Drużyna SAPerów - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nSAP zaoferuje klientom na całym świecie usługi doradcze w ramach programu TeamSAP. Partnerzy SAP Polska widzą w TeamSAP nie konkurencję, ale szansę na wzrost liczby klientów.\nCelem istnienia i działania TeamSAP jest lepsze zrozumienie i reagowanie na potrzeby klientów, szczególnie wśród przedsiębiorstw średniej wielkości. W założeniu ma to pomóc zarówno firmie, jak i jej partnerom, usprawnić proces wdrażania aplikacji R/3.\nTa bezpośrednia współpraca przyniosła już stworzenie metodologii wdrażania systemu R/3, czyli AcceleratedSAP (ASAP), dzięki której okres wdrożenia systemu skraca się do 6-8 miesięcy. Od 1996 r., kiedy po raz pierwszy zastosowano ASAP, już ponad 200 firm na świecie zdecydowało się na nową metodę. Zastosowanie mniej czasochłonnej techniki pozwoliło na osiągnięcie oszczędności 30-50% dotychczasowych wydatków, związanych z instalacją i uruchomieniem R/3. SAP zdecydował się na włączenie AcceleratedSAP do TeamSAP.\nPodstawowym czynnikiem, decydującym o wyborze systemu zintegrowanego klasy MRP II, jest jednak nie technika wdrażania, a sam produkt, który jest kolejnym filarem idei TeamSAP. Wraz z wersją 4.0 systemu R/3, firma będzie oferować produkty w wysokim stopniu zindywidualizowane. Po pierwsze, możliwe będzie bardziej elastyczne dobieranie modułów systemu, które konkretny klient zamierza wykorzystywać. Po drugie, R/3 ma być oferowany w kilku odmianach (industry solutions), z których każda będzie spełniała specyficzne wymagania konkretnej branży przemysłu lub usług. Taki gąszcz możliwości może znacznie ułatwić wybór odpowiedniego rozwiązania, ale czyni też trudniejszą pracę konsultantów. Toteż - oprócz zindywidualizowanego produktu i usprawnionych procesów wdrożenia - konieczny jest jeszcze trzeci filar TeamSAP.\nAby zaoferować w większym stopniu zintegrowane usługi doradcze, SAP musi zapewnić odpowiednio wyszkoloną kadrę, znającą nie tylko nowe rozwiązania firmy, ale także możliwe wymagania konkretnych klientów. Dlatego SAP przeprowadza zakrojone na szeroką skalę szkolenia swoich wdrożeniowców.\nCzy jednak zwiększona rola SAP nie będzie źle postrzegana przez dotychczasowych partnerów firmy? Na polskim rynku kilkanaście firm, doradzających w zakresie technik informatycznych, zawarło z SAP umowy o współpracy. Z pewnością wprowadzenie TeamSAP nie jest groźne dla przedstawicieli Wielkiej Szóstki, którzy oferują szeroki wachlarz usług, włącznie z doradztwem podatkowym i audytem. Pracownicy tych firm podkreślają, że oferowane przez nich usługi nigdy nie będą mniej atrakcyjne od rozwiązań proponowanych przez SAP, właśnie ze względu na możliwość kompleksowego podejścia do problemów i potrzeb klientów.\nZastanawiające może być jednak, jak na uruchomienie TeamSAP reagują konsultanci zatrudnieni w mniejszych firmach. Twierdzą oni, że nie muszą się obawiać przejęcia całości rynku przez SAP. Umowy o współpracy, a także strategiczna polityka koncernu zakładają bowiem, że partnerzy SAP odgrywają kluczową rolę ogniw łączących z klientami, doskonale znających specyfikę lokalnych rynków, ich dynamikę i perspektywy rozwoju. Firma nie ma takiej wiedzy, jest więc zależna od swoich partnerów. Jak podkreślają specjaliści reprezentujący obie strony, skoncentrowanie się SAP na tworzeniu metodologii typu AcceleratedSAP może tylko pomóc partnerom i zwiększyć możliwości sprzedaży zarówno produktów, jak i usług poprzez podniesienie atrakcyjności oferty.


➤ BEKO CM 51220 S - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nKuchnia BEKO CM 51220 S w kolorze białym\nNiestety nie znamy dokładnej ceny BEKO CM 51220 S, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem kuchenek do zabudowy 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o BEKO CM 51220 S.\nKuchnia BEKO CM 51220 S w kolorze białym. Kuchnia posiada cztery pola grzejne. Zapalarka gazu znajduje się w pokrętle. Urządzenie posiada 7 funkcji pieczenia\nInstrukcja obsługi do BEKO CM 51220 S\nKod_producenta CM 51220 S


Pablo's Reviews: lutego 2015\nPod koniec lat 60. w karierze Johna Mayalla nastąpił punkt zwrotny. Nie tylko ze względu na zmianę wydawcy z Decca Records na Polydor. Po odejściu Micka Taylora do The Rolling Stones, a następnie Colina Allena do Stone the Crows, Mayall zdecydował się zmienić formułę i całkowicie zrezygnować z gitary elektrycznej oraz perkusji. Było to całkiem odważne posunięcie. W tamtym czasie przedstawiciele blues rocka szli raczej w stronę cięższego grania, opartego głównie na tych dwóch instrumentach. Mayall poszedł w zupełnie przeciwnym kierunku. Do nowego zespołu zaangażował basistę Steve'a Thompsona (towarzyszącego mu już na "Blues from Laurel Canyon"), saksofonistę i flecistę Johna Almonda (znanego już z m.in. z albumów "Blues Breakers" i "A Hard Road", na których pełnił jednak mało znaczącą rolę), a także grającego na gitarze akustycznej Jona Marka. Nowy kwartet wyruszył na trasę koncertową, a fragmenty jednego z występów - z 12 czerwca 1969 roku w nowojorskim Fillmore East - zostały wydane na albumie o bardzo adekwatnym tytule "The Turning Point".\nCo niezwykle istotne, choć jest to koncertówka, to wypełniają ją wyłącznie premierowe kompozycje, niemające studyjnych odpowiedników. Cały materiał został napisany przez lidera samodzielnie lub - w przypadku "California" i "Thoughts About Roxanne" - z pomocą Thompsona. Brzmienie zdominowane jest przez akustyczne instrumenty, z wyjątkiem gitary basowej oraz elektrycznej gitary, na której czasem gra Mayall (stosując jednak wyłącznie czyste brzmienie). Pomimo tego i całkowitego braku perkusji, nie jest to granie pozbawione mocy. Już na otwarcie pojawia się bardzo energetyczny "The Laws Must Change". Jeśli chodzi o samą kompozycję, to jest to właściwie typowy kawałek bluesrockowy. Ale wyróżnia się świetnymi partiami harmonijki Mayalla, wchodzącymi w dialog najpierw z saksofonem, a później z fletem Almonda. Mark i Thompson ograniczają się do ekspresyjnego, choć nieco jednostajnego podkładu. Gitarzysta ma okazję pokazać swój kunszt w dwóch następnych, subtelniejszych nagraniach: "Saw Mill Gulch Road" oraz kolejnym - po "The Death of J. B. Lenoir" z "Crusade" - hołdzie dla bluesmana J. B. Lenoira, "I'm Gonna Fight for You J.B.". Ten ostatni opiera się wyłącznie na współpracy trzech gitar, natomiast w "Saw Mill Gulch Road" towarzyszą im bardzo przyjemne, nieco folkowe partie fletu.\nNaprawdę ciekawie robi się na wysokości "So Hard to Share", kolejny energetyczny kawałek, który jednak za sprawą prominentnego wykorzystania saksofonu nabiera wręcz jazzrockowego charakteru. Oprócz porywających solówek Almonda wyróżnić też trzeba rewelacyjny basowy motyw, który napędza cały utwór. Fantastycznie wypadają też jazzujące partie solowe gitary. Jeszcze dalej w tym jazzowym kierunku idzie najdłuższa na płycie "California", znów ze świetnym, ostinatowym motywem Thompsona, a także z długą i bardzo udaną częścią instrumentalną, podczas której kolejno rozbrzmiewają solówki na saksofonie, gitarze akustycznej, basie, harmonijce oraz flecie. Ta ostatnia dodaje tu trochę orientalnego posmaku. Co ważne, oba te utwory wyróżniają się także bardzo zgrabnymi melodiami. Po tym względem nieco słabiej wypada "Thoughts About Roxanne", którego podstawą znów jest blues, aczkolwiek saksofonowe partie Almonda - swoją drogą świetne - nadają trochę bardziej jazzowego charakteru (w pewnym sensie jest to zapowiedź późniejszego albumu "Jazz Blues Fusion"). Na zakończenie pojawia się jeszcze energetyczny bluesrockowy kawałek "Room to Move" z doskonałymi popisami lidera na harmonijce. Utwór ten tak bardzo spodobał się wielbicielom Mayalla, że na stałe wszedł do jego koncertowego repertuaru.\n"The Turning Point" to jedna z najciekawszych pozycji w dyskografii Johna Mayalla, a moim zdaniem jego największe osiągnięcie. Idąc pod prąd, wbrew ówczesnym trendom, rozwinął bluesrockową stylistykę w bardzo interesującym kierunku. Stąd jest już tylko krok do świata jazzu i innych ambitniejszych rodzajów muzyki. "The Turning Point" to także dowód na to, że (prawie) akustyczna koncertówka wcale nie musi być monotonna i pozbawiona energii. Wystarczy, że grają utalentowani muzycy z pomysłem na ciekawe oraz zróżnicowane - pomimo pewnych ograniczeń - aranżacje. Zaletą tego albumu jest na pewno w całości premierowy repertuar i właściwie studyjna jakość dźwięku, dzięki czemu nie jest to tylko dodatek do podstawowej dyskografii. To pełnoprawna pozycja, tak samo ważna, jak albumy studyjne.\nSkład: John Mayall - wokal, gitara, harmonijka, instr. klawiszowe, instr. perkusyjne; John Almond - flet, saksofon altowy, saksofon tenorowy; Jon Mark - gitara; Steve Thompson - gitara basowa\n[Recenzja] The Aynsley Dunbar Retaliation - "Retaliation" (1969)\nProducentem trzeciego albumu The Aynsley Dunbar Retaliation został John Mayall. Ten sam John Mayall, który niespełna trzy lata wcześniej wyrzucił Dunbara ze swojego Bluesbreakers. A na którym perkusista zemścił się nazywając własny zespół w tak cudaczny sposób. Na szczęście obaj panowie się pogodzili, odnowili współpracę, a efektem tego jest najbardziej dopracowany longplay Retaliation. Warto też odnotować, że skład poszerzył się o klawiszowca Tommy'ego Eyre, najbardziej chyba znanego z późniejszej współpracy z Garym Moorem. Dzięki temu Victor Brox mógł się bardziej skupić na śpiewaniu i wychodzi mu to lepiej, niż kiedykolwiek wcześniej. Co ciekawe, w Wielkiej Brytanii, Francji oraz Australii i Nowej Zelandii album wyszedł pod prostym tytułem "Retaliation". Jednak w innych krajach europejskich, a także w Stanach i Kanadzie, jako tytuł uznano pojawiający się na okładce napis "To Mum, from Aynsley and the Boys" (na amerykańskim wydaniu bardziej widoczny dzięki zmianie koloru). Na kompaktowych reedycjach powszechnie obowiązuje ten drugi.\nW porównaniu z poprzednim w dyskografii "Doctor Dunbar's Prescription" jest to bardziej zróżnicowany materiał. Oczywiście, wciąż dominuje granie bluesowe, czy też raczej bluesrockowe. Jednak w czystej formie występuje właściwie tylko w "Run You Off the Hill" i "Down, Down and Down". Oba nagrania są utrzymane w raczej średnim tempie, ale też dość zadziorne brzmieniowo, z fajnymi solówkami gitarowymi Johna Moorsheada. Częściej typowo bluesowe patenty łączą się z mniej oczywistymi rozwiązaniami, jak ma to miejsce chociażby w "Sugar on the Lane", wyróżniającym się bardziej złożoną grą sekcji rytmicznej, kontrastującą z prostą, bluesową partią gitary. Mniej typowa, nieco jakby jazzująca rytmika pojawia się też w "Leaving Right Away", choć to już bardziej melodyjny kawałek. Nawet w tak archetypowej balladzie bluesowej, jak instrumentalny "Journey's End", pojawia się urozmaicenie w postaci klasycyzującego wstępu na organach. Najciekawiej wypadają jednak te utwory, gdzie bluesa jest najmniej. Jak "Don't Take the Power Away", zaskakująco klimatyczny otwieracz płyty, oparty wyłącznie na akompaniamencie gitary akustycznej, trąbki oraz stonowanej, ale wyrazistej i dość pomysłowej gry sekcji rytmicznej. Albo "Let It Ride" z intensywnym, transowym rytmem, psychodelicznymi organami oraz bardziej wycofaną gitarą. Jest jeszcze instrumentalna miniatura "Unheard", w której słychać wyłącznie perkusję i pianino, znów o nieco jazzowym charakterze.\n"Retaliation", tudzież "To Mum, from Aynsley and the Boys", to zdecydowanie najciekawszy album The Aynsley Dunbar Retaliation - bardzo różnorodny, z paroma świetnymi pomysłami i lepszym niż wcześniej wykonaniem. Niestety, zespół nie pociągnął już długo. Aynsley Dunbar postanowił porzucić swój zespół, by stworzyć nową, jazzrockową grupę Blue Whale. W jej składzie znalazł się także Tommy Eyre. Trzej pozostali członkowie Retaliation zdecydowali się przygotować jeszcze jeden album, "Remains to be Heard", składający się z czterech całkiem udanych odrzutów z poprzednich sesji (na czele z czadowym "Blood on Your Wheels" i emocjonalną balladą bluesową "Downhearted"), a także nowych kompozycji, nagranych bez udziału muzyka, którego imię i nazwisko znajdowało się w nazwie zespołu. Jak nietrudno się domyślić, nie wypadają one najlepiej. Dużo lepszym pomysłem - aczkolwiek niemożliwym ze względów prawnych - byłoby uwzględnienie nagrań z debiutanckiego singla ("Warning", "Cobwebs"). Po wydaniu tego dziwacznego zbioru, cała trójka trafiła do zespołu Grahama Bonda. Następnie Alex Dmochowski odnowił współpracę z Aynsleyem Dunbarem, gdy obaj dołączyli do Franka Zappy. W późniejszym czasie jedynie Dunbar odnosił jakiekolwiek sukcesy, choć praktycznie tylko komercyjne.