Czarny świt - Paulina Hendel - ebook - Legimi online\n4,4 (397 ocen)\nCopyright © Paulina Hendel, 2020\nTeresie i Kazimierzowi\n– To naprawdę ty – powiedział, czując, jak w jego sercu rozkwita niewypowiedziana radość, która wkrótce ogarnęła całe jego ciało.\nPodbiegł do niej i po prostu wziął ją w ramiona. Z oczu popłynęły mu łzy. Śmiał się i nie potrafił wypuścić Magdy z objęć. Do tej pory myślał, że już nigdy więcej jej nie zobaczy.\n– Co męczy ptactwo domowe? – zapytała.\n– Jak z dziećmi – westchnęła Magda. – Spokój! – krzyknęła.\nLudzie natychmiast zamilkli, zerkając na nią ze strachem. Zatrzymała się kilka kroków przed nimi i odwróciła do nich tyłem.\nDotknęła cielska pokrytego śluzem, który dla większości demonów pachniał tak ładnie, że na ślepo za nim podążały i wpadały prosto w zasadzkę.\n– Co tu robisz, maluchu? – zapytała, głaszcząc go, zupełnie jakby chciała się zrehabilitować za to, że kiedyś pozwoliła Pierwszemu zabić zupełnie bez powodu innego łapiducha.\nNawi zbliżył do niej pysk, jakby chciał ją obwąchać.\n– Nie powinieneś tu być – powiedziała. – Tutaj nie będzie dla ciebie bezpiecznie. Zostaw to miasto i znajdź sobie spokojniejsze tereny łowieckie.\nNie miała pojęcia, czy ją zrozumiał. Po prostu się odwrócił i kolebiąc się na boki, odszedł w mrok. Nad jego głową znów pojawiły się zielonkawe światełka. Patrzyła chwilę za nim, po czym wytarła rękę o spodnie i wróciła do Feliksa.\nŻniwiarz nadal pilnował pięciorga ludzi, którzy nie mogli się zdecydować, jak postąpić w takiej sytuacji. Na dobrą sprawę rzeczywiście była dość niezręczna. Spanikowali na widok szyszymory, nie mieli pojęcia, czym była ani jak się przed nią bronić. A przecież wystarczyło tak niewiele – kamyk z naturalnym otworem noszony na szyi, okadzanie domu dymem z jałowca, broń moczona w wywarze z paproci. Lecz oni byli zupełnymi ignorantami w tej kwestii. Bo i skąd mieliby czerpać wiedzę o demonach?\n– Jak? – zapytał Feliks.\n– Nie żyje – odparła.\nWujek zmarszczył brwi.\n– Co tak cuchnie?\nMagda dotknęła spodni wilgotnych w miejscu, w którym wytarła dłoń ze śluzu.\n– Nie mam pojęcia – odparła. W tym momencie miała ważniejsze rzeczy na głowie. – To, co widzieliście, to była szyszymora – zwróciła się do pozostałych.\nPięć par pustych oczu wpatrzyło się w nią z niedowierzaniem.\n– Wracajcie do domów. – Machnęła ręką. – A gdy będziecie potrzebowali pomocy lub wyjaśnień, zgłoście się do kogokolwiek z Wojnów. Tylko tym razem bez siekier i wideł – dodała ironicznie.\nLudzie potrzebowali minuty czy dwóch, żeby dotarło do nich to, co powiedziała. Zaszurali butami, rzucili sobie nawzajem kilka pytających spojrzeń, aż ktoś odchrząknął i bardzo powoli ruszył przed siebie, byleby dalej od żniwiarzy. Inni podążyli za nim, szepcąc między sobą.\n– Nie wiem, czy to wszystko to był dobry pomysł – odezwał się Feliks, patrząc w ślad za nimi.\n– Oczywiście, że nie – odparła Magda. – Ale jakie mamy inne wyjście? Chodźmy do domu, nawet sobie nie wyobrażasz, ile mam ci do opowiedzenia.\nKilka ulic dalej pozostali uczestnicy nieudanego linczu niespiesznie wracali do domów. Ich kroki brzmiały głucho i nierealnie w otaczającej ich ciemności. Spoglądali na siebie wciąż niepewni tego, co wydarzyło się zaledwie kilkanaście minut temu. Naprawdę próbowali powiesić człowieka na drzewie? Tamten pies był rzeczywiście taki wielki? Czy ktoś groził, że zastrzeli ich z łuku? Przecież takie rzeczy nie mogły wydarzyć się w cywilizowanym świecie!\nJarosław Damaszek ukradkiem obserwował blade twarze towarzyszy w blasku dogasającej pochodni. Po ich minach widział, że kilka osób myślało o tym samym, co on. Żałowali, że dali się porwać temu szaleństwu. Jednak byli i tacy, którzy mocno zaciskali zęby i pięści, tak jakby wcale nie zamierzali rezygnować z zemsty.\nNagle stało się coś tak niespodziewanego, że wszyscy zatrzymali się i zadarli głowy. Lampy uliczne zatrzeszczały, a potem zajaśniały. Wiatrołom zalała ciepła, pomarańczowa łuna.\n– Wrócił prąd – szepnęła Droszczakowa z namaszczeniem.\nLudzie odsunęli się od siebie. Mrugali powiekami, jakby właśnie obudzili się z koszmaru sennego. I wtedy spłynął na nich wstyd – przynajmniej na kilku z nich. Może to brak tej oznaki cywilizacji rzeczywiście zrobił im z mózgów sieczkę? Jakim cudem mogło ogarnąć ich takie szaleństwo?\n– To ja tego… wracam do domu – burknął pod nosem Damaszek, wdzięczny, że może odłączyć się od grupy. Dobrze, że ta przeklęta pochodnia zgasła. Niosąc ją teraz, czuł się jak idiota. – Na razie.\nOddalił się w boczną uliczkę. Gdy zaświeciły lampy, nie bał się już samotnie przemierzać miasta. Przez tę przeklętą wichurę dopadła ich zbiorowa histeria, ot co.\n– Jutro go dopadniemy! – usłyszał w oddali niski głos Krzysztofa Skrajny.\nCiemność robi dziwne rzeczy z ludźmi, uznał Damaszek. A niektórzy nadal z niej nie wyszli.\nJarosław namacał w kieszeni klucze i otworzył drzwi. Z ulgą nacisnął włącznik, żyrandol zaświecił po raz pierwszy od tygodnia.\nJak ja wytłumaczę się żonie? – przemknęło mu przez myśl. Dzięki Bogu, że tej nocy miała dyżur w szpitalu. A przecież zaledwie godzinę wcześniej wierzył, że rano będzie z dumą chwalił się jej, jak to wreszcie dopadli tego psychopatę.\n– Jak facet wniesie na nas skargę… – Pokręcił głową.\nZszedł do piwnicy po piwo, które trzymał na czarną godzinę. Ta się chyba kwalifikowała jako taka. Jedną butelkę otworzył od razu i wziął solidny łyk, żeby ukoić nadszarpnięte nerwy. Dwie kolejne wstawił do lodówki, która uruchomiła się z cudownym buczeniem.\nPrzeszedł do pokoju gościnnego i usiadł na kanapie. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że przecież mógł włączyć telewizor! Trochę zeszło, zanim odszukał pilot, ale już chwilę później z odbiornika popłynęły dźwięki jakiegoś filmu. To wszystko było jak powrót do rzeczywistości. Jakby ta noc nigdy się nie wydarzyła.\nStanęli na progu domu, upewniając się jeszcze, że po ulicy nie krążą żadne demony. Latarnie świeciły jasno, zupełnie zmieniając oblicze miasta. Feliks przepuścił Magdę w drzwiach; dziewczyna, nie oglądając się na niego, od razu ruszyła do kuchni i zaczęła przeglądać zapasy suchego prowiantu, które kilka dni wcześniej przywiozła Wanda.\n– Boże, jakie to dobre! – westchnęła, wgryzając się w rogalik z czekoladą.\nPochłonęła go w ekspresowym tempie i rozpakowała paczkę ciastek.\nFeliks z przyzwyczajenia zapalił świeczkę i wodził za nią wzrokiem, nie mogąc nacieszyć się jej obecnością. Chciał dowiedzieć się wszystkiego o jej powrocie, zadać tysiąc pytań, jednak żadne sensowne nie przychodziło mu teraz na myśl.\n– Skąd masz łuk? – odezwał się w końcu.\n– Po drodze do domu odwiedziłam sklep sportowy – wyjaśniła z pełnymi ustami.\n– A ten… zwid? Dlaczego cię słucha? Gdzie jego łańcuch?\n– Nie ma już łańcucha. – Pokręciła głową. – Odpięłam go. Nawet sobie nie wyobrażasz, jaki diabelec był wielki w Nawii.\n– W Nawii… – powtórzył głucho Feliks.\n– Mam ci tyle do opowiedzenia! – W końcu usiadła za stołem. W jej ciemnych oczach odbijał się płomień świecy. – Nie uwierzysz…\nZaczęła mówić, a słowa wylewały się z niej niczym potok. Opowiadała o rzeczach niesamowitych, wręcz niemożliwych do uwierzenia, o tych niepokojących, a nawet przerażających.\nJeżeli Feliks kiedykolwiek był pewien swojej wiedzy na temat świata i demonów, to teraz właśnie cała ta pewność obróciła się w proch.\nNagłe uczucie niepokoju wybudziło Jarosława ze snu. Otworzył oczy i rozejrzał się po pokoju. Na czarnym ekranie telewizora rozbłyskały bezgłośnie kolorowe fajerwerki.\n– Ta to też nie miała jakiego wygaszacza ustawić – mruknął pod adresem żony, wyłączając odbiornik.\nJednak niepokój pozostał. Damaszkowi zrobiło się zimno, na rękach pojawiła się gęsia skórka. Zerknął na okno, skąd spojrzało na niego jego własne odbicie. Już miał wrócić na kanapę, kiedy zdał sobie sprawę, że było tam coś jeszcze. Jakiś cień…\nSerce zabiło mu szybciej. Na co dzień nie był tchórzem, ale w tę szaloną noc mógł uwierzyć we wszystko. Zgasił światło i podszedł do okna. Za szybą mignęła mu paskudna gęba. Damaszek wrzasnął i jak oparzony odskoczył do tyłu na dobry metr. Wpadł na stołek i go przewrócił. Trzasnęło łamane drewno. Serce mężczyzny waliło jak szalone.\nZłodzieje! To była jego pierwsza myśl, gdy tylko się nieco uspokoił.\nCoś huknęło na podwórku, a pies przy budzie się rozszczekał. Damaszek nieraz już słyszał o gangu okradającym zakłady z kabli, o tym, że truli psy i niszczyli mienie.\n– Wara od mojego Brutusa! – warknął.\nRozejrzał się po pokoju i w ciemnościach dostrzegł połamany taboret. Podniósł złamaną nogę i zważył ją w dłoni. Nada się.\nRuszył przez przedpokój, nie zastanawiając się, co zrobi dalej. Wierzył, że samo jego pojawienie się na podwórku przepędzi złodziei. Jakoś nie przeszło mu przez myśl, że może ich być wielu i że mogą być lepiej uzbrojeni niż on. Teraz napędzała go ta sama wściekłość, która wcześniej tej nocy kazała mu iść z pochodnią zlinczować socjopatę.\nStanął na progu domu i zaczął nasłuchiwać. Brutus zamilkł i Damaszek przestraszył się, że już zdążyli go otruć. Może wyrośnięty kundel nie był najinteligentniejszym stworzeniem na świecie, ale właściciele naprawdę go kochali.\nDzierżąc nogę od taboretu, Jarosław przywarł do ściany i powoli okrążył dom. Jego oczy przyzwyczaiły się do ciemności rozpraszanej przez światło z ulicy. Znalazł się w ogrodzie; powiódł wzrokiem po żywopłocie, drzewkach owocowych i rabatkach żony, jednak złodziei tam nie było. Opuścił swoją broń. Może go zobaczyli i się przestraszyli?\n– Brutus? – szepnął.\nZ budy doleciało do niego ciche skomlenie. Natychmiast dopadł do konstrukcji, której bliżej było do drewnianego pałacyku niż budy, i zajrzał do środka.\nW ciemnościach mrugnęły do niego błyszczące zielone oczy.\n– No chodź, malutki. – Wyciągnął do zwierzaka rękę. – Mam nadzieję, że nie jadłeś nic od obcych.\nWilczur zaskomlał głośniej i wcisnął się w najdalszy kąt.\n– Co jest? – Damaszek odwrócił się, gdy ktoś się na niego rzucił.\nOdruchowo zasłonił się nogą taboretu, a potem na oślep zaczął nią okładać przeciwnika.\n– Już… ja… cię… oduczę… kraść… – Z każdym słowem drewno uderzało w ciało.\nIntruz zaczął się wycofywać, zasłaniając chudymi rękami głowę z cuchnącymi dredami. Nagle z jego gardła dobył się wysoki wrzask. Damaszek stracił rytm, a złodziej odskoczył do tyłu i… rozpostarł skrzydła.\n– Co jest, do ku…? – zaczął mężczyzna.\nDopiero teraz spojrzał w żółte ślepia, zobaczył paskudną, nieludzką gębę, chude kończyny i błoniaste, poszarpane na końcach skrzydła. Jarosław zamrugał. To coś… to… w ogóle nie powinno istnieć.\nCofnął się i poczuł za plecami budę. Najchętniej wcisnąłby się do niej i schował w najgłębszym rogu wraz z Brutusem.\nTen… mutant prychnął gniewnie. Wyszczerzył zęby, a potem wzniósł się w powietrze. Zahaczył skrzydłem o gałęzie wiśni, odbił się stopami od domu i zniknął w ciemnościach.\nDamaszek zaś długo jeszcze stał z opuszczonymi rękami, zadartą głową i otwartymi ustami. Czy on naprawdę to widział? A może to piwo było zepsute?\nPoczuł coś zimnego i mokrego na swojej dłoni. Wrzasnął głośno i odskoczył. Uniósł nogę taboretu, a Brutus, oblizując nos, spojrzał na niego z wyrzutem.\n– Ty też to widziałeś? – zapytał Jarosław. – Błagam, piesku, powiedz, że nie mam halucynacji.\nPrzyklęknął na trawie i przytulił się do gęstego futra.\n– Dzisiaj śpisz w domu – oświadczył.\nPozbierał się z klęczek i razem ze zwierzakiem ruszył do domu. Jeżeli wcześniej ta noc wydawała się dziwna, teraz przebiła wszelkie standardy dziwności.\nGauza spał w swojej sypialni. Chyba się obraził, bo nie odzywał się przez całą drogę do Czarnej Wody.\n– I niby co miałem zrobić? – burknął do siebie Waldemar.\nSiedział w salonie i palił papierosa, przeglądając zawartość skrzynki pocztowej. Większość to były jakieś ulotki, znalazł się też rachunek za prąd.\n– Wiem dobrze, kiedy mnie nie chcą – mamrotał dalej, a papieros skakał w kąciku jego ust.\nFeliks jasno dał mu to do zrozumienia. Facet się zupełnie załamał. Ale co mu się dziwić… Szkoda Wandy, dobra babka z niej była. Waldemar nawet podejrzewał, że żniwiarz czuł do niej miętę, ale nie przyznawał się do tego przed nikim, pewnie nawet nie przed samym sobą.\nLekarz poczuł się stary. To wszystko było ponad jego siły. Mógł zszywać żniwiarzy, nastawiać im kości i całkiem nieźle liczyć sobie za wizyty domowe, jednak teraz na świecie został już tylko jeden i wszystko zależało od niego, a Waldemar czuł się w pewnym sensie za niego odpowiedzialny. Może powinien był zrobić coś jeszcze? Może trzeba było zostać w tym przeklętym barze i rano zajrzeć do Feliksa, kiedy miałby lepszy humor? Być takim natrętem jak…\n– Bronisław – powiedział na głos. Wciąż oswajał się z koncepcją, że kolega ma nie tylko nazwisko, ale także imię.\nWaldemar pokiwał do siebie głową. Nie będzie się narzucał, ale da Feliksowi ze trzy dni na ochłonięcie i wtedy do niego pojedzie. Może żniwiarz będzie jeszcze żył.\nOstatnia koperta była mniejsza niż ulotki i rachunki. Lekarz spojrzał na adres skreślony ładnym pismem. Zrobiło mu się gorąco, i to wcale nie z powodu tego, że wypalił całego papierosa, a teraz wciągał dym z tlącego się filtra.\n– Czego chcesz ode mnie, wiedźmo jedna? – burknął, drżącymi rękami otwierając kopertę.\nNa Boga, kto jeszcze w tych czasach tak pisze?!\nLekarz przemknął wzrokiem po śnieżnobiałej kartce zapełnionej długimi, eleganckimi słowami, zaklął siarczyście i zaczął uważnie czytać.\nPół godziny później odkrył, że nieważne, jak długo wpatrywał się w list, jego treść pozostawała taka sama.\n– Jestem w czarnej dupie – westchnął w końcu.\nNigdy nie uciekał przed swoją przeszłością, po prostu udawał, że się nie wydarzyła. Zapomniał już, kim był kiedyś, żeby nie wstydzić się tego, kim stał się teraz. Jednak tej nocy widmo przeszłości stanęło przed nim w postaci siedemnastu czarnych, schludnych liter układających się pod treścią listu w dwa słowa: Anna Chruszczyńska.\nOsada pogańsko-średniowieczno-renesansowa, przypakowane demony, współczesne domy magicznie pojawiające się w zaświatach i wielkie czarne serce na środku pustkowi.\n– Kilka miesięcy? – powtórzył głucho Feliks.\n– Tam czas płynie inaczej.\n– I wydostać się stamtąd mogą tylko demony?\n– A Nadia i Mateusz utknęli tam już na zawsze?\nNa samą wzmiankę o nich jej oczy się zaszkliły.\n– Możliwe, że tak, ale jak tylko dorwę Pierwszego albo samego Niję, wyciągnę z nich prawdę – zapowiedziała.\nFeliks delikatnie ścisnął palcami jej dłoń.\n– Razem to zrobimy – zapewnił. – A Wanda…? Jesteś pewna, że…\nNawet nie potrafił dokończyć zdania. Najpierw dowiedział się, że jego przyjaciółka trafiła do zaświatów, i już zaczął się cieszyć, że jest cała i zdrowa, i właśnie wtedy usłyszał o jej ponownej śmierci.\n– Ale skoro nie zabił jej sam Nija, tak jak innych, to na logikę powinna przeżyć – powiedział. – Dopóki my o niej pamiętamy w świecie żywych…\nTak bardzo chciał wierzyć we własne słowa. Świat stanął na głowie; czy to znaczyło, że wszystko było możliwe?\n– Nie wiem – westchnęła Magda. – I… przepraszam.\n– To nie twoja wina – zapewnił ją.\n– Moja. Mogłam nie ciągnąć jej na pustkowia. Ale dzięki niej udało mi się przebić serce Niji.\n– Na pewno gdzieś w pobliżu. – Spojrzała przez okno. – Pewnie liże rany…\n– Dwa razy widziałem go podczas… twojej nieobecności. Nie wyglądał na kogoś, kto powinien bać się ludzi czy żniwiarzy.\n– Bo nie wiedział, że w tym samym czasie szłam go zniszczyć. – Uniosła kącik ust w mściwym uśmiechu.\nJanina nie mogła usnąć. W domu było zbyt jasno. Przez okna wlewała się poświata lamp. Przez tydzień tkwili w ciemnościach i w pewnym sensie stały się one czymś zupełnie naturalnym.\nStaruszka westchnęła z irytacją i wstała z łóżka. Koszula nocna opadła jej do samych kostek. Był to jej najbardziej elegancki strój do spania, który trzymała na specjalne okazje, na przykład pobyt w szpitalu. Ale skoro wszędzie czaiły się demony, a ludzie ginęli na potęgę nawet we własnych łóżkach, kobieta nie miała zamiaru dać się zabić demonom w jakiejś starej pidżamie. Ze wstydu by się chyba spaliła, gdyby ktoś znalazł jej ciało w nieodpowiednim stroju.\nNarzuciła na siebie najlepszą podomkę i pomaszerowała do kuchni. Zastała tam Adriana, siedzącego samotnie przy świecy. Był przygarbiony, miał podkrążone oczy i bezmyślnie dłubał zapałką w stopionym wosku. Prąd wrócił, ale z przyzwyczajenia wolimy tkwić w ciemnościach ledwie rozświetlanych przez wątły płomień – pomyślała.\nJanina położyła pomarszczoną dłoń na jego ramieniu.\n– Wywrócę tę komendę do góry nogami i wypuszczą Sebastiana – zapewniła.\n– My naprawdę nikogo nie zabiliśmy… – odparł.\nNie skomentowała. Zawsze i wszędzie powtarzała, że jej wnukowie to dobrzy chłopcy, jednak w głębi serca doskonale wiedziała, że niejedno mieli na sumieniu.\nNiebo na wschodzie rozjaśniło się. Feliks zaczął lekko kiwać się na krześle, a powieki same mu opadały.\n– Pora się kimnąć – oświadczyła Magda, wstając od stołu. – Chcesz, żebym zerknęła na twoje ramię?\nPrzejechał palcami po nieco niechlujnym opatrunku.\n– Jutro… to znaczy dzisiaj, jak wstaniemy.\nMagda pospiesznie ogarnęła się w łazience, po czym stanęła przed lustrem. Od chwili obudzenia się w nowym ciele nie miała zbyt wielu okazji, żeby dobrze się mu przyjrzeć.\nPrzeczesała palcami rude fale; szkoda, że to nie był jej naturalny kolor. Dotknęła opuszkami jasnej cery naznaczonej kilkoma piegami. Wyglądała zupełnie inaczej niż Oliwia, jej ciała – poprzednie i obecne – były jak słońce i księżyc. Teraz była niższa i nikt nie zaprosiłby już jej na wybieg modelek, co wcale nie znaczyło, że była brzydka. Zresztą kto by się tym przejmował? Wzruszyła ramionami. Nie musiała porażać urodą, żeby zabijać demony.\nW samej koszulce i majtkach przeszła do swojego pokoju. Powiodła po nim wzrokiem; zdawał się obcy, a jednocześnie znajomy. Położyła się na łóżku, ale nie wytrzymała na nim dłużej niż kwadrans – było zbyt miękkie. Zrzuciła na podłogę kołdrę i ułożyła się na niej. Pod poduszką ukryła nóż, tuż obok zostawiła łuk i strzały. Przymknęła oczy, wracając wspomnieniami do swojego ostatniego dnia w Nawii, który spędziła z Mateuszem. Jeden dzień – tylko tyle było im dane. A ona nie zamierzała zapomnieć z niego ani jednej minuty. Przywołała w pamięci swoją podróż drogą dusz. To wspomnienie z kolei zdawało się coraz bardziej mgliste, jakby jej umysł nie potrafił go ogarnąć. Skupiła się na tym, co wtedy czuła. Nie miała ciała, ale była wszędzie. Nie miała oczu, a widziała cały świat. Nie miała uszu, a słyszała każdy dźwięk. Widziała zwierzęta wiodące swoje krótkie żywoty. Widziała ludzi pędzących w swoich sprawach. Rodzili się, zakochiwali, przeżywali rozterki, znajdywali szczęście i umierali. Wiedziała, gdzie są demony oraz co zamierzały zrobić. A ona była częścią ich wszystkich, znała każdego z nich, nawet najmniejszego owada, potrafiła policzyć źdźbła trawy. Była całym światem i mogłaby zostać w tym stanie już na zawsze. Jednak było coś, co musiała zrobić.\nZupełnie niespodziewanie znalazła miejsce dla siebie. Ciało opuszczone w sposób przykry i brutalny, ale za to idealne do jej celów. Zadziałała instynktownie.\nNagle znów potrafiła czuć, widziała tylko to, co widziały jej oczy, słyszała to, co słyszały jej uszy, i znacznie mniej rozumiała. Zabrakło jej tchu, chciała krzyczeć, ale z jej gardła dobył się zaledwie jęk. Gwałtownie poderwała się z ziemi. Zachłysnęła się powietrzem, zaczęła kasłać. Do oczu napłynęły jej łzy. Ręce błądziły po ciele, jeszcze do niedawna naznaczonym krwawymi bruzdami. Jednak skóra była gładka, miejscami lekko zaróżowiona w miejscach, w których dopiero co się zabliźniła.\nSpojrzała na zgrabne dłonie, porcelanową skórę, na próbę zacisnęła i rozprostowała palce. Wysunęła przed siebie stopę i poruszyła palcami w sportowym bucie. Noga wciąż bolała, choć kość już się zrosła.\n– Przykro mi – powiedziała, spuszczając głowę. Chciała w ten sposób oddać hołd swojej poprzedniczce, która do tej pory zamieszkiwała to ciało.\nZza drzewa wyjrzały czerwone ślepia. Magda poczuła paraliżujący strach, ledwie była w stanie zapanować nad odruchami nowego ciała. Jej mięśnie drżały od wewnętrznej walki. Echo Amelii, poprzedniej właścicielki, nadal było silne, ale Magda przecież nie była zwykłym żniwiarzem. Policzyła w myślach do dziesięciu i uśmiechnęła się do bestii, która ostrożnie wylazła zza pnia.\n– Już się stęskniłeś? – zapytała.\nZwid podszedł do niej i obwąchał ją dokładnie. Nie spodziewała się, że podąży za nią, ale tak samo wcześniej nawet nie śmiała marzyć, że ocali ją przed potępieńcem lub wieszczym.\nDemon parsknął, odwrócił się i odszedł niespiesznie.\n– Powinnam wymyślić ci jakieś imię – westchnęła.\nGdy zniknął z pola widzenia, jej mięśnie się rozluźniły.\n– Ale wcześniej muszę się ogarnąć. – Spojrzała po sobie.\nŚwitało, a ona miała na sobie porwane, zakrwawione ubrania, była brudna i rozczochrana. Nie chciała, żeby ktokolwiek zobaczył ją w takim stanie. Szybkim krokiem przemierzyła park. Jej poprzedniczka właśnie tędy skróciła sobie drogę do domu po wieczornym treningu, co okazało się śmiertelnym błędem. Magda chciała odpędzić krwawe wizje, ale wspomnienia były zbyt świeże. Strach, szaleńcza ucieczka, trzask łamanej kości i bolesny upadek na ziemię. Krzyk, łzy i przerażenie na widok potwora. Ból rozrywanej skóry i mięśni, krew lejąca się na ziemię i świadomość, że to już koniec.\nOtarła z policzka łzę, przemierzając szybkim krokiem ulice. Przykro jej było, że dziewczyna zmarła w tak brutalny sposób, a jej ciało przez całą noc leżało w gęstych krzakach w parku. W końcu odnalazła jej mieszkanie, wygrzebała klucz z torby i zamknęła się w czterech ścianach, które do wczoraj były domem Amelii.\nDobrze, że mieszkała sama. Dzięki temu uniknęła niewygodnych pytań. Magda wpadła do małej kuchni i z radością znalazła zupę w lodówce. Zjadła ją na zimno, prosto z garnka. Potem po raz pierwszy od niepamiętnych czasów użyła cudownie pachnącego płynu pod prysznic. Człowiek nie docenia takich drobnostek na co dzień, ale to one sprawiają, że życie staje się bardziej znośne.\nZawinęła się w ręcznik i przetarła dłonią zaparowane lustro. Spojrzały na nią błękitne oczy. Jasną, zgrabną twarz otaczały długie, płomiennorude włosy. Magda dała sobie kilka minut, aby nauczyć się samej siebie, a potem przeszła do pokoju. W szafie odszukała ubrania. W szufladzie znalazła kilka zapomnianych łakoci. Jeszcze w życiu nie jadła czegoś tak pysznego. Czekolada rozpływała się w ustach, wafelek był kusząco kruchy, a orzeszki… Nie było słów, żeby opisać to, co czuła po długim pobycie w Nawii.\nWzięła torbę podróżną, wrzuciła do niej trochę ubrań, telefon i ładowarkę. Zadzwoniła do Feliksa, ale miał wyłączoną komórkę. Znała na pamięć jeszcze numer do rodziców, ale nie chciała ich informować o swoim powrocie z zaświatów telefonicznie. Znalazła portfel, ostatni raz zerknęła na pokój i zamknęła za sobą drzwi. I tak miała wyprowadzić się stąd do końca miesiąca. Najwyżej nie odzyska kaucji.\nZbiegła po schodach i stanęła przed obskurnym blokiem. Wzięła głęboki wdech. Powietrze pachniało tak pięknie, drzewa szumiały, w żywopłocie zagnieździły się wróble, staruszka wyprowadzała psa, dwie nastolatki słuchały muzyki z telefonu, w piaskownicy bawił się mały chłopiec, a jego mama siedziała na ławce z książką w dłoni. Świat był piękny. A ona zadba, żeby taki pozostał.\nNa przystanek podjechał autobus miejski; akurat jechał na dworzec. Wskoczyła do niego i kupiła u kierowcy bilet. Po drodze do domu zatrzymała się jeszcze w sklepie sportowym sprzedającym dobrej jakości łuki, bo nie mogła pojawić się w centrum demonicznej apokalipsy zupełnie bez broni.\nTeraz zaś leżała na podłodze we własnym pokoju, a za ścianą słyszała chrapanie Feliksa. Zaledwie kilka dni temu coś takiego wydawało jej się marzeniem nie do osiągnięcia.\nWaldemar poczuł zapach świeżego pieczywa i kawy. Otworzył oczy i zobaczył nad sobą Gauzę z dwoma parującymi kubkami.\n– Wstyd, nawet się nie przebrałeś do snu, nie mówiąc już o przeniesieniu się do sypialni – zganił go przyjaciel.\nLekarz skwitował naganę machnięciem ręki. Wstał z wersalki i usiadł za stołem nakrytym już do śniadania. Gauza przyniósł masło i szynkę, a Waldemar wgryzł się w jeszcze ciepłą bułkę. Takie chwile przypomniały mu, dlaczego tolerował towarzystwo emerytowanego nauczyciela.\nLekarz z rezygnacją odnotował, że w trakcie posiłku Bronisław nie zamknął się ani na chwilę. Ciągle gadał i gadał, wyraził zmartwienie o jednego w tych karków od Wojnów, którego zamknęli na dołku, rozważał, co mogli zrobić, żeby pomóc Feliksowi, zastanawiał się, czym mogli go rozdrażnić…\n– Zadzwoń do niego – zaproponował. – Będziemy chociaż wiedzieli, że przetrwał tę noc.\n– Nie będę dzwonił, mam inne problemy – oświadczył Waldemar, po czym podał przyjacielowi list, który przeczytał poprzedniej nocy.\nGauza szybko przemknął po nim wzrokiem, a potem spojrzał na lekarza z oburzeniem.\n– To nie jest twój dom?! – wybuchnął.\n– Mój, prawem zasiedzenia…\n– Ja ci czynsz płaciłem! A tobie nie chciało się uregulować podatków?!\n– Płaciłem za wodę i prąd… zazwyczaj. Skąd mogłem wiedzieć o podatku od nieruchomości i gruntu? – burknął Waldemar. – Kto w ogóle o nich słyszał?\n– Każdy! I dziwisz się, że się wkurzyła?! Przez tyle lat płaciła na dom za ciebie!\n– Mogła mi powiedzieć.\n– Kiedy ostatni raz ją widziałeś?\nWaldemar przymrużył oczy, zastanawiając się. Żona odeszła od niego wiele lat temu. Chyba nawet poznała jakiegoś faceta… Potem kilka razy kontaktowała się z nim, ale nie chciał jej widzieć. Była jakaś awantura, tyle że nic z niej nie pamiętał, bo wtedy akurat wpadł w ciąg alkoholowy…\nA teraz jego żona miała już dość płacenia na dom, w którym – choć na papierze należał do niej – nie mogła mieszkać.\n– Może oddasz jej te pieniądze? – zaproponował Gauza. – Niech policzy, ile jesteś jej winien, i…\n– Niby skąd mam wziąć taką kasę?!\n– Pożyczę ci…\n– Zresztą to i tak bez sensu. – Wzruszył ramionami. – Napisała, że otwiera własny biznes i potrzebuje pieniędzy na rozkręcenie go. Chce sprzedać dom. A jak ona na coś się uprze, to nie ma mocnych.\n– Wiesz, jest prawo, które chroni lokatorów przed…\n– Nie będę się procesował z własną żoną!\n– A może ona się zmieniła? – zapytał bez większych nadziei Bronisław.\n– Takie jak ona w ogóle się nie zmieniają. Wyrzuci nas na bruk i tyle. Będziemy bezdomni.\n– Który dzisiaj jest? – Gauza nagle zesztywniał.\n– A bo ja wiem? Maj?\nEmeryt sięgnął po telefon i przesunął palcem po wyświetlaczu.\n– O cholera! – sapnął.\n– Co jest? – zapytał podejrzliwie Waldemar.\n– Napisała, że przyjedzie tu trzeciego lipca!\n– No i? Mamy z półtora miesiąca…\n– Wódka ci na mózg padła?! Dziś jest trzeci lipca!\nLekarz otworzył usta; niedopałek papierosa spadł na talerz, rozsypując popiół na wędlinę.\nMagda wyrzuciła z szafy na łóżko chyba wszystkie ubrania, wzięła się pod boki i spojrzała krytycznym wzrokiem na swoją garderobę. Co jej odbiło, żeby w poprzednim wcieleniu wyrzucić wszystko, co jej się nie podobało lub na nią nie pasowało? Dlaczego dała się porwać charakterowi Oliwii? Przecież powinna była wpaść na to, że pewnego dnia zmieni ciało i jej stare ubrania będą idealne!\nPokręciła głową. Nie, tak naprawdę nie przypuszczała, że kolejny raz zginie tak szybko, w tak młodym wieku. A tym bardziej nie podejrzewała, że uda jej się wrócić. Westchnęła głośno, wyjęła z torby spodnie i sportową bluzkę należące do Amelii, które zabrała z jej mieszkania, po czym zbiegła do kuchni. Na blatach walały się jedynie puste opakowania po jej wczorajszym ataku głodu. Pospiesznie skreśliła kartkę do Feliksa, skrzywiła się na widok paskudnego pisma i wyszła z domu.\nPomachała listonoszowi, ale ten skinął jej głową z dużą dawką rezerwy. Nie rozpoznał jej. Poczuła smutek, kiedy przypomniała sobie, że zawsze obdarowywał ją szerokim uśmiechem, kiedy była w ciele Oliwii. Teraz była dla niego kimś zupełnie obcym. W ogóle wszyscy mieszkańcy Wiatrołomu, których mijała, byli dość skwaszeni. Przemykali po ulicach przygarbieni i ponurzy, obdarzając innych podejrzliwymi spojrzeniami. Trzynasty księżyc zmienił jej rodzinne miasteczko. A to dopiero początek.