Dangerous- Harry Styles FanFiction : czerwca 2014\nAutor: black dress o 07:47 19 komentarzy:\nOd autorki: Przyznam iż, trochę się zawiodłam. Zauważyłam, że jest coraz mniej komentarzy pod rozdziałam. Proszę po przeczytaniu zostawcie jakiś ślad po sobie nawet zwykłe "fajny", to mi daje motywacje, a im mniej komentarzy tym myślę, że moje opowiadanie staje się nudne i coraz mniej osób je czyta :(\nLecz, jeżeli teraz odejdę.\nTo nigdy nie dowiem się, jaka jest odpowiedź.\nDeszcz nie przestawał padać, wręcz przeciwnie tylko przybierał na sile, jadąc ulicami Londynu słyszałam jak krople deszczu obijają się o szyby samochodu, bałam się że mogę stracić równowagę na drodze i spowodować wypadek, ale teraz to było moje najmniejsze zmartwienie. Rozglądałam się w około, patrząc przez wodę na tabliczki z napisami miast oraz ulic, w końcu moja uwagę przykuła jedna, która była moim obiektem poszukiwań: "Oxford Street."\nNiestety, moją misję musiał przerwać korek samochodowy w którym musiałam czekać co najmniej dziesięć minut, ale nawet to nie potrafiło wytrącić mnie z równowagi, miałam jeden cel; odkryć to co mnie tak męczy, pojazdy przede mną ruszyły.\nSłyszałam chlastanie wody pod moimi butami, podczas kiedy nogi kierowały mnie w miejsce, które tak zawzięcie szukałam. Założyłam na siebie kaptur od kurtki, a torbę postanowiłam zostawić w samochodzie. Przednie drzwi ogromnego budynku z nielicznymi szybami były szczelnie zamknięte, więc nie było mowy bym mogła nimi wejść, postanowiłam dlatego skierować się na tyły gmachu, kiedy weszłam w ciemniejszą alejkę zawiał chłodny wiatr przyprawiając moje ciało o ciarki, tym samym budząc napiętą i mroczną atmosferę. Starając się by moje kroki nie wydobywały głośnych dźwięków podeszłam do żelaznych drzwi starej siłowni, zatrzymałam się i spojrzałam na nie, wtedy przyszły obawy. Czego mogę się tam spodziewać? Jak znajdujące się w środku osoby zareagują na mój widok? Jak bardzo powinnam na siebie uważać? A jak zaczną zadawać pytania? Powinnam odejść i przyjść innym razem? Nie, jesteś już tak blisko! Mój wewnętrzny głos miał rację; teraz albo nigdy.\nWzięłam do ręki chłodną klamkę i otworzyłam drzwi przy czym towarzyszył im donośny pisk, na który się skrzywiłam, te drzwi dawno nie były naoliwione. Weszłam najciszej jak to było możliwe i przede mną rozciągnął się długi korytarz, na samym jego końcu usłyszałam lecącą muzykę i odgłos jakby ktoś w coś mocno uderzał. Przełknęłam ślinę i zaczęłam iść wzdłuż korytarza, czy w tamtym pomieszczeniu był Harry?\nA może tak naprawdę tylko ze mną pogrywał i wkurzy się jak mnie zobaczy..\nTakie myśli towarzyszyły mi podczas marszu do pokoju, serce zdawało się przygłuszać piosenkę, a moje kroki jakby z każdym następnym krokiem stawały się głośniejsze. Korytarz wydawał się nie mieć końca lub to może ja, starałam się iść jak najwolniej jak tylko się dało by uniknąć -w tym wypadku- nieuniknionego. Nie mogłam już zawrócić, dźwięki stawały się wyraźniejsze, byłam już przy samym wejściu, dzięki bliskości jaką utrzymałam przed otwartymi drzwiami mogłam usłyszeć czyjeś sapanie, zmarszczyłam brwi i wsłuchałam się w nierówne podmuchy zza ściany, ku mojemu niezadowoleniu, nie należały one do mężczyzny, wydobywały się z gardła kobiety.\nPo unormowaniu szybkiego oddechu przekroczyłam próg wejścia, moim oczom ukazała się duża sala z szarymi (aczkolwiek wymalowanymi na ten kolor) ścianami, szyby były lekko uchylone, a światło się z nich wydobywające oświetlało łagodnie pomieszczenie, po prawej stronie pod oknem znajdowała się szafka, a po drugiej stronie stolik z różnymi napojami i ławą do siedzenia, przypominała ona takie jak na meczach koszykówki z czterema stopniami. Po tej samej stronie były drzwi prowadzące do innego pomieszczenia. Pokój rozświetlała duża lampa na suficie, w powietrzu unosił się zapach potu, zdeterminowania i siły. Na samym środku sali był umieszczony wielki ring bokserski, a na nim uderzała o worek szczupła i wysoka dziewczyna o brązowych włosach związanych w kuzyk. Ubrana była w szorty i bejsbolówkę, a na rękach miała niebieskie rękawice. Twarz miała skupioną, co parę chwil robiła przerwę między uderzeniami, ale kiedy mnie zobaczyła, zaprzestała wyładowywania siły i ze zdziwieniem na mnie spojrzała. Brązowe oczy wpatrywały się z uwagą w moje, ciało nie mogło się ruszyć, a oddech uwiązł w gardle. Byłam sparaliżowana.\n-A ty to kto?- Spytała patrząc z wyższością, ale kiedy bliżej mi się przyjrzała uśmiech rozświetlił jej twarz, nie był on przyjazny, był bardziej taki, jakby dziewczyna nagle rozwiązała jedną z trudniejszych zagadek.- Aaa.. Znam cię... To ty jesteś tą dziewczyną.- Nie wiedziałam co odpowiedzieć, co miało znaczyć tą?\n-Przyszłaś do Harry'ego... Tak domyśliłam się.- Dziewczyna miała na imię jak zapamiętałam Hayden, Nevil przedstawił mi cały gang podczas tej niefortunnej imprezy, dzięki której teraz jestem tutaj gdzie jestem. Brunetka ściągnęła rękawice, chroniące dłonie bandaże bez żadnych domówień i zeszła z ringu, jej sylwetka była wysportowana. Podążała do mnie z zadziornym uśmieszkiem, wzięłam głęboki oddech i powiedziałam:\n-Tak. Do niego. Gdzie mogę go znaleźć?