\nThe Aynsley Dunbar Retaliation - "Retaliation" (1969)\nSkład: Victor Brox - wokal, gitara, instr. dęte i instr. klawiszowe; John Moorshead - gitara; Alex Dmochowski - gitara basowa; Aynsley Dunbar - perkusja i instr. perkusyjne; Tommy Eyre - instr. klawiszowe\nPo prawej: okładka wydania amerykańskiego ("To Mum, from Aynsley and the Boys").\n"The Grass Is Greener" to w zasadzie amerykański odpowiednik "Valentyne Suite". Bardzo mocno różni się jednak od swojego europejskiego pierwowzoru. Nie było innego wyjścia, skoro "The Kettle" i znaczna część tytułowej "Valentyne Suite" w Stanach zostały już opublikowane na "Those Who Are About to Die Salute You". Pojawił się zatem pomysł, aby dograć nowe utwory. W międzyczasie ze składu Colosseum odszedł jednak śpiewający gitarzysta James Litherland. Jego następcą został David "Clem" Clempson, wcześniej członek bluesrockowego tria Bakerloo. Ponieważ nowe utwory zostały nagrane już z jego udziałem, zdecydowano by muzyk zarejestrował także wokal i gitarę na miejsce oryginalnych partii Litherlanda w trzech z czterech utworów powtarzających się z "Valentyne Suite" (jedynie "Elegy" pozostawiono bez zmian). Te kontrowersyjne, choć uzasadnione zmiany w zasadzie niewiele zmieniły. Clempson to co najmniej tak samo dobry gitarzysta i równie przeciętny wokalista.\nProblem stanowią cztery nowe utwory, które ewidentnie powstawały w pośpiechu. W większości są to cudze kompozycje. "Jumping Off the Star" opiera się na jazzowym utworze pianisty Mike'a Taylora, u którego boku karierę zaczynali Jon Hiseman i Tony Reeves. Niewiele jednak zostało z oryginału. Dodano nie tylko tekst, ale też całość zagrano w stricte rockowy sposób. Jeszcze nigdy wcześniej zespół nie nagrał tak zwyczajnego kawałka. Są tu co prawda całkiem fajne partie gitary, basu i perkusji, a brzmienie dopełniają organy oraz odgłosy dzwonów, ale brakuje wcześniejszej kreatywności, a także tego mniej konwencjonalnego podejścia, które wyróżniało Colosseum spośród innych grup. "Rope Ladder to the Moon" to z kolei kompozycja Jacka Bruce'a z jego solowego debiutu "Songs for a Tailor". Co ciekawe, Hiseman i Heckstall-Smith wzięli udział w nagraniu tamtego albumu, choć akurat w tym kawałku nie wystąpili. W nowej wersji utwór nabrał bardziej jazzrockowego charakteru, ale przy okazji gdzieś uciekł intrygujący klimat pierwowzoru. Najsłabiej prezentuje się wariacja na temat "Bolera" Maurice'a Ravela, na którą muzycy kompletnie nie mieli pomysłu - te bardziej rockowe partie zupełnie tu nie pasują, brzmią strasznie kuriozalnie. Całości dopełnia autorski utwór "Lost Angeles", zdecydowanie najlepszy z tej czwórki, z naprawdę udanymi partiami wszystkich instrumentalistów, choć bardzo nijako zaśpiewany.\n"The Grass Is Greener" to dość dziwne i bardzo niedopracowane wydawnictwo, składające się głównie z bardzo podobnych (ratujących całość powtórek z "Valntyne Suite") lub wyraźnie słabszych (na czele z przeokropnym "Bolero") wersji wcześniej znanych kompozycji. Nawet bardzo ładna okładka została tutaj dziwacznie przyciemniona i wygląda dużo gorzej niż na "Valentyne Suite". Nic dziwnego, że zespół i wydawca niespecjalnie wykazywali chęć publikacji tego materiału poza Stanami. Jedynie utwory "Rope Ladder to the Moon", "Bolero" i tutejsza wersja "The Grass Is Greener" doczekały się oficjalnej premiery dzięki składance "The Collectors' Colosseum" z 1971 roku. Znalazł się na niej także "Jumping Off the Star", ale z oryginalną partią wokalną zastąpioną śpiewem Chrisa Farlowe, którego przyjęto do zespołu, gdy zdano sobie sprawę z wokalnych ograniczeń Clempsona. Ponadto, "Rope Ladder to the Moon" i "Lost Angeles" weszły do koncertowego repertuaru grupy i można je usłyszeć na albumie "Live", zresztą w wykonaniach znacznie przebijających wersje studyjne.\nSkład: Dave "Clem" Clempson - gitara, wokal (1,2,4,5,7); Dick Heckstall-Smith - saksofon tenorowy, saksofon sopranowy, flet (7); Dave Greenslade - instr. klawiszowe, dodatkowy wokal (7); Tony Reeves - gitara basowa; Jon Hiseman - perkusja; James Litherland - wokal (3)\nEtykiety: blues rock, colosseum, jazz rock, rock progresywny\nW tym roku mija 50 lat działalności Scorpions. Co prawda debiutancki album niemieckiej grupy ukazał się dopiero w 1972 roku, ale jej początki to właśnie 1965 rok. Największe sukcesy przyszły jednak dopiero w latach 80. oraz na początku następnej dekady, gdy ogólnie wielką popularnością cieszyły się wygładzone odmiany hard rocka. Wkrótce koniunktura na takie granie minęła, a muzycy nie potrafili się odnaleźć w nowych czasach, nieudolnie eksperymentując np. z ówczesnym popem na albumie "Eye II Eye". Dopiero w XXI wieku pogodzili się z faktem, że nie pozostaje im nic innego, jak granie dla coraz mniej licznego grona podstarzałych wielbicieli hard rocka. Efektem tego był utrzymany w dawnym stylu album "Unbreakable" z 2004 roku. Od tamtej pory zespół regularnie wydaje kolejne płyty w takiej stylistyce, czego kolejnym przejawem jest tegoroczny "Return to Forever" (bynajmniej nie jest to nawiązanie do dawnej grupy Chicka Corei), dwudzieste wydawnictwo w studyjnej dyskografii. Album, który miał przecież nigdy nie powstać.\nGdy pięć lat temu zbliżała się premiera "Sting in the Tail", muzycy Scorpions obiecywali, że będzie to ich ostatni longplay, a po promującej go trasie definitywnie zakończą działalność. I właśnie dlatego już rok później wydali kolejny studyjny album, "Comeblack". Członkowie zespołu bronili się, że przecież nie ma na nim premierowych kompozycji, a jedynie nowe wersje ich starych przebojów (jak "Wind of Change", "Still Loving You" czy "Rock You Like a Hurricane") oraz przebojów innych wykonawców (m.in. The Beatles i The Rolling Stones). Zresztą w obu przypadkach znacznie gorsze od pierwowzorów. I tym razem miało to być już ostatnie wydawnictwo. 2013 rok przyniósł jednak następne, "MTV Unplugged in Athens", zawierające zapis akustycznego występu (trzeba dodać, że zespół miał już na koncie taki album, starszy o dwanaście lat "Acoustica"). Jest to co prawda koncertówka, ale w jej repertuarze znalazły się premierowe kompozycje. Wkrótce potem muzycy wpadli na jeszcze jeden pomysł, jak obejść swoją obietnicę. Postanowili zarejestrować stare kompozycje, które do tamtej pory nie doczekały się jeszcze wydania. Takie jak np. "Rock My Car", który wykonywali na żywo w latach 80., czy również napisane w tamtej dekadzie "Rock 'n' Roll Band" i "Dancing with the Moonlight" (oba miały już swoją premierę podczas wspomnianego wyżej występu bez prądu).\nTyle że podczas sesji nagraniowej pomysł nieco się zmienił. Oprócz starych kompozycji nagrano też zupełnie nowe utwory, napisane przez muzyków z dużą pomocą producentów Mikaela Anderssona i Martina Hansena, stałych współpracowników od czasu "Sting in the Tail". W sumie nagrano około dwudziestu utworów, z których dwanaście wybrano na podstawowe wydanie "Return to Forever", a pozostałe (w tym wspomniany "Dancing with the Moonlight") rozproszono na różnych specjalnych edycjach.\nTo bardzo wykalkulowany materiał. W znacznej części po prostu kontynuuje drogę obraną na "Unbreakable", co sprowadza się praktycznie do nachalnych nawiązań do szczególnie lubianych przez fanów albumów "Love at the First Sting" czy "Blackout". Przykładem takiego podejścia jest zarówno wspomniany już odrzut sprzed lat, "Rock 'n' Roll Band", ale też zupełnie nowe kawałki w rodzaju "Going Out With a Bang" czy "The Scratch". Trudno znaleźć w tych nagraniach cokolwiek, co nie byłoby powielaniem utartych schematów, wykorzystywaniem wciąż tych samych klisz wprost z hard rocka lat 80. Do tego mamy tu zupełnie niecharakterystyczne riffy, niejednokrotnie balansujące na granicy autoplagiatu, wymęczone solówki oraz całkiem bezbarwne melodie. Tym co odróżnia ten materiał od dawnych dokonań jest brzmienie. Bynajmniej nie lepsze. Brakuje niskich tonów, a wysokie są dziwnie skompresowane. To zresztą cecha charakterystyczna wszystkich albumów Scorpions od czasu nawiązania współpracy z Hansenem i Anderssonem.\nOczywiście, zespół zawsze słynął też z ballad, więc i tutaj nie mogło ich zabraknąć. Na każde trzy żywsze kawałki przypada jeden łagodniejszy. "House of Cards" i "Gypsy Life" (napisane z myślą o "Acoustice"), a także "Eye of the Storm" (odrzut z początku lat 90.) to po prostu mdłe, smętne, przesłodzone i kiczowate, a przy tym zupełnie bezbarwne piosenki. Tym słynnym balladom z przeszłości, jak "Still Loving You" czy "Send Me an Angel", można wiele zarzucić, ale przynajmniej są wyraziste. Te trzy ciężko odróżnić nawet między sobą, a co dopiero od dziesiątek podobnych, których zespół sporo natrzaskał w ostatnich latach. Mam wrażenie, że wielokrotnie już słyszałem te same nagrania na wcześniejszych płytach.\nCo gorsze, Scorpions na tym albumie próbuje nie tylko przypodobać się starym fanom, ale też pozyskać nowych. Nie na taką skalę, jak w czasach "Eye II Eye", niemniej jednak pojawiają się tutaj pewne próby unowocześnienia. Przeważnie są to tylko smaczki. W singlowym, półballadowym "We Built That House", a także w "Hard Rockin' the Place" (kolejnym odrzucie z lat 80.) i "Rock My Car" pojawiają się tandetne wokalizy rodem ze współczesnego mainstreamu. Poza tym jednym elementem są to stuprocentowo hardrockowe kawałki, w warstwie instrumentalnej nie różniące się niczym od innych, tylko przez te okropne zaśpiewy brzmiące jeszcze bardziej tandetnie. Podobnie sprawa ma się z "Catch Your Luck and Play", ale tutaj już nie tylko chórki, a cały refren brzmi jak ewidentna próba pozyskania nowych fanów wśród najmłodszych słuchaczy. Fragment ten został dopisany do kawałka, który niespełna trzydzieści lat temu został uznany za zbyt słaby, by trafić na "Savage Amusement". Na najsłabszy album zespołu w chwili jego wydania i jeszcze jakiś czas później. Ale największym paździerzem jest tutaj "Rollin' Home", czyli kawałek w całości utrzymany w stylu refrenu poprzedniego. Nawet na tym przeokropnym "Eye II Eye" jest tylko jedno równie koszmarne nagranie, zresztą bardzo zbliżone stylistycznie ("To Be No. 1").\nGdyby zespół ograniczył się tutaj tylko i wyłącznie do kopiowanie siebie z czasów największych sukcesów, to byłby to cholernie nudny, niczym się nie wyróżniający, bezwartościowy i nikomu nie potrzebny album (bo nawet w tej stylistyce powstały lepsze od niego). Jednak są tu także te wszystkie tanie chwyty, mające sprawiać wrażenie, że zespół gra muzykę na czasie. I z ich pomocą nie jest to już kompletnie nijaki album, a po prostu żenujący. A przecież i tak kupią go tylko słuchacze w wieku członków zespołu, wielbiciele dad rocka, którzy chcieliby, żeby wszystko było tu dokładanie tak samo, jak trzydzieści lat temu. Te wszystkie niby-nowoczesne wstawki tylko ich zirytują. Jeśli natomiast jesteś w wieku poniżej czterdziestki, to wiedz, że to w najmniejszym stopniu nie jest album dla Ciebie.\nSkład: Klaus Meine - wokal; Rudolf Schenker - gitara; Matthias Jabs - gitara; Paweł Mąciwoda - gitara basowa; James Kottak - perkusja\nProducent: Mikael Andersson i Martin Hansen\n"Looking Back" to pierwsza kompilacja w dyskografii Johna Mayalla. Wydana została przede wszystkim w celu wypełnienia zobowiązań kontraktowych z wytwórnią Decca Records. Muzyk zdecydował się przenieść pod wydawniczą opiekę Polydoru. Składanka nie zawiera jednak utworów znanych z regularnych albumów, a wybór kawałków wydanych wyłącznie na singlach lub wcześniej niepublikowanych. Kluczowym słowem jest tu wybór, ponieważ wydawnictwo tylko w niewielkim stopniu wyczerpuje temat niealbumowych nagrań. Chociaż współpraca z Deccą trwała zaledwie pięć lat, od 1964 do 1968 roku, to liczne sesje nagraniowe Mayalla - zarówno solowe, jak i z pomocą Bluesbreakers - zaowocowały mnóstwem materiału. Nawet po wydaniu dwa lata później kolejnej kompilacji tego typu, "Thru the Years", wciąż pozostało trochę utworów bez premiery na dużej płycie. Jednak oba wydawnictwa zawierają przynajmniej ten najciekawszy materiał.