułem się zmęczony – wyjaśnił środkowy, który koronawirusa przeszedł łagodnie. – Naprawdę nie miałem ciężkich przejść. Gdybym się nie zbadał, to normalnie bym trenował, bo tylko przez jeden dzień plecy mnie bolały. Na szczęście wszystko przechodzę łagodnie – dodał.\nJakub Kowalczyk wcześniej borykał się także z boreliozą oraz z pękniętym tricepsem. – To był lewy triceps, więc mogłem grać. Triceps jest nie do urwania, wszystkie głowy się trzymały, on pękł w środku ile się tylko dało. Nie wiem jak to możliwe, że przygarnąłem w tym roku wszystko, co mogłem przygarnąć. Borelioza to najpewniej pozostałość po kleszczu. Nie znalazłem go, ale na brzuchu miałem rumień i lekarz nie miał wątpliwości. Borelioza, antybiotyk na dwa tygodnie – klasyka – zakończył doświadczony środkowy VERVY Warszawa Orlen Paliwa.


To musisz wiedzieć dziś rano 6 IX 2017 - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 06-09-2017, 07:46\naktualizacja: 06-09-2017, 07:48\nRosną podziały w RPP – Chociaż perspektywa podwyżki stóp w Polsce wydaje się odległa, w Radzie Polityki Pieniężnej rysują się coraz wyraźniejsze podziały. Jak na dłoni widać to w wypowiedziach monetarnych „gołębi” i „jastrzębi”. Więcej…\nTrudno skorzystać na hossie w Indiach – Indeksy indyjskich giełd żwawo pną się do góry. Polskie fundusze raczej mijają ten rynek. Może to i dobrze. Więcej na pb.pl\nInformatyka pod presją – Ostatnie wiadomości docierające z branży IT sugerują wyraźne spowolnienie, a indeks WIG-Informatyka to czarna owca GPW. Więcej…\nBank Handlowy – Większość giełdowych banków straciła atut, jakim są wysokie i regularnie wypłacane dywidendy. Ale są wyjątki. Więcej na pb.pl\nOrlen – Solidny rating, duża emisja, niskie oprocentowanie i przydział preferujący ciułaczy. To cechy emisji długu paliwowego koncernu. Więcej na pb.pl\nAlior Bank – Alior Bank został wyróżniony nagrodą firmy roku 2016 podczas uroczystej gali XXVII Forum Ekonomicznego w Krynicy Zdroju. Więcej…\nBraster – Braster, który nie pozyskał z lipcowej emisji zakładanych wcześniej środków, nie rezygnuje z planów akwizycyjnych. Spółka rozważa akwizycje m.in. poprzez wymianę akcji - poinformował PAP Biznes prezes Marcin Halicki. Grupa w październiku chce rozpocząć sprzedaż w Irlandii, kolejnymi rynkami mogą być Portugalia, Holandia i Anglia. Więcej…\nŚląskie Kamienice – Spółka, będąca właścicielem kilku kamienic na Śląsku, zadebiutuje 7 września na NewConnect. Więcej na pb.pl\nEmperia – Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie wstrzymał do 20 sierpnia 2018 r. wykonanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego Emperii w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 i stwierdzającą zaległość w wysokości 142,5 mln zł. Więcej…\nAtende – Mimo straty w I półroczu Atende wierzy, że w całym roku wyjdzie na plus, a nawet widzi szansę na poprawę. Więcej na pb.pl\nErbud – Spółka budowlana niemal podwoiła wartość zamówień. Chcąc je zrealizować, zwiększyła zatrudnienie o 13 proc. Więcej na pb.pl\nMedicalgorithmics – Rosną przychody spółki telemedycznej pochodzące z rynku amerykańskiego. Tempa nabierają prace nad nowymi urządzeniami. Więcej na pb.pl\nKruk – Spółka skorygowała we wtorek sprawozdanie finansowe za pierwszy kwartał tego roku. W wyniku korekty, związanej ze zmianą waluty funkcjonalnej jednej ze spółek zależnych, zysk netto grupy wzrósł do 115,4 mln zł z 80,1 mln zł opublikowanych wcześniej. Więcej…\nInter Cars – Sprzedaż grupy Inter Cars w sierpniu 