\nMinęła mężczyznę po pięćdziesiątce, który wyładowywał z dużego busa skrzynki z warzywami. Zatrzymała się i odwróciła. Wiedziała, że go skądś kojarzyła! Krzysztof Skrajna, na co dzień nieco porywczy, ale miły właściciel warzywniaka, minionej nocy stał się żądnym krwi przywódcą linczu. W pierwszym życiu setki razy robiła u niego zakupy, zawsze mówił jej, co jest świeże, co jest tańsze… Nie podejrzewałaby go o mordercze zapędy. Jednak każdy radzi sobie na swój sposób z tym, czego nie rozumie. Jedni zamykają się w domach i udają, że nic się nie stało, inni biorą do rąk siekiery i pochodnie. Jaka szkoda, że nie był w tej grupie, którą trzeba było ratować przed szyszymorą. Cóż, Magda zadba o to, żeby pan Skrajna dostał nauczkę i już nigdy więcej nie dręczył jej wujka.\nMinęła skrzynki z warzywami wystawione na zewnątrz, weszła do drewnianego domku, zamknęła drzwi i przekręciła zamek. Krzysztof stał do niej plecami, ustawiając na półkach przyprawy. Magda, poruszając się cicho jak kot, znalazła się tuż za nim. Mężczyzna odwrócił się i prawie na nią wpadł. W pierwszej chwili zmierzył ją zaskoczonym wzrokiem, ale już po kilku sekundach w jego oczach dojrzała zrozumienie wymieszane z odrobiną strachu. Błyskawicznym ruchem wyjęła zza paska nóż. Niestety Skrajna był zbyt wysoki, aby mogła wygodnie przyłożyć go do jego szyi, ale przecież znacznie niżej znajdowało się równie, o ile nie bardziej wrażliwe miejsce. Przycisnęła do niego ostrze noża, a Krzysztof wzniósł się na palce.\n– Co ty wyprawiasz?! – pisnął.\n– Okazało się, że przemawia do ciebie brutalna siła, więc tak też będziemy rozmawiać – odparła. – Chciałabym, żebyś poprzednią noc potraktował jako nieporozumienie.\nKtoś nacisnął klamkę, a potem zapukał do drzwi, ale oni, wpatrzeni sobie w oczy, zignorowali go.\n– Nie będziesz nawoływał już do żadnego linczu. – Nacisnęła nożem nieco mocniej.\nNa czoło mężczyzny wystąpiły kropelki potu, jego oddech był płytki i przyspieszony. Zeszłej nocy chciał powiesić człowieka, więc logiczne wydało jej się, że teraz przynajmniej spróbuje się bronić, jednak najwyraźniej miał opory przed uderzeniem młodej, drobnej dziewczyny. Policja w życiu by mu nie uwierzyła, że to ona pierwsza zaatakowała go w jego własnym warzywniaku. A poza tym większość ludzi, którzy na co dzień nie mają styczności z przemocą, nagle miękną na widok noża, a tym bardziej ostrza przyciśniętego do ich krocza.\n– Nie tkniesz Feliksa – kontynuowała Magda. – Nie powiesz złego słowa na nikogo z rodziny Wojnów ani na ich przyjaciół.\nPukanie do drzwi powtórzyło się.\n– Mamy na głowie samego władcę pogańskich zaświatów i nie potrzebujemy kłopotów z miejscowymi, którzy nie mają pojęcia o życiu i demonach.\nKtoś na zewnątrz najwyraźniej zniecierpliwił się i odszukał własny klucz do drzwi. Zgrzytnęło w zamku.\nSkrajna pokiwał głową; pewnie modlił się o to, żeby już sobie poszła.\nDrzwi otworzyły się i stanął w nich syn Krzysztofa.\n– Co tu się, do… – zaczął, jednak jego ojciec gorączkowo pokręcił głową.\nMagda odstąpiła od mężczyzny. Na jej ustach błąkał się uśmiech.\n– Jesteś szurnięta – warknął Krzysztof.\nZastanowiła się chwilę, nie chowając noża.\n– Tak – przyznała. – Myślę, że można tak powiedzieć.\nNagle młody Skrajna rzucił się na nią, chcąc odebrać jej broń. Może pomyślał sobie, że właśnie próbowała ich okraść? Chłopak w warzywniaku pomagał tylko dorywczo w wakacje, a całe dnie wolał spędzać w domu, słuchając ciężkiej muzyki i grając na gitarze, więc nie miał zbyt dużo krzepy potrzebnej do noszenia ciężkich skrzynek.\nMagda złapała go za nadgarstek, wykonała obrót pod jego ramieniem, wykręciła je, kopnęła go lekko w kolano i przycisnęła chłopaka do lady. A wszystko to w ułamku sekundy. Przyłożyła nóż do jego krtani.\n– Nawet nie drgnij – nakazała Krzysztofowi, który wykonał krok w ich stronę – bo poderżnę mu gardło.\n– Wróciłam z zaświatów, żeby zabijać demony – oświadczyła. – I nikt nie stanie mi na drodze.\nZ gardła młodego Skrajny dobył się jęk. Odsunęła od niego nóż i wsunęła go za pasek, po czym poklepała chłopaka między łopatkami i puściła jego ramię. Ten odskoczył w bok jak oparzony.\n– Tak naprawdę nie zabiłabym cię – powiedziała lekkim tonem. – Jestem żniwiarzem, chronię ludzi… w większości przypadków – dodała, przypomniawszy sobie o tym, co zrobiła z mordercą Oliwii.\nMłody Skrajna odskoczył od niej i od razu znalazł się przy ojcu.\n– A jak przypadkiem zobaczycie jakiegoś demona, wiecie, gdzie przyjść po pomoc – rzuciła na odchodnym.\nZ zadowoleniem ruszyła przez miasto, a kilkanaście minut później stanęła przed księgarnią i cała pewność siebie uleciała z niej jak powietrze z przebitego balona. Kiedyś myślała, że pokazywanie się rodzinie w nowym wcieleniu jest czymś ekscytującym, ale teraz ogarnął ją nieokreślony niepokój. W myślach policzyła do dziesięciu i weszła do środka. Emilia, ubrana na czarno, ledwie zerknęła na nią zza lady. Nie mogła jej rozpoznać, ale poczucie, że dla własnej matki jest zupełnie obcą osobą, było co najmniej przygnębiające.\nPowoli ruszyła przez główną alejkę, która jeszcze nigdy nie wydawała jej się taka długa, aż stanęła twarzą w twarz z Emilią.\n– W czym pomóc? – zapytała kobieta.\nMagda strzeliła spojrzeniem na boki, wdzięczna, że były w księgarni same.\n– To ja – powiedziała cicho.\nJej mama zmarszczyła brwi.\n– Wróciłam – dodała.\nNa twarzy Emilii odbiła się cała gama uczuć, od niezrozumienia, poprzez niedowierzanie, nadzieję, aż po strach, że to jakiś głupi kawał.\nDziewczyna usiadła na ladzie, przeniosła nad nią nogi i stanęła po drugiej stronie.\n– To ja, Magda. – Rozłożyła dłonie, a mama wpadła w jej objęcia, zanosząc się szlochem.\n– To niemożliwe – płakała. – Feliks mówił… Byłam na twoim grobie…\n– Już wszystko dobrze – zapewniła ją córka, gładząc ją po włosach.\nStały tak przytulone do siebie dobre pięć minut, aż Emilia wywiesiła na drzwiach kartkę informującą klientów, że księgarnia jest zamknięta, i obie przeszły na zaplecze, gdzie wypiły razem herbatę. Znów było nieco niezręcznie, a rozmowa chwilami się nie kleiła. Były takie momenty, że żadna z nich nie miała pojęcia, co powiedzieć. Magda zdawała sobie sprawę z tego, że potrzebowały czasu, żeby na nowo do siebie przywyknąć. Choć nie była pewna, czy będzie on im dany.\nEmilia najchętniej w ogóle nie wypuszczałaby córki z księgarni, jednak ta miała jeszcze wiele rzeczy do zrobienia.\n– Nie dzwoń do taty – poprosiła, stając w progu. – Zrobię mu niespodziankę.\n– Wieczorem urządzimy przyjęcie. Zaproszę całą rodzinę…\nMagda stanowczo pokręciła głową.\n– Wieczorem będę zajęta.\nTwarz kobiety wyraźnie posmutniała.\n– To może po południu? Choć kawa i ciasto? – zapytała Emilia z nadzieją.\n– Muszę się przygotować… – zaczęła Magda, ale w oczach matki błysnęło błaganie o kolejną chwilę spędzoną razem. – No dobra, jakąś godzinę wygospodarujemy.\nMiała na głowie ratowanie całego miasteczka, a może nawet kraju, jednak nie potrafiła odmówić mamie, która dopiero co odzyskała własną córkę.\nZ księgarni poszła prosto do lecznicy i znów przechodziła przez to samo – szok, łzy i radość. Kilku klientów było niezadowolonych, że obca dziewczyna wcisnęła się w kolejkę, i to jeszcze bez psiego pacjenta, ale ani ona, ani jej ojciec się tym nie przejęli. Jednak tam również nie mogła się zasiedzieć i wkrótce zawędrowała pod dom na obrzeżach miasta.\nNie wiedziała, co powie rodzinie Mateusza. Jak wytłumaczyć im, że ich bratanek wylądował w pogańskich zaświatach i ma nikłe szanse na wydostanie się stamtąd? To prawie tak, jakby zginął naprawdę. Kiedy mijała garaż, zatrzymała się. To właśnie tam, na poddaszu, mieszkał kiedyś Mateusz.\nNagle w środku rozległ się hałas, a Magda natychmiast sięgnęła do paska po nóż. Kiedyś zastanawiałaby się, czy to wypada, obawiała się, że ktoś zobaczyłby ją z bronią w ręku. Teraz w ogóle się nie przejmowała takimi rzeczami.\nDrzwi garażowe uniosły się i stanął w nich młody chłopak. Spojrzał wprost na Magdę i znieruchomiał.\n– Cześć – rzuciła z lekkim uśmiechem.\nAleks skinął jej głową, wciąż bacznie ją obserwując.\n– To ty? – zapytał ostrożnie.\nPrzytaknęła, a na jego twarz wypłynął szeroki uśmiech, w niebieskich oczach pojawiły się iskierki. To śmieszne, ale dopiero teraz zauważyła, że miały taki sam kolor jak jego kuzyna.\n– Wiedziałem! Wiedziałem, że wrócisz!\nObjął ją, dwa razy poklepał po łopatkach i cofnął się o krok, przypatrując się jej.\n– Spoko wyglądasz – ocenił.\nMagda parsknęła śmiechem. Ależ ten dzieciak wydoroślał w ciągu ostatnich dwóch lat! I zmienił się nie do poznania. Nabrał pewności siebie, zmężniał… Gdy człowiek stanie oko w oko z bezkostem, a potem z wieszczym, nigdy już nie jest taki sam.\n– Ty nie w szkole? – zapytała.\n– Wakacje są przecież. Kończę remont na górze. – Zerknął za siebie. – Rodzice dali mi wolną rękę, a myślę, że Mateusz… On się ucieszy, jak wróci.\nNa samą wzmiankę o nim Magda spoważniała.\n– Twoi rodzice są w domu? – zapytała.\n– Muszę ci coś powiedzieć – westchnęła.\nTak naprawdę cieszyła się, że mogła porozmawiać tylko z Aleksem. Wiedziała, że on prędzej ją zrozumie.\nNagle w głębi garażu dostrzegła ruch. Bez zastanowienia odtrąciła chłopaka na bok i stanęła w bojowej pozycji, gotowa na starcie z wrogiem.\n– Spokojnie, to mój kumpel – rzucił Aleks, kładąc rękę na jej dłoni trzymającej nóż. – Michał, chodź tu!\nZ cienia wyszedł chłopak niewiele starszy od Aleksa. Magda miała wrażenie, że powinna go znać, ale nie kojarzyła skąd.\n– Nie poznajesz go? – zapytał młody Wilk.\n– Spotkałaś go i jego siostrę w noc wichury.\nWysiliła pamięć. Tak wiele wydarzyło się od tamtej chwili; wichura miała miejsce w poprzednim życiu. Sama zginęła i spędziła długie miesiące w Nawii. Poznała wielu nowych ludzi, kilka razy stanęła w obliczu śmierci…\n– Był tam też ten koleś w białych butach, prawda? – zapytała. – Dorwał go bezkost, a was wysłałam z leśniczym.\nMichał pokiwał odruchowo głową, ale sądząc po jego minie, nie miał zielonego pojęcia, o co chodzi.\n– Z twoją siostrą wszystko okej?\n– Nic jej nie jest – powiedział Aleks, bo jego kolega najwyraźniej nie mógł dobyć głosu z gardła.\n– Miło wiedzieć, że żyjecie. Jak już mówiłam, musimy porozmawiać – zwróciła się do młodego Wilka.\nChłopak rozejrzał się, a następnie poprosił Michała, żeby poczekał na niego w domu, i poprowadził Magdę przez ogród.\n– On ciebie szukał, wiesz? – odezwał się. – Chciał wiedzieć, co naprawdę się stało… Chodził po mieście z całkiem niezłym szkicem przedstawiającym ciebie, to znaczy dawną ciebie… Spotkałem go przypadkiem, ale wszystko mu opowiedziałem. O tobie, demonach, Mateuszu… Nie gniewasz się?\nPokręciła głową z uśmiechem. Im więcej ludzi wie o demonach, tym większej liczbie z nich uda się przetrwać to, co nadchodziło.\nUsiedli na ławeczce przy grillu za domem. Magda wysiliła pamięć, policzyła w głowie dni. To było takie dziwne, że niecałe dwa miesiące wcześniej siedziała dokładnie w tym samym miejscu z Mateuszem i próbowali choć przez jedno popołudnie udawać normalnych ludzi. Jedli karkówkę z grilla, a potem wprosili się tu też bliźniacy…\n– Mateusz zginął na tym świecie – wypaliła.\nAleks przez chwilę wpatrywał się w nią, a potem zwiesił głowę.\n– Ale może wróci jako żniwiarz? – szepnął.\n– Nie sądzę. – Położyła dłoń na jego ramieniu. – Przykro mi. Ale mam też dobrą wiadomość. Trafił do Nawii…\nAleks wyprostował się.\nPokręciła głową, a potem opowiedziała mu o wszystkim. O tym, co działo się z nią, kiedy sama wylądowała w zaświatach. Jak spotkała Mateusza i Nadię, o ich domu oraz o podróży na pustkowia. O tym, że zniszczyli w tamtym świecie Niję.\n– Bez Mateusza w życiu nie udałoby mi się tego dokonać – zakończyła.\n– Ale skoro ty się stamtąd wydostałaś, to i on…\n– Jeżeli jest jakikolwiek sposób na wyciągnięcie go stamtąd, to właśnie to zrobię. Jednak nie chcę, żebyś żył złudną nadzieją.\n– Tyle mi wystarczy – powiedział twardym głosem. – On żyje, co prawda w zaświatach, ale żyje. Może kiedyś tu wróci. I nie jest sam. To jest o niebo lepszy scenariusz niż każdy inny, jaki mogłem sobie wyobrazić. Choć nie wiem, czy rodzice to zrozumieją. – Westchnął ciężko.\n– Będzie dobrze. – Położyła rękę na jego ramieniu. – Teraz wszystko się zmieni.\nWstała i otrzepała spodnie.\n– Co masz na myśli? – Aleks poderwał się z ławki.\n– Ludzie dowiedzą się o demonach. Koniec życia w błogiej nieświadomości. Już tego dopilnuję.\n– Jesteś pewna, że to dobry pomysł? – zapytał ostrożnie.\n– Przez niewiedzę można zginąć. Zabezpieczyłeś wasz dom?\nPokiwał głową, po czym zaprowadził ją do budynku i pokazał sól usypaną pod oknami, gałązki głogu przybite do parapetów, suszone zioła ukryte w każdym pokoju. Magda czuła się odpowiedzialna za rodzinę Mateusza, więc podpowiedziała Aleksowi jeszcze kilka sposobów na zabezpieczenie budynku, których sama nauczyła się w Nawii.\n– Musisz już iść? – zapytał, odprowadzając ją do bramy.\n– Jest jeszcze sporo rzeczy, które powinnam zrobić. Ale pewnie niedługo się zobaczymy. – Odeszła kilka kroków, po czym zatrzymała się i odwróciła. – Jako jedyny mnie rozpoznałeś. Jak?\n– Wiedziałem, że wrócisz. Szukałem cię w każdej napotkanej dziewczynie.\nA więc jednak była nierozpoznawalna jak Pierwszy.\n– Kiedyś uściskałem laskę, która zapukała do naszych drzwi – dodał Aleks. – Byłem pewien, że to ty. Okazała się kurierem. Zrobiła jeszcze głupszą minę niż ja, a mama prawie udusiła się ze śmiechu.\n– To musiało ciekawie wyglądać – zaśmiała się Magda. – Trzymaj się i uważaj na siebie!\nAnna Chruszczyńska wysiadła z samochodu i obrzuciła dom krytycznym spojrzeniem, w myślach oceniając wartość budynku. Na szczęście Waldemar nie zapuścił go aż tak bardzo, jak się spodziewała. Upewniła się, że w torebce ma wszystko, czego potrzebuje, i ruszyła na spotkanie przeszłości. Jej obcasy zastukały głucho na chodniku. Potrzebowała kilku sekund, żeby uspokoić skołatane nerwy, unieść dłoń i zapukać do drzwi.\nNic się nie stało. Zapukała ponownie, tym razem głośniej. Odczekała minutę. Jej poirytowanie wzrosło. Jeżeli dziad jeden postanowił zabarykadować się w środku, to będzie musiała wezwać policję. A chciała przecież uniknąć afery. Może nie było go w domu? Ale gdzie mógłby być ten zapijaczony…\nDrzwi otworzyły się i stanął w nich starszy mężczyzna. Anna znieruchomiała. Nie spodziewała się obcego na progu jej własnego domu.\n– Dzień dobry! – przywitał się tamten. – Pani Ania zapewne? Zapraszam do środka. Już wstawiam wodę na herbatę.\nAnna przeszła przez ciemny przedpokój i stanęła w niewiele jaśniejszym salonie. Dom wyglądał, jakby nie zmieniło się tu nic od chwili, kiedy go opuściła. Z kuchni dobiegał brzęk szklanek, a ona znów została wytrącona z równowagi. Miała przecież dobrze przygotowaną całą przemowę, przemyślała każdy scenariusz!\nA może on nie żyje? – zastanowiła się, wcale nie czując z tego powodu spodziewanej radości.\nDo pokoju wmaszerował ten dziwny facet, niosąc tacę z dwoma kubkami i cukiernicą.\n– Przepraszam bardzo, że mogę poczęstować tylko herbatą – zaczął się tłumaczyć. – Ale w nocy wróciliśmy z długiego wyjazdu, a lodówka świeci pustkami. Co prawda wysłałem Waldemara do sklepu po ciasto, ale najwyraźniej zaginął po drodze, może kogoś…\n– Przepraszam bardzo – przerwała mu obcesowo. – Kim pan jest?\n– Nie przedstawiłem się? Pani mi wybaczy, ostatnio jestem taki zakręcony. Bronisław Gauza. – Ścisnął jej dłoń i lekko ją uniósł.\nNawet nie próbuj mnie całować! – Natychmiast wyrwała rękę.\n– No dobrze, ale co pan tu robi?\n– Mieszkam. Jakiś czas temu moje mieszkanie doszczętnie spłonęło i Waldemar był na tyle miły, że zaproponował mi pokój na górze…\nJakoś powątpiewała w ten akt miłosierdzia. Ostatni raz widziała swojego męża siedem lat temu i był pijakiem, który stoczył się na samo dno. Teraz mogło być tylko jeszcze gorzej.\n– Proszę usiąść. – Bronisław odsunął krzesło i zgarnął ze stołu stare listy, wśród których odnalazła wzrokiem ten, który sama napisała. – Przepraszam za bałagan, to wszystko przez ten wyjazd. Byliśmy u przyjaciela, który potrzebował pomocy po tej strasznej wichurze.\nAnna usadowiła się na skraju krzesła, wygładziła elegancką bluzkę i zajrzała do kubka z herbatą. Niby był czysty, ale jakoś nie miała ochoty z niego pić. Nagle trzasnęły drzwi, a chwilę później do pokoju wmaszerował chwiejnym krokiem Waldemar.\n– Kupiłem. – Postawił na stole czarną reklamówkę.\nPowiódł wzrokiem po całym pokoju, ale nie mógł już dłużej unikać spojrzenia w oczy Annie. Skrzywił się i opadł z rezygnacją na wersalkę.\n– To ja pokroję ciasto. – Gauza porwał zakupy i niemal wyleciał z pokoju.\n– A więc w końcu wróciłaś po swoje – odezwał się Waldemar.\n– Babcia zapisała mi ten dom w testamencie jeszcze przed naszym ślubem, a więc należy tylko do mnie.\n– Przez lata płaciłam za niego podatek, nie oczekując niczego w zamian, ale myślę, że pora, abyś znalazł coś swojego. Tym bardziej że potrzebuję pieniędzy na rozkręcenie własnego biznesu. Ile czasu chciałbyś dostać na wyprowadzkę?\n– Odkupię go od ciebie.\n– Nie sądzę, że masz tyle pieniędzy. – Rozejrzała się po pokoju i spojrzała wymownie na jego stare, zniszczone ubrania.\n– To będę cię spłacał w ratach.\n– Potrzebuję całej kwoty w gotówce.\nWiedziała, że zachowywała się właśnie jak nieczuła suka i była o to zła na samą siebie. Ale z nim trzeba było postępować twardo. Nic innego do niego nie przemawiało.\n– Aneczko… – Spróbował złapać ją za ramiona, ale wionęło od niego alkoholem, więc gwałtownie się cofnęła.\n– Nie aneczkuj mi tu! – wybuchnęła. – Ten dom jest mój i proszę cię, żebyś się wyprowadził! Powiedz mi, ile czasu na to potrzebujesz, a jak nie będziesz współpracował, to wezwę policję!\n– I do tego właśnie sprowadza się nasze małżeństwo, co? – zapytał, a w jego głosie pobrzmiał smutek. – Do nasyłania na siebie policji?\n– Mam ci przypomnieć, że to ty odepchnąłeś mnie od siebie? Chciałam, żebyś chodził na terapię, na odwyk. Byłam gotowa płacić za drogich psychologów, żeby ci pomogli! Ale ty to wszystko odtrąciłeś! Przez tyle lat trwałam przy tobie, ale ty tego nie chciałeś!\n– To znalazłaś sobie innego – mruknął.\n– A żebyś wiedział! – Poniosły ją emocje, ale on wyzwalał w niej wszystko to, co najgorsze. – Robert to porządny, troskliwy mężczyzna i cieszę się, że mam w życiu kogoś, na kim mogę polegać!\n– No tak, bo ja zawsze byłem do niczego!\nWaldemar podszedł do barku i zaczął wyjmować z niego najróżniejsze butelki z podejrzaną zawartością.\n– Nie o to mi chodzi, ale kiedy się zagubiłeś i nie chciałeś pomocy…\n– Nie musisz się o to już martwić. Teraz doskonale wiem, gdzie jestem i czego chcę od życia.\nWyjął z szuflady reklamówkę i zaczął do niej pakować swój sprzęt medyczny oraz pojemniki z jakimś zielskiem.\n– Co ty robisz? – zapytała w końcu Anna, patrząc na jego ruchy, przepełnione wściekłością.\n– Wyprowadzam się! Przecież tego chciałaś!\n– Nie, Waldemar, nie w ten sposób. Mieliśmy porozumieć się jak dorośli…\nJednak do niego nic już nie docierało.\n– Gauza! Pakuj się! – wrzasnął.\nJego przyjaciel wszedł do pokoju, niosąc przed sobą talerz z ciastem jak tarczę.\n– Zwariowałeś?! Teraz?\n– Tak, teraz! To jest dom Anny i jaśnie pani nie życzy sobie w nim pijaka i schizofrenika.\n– Ja wcale nie… – chciała zaprzeczyć.\n– Waldemar, mamy za dużo rzeczy, żeby tak za jednym zamachem zabrać wszystko. – Gauza usiłował go uspokoić.\n– To weź to, czego najbardziej potrzebujesz, potem przyjedziemy po resztę.\n– I dokąd chcesz iść?\n– Pojedziemy do Wiatrołomu! Ten idiota nas wyrzucił, ale przekoczujemy w barze albo u tej twojej Janiny.\nLekarz wymaszerował z pokoju, głośno tupiąc, wspiął się po schodach i tam, sądząc po odgłosach, zaczął pakować kolejne rzeczy.\n– Przepraszam za niego – powiedział cicho Bronisław. – Ostatnie dni były dla niego ciężkie…\n– On zawsze ma ciężkie dni – prychnęła ze złością Anna.\nGauza nie kłócił się, skinął tylko głową ze smutkiem.\n– Teraz zabierzemy najpotrzebniejsze rzeczy, a po resztę przyjedziemy za jakiś tydzień. Będzie to pani odpowiadało?\n– I tak nie sprzedam tej rudery szybciej, więc możecie mieć nawet miesiąc.\nOdprowadził ją do drzwi. Dalej ruszyła sama, a jej obcasy stukały na chodniku. Zatrzasnęła się w samochodzie i zacisnęła mocno dłonie na kierownicy. Ta rozmowa w ogóle nie poszła tak, jak to sobie zaplanowała. Ale cóż, przynajmniej efekt był taki, na jaki liczyła – będzie mogła sprzedać dom.\nWłaśnie wtedy przypomniało jej się to smutne spojrzenie Gauzy. Może ostatnie dni były dla nich naprawdę trudne? Byli w Wiatrołomie, a każdy w kraju chyba już słyszał o tej wichurze. Były nawet jakiś zgony. A jeśli kogoś stracili? Potrząsnęła głową. Niemożliwe, Waldemar nie miał przyjaciół, tylko kumpli od kieliszka, po kim niby miałby rozpaczać? Jednak ten Bronisław zdawał się kimś bliskim dla niego… Może jej mąż się zmienił?\n– Niemożliwe – szepnęła, a następnie odpaliła silnik i ruszyła na poszukiwania hotelu.\nFeliks otworzył oczy. Wszystko go bolało, od rany na ramieniu po guza na czole. Odwrócił głowę i zerknął na zegarek.\n– Już jedenasta?! – sapnął, zrywając się z łóżka.\nOd razu popędził do pokoju Magdy. Musiał się upewnić, że wróciła, że wydarzenia z poprzedniej nocy nie były tylko snem. Nie zastał jej, ale bałagan zostawiony w całej sypialni sugerował, że tu była, a jej nowe wcielenie nie należało do czyściochów.\nZszedł do kuchni i znalazł tam lakoniczną kartkę: Poszłam do rodziców. Buziaki.\n– Po całym mieście pałętają się ludzie, którzy wczoraj chcieli mnie powiesić! – zezłościł się. – Ona groziła im z łuku! I poszła tam zupełnie sama! Jak ją dopadną…\nI wtedy zdał sobie sprawę z tego, że raczej to oni powinni się jej bać, ponieważ wróciła inna. I nie chodziło tu o zmianę ciała. Pogańskie zaświaty odcisnęły na niej swoje piętno.\nZadzwonił do niej, jednak odezwała się poczta głosowa. No tak, jej telefon leżał rozładowany w szufladzie. Jeżeli miała nowy, nie podała mu numeru. Powinien jej poszukać? Zaparzył sobie herbatę i opadł na krzesło. Jeżeli poszła do rodziców, nie chciał im przeszkadzać.\nZresztą musiał sobie poukładać to wszystko w głowie. Będzie trzeba zadzwonić do innych i przeprosić ich za swoje zachowanie. Teraz, gdy świeciło jasne słońce, miał wyrzuty sumienia, że przepędził przyjaciół i rodzinę ze swojego domu w tak niemiły sposób. Najpierw wybrał numer Tosi, ale odezwała się poczta głosowa. Pewnie wyłączyła telefon, bo wciąż się gniewała. Adrian był poza zasięgiem, a z Janiną w ogóle nie miał ochoty rozmawiać.\n– Czego chcesz? – W słuchawce rozległ się grobowy głos Waldemara.\n– Dojechaliście bezpiecznie do domu?\n– Taa… – burknął lekarz.\n– Powiedz mu. – Feliks usłyszał w tle głos Gauzy.\n– Co masz mi powiedzieć?\n– Że jedziemy do Wiatrołomu.\n– Naprawdę? – ucieszył się żniwiarz. – O której będziecie?\n– Nie wiem. – Waldemar ewidentnie był nie w sosie.\n– To wpadnijcie do mnie. Mam dobre wieści.\n– No powiedz mu! – denerwował się w tle Gauza.\nLekarz się rozłączył, a Feliks uśmiechnął do siebie. Chruszczyński był starą marudą, ale potrafił zrozumieć żniwiarza. Poza tym dobrze było mieć na miejscu specjalistę od demonicznych ran i urazów.\nMagda wracała już do domu, kiedy jej uwagę przykuła szyszka leżąca na chodniku. Dziewczyna podniosła ją, a potem rozejrzała się wokół, lecz nie dostrzegła w pobliżu żadnego drzewa iglastego. Podrzucając swoje znalezisko w dłoni, przeszła kilka metrów najpierw w jedną stronę, potem zawróciła i odbiła w boczną uliczkę, szukając kolejnych śladów. Wkrótce dostrzegła następną szyszkę i jeszcze dwie na podjeździe jednego z domów.\nW nocy, podczas której zginęła, również znalazła szyszkę i ścigała przez pół miasta paskudnego latającego demona. Tym razem jednak doskonale wiedziała, że miała do czynienia z nocnicą. Stanęła na samym środku otwartej bramy i zastanowiła się, co robić. Nocnice cechowała raczej złośliwość, nie krwiożerczość, ale Magda nie była pewna, do czego mogły się posunąć wygłodniałe demony tuż po wydostaniu się z Nawii.\nNa podwórku nie było śladów walki. Dziewczynę zastanowiła jednak pusta buda z łańcuchem i rozpiętą obrożą leżącymi na ziemi. Psa nie było. Może to normalne, może gdzieś sobie biegał, a może… został zaatakowany.\nNie przejmując się tym, że właśnie wtargnęła na cudzy teren, postanowiła sprawdzić całe obejście. Mieszkańcy pewnie i tak byli o tej porze w pracy. A jeśli ktoś ją tu przyłapie, na poczekaniu wymyśli jakieś kłamstwo. W końcu była ładną dziewczyną. Na taką nie można się gniewać, a co dopiero podejrzewać jej o kradzież czy włamanie.\nW ogrodzie znalazła jeszcze kilka szyszek, a na przykurzonym parapecie jednego z okien ujrzała ślady, jednak były tak niewyraźne, że mogły oznaczać dosłownie wszystko. Wtem w oknie pojawiła się twarz. Magda już sięgała po nóż, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że ją rozpoznała. Natychmiast okrążyła dom i zadzwoniła do drzwi. Oczywiście za pierwszym razem nikt jej nie otworzył, ale tak długo się dobijała, że w końcu drzwi uchyliły się lekko i ujrzała w nich mężczyznę, który brał udział w linczu, choć z tego, co pamiętała, nie był z tych, którzy najgłośniej krzyczeli.\n– W nocy coś pana zaatakowało – powiedziała prosto z mostu.\nFacet zawahał się. Czyli strzał w dziesiątkę.\nJuż chciał zamknąć drzwi, ale na wszelki wypadek wsunęła między nie a framugę stopę, po czym pchnęła je dłonią. Przez chwilę się siłowali, aż mężczyzna odleciał do tyłu.\nMagda weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi.\n– Nie piłam jeszcze dziś kawy – oświadczyła i ruszyła przed siebie.\nOd razu odnalazła kuchnię i usiadła przy stole. Gospodarz z kolei stanął w progu i nie miał pojęcia, jak się zachować.\n– Sypaną, z cukrem i mlekiem poproszę – odezwała się.\nNieznajomy był tak zszokowany jej bezczelnym zachowaniem, że posłusznie nalał wody do czajnika, wyjął z szafki kubek i nasypał do niego kawy.\n– Widział pan demona – powiedziała Magda.\n– Nie wiem, co widziałem – mruknął, stojąc do niej tyłem.\n– Był brzydki, miał długie, splątane włosy; mówią, że czesze je szyszkami.\nGospodarz nie odwrócił się, ale znieruchomiał.\n– Miał błoniaste skrzydła i latał jak pijana czapla – kontynuowała Magda.\n– Skąd wiesz? – Facet w końcu spojrzał na nią.\n– Bo na co dzień zabijam demony. Chyba że przeszkodzą mi w tym jakieś świry, które usiłują powiesić mojego krewnego.\nSpeszył się, jakby naprawdę było mu głupio z powodu tego linczu. Usłyszeli głośne sapnięcie i do kuchni wszedł ciężkim krokiem duży wilczur. Popatrzył na ludzi, a potem z głuchym łomotem uwalił się na środku pomieszczenia.\n– Opowie mi pan? – poprosiła.\nZapadła długa cisza. Mężczyzna zaparzył kawę i podał jej kubek, a potem zaczął mówić. Z początku nieśmiało, jakby oczekiwał, że go wyśmieje, z czasem jednak jego głos był coraz bardziej pewny. Powiedział o tym, jak zobaczył „to coś” przez okno, myślał, że to złodzieje, chciał bronić psa, zaatakował intruza nogą od taboretu, a potem zorientował się, że to wcale nie człowiek.\n– Wykazał się pan odwagą – przyznała. – Choć nie było to zbyt mądre. Po zmroku lepiej nie opuszczać domu. Większość demonów nie włamuje się do środka. Ale cieszę się, że pan przeżył.\n– Jarek jestem. – Machnął ręką. – Jarek Damaszek.\n– Miło mi. Magda. – Skinęła mu głową.\n– Tak, ta Magda, która zginęła tragicznie w starym hotelu. Wróciłam na ziemię, żeby zabijać demony i chronić ludzi.\n– Niemożliwe. – Spojrzał na nią nieufnie.\n– A jednak to ja.\n– Ale wyglądasz… inaczej.\n– Tak to działa. Feliks też jest tym starym Feliksem, którego wszyscy pamiętają.\n– Nie wierzę – sapnął.\nNa podwórko wjechał samochód\n– Moja żona – wyjaśnił Jarek.\n– Rozsyp sól na parapetach – poradziła Magda. – I przybij do nich pinezkami gałązki kłujących roślin. Głóg będzie najlepszy.\n– Żeby demony nie wlazły do środka, jak będziecie spali. – Magda dopiła kawę, wstała i skierowała się do wyjścia. – Jakbyś miał jeszcze jakieś pytania, wal śmiało do kogokolwiek z rodziny Wojnów, na pewno pomogą.\nMinęła w drzwiach panią Damaszek, uśmiechnęła się do niej i ruszyła do domu.\nJarosław nie dowierzał jej, tego była pewna, ale zbyt dobrze pamiętał, co przydarzyło mu się w nocy, i nie potrafił zrzucić tego na karb omamów. Może z czasem pójdzie po rozum do głowy i poszuka pomocy u Wojnów, a przynajmniej się z nimi skonsultuje. A jak nie, to cóż… Sam sobie będzie winien, jeśli znów zaatakują go demony i nie będzie umiał się przed nimi bronić.\nZ żywopłotu błysnęły na nią czerwone ślepia. Zagwizdała, ale nawet nie drgnęły.\n– Idę do domu – oświadczyła.\nOczy mrugnęły, po czym zniknęły. Ciekawe, czy da się go nauczyć jakichś sztuczek? – zastanowiła się. Daj łapę, turlaj się czy coś…