- Tym razem nabrałam pewności siebie, pierwsza i najważniejsza zasada, którą nauczył mnie tata brzmiała: Nigdy nie pozwól by wróg wyczuł to, że się boisz. Mimo, iż brunetka nie była moim wrogiem, wiedziałam że nie jest przyjaźnie nastawiona, Hayden odchyliła głowę do tyłu, uśmiechnęła się ukazując rząd białych zębów i położyła dłonie na biodrach. Za to ja złożyłam je na piersi, starałam się być jak najbardziej nieustraszona.\n-Haaah... Jesteś taka naiwna, powiedz, po co tutaj przyszłaś?- Zwróciła się do mnie nie zmieniając pozycji, wiedziała że jest ode mnie nie tylko silniejsza ale i zna Harry'ego o wiele lepiej.\n-Mam do niego sprawę.- Powiedziałam krótko unosząc wysoko głowę.\n-Cóż... Harry jest tutaj.- Wzięłam głęboki oddech, i przeczesałam wzrokiem cały pokój w poszukiwaniu czegoś co było oznaką jego przebywania tutaj. Hayden nachyliła się nad moim uchem i wyszeptała..- Ale ostrzegam cię.. Było tutaj wiele dziewczyn takich jak ty.\n-Co masz na myśli?- Odsunęłam się od niej i poczułam jak powoli moja cierpliwość się kończy. W co ona ze mną pogrywała? Nie może mi po prostu powiedzieć gdzie znajdę Harry'ego i cała ta głupia szopka się skończy?!\n-Niech zgadnę. Harry cię uwiódł swoim wyglądem, potem ty się przekonałaś do jego złowieszczej natury i by się do niego zbliżyć przyszłaś aż tutaj!- Przełknęłam ślinę, a co jeśli ona ma rację? Jeśli Harry tylko się mną zabawia..?- Tak myślałam, niewiele tutaj zaszło, bardzo mało.- Chciałam jej już coś powiedzieć, oznajmić jej, że się myli, opowiedzieć jak miło mi się z nim rozmawiało i o naszym spacerze, ale do głowy przyszła myśl, że w końcu dziewczyna zna go dłużej niż ja i może mieć racje.\n-Hayden!- Rozległ się ochrypły głęboki głos, a moje ciało tak szybko jak się rozluźniło, znowu sie spięło.- Czy widziałaś może moją...- Z drugich drzwi wyszedł Harry. Chłopak stał w samych szortach, roztrzepaną fryzurą i gołą, umięśnioną klatą która ukazywała jego najróżniejsze tatuaże, pierwszy raz widziałam je tak wyraźnie, a jego oczy spoglądały na mnie ze zdziwieniem. Był zdezorientowany tym skąd się tu wzięłam i tym bardziej dlaczego rozmawiałam z dziewczyną.- Julie?\n-A więc Julie.- Stwierdziła moja rozmówczyni. Spojrzała kontem oka na chłopaka i uśmiechnęła się pod nosem. Kiedyś trzymałam się w przekonaniu, że by oceniać człowieka trzeba go poznać, ale nie tym razem w tym wypadku zajęło mi około dziesięciu lub piętnastu minut na określenie brunetki pod kategorię "żmij". Nie chciałam wierzyć w żadne jej słowo, nawet gdyby brzmiało jak najprawdziwsza prawda. Nie chciałam, ale...\n-Co tutaj robisz?- Chłopak podszedł do mnie i się uśmiechnął.- Hayden?\n-Pff.. Jasne już was zostawiam..- Kiedy dziewczyna wzięła z ziemi swoje wcześniej porzucone tam rękawice i gdy wymijała mnie przy drzwiach szepnęła do ucha..- Pamiętaj.- Starałam się odrzucić wszystkie myśli na temat tej dziewczyny (i przy okazji nie wydrapać jej oczu) starałam się skupić całą swoją uwagę na pół nagim chłopaku przede mną.\n-Okej, bo ja chciałam...- Zdałam sobie sprawę, że nie wymyśliłam żadnej wymówki, dlaczego się tutaj znalazłam, zagryzłam dolną wargę.\n-Przyszłaś mnie odwiedzić?- Harry przybliżył się o krok w przód, sądząc po świeżym zapachu mango jego skóry można było stwierdzić, że niedawno wyszedł spod prysznica. Chłopak stał na tyle blisko bym mogła napawać się tym zapachem.\n-J-ja.. Chciałam pogadać.\n-A o czym?- Zbliżył się jeszcze o troszkę i tyle wystarczyło, by jego wargi były niebezpiecznie blisko moich, czułam jak drażnił się ze mną. Położył dłoń na mojej tali i przyciągnął do siebie składając pocałunek na... prawym policzku. Zdziwiła mnie ta nagła zmiana, spodziewałam się, że ten ruch skończy się przywarciem jego ust do moich, brunet najwidoczniej wyczuł moje zdumienie bo zaśmiał się przy wilgotnej skórze gdzie jeszcze chwilę temu spoczywały jego aksamitne różowe wargi.- Więc gadajmy.\nChłopak spojrzał na mnie spod długich czarny rzęs. Siedząc na materacu ringu, chciałam dyskretnie dowiedzieć się o Harry'm czegoś więcej, wplątywałam pytania w konteksty zdania by ze słów chłopaka odnaleźć ukrytą w nich odpowiedź. Nie chodziło mi tutaj o rzeczy typu jakie miał hobby. Chciałam wiedzieć co sprawiło, że chłopak zaczął się bić, dlaczego mieszka w domu sam, czemu tak bardzo stara się uniknąć tematu rodziny. Może z tym ostatnim przesadziłam, myślę, że to pytanie zostawię jako ostatnie ogniwo, za krótko się znamy by chłopak zaufał mi na tyle bym mogła poznać historię jego rodziny, może była aż taka smutna lub zła, że boi się o tym wspominać.\n-Gdzie wcześniej mieszkałeś?- Zadałam jedno z wcześniej wymyślonych pytań.\n-Czemu pytasz?- Ułożył dłoń blisko mojej i pogładził kciukiem mój palec, nie spuszczając oczu ze mnie.\n-Tak z ciekawości, rodzinne miasto?\n-Cóż, to Holmes Chapel. Wychowałem się tam.- Chłopak lekko westchnął mówiąc ostatnie zdanie, moja ciekawska natura w głębi duszy tak bardzo chciała poznać tajemnicę jego sceptycznego nastawienia do przeszłości. Co wywołało tyle bólu w nim, że kiedy o tym wspomina wszystko inne znika.- A ty? Zawsze tutaj mieszkasz?\n-Em.. No tak, przeprowadziliśmy się tutaj kiedy byłam jeszcze mała, bardzo mała.- Chłopak zmarszczył przez chwilę czoło, wsłuchując się w to co mówię, nie przerywał delikatnego masowania mojego palca.\n-To dziwne, że wcześniej cię nie znałem.\n-Harry.