\nNa "Looking Back" cofamy się do samych początków kariery Johna Mayalla, a ściślej mówiąc do jego pierwszej sesji nagraniowej w roli lidera, która odbyła się 20 kwietnia 1964 roku. Już wtedy towarzyszył mu długoletni basista John McVie, a składu dopełnili gitarzysta Bernie Watson i perkusista Martin Hart. Rezultatem tej sesji był singiel "Crawling Up a Hill" / "Mr. James". Tutaj trafił tylko drugi z tych kawałków. Kolejna sesja odbyła się dopiero w lutym następnego roku, już z gitarzystą Rogerem Deanem (przypadkowa zbieżność nazwisk ze słynnym autorem okładek m.in. Yes) oraz perkusistą Hugh Flintem. Tym razem także zarejestrowano tylko dwa utwory na singiel: "Crocodile Walk" i "Blues City Shakedown". Także w tym przypadku składanka zawiera tylko stronę B tej płytki. Już te dwa wczesne, umieszczone tu nagrania utrzymane są w bluesowej stylistyce, którą Mayall rozwijał przez kolejne lata. Brakowało jedynie gitarzysty, który nadałby im bardziej rockowego charakteru. Jednak już wkrótce miejsce Deana zajął Eric Clapton, którego porywające solówki nadały muzyce Mayalla zupełnie nowej jakości. Współpraca ta zaowocowała przełomowym albumem "Blues Breakers" (nagrywanym w marcu i czerwcu '66). Jednak tutaj okres ten jest reprezentowany tylko jednym utworem, "Stormy Monday". To koncertowe wykonanie z listopada 1965 roku - a właściwie jego ostatnie minuty - bluesowego standardu "Call It Stormy Monday (But Tuesday Is Just as Bad)" T-Bone Walkera. Brzmienie nie jest tu najlepsze, jednak wynagradzają to ekscytujące partie Claptona. Co ciekawe, w tamtym czasie funkcję basisty chwilowo objął Jack Bruce, który parę miesięcy później, wspólnie z Claptonem i Gingerem Bakerem, utworzył trio Cream.\nW połowie 1966 roku nowym gitarzystą Bluesbreakers został Peter Green, godnie zastępując Claptona. Niedługo później miejsce Flinta zajął bardziej uzdolniony Aynsley Dunbar. W takim składzie - obejmującym też Mayalla i McVie - zarejestrowany został album "A Hard Road" (nagrany w październiku i listopadzie '66). Pierwszym wydawnictwem tego składu był jednak zarejestrowany we wrześniu singiel z przeróbkami "Looking Back" Johnny'ego Watsona oraz "So Many Roads" Otisa Rusha. Oba te kawałki trafiły na niniejszą kompilację i zdecydowanie należą do jej najlepszych momentów. "So Many Roads" to natchniona, klimatyczna ballada, natomiast "Looking Back" to dla odmiany energetyczny, pogodny kawałek z całkiem chwytliwą melodią. W obu pojawiają się fantastyczne solówki Greena, a brzmienie fajnie dopełnia sekcja dęta. Zaledwie parę dni później ten sam skład nagrał kolejny singiel, "Sitting in the Rain" / "Out of Reach", reprezentowany niestety tylko pierwszym z tych utworów. Wypadającym bardzo przeciętnie na tle dwóch poprzednich utworów (o wiele lepiej prezentuje się ballada "Out of Reach"). Wraz z dwoma kolejnymi kawałkami przenosimy się do kwietnia 1967 roku. Miejsce Dunbara zajął Mick Fleetwood. Singiel "Double Trouble" / "It Hurts Me Too" to jedyne oficjalne wydawnictwo tego składu. Podobnie jak na kilku poprzednich małych płytkach, także na tej zestawiono żywszy i bardziej nastrojowy utwór. O ile "It Hurts Me Too" z repertuaru Tampy Reda, zdominowany przez brzmienie pianina, wypada całkiem solidne, to jednak ballada "Double Trouble", oryginalnie wykonana przez Otisa Rusha, przyciąga więcej uwagi za sprawą odpowiednio udramatyzowanej gry instrumentalistów oraz śpiewu Mayalla.\nW maju 1967 roku John Mayall, jedynie z pomocą perkusisty Keefa Hartleya, zarejestrował album "The Blues Alone". W tamtym czasie wciąż jednak koncertował z McVie, Greenem i Fleetwoodem. Dwaj ostatni nie wzięli już jednak udziału w odbywającej się miesiąc później sesji nagraniowej albumu "Crusade", zastąpieni przez Micka Taylora oraz wspomnianego Keefa Hartleya. Niedługo później z Bluesbreakers odszedł też jego długoletni basista - skuszony propozycją Petera Greena, który na cześć Fleetwooda i McVie nazwał swój nowy zespół Fleetwood Mac - a jego tymczasowym następcą został Paul Williams. Do składu dołączyli też dwaj saksofoniści, Dick Heckstall-Smith i Chris Mercer. We wrześniu '67 sekstet zarejestrował singiel "Suspicions" z dwiema wersjami / częściami bardzo energetycznego tytułowego utworu. Na "Looking Back" trafił tylko "Suspicions (Part Two)". Jest to już wyraźna zapowiedź albumu "Bare Wires" za sprawą wyeksponowanej sekcji dętej, nadającej nieco jazzowego charakteru. Nie brak tu jednak także porywających popisów Taylora. W sesji wspomnianego "Bare Wires", trwającej od kwietnia do sierpnia 1968 roku - nie brali już udziału Hartley i Williams. Ich miejsca zajęli odpowiednio Hiseman i Tony Reeves, dołączył też trębacz Henry Lowther. Jednak już w lipcu Heckstall-Smith, Hiseman oraz Reeves postanowili się odłączyć, by stworzyć własną grupę Colosseum. Mayall podjął wówczas decyzję o rozwiązaniu Bluebreakers. Zanim to jednak nastąpiło, a konkretnie w grudniu 1967 roku, zarejestrował jeden singiel niejako na boku, z pomocą swoich byłych współpracowników, Petera Greena i Keefa Hartleya. Obie strony płytki trafiły na "Looking Back". "Picture on the Wall" to dość przyjemny kawałek z partiami gitary slide, jednak znacznie ciekawiej prezentuje się "Jenny", wyróżniający się fajnym klimatem, chwytliwą linią melodyczną oraz interesująco przeplatającymi się partiami gitar, stanowiących jedyny akompaniament. Powiedziałbym wręcz, że to jedno ze szczytowych osiągnięć Mayalla.\n"Looking Back" to bardzo udane uzupełnienie dyskografii Johna Mayalla, ułatwiające prześledzenie jak rozwijała się jego muzyka na przestrzeni drugiej połowy lat 60. Co prawda trochę szkoda, że nie jest to wydawnictwo dwupłytowe, gdyż wiele ciekawego materiału niealbumowego zostało pominięte. Błąd ten jednak naprawiono wraz z wydaniem "Thru the Years" - oba wydawnictwa doskonale się dopełniają i są nie mniej wartościowe od regularnych longplayów z tego okresu. Na koniec jeszcze ważna uwaga: oryginalne niemieckie wydanie "Looking Back" faktycznie składa się z dwóch płyt. Jednak poza okładką i tytułem nie ma wiele wspólnego z ogólnoświatowym wydaniem. Powtarzają się tylko trzy nagrania ("Stormy Monday", "Jenny", "Picture on the Wall"), a wszystkie pozostałe pochodzą z wydanych wcześniej albumów. Kupowanie takiej wersji nie ma najmniejszego sensu.\n6/10 dla wersji niemieckiej\n1. Mr. James; 2. Blues City Shakedown; 3. Stormy Monday (live); 4. So Many Roads; 5. Looking Back; 6. Sitting in the Rain; 7. It Hurts Me Too; 8. Double Trouble; 9. Suspicions (Part Two); 10. Jenny; 11. Picture on the Wall\nSkład: John Mayall - wokal, gitara, instr klawiszowe, harmonijka; Bernie Watson - gitara (1); John McVie - gitara basowa (1,2,4-8); Martin Hart - perkusja (1); Roger Dean - gitara (2); Hughie Flint - perkusja (2,3); Eric Clapton - gitara (3); Jack Bruce - gitara basowa (3); Peter Green - gitara (4-8,10,11); Aynsley Dunbar - perkusja (4-6); Mick Fleetwood - perkusja (7,8); Mick Taylor - gitara (9); Paul Williams - gitara basowa (9); Keef Hartley - perkusja (9,11); Dick Heckstall-Smith - saksofon tenorowy i sopranowy (9); Chris Mercer - saksofon tenorowy (9)\nGościnnie: John Almond - saksofon (4,5); Nick Newell - saksofon (4,5); Henry Lowther - trąbka (4,5)\n[Recenzja] Keef Hartley Band - "The Time Is Near" (1970)\nNagrania na "The Time Is Near", trzeci album Keef Hartley Band, rozpoczęły się w grudniu 1969 roku. Uczestniczył w nich cały trzon składu z "The Battle of North West Six", a więc, prócz lidera, Miller Anderson, Gary Thain, Henry Lowther i Jim Jewell. Wówczas zarejestrowane zostały tylko dwa utwory, rozpoczynający album "Morning Rain" oraz kończący go "Change". Tytuł tego ostatniego okazał się proroczy, bo wkrótce faktycznie doszło do pewnych zmian. Podczas kolejnych sesji, w kwietniu i maju 1970 roku, w składzie nie było już Lowthera i Jewella, których miejsca zajęli odpowiednio Dave Caswell i Lyle Jenkins. Tradycyjnie na płycie nie zabrakło gości, choć tym razem jest pod tym względem wyjątkowo skromnie: w dwóch kawałkach zagrał klawiszowiec Stewart Wicks, a w jednym wystąpił grający na perkusjonaliach Del Roll. Pewna zmiana zaszła tez w kwestii kompozytorskiej. Na dwóch poprzednich albumach utwory miały po kilku utworów (przeważnie byli wśród nich Hartley i Thain). Tym razem za niemal wszystkie kompozycje odpowiada wcześniej nie aktywny w tej dziedzinie Anderson. Wyjątek stanowi "Premonition", podpisany przez Caswella.\n"The Time Is Near" bliżej na szczęście do "Halfbreed" niż do "The Battle of North West Six". Może nie jest to aż tak zróżnicowany i pomysłowy album, jak debiutanckie dzieło Keef Hartley Band, jednak kompozycje i wykonanie prezentują zbliżony poziom. Muzycy nie od razu odsłaniają wszystkie karty i rozpoczynają całość od dwóch melodyjnych piosenek. "Morning Rain" i "From the Window" to bardzo przyjemne kawałki, ładnie zaaranżowane kawałki (uwagę zwraca przede wszystkim solowa partia skrzydłówki z tego drugiego). Nie da się jednak ukryć, że to nagrania o walorach przede wszystkim użytkowych. Większe ambicje artystyczne muzycy zdradzają w rozbudowanym utworze tytułowym. Zaczyna się od klimatycznego wstępu na flecie, po czym wchodzi partia wokalna nadająca bardziej piosenkowego charakteru. Dużo dobrego dzieje się natomiast w części instrumentalnej. Najpierw Anderson wycina świetne bluesowe solo na gitarze na tle wyrazistego akompaniamentu sekcji rytmicznej i organów, a następnie swoje możliwości pokazuje Caswell, grający solo na trąbce do mocno funkowego podkładu.\nJeszcze lepiej wypadają dwa kolejne, już nieco krótsze utwory. "You Can't Take It With You" składa się z bardzo chwytliwej części wokalnej z fantastycznie rozbujaną sekcją rytmiczną i podkreślającymi taneczny charakter dęciakami, a także z długiej części instrumentalnej o zdecydowanie jazz-rockowym charakterze. Ta druga składa się z hipnotycznego podkładu sekcji rytmicznej i elektrycznego pianina dla ostrych solówek Jenkinsa na barytonowym i tenorowym saksofonie. W całości w takim stylu utrzymany jest porywający instrumental "Premonition", napędzany wyrazistą grą Hartleya i Thaina, której towarzyszą świetne solówki Caswella, Jenkinsa i Andersona. Trochę uspokojenia i zaskoczenia przynosi "Another Time, Another Place". To praktycznie solowe nagranie Millera Andersona, który akompaniuje tu sobie na gitarze akustycznej, do której dopiero pod koniec dołącza trąbka Dave'a Caswella. Ten folkowy kawałek zdaje się kompletnie nie pasować do reszty albumu, ale bardzo przyjemnie go uzupełnia. Na właściwe tory muzycy wracają w częściowo balladowym, zróżnicowanym dynamicznie "Change", w którym znów istotną rolę odgrywają jazzujące dęciaki. Jednym z ładniejszych momentów jest solówka na trąbce, ale nie zabrakło też bardziej rockowego popisu gitarzysty.\nByć może to praca z mniejszym aparatem wykonawczym tak bardzo przysłużyła się Hartleyowi i spółce, niewątpliwie dużo też wnieśli nowi muzycy (choć fragmenty nagrane w poprzednim składzie nie odstają poziomem), w każdym razie udało się powrócić do wysokiej formy. Trochę mnie dziwi, że zespół, który nagrał tak świetne albumy, jak "Halfbreed" i "The Time Is Near", jest dziś praktycznie zapomniany. Zresztą nigdy nie cieszył się szczególną popularnością, choć akurat "The Times Is Near" odniósł niewielki sukces komercyjny - doszedł do 41. miejsca brytyjskiego notowania sprzedaży.\n1. Morning Rain; 2. From the Window; 3. The Time Is Near; 4. You Can't Take It With You; 5. Premonition; 6. Another Time, Another Place; 7. Change\nSkład: Miller Anderson - wokal i gitara; Gary Thain - gitara basowa (oprócz 6); Keef Hartley - perkusja i instr. perkusyjne (oprócz 6); Henry Lowther - trąbka (1,7), skrzydłówka (1), pianino (7); Jim Jewell - saksofon tenorowy (1,7); Dave Caswell - trąbka (2-6), skrzydłówka (2-5), pianino elektryczne (4,5), dodatkowy wokal (3); Lyle Jenkins - saksofon tenorowy (2-5), flet (3), saksofon barytonowy (4,5)\nGościnnie: Stewart Wicks - instr. klawiszowe (2,3); Del Roll - instr. perkusyjne (7)\nProducent: Neil Slaven i Keef Hartley\nEtykiety: blues rock, jazz rock, keef hartley band\nPo wydaniu debiutanckiego albumu, "Those Who Are About to Die", muzycy Colosseum intensywnie koncertowali. Wszystkie dłuższe przerwy między poszczególnymi występami spędzili na równie wzmożonym tworzeniu nowego materiału. W czerwcu 1969 roku mieli już gotową wystarczającą ilość utworów, aby przystąpić do nagrań. Longplay został zarejestrowany w ciągu zaledwie trzech dni, między 16-18 czerwca. W tak krótkim czasie powstał jeden z najlepszych i najbardziej inspirujących albumów rockowych końca lat 60., a także, podobnie jak debiut, niezwykle wyrafinowany jak na ten gatunek. A jednocześnie przystępny także dla osób preferujących mniej wymagającą muzykę, nieosłuchanych z jazzem czy muzyką klasyczną, których wpływy są tutaj bardzo mocno zaakcentowane. "Valentyne Suite", jak zatytułowano dzieło, do sklepów trafił w listopadzie 1969 roku. Był to pierwszy album wydany przez Vertigo Records - oddział wytwórni Philips/Phonogram, specjalizujący się w mniej komercyjnych odmianach rocka. Klimatyczna okładka nie przypadkiem kojarzy się z debiutem Black Sabbath, wydanym później przez tę samą wytwórnię. Autorem obu grafik był Keith McMillan, lepiej znany pod pseudonimem Marcus Keef.