1. Ciepło parowania wynosi 2260 KJ/kg.\na) Para wod... - Zadane.pl\n1. Ciepło parowania wynosi 2260 KJ/kg. a) Para wodna o masie 1 g i temperaturze 100 stopni C, skraplając się, ......... ( pobiera, oddaje) ......... .... ciepła. b) W czasie skraplania temperatura pary wodnej .............. (rośnie, maleje, się nie zmienia).\nprzez magnus95 18.01.2010\n1. Ciepło parowania wynosi 2260 KJ/kg. (2260000 J/kg)\na) Para wodna o masie 1 g i temperaturze 100 stopni C, skraplając się, oddaje 2260 J ciepła.\nb) W czasie skraplania temperatura pary wodnej się nie zmienia.\nQ = m × Ct = 0,001kg × 2260000 J/kg = 2260 J\nSkraplanie zachodzi przy stałej temperaturze\n1) oddaje :)\n2) maleje (chyba skroplona nie bedzie miala 100 stopni nie?)


Jestem zadowolony. Działa płynnie. Kontrola prędkości działa dobrze i ma moment obrotowy na niskich obrotach. Negatywne jest to, że jednostka zasilania nie ma czystego złącza. Musiał zginąć w podwozie. I dobre pakowanie!\nPrzyjedź idealnie, dobra! Przetestowałem go i działał prawidłowo.\n35mm / 38mm 90 stopni zagięty pod kątem 90 stopni oczyszczacz filtra powietrza 90cc 110cc PIT QUAD DIRT BIKE\nJKM NEMA11 Silnik krokowy 1200g.cm/0,67A Grawer laserowy Mill