- Zaczęłam się niekontrolowanie denerwować, cała energia nagle zaczęła działać ze wzmocnioną siłą, może to przez kupę emocji które mi towarzyszyło podczas rozmowy, ale nie wiedziałam ile jeszcze mogę wytrzymać, spojrzałam na wprost ściany i powiedziałam:- Dlaczego zacząłeś walczyć? Nie chodzi mi oo... to znaczy... czemu jesteś w grupie Zayn'a? Lubisz boks, czemu nie udzielasz jakichś zajęć tylko robisz to w taki sposób.\n-Jaki?- Harry przybliżył się uważnie mnie słuchając, jego postura ciała i nagły jej ruch sprawiły że materac pod nami lekko się ugiął. Był zbyt blisko mnie, ale co dziwne.. nie przeszkadzało mi to.\n-Eh...-Brunet spuścił głowę oglądając podłogę pod nami, zamyślił się przez chwilę, czy to był moment kiedy poznam kolejną odpowiedź?- Zayn.. To mój przyjaciel. Pomógł mi kiedy tego potrzebowałem, wiele mu zawdzięczam.\n-No bo.. kiedyś, to...\n-Harry!- Usłyszeliśmy krzyk i chwilę potem zza drzwi z których weszłam na początku wyłoniła się postać szczupłego blondyna. Chłopak wyglądał na zdenerwowanego i podburzonego. (ja również w duchu taka byłam bo właśnie przerwał jedną z ważniejszych wypowiedzi Harry'ego.)\n-Niall, o co chodzi?\n-Marcus. Idzie tutaj ze swoim gangiem.- Chłopak spojrzał znacząco na Harry'ego, ten przełknął ślinę i zmrużył oczy. Moment. Czy za parę minut do tego budynku wejdzie facet z którym Harry się bił podczas imprezy? O mój Boże.- Aha i... zaraz, a to kto?- Chłopak z zadziornym uśmiechem spojrzał w moją stronę podchodząc bliżej.\n-Nawet o tym nie myśl. Ona jest moja.- Harry wstał, tym samym splatając nasze palce i ciągnąc bym również wstała.\n-Spoko, stary.- Chłopak zaśmiał się i poklepał przyjaciela po ramieniu.- Ale lepiej trzymaj ją blisko kiedy przyjdą. Są niedaleko, Lou dał mi cynka. O! Już jest.\nZza drzwi wyłoniła się postać średniego wzrostu bruneta z przyklepanymi włosami. Jego podkoszulek kolejny raz uwidoczniał jego tatuaże na ramionach. Kiedy mnie zauważył bezczelny uśmiech wkradł się na jego twarz.\n- No proszę, proszę. Julie. Jak tam Rose?- Myślałam, że się przesłyszałam. Czy ten cham właśnie wspomniał o mojej przyjaciółce? Trzymajcie mnie bo go walnę.\n-Nie twoja sprawa gnojku.- Powiedziałam, w tym momencie Harry spojrzał na mnie i przysięgam że prawię wybuchł śmiechem. Skierowałam się do niego.- Wybacz, ale nie przepadam za twoim kumplem.- Prychnęłam.\n-Kochana, spokojnie. Jakoś się dogadamy.- Uśmiech nie opuszczał twarzy Louis'a.\n-Stary uważaj. Ona jest moja.- Zaakcentował ostatnie słowo, wtedy chwycił mnie w pasie i zadziornie pocałował chcąc podkreślić wypowiadając przez siebie słowa, na ten nagły gest Louis zareagował odgłosem... zdziwienia.\nChłopak oderwał się ode mnie i patrząc w oczy promiennie uśmiechnął. Ta sytuacja wydała mi się zabawna więc zachichotałam. Co?\n-Okej jesteście wszyscy i..- Kolejnym gościem w pokoju okazał się Zayn, czarnowłosy wysoki chłopak z lekkim zarostem, ubrany w czarną bluzkę i szorty, kiedy na mnie spojrzał kolejny raz widziałam pytające spojrzenie, ale widać było że był zmęczony i zdenerwowany. Szybko mnie zignorował bez zbędnego pytania, które zapewne brzmiałoby "kto to?", za co w duchu byłam mu wdzięczna, nie chciało mi się odgrywać scenki przedstawiania mnie kolejny raz.\n-Jest tutaj ktoś?- Znowu moich uszu dobiegł ten sam rechoczący śmiech, a do pokoju weszła grupa składająca się z sześciu osób, wraz z ich przywódcą Marcusem.- Ho ho, jesteście. Jak miło was widzieć.\n-Po co się przywlokłeś?- Na przeciw niego wyszedł Zayn. Mężczyźni stali na przeciwko siebie wymieniając pełne nienawiści spojrzenia, powietrze było wypełniane zbliżającą się awanturą.\n-Idź usiądź na stole przy oknie.- Usłyszałam szept Harry'ego tuż nad moim uchem. Wzdrygnęłam się, ponieważ muskularna figura sprzymierzeńca oraz równie niebezpieczny widok jego znajomych przyprawił moje ciało o ciarki, bałam się tego co może się wydarzyć. Wmieszałam się w Niall'a i Louis'a, omijając ich bezszelestnie zajęłam wyznaczone miejsce. Siedziałam tam sama, obserwując całe zdarzenie.\n-Marcus. Miło cię widzieć. A teraz wypierdalaj.- Usłyszeliśmy głos Hayden, która weszła do pokoju, jej oczy były wypełnione empatią.\n-Kochanie, uważaj na słowa.- Puścił do niej oczko, a ona je zignorowała i dołączyła do chłopaków. Cieszyłam się, że osiłek jeszcze nie zorientował się, że jestem w pomieszczeniu.\n-Posłuchaj mnie. Spytam kolejny raz. Po chuj się tutaj przywlokłeś..?- Barwa głosu Zayn'a zmieniała się na coraz to bardziej wytrąconą z równowagi.\n-Chciałem pogadać o powiedzmy...porachunkach z przeszłości.- Osiłek spojrzał na Louis'a, a wyraz jego twarzy był mieszaną złości, zdenerwowania, smutku, wściekłości.\n-Nie mamy o czym gadać!- Krzyknął podskakując do przodu, an co Marcus zareagował śmiechem.\n-Oj jednak mamy.\nNagle moją uwagę przykuła jedna z postaci, która najmniej była zainteresowana konwersacją. Był to wysoki przystojny chłopak z brązowymi włosami zaczesanymi do góry, miał na sobie czapkę z daszkiem, odwróconą tyłem na przód, ciemne spodnie i podkoszulek na ramiączkach, dzięki której mogłam dostrzec jeden tatuaż przedstawiający jakiś napis. Jednak najbardziej w wyglądzie chłopaka przykuło mnie znamię na jego szyi. Kiedy wzrok chłopaka spotkał się z moim, a czekoladowe tęczówki zlały się z moimi, przez umysł przeleciał mi wir zdjęć, jak kalejdoskop wspomnień. Zatrzymał się on na imprezie, gdy wpadłam na wysokiego chłopaka, a chwilę potem widziałam wystraszoną twarz Nevil'a, następnie kiedy Marcus przyszedł na ognisko, Harry wypatrywał kogoś w jego bandzie.Czy właśnie teraz wymieniam spojrzenia z Liam'em?