2017 roku wyniosła 586,1 mln zł, co oznacza wzrost rdr o 21,7 proc. - podała spółka w komunikacie. Łącznie w okresie styczeń-sierpień skonsolidowana sprzedaż wyniosła 4,35 mld zł i była o 14,9 proc. wyższa niż rok wcześniej. Więcej…\nOrlen – Prognozowanie cen surowców jest sprawą skomplikowaną. Co nie znaczy że się temu nie przyglądamy. Widać, że takie kataklizmy jak huragan Harvey przejściowo doprowadził do tego, że zamknięto rafinerię i wpłynęło to na cenę ropy, w tej chwili się to normalizuje - mówi Adam Czyżewski - główny ekonomista PKN Orlen. Więcej…\nJSW – Jednorazowa nagroda, wypłacona w poniedziałek każdemu z niespełna 21 tys. pracowników Jastrzębskiej Spółki Węglowej (JSW), kosztowała spółkę ponad 157 mln zł. Więcej…\nGetin Noble Bank – Połączenie Noble Funds TFI i Open Finance TFI podwyższy skonsolidowany wynik brutto Getin Noble Banku o 2,3 mln zł w drugim kwartale. Więcej…\nPGE – Grupa PGE chce do 2020 roku przeznaczyć 400 mln zł na badania, rozwój i innowacje - podała PGE w komunikacie prasowym. Poprzez fundusz PGE Ventures grupa chce inwestować w start-upy, liczy, że w ramach programu scoutingowego zgłosić może się do niej około 100 firm, z czego PGE zainwestuje w 3-4 projekty. Więcej…\nPGNiG – PGNiG planuje utrzymanie w całym 2017 roku 15-proc. wzrostu sprzedaży gazu - poinformował dziennikarzy Maciej Woźniak, wiceprezes PGNiG. Więcej…\nGino Rossi – Przychody grupy Gino Rossi w sierpniu 2017 r. wyniosły 20,5 mln zł, czyli były o 9 proc. wyższe rok do roku. Więcej…\nMurapol, Awbud – Przyjmowanie zapisów w wezwaniu Murapolu na akcje Awbudu zostało przedłużone do 3 października - podał pośredniczący w wezwaniu DM BDM. Więcej…\nPolska: Amerykanie zepsuli nastroje na GPW\nUSA: Spadki na Wall Street i drożejące złoto\nDziś drugi dzień XXVII Forum Ekonomicznego w Krynicy. Jednym z gości będzie premier Beata Szydło, która rano weźmie udział w sesji plenarnej „Polityka. W sprawie wartości czy interesów?". Oprócz szefowej naszego rządu panelistami będą między innymi kardynał Stanisław Dziwisz oraz były prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko. Oprócz tego premier Beata Szydło weźmie udział w panelu dyskusyjnym „Jak przekształcić rodzinną firmę w międzynarodowego giganta?”\nWedług nieoficjalnych informacji, podczas drugiego dnia Forum wicepremier, minister finansów i rozwoju Mateusz Morawiecki przedstawi nowy program dla specjalnych stref ekonomicznych. Procedury inwestowania mają być uproszczone.\nPrezydent Andrzej Duda rozpoczyna dziś dwudniową wizytę oficjalną w Kazachstanie. Ma ona charakter przede wszystkim gospodarczy. Pobyt w Astanie rozpocznie się od spotkania Andrzeja Dudy z przywódcą Kazachstanu Nursułtanem Nazarbajewem. Prezydenci wezmą też udział w Polsko-Kazachstańskim Forum Gospodarczym [06.09]. Andrzej Duda będzie także uczestniczyć w Dniu Polskim na EXPO 2017 [07.09].\nUnijny Trybunał Sprawiedliwości ma dziś wydać orzeczenie w sprawie obowiązkowego przyjmowania uchodźców przez kraje członkowskie. Sędziowie odpowiedzą na skargi Węgier i Słowacji, które poparła Polska. Rządy tych państw zakwestionowały decyzję z września 2015 roku dotyczącą obowiązkowego przyjęcia uciekinierów przebywających w obozach w Grecji i we Włoszech. W tej sprawie w lipcu opinie wydał rzecznik generalny Trybunału, który opowiedział się za odrzuceniem skarg Budapesztu i Bratysławy.\nPapież Franciszek rozpoczyna dziś pielgrzymkę do Kolumbii. Będzie to jego dwudziesta zagraniczna podróż apostolska i piąta wizyta na kontynencie latynoamerykańskim w czasie pontyfikatu.