Z ciemnego brązu na jasny brąz - Wizaz.pl\n2006-02-27, 17:10 #1\njak uzyskac jasny braz?\nWitam mam pytanko chiałabym sobie farbnac wlosy na kolor braz ale taki jasny nie za ciemny poniewaz juz kiedys probowlam i sie zle czulam\nmam wlosy blond moze taki nie za jasny taki sredni, bardziej bym powiedizla ciemny (rozjasniane) i chilabym sie dowiedizec jaka farba moglabym zafarbowac zeby mi fajny brazik wyszedl ( probowlam kiedys z londy ciemny blond ale wyszedl mi prawie czarny i potem musilam rozjasnic ) moze ktoras z was wie albo juz kiedys probowala ? (dzisiaj sobie kupilam szamponetke na 4 zmycia orzechowy braz i calkiem fajny kolorek mi wyszedl ) tylko teraz nie wiem jakiej farby uzyc zeby mi wyszedl jasny braz bo z doswiadzczenia wiem ze zazwyczaj wychodza ciemniejsze niz na opakowaniu hmm\n2006-02-27, 17:26 #2\nDot.: jak uzyskac jasny braz?\nmniej wiecej cos takiego chialbym uzyskac hm tyko jaka farbe użyc? moze jakis blond hmm moze wyjdize jakis ciemny:P\nRihanna1.jpg (27,0 KB, 315 załadowań)\n2006-02-27, 18:59 #3\nwg mnie to mozna uzyskac Castingiem (to nie jasny braz na obrazku moim zdaniem) a ten kolor z Twojego obrazka skojarzyl mi sie od razu z tym odcieniem ale ja profesjonalista nie jestem wiec poczekaj na fachowe opinie\n2006-02-27, 19:07 #4\nmoze kolor mleczna czekolada z Welli? sa tam trzy odcini, nie mam zdjecia niestety ale to cos w tym sylu jak pokazalas na zdjeciu.\n2006-02-27, 20:05 #5\nhehe spoko dizkei poszukam:P\n2006-02-27, 20:42 #6\nJa tez mam blond włoski, a ostatnio zafarbowałam sobie na ciemniejsze.\nWyszedł mi dość jasny brązik, który muszę ze skromnością przyznać bardzo mi się podoba.\nNie wiem czy Tobie chodzi o coś takiego, ale patrząc na zdjęcie które wstawiłaś, jakiegoś podobieństwa koloru można się doszukać\nAaaaaaha, farbowałam włosy Palet Delux nr. 400 - niby ciemny blond, ale mnie wyszło cuś takiego\npo.jpg (43,1 KB, 330 załadowań)\n2006-02-27, 21:00 #7\nJak juz na kilku wątkach pisałam, zauważyłam właśnie że wiele farb o kolorze ciemny blond wychodzi na włosach jak jasny brąz więc radze spróbować, pozostałe brązy będą napewno ciemniejsze i intensywniejsze. POZDRAWIAM.\n2006-02-27, 21:14 #8\neeh spoko dzieki za rady napewno cos pokombinuje\nps ijaa : fajny kolorek ja mam podobny (robilam sobie szamponetka na 4 mycia)\n2006-02-27, 22:36 #9\nja zafarbowałam ciemnym blondem Londy i po spraniu wygląda jak jasny złocisty brąz\n2006-02-28, 09:44 #10\nA jak przejść z ciemnego brązu do jasnego?\nChciałabym sobie rozjaśnić włosy o jakieś 3 tony. Teraz kolor moich włosów to ciemny brąz. Ale idzie wiosna ( chyba ) i tak mi się chce odmiany. Tylko nie chciałabym używać dekoloryzatora, a potem na nowo zafarbować. Czy znacie jakiś rozjasniacz o małej "sile"?\n2006-02-28, 11:38 #11\nDot.: A jak przejść z ciemnego brązu do jasnego?\nJa też zawsze chciałam mieć brązowe włosy, a po wszystkich brązach wlosy były za ciemne, dopiero jak już się zmywały to były jasniejsze, ale z rudawym odcieniem. Ostatnio wypatrzyłam w sklepie serię Loreala dla włosów brązowych. Seria ta rozjaśnia brązy. Kolor który kupiłam to Ultrarozjasniający naturalny kasztan. Z tych ultrarozjaśniających brązów są też inne odcienie, a ta farba to Loreal Recitale Preference (nie wiem czy całkiem prawidlowo napisałam nazwę)\n2006-03-01, 18:34 #12\nOj, dzięki ci Dobra Kobieto. Jutro popędzę do jakiegoś dobrze zaopatrzonego marketu. Jeszcze raz - dziękuję.\n2006-08-01, 16:22 #13\nWitam mam pytanko bardzo chce sobie zafarbowac wlosy na jasny braz. Naturalnie mam ciemny braz. Czy bede musiala kupic jakis rozjasniacz zeby ten jasniejszy odcien chwycil...? na jednej z farb ( chyba z Loreala ) pisali ze ten odcien ( czyli jasny braz ) wyjdzie nawet na wlosach ciemno brazowych ale to wydaje mi sie troche dziwne.... jak myslicie? mozna temu zaufac? bardzo dziekuje za odpowiedz\n2006-08-01, 18:29 #14\nDot.: jasny braz?\nja bym temu nie ufała\nw rzeczywistości bardzo trudno jest uzyskać jasny brąz, często wychodzi za ciemny. Nie obejdzie się bez rozjaśniacza lub dekoloryzatora - pozostaje Ci udać się do profesjonalnego fryzjera\n2007-04-25, 22:13 #15\nZ ciemnego brązu na jaśniejszy brąz\nChciałabym sie dowiedziec czy jest mozliwość przefarbowania włosów z szamponu koloryzujacego czekoladowego brązu 244 na krem koloryzujacy 868 czekoladowy brąz?\nWłosy zafarbowane numerem 244 wyglądają bardzo ciemno,wpadają w czarny kolor co mnie nie zadawala.Prosze o rade.\nWyślij prywatną wiadomość do cyganeczka30\nZnajdź więcej postów cyganeczka30\n2007-04-25, 22:41 #16\nDot.: Z ciemnego brązu na jaśniejszy brąz\nA Twój naturalny kolor? Może najpierw trzeba troche poczekać aż się szampon koloryzujacy zmyje. Podobno najlepiej uzywać do tego szamponu przeciwłupieżowego..\nPozatym jak dobrze poszukasz znajdziesz podobne wątki.\n2007-04-27, 08:22 #17\nDzięki za radę.Jestem tu nowa więc nie zdązyłam jeszcze przeszukać forum aby znaleść podobnych tematów ale postaram sie to zrobić.\n2008-03-19, 15:13 #18\nZ Ciemnego Brązu Na Jasny Brąz....\nChciałabym Się spytać jak przejść z ciemnego brązu (prawie czerni) na jasny brąz?\nJak Można uzyskać taki efekt?\nPytałam już fryzjerki, ale usłyszałam tylko:\n"nie modejmę się tego" :| Więc prosze was kochani o pomoc! *;\n2008-10-11, 15:41 #19\nz ciemnego brązu na jasny brąz bądz kasztan?\nMam swoje naturalne włosy ciemno-brązowe, ale bardzo bym chciała coś w sobie zmienić. A właściwie kolor włosów. Troszkę jaśniejszy mi się marzy. Taki jasny brąz albo jasny kasztan- tylko nie rudy powiedzcie mi czy jakakolwiek farba złapie kolor?A jak tak to jaka?\nWyślij prywatną wiadomość do evelinaa18\nZnajdź więcej postów evelinaa18\n2008-10-11, 16:02 #20\nDot.: z ciemnego brązu na jasny brąz bądz kasztan?\nProponowałabym rozjaśniacz ale na max 10 minutek albo hennę. Teraz można dostać hennę do farbowania włosów i jest lepsza niż zwykła farba: dobrze bierze i nie niszczy tak włosów jak farba, a do tego jest wygodniejsza w użyciu\n2008-10-11, 16:03 #21\na ta henna ile kosztuje? i są różne kolory ?\n2008-10-11, 16:16 #22\nTak w granicy 10 może 15 naszych polskich złotych. Są różne kolory nawet blond Moja siostra malowała na kasztan bodajże i naprawdę ślicznie wyszło\n2008-10-11, 16:43 #23\na czy Twoja siostra ma swoje naturalne włosy ciemne?\nbo własnie boję się,że mi ten kolor nie chwyci ;/\n2008-10-11, 17:33 #24\nOna jest blondynką ale jak malowała to miała brąz. Ale to jest jak farba... Ale jak masz wątpliwości to zapytaj fryzjera albo w sklepie. A i jeszcze zostaje rozjaśniacz, ale to już ostateczność.\n2008-10-14, 10:44 #25\nbez zakładania nowego tematu, chciałam zapytać, jak w miarę bezinwazyjnie rozjaśnić wlosy ufarbowane na bardzo ciemny brąz o kilka tonów? konieczny fryzjer?\n2008-10-14, 12:24 #26\nProponuje rozjaśniacz. Możesz go użyć sama w domu.\n2008-10-14, 12:52 #27\na czy nie będę po tym miała siana, a nie włosów? :P\n2008-10-14, 13:14 #28\nraczej nie... ja rozjaśniałam blond wiem że to nie to samo ale to było jakiś czas temu i wszystko w porządku jest. Tylko będziesz musiała odżywek używać do rozjaśnianych włosów.\nNie że jestem jakąś specjalistką. Fryzjerskiej szkoły nie mam ale włosy już jakiś czas maluje i nigdy nie miałam problemów.\nCzas edycji: 2009-02-15 o 14:42 Powód: post pod postem\n2009-02-15, 14:36 #29\nmam ten sam problem....mój obecny kolor to ciemny brąz,ale wizażanki doradziły mi jasny.Czy ta farba sprawi,że będę miała odcień jaki chcę,czyli jasny brąz??\nL'Oreal Casting Creme Gloss krem koloryzujący jasny brąz 500\n2009-11-08, 19:29 #30\nz ciemnego brązu na jasny brąz?"\njak mam farbowany ciemny brąz a chce zrobic jasny brąz to wyjdzie mi farbą? a mam odrosty swoje naturalne taki ciemny blond i nie wiem czy mi to wyjdzie\nblond brąz włosy, brązowe włosy, ciemne włosy, cienkie wlosy, farba, farbowanie, farbowanie - rozjasnianie, rozjaśnianie, rozjaśnianie brązu, rozjaśnianie włosów braz, włosy\nData ostatniego posta: 2015-10-03 16:20:21