\n-Posłuchaj, nie ma mowy! Nic nie dostaniesz!- Z rozmyśleń wyrwał mnie rozzłoszczony głos Niall'a, który starł ramie w ramie z Zayn'em. Tak skupiłam się na moich przemyśleniach, że nie miałam zielonego pojęcia o co chodzi w tej wymianie zdań.\n-O czyżby? Haha zapamiętaj ja z a w s z e dostaję co czego chce i co mi się należy.- Kątem oka zerknęłam na Harry'ego, jego szczęka zacieśniała się, a klatka piersiowa z każdym ciężkim oddechem opadała i unosiła się, dłonie miał zaciśnięte w pięści. W każdej chwili gotów do ataku.- Ej ty!- Odwróciłam się szybko i spojrzałam na osiłka, z którym przed chwilą rozkłucał się Niall. Wszystkie twarze były zwrócone ku mnie. Czułam na sobie uporczywy wzrok Harry'ego.- Tak ty. Liam! Wyprowadź ją stąd i zajmij się nią.- Marcus uśmiechnął się tryumfalnie, a ja otworzyłam szeroko oczy, bałam się co wydarzy się dalej.\n-Kurwa, zostaw ją w spokoju bo ci tak przypierdolę, że..- Zaczął Harry, ale Marcus mu przerwał.\n-Spokojnie loczku, Liam, co ja mówię.\n-Nawet jej nie dotykaj. Kurwa!- Po raz kolejny Harry rzucił się pięściami na chłopaka przed sobą, ale szybko jego zamiary zostały powstrzymane przez Hayden i Louis'a.\n-Stary! On właśnie tego chce! Żebyś się wkurzył!- Brunet szarpał nim, a chłopak powoli się uspokajał.\n-Liaaam.- Zarechotał Marcus. Serce mi szybciej zabiło, kiedy kolejny raz twarze wszystkich dookoła spoczęły na mnie, patrzyłam ciężko oddychając w stronę Harry'ego, który również z bólem w oczach na mnie patrzył, wiedział że nie może nic zrobić. Umięśniony brunet o czekoladowych oczach zbliżał się do mnie. Słyszałam ciche zgrzytanie zębów i warknięcie, kiedy moje ramie zostało chwycone przez rękę Liam'a, chwilę potem zostałam wyprowadzona z pokoju, nie buntowałam się, byłam zbyt przerażona na jakikolwiek ruch.\nBędąc już na korytarzu, usłyszałam zamykanie drzwi, szłam jeszcze chwilę przez ciemny korytarz ocierając się ciałem o bruneta. Gdy ten z pokerowym wyrazem twarzy otwierał wyjściowe drzwi, usłyszałam krzyk i mogę przysiąc, że odgłos który temu towarzyszył wydobył się z pękającego stołu.\nByliśmy na zewnątrz, było chłodno, ale deszcz już ustał, w powietrzu czuć było ten zaduch po zaprzestaniu ochładzania kroplami deszczu asfaltu. Spojrzałam na Liam'a, który już opuścił swoją dłoń i włożył obie ręce do kieszeni spodni, oparł się o zimną ścianę i spuścił głowę. Był inny niż reszta, nie był taki... pewny, że wszystko się uda. Nie wychodził poza szereg by przypodobać się przywódcy, on jakby starał się najmniej utrzymywać z nim kontakt.\n-C-czemu mnie... wyprowadziłeś?- Spytałam lekko spanikowana, aczkolwiek chciałam zachować zdrowy rozsądek, co w takich chwilach jest nie lada wyzwaniem.\n-Chciał ich nastraszyć. Wiedział, że Hayden by się broniła i to ostro, a ty... cóż.- Nie wiedziałam czy powinnam się obrazić czy zezłościć na te słowa. Czy on właśnie zasugerował, że jestem słaba i bezbronna? Ugh.. Nienawidzę kiedy ludzie tak o mnie myślą. Nie słyszeli o takim powiedzeniu "pozory mylą."?\n-Poradziłabym sobie.- Fuknęłam i złożyłam ręce na piersi, spoglądając na zmęczoną twarz chłopaka, zebrałam w sobie chęci i spytałam.- Liam? Coś nie tak?- Może to wydawać się dziwne, że interesuje mnie stan osoby która mnie tak jakby uprowadziła, ale coś we mnie podpowiadało mi, że powinnam się zapytać.\n-Taaa... Wszystko jest okej...- Popatrzył na mnie, a widząc w jego oczach że to co powiedział to czyste kłamstwo, uniosłam brwi.- Dobra, nie do końca.\n-Chodzi o chłopaków stąd; Zayn'a, Louis'a, Niall'a, Harry'ego? Ewentualnie Hayden?- Brunet wstał i spojrzał na mnie z góry, jakby w moich oczach chciał wydobyć cel mojego pytania, chociaż sama wiem, że pytałam z czystej ciekawości.- Bo słyszałam, że kiedyś się przyjaźniliście.\n-To było kiedyś.- Powiedział krótko i tym samym dając mi znak, że powinnam skończyć temat, mimo że chłopak różnił się od jego "nowych znajomych", nie powinnam walczyć z ogniem.\nPrzez następne paręnaście minut ja i Liam pogrążeni byliśmy w grobowej ciszy. Wiedziałam, że jest coś co go męczy, ale sam nie chce się do tego przyznać. Czy to ma związek z gangiem Zayn'a? Chłopak siedział na zimnej ziemi i bawił się telefonem, za to ja bezczynnie opierałam się o ścianę obok i przyglądałam się co jest w około nas. Przy samej krawędzi między budynkami znajdowały się kosze na śmieci, z czego niektóre worki były niechlujnie walnięte obok nich, na ulicy od czasu do czasu można było zauważyć przejeżdżający samochód. Nie wiem dokładnie ile czasu spędziłam w tym miejscu, godzinę, dwie? Podczas bezczynnego stania, moje myśli zaprzątały pytania i wizję o tym co dzieję się w środku budynku. Czy doszło do bójki? Jakiegoś kompromisu? Bałam się, mimo udawania przed Liam'em, że czuje się dobrze, tak naprawdę byłam przerażona, pierwszy raz w całym moim życiu byłam świadkiem czegoś takiego.\nCzekając na dalszy ciąg wydarzeń, zastanawiałam się czy mogłam tego w jakiś sposób uniknąć, czy gdybym znalazła inną pracę, nie poznałabym Harry'ego i możliwe, że teraz siedziałabym w domu i rozmawiała na skype z Rose? A cały koszmar związany z nadejściem Harry'ego nigdy by się nie wydarzył? Myśląc nad tym, zastanawiałam się, czy to że spotkałam tego chłopaka z burzą włosów na głowie było nieuniknione, czy nasze spotkanie musiały się wydarzyć? Nasze drogi złączyłyby się w innym miejscu? Istnieje coś takiego jak przeznaczenie?