\nAlbum rozpoczyna się od zaskakująco ostrego i surowego brzmieniowo "The Kettle". Ten oparty wyłącznie na partiach gitary, basu i perkusji utwór kojarzy się raczej z dokonaniami Cream niż wcześniejszą twórczością Colosseum. Wypada jednak bardzo fajnie - może z wyjątkiem przesadnie wysokiego śpiewu Jamesa Litherlanda - łącząc prawdziwie rockowy czad z jamowym luzem oraz bardzo dobrą współpracą trzech instrumentalistów. Nie tylko gitara Litherlanda, ale także bas Tony'ego Reevesa i perkusja Jona Hisemana pełnią tu pierwszoplanową rolę. W pozostałych nagraniach słychać już pełen skład, z saksofonistą Dickiem Heckstall-Smithem i klawiszowcem Dave'em Greensladem. Wolniejszy "Elegy" już samym tytułem wywołuje skojarzenia z muzyką klasyczną, co dodatkowo podkreśla subtelne tło instrumentów smyczkowych. Ale nie brakuje też tutaj jazzujących partii saksofonu ani mocnej, rockowej rytmiki. Tym razem dużo lepiej wypada partia wokalna, o jakby lekko soulowym zabarwieniu. Wiele zdradza też tytuł "Butty's Blues". Jest to kolejny w dorobku grupy dwunastotaktowy blues w wolnym tempie, choć bynajmniej nie tak zachowawczy jak "Backwater Blues" z debiutu. To przede wszystkim zasługa niezwykle bogatego brzmienia, które zapewnia gościnny udział orkiestry dętej. Pierwsze skrzypce gra tu jednak Heckstall-Smith, którego solówki znów nadają bardziej jazzowego charakteru. Na pierwszej stronie płyty winylowej zmieścił się jeszcze chwytliwy "The Machine Demands a Sacrifice" z bardzo ładnymi partiami fletu i elektrycznych organów, a także niemalże taneczną grą sekcji rytmicznej. W tym jednym fragmencie zespół zbliża się do dogorywającej wówczas psychodelii, brzmi jednak bardzo świeżo.\nCałą drugą stronę longplaya wypełnia natomiast tytułowa kompozycja "Valentyne Suite" - blisko siedemnastominutowy utwór składający się z trzech części. Oryginalnie były to kolejno "January's Search", "February's Valentyne" oraz "Beware the Ides of March". W takiej formie utwór został opublikowany już na amerykańskiej edycji "Those Who Are About to Die Salute You". Na europejskich wydaniach debiutu znalazł się tylko ten ostatni fragment. Dlatego też konieczne było zastąpienie tego segmentu nową kompozycją, zatytułowaną "The Grass Is Always Greener". I właśnie w takiej formie utwór jest najbardziej znany, gdyż ta wersja trafiła na album "Valentyne Suite". Jest to jedna z najbardziej udanych fuzji rocka, bluesa, jazzu i muzyki klasycznej, a konkretnie barokowej, jakich kiedykolwiek dokonano. Utwór wyróżnia się wieloma charakterystycznymi motywami, porywającymi solówkami i doskonałym zgraniem muzyków, a także wieloma interesującymi zmianami nastroju lub tempa. Warto też pamiętać, że jest to jeden z pierwszych tak długich utworów rockowych, niebędących spontanicznym jamem, ale starannie skomponowaną kompozycją, z nawiązaniami do sztuki wyższej. Wyprzedziły go tylko "Ars Longa Vita Brevis" The Nice i "In Held Twas in I" Procol Harum, oba z 1968 roku. Jednak dzieło Colosseum na ich tle wypada o wiele bardziej spójnie, a przy tym zachwyca znacznie większą paletą pomysłów i dojrzałością.\nNie da się ukryć, że to właśnie tytułowa "Valentyne Suite" czyni ten album wybitnym dziełem. Gdyby drugą stronę winyla wypełniły kompozycje podobne do tych ze strony A, byłby to tylko bardzo dobry album rockowy, lekko wzbogacony wpływami innych gatunków. Ale "Valentyne Suite" to już coś więcej, prawdziwie progresywny utwór, poszerzający granice rocka. Dodać jednak trzeba, że obie połówki albumu doskonale się uzupełniają. Niestety, wydawnictwo wydaje się być współcześnie nieco zapomniane i pamiętają o nim głównie wieloletni wielbiciele szeroko pojętego klasycznego rocka. Akurat ten album zasługuje na znacznie większą rozpoznawalność także wśród młodszych słuchaczy, bo to absolutny kanon muzyki rockowej. Grupa Colosseum niestety już nigdy, przynajmniej w studiu, nie wzniosła się na tak wysoki poziom. Zresztą problemy ze składem doprowadziły do rozwiązania zespołu zaledwie dwa lata później. Litherland odszedł jeszcze przed wydaniem "Valentyne Suite", Reeves jakiś czas później, a pozostałym muzykom nie udało się znaleźć następców, z którymi współpraca byłaby tak samo kreatywna.\n1. The Kettle; 2. Elegy; 3. Butty's Blues; 4. The Machine Demands a Sacrifice; 5. Valentyne Suite (Theme One: January's Search / Theme Two: February's Valentyne / Theme Three: The Grass Is Always Greener)\nSkład: James Litherland - wokal i gitara; Tony Reeves - gitara basowa; Jon Hiseman - perkusja, maszyna (4); Dick Heckstall-Smith - saksofon tenorowy i sopranowy (2,3,5), flet (4); Dave Greenslade - instr. klawiszowe (2-5), dodatkowy wokal (4)\nGościnnie: Neil Ardley - aranżacja instr. smyczkowych (2), dyrygent (3)\nCykl "Trzynastu pechowców" - część 9/13\nGrupę Indian Summer niewątpliwie można uznać za pechową. Krótka działalność zespołu była pasmem rozczarowań. Brakowało kogoś, kto uwierzyłby w potencjał muzyków i właściwie pokierował ich karierą. Gdy nadarzyła się okazja na podpisanie kontraktu z renomowaną wytwórnią Vertigo Records, menadżer Jim Simpson postanowił dać szansę innym swoim podopiecznym, Black Sabbath (czas pokazał, że była to słuszna decyzja). O Indian Summer nie zapomniał jednak całkowicie. Gdy wystartowała nowa wytwórnia, Neon Records - odpowiedź RCA na Vertigo i Harvest, czyli dedykowane mniej komercyjnej muzyce poddziały Phillips i EMI - Simpson doprowadził do podpisania kontraktu z zespołu. Rzekomo, w tamtym czasie zainteresowana była nim inna wytwórnia, świetnie wówczas prosperująca Chrysalis. Tymczasem Neon okazał się niewypałem. W katalogu nie pojawił się żaden wykonawca, który zapewniłby finansową stabilność. W związku z tym, nagrany w styczniu 1971 roku album Indian Summer nie otrzymał praktycznie żadnej promocji. Zespół jeszcze przez jakiś czas intensywnie koncertował, ale muzycy nie zarabiali w ten sposób nawet na swoje utrzymanie. Podjęli zatem decyzję o zawieszeniu działalności. Czas jednak pokazał, że był to definitywny koniec zespołu, a wszyscy muzycy - poza Jacksonem - całkowicie wycofali się z grania.\nW 1993 roku eponimiczny album Indian Summer doczekał się wznowienia na płycie kompaktowej, wydanej przez niemiecki label Repertoire, specjalizujący się w wyszukiwaniu albumów, które przepadły w chwili wydania. Zespół został wówczas otoczony prawdziwym kultem przez pasjonatów zapomnianych wykonawców, w Polsce nazywanych nieznanym kanonem rocka. Nie brakuje wśród nich takich, którzy zupełnie na poważnie twierdzą, że Indian Summer to ten sam poziom, co Pink Floyd, King Crimson czy Deep Purple, a jedynie nieporadność managementu i wydawcy nie pozwoliły na osiągnięcie podobnej popularności. Czy tak entuzjastyczne opinie mają jednak jakiekolwiek uzasadnienie? Cóż, zespół ma wszystkie cechy, by podobać się wielbicielom ambitniejszego rocka z końcówki lat 60. Przede wszystkim bardzo przyjemne brzmienie, zdominowane przez organy Hammonda i inne instrumenty klawiszowe, za które odpowiada Bob Jackson. Towarzyszy mu wyrazista, grająca z prawdziwie rockową mocą, a przy tym niepopadająca w banał sekcja rytmiczna, złożona z basisty Malcolma Harkera (czasem grającego też, niezbyt wprawnie, na wibrafonie) oraz perkusisty Paula Hoopera. Gitara zwykle tylko nienachalnie dopełnia całość, jednak Colin Williams potrafił zagrać przyciągające uwagę solówki - często subtelniejsze, jakby lekko jazzowe (np. "Emotions of Men", "Glimpse"), ale zdarzają się też zdecydowanie ostrzejsze ("Another Tree Will Grow"). Całości dopełnia całkiem przyzwoity śpiew Jacksona. Odpowiadający za produkcję Rodger Bain - w tej samej roli występujący też m.in. na pierwszych trzech albumach Black Sabbath - zadbał o odpowiedni balans śpiewu oraz poszczególnych instrumentów.\nProblemem są same kompozycje. Na album trafiło osiem bardzo jednorodnych utworów, charakteryzujących się praktycznie identycznym nastrojem, podobnymi do siebie motywami, wykorzystującymi właściwie te same rozwiązania kompozycyjne i aranżacyjne. Nawet pod względem długości niespecjalnie się różnią. Co gorsze, brak w nich czegokolwiek zapamiętywalnego. Stylistycznie mieszczą się gdzieś między hard rockiem a rockiem progresywnym, przy czym zdecydowanie nie jest to muzyka progresywna w dosłownym znaczeniu. Może i żaden inny zespół nie grał dokładanie tak samo, ale też trudno znaleźć tu cokolwiek unikalnego. To po prostu mieszanka rozwiązań zaczerpniętych od różnych rockowych grup, działających pod koniec lat 60. A przypominam, że album został nagrany w 1971 roku, więc jest to granie nieco już spóźnione. Szczególnie, ze w tamtym czasie rock rozwijał się w błyskawicznym tempie. Muzyka zawarta na "Indian Summer" to wypadkowa tego, co jakieś dwa lata wcześniej grali tacy wykonawcy, jak Blind Faith, Colosseum, Cream, Deep Purple, ELP, Family, Moody Blues, Procol Harum, Spooky Tooth, Traffic czy Uriah Heep. U Indian Summer nie ma nic, czego nie byłoby także u którejś - a przeważnie u kilku - z tamtych grup. Dlatego też te wszystkie opinie, jaki to wybitny i niepowtarzalny zespół, są mocno przesadzone. Ale jak już wspominałem, to wszystko jest bardzo solidnie wykonane i brzmi naprawdę przyjemnie. Jeśli ktoś jest wielbicielem muzyki z tamtych czasów, to z pewnością doceni ten longplay. Trzeba jednak wiedzieć, że Indian Summer nie zdobył większego uznania nie przez pech - choć niewątpliwie go miał - ale przede wszystkim dlatego, że nie miał niczego nowego do zaoferowania.\nSkład: Bob Jackson - wokal i instr. klawiszowe; Colin Williams - gitara, dodatkowy wokal; Malcolm Harker - gitara basowa, wibrafon, dodatkowy wokal; Paul Hooper - perkusja i instr. perkusyjne, dodatkowy wokal\nEtykiety: nkr, rock\nMuzycy The Aynsley Dunbar Retaliation na swoim drugim albumie, "Doctor Dunbar's Prescription", całkiem porzucili eksperymenty z debiutu. Tym razem nie ma ani jednego utworu, w którym próbowano by przełamać stylistyczne schematy wysunięciem na pierwszy plan sekcji rytmicznej. Wręcz przeciwnie, zespół ogranicza się tu jedynie do powielania wszystkich możliwych klisz brytyjskiego bluesa. Tego typu granie zostało całkiem wyeksploatowane na wczesnych płytach Johna Mayalla, twórcy tego stylu. Od późniejszych wydawnictw oczekuję, że będą przynajmniej starały się wnieść coś nowego. Odtwórcze podejście w przypadku drugiego albumu grupy Dunbara jest szczególnie rozczarowujące, gdyż na jej debiucie takie próby podejmowano. Oczywiście, jest to wszystko bardzo solidnie zagrane. Powiedziałbym nawet, że te archetypowe kawałki łączące bluesowe patenty z rockową energią - i nie oferujące absolutnie nic więcej - wypadają tutaj lepiej niż na debiucie. Bardzo duży postęp słychać w grze gitarzysty Johna Moorheada oraz w śpiewie Victora Broxa. Ten drugi dodaje tutaj też dużo swoją grą na organach i - rzadziej - na kornecie. Świetnie wypada też sekcja rytmiczna, nawet w takim graniu pokazująca większe umiejętności niż perkusiści i basiści znacznej części bluesrockowych grup. Zresztą Aynsley Dunbar i Alex Dmochowski zwrócili uwagę samego Franka Zappy, który kilka lat później zaprosił ich do swojego zespołu. Ogólnie "Doctor Dunbar's Prescription" to bardzo przyjemna płyta, ale słuchanie jej nie ma większego sensu, jeśli nie jest się wielbicielem takiej stylistyki, któremu nie przeszkadza brak oryginalności.\nSkład: Victor Brox - wokal, instr. klawiszowe, gitara, kornet; John Moorshead - gitara; Alex Dmochowski - gitara basowa; Aynsley Dunbar - perkusja i instr. perkusyjne\nPo rozpadzie kolejnego składu Bluesbreakers w połowie 1968 roku, John Mayall zdecydował się na porzucenie tego szyldu. Kolejny album muzyka, "Blues from Laurel Canyon", ukazał się wyłącznie pod jego nazwiskiem. Tytuł odnosi się do kanionu w Los Angeles, w pobliżu którego Mayall miał wkrótce zamieszkać. Podobnie jak na swoim poprzednim solowym wydawnictwie, "The Blues Alone", samodzielnie skomponował cały materiał, jednak tym razem w nagraniach towarzyszył mu pełny skład. Wciąż z Mickiem Taylorem na gitarze, a także z nową sekcją rytmiczną: basistą Steve'em Thompsonem oraz perkusistą Colinem Allenem. Ponadto, w jednym nagraniu wziął udział dawny współpracownik, Peter Green. Instrumentarium jest tu znacznie uboższe w porównaniu z wydanym parę miesięcy wcześniej "Bare Wires". Ale tak naprawdę nie jest to jakoś szczególnie odczuwalne.