\nWe Władywostoku na Dalekim Wschodzie Rosji rozpoczyna się dwudniowe Wschodnie Forum Ekonomiczne. Weźmie w nim udział ponad 4 tysiące gości z 50 państw. Na forum już przybył prezydent Rosji, który uczestniczył w Chinach w szczycie przywódców państw zrzeszonych w BRICS. Moskiewskie media poinformowały, że Władimir Putin w kuluarach Wschodniego Forum Ekonomicznego omówi z premierem Japonii i prezydentem Korei Południowej sytuację na Półwyspie Koreańskim po niedawnych próbach jądrowych Pjongjangu.\n2015 – Odbyło się referendum ogólnokrajowe będące inicjatywą prezydenta Bronisława Komorowskiego. Z powodu frekwencji nieprzekraczającej 50% wynik referendum nie był wiążący.\nMedia: Chińczycy chcieli kupić duży pakiet akcji Allianza\nDubaj: deweloper przyjmuje płatności w bitcoinach\nKuczyński: prognoza Moody’s trudna do wykonania, ale możliwa\nPuls Inwestora / To musisz wiedzieć dziś rano 6 IX 2017


Jabłoński: Do końca roku deficyt może wzrosnąć dwukrotnie - Puls Biznesu - pb.pl\nJabłoński: Do końca roku deficyt może wzrosnąć dwukrotnie\nopublikowano: 15-06-2009, 16:37\nW poniedziałek Ministerstwo Finansów podało, że na koniec maja deficyt budżetowy wyniósł 16 mld 402,5 mln zł, co stanowi 90,2 proc. planu zapisanego w ustawie budżetowej na 2009 r. Dochody budżetowe wyniosły ok. 111 mld 51 mln zł, a wydatki budżetowe ok. 127 mld 453 mln zł.\nZdaniem Jabłońskiego, tak duża różnica między przychodami a wydatkami budżetowymi jest pochodną sytuacji makroekonomicznej, która "jest trudna i będzie trudniejsza".\n"Nie należy jednak robić z tego dramatu. Bywało już w przeszłości, że w przypadku nadzwyczajnych zdarzeń deficyt musiał być zwiększany i to realnie o większe kwoty niż te, o których mówimy w tym roku" - powiedział Jabłoński. "Po ustaniu kryzysu będzie możliwy powrót do bardziej stabilnej sytuacji budżetowej" - dodał.\nJabłoński uważa, że zwiększanie podatków - zwłaszcza opodatkowania pracy - żeby zmniejszyć deficyt byłoby niebezpieczne dla gospodarki. "To ograniczy możliwość wytwarzania i przyszłe wpływy do budżetu. Znacznie mniej niebezpieczne będzie zwiększenie zadłużenia" - ocenił Jabłoński.\nOdnosząc się do inflacji, zauważył, że jest ona mniejsza niż w poprzednim kwartale. "I powinna przy dotychczasowej dyscyplinie monetarnej i fiskalnej rządu, nieznacznie, ale maleć w miarę zbliżania się do końca roku" - powiedział Jabłoński. Jego zdaniem, mniejsza inflacja będzie korzystna dla konsumentów i całej gospodarki.\nJak podał w poniedziałek GUS, ceny towarów i usług konsumpcyjnych w maju wzrosły o 3,6 proc. w stosunku do maja 2008 roku, a w porównaniu z kwietniem wzrosły o 0,5 proc. (PAP)\nMakroekonomia / Jabłoński: Do końca roku deficyt może wzrosnąć dwukrotnie


Browar kraftowy z restauracją - Darmowy katalog stron - katalog.netiv.pl\nZapotrzebowanie na piwa rzemieślnicze na rynku stale rośnie, ale znalezienie takich, które zadowolą klientów graniczy nierzadko z cudem! W takich sytuacjach polecamy się my, gdyż browar restauracyjny PROST we Wrocławiu oferuje wyjątkowe piwa kraftowe w różnych stylach! Proponujemy naszym klientom złote trunki klasyczne lub nowofalowe, w zależności od ich preferencji smakowych! Do klasyków zaliczamy: Pils, Full, Gold oraz Hefe, a do nowofalowych: American Wheat z herbatą, AHOP, Nero, APA, IPA Polish West Coast, Milkshake IPA z mango i Porter Bałtycki! Ilość rodzajów piw stale