\nNic w naszym, życiu nie dzieje się bez przyczyny.\n-Dlaczego z nimi nie porozmawiasz?- Po fakcie zdałam sobie sprawę, że jedno z moich pytań w głowie wypowiedziałam na głos, by nie pogorszyć sprawy, nie spojrzałam na Liam'a, ale mogłam przysięgnąć, że odłożył swój telefon i patrzył na mnie.\n-Nie chcą mnie widzieć. To długa historia.- Kolejny raz otrzymałam krótką i zwięzłą odpowiedź. Skoro chłopak nie chcę mi nic powiedzieć, nie będę zmuszać.\nNagle nastał huk i żelazne drzwi otworzyły się obok nas, oboje spojrzeliśmy w tamtym kierunku, a widząc posturę Marcusa, zrobiłam parę kroków do tyłu.\n-Wszystko załatwione. Liam. Odstaw ją do nich.- Marcus puścił mi oczko i ruszył ze swoimi "gorylami" w stronę ulicy. Poczułam na sobie rękę chłopaka, który pchnął mnie w stronę drzwi, jednak kiedy kątem oka zauważył, że jego szef zniknął za ścianą budynku puścił mnie i zakończył brutalny sposób wprowadzania mnie.\nSzliśmy po cichu ramie w ramie, w oddali słychać było głosy chłopaków, którzy nad czymś dyskutują. "Miałeś z tym skończyć!", usłyszałam krzyk Zayn'a na co się wzdrygnęłam. To chyba jeden z najgorszych dni, strach powoli rozpraszał się na każdą komórkę ciała. Jedynie chciałam już wtopić się mocny uścisk kogoś kto powie mi, że wszystko będzie dobrze. Czułam jak łzy zbierają się w kącikach oczu, nie wiedziałam dlaczego akurat mi się to miało przytrafić. Kiedy dotarliśmy do wejścia, wszystkie twarze obróciły się do nas, a konwersacja która przed chwilą tam się rozgrywała wydawała się jakby wcale jej nie było. Nie myśląc dużo, szybko podbiegłam do Harry'ego i nie zważając na nic wtuliłam się w jego tors (który już był przykryty białym podkoszulkiem), poczułam jak chłopak opata moje ciało silnymi ramiona i wtedy to poczułam.... poczułam się bezpieczna. Pozwoliłam by jedna z łez, spłynęła po moim policzku, "już dobrze.", usłyszałam szept Harry'ego tuż przy moim uchu. Odwróciłam głowę by sprawdzić, czy Liam nadal stał w drzwiach, nie myliłam się. Chłopak stał w nich i wymieniał spojrzenia z każdym z chłopaków, nie były one złowieszcze bardziej... bardziej każdy z nich pragnął rozmowy, ale każdy z nich wiedział że ona nie nastąpi. Następnie brunet bez słowa opuścił pokój zostawiając nas samych.\n-Liam..- Szepnął Niall.\n-Niall, nie. On już wybrał.- Powiedział Louis, poklepał go po plecach i zaprowadził do szatni, chwile potem reszta zrobiła to samo, zostawiając mnie i Harry'ego samych.\n-Wszystko okej?- Spytał kiedy go puściłam.\n-Tak..- Powiedziałam, chociaż wiedziałam że to nieprawda. Chłopak podszedł do jednej z kanap i wziął swoją dużą torbę, biorąc mnie za rękę i krzycząc: "Ja już spadam!" do znajomych i opuściliśmy lokal wychodząc na zewnątrz.\nPo drodze do samochodu (nakazałam by Harry jechał ze mną moim autem, ponieważ nie miałam zamiaru go tutaj zostawiać) i w czasie jazdy zastanawiałam się o co poszło, dlaczego Marcus do nich przyszedł, zmarszczyłam brwi w nadziei, że to pomoże moim rozmyśleniom. Nic bardziej mylnego.\n-Nad czym tak myślisz? Nad Marcusem?- Czy ten chłopak potrafił czytać w myślach?\n-Miał interesy. Lepiej, żebyś nie wiedziała.\n-Czemu Zayn krzyknął "Miałeś z tym skończyć"?- Zadawałam kolejno pytania z nadzieją, że ułożę całkowity przebieg rozmowy.\n-Eh... To było z przeszłości. Stare dzieję, Louis, po prostu kiedyś zabłądził i był... w złym towarzystwie.- Cieszyłam się, że jestem błyskotliwą osobą, bo domyślałam się o co mu chodziło. "Miałeś z tym skończyć", "zabłądził", "złe towarzystwo", czyżby chodziło o narkotyki lub coś tego typu? Bałam się o to spytać chłopaka, może będzie lepiej jeżeli zachowam to dla siebie lub ewentualnie powiem mu to kiedy indziej.\nPo około pół godziny byliśmy na miejscu. Wysadziłam chłopaka obok sklepu z płytami, Harry twierdził że nie ma daleko do do domu więc chciał wysiąść. W drodze do domu poczułam jak w mojej kieszeni spodni coś wibruje, wyciągnęłam telefon i upewniając się że na drodze nie ma dużego ruchu wyciągnęłam aparat i spojrzałam na wyświetlacz. Wiadomość.\nDlaczego tak w ogóle do mnie przyjechałaś?\nProszę nie zadręczaj się myślami o Louis'ie.\nDo zobaczenia jutro w pracy kochanie xx\nZ parsknięciem odczytywałam wiadomość. Harry się martwił? Ten Bad Boy Bokser? No nie mogę uwierzyć! Ale, może właśnie o to mu chodzi? By tworzyć pozory, w głębi duszy jest inny, ale podoba mu się to jak działa na innych ludzi.\nWcale nie myślę o tej sprawie z Louis'em, ma swoje życie i niech je sobie zniszczy jak chce.\nZawsze jestem ostrożna ;)\nDo zobaczenia. x\nWłaśnie wysłałam mu całuska. Co?! Julie idiotko czemu to zrobiłaś?! Ugghh..\nSpecjalnie nie chciałam wyjaśniać mu mojego powodu przyjazdu, nie wiem czemu, może nie wiedziałam jak to przyjmie?\nWróciłam do domu, kiedy robiło się ciemno.\nCóż, dzisiaj dowiedziałam się paru rzeczy, zdobyłam odpowiedź na niektóre pytania i co najważniejsze leżąc w łóżku już wiedziałam kim jest dla mnie Harry.