\n"Blues from Laurel Canyon" uznawany jest za najbardziej rockowe wydawnictwo Mayalla. I rzeczywiście, przeważa tutaj energetyczne, zadziorne granie. W warstwie instrumentalnej dominują ostre partie Taylora oraz brzmienie organów (rzadziej pianina lub harmonijki) lidera, wsparte wyrazistą grą sekcji rytmicznej. Tak jest chociażby w czadowym - i faktycznie bardziej rockowym niż bluesowym - "Vacation", który doskonale rozpoczyna ten album. Ale też w niektórych kawałkach opartych już na typowo bluesowych rozwiązaniach, żeby wspomnieć tylko o "2401", "Ready to Ride", "Long Gone Midnight", czy najfajniejszym z nich "Somebody's Acting Like a Child" ze świetnym basowym motywem Thompsona. Całość jest jednak całkiem zróżnicowana i pojawia się tu też np, dość ascetyczny, akustyczny blues "Laurel Canyon Home". Albo żywszy "Miss James" z bardzo psychodelicznymi organami oraz lekko jazzującym podkładem rytmicznym. W bardzo nastrojowym "First Time Alone" akompaniament zostaje zresztą ograniczony wyłącznie do organów i subtelnych partii gitarowych Greena. Na największe wyróżnienie zasługuje jednak dziewięciominutowy "Fly Tomorrow", będący być może najwspanialszym nagraniem w całej twórczości Mayalla. Rozpoczyna się bardzo klimatyczne - wokaliście towarzyszy niemal wyłącznie akompaniament Allena na tabli. Z czasem jednak pojawiają się dźwięki gitary i organów, z początku dość delikatnie, by w pewnym momencie uderzyć z całą mocą. Fantastyczne popisy Taylora i Mayalla przez kilka minut nieustannie przyciągają uwagę i tylko szkoda, że w pewnym momencie utwór się wycisza.\nWarto też zwrócić uwagę, że na albumie nie ma prawie żadnych przerw między utworami - ich zakończenia albo są nałożone na początek następnego nagrania, albo dość gwałtownie się urywają, po czym od razu, równie nagle zaczyna się kolejny. Nie jest to typowe rozwiązanie w takiej stylistyce. Ale w końcu już na "Bare Wires" Mayall pokazał, że interesuje go rozwój i łamanie schematów. "Blues from Laurel Canyon" to kontynuacja tego podejścia, choć jednocześnie jest to zupełnie inny album.\nSkład: John Mayall - wokal, gitara, instr. klawiszowe, harmonijka; Mick Taylor - gitara; Steve Thompson - gitara basowa; Colin Allen - perkusja i instr. perkusyjne\nDrugim album zespołu przyniósł kilka przetasowań w składzie. Trzon grupy wciąż tworzyli Keef Hartley, śpiewający gitarzysta Miller Anderson oraz basista Gary Thain. Ale już bez drugiego gitarzysty Skipa Jamesa (występującego tu w roli gościa) i klawiszowca Petera Dinesa, których miejsce w podstawowym składzie zajęli grający na trąbce i skrzypcach Henry Lowther (na debiutanckim "Halfbreed" mający status gościa) oraz saksofonista tenorowy Jim Jewell. Podstawowemu kwintetowi towarzyszą liczni goście, w tym rozbudowana sekcja dęta (Harry Beckett, Mike Davis, Lyn Dobson, Chris Mercer, Barbara Thompson, Ray Warleigh), a także klawiszowiec Mick Weaver. W jednym kawałku zagrał też Mick Taylor, ówczesny gitarzysta The Rolling Stones, z którym Hartley miał już okazję grać w Bluesbreakers Johna Mayalla.\nNa "Halfbreed" podstawowym elementem składowym stylu Keef Hartley Band był blues rock, wzbogacony jednak elementami jazz-rocka i hard rocka, z domieszką wpływów psychodelicznych, latynoskich oraz folkowych. Taka mieszanka zaowocowała bardzo różnorodnymi kompozycjami, tworzącymi jednak spójną całość. Płycie numer dwa, "The Battle of North West Six", kompozycje są nie tylko bardziej jednorodne stylistycznie, ale też znacznie mniej charakterystyczne. Na "Halfbreed" każdy utwór czymś się wyróżnia, wiele z nich przyciąga tez uwagę jakimiś niecodziennym rozwiązaniem. Tutaj większość nagrań wypada bardzo konwencjonalnie i zachowawczo. Takich kawałków, jak energetyczne "Me and My Woman" i "Don't Be Afraid", albo dwunastotaktowy blues w wolnym tempie "Tadpole", do tamtej pory powstało już co nie miara, nierzadko bardziej ekscytujących.\nZ drugiej strony, najgorzej prezentują się tu właśnie te kawałki, w których zespół próbuje czegoś dla siebie nowego. Jak w banalnych pioseneczkach "Don't Give Up" i "Waiting Around", nie mówiąc już o inspirowanym country "Poor Mabel (You're Just Like Me)". Porażką jest też ckliwy instrumental "Hickory" z pierwszoplanową rolą fletu Thompson. Do bardziej udanych momentów zaliczyć mogę instrumentalny otwieracz "The Dansette Kid / Hartley Jam for Bread" ze świetnym gitarowym popisem Jamesa (choć całości daleko do pełniącego identyczną rolę na debiucie "Confusion Theme / "The Halfbreed"), a także najostrzejszy "Not Foolish, Not Wise" z bardzo fajnym riffem (szkoda tylko, że przez wtrącenie perkusyjnej solówki i instrumentalnego fragmentu zdominowanego przez dęciaki, traci swój pierwotny impet). Najlepiej wypada finałowy "Believe in You", kolejna łagodniejsza piosenka, bardzo jednak przyjemna i kunsztownie zaaranżowana.\n"The Battle of North West Six" to spore rozczarowanie, szczególnie gdy wziąć pod uwagę, jak dobry album niemal dokładnie ci sami ludzie wydali parę miesięcy wcześniej. Nie brakuje tutaj momentów, w których wciąż słychać, jak dobrzy muzycy tworzyli Keef Hartley Band, ale często ich talent marnuje się w zupełnie nijakich kompozycjach. Polecam wyłącznie największym wielbicielom blues rocka.\nSkład: Miller Anderson - wokal i gitara; Gary Thain - gitara basowa; Keef Hartley - perkusja i instr. perkusyjne; Henry Lowther - trąbka, skrzydłówka, skrzypce; Jim Jewell - saksofon tenorowy\nGościnnie: Spit James - gitara; Mick Weaver - instr. klawiszowe, instr. perkusyjne; Mike Davis - trąbka; Harry Beckett - trąbka, skrzydłówka; Lyn Dobson - saksofon tenorowy, flet; Chris Mercer - saksofon tenorowy; Barbara Thompson - saksofon barytonowy, flet; Ray Warleigh - flet; Mick Taylor - gitara (10)\nEtykiety: blues, blues rock, keef hartley band\nColosseum uznawany jest za jeden z pierwszych zespołów jazzrockowych, choć sami muzycy swoją twórczość określali raczej jako blazz, czyli mieszankę bluesa i jazzu. Grupa powstała pod koniec 1968 roku z inicjatywy mającego już spore doświadczenie perkusisty Jona Hisemana. Karierę zaczął w połowie dekady jako muzyk sesyjny, jednak szybko trafił do jazzowego tria pianisty Mike'a Taylora, a następnie do rhythm'n'bluesowego Graham Bond Organisation, w którym zajął miejsce Gingera Bakera. Grając z Taylorem po raz pierwszy zetknął się z basistą Tony'm Reevesem, a u Bonda miał okazję współpracować z saksofonistą Dickiem Heckstall-Smithem. W kwietniu 1968 roku Hiseman, Reeves i Heckstall-Smith znaleźli się w składzie Bluesbreakers Johna Mayalla. Odeszli wkrótce po nagraniu albumu "Bare Wires", by założyć własną grupę. Składu dopełnili jeszcze dwaj muzycy, klawiszowiec Dave Greenslade oraz gitarzysta Jim Roche. Kwintet szybko rozpoczął pracę nad pierwszym albumem. Niedługo po rozpoczęciu nagrań odszedł Roche, którego miejsce zajął James Litherland, mający pełnić także rolę wokalisty.\nWydany w marcu 1969 roku album "Those Who Are About to Die Salute You" jest efektem wcześniejszych dokonań muzyków, przede wszystkim zaś rozwinięciem eklektycznej stylistyki "Bare Wires". Blues miesza się tutaj z jazzem, rockiem oraz rhythm and bluesem, a całości dopełniły - na tym albumie jeszcze w bardzo małej ilości - wpływy muzyki klasycznej, przede wszystkim barokowej. Z jednej strony jest to muzyka wyrafinowana, pokazująca duży kunszt wykonawczy instrumentalistów (słabiej wypada warstwa wokalna; Litherland jest raczej wokalistą z doskoku). A z drugiej strony, nie jest to wcale jakaś bardzo trudne w odbiorze granie. Wręcz przeciwnie. Utwory są raczej krótkie (mieszczą się w przedziale czasowym od niespełna trzech do trochę ponad siedmiu minut) i często opierają się na nośnych, zapamiętywalnych motywach, zwykle granych na saksofonie lub elektrycznych organach. Album doszedł aż do 15. miejsca brytyjskiego notowania, co najlepiej świadczy o jego przystępności. Choć trzeba pamiętać, że były to trochę inne czasy, kiedy artystyczne ambicje były właściwie normą w muzyce rozrywkowej.\nNa płycie znalazło się kilka ciekawych nagrań instrumentalnych, przeważnie o bardziej spontanicznym, zapewne improwizowanym charakterze. Tak właśnie brzmi chociażby utwór tytułowy, z ciekawymi kontrastami dynamicznymi oraz świetnymi popisami Greenslade'a i Heckstall-Smitha na tle fantastycznej gry Hisemana i Reevesa. Podobnie prezentuje się "Debut" - faktycznie pierwszy kawałek, nad jakim zespół pracował - z tą różnicą, że tutaj nieco więcej ma do zagrania także Litherland. W obu nagraniach słychać bardzo dobre zgranie instrumentalistów. Nieco odmiennie, bo bardziej subtelnie i nastrojowo, wypada "Mandarin", zgodnie z tytułem kojarzący się z muzyką orientalną (inspiracją była jednak klasyczna muzyka japońska). Uwagę przykuwają przede wszystkim partie Reevesa i Greenslade'a, którzy zresztą sygnują to nagranie swoimi nazwiskami. Z kolei "Beware the Ides of March" to bardzo ładna i ciekawa wariacja na bazie motywów z dwóch różnych kompozycji Jana Sebastiana Bacha, "Arii na strunie G" z suity orkiestrowej D-dur nr 3 oraz "Toccaty i fugi d-moll". Muzycy byli jak najbardziej świadomi faktu, że ten pierwszy temat został wcześniej wykorzystany przez Procol Harum w słynnym "A Whiter Shade of Pale", gdyż pierwotny tytuł "Beware the Ides of March" brzmiał... "A Whiter Spade Than Mayall".\nPomiędzy tymi nagraniami pojawiają się kawałki o bardziej piosenkowym charakterze. Bardzo przyjemnie i przebojowo wypada otwieracz, "Walking in the Park", przejęty z repertuaru Grahama Bonda. Zdecydowanie dominują tu dęciaki - oprócz saksofonu Heckstall-Smithe słychać też grającego na trąbce gościa, Henry'ego Lowthera - którym towarzyszy charakterystyczny motyw organów, energetyczna sekcja rytmiczna oraz ostre, zdecydowanie rockowe solówki Litherlanda. Bluesrockowy "Plenty Hard Luck", choć również ograniczony piosenkową strukturą, daje trochę więcej swobody instrumentalistom, z czego chętnie korzystają grający kolejno solówki Greenslade, i Heckstall-Smith. Dość ciekawe pomysły pojawiają się także w bardziej jazzującym "The Road She Walked Before", jednak nagranie kończy się po niespełna trzech minutach, zostawiają pewien niedosyt. Na albumie znalazł się także archetypowy dwunastotaktowy blues w wolnym tempie, "Backwater Blues". Utwór został skomponowany w 1927 roku przez bluesową wokalistkę Bessie Smith, jednak tutaj podpisano go jako kompozycję Leadbelly'ego, który nagrał własną wersję w 1940 roku. To jedynie nagranie, w którym można usłyszeć Roche'a, grającego typowo bluesowe zagrywki. Ogólnie jest to ładne nagranie, tylko trochę zbyt zwyczajne i przewidywalne, czego przez resztę albumu udało się uniknąć.\nW Stanach "Those Who Are About to Die Salute You" ukazał się z kilkumiesięcznym opóźnieniem, z inną okładką oraz bez utworów "Mandarin", "The Road She Walked Before" i "Backwater Blues". Ich miejsce zajęły nowe nagrania, przygotowane przez muzyków z myślą o drugim albumie: "The Kettle", a także wczesna wersja trzyczęściowej "Valentyne Suite" (jeszcze z "Beware the Ides of March" jako trzecią częścią; na potrzeby europejskiego wydania dodano w to miejsce nową kompozycję, "The Grass Is Greener"). Żadne wydanie "Those Who Are About to Die Salute You" - poza kompaktowymi wznowieniami - nie zawiera natomiast nagranego podczas debiutanckiej sesji "I Can't Live Without You" - niemalże hardrockowego kawałka, choć z fajnie urozmaicającymi go partiami saksofonu i organów. Moim zdaniem sprawdziłby się lepiej od "Backwater Blues" jako część oryginalnego wydania. "I Can't Live Without You" został wydany po raz pierwszy w 1971 roku, na kompilacji "The Collectors Colosseum".\n"Those Who Are About to Die Salute You" to bardzo udany debiut, na którym muzycy ciekawie połączyli różne style, w pewnym stopniu podkładając fundamenty pod rock progresywny. Na tle innych, lepiej chyba znanych wśród polskich słuchaczy grup proto-progowych - jak Procol Harum, Moody Blues i The Nice - twórczość Colosseum wypada zdecydowanie najbardziej dojrzale, zarówno pod względem ogólnej koncepcji, jak i kompozycji czy wykonania. Tak jest już na tym albumie, choć zespół jeszcze nie pokazał, na co naprawdę go stać.