się powiększa wraz z rozwojem browaru regionalnego, dlatego zalecamy do stałej obserwacji naszej oferty! Jesteśmy otwarci na współpracę z podmiotami, które posiadają lokale, hotele oraz organizują różnorodne imprezy! Dzięki naszym produktom Twoi goście będą mile zaskoczeni jakością i będą sięgali po więcej – a Ty zyskasz nowych klientów i wzrost przychodu! Firmy, które chcą skosztować z usług naszego lokalu po raz pierwszy lub jednorazowo, browar kraftowy przygotował specjalne jednorazowe kegi piwa rzemieślniczego! Chcesz dowiedzieć się więcej? Zapraszamy do kontaktu – nasi przedstawiciele handlowi zaskoczą Ciebie niejedną nowością!\nbrowar rzemieślniczy Wrocław, browar restauracyjny, browar rzemieślniczy, Wrocław browar, browar kraftowy, browar Wrocław, restauracja browar Wrocław, browar restauracyjny Wrocław, browar regionalny\nJako firma posiadamy kapitalnej jakości sprzęt nagłośnieniowy, oświetlenie oraz instrumentami muzycznymi. Całość tworzy świetny klimat na każdej zabawie. Naszą mocną stroną zarówno brzmienie jak i samo prowadze ...\nJeśli szukają Państwo miejsca z niezwykle smacznymi potrawami i niepowtarzalną atmosferą, zachęcamy do zajrzenia do naszej restauracji Fantasmagoria, jaka znajduje się w Katowicach. U nas znajdą Państwo specjał ...\nszkolenia (24), seo katalog (17), kredyt (17), katalog stron internetowych (27), strony www (32), sklep (28), ubezpieczenia (27), katalog sklepów (20), fizjoterapeuta (29), transport morski (17), motoryzacja (17), filmy (17), bramy (19), meble (20), biżuteria (17), wczasy (18), dieta (17), klimatyzacja (18), rehabilitacja (36), katalog stron www (52), seokatalog (27), katalog stron (56), spis stron (21), pozycjonowanie stron (23), chwilówki (20), strony internetowe (19), sklep internetowy (18), ślub (17), katalog www (28), rehabilitant (28), ogloszenia (18), turystyka (17), katalog (34), reklama (28), blog (46), fizjoterapia (33), apartamenty (23), marketing (17), katalog seo (25), spedycja morska (17)


Hotel Eureka *** Sopot | Sale konferencyjne Sopot\n81-777 Sopot, Emilii Plater 7/9/11 Mapa\nTrójmiasto Hotele konferencyjne Hotele szkoleniowe ekonomiczne nowoczesne parking Hotele 3*** obiekt dostosowany do niepełnosprawnych SPA kameralne\n105mkw, dodatkowo mała szatnia\n2,9m, świetlik 5m\nDo dyspozycji dwie sale konferencyjne:\nSala Gdańsk - posiada 105 m2 powierzchni, może obsłużyć do 90 osób,\nSala Sopot - posiada 30 m2, idealnie sprawdza się podczas kameralnych spotkań i szkoleń dla grup do 20-24 osób.\nObydwie sale konferencyjne posiadają:\n- dostęp do naturalnego światła dziennego\n- ekran i rzutnik (Sala Gdańsk)\n- duży, płaski ekran LCD (Sala Sopot)\nNa osoby zmotoryzowane czeka niestrzeżony, płatny parking dla ok. 20 samochodów.\nIstnieje możliwość parkowania w uliczkach przy Hotelu lub innym niedalekim parkingu.\nHotel Eureka *** posiada 40 pokoi, które zapewniają łącznie 77 miejsc noclegowych. Posiadają nowoczesny wystrój nawiązujący do stylu marynistycznego. Do wyboru są pokoje 1-, 2- osobowe oraz apartamenty. Każdy z nich posiada prywatną łazienkę z kabiną prysznicową.\nNa specjalne życzenie gościom udostępniane jest żelazko oraz deska do prasowania.\nRestauracja Nowosopocka specjalizuje się w kuchni polskiej i europejskiej. Na stołach nie zabraknie również specjałów regionalnych oraz dań sezonowych. Lokal może pomieścić 60 osób, dzięki czemu świetnie sprawdza się podczas bankietów, przyjęć, imprez integracyjnych czy wigilii firmowych. Przeszklona i gustownie urządzona sala tworzy wyjątkowy klimat, w którym każdy poczuje się swobodnie.