\nWłaśnie stałam za ladą sklepu z płytami i sprawdzałam na komputerze jedną ze stron muzycznych, Harry był na zapleczu i robił porządki ze starymi, niesprzedającymi się płytami. Od wczorajszego dnia, dużo się zmieniło, pierwszy raz pozwoliłam Harry'emu pocałować mnie na powitanie, na co zareagował triumfalnym uśmiechem, od wczoraj zdałam sobie sprawę, że już nie mogę dłużej traktować tak chłopaka, on nie jest taki jakim opisują go ludzie, Hayden powiedziała, że tylko się mną bawi, ale nie byłam skora do wierzenia jej, może kiedyś okaże się to prawdą i Harry będzie dupkiem, ale teraz nie jest kiedyś, tylko chwila obecna. Nie wiem czy robię dobrze, zmieniając od tak zachowanie wobec niego, ale dalej miałam być taka chłodna i niedostępna dla niego? Czy to by coś zmieniło? Dałby mi spokój? Tyle pytań. Moje rozmyślenia przerwał mi dzwonek oznajmiający, że ktoś przyszedł do sklepu, kiedy się odwróciłam uśmiech rozświetlił moją twarz.\n-Damon? A co ty tutaj robisz?- Podbiegłam do niego i przytuliłam na powitanie.\n-Przyszedłem kupić jakąś płytę i... och no dobra. Przyszedłem cię odwiedzić i sprawdzić jak sobie radzisz. Ile płyt już rozbiłaś?- Uśmiechnął się ukazując rząd białych zębów, a ja tylko prychnęłam.\n-Dla twojej wiadomości radzę sobie świetnie.- Chłopak z żartem zaklaskał w dłonie i podszedł do lady, zrobiłam to samo.\n-Julie, skończyłem chyba teraz już się w... Kto to jest?- Naszą rozmowę przerwał Harry, który wszedł do pomieszczenia i widząc jak Damon zawzięcie ze mną rozmawia piorunował go wzrokiem, takim jakby chciał go poszatkować.\n-Jestem Damon. Przyjaciel Julie.- Powiedział stanowczo i wpatrzył się również w niego. Prawie go zmroziło, nie wiedział że ten Harry Styles ze mną pracuje ten, który prawie zabił Marcusa na imprezie, ten przed którym każdy schodzi z drogi. Teraz, właśnie w tej chwili obwiniałam siebie, że nie powiedziałam o nim Damon'owi wcześniej, założę się, że w głębi duszy był na mnie zły. Upss... problem. Usłyszałam w głowie, wtedy musiałam to zrobić. Przedstawić mojemu najlepszemu przyjacielowi, bratu, druhowi, chłopaku z którym dogadywałam się jak z nikim innym, Harry'ego. Wypuściłam oddech z myślą, że nikt nie zwróci na to uwagi.\n-Damon, to jest Harry Styles... mój chłopak.\nAutor: black dress o 04:27 23 komentarze:\nOd autorki: Witam was ponownie. Oto wasz/nasz kolejny rozdział. Dziękuje za każe wejście na tego bloga jest już ponad 10 000 wejść! Dziękuje za każdy komentarz i każdą obserwacje x\nJak widzicie trochę zmieniłam wygląd posta, teraz "od autorki" będzie pojawiać się na samym początku, nie nie wiem czy ktokolwiek to czyta pod rozdziałem więc wstawiam na przód. :)\nJak zawsze ten rozdział mi nie wyszedł kc :*\nWAŻNE mam do was prośbę zastanawiam się czy nie zmienić tła na takie by był na nim Harry i Damon (w końcu Damon będzie od teraz należał do tego opowiadania jako jeden z głównych bohaterów ;)). Powiedzcie też, czy mój czy taki styl pisania wam się podoba (by były odstępy między dialogami). Proszę o komentarze,- zostawcie po sobie jakiś ślad.\nPs. Pytanie po rozdziale: Co myślicie o Damon'ie? xx\nUsłyszawszy dzwonek do drzwi, niechętnie podniosłam się z kanapy, na której oglądałam jakiś nudny film o nieszczęśliwej miłości nastolatki i gwiazdy pop'u, co było dziwne bo zbytnio nie przepadałam za takimi filmami.\nMiałam dzisiejszy wieczór spędzić sama z Damon'em, na początku ten pomysł wydawał mi się świetny, mogłabym na luzie z nim pogadać i mile spędzić czas, tylko że kiedy już zakończyłam naszą rozmowę przez telefon, ten entuzjazm zniknął, gdy uświadomiłam sobie, że moją głowę zasypały myśli o Harry'm. Teraz wolałabym posiedzieć sama w domu i poukładać wszystkie myśli.\nKiedy otworzyłam brązowe drzwi, przywitała mnie roześmiana twarz chłopaka. Jego ciemne włosy, jak zawsze lekko opadały na opaloną twarz, ubrany był w czarny podkoszulek i tego samego koloru spodnie, przyznam iż w tej barwie było mu bardzo seksownie. Przywitałam mojego przyjaciela ciepłym uśmiechem.\nA może tego mi trzeba? Czuć obecność bliskiej mi osoby, bym mogła zapomnieć o tych wszystkich męczących mnie sprawach i niekończących się pytaniach dotyczących Harry'ego...? Może ten wieczór, nie będzie taki zły, przecież wieczór spędzony z przyjacielem to nie jest nic złego i nic w postaci jakiejś zdrady (chociaż i tak dla mnie Harry był jedynie znajomym), poza tym nie nastawiałam się na to, że Damon zostanie na noc.\nDawno, nie spędzałam z chłopakiem takich wspólnych wieczorów, parę lat temu w każdy dzień wakacji byliśmy razem, zabawialiśmy się i nocowaliśmy u siebie. Dawno, zanim nauka i studia nie przerwały naszego niekończącego się dzieciństwa.\n-Hej Damon.- Przywitałam go, kiedy zamknął mnie w szczelnym uścisku na powitanie. Miłe ciepło ewoluowało z jego ciała, tak samo jak perfumy, którymi dosłownie zawsze był popsikany, pachniał niczym ciasteczka czekoladowe.\n-Hej Jul, to.. co robimy?- Nagle zdałam sobie sprawę, że nie mam pojęcia czym zapełnić nasz wspólny czas.\n-Hmm... A na co masz ochotę?\n-No nie wiem, może oglądniemy jakiś film czy.. coś.\n-Okej, wybiorę... coś.- Zaśmiałam się i oboje weszliśmy do salonu, Damon wygodnie rozłożył się na mojej kanapie kładąc nogi na dolną szafke stoliczka naprzeciwko; określenie "czuj się jak u siebie w domu" w naszym przypadku było znaczeniem dosłownym. Podeszłam do półki z kolorowymi opakowaniami i zaczęłam przeglądać różne płyty; o ile dobrze pamiętam chłopak zawsze lubił horrory, chyba każdy za nimi przepadał, w końcu Harry też...\nNie, nie myśl o tym.\nRozwiałam wszystkie nieproszone myśli i podeszłam do chłopaka z wybranym już filmem, kiedy przeczytał streszczenie na tyle opakowania, z uśmiechem przystał na moją propozycje.