\nUS: 1. The Kettle; 2. Plenty Hard Luck; 3. Debut; 4. Those Who Are About to Die, Salute You; 5. Valentyne Suite (Theme One: January's Search / Theme Two: February's Valentyne / Theme Three: Beware the Ides of March); 6. Walking in the Park\nSkład (według wydania UK): James Litherland - wokal, gitara (oprócz 7); Dick Heckstall-Smith - saksofon tenorowy, saksofon sopranowy; Dave Greenslade - instr. klawiszowe, dodatkowy wokal (6); Tony Reeves - gitara basowa; Jon Hiseman - perkusja i instr. perkusyjne\nGościnnie: Henry Lowther - trąbka (1); Jim Roche - gitara (7)\nScena Canterbury to jeden z najciekawszych nurtów w rocku progresywnym. Nazwa wywodzi się od miasta, z którego pochodzi większość jego przedstawicieli. Tych najważniejszych łączą liczne powiązania personalne. Cechuje ich także podobne podejście do muzyki, z jednej strony bardzo ambitne (inspiracja nowoczesnym jazzem, a u niektórych także poważną awangardą, ponadto biegłość instrumentalna), a z drugiej charakterystyczne poczucie humoru i muzyczna swoboda, dzięki której udaje im się uniknąć częstego w innych odmianach proga patosu. Stworzenie tej stylistyki należy przypisać trzem grupom: Caravan, Soft Machine i Gong. Każda z nich grała w wyraźnie inny sposób: Caravan preferował dość łagodną psychodelię z delikatnymi wpływami jazzu, Soft Machine grał dość trudną mieszankę fusion, free jazzu i awangardy, niemal całkowicie oddalając się od rocka, natomiast Gong łączył zwariowaną psychodelię z jazz-rockiem. Bez trudu można jednak u wszystkich usłyszeć wspomniane wcześniej podejście i podobne brzmienie. Muzycy tych grup tworzyli później kolejne zespoły - jak Matching Mole, Gilgamesh, Hatfield and the North czy National Health - w których można usłyszeć podobieństwa do każdej z trzech założycielskich grup.\nJednym z mniej znanych przedstawicieli sceny Canterbury jest grupa Khan. Założona została przez śpiewającego gitarzystę Steve'a Hillage'a, grającego wcześniej w psychodelicznym Uriel, znanym też pod nazwą Arzachel, pod którą ukazał się jego jedyny, eponimiczny album. W oryginalnym składzie znalazł się ponadto perkusista Pip Pyle (ex-Gong, później Hatfield and the North i National Health), a także dwaj byli członkowie psychodelicznego The Crazy World of Arthur Brown: basista Nick Greenwood i klawiszowiec Dick Heninghem. Wkrótce jednak miejsce perkusisty zajął Eric Peachey, a stanowisko klawiszowca objął Dave Stewart - kolejny były członek Uriel/Arzachel (a także kolejny późniejszy muzyk Hatfield and the North i National Health). Na przełomie lat 1971/72 zespół zarejestrował materiał na swój debiutancki album, zatytułowany "Space Shanty". Jak się wkrótce okazało, było to jedyne wydawnictwo zespołu. Longplay odniósł komercyjną porażkę, więc wydawca nie chciał finansować kolejnych sesji. Rozczarowany Hillage rozwiązał zespół, po czym dołączył do grupy Kevina Ayersa (ex-Soft Machine), chwilę potem trafił do Gong, a następnie rozpoczął solową działalność (na debiutanckim "Fish Rising", nagranym z pomocą Stewarta i muzyków Gong, wykorzystał materiał napisany z myślą o drugim albumie Khan).\nNa "Space Shanty" składa się sześć rozbudowanych utworów. Dwa z nich przekraczają dziewięć minut, jeden trwa powyżej ośmiu, a krótsze nie schodzą poniżej pięciu minut. Nie ma tu jednak mowy o graniu na czas, wysilonym wydłużaniu utworów. Utwory są złożone, nieprzewidywalne, stopniowo się rozwijają. Stylistycznie mieszczą się gdzieś pomiędzy kosmiczną psychodelią i jazz-rockiem, z paroma mocniejszymi momentami o hardrockowych naleciałościach. Charakterystyczne melodie, brzmienie instrumentów klawiszowych, często jazzująca rytmika i całkowity brak pretensjonalności ponad wszelką wątpliwość wskazują na związki ze sceną Canterbury. Dużo tutaj instrumentalnych pasaży, w których Hillage i Stewart mogą pokazać swoje umiejętności - nie popisując się jednak nadmiernie, grając dokładnie tyle, ile trzeba. Opisywanie każdego utworu z osobna nie ma tutaj żadnego celu. Wszystkie składają się praktycznie z tych samych elementów, jednak za każdym razem efekt jest inny. Tym, którzy album już znają, nie trzeba opisywać co się tu dzieje, a tym, którzy dopiero go poznają, nie chcę psuć niespodzianki w odkrywaniu tych wielowątkowych, wielowarstwowych utworów. Mogę tylko zauważyć, że jest naprawdę wspaniała, inteligentna muzyka, od której trudno się oderwać. Szkoda jedynie, że pod względem wokalnym nie jest tak udanie, jak w warstwie instrumentalnej.\n"Space Shanty" to bez wątpienia jeden z najciekawszych albumów, które nie zostały dostrzeżone w chwili wydania, a dziś mają status kultowych wśród poszukiwaczy takich zaginionych pereł sprzed lat. Muzykom udało się świetnie połączyć artystyczne ambicje z przystępnością. Skąd zatem brak brak komercyjnego powodzenia? Cóż zespół miał nieszczęście podpisać kontrakt z Deram, oddziałem Decca Records, która notorycznie zaniedbywała promocję i wydawała płyty w zbyt małym nakładzie.\nSkład: Steve Hillage - gitara, wokal; Dave Stewart - instr. klawiszowe; Nick Greenwood - gitara basowa, wokal; Eric Peachey - perkusja\n"Bare Wires" to czwarty album Johna Mayalla pod szyldem Bluesbreakers. Tradycyjnie już do studia wszedł nieco inny skład niż podczas poprzedniej sesji. Z muzyków towarzyszących Mayallowi na "Crusade" zostali tylko Mick Taylor i saksofonista Chris Mercer. Miejsce długoletniego basisty Johna McVie najpierw zajął Andy Fraser, późniejszy muzyk Free, jednak ostatecznie rolę tę objął Tony Reeves. Nowym perkusistą został z kolei Jon Hiseman. Do składu dołączyli także saksofonista Dick Heckstall-Smith oraz grający na trąbce i skrzypcach Henry Lowther. O ile na wcześniejszych albumach udział sekcji dętej sprowadzał się do roli tła w wybranych kawałkach, tak tutaj dęciaki nierzadko wychodzą na pierwszy plan, czasem jako instrumenty solowe. Uwagę zwraca także szersza paleta brzmień klawiszowych, obejmujących już nie tylko pianino i organy, ale także klawesyn czy fisharmonię. Tak bogate brzmienie nie jest często spotykane w bluesie ani w blues rocku. Zdarzają się tu zresztą fragmenty wykraczające poza taką stylistykę.\nCałą pierwszą stronę winylowego wydania wypełnia ponad dwudziestominutowa "Bare Wires Suite". Jednak nie jest to jedna długa kompozycja, a cykl siedmiu luźno powiązanych kawałków, z których większość posiada własny początek i zakończenie (mimo tego, na kompaktowych wydaniach umieszczane są na jednej ścieżce). Są przy tym bardzo zróżnicowane stylistycznie. Sporym zaskoczeniem może być nieco psychodeliczny utwór tytułowy, z melodyjną - i przy tym wyjątkowo udaną - partią wokalną Mayalla z akompaniamentem jedynie fisharmonii. Równie nietypowy okazuje się "Where Did I Belong". Tutaj lider śpiewa już w bardziej typowy dla siebie sposób, ale towarzyszy mu jedynie brzmienie gitary akustycznej, skrzypiec, saksofonu i perkusji. W energetycznym "I Started Walking" w końcu pojawiają się zadziorne solówki Taylora, ale też jakby nieco jazzowa gra sekcji rytmicznej. Dopiero "Open Up a New Door" faktycznie zbliża się do wcześniejszych dokonań Bluesbreakers, jeśli pominąć bardziej wyeksponowaną, jazzującą sekcję dętą. "Fire" to kolejny bardziej eksperymentalny fragment, z bluesową harmonijką i łagodnym śpiewem, ale także z dziwnym tłem fisharmonii, niemal freejazzowymi dęciakami oraz intensywnymi, nieregularnymi partiami Hisemana. Dla odmiany, "I Know Now" to łagodna ballada zdominowana przez brzmienie organów, ale zawierająca też partie klawesynu. Cykl kończy "Look in the Mirror", łączący piosenkowe partie Mayalla i bluesowe zagrywki Taylora z niemal jazzrockowymi popisami Reevesa, Hisemana oraz sekcji dętej.\nDruga strona albumu, zatytułowana "Another Side", nie zawiera już tak eksperymentalnych utworów, aczkolwiek charakteryzuje się wciąż sporym rozrzutem stylistycznym. Na poprzednie albumy Bluesbreakers spokojnie mogłyby trafić dwa wolne bluesy, "I'm a Stranger" i "Killing Floor", choć raczej w wersjach z mniejszym udziałem dęciaków. Ale pozostały materiał odchodzi od wcześniej wypracowanej stylistyki. Jest tu i nieco funkowy "No Reply", i jakby folkowa, akustyczna ballada "Sandy", i kolejna porcja grania o bardziej jazzowym zabarwieniu, w postaci piosenkowego "She's Too Young" i instrumentalnego "Hartley Quits". Ten ostatni nawiązujące do odejścia z zespołu perkusisty Keitha Hartleya, który nagrał z Mayallem albumy "The Blues Alone" i "Crusade". Jest też jednym z nielicznych w sumie fragmentów "Bare Wires", gdzie nieco bardziej wykazać może się Taylor, na ogół ustępujący innym muzykom, nawet sekcji rytmicznej. O ile jednak w przypadku poprzednich albumów podkreślałem, że ich najlepszym elementem są solowe partie gitary, tak tutaj dzieje się tyle ciekawego, że nawet nie odczuwa się tego, że solowej gitary jest mniej. A gdy już się pojawia, to ekscytuje nawet bardziej.\n"Blues Wires" to album inny od poprzednich dzieł Johna Mayalla, już nie tak hermetycznie bluesrockowy, lecz bardzo różnorodny. Pojawiło się tutaj wiele świetnych pomysłów, choć chyba nie do końca rozwiniętych. Zaprezentowana tutaj stylistyka do perfekcji została doprowadzona dopiero rok później i to nie przez Mayalla, lecz Jona Hisemana, Dicka Heckstall-Smitha i Tony'ego Reevesa pod szyldem Colosseum. Jednak Mayall też bardzo ciekawie ją rozwinął - w nieco innym, ale zapoczątkowanym tutaj kierunku - na albumie "The Turning Point", również wydanym w następnym roku. Warto jednak pamiętać, że to właśnie na "Bare Wires" ojciec brytyjskiego bluesa wyszedł ze swojej niszy i pokazał większą wszechstronność oraz prawdziwie artystyczne ambicje. Jest to też bez wątpienia jeden z jego najlepszych albumów.\nSkład: John Mayall - wokal, harmonijka, instr. klawiszowe, gitara; Mick Taylor - gitara; Tony Reeves - gitara basowa, kontrabas; Jon Hiseman - perkusja i instr. perkusyjne; Dick Heckstall-Smith - saksofon tenorowy, saksofon sopranowy; Chris Mercer - saksofon tenorowy, saksofon barytonowy; Henry Lowther - kornet, skrzypce


fot. Agnieszki Szydziak\nKozacka Chatka, Wrocław, Wejherowska 19a i Energetyczna 14\nNajdłużej, bo już sześć lat, działającym miejscem z kuchnią ukraińską we Wrocławiu jest Kozacka Chatka. Dziś to już dwa nieduże bistra. Od początku prowadzą je Iryna Jezior i Ołena Marciniak, które, mimo iż pochodzą z jednego miasta na Zaporożu, poznały się dopiero we Wrocławiu.\nWnętrza Kozackich Chatek nawiązują do wystroju gospód, a ozdobiono je folklorystycznymi malowidłami, rustykalnymi tkaninami i glinianymi naczyniami. Do dziś w menu tego miejsca znajduje się absolutna klasyka prostej kuchni ukraińskiej. Każdego dnia, uwzględniając sezonowo dostępne warzywa i owoce oraz podstawowe produkty używane w ich rodzimej kuchni, takie jak - mąka, nabiał, mięso, cebula i duża ilość przypraw, Ołena przyrządza dania, których nauczyła się gotować od babci. Menu nieznacznie się zmienia, ale zawsze zjemy tutaj, tak ważne w kuchniach słowiańskich zupy: soliankę z kilku rodzajów mięs i kiełbas, z dużą ilością warzyw, oliwkami, kiszonymi ogórkami i śmietaną (14 zł), zupę gryczaną z jajkiem na twardo (8zł) i oczywiście barszcz, tu w wersji wegetariańskiej (10 zł).\nCo dzień dostępne są wytrawne i słodkie warieniki (ok. 13 zł), to ukraińska wersja pierogów, zgrabne pielmieni (16 zł), podawane także z rosołem oraz różnego rodzaju pulpety z kasz, mięs i warzyw w sosach, ukrywające się pod wdzięcznymi nazwami: gryczanik (14 zł), leniwy gołąbek, pyżyk lub ryżyk (9 zł). Przysmaki Kozackiej Chatki można kupić też na niedzielnym Wrocławskim Bazarze Smakoszy.\nKnajpa Kres, Wrocław, ul. Ofiar Oświęcimskich 19\nOd czterech lat działa Knajpa Kres założona przez dwudziestokilkulatka Illyę Tandura, którego wspierają rodzice - w kuchni mama, a w sprawach administracyjnych tata. Illya, który po polsku mówi niemal bez obcego akcentu, zaznacza, że ich koncept zbudowany jest na trzech zasadach. Po pierwsze, wszystko jest przygotowywane od podstaw i na świeżo, na miejscu. Po drugie, ma być maksymalnie szczere, czyli adekwatne do umiejętności i możliwości kuchni, oparte na recepturach, które szefowa kuchni (pasjonatka kulinariów i zawodowa kucharka) zna na wskroś. I po trzecie - serwowane tu potrawy to pozycje nieoczywiste, ale dzięki którym można opowiedzieć o bogactwie ukraińskiej kuchni przez wieki poddawanej różnorodnym wpływom.