\nGoście Hotelu Eureka *** w Sopocie mogą korzystać z atrakcji rekreacyjno-sportowych:\n- strefa relaksu ze ścianą solną\n- Neroli Clinic & Spa - wyjątkowe zabiegi na ciało i twarz, zabiegi relaksacyjne\nHotel Eureka *** Sopot znajduje się zaledwie 50 metrów od piaszczystej plaży. Mieści się w dzielnicy willowej, blisko turystycznych alejek, co zapewnia zarówno spokój, jak i rozrywkę. Na sopockie molo można dostać się w ok. 10 minut pieszo.\nNiedaleko obiektu znajdują się przystanki komunikacyjne (autobusowe i kolejowe), które ułatwiają zwiedzanie innych pobliskich miast, takich jak: Gdynia, Gdańsk czy Malbork. W ofercie znajduje się 77 miejsc noclegowych w 40 pokojach hotelowych o nadmorskiej stylizacji i pełnym wyposażeniu.\nHotel Eureka *** Sopot to również idealnie miejsce na pobyt służbowy. Posiada 2 sale konferencyjne z klimatyzacją, dostępem do Internetu oraz światła dziennego.\nW Restauracji Nowosopocka można skosztować dań polskich, europejskich i sezonowych.\nNeroli Clinic & SPA oferuje masaże, zabiegi na twarz i na ciało.\nHotel Eureka *** jest przystosowany do wymogów osób niepełnosprawnych.\nObiekt: Hotel Eureka *** Sopot


Premier Morawiecki spotkał się w Wilnie z polskimi przedsiębiorcami i samorządowcami - wydarzenia\nPremier przebywa w Wilnie z jednodniową wizytą (fot. Kancelaria Premiera/twitter)\nDodano: 09-03-2018 17:40\nPremier Mateusz Morawiecki podczas piątkowego (9 marca) pobytu w Wilnie spotkał się z polskimi przedsiębiorcami i samorządowcami mieszkającymi na Litwie. Do spotkania doszło w Instytucie Polskim w Wilnie.\nPremier przebywa w Wilnie z jednodniową wizytą. Spotkał się z premierem Litwy Sauliusem Skvernelisem oraz uczestniczył w spotkaniu premierów państw bałtyckich.\nPremier rozmawiał także z prezydent Litwy Dalią Grybauskaite m.in. nt. przyszłości budżetu Unii Europejskiej, współpracy energetycznej i bezpieczeństwa w regionie.\nDo artykułu: Premier Morawiecki spotkał się w Wilnie z polskimi przedsiębiorcami i samorządowcami


Automatyczna konfiguracja konta | Pomoc dla programu Thunderbird\nWażna uwaga dla osób, które zostały przekierowane na tę stronę przez poradnik internetowy Yahoo. Prosimy o zapoznanie się z informacjami zawartymi w artykule pomocy Thunderbird i Yahoo w sekcji "Powiadomienie o ważnych zmianach metody uwierzytelniania".\nUtworzenie i skonfigurowanie konta w Thunderbirdzie jest łatwe. Wszystko, co potrzeba zrobić, to podać nazwę użytkownika i hasło do konta u dostawczy usługi pocztowej oraz adres e-mail. Thunderbird ustali parametry połączenia, takie jak porty, nazwy serwerów, protokoły zabezpieczeń itp., sprawdzając dane dostawcy usługi w bazie danych zawierającej informacje o połączeniach większości głównych dostawców usług pocztowych. Po ustaleniu dostawcy konta na podstawie domeny zawartej w adresie konta (to, co występuje po znaku @), Thunderbird zazwyczaj dostarczy parametry połączenia.\nAby Thunderbird mógł automatycznie utworzyć konto, komputer w tym czasie musi być połączony z internetem.