UOKiK - Urząd - Informacje ogólne - Aktualności - Narodowy Fundusz Zdrowia - Decyzje\nNarodowy Fundusz Zdrowia - Decyzje\n< poprzedni | następny >\t10.01.2014\nPrezes UOKiK wydała dwie decyzje, w których stwierdziła dyskryminowanie przez NFZ potencjalnych kontrahentów. Zakwestionowane praktyki dotyczą zawierania umów na usługi rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej. Łączne kary nałożone na Narodowy Fundusz to ponad 361 tys. zł\nWypowiedź Andrzeja Kędzi, Zastępcy Dyrektora Delegatury UOKiK w Łodzi\nWypowiedź Elżbiety Kołodziej, Zastępcy Dyrektora Delegatury UOKiK we Wrocławiu\nNarodowy Fundusz Zdrowia to jedyny podmiot uprawniony do zarządzania pieniędzmi pochodzącymi ze składek zdrowotnych. Leczenie pacjentów objętych powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym oraz otrzymanie refundacji jest możliwe tylko po podpisaniu umowy z NFZ. Ponieważ Fundusz posiada monopol na rynku organizowania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z prawem, nie może wykorzystywać swojej pozycji do ograniczania konkurencji.\nPierwsza z wydanych decyzji dotyczy praktyk NFZ związanych z oceną ofert przedsiębiorców ubiegających się o kontrakt na świadczenie usług rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej. Postępowanie zostało wszczęte w kwietniu 2013 r., po skardze jednego z kontrahentów Funduszu. Urząd zakwestionował stosowanie przez NFZ jednego z kryterium oceny ofert potencjalnych świadczeniodawców - ilości wykonywanych rocznie zabiegów rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej. Od 2011 r. przedsiębiorcy, którzy wykonali rocznie 5 tys. badań rezonansem oraz 2,5 tys. tomografii otrzymują więcej punktów od pozostałych. W opinii Urzędu może to dyskryminować część podmiotów, które chcą wejść na rynek świadczenia usług tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego, a także tych którzy działają na rynkach z silną konkurencją i nie mają możliwości wykonania wymaganej liczby badań. Z drugiej strony, praktyka NFZ może faworyzować większe podmioty wykonujące świadczenia hospitalizacyjne oraz duże stacje diagnostyczne. Pomimo tego, że nie jest to jedyne kryterium oceny ofert, może uniemożliwić ono świadczenie usług przez niektórych przedsiębiorców. Za stosowanie kryteriów, które mogą dyskryminować część potencjalnych kontrahentów na Narodowy Fundusz Zdrowia została nałożona kara finansowa w wysokości 181 318 zł. Prezes UOKiK nakazała również zaniechanie antykonkurencyjnych praktyk.\nDruga z decyzji dotyczy praktyk regionalnego oddziału NFZ. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte również po skardze jednego z kontrahentów, w październiku 2012 r. Urząd przeanalizował postępowanie konkursowe na udzielanie ambulatoryjnych badań rezonansem magnetycznym, organizowane przez Dolnośląski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia. Okazało się, że ilość punktów zdobytych w konkursie przez poszczególnych przedsiębiorców nie odpowiada podziałowi przyznanych im środków finansowych. Przykładowo podmiot, który w konkursie zdobył 42,90 pkt, otrzymał ok. 260 tys. zł, natomiast zdobywcy 36,55 punktów przyznane zostało ponad 940 tys. zł.\nZ ustaleń Urzędu wynika, że jedynie 10 proc. środków zostało rozdysponowane na podstawie punktów uzyskanych w konkursie. Natomiast pozostałe 90 proc. rozdzielono według kryteriów, których oferenci, przede wszystkim nowi, nie znali i nie mogli przewidzieć ich na podstawie ogłoszenia. Praktyka była dyskryminująca dla podmiotów, które chciały wejść na rynek i faworyzowała jednocześnie dotychczasowych kontrahentów NFZ, ponieważ oceniana była m.in. dotychczasowa współpraca z Funduszem. Tym samym działania monopolisty zaburzyły konkurencję` pomiędzy placówkami medycznymi. Niedozwolona praktyka polegała na podziale środków, który nie odpowiadał ilości zdobytych punktów w konkursie oraz braku wcześniejszej informacji, w jaki sposób pieniądze zostaną rozdzielone. Trwała ona od początku 2011, do sierpnia 2012 r. Za nadużywanie pozycji dominującej na Narodowy Fundusz Zdrowia nałożona została kara finansowa w wysokości 180 059,25 zł.\nNie są to pierwsze rozstrzygnięcia, w których Urząd stwierdził nadużycie pozycji rynkowej przez NFZ. Przykładowo w 2009 r. Prezes Urzędu uznała, że uznała, że Fundusz ustalając kryteria oceny ofert przedsiębiorców przystępujących do konkursu na świadczenia zdrowotne, faworyzuje dotychczasowych kontrahentów. Na NFZ została nałożona kara w wysokości ponad 1,14 mln zł. Decyzja została podtrzymana przez sądy kolejnych instancji. Obecnie Urząd prowadzi 3 postępowania wyjaśniające w sprawie działań NFZ.\nTagi: ochrona konkurencji, świadczenia zdrowotne, NFZ, lekarz, tomografia\nDecyzja nr RWR-42/2013 (455,63 KB, pdf, 2016.06.14)\nDecyzja nr RŁO-57/2013 (454,26 KB, pdf, 2016.06.14)\nWypowiedź Małgorzaty Krasnodębskiej-Tomkiel, Prezes UOKiK (format:MP3, rozmiar: 1,2 MB) (1,25 MB, mp3, 2016.06.14)\nWypowiedź Andrzeja Kędzi, Zastępcy Dyrektora Delegatury UOKiK w Łodzi (format: MP3, rozmiar: 2,3 MB) (2,26 MB, mp3, 2016.06.14)\nWypowiedź Elżbiety Kołodziej, Zastępcy Dyrektora Delegatury UOKiK we Wrocławiu (format: MP3, rozmiar: 2,8 MB) (2,74 MB, mp3, 2016.06.14)