\nW ten oto sposób menu Kresu wypełniło się potrawami związanymi z historią rodziny Tandurów i Ukrainy. Na stałe znajdziemy w nim skrajnie bogaty barszcz ukraiński na mięsnym bulionie (13/18 zł), zaporoski kulisz z prosem i grzybami (11/16 zł), gruzińskie charczo (12/17 zł), które wypełnione orzechami włoskimi i ryżem swoją konsystencją zbliża się raczej w stronę gulaszu. Drugie dania to równie sycące propozycje, a wśród nich flagowa pozycja Kresu - kozackie mięso, które powstało z połączenia kilku tradycyjnych receptur (21/28 zł), połtawskie gałuszki, czyli gotowane na parze kluski z mąki i kefiru, zapiekane później albo z mięsem i suszonymi śliwkami lub w wersji wegetariańskiej w sosie śmietanowym z pieczarkami i cebulą (13/18 zł). W tej części menu gości mój ukochany banosz - kasza kukurydziana gotowana na gęsto w mleku i śmietanie, podawana z bryndzą i skwarkami z boczku (18/23 zł). W weekendy funkcjonuje tutaj karta z daniami specjalnymi, w której znajdują się pozycje wymagające dłuższego czasu przygotowania albo przyrządzone z produktów trudniejszych do zdobycia, na przykład chinkali (pierożki), czy uzbecki lagman (zupa).\nW Kresie możemy wybierać pomiędzy mniejszą i większą wersją dań (ceny w nawiasach), ale z pewnością nie warto odpuścić wypiekanych w restauracji i uroczo zdobionych tortów, w tym najsłynniejszego - kijowskiego. Standardy wyznacza tutaj autentyczność i jakość, a nie ścisłe przestrzeganie tradycji, dlatego Tandurowie włączyli do swojego menu kawy wypalane przez wrocławski Czarny Deszcz, herbaty z tutejszej Czajowni, piwa z kraftowego (rzemieślniczego) browaru Starokladno spod czeskiej Pragi, czy gruzińskie wina. Kres blisko współpracuje z Fundacją Ukraina i jest miejscem, skupiającym środowisko artystyczne, odbywają się tu pokazy filmowe, koncerty i spotkania literackie.\nLviv, Wrocław, ul. Legnicka 25 i Zatorska 60a\nW zeszłym roku Lviv - kawior, wódka, bliny wzbogacił wrocławską scenę gastronomiczną. Andrzej Kachur, który na Ukrainie skończył prawo, przyjechał do Polski po zarobek, a że zawsze lubił gotować, postanowił, że znajdzie zatrudnienie w gastronomii. Tak trafił do pizzerii na Legnickiej, w której na samym początku zjadł najgorszą pizzę w swoim życiu. Czas mijał, a Andrzej ze zmywakowego awansował na głównego kucharza i namówił właściciela, żeby do menu włączyć dania ukraińskie. W 2017 przejął lokal, by otworzyć go ponownie na własnych zasadach.\nKoncepcja jest prosta i jasna, a menu krótkie. Przede wszystkim Andrzej serwuje potrawy, które jadło się u niego w domu - niewymagające skomplikowanej technologii, a bardziej czasu i nakładu pracy, szczególnie, że wszystko przyrządzane jest na świeżo. Na start wizyty Lviv proponuje cudownie delikatne bliny z kawiorem (30 zł), barszcz ukraiński (9,50 zł) lub zupę dnia. Wśród dań głównych znajdziemy placki ziemniaczane (9-30 zł), w których nie ma mąki, podawane z różnymi, nie zawsze tradycyjnymi, dodatkami. Są to: sos pieczarkowy, kurczak, szpinak z jajkiem sadzonym, ozór wołowy, kawior, obok nich również pielmieni, które warto skonsumować z octem oraz pierogi ruskie. Posiłek kończą syrniczki z musem owocowym. Smak jest pełny, a dania dla niektórych mogą okazać się dość tłuste, dlatego idealnie pasuje do nich zawarta w nazwie restauracji wódka (ukraiński Nemiroff) lub piwa z browaru Obolan.\nGdzie we Wrocławiu wypić dobrą kawę\nDwa ostatnie miejsca opowiadają historię młodej Ukrainy, która podróżuje i przywozi do ojczyzny smaki z zachodu. Kateryna i Anton zafascynowali się w Barcelonie kawą speciality i byli jednymi z pierwszych w swoim kraju, którzy zaczęli wypalać kawę z wysokiej jakości ziaren. Otworzyli hipsterką Kawiarnię KoKo w Chersoniu i od 6 lat prowadzą ją z wielkim powodzeniem. To u nich siostra Kateriny Krystyna z mężem Oleksandrem "uczyli się kawy". A potem przyszła wojna i ci drudzy stwierdzili, że mimo iż zaangażowani są w wiele społecznych działalności, wyjeżdżają do Polski.\nWe Wrocławiu założyli Gniazdo, bo spodobała im się legenda o Lechu, Czechu, Rusie i ich budowie gniazda. Byli pierwszą kawiarnią speciality, która otworzyła się przy głównej osi miasta, w starej kamienicy Sachsów z widokiem na Operę Wrocławską i Hotel Monopol oraz urokliwym patio, w którym latem rozstawia się ogródek. Od początku wiedzieli, że chcą wokół siebie budować społeczność, dlatego prowadzą warsztaty i cuppingi (degustacje kawy), a ściany ich miejsca zdobią prace zaprzyjaźnionych artystów. Można u nich zjeść śniadania, bajgle i pięknie wyglądające, pyszne ciasta, takie jak w kawiarniach w Barcelonie czy Londynie.\nAle wracając jeszcze do początku historii, czyli do Kateryny i Antona - oni też rok temu przyjechali do Wrocławia i po okresie uczenia się, jak prowadzić kawiarnię w Polsce, pod koniec 2017 otworzyli swoje miejsce - Paloma Coffee & Roaster przy Placu Solnym. Jego profil podobny jest do tego, co znamy z Gniazda - również napijemy się tutaj kaw z ziaren speciality, parzonych w ekspresie ciśnieniowym lub metodami alternatywnymi, zjemy ciacho (czasem pojawia się ukraiński "Napoleon"), makaroniki, proste śniadania i croissanty z wytrawnym nadzieniem. Sercem tego miejsca jest roaster, który codziennie wypala wyjątkowe ziarna kawy sprowadzane z całego świata.\nSpotkanie przy stole to jeden z ważniejszych elementów społecznego życia Ukraińców - dzielą go z rodziną, przyjaciółmi, czy jak w moim przypadku - nowo poznanymi osobami. Z pewnością ugoszczą tym, co mają najlepszego, nieważne, czy to kawior, czy placek -wszystko przyprawią wielkim zaangażowaniem, któremu trudno się oprzeć.\nWięcej na ten temat: kuchnia ukraińska, podróże, restauracje, restauracje Wrocław, wrocław


Jarosław Czaczkowski - laryngolog | ZnanyLekarz.pl\n26 czerwca 2019 Lokalizacja: Gabinet lekarski • zapalenie ucha\nBardzo profesjonalny i rzeczowy lekarz. Po dokładnym wywiadzie Pan doktor dokładnie obejrzał uszy, nos i gardło. Otrzymałam konkretne zalecenia i pomoc. Dziękuję!\nPo nawracających zapaleniach gardła i prawie rocznej antybiotykoterapii stosowanej przez lekarza pierwszego kontaktu trafiłam do pana doktora. Po przeprowadzeniu dokładnego wywiadu zapisał takie leki, ze na parę lat zapomniałam co to antybiotyki. Polecam wszystkim.\nPolecam wszystkim! Lekarz bardzo przyjazny, otwarty na pacjenta, rzeczowy i konkretny zarazem. Odpowie na każde pytanie bez łaski, nie tak jak inni lekarze mają niestety w zwyczaju robić. Tłumaczy co i dlaczego robi. Myślę, że każdy może się do niego zgłosić, mamy z dziećmi, osoby młode i starsze. Obecnie przyjmuje w przychodni Świętokrzyska na Oruni Górnej oraz Baltimed (również to samo osiedle). W Baltimedzie dodatkowo prywatnie. Ja leczę się u niego na zatoki, z którymi mam problemy od dziecka. Leczyłam się na nie w różnych miejscach, sprawdzano wiele wariantów czemu nawet najmniejsza infekcja od razu powoduje u mnie ropne zapalenia zatok i to po 3 do 5 razy w roku, niezależnie od pory roku ale nikt nic nie zdiagnozował. Były szpitale, płukania nosa, terapie antybiotykowe nawet akupunktura i jakieś dziwne ziółka. Jako dziecko dochodziła do tego jeszcze angina bo wydzielina ropna atakowała migdały. Teraz na szczęście już nie ale zawsze mam 2tyg wyjęte z życia- bóle głowy, problemy z oddychaniem, osłabienie, świątek, piątek czy wakacje, tak naprawdę nie muszę mieć nawet kontaktu z kimś chorym żeby się zarazić, raz wystarczyła 2 dniowa styczność z bardzo zakurzonymi pomieszczeniami :( (testy alergiczne nie wykazały żadnych uczuleń na cokolwiek). Inni lekarze zazwyczaj podchodzili do tego metodą prób i błędów, widać było, że sami nie wiedzą co za bardzo mają robić. Doktor Czaczkowski nie wynalazł w minutę złotego środka ale powoli mnie z tego wyciąga i faktycznie zaczynam chorować rzadziej i to bez antybiotyków, które wcześniej były przepisywane "na wszelki wypadek" a i tak nie dawały żadnego rezultatu. Pierwszą wizytę miałam półtora roku temu i od tamtej pory chodzę Niego na regularne kontrole i w końcu po latach widzę poprawę! Widać, że jest to lekarz z powołania i zna się na tym co robi. Zawsze zwraca uwagę, że leczenie musi zostać przeprowadzone do końca, a nie przerwane w połowie jak pacjent czuje się już lepiej i myśli, że już po chorobie i na wiatr, mróz bez czapki, a potem powikłania. W chorobach górnych dróg oddechowych profilaktyka i dokładne stosowanie się do zaleceń mają kluczową rolę, a pacjenci często są mądrzejsi, a potem obwiniają lekarzy, że słabe leki przepisali itd.


Mięsień piszczelowy pżedni – Wikipedja, wolna encyklopedia\nMięsień piszczelowy pżedni\nMięsień piszczelowy pżedni zaznaczony na czerwono\nMięsień piszczelowy pżedni (łac. musculus tibialis anterior) – mięsień człowieka, znajdujący się w kończynie dolnej. Jest to mięsień podudzia, należący do grupy pżedniej mięśni goleni, rozciągający się wzdłuż kości piszczelowej. Rozpoczyna się na kłykciu bocznym i gurnyh 2/3 bocznej powieżhni piszczeli, gurnyh 2/3 błony międzykostnej i powięzi goleni. Pżebiega wzdłuż tżonu kości piszczelowej, poniżej połowy pżehodzi w ścięgno pżytżymywane pżez troczki prostownikuw gurny i dolny, pżehodzi na powieżhnię podeszwową stopy. Kończy się na powieżhni podeszwowej kości klinowatej pżyśrodkowej stopy i powieżhni podeszwowej podstawy pierwszej kości śrudstopia. Jego funkcją jest zginanie stopy gżbietowo i jej odwracanie. Unerwiony jest pżez nerw stżałkowy głęboki (L4–5–S1), a unaczyniony pżez tętnicę piszczelową pżednią i tętnicę wsteczną piszczelową pżednią.\n↑ a b c d AdamA. Bohenek AdamA., MihałM. Reiher MihałM., Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogulna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, s. 893–894, ISBN 978-83-200-4323-5 .\nAnatomia człowieka: mięśnie\nmm. sklepienia czaszki\nm. naczaszny (m. potyliczno-czołowy\nmm. otoczenia szpary powiek\nm. okrężny oka\nm. marszczący brwi\nmm. zewnętżne gałki ocznej\nm. dźwigacz powieki gurnej\naparat ruhowy gałki ocznej (m. prosty gurny / dolny / pżyśrodkowy / boczny\nm. skośny gurny / dolny)\nmm. otoczenia szpary ust\nm. szeroki szyi\nm. obniżacz wargi dolnej\nm. obniżacz kąta ust\nm. jażmowy większy\ndźwigacz wargi gurnej i skżydła nosa\ndźwigacz wargi gurnej\nm. jażmowy mniejszy\nm. dźwigacz kąta ust\nm. okrężny ust\nmm. otoczenia nozdży\nm. obniżacz pżegrody\nmm. małżowiny usznej\nmm. uszne (pżedni\nmm. właściwe małżowiny usznej\nm. skżydłowy pżyśrodkowy\nm. skżydłowy boczny\nm. podłużny gurny\nm. podłużny dolny\nm. popżeczny języka\nm. pionowy języka\nm. prosty pżedni głowy\nm. długi głowy\nm. długi szyi\nm. piersiowy większy\nm. piersiowy mniejszy\nm. zębaty pżedni\nm. popżeczny klatki piersiowej\nm. najszerszy gżbietu\nm. dźwigacz łopatki\nm. zębaty tylny gurny\nm. zębaty tylny dolny\nmm. płatowate: głowy / szyi\nm. kżyżowo-guziczny tylny / pżedni\nmm. dźwigacze żeber\nm. skośny gurny głowy / dolny\nm. prosty tylny mniejszy głowy / większy\nm. prosty boczny głowy\nboczne i pżednie\nm. skośny zewnętżny / wewnętżny\nm. popżeczny bżuha\nm. prosty bżuha\nm. czworoboczny lędźwi\nmięśnie kończyny gurnej\nm. obły mniejszy / większy\nm. dwugłowy ramienia\nm. trujgłowy ramienia\nm. zginacz promieniowy nadgarstka / łokciowy\nm. zginacz powieżhowny palcuw\nm. nawrotny obły\nm. dłoniowy długi\nm. zginacz głęboki palcuw\nm. zginacz długi kciuka\nm. nawrotny czworoboczny\nm. prostownik promieniowy długi nadgarstka / krutki\nm. prostownik palcuw\nm. prostownik palca małego\nm. prostownik łokciowy nadgarstka\nm. odwodziciel długi kciuka\nm. prostownik krutki kciuka / długi\nm. prostownik wskaziciela\nkrutkie mm. ręki\nmm. kłębu kciuka\nm. odwodziciel krutki kciuka\nm. zginacz krutki kciuka\nm. pżeciwstawiacz kciuka\nm. pżywodziciel kciuka\nmm. kłębu palca małego\nm. dłoniowy krutki\nm. odwodziciel palca małego\nm. zginacz krutki palca małego\nm. pżeciwstawiacz palca małego\nmm. środkowe dłoni\nm. biodrowo-lędźwiowy (m. lędźwiowy większy / mniejszy\nm. pośladkowy wielki / średni / mały\nm. napinacz powięzi szerokiej\nm. zasłaniacz wewnętżny / zewnętżny\nmm. bliźniacze gurny i dolny\nm. czworoboczny uda\nm. czworogłowy uda (m. prosty uda\nm. obszerny boczny / pżyśrodkowy / pośredni)\nm. stawowy kolana\nm. pżywodziciel długi / krutki / wielki\nm. dwugłowy uda\nm. piszczelowy pżedni\nm. prostownik długi paluha\nm. prostownik długi palcuw\nm. stżałkowy tżeci\nm. stżałkowy długi\nm. stżałkowy krutki\nm. bżuhaty łydki\nm. piszczelowy tylny\nm. zginacz długi paluha\nm. zginacz długi palcuw\nmm. gżbietu stopy\nm. prostownik krutki palcuw\nm. prostownik krutki paluha\nmm. wyniosłości pżyśrodkowej\nm. odwodziciel paluha\nm. zginacz krutki paluha\nm. pżywodziciel paluha\nmm. wyniosłości bocznej\nmm. wyniosłości pośredniej\nm. zginacz krutki palcuw\nm. czworoboczny podeszwy\nTę stronę ostatnio edytowano 21 mar 2020, 19:29.