\nPodczas pierwszego po instalacji uruchomienia Thunderbirda, zaproponuje on utworzenie profilu. Na tym etapie zamknij wszystkie okna, które proponują konfigurację usługi pocztowej i przejdź dalej. W wyświetlonym oknie dialogowym należy podać dane dotyczące konta. To samo okno dialogowe zostanie wyświetlone przy próbie utworzenia konta pocztowego (z poziomu menu Plik > Utwórz > Konfigurację konta pocztowego… lub z poziomu menu Konfiguracja kont… > Czynności > Dodaj konfigurację konta pocztowego…). Nowe konto można również dodać, klikając nazwę istniejącego konta i w sekcji Konta, klikając Email w podsekcji Utwórz nowe kontoUtwórz konfigurację konta…. Zostanie wyświetlone poniższe okno dialogowe.\nPo kliknięciu przycisku Kontynuuj, Thunderbird sprawdzi dostawcę usługi pocztowej i spróbuje określić ustawienia serwera.\nW powyższym przypadku dane dostawcy usługi zostaną użyte do wypełnienia formularza i konfiguracji usług, oferując:\nSerwer poczty przychodzącej: IMAP na serwerze imap.norris.pl, używając protokołu STARTTLS\nSerwer poczty wychodzącej: SMTP na serwerze smtp.norris.pl, używając protokołu SSL (Secure Socket Layer)\nMożna wybrać IMAP lub POP jako protokół serwera poczty przychodzącej. Protokoły te są standardowymi protokołami służącymi do odbierania e-maili. IMAP, nowocześniejszy protokół, umożliwia w tym samym czasie przechowywanie wiadomości zarówno na serwerze pocztowym, jak i na komputerze lokalnym. Protokół POP umożliwia przechowywanie wiadomości tylko lokalnie. Dostarczyciele usług pocztowych mogą udostępniać protokół IMAP lub POP, lub obydwa. Szczegóły techniczne obu protokołów znajdziesz na stronach: Niektóre pojęcia i typy kont i Synchronizacja IMAP.\nTeraz możesz wybrać jedną z następujących czynności:\nUtwórz konto – spowoduje to utworzenie nowego konta.\nAnuluj – nastąpi anulowanie automatycznej konfiguracji konta.\nUtwórz konto i edytuj jego ustawienia – Thunderbird utworzy nowe konto z wyświetlanymi danymi i otworzy okno dialogowe ustawień konta, w którym można dokonać zmiany ustawień. Więcej informacji znajdziesz na stronie Konfiguracja konta.\nKółeczka znajdujące się po lewej stronie serwerów poczty przychodzącej i wychodzącej informują o poziomie zabezpieczeń twojego połączenia z serwerem pocztowym. Kolor zielony kółeczka informuje, że połączenie z serwerem jest szyfrowane, pomarańczowy, że serwer akceptuje tylko twoją nazwę użytkownika i hasło w formie nieszyfrowanej, co oznacza, że jeśli twoje połączenie z serwerem ktoś próbuje przechwycić uzyska dostęp do twojego hasła i wiadomości.\nJeśli Thunderbird nie może automatycznie skonfigurować konta, należy to zrobić ręcznie. Można tego dokonać z poziomu okna dialogowego ustawień konta, które można przywołać, przechodząc do menu Narzędzia. Usługodawca usługi pocztowej może dostarczyć informacji o ustawieniach połączenia. Zazwyczaj informacje te podawane są na witrynie internetowej usługodawcy. Więcej informacji na ten temat znajduje się na stronie Konfiguracja konta. Jeśli chcesz zmienić serwer poczty przychodzącej z IMAP na POP, zapoznaj się ze stroną Konfiguracja konta POP zamiast IMAP.\nDodawanie nowego usługodawcy (ISP)\nZespół Thunderbirda chce zebrać informacje o ustawieniach serwerów jak największej liczby usługodawców. Możesz w tym pomóc! Jeśli okaże się, że podczas tworzenia połączenia informacje dotyczące ustawień serwerów twojego usługodawcy są niedostępne, musisz skonfigurować konto ręcznie. Poproś usługodawcę, by przesłał do nas informacje dotyczące ustawień swoich serwerów. Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje techniczne na temat ISPDB i autokonfiguracji, jak z niej korzystać i dodawać do niej zapis, zobacz Autoconfiguration in Thunderbird w witrynie Mozilla Developer Center.\nUdostępnij artykuł: http://mzl.la/1BsOvEk