Salon w stylu country - Urządzanie mieszkań\n11 lipca 2016 admin Mieszkanie, Salon 0\nUrządzenie mieszkania w styl country wnętrza jest świetną opcją dla miłośników Dzikiego Zachodu. Kiedyś, mieszkańcy Dzikiego Zachodu, byli w ciężkiej sytuacji. Nie posiadali dostępu do gotowych produktów, dlatego sami musieli wytwarzać wiele przedmiotów albo odnawiać te, które udało im się znaleźć. Dzięki temu ich domu były utrzymane w charakterystycznym stylu, gdzie łączyła się kreatywność z pewną dozą surowości.\nWspółczesne aranżacje w styl country wnętrza wcale nie muszą być kojarzone z czymś staroświeckim. Mogą być wręcz przeciwnie – strasznie eleganckie. Doskonale wpasowują się w znany ostatnio styl ekologiczny. Stanowią dobre wyjście dla wszystkich, którzy zastanawiają się nad tym jak urządzić mieszkanie w kamienicy. Urządzanie mieszkań staje się przyjemnością dla ludzi pomysłowych. Można tutaj wyróżnić materiały, które pochodzą z natury. W ich skład można zaliczyć kamień naturalny, ceramikę albo cegłę. Bardzo rzadko można spotkać elementy metalowe, a jeżeli już, to powinny one być kute metodami tradycyjnymi. Rzadkością jest tutaj występowanie elementów chromowanych lub plastiku.\nStyl country wnętrza charakteryzuje się tym, iż nie posiada określonego „kodu”, który trzeba przestrzegać. Ważne jest jednak to, aby barwy były naturalne, a najlepiej w barwach wiosennych kwiatów. Naprawdę doskonałym połączeniem okaże się naturalny odcień drewna. Elementy haftowane oraz szydełkowe są bardzo mile widziane, jak i wzory typu groszki, paski i kwiatki. Kiedy styl country wnętrza zostanie przez nas urządzony, to warto wybrać meble, które są wykonane z wikliny albo drewna. Elementy kute także są mile widziane. Warto wybierać rzeczy, które są po prostu stylizowane na stare. Kominek powinien być również elementem każdej aranżacji.\nStyl country wnętrza okaże się wybawieniem dla nas, jeśli w naszym domu czy mieszkaniu nagromadziło się wiele rzeczy, które niekoniecznie są potrzebne. Z całą pewnością znajdą w tym stylu swoje drugie życie i można je godnie wykorzystać. Pojedyncza filiżanka, która ocalała jako jedyna z naszego starego serwisu albo porcelanowy talerzyk, to elementy, które są jak najbardziej w klimacie.\nJeżeli lubicie inność, a zarazem pragniecie odświeżyć wygląd mieszkania, to styl country wnętrza spisze się na medal. Z pewnością różni się od wszystkich nowoczesnych projektów mieszkań i jest dobry dla ludzi, którzy cenią sobie swoje stare rzeczy. Jeżeli nie wiecie jak urządzić mieszkanie w kamienicy, to może odnajdziecie swoje pasje właśnie w tym stylu. Kojarzy się on z elegancją, jest bardzo stonowany. Warto też zwrócić uwagę na to, iż można go łączyć z nowoczesnością. Otrzymamy wtedy ciekawy klimat i innowacyjną aranżację wnętrza. Z kolei jeżeli posiadamy dość duże mieszkanie i możemy pochwalić się sporym salonem, to schody otwarte na salon, również będą bardzo klimatyczne. Można je wkomponować idealnie w styl, jaki chcemy osiągnąć. Niewątpliwie połączenie country z taką odmianą będzie zachwycać. Stanowi to kolejne dobre wyjście na przytulny salon aranżacje.\nJak urządzić hol\nProjektujemy i wykańczamy wnętrza pod klucz.\nUrządzanie wnętrz oferujemy w 3 pakietach cenowych.\nCo warto wiedzieć na temat wciągników elektrycznych?\nJakie urządzenie kuchni w blokach będzie najbardziej korzystne?