Review Podłużne nożyczki IB Laursen i informacje\nOpis produktu: Inne dekoracje i ozdoby Podłużne nożyczki IB Laursen IB Laursen\nSzukasz dodatków w stylu retro do swojego mieszkania? Skup się na detalach i eksponuj je, aby wyrazić nietuzinkowy charakter swojego mieszkania! Oferowane podłużne nożyczki marki IB Laursen to ciekawe rozwiązanie, które przykuje wzrok i pozwoli na stworzenie niezapomnianej atmosfery w Twoim domu. Ten niewielki dodatek stylizowany jest na stare przedmioty codziennego użytku – z pewnością zwróci uwagę gości. Jeśli więc pragniesz stworzyć pomieszczenie z duszą – trafiłeś w dziesiątkę! Nożyczki mogą być wykorzystywane do stylizowanych fotografii czy też niewielkich prac typu DIY. Zobacz pełny opis produktu >>>\nMożesz również kupić towary w sklepie internetowym scandishop.pl, gdzie jest oferowany w bardzo dobrej cenie 31.5 zł. Możesz wybrać jeden z punktów odbioru do osobistego odbioru. Przyzwoite informacje można znaleźć w koszyku. Pokaż pełny opis towaru\nFunkcje Podłużne nożyczki IB Laursen IB Laursen\nSpecyfikacje Podłużne nożyczki IB Laursen i opis można znaleźć na stronach w katalogu lub bezpośrednio na stronie scandishop.pl IB Laursen, gdzie można od razu kupić ten produkt za 31.5 zł.\nWięcej opinii Podłużne nożyczki IB Laursen IB Laursen\nSzukasz najlepszych recenzji IB Laursen Podłużne nożyczki IB Laursen i kolejnej recenzji? Najlepszym rozwiązaniem jest wyświetlenie najlepiej ocenianego Inne dekoracje i ozdoby i zobacz produkt, który ma najwięcej opinii od użytkowników Ceneo. Znajdziesz tu wszystko, czego potrzebujesz i jaka marka jest dobra lub czego wolisz unikać. Koniecznie spójrz na inne recenzje IB Laursen na forach i blogach. Spróbuj wyszukać recenzję Podłużne nożyczki IB Laursen Inne dekoracje i ozdoby i Youtube , gdzie wiele osób publikuje opinie i oceny produktów, które kupili lub przetestowali.\nRecenzje na Podłużne nożyczki IB Laursen\nOcena produktu: Bardzo pozytywnie oceniam Podłużne nożyczki IB Laursen. To świetny wybór w tej cenie.\nJeśli potrzebujesz dokumentacji produktu Podłużne nożyczki IB Laursen , podręczników lub szczegółów produktu dla Podłużne nożyczki IB Laursen , Skontaktuj się bezpośrednio z producentem. Wszystkie etykiety produktu, ceny i dostępności są informacyjne i dokładne dane , sprawdź scandishop.pl Sprzedawcy Strona, na której wszystkie te informacje są aktualne.


Finansowanie – Apartamenty Centrum\nKredyt hipoteczny na dobrych zasadach\nJedno z pytań nr. 1 ostatnich tygodni to „Czy banki nadal udzielają kredytów ?”\nZmieniło się nasze życie – przestawiamy się na zakupy online, sprawy urzędowe załatwiamy poprzez Internet, a ostatnie święta – tak ważne dla Polaków spędzaliśmy łącząc się z bliskimi poprzez komunikatory.\nZmiany obserwujemy także w świecie finansów. Zaczęło się od obniżenia stóp procentowych… niestety chwilę później część banków zrezygnowała z ofert promocyjnych podnosząc tym samym marże.\nNadal można otrzymać kredyt mając jedynie 10% wkładu własnego, jednak trzeba liczyć się z tym, że do wyboru będziemy mieli tylko kilka banków. Z 20% wkładem mamy szerokie pole popisu i szanse na naprawdę dobrą ofertę. Póki co tylko jeden bank wymaga wkładu własnego na poziomie 30%.\nOdpowiadając na tytułowe pytanie „Banki nadal udzielają kredytów” – jednak nieco ostrożniej badają zdolność kredytową. Największe ograniczenia spadły na przedsiębiorców – pojawiło się wiele branż, z których dochód nie będzie brany pod uwagę – muszę się z tym liczyć właściciele firm transportowych czy turystycznych. Część banków nie akceptuje umów cywilno prawnych…Dla osób zatrudnionych na umowę o pracę sytuacja praktycznie się nie zmieniła.\nPraktycznie gdyż ważna jest osobista sytuacja finansowa – zdarza się, że przez kwarantannę jesteśmy zmuszeni do pozostania w domu przez co jesteśmy pozbawieni dodatków, premii…czego skutkiem siłą rzeczy będzie mniejsza zdolność kredytowa.\nA co jeśli już spłacasz kredyt hipoteczny? Większość banków wprowadziła różnego rodzaju „wakacje kredytowe” – możesz zawiesić spłatę lub część raty…\nJak się w tym wszystkim połapać? Skąd mam wiedzieć, który bank akceptuje mój dochód, a który zaniży moją zdolność? To proste – umów się ze mną na spotkanie. Możemy to zrobić online – bez wychodzenia z domu, bez martwienia się „kto zostanie z dziećmi”, bez narażania się na kontakt z nieznajomymi na ulicy :)Wygodnie, w dowolnym czasie na ulubionym fotelu.


Panna i Bliźnięta. Zgodność znaków zodiaku w miłości, przyjaźni, pracy.\nKażdy związek wymaga harmonii i wygody. W tym celu oczywiście ważne jest znalezienie „odpowiedniego” partnera, który w pełni spełni wszystkie oczekiwania. W tym zadaniu horoskop zgodności doskonale sobie radzi. Wielowymiarowe znaki znaków zodiaku pozwalają budować różne relacje. Ale który z nich będzie wystarczająco silny i może trwać długo, konieczne jest przeanalizowanie kompatybilności znaków ze sobą.\nNiezależnie od tego, czy są to relacje biznesowe, przyjaźni czy miłości, każdy z nich zapewnia własne astrologiczne niuanse. Horoskop zgodności Bliźnięta i Panny jest w stanie zasugerować, na co należy zwrócić uwagę w związku z partnerem, wyjaśnić jego zachowanie i znaleźć wyjście w danej sytuacji. Rozważ zachowanie znaków w różnych typach relacji, zarówno ze strony mężczyzny znaku Panny lub Bliźniąt, jak i ze strony kobiety ze znakiem Bliźniąt lub Panny.\nZnak zodiaku Panna jest pod wpływem elementów Ziemi. To obdarowało ludzi urodzonych w tej konstelacji pragmatycznymi, a jednocześnie wymagającymi cechami. Pragnienie ideału sprawia, że ciągle uczysz się na błędach własnych i cudzych, analizujesz je, unikając powtórzeń w przyszłości. Ale Dziewice nie mają nic przeciwko dzieleniu się swoimi umiejętnościami i wiedzą z innymi, co czyni ich podstawowymi strażnikami porządku, a jeśli stracisz kontrolę, czasami nudzi. Ale praktyczność i umiejętność postrzegania sytuacji jako całości, a nie szczegółowo, czyni tych ludzi wspaniałymi ludźmi z rodziny.\n„Zwiewny” znak zodiaku Bliźnięta jest mniej wrażliwy na otoczenie i łatwo znajduje podejście do każdej osoby, zapewniając sobie komfort w dowolnym miejscu. Energia Bliźniąt jest w pełnym rozkwicie, popychając ich wszystkich do nowych i nowych osiągnięć, w które zanurzają się bez obaw i wątpliwości. W końcu nie ma dla nich interesującego tematu. Towarzyskość i ciekawość przyciągają wiele satelitów. Dlatego ludzie pod patronatem tego znaku są zawsze interesującymi, otwartymi rozmówcami, gotowymi podzielić się dobrym nastrojem i sekretami motywacji.\nCo się stanie, gdy te dwa znaki zbiegną się? Czy jeden z nich się połączy? Wymyślmy to.\nMerkury jest patronem tych dwóch znaków. W przeciwnym razie nazywa się to planetą inteligencji. Pochłaniaj dowolną ilość informacji w locie, analizując ją do dalszego wykorzystania do własnych celów - to wszystko jest dar od planety dla ludzi, których patronuje. Korzystając z tych zalet wpływu planety, ważne jest, aby jej nie przesadzić i nie doprowadzić do wyczerpania. Kreatywność jest niewyczerpana, czego nie można powiedzieć o fizyczności, która wymaga dodatkowej uwagi.\nDając swemu wybranemu ludowi wspaniałą pamięć, towarzyskość i ciekawość, Merkury daje kontrolę nad świadomością i dar przekonywania Dziewicy i Bliźniąt, co z pewnością jest czynnikiem jednoczącym.\nKobieta - Panna, mężczyzna - Bliźnięta\nWspólne tematy i zainteresowania staną się „lepką substancją” w tej obiecującej parze. Nigdy się nie nudzą razem. Niezręczna cisza nie dotyczy ich. Zawsze jest o czym rozmawiać i czego się nawzajem nauczyć. Słowa nie zawierają tej pary. Jak w codziennych sprawach i sporach nikt nie będzie milczeć. Ale nadal mogą być świetnym dodatkiem. Kobieta - Panna pochłania lekkość i elastyczność mężczyzny - Bliźnięta. A on z kolei nauczy się być rozsądnym i uważnym wobec partnera, którego tak bardzo jej brakuje.\nNie można nazwać namiętnym związkiem między Panną a Bliźniętami, ale nie powoduje to żadnego dyskomfortu. Ich świadomy związek nie wymaga pozbawionego znaczenia romantycznego układu.\nKobieta - Bliźnięta, mężczyzna - Panna\nTo nie jest miłość od pierwszego wejrzenia, a na pewno nie namiętność. To rozsądny, przemyślany związek, który jest dla siebie użyteczny. Towarzyska dama - Bliźnięta nie odpoczywa towarzyszowi przez liczbę jej znajomych, w tym mężczyzn. Połączenia zewnętrzne nie są wykluczone, ponieważ nie uważa tego za przestępstwo. Rozsądny człowiek - Panna działa jak „dźwig dźwigowy” swojej ukochanej. Zazdrości nie można wykluczyć. Panna - Monogamous nigdy nie zaakceptuje obłudy towarzysza i na pewno nie udostępni go nikomu. Ale między nimi powstanie przyjaźń, a nie romantyczny związek.\nMężczyzna dążący do nieosiągalnego ideału zawsze znajdzie to, co powiedzieć i jak zainteresować się prostą i nieco przyziemną kobietą - Dziewicą. Fontanna kreatywnych pomysłów przytłoczy i z łatwością przyciągnie przewidywalną i ściśle zaplanowaną kobietę. Ich przyjaźń opiera się na przeciwieństwie postrzegania świata, dlatego są dla siebie interesujący w każdej sytuacji.\nPrzyjaźń, która jest bardzo podobna do idealnego związku rodzinnego. Ale po co psować formalności tak interesującego sojuszu. Rozsądna komunikacja, przemyślane rady Panny i niestandardowe podejście do sytuacji Bliźniąt są interesujące i obiecujące. Długie wieczory rozmów na ogólne tematy są godne, aby pozostać przyjaźnią.\nSeks jest główną przeszkodą dla tych dwóch znaków. Związek kobiety - Panny z bliskimi związkami jest dość poważny i wymaga należytej dbałości o szczegóły. Gdzie i kiedy nastąpi pożądany akt - odgrywa dla niej ważną rolę. Pani wpuszcza partnera nie tylko do ciała, ale także do najgłębszych zakątków duszy. Czego nie można powiedzieć o człowieku - Bliźnięta, który ma skłonność do spontaniczności i skrajności tego procesu. Dla niego seks nie może być nudny i zgodny z planem. To bardziej przypomina formę komunikacji niż tajne zeznanie.\nSeks między nimi wymaga starannego przygotowania. W końcu głównym czynnikiem jest właściwe podejście. I tak trudno jest im wyłączyć umysł i pozwolić sobie na uczucia. Mężczyźnie z Panny trudno będzie zaufać takiej kobiecie. A ona z kolei jego podejście do problemu może wkrótce się nudzić. Ale jeśli pragnienie jest wzajemne, nadal będą mogli osiągnąć wzajemną przyjemność.\nIdealny tandem do produktywnej pracy. Ani minuty bez nowej wiedzy i wysiłków mających na celu rozwój wspólnej sprawy. Kobieta - Panna, ściśle przestrzegając planu, otwiera mężczyznę - Bliźnięta nowymi praktycznymi środkami do realizacji celów. Z kolei otrzymuje spontaniczną energię i nieokiełznaną motywację od spontanicznych działań twórczych swojego kolegi. W tej kombinacji praktyczności i kreatywności rodzą się genialne pomysły.\nDzięki otwartości Dziewic i towarzyskości Bliźniaczek mogą mieć produktywne relacje robocze.\nUstępująca kobieta - Bliźnięta w połączeniu z wyrachowanymi i przemyślanymi umiejętnościami mężczyzny - Panna będzie mogła odnieść sukces na arenie publicznej, wyrażając swój kreatywny i wszechstronnie rozwinięty potencjał w działaniach dziennikarza, pisarza lub dyplomaty. Powodem tego jest ich uzupełniająca się ciekawość. Działa jak muza i ideologiczna inspiratorka, a on ma zręczne dłonie i zimny umysł dla ucieleśnienia jej wyobraźni.\nHarmonia relacji rodzinnych opiera się na wielu czynnikach psychologicznych. Z jednej strony związek Panny i Bliźniąt to cudowna rozsądna para, która wyraźnie wie, czego potrzebuje partner. Ale z drugiej strony, nie do końca różowe - brak otwartych emocji i brak romansu uciska powietrzne Bliźnięta. Dlatego ta para odbędzie się tylko w przypadku ciągłej pracy nad relacjami.\nPołączenie znaków żywiołów powietrza i ziemi zawsze przynosi owoce. Charakteryzuje się to mądrością ziemskiego znaku Panny i kreatywnością powietrznych Bliźniąt. Idealna para do pracy i tworzenia wspólnych projektów, które skazane będą na sukces.\nOba znaki mają dobrze zawieszony język. I żaden z nich, jak mówią, nie wpada do kieszeni na słowo. Służy to jako doskonała jakość dla rozmówców, ale może pogorszyć złożoność sytuacji w niektórych sporach i sporach. Główną radą dla takiej pary jest monitorowanie twoich słów. Pomoże to uniknąć ostrych sytuacji konfliktowych i utrzyma negatywny wpływ Merkurego, który jest czynnikiem jednoczącym te dwa znaki, polegającym na sarkazmie, zjadliwości i surowości słów.\nJak wiecie, przeciwieństwa się przyciągają. Właśnie dlatego związek Panny i Bliźniąt ma prawo do obiecującej egzystencji z wystarczającym wysiłkiem, aby się zjednoczyć.\nOryginalny artykuł jest opublikowany tutaj: //welady.ru/deva-bliznetsy-sovmestimost-znakov-zodiaka