\nKiedy już włożyłam płytkę do odtwarzacza, a na ekranie telewizora zaczęły pojawiać się pierwsze zapowiedzi filmu wraz z jego tytułem, pomyślałam, że na wszelki wypadek podskoczę do pokoju po mój ulubiony puchaty kocyk, kiedy już zainformowałam o tym Damon'a, on wymyślił, że zrobi popcorn.\n-Popcorn jest w szafce nad..\n-Dobrze wiem gdzie jest.- Prychnął z udawaną urazą.\n-W porządku.- Podniosłam ręce w udawanym geście poddania się i pobiegłam po schodach na górę. Kiedy byłam już z dala od Damon'a, idąc przez ciemny korytarz zamknęłam na chwilę oczy, w moim umyśle od razu pojawił sie obraz chłopaka z burzą włosów i zielonymi oczami, był jak na wyciągnięcie ręki, chciałam już sięgnąć w jego strone by sprawdzić czy jest prawdziwy, ale gdy moich uszu doszło głośne pikanie mikrofalówki szybko otworzyłam oczy, obraz Harry'ego zniknął, a ja stałam przed drzwiami do mojego pokoju.\n-Julie! Idziesz?!- Usłyszałam z dołu gruby głos. Uświadomiłam sobie, że wyobrażanie burzy loków zajęło mi dużo czasu i całkowicie się nim pochłonęłam tracąc rachube czasu, wbiegłam pośpiesznie do pokoju i chwyciłam brązowy, miękki kocyk, zamknęłam brązową płyte i omijając korytarz zbiegłam po schodach.\n-Musiałem zatrzymać żeby nic cie nie ominęło.- Zaśmiał sie kiedy wskoczyłam obok niego na kanapę i okryłam sie przyjemnym puchem.- Coś ty tyle robiła?\n-Em...- Musiałam zrobić chwilę przerwy w mojej odpowiedzi, przecież nie mogłam powiedzieć, że rozkojarzyła mnie myśl o Harry'm. Sama w to nie wierzę i jestem z tego mało zadowolona, a co dopiero on! Nie wiem czy dobrym pomysłem byłoby opowiedzenie Damon'owi o mnie i o Harry'm, tym co się między nami stało. Ale chyba przyjaciel by zrozumiał, powiem mu to, ale jeszcze nie teraz, sądzę, że to za wcześnie.- Ja po protu... nie mogłam go znaleźć. Był gdzieś w szafie, pewnie mama go schowała.\n-Oo.. Okej. No to oglądamy.- Moje zdolności kłamania polepszały się z każdym jego użyciem. Btunet nacisnął przycisk na pilocie i film znowu ruszył.- Jeżeli będziesz się bała, możesz się przytulić.- Szepnął mi do ucha.\nNazwanie tego filmy strasznym byłoby niedomówieniem. Ten film był przerażający! Cały seans musiałam oglądać przez szpary pomiędzy palcami, kiedy zakrywałam twarz dłońmi, na co Damon zwykle reagował śmiechem, mimo iż czasami on sam się wzdrygnął, ale z pewnością jego lęk był jak ziarenko w piasku w porównaniu do mojego. Film opowiadał o adwokacie, który miał do sprzedania stary zniszczony dom na uboczu miasta, niestety właścicielka tego miejsca zmarła przez utonięcie w pobliskim bagnie i nękała tych, którzy zakłócali jej spokój, sprawiała że każde dziecko nowo przybyłego badacza- umierało, a dusze dzieci budziły postrach wśród mieszkańców.\nNie było innego odwrotu jak tylko chować się za kocem i wtulać w bok chłopaka by chociaż przez chwilę móc odetchnąć i uspokoić nerwy. Uwielbiałam horrory, ale nie takie gdzie ledwo co mogłam oddychać, co za debil wybrał taki makabryczny film?! A no tak, ja.\n-Możesz już wyjść spod tego koca. Film dobiegł końca.- Spod miękkiego materiały usłyszałam roześmiany głos Damon'a. Wsłuchałam się w dźwięki nas otaczające i stwierdziłam, że faktycznie nastała cisza. Wynurzyłam się spod koca i... prawie umarłam. Właśnie w tedy na ekranie pojawiła się blada twarz zjawy, która wywołała u mnie przeraźliwy krzyk, szczerze nie zdziwiłabym się gdyby ktoś z sąsiedztwa mnie usłyszał i zadzwonił po policję. Gdy kobieta opuściła ekran, a na jej miejsce wstąpiły napisy końcowe przedstawiające role zagranych aktorów z całej siły uderzyłam chłopaka obok w ramię, aż zawył z bólu.\n-Dlaczego mi nie powiedziałeś, że to nie koniec! Zrobiłeś to specjalnie!- Zaczęłam się rzucać na chłopaka, a on tylko głośno zachichotał.\n-Nie, czekaj. W sumie, nie wiedziałeś o tym że to nie koniec.- Zaprzestałam mojej bijatyki i spojrzałam na wciąż szczerzącego się Damon'a.\n-Tak, naprawdę to już oglądałem ten film i zrobiłem to... specjalnie.- Jego uśmiech jeszcze bardziej się rozszerzył, przez co powstały słodkie zmarszczki w około jego oczu, a ja zaczęłam znowu obkładać go plaskaczami bo całej powierzchni ciała.\n-To było podłe.- Powiedziałam kiedy już zmęczyłam się wyładowaniami siły na jego osobie i obrażona podeszłam do odtwarzacza by wyciągnąć płytkę i odłożyć na poprzednie miejsce, kiedy już wszystko było na swoim miejscu (wciąż obrażona) usiadłam obok roześmianego chłopaka i włączyłam satelitkę w celu oglądnięcia jakiegoś serialu by ustatkować emocje.\n-Oj Jul, nie gniewaj się.- Chwycił moją dłoń i przejechał po niej kciukiem, ten gest rozluźnił mnie, a ciepła skóra chłopaka znowu wywołała miłe uczucie, uśmiechnęłam się i pokiwałam głową wyjmując swoją dłoń z ręki Damon'a, przez co zrobił się trochę zmieszany i położył dłoń na kolanie.\n-Ughh.... Która godzina?- Zaciekawiłam się, bo jutro w końcu muszę wstać do pracy, a wątpię by mój szef chciał oglądać swoją pracownicę jako zombie po źle przespanej nocy.\n-Em..- Chłopak spojrzał na swój zegarek.- Dwudziesta trzecia dwadzieścia.\n-Co?!- Szybko wstałam z kanapy i stanęłam na równe nogi, patrząc na zegarek wiszący na ścianie, faktycznie wskazówki pokazywały już dwudziestą trzecią, było późno, a ja nawet jeszcze się nie umyłam, wspólny czas z Damon'em działał jak wyłącznik czasu, zawsze było go mało.