Kod produktu: G000233\nDLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy suche dla kota;TOP MARKI/ROYAL CANIN;Karmy Weterynaryjne/Kastracja, sterylizacja;DLA KOTA/Karmy dla kota;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według wieku kota;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według wieku kota/Junior;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Perski;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Ragdoll;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Maine coon;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Bengalski;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Brytyjski;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Norweski leśny;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Syjamski;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Sfinks;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Syberyjski;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Europejski;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Abisyński;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Birmański;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Szkocki zwisłouchy;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Rosyjski niebieski;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Egzotyczny;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według rasy kota/Amerykański Bobtail;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według producenta;DLA KOTA/Karmy dla kota/Karmy według producenta/ROYAL CANIN;TOP MARKI/ROYAL CANIN/Royal Canin Sterilised dla kota;\n3,5kg (31,43 zł / kg)\n2x3,5kg (30,28 zł / kg)\nKarma sucha dla kota Royal Canin Kitten Sterilised CCN\nKarma sucha dla kociąt poddanych zabiegowi kastracji i sterylizacji\ndla kociaków od 6 do 12 miesiąca życia;\nzrównoważony wzrost i prawidłowa masa ciała,\nKarma Royal Canin Kitten Sterilised została opracowana specjalnie z myślą o potrzebach kociąt. Odpowiednie składniki sprzyjają rozwojowi naturalnych mechanizmów obronnych organizmu kocięcia po sterylizacji, wspierając prawidłowy rozwój w drugim okresie wzrostu. Karma Royal Canin Kitten Sterilised zawiera wysokiej jakości białka, witaminy, sole mineralne oraz unikalny kompleks współdziałających przeciwutleniaczy, dzięki temu wspiera kocię w prawidłowym rozwoju. Mając na uwadze preferencje żywieniowe kotów, karma Royal Canin Kitten Sterilised jest dostępna także w formie kawałków w smakowitym sosie oraz galaretce. W przypadku żywienia karmą mokrą i suchą należy zapoznać się z tabelą dawkowania, aby dobrać odpowiednią porcję poszczególnych karm.\nKarma sucha dla kociąt od 6 do 12 miesiąca życia poddane zabiegowi kastracji/sterylizacji\nKociaki od 6 miesiąca rozwijają się etapami. W pierwszy okresie uczą się rozpoznawać wroga od przyjaciela, poznają teren oraz mieszkańców. Nowe sytuacje mogą być dla kociaka stresujące, a jak wiadomo stres jest czynnikiem obniżającym odporność. Mając na uwadze podwyższone czynniki osłabienia odporności kociąt, firma Royal Canin wzbogaciła swój pokarm o specjalnie dobrane, witaminy: E i A. Witamina E to nie tylko doskonały, naturalny konserwant. Witamina E to przede wszystkim najzdrowsza z witamin, która wzmacnia odporność: chroni organizm kociaka przed szkodliwymi oddziaływaniem wolnych rodników. To znaczy, że zapobiega przed uszkodzeniami oksydacyjnymi, wymiata wolne rodniki i opóźnia procesy starzenia się komórek. Jednym słowem dzięki niej – kot zachowa pełnie zdrowia. Druga z dodanych witamin w karmie Royal Canin to witamina A – beta karoten. Odpowiada za zdrowie skóry, prawidłowe widzenie, a także jest jednym z ważniejszych przeciwutleniaczy.\nKoty poddane zabiegowi sterylizacji mają tendencję do spożywania większych ilości karmy dlatego, że zabieg ten wpływa na gospodarkę hormonalną co z kolei sprawia, że zwierzę staje się mniej aktywne oraz ma zwiększone łaknienie i spowolniony metabolizm. Jeśli nie zostanie zmniejszona ilość serwowanego posiłku, bez wątpienia kot zacznie niekontrolowanie przybierać na masie. Ten czynnik można wykluczyć podając karmę Royal Canin Kitten Sterilised, którą wyróżnia obniżony poziom tłuszczu. Dzięki temu zostanie utrzymana prawidłowa waga i sylwetka kota. Również w karmie zadbano o odpowiednim poziom* białek, wapnia i fosforu*, wspomagając prawidłowy i harmonijny wzrost.\nW okresie wzrostu kociaka jego układ pokarmowy, który dopiero zaczyna nabywać odpowiedniej flory bakteryjnej jest dużo mniej przystosowany do trawienia ciężkich białek mięsnych. Karma Royal Canin zawiera specjalnie opracowane lekkostrawne białka. Ponadto jest uzupełniona o włókno pokarmowe, takie jak pulpa buraczana, która reguluje procesy trawienne. Jej obecność w karmie zapobiega przed niestrawnościami i ułatwia wypróżnianie. Dodatek w karmie Royal Canin składnika z nasion psyllium , który jest rozpuszczalnym błonnikiem dodatkowo zapobiega przed zaparciami.\nRoyal Canin dba o najwyższą przyswajalność swoich karm, dlatego nawet taki czynnik jak tekstura karmy został specjalnie opracowany z myślą o małych szczękach kotów. Małe krokieciki zostały dostosowane do delikatnych szczęk kociąt, tym samym ułatwiając im rozgryzanie pokarmu. Taki rodzaj pożywienia to swoista profilaktyka chorób zębów i przyzębia.\nSkład karmy suchej Royal Canin Kitten Sterilised wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu moczowego. Po zabiegu kastracji/ sterylizacji koty mają tendencję do tworzenia się kamieni moczowych – struwitów. Dlatego wsparcie dietetyczne Royal Canin z odpowiednią ilością białek, witamin jest niezwykle ważnym czynnikiem ochronnym. Jednak podając suchą karmę należy zapewnić kotu stały dostęp do świeżej wody. Odpowiednie nawodnienie jest gwarancją zdrowego układu moczowego.\nUwzględniając pustelniczą naturę kotów i ich niechęć do picia. Royal Canin przygotował zdrową karmę mokrą. Odpowiednik suchej diety Royal Canin Kitten Sterilised. Taka sama wartość odżywcza podana w formie apetycznych kawałków mięsnych, pozwoli nie tylko urozmaicić dietę kota, ale dzięki takiej formie pozwoli lepiej dopasować żywienie do wymogów kociaków.\nRoyal Canin to karma o najwyższej przyswajalności za którą odpowiadają: odpowiednie parametry krokietów, surowce wysokiej jakości oraz odpowiedni profil składników pokarmowy. Dzięki nim kot z chęcią będzie zjadał swój zdrowy posiłek.\nMisją Royal Canin jest sprostanie wszystkich wymogów żywieniowych młodych kotów. W celu zapewnienia najwyższej jakości, wszystkie produkty Royal Canin przechodzą liczne kontrole jakości, aby sprostać najwyższym standardom marki i dostarczyć kotu pokarm dostosowany do jego potrzeb żywieniowych. Posiłek Royal Canin Sterilised jest karmą pełnoporcjową, holistyczną która zadba o wszystkie potrzeby młodych kotów.\nsuszone białko drobiowe, włókno roślinne, ryż, izolat białka roślinnego*, kukurydza, gluten kukurydziany, tłuszcze zwierzęce, hydrolizat białka zwierzęcego, pulpa buraczana, sole mineralne, olej sojowy, drożdże, olej rybny, łuski i nasiona psyllium, fruktooligosacharydy, wyciąg z drożdży (źródło mannooligosacharydów), wyciąg z aksamitki wzniesionej (źródło luteiny). Dodatki dietetyczne na 1kg karmy: Witamina A: 20300 UI, Witamina D3: 700 UI, E1 (Żelazo): 43 mg, E2 (Jod): 4,3 mg, E4 (Miedź): 8 mg, E5 (Mangan): 56 mg, E6 (Cynk): 167 mg, E8 (Selen): 0,08 mg – Konserwanty – Przeciwutleniacze. Na 1kg karmy: Wapń: 10 g – Fosfor: 9,5 g. *L.I.P.: białko wyselekcjonowane ze względu na bardzo wysoką przyswajalność.\nRoyal Canin Kitten Sterilised FHN 400g\nRoyal Canin Kitten Sterilised FHN 2kg\nRoyal Canin Kitten Sterilised FHN 3,5kg\nRoyal Canin Kitten Sterilised FHN 2x3,5kg


Autobusy na Święta i Nowy Rok - Oficjalna strona internetowa Miasta Kielce\nAutobusy na Święta i Nowy Rok\nOpublikowano 20 grudnia 2021 15:18:00\nZarząd Transportu Miejskiego informuje, że w okresie Świąt Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku, będą obowiązywać zmiany w kursowaniu autobusów komunikacji miejskiej.\n24 grudnia 2021 r. - autobusy komunikacji miejskiej kursowały będą wg rozkładów jazdy obowiązujących jak w SOBOTY. Natomiast w nocy z 24 na 25 grudnia br. roku zawieszone zostaje kursowanie linii nocnych N1 i N2.\nPasażerów korzystających z komunikacji miejskiej Zarząd Transportu Miejskiego prosi o zakrywanie ust i nosa w autobusach.\nZTM informuje, że 24 grudnia 2021 r. punkt sprzedaży biletów przy ul. Żytniej 1 będzie czynny w godz. od 6:00 do 13:30. Pozostałe w tym Punkt Obsługi Pasażera przy ulicy Głowackiego 4 będą nieczynne.


Aktualności – najświeższe informacje ze świata budownictwa\nChcesz poznać wiele ciekawostek i praktycznych porad dotyczących procesu budowy domu? Zapoznaj się z naszymi aktualnościami! Poniżej przedstawiamy nasze realizacje, opisujemy zastosowane rozwiązania i podpowiadamy, na co warto postawić decydując się na budowę domu. Sprawdź!\nKtóra wersja naszego autorskiego projektu podoba Wam się najbardziej?\nZwykła zmiana elewacji niezwykle zmienia cały dom - aż nie do poznania że to ten sam projekt domu.\nTak zmieniliśmy się dla Was\nOpublikowano: 01 maja 2021\nW środku zrobiło się bardziej przytulnie, miła atmosfera przy dobrej kawie - zapraszamy na owocne i fachowe doradztwo oraz rozmowy o bezpieczeństwie i trwałości domu.\nJak wybrać działkę pod budowę domu? Wszystko co musisz wiedzieć!\nOpublikowano: 27 listopada 2020\nZdecydowałeś się na budowę domu. Już nawet wiesz jak ten dom powinien wyglądać. Ale czy zastanawiałeś się nad tym jaką działkę powinieneś wybrać? Nie na każdej działce można postawić każdy dom. Dlatego należy pamiętać, że wybór działki jest równie istotny. Nie każdy inwestor jest świadomy, że istnieją regulacje dotyczące nowo stawianych budynków. Są one\nDlaczego warto wybrać ogrzewanie na podczerwień? Nasza realizacja domu dla dużej rodziny.\nMarzysz o domu energooszczędnym i solidnie wykonanym? Oto realizacja naszego domu według projektu Homekoncept 33 w województwie wielkopolskim. Został już oddany do użytku nowym i zadowolonym właścicielom. W środku znajduje się przestronna część dzienna z otwartą kuchnia, która sprawia że możemy zabawiać naszych gości rozmową, jednocześnie szykując dla nich pyszne dania. Kominek nadaje wnętrzu\nCo sprawia, że dom jest zeroenergetyczny? Zalety paneli fotowoltaicznych.\nPrzedstawiamy Wam dom zeroenergetyczny zrealizowany przez nas, cieszą się już nim jego nowi właściciele. Budując nasze domy zawsze dążymy do tego, aby dom był jak najbardziej oszczędny, inwestując w naszą technologię możecie być pewni, że koszty utrzymania domu będą bardzo niskie.Co ma wpływ na to, że dom jest zeroenergetyczny? Dobre ocieplenie domu Budowę Twojego\nElementy kosztotwórcze w domu – jak wybrać projekt domu, by obniżyć koszty budowy?\nOpublikowano: 09 października 2020\nBudowa własnego domu to jedna z największych inwestycji jaka może nas czekać w naszym życiu. Warto się do niej należycie przygotować już na początkowym etapie. Dzisiaj podpowiadamy jak wybrać odpowiedni projekt domu, by wpasować się w zakładany budżet. 1. Projekt Jeśli zależy nam na dostosowaniu kształtu domu do indywidualnych potrzeb to musimy zapłacić\nDlaczego nasze domy wyróżniają się na rynku polskim? Zalety stosowania płyt Fermacell®\nCzy wiecie czym wyróżniają się na rynku polskim nasze domy? I co sprawia, iż są to domy bardzo trwałe i solidne? Przede wszystkim stawiamy na najwyższą jakość materiałów na każdym etapie budowy oraz wiedzę i doświadczenie zdobyte przez lata. W dzisiejszym wpisie chcielibyśmy Wam przedstawić nasz kolejny projekt, który został zrealizowany jakiś czas temu\nNasz nowy dom w województwie dolnośląskim. Zalety rekuperacji.\nPrzedstawiamy Wam jeden z naszych ostatnio zrealizowanych projektów w województwie dolnośląskim w okolicach Wrocławia. Jest to dom dwurodzinny z dużym salonem i dużymi powierzchniami otwartymi. Zastosowaliśmy w nim wszystkie nasze nowoczesne rozwiązania: Fotowoltaika ( naturalne źródło energii z promieniowania słonecznego ) Ogrzewanie podczerwienią ( przetwarzanie energii elektrycznej w energię cieplną pod postacią promieniowania podczerwonego\nBudujemy nowe biuro, które zarazem będzie domem pokazowym. Poprzedni dom, rozebrany i sprzedany (też tak się da 🙂 ).\nWychodząc na przeciw Waszym potrzebom zaprojektowaliśmy dom o kilku wersjach metrażowych 75 – 114 – 127 mkw. Ponadto wersja z antresolą lub bez, możliwa także zmiana układu pomieszczeń.


Powody, aby nie kupować Marquinhosa, Davida Luiza i Thiago Silvy - DumaKatalonii.pl- strona Barcelony\nPowody, aby nie kupować Marquinhosa, Davida Luiza i Thiago Silvy\nNiski wzrost, jakość, wysoka cena… to jedne z trzech powodów, które mogą sprawić, że żaden z brazylijskich środkowych obrońców nie trafi na Camp Nou tego lata.\nNie jest duży i wygląda jak Mascherano\nMarquinhos w Rzymie wypracował sobie markę jako środkowy obrońca. Zawodnik ukończył 19 lat 14 maja, a jego cena poszła w górę. Brazylijczycy spisują się bardzo dobrze w Barçy, ale są za niscy, aby zapewnić bezpieczeństwo w przypadku stałych fragmentów gry, z którymi Duma Katalonii miewa problemy.\nJego 183 centymetry nie są wystarczające, biorąc pod uwagę, że Tito Vilanova chce mieć bardzo wysoki środek. Poza tym w drużynie jest już Mascherano, którego charakteryzuje podobna gra do Marquinhosa, obydwaj słyną z szybkich przechwytów. Potrzeby są więc nieco inne, ale zawodnik z Rzymu wciąż pozostaje w kręgu zainteresowań klubu.\nNie dla ceny oraz jakości\nDoniesienia o transferze Davida Luiza pojawiały się już kilka lat temu, jeszcze podczas występów w Benfice. Zawodnik miał być także jednym ze wzmocnień defensywy w zeszłym sezonie, ale transfer nie zakończył się powodzeniem ze względu na cenę żądaną za zawodnika. Klub nie był przekonany do inwestycji, która miała przekroczyć kwotę 25 milionów euro.\nMourinho wydaje się być chętny sprzedać zawodnika, jednak cena będzie maksymalnie wysoka, aby zminimalizować straty. The Blues zapłacili za zawodnika w 2011 roku 30 milionów. Jego wzrost (189 centymetrów) spełniałby oczekiwania Tito Vilanovy. Trener Barçy docenia także jego posiadanie piłki, jednak uważa, że jest nieco za wolny, aby tworzyć duet z Gerardem Piqué.\nRekordowo wysoki transfer\nGdyby nie wysoka kwota odstępnego, Thiago Silva byłby priorytetem Tito Vilanovy na przyszły sezon. W ubiegłym roku także był priorytetem i doszło do kontaktów, ale środkowy obrońca wyszedł z niektórymi niedopuszczalnymi żądaniami.\nPSG chciało jednak 8.5 miliona euro wynagrodzenia dla zawodnika, więcej niż Xavi i Iniesta, a także gwiazda Barçy, Leo Messi.\nFrancuski klub zapłacił 42 miliony Milanowi. Katalońska strona natomiast wyszła z nieśmiałą propozycją zaledwie 29 milionów. Oferta ta jednak została odrzucona, a Brazylijczyk trafił do klubu ze stolicy Francji.\nPoprzedniMessi – Pichichi i kolekcjoner Złotych Butów\nNastępnyBelletti: Neymar przychodzi z wizerunkiem dzieciaka\nNeymar zagra w Barçy\nArsenal chce Montoyę


Coś dla miłośników czekolady. Mocno czekoladowe, puszyste suflety na bazie najzdrowszej, gorzkiej czekolady, ale takiej, która zawiera powyżej 70% kakao. Ten deser zaspokoi ochotę na słodycze, ale także odpędzi zimową chandrę i zły nastrój, dzięki właściwościom czekolady i zawartego w niej kakao. To idealny deser na spotkania z przyjaciółmi i wyjątkowe okazje.\n80 ml mleka 1,5%\n15 g pełnoziarnistej mąki pszennej (łyżka)\nTabliczkę czekolady połamać i rozpuścić w gorącym mleku, dodać kakao, cynamon, wymieszać i odstawić do ostudzenia.\nPiekarnik rozgrzać do 180°C. Do głębokiego naczynia żaroodpornego wlać wodę do wysokości 1 cm i umieścić naczynie na dolnym poziomie piekarnika.\nKiedy czekolada ostygnie, rozbić jajka i oddzielić żółtka od białek. Żółtka utrzeć z erytrolem, następnie dodać ostudzoną masę czekoladową, mielone migdały i łyżkę mąki. Wymieszać. Białka ubić na sztywno i delikatnie wmieszać do masy czekoladowej.\nNaczynia do zapiekania (kokilki) napełnić ciastem do ¾ wysokości. Ustawić w naczyniu z wodą i piec 25-30 minut. Środek sufletów powinien być miękki. Podawać od razu po wyjęciu z piekarnika, zanim suflety opadną.\n1 porcja to ok. 350 kcal, węglowodany: 16g, białko: 15g, tłuszcz: 25g


Opaski treningowe na kostkę niebieskie (2szt) OPX04 HMS\nOpaski treningowe na kostkę żółte (2szt) OPX03 HMS\nOpaski treningowe na kostkę czerwone (2szt) OPX02 HMS\nprzyrząd do ćwiczeń mięśni karku\nRękawy do podciągania (2szt) F4439 HMS\nOchraniacz na kark czarny OK01 Pretorians\nOK01 Ochraniacz na kark black pretorians\nZestaw taśmy liny pasy treningowe PT-01 Pretorians\nPT-01 został wykonany z wysokiej jakości materiałów, co zapewnia bezpieczeństwo podczas treningu.\nLina do ćwiczeń w osłonie 12m RP03 HMS\nF1044 paski do treningu okluzyjnego red hms\nF1044 paski do treningu\nMaska treningowa performance mask L\nSKR06 siatka koordynacyjna hms premium\nSKR06 siatka koordynacyjna\nGrzybki treningowe 50 szt. GTR50 HMS Premium\nGTR50 Grzybki treningowe\nDrabinka koordynacyjna 6m DK06 HMS\nDK06 drabinka koordynacyjna 6m\nZestaw taśmy liny pasy treningowe do crossfitu w pudełku HMS RXT BLACK\nRXT został wykonany z wysokiej jakości materiałów, co zapewnia bezpieczeństwo podczas treningu.\nOchraniacz na kark WNK01 HMS\nHaki treningowe wspomagające ćwiczenia z gryfem HRX01 HMS\nKorona karku przyrząd do ćwiczeń mięśni karku HD02\nSkrzynia drewniana crossfit DSC01 HMS\nRP02 został wykonany z wysokiej jakości materiałów, co zapewnia bezpieczeństwo podczas treningu.\nZestaw taśm pasów treningowych RXT żółte HMS\nTXPRO został wykonany z wysokiej jakości materiałów, co zapewnia bezpieczeństwo podczas treningu.\nZestaw taśm pasów treningowych TX09 HMS\nTX09 został wykonany z wysokiej jakości materiałów, co zapewnia bezpieczeństwo podczas treningu.


XV Cross Trzeźwości - e-Grajewo.pl - Portal Internetowy Grajewo i okolice\nXV Cross Trzeźwości\nW minioną niedzielę 29.05. odbył się w Suchowoli XV Cross Trzeźwości.\nNa starcie stanęło 70 zawodników z całego naszego regionu i nie tylko. Należy pochwalić, iż najliczniej reprezentowanym klubem była grajewska „Maratonka”. W biegu wzięło udział ośmiu naszych reprezentantów. W Suchowoli pogoda przyzwyczaiła do upałów więc poranny deszcz nieco zaskoczył sportowców. Rozgrzewkę przeprowadzono w deszczu, zawodnicy zmoknięci stanęli na linii startu.\nPierwsza część trasy była dość ciężka, liczne kałuże i buty klejące się do błotnistej nawierzchni szutrowej drogi nie ułatwiały biegu. W miarę upływu czasu poprawiała się pogoda i nawierzchnia drogi. Tradycji więc stało się zadość i bieg kończono przy ładnej słonecznej pogodzie.\n3. miejsce Jarosław Czopek (31.45),\n5. miejsce Karol Krzyżanowski (31.58),\n17. Krzysztof Drężek (35.18),\n34. Michał Borowski (40.13),\n36. Adam Sawicki ( 41.16),\n58. Paweł Świderski(1.01.07).\nWśród pań 6 miejsce przypadło Agnieszce Kędzierskiej (50.09) natomiast 9 była Basia Wszeborowska (52.42). Szczególne słowa uznania należą się Basi, która w drugim swoim starcie pokonała niebagatelny dystans niespełna 10 km. Trzymamy za Ciebie kciuki Basiu i mamy nadzieję że "zakwasy" już mijają. Nagrodą pocieszenia były rozlosowane wśród wszystkich uczestników upominki, tak więc nikt nie wrócił z pustymi rękami.


Świadomy oddech | Charaktery Plus\nTrening psychologiczny ODC. 12/13\nĆwiczenia oddechowe i korzyści zdrowotne świadomego oddechu.\nWskazuje ona, że „przeciętny człowiek bierze 20 tys. oddechów dziennie, co oznacza, że sto metrów kwadratowych naszych płuc wystawione jest na działanie 8 tys. litrów powietrza – krew przenosi życiodajny tlen do komórek naszego ciała, co pozwala nam radzić sobie ze stresem życia codziennego, regenerować się i cieszyć się życiem. W drodze powrotnej z komórek krew niesie 70% końcowych produktów przemiany materii, by wyeliminować je przez płuca. Choćby z tych powodów – rewitalizacji i pozbycia się toksyn – opłaca się nauczyć oddychać skutecznie”. W przeciwnym razie nasze ciało zostaje obciążone toksynami do przetworzenia. Dzieje się tak dlatego, że w mikroskali oddech dociera do każdej komórk...\nmetody odpoczynek dobrostan zdrowie ćwiczenia relaksacja świadomość


Szczegóły witryny kancelaria-lofty.pl:\nSłowa kluczowe: kancelaria adwokacka wrocław, kancelaria wrocław, pomoc prawna wrocław, porady prawne wrocław, adwokat wrocław, dobry adwokat wrocław, kancelaria prawna wrocław\nLegalne zatrudnienie (praca w Niemczech) w Niemczech, dobre zarobki i wysokie premie - tak w skrócie można opisać warunki, jakie oferują opiekunkom osób starszych polskie agencje pracy.\nKobiety pracujące u niemieckich seniorów co miesiąc zarabiają nawet 5000 zł! To wynagrodzenie aż czterokrotnie wyższe od tego jaki oferują rodziny polskich seniorów (o ile w ogóle je na to stać) i dwukrotnie wyższe od średniej krajowej.\nOpiekunki (opieka Niemcy) mają zagwarantowane pełne ubezpieczenie zdrowotne, całodobową opiekę koordynatora i dowolność przy wyborze oferty.\nWynagrodzenie podstawowe może zostać zwiększone przez agencje o dodatkowe kilkaset złotych dzięki premiom i bonusom przyznawanym za długość pobytu za Odrą.\nKobiety nie tylko zajmują się seniorami, ale też pomagają im w prowadzeniu domu, wykonując proste czynności domowe (pranie, zakupy, gotowanie).\nData dodania: 05 12 2013 · szczegóły »


DAWNY KALISZ - Tego już nie ma / Kościół pw. św. Pawła\nW okresie rozbicia dzielnicowego nadprośniański gród wraz z rozlokowanymi wokół niego osadami często przechodził z rąk do rąk, bowiem jego kluczową rolę w tej części Wielkopolski wykorzystywali do realizacji swych celów różni książęta. Kilkakrotnie pełnił on nawet funkcję stolicy czasowo istniejących księstw. Z tego też okresu pochodzą pozostałości romańskiej kolegiaty p.w. św. Pawła, wzniesionej około 1155 r. z fundacji księcia Mieszka III Starego. Podczas prac wykopaliskowych nie tylko zbadano relikty tej świątyni, ale odkryto także domniemany grób Mieszka III, pochowanego w niej w 1202 r. oraz jego syna Mieszka Mieszkowica, zmarłego 9 lat wcześniej (w 1193 r.). Natrafiono również na ślady najstarszego, drewnianego, jednonawowego kościoła kaliskiego, pochodzącego z początków XI w. Świątynia ta stanowi jeden z nielicznych obiektów tego typu odkrytych dotychczas w Polsce.\nZ osobą fundatora wspomnianej kolegiaty wiąże się także przechowywana w skarbcu miejscowej bazyliki p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, tzw. patena kaliska, którą podarował on - zapewne wraz z nie zachowanym do naszych czasów kielichem - pobliskiemu klasztorowi cystersów w Lądzie.


Kawy typu El Salvador Palin Estate - świeżo palone - Cafe Panamera\nStrona główna / Kawa / Kawy single / El Salvador Palin Estate\nKawa z region Palin Estate charakteryzująca się bardzo małą produkcją roczną sięgającą tylko ok. 100 worków rocznie. Jeden worek Palin Estate waży standardowo 60 kg zielonych ziaren co daje roczną produkcję na poziomie 6000 kg. Kawa w tym regionie rośnie na poziomie ok. 1000 m n.p.m.\nCharakteryzuje się ustabilizowanym body, o posmaku delikatnego karmelu, truskawki oraz melona.\nKawa El Salvador Pallin Estate – czekoladowy aromat, łagodny smak\nEl Salvador Pallin Estate to znakomita gatunkowo kawa o wyrazistym, choć łagodnym smaku z bogatym wykończeniem. Pochodzi z niewielkiej prywatnej plantacji zlokalizowanej w regionie Tacuba w Salwadorze. Ten rodzaj kawy uprawia się na wysokości ponad 1000 m n.p.m. Trudniejsze warunki do rozwoju roślinności wpływają na dojrzewanie drzew kawowych, co sprawia, że rosną one wolniej, niż kawa na plantacjach nizinnych. Dłuższe dojrzewanie ziaren wpływa jednak pozytywnie na wyjątkowy, delikatny smak kawy. Charakteryzuje się ona niską kwasowością oraz wysokim stopniem naturalnej słodyczy. Posiada również bardzo przyjemny, czekoladowy aromat. Niewielka zawartość kofeiny pozwala na delektowanie się tą wyjątkową kawą wielokrotnie w ciągu dnia.\nKawę El Salvador Pallin Estate oferujemy w wersji ziarnistej albo świeżo zmielonej, w zależności od wymagań klienta. Proponujemy opakowania o pojemności 250, 500 albo 1000 gramów. Zapewniamy szybką dostawę i bezpiecznie, szczelnie zapakowaną przesyłkę. Gwarantujemy najwyższą jakość oraz świeżość kawy.


Główne newsy – Reprezentacja Polski i Polscy piłkarze za granicą\nTags Archives: Główne newsy\nJeszcze tego lata fanów książek piłkarskich czeka niespodzianka. Na rynku pojawi się książka ...\nJacek Góralskki podpisał 3-letni kontrakt z mistrzem Bułgarii – Łudogorca Razgrad. 24-letn...\nNie udało się Kamilowi Glikowi zdobyć pierwszego trofeum w tym sezonie. W meczu o Superpuchar Fra...\nTomasz Kędziora, który w trwającym okienku transferowym zamienił Lech Poznań na Dynamo Kijów z...\nDrużyna Teodorczyka z Superpucharem Belgii\nAnderlecht Bruksela z Łukaszem Teodorczykiem w składzie pokonał 2:1 SV Zulte Waregem w meczu o Su...\nMaciej Rybus zawodnikiem Łokomotiwu!\nMaciej Rybus zamienił Ligue 1 na rosyjską ekstraklasę i podpisał 3-letni kontrakt z Łokomotiwem...


Systemy alarmowe - alarmy SATEL : sygnalizatory SOW-300 R\nStrona główna » Artykuły » SOW-300 R\nSystemy alarmowe budowane w oparciu o sygnalizatory SOW-300 R firmy SATEL cechują się prawidłowym informowaniem o zaistniałych zdarzeniach alarmowych. Prezentowany sygnalizator alarmowy jest urządzeniem optycznym dedykowanym do pracy w środowisku wewnętrznym.\nDzięki wysokiej jakości jasnym diodom LED urządzenie generuje dobrze widzialny sygnał optyczny w kolorze czerwonym. Niezwykle istotną cechą sygnalizatora alarmowego SOW-300 R firmy systemy alarmowe SATEL jest możliwość wyboru jednego z trzech dostępnych trybów sygnalizacji, co pozwala na przystosowanie urządzenia do własnych potrzeb. Oprócz eleganckiej i estetycznie wykonanej obudowy sygnalizator posiada zabezpieczenie antysabotażowe chroniące obudowę przed otwarciem, i tym samym przed ingerencją osób niepożądanych.\nDostępne tryby sygnalizacji optycznej: powolne miganie (raz na sekundę), szybkie miganie (dwa razy na sekundę) oraz dwa błyski, po których następuje sekundowa przerwa.\nOdpowiednie połączenie niezawodnej sygnalizacji alarmowej oraz estetycznego wykonania sprawiają, że model SOW-300 R jest jednym z najlepszych wewnętrznych sygnalizatorów optycznych na rynku urządzeń alarmowych.\nSpecyfikacja techniczna optycznego sygnalizatora SOW-300 R firmy SATEL:\nMaksymalny pobór prądu: 44mA\nKlasa środowiskowa: II (EN50130-5)\nZakres temperatur pracy: -10...+55 st. C\nWymiary: 97 x 37 mm