- Damon, mam jutro iść do pracy o ósmej, przepraszam ale muszę się zbierać spać.- Powiedziałam trochę skruszona, ale nie miałam wyjścia, wszystkie wątpliwości co do tego wieczoru zniknęły wraz z przekroczeniem domu przez ciemnowłosego, najchętniej spędziłabym z nim całą noc (-przyjaźń-).\n-Wyganiasz mnie?- Wygodniej ułożył się na kanapie i spojrzał spod długich rzęs.\n-Nie, wcale nie p-po prostu mam rano do pracy, nie tak jak ty, ja nie siedzę cały czas w domu ze starszym bratem.\n-Dwa lata, to nie tak dużo.- Spojrzałam na niego unosząc brwi i splotłam ręce na piersi. Czy ten chłopak naprawdę czasami musi mi grać na nerwach? Uwielbiałam go, był cudowny ale czasami jedynym wyjściem z sytuacji byłoby oderwanie mu głowy i tego głupiego uśmieszku. Damon chyba zrozumiał moją aluzję, bo zaraz po pokoju rozniósł się jego śmiech.-.. Rozumiem cię przecież. Idę, idę.\nSpuściłam dłonie i powędrowałam za chłopakiem który szedł w stronę drzwi prowokacyjnie ruszając tyłkiem jak to miał w zwyczaj, czyli po prostu się popisywał, zaśmiałam się pod nosem i oparłam o framugę drzwi, przyglądając się jak ubiera swoje czarne trampki.\n-Dziękuje za zaproszenie. Było fajnie.- Uśmiechnął się, odpowiedziałam mu tym samym i podeszłam do niego się przytulić na pożegnanie.\n-Następnym razem posiedzimy dłużej.\n-Jasne.- Jego pogoda ducha była bardzo zaraźliwa i wypełniała całe pomieszczenie, zawsze przy nim znikały zły humor, wątpliwości, a nieprzyjemne myśli zastępowane były tymi optymistycznymi. Kiedy wiedziałam już, że najlepszym wyjściem dla nas będzie tylko przyjaźń, zdałam sobie sprawę, że jest takim starszym bratem, który... kiedy się wkurzy potrafi tak się pobić, że jego ofiara.. cóż może skończyć ze złamaną kończyną. Nie myślcie sobie, że Damon to samo dobro, czasami potrafi zaleźć za skórę, ale w głębi duszy jest świetną osobą.- Papa Jul!\n-Pa!- Pomachałam mu kiedy zniknął za brązową płytą.\nTa noc należała do jednych z najgorszych, nie miałam żadnego koszmaru, ani żaden włamywacz nie pakował mi się do domu przez okno, nie słyszeć było żadnych krzyków, no może poza jednym, tym w mojej głowie, którego mogłam usłyszeć tylko ja. Przez dobrą godzinę nie mogłam spać, w mojej podświadomości znowu pojawiły się tysiące myśli odnośnie Damon'a i Harry'ego. Tak! Tak, przyznaję się Harry nie jest mi taki obojętny jak to dotąd sobie utrzymywałam, chciałabym by był, ale to trudne bo coś mnie do niego przyciąga może jego tajemniczość, to że raz jest chłodny, a podczas rozmowy staje się ciepły i pogodny, a może to ta iskra w jego oku na którą zawsze trafiam kiedy nasz wzrok się spotyka. Coś w tym chłopaku jest, ale nie wiem co. I to mnie cholernie denerwuje.\nPierwszy raz od dnia kiedy zaczęłam pracę w "Your sounds" chętnie maszerowałam do drzwi sklepu by kolejne osiem godzin pracy spędzić w jednym pomieszczeniu z Harry'm. Poprzedniej nocy zrozumiałam, że chcę go poznać lub może chcę go odkryć.\nPrzekręciłam klucz w szklanych drzwiach i weszłam do środka, z głośników powieszonych w rogach lokalu leciała jedna z moich ulubionych piosenek, lubiłam ten sklep również z tego powodu, że zawsze można było przyjemnie pracować słuchając na bieżąco nowych przebojów. Dopisywał mi dzisiaj niezwykle dobry humor, może to dlatego że w końcu przyznałam się sama przed sobą, że Harry nie jest mi aż tak obojętny, ale niestety wciąż mam myśl, że jest w nim coś ciemnego.\nPo lokalu rozchodził się zapach świeżo parzonej kawy, którą popijał pan Jonson siedząc na stołku przy ladzie sklepu przeglądając poranną gazetę, mógł sobie na to pozwolić ponieważ pracownicy muszą stawić się do pracy o ósmej, ale sklep otwieramy dopiero o ósmej trzydzieści dzięki czemu personale może przygotować się do pracy.\n-Dzień dobry.- Przywitałam mężczyznę na co on miło się uśmiechnął i skinął głową.\n-Punktualna jak zawsze.- Kiedy się uśmiechał, marszczki na jego twarzy pogłębiły się. Skierowałam się do naszego zaplecza by odstawić torbę na wieszak, było tego dnia chłodniej więc postanowiłam, że zabiorę na wszelki wypadek kurtkę, pogoda w Londynie potrafi zaskakiwać. Podeszłam do ściany gdzie były umocowane skromne wieszaki i zauważyłam tylko jedną brązową skórzaną kurtkę, która z pewnością należała do pana Alex'a, widziałam go już nie raz jak ją na siebie zakładał, zawiesiłam swoją torbę robiąc tak samo z kurtką. Rozglądnęłam się po pokoju w poszukiwaniu czegoś co mogło być oznaką przebywania Harry'ego w budynku, ale niestety niczego nie znalazłam. Nie ma go? Byłam zaskoczona jego nieobecnością, chociaż powinnam być świadoma tego, że chłopak nie przykładał się do swoich obowiązków, w końcu nie raz przyłapano go na spóźnieniach czy nieobecności w pracy, ale nie ukrywam -moja mina pokazywała wszystko- byłam smutna z braku Harry'ego.\nJulie ale się wkopałaś.\n-Harry'ego nie ma?- Spytałam się pana Jonson'a kiedy wychodziłam z zaplecza. Jego zmęczona mina i przetarcie twarzy dłonią tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że nie zobaczę dzisiaj obiektu moich długotrwałych myśli, nie miałam nawet siły z nimi już walczyć, zbyt trudno było pozbyć się obrazu chłopaka w mojej głowie, mimo iż nadal nie żywiłam do niego sympatii to jednak.. ughh już dam spokój z wyjaśnieniami bo czasem to nie ma sensu.\n-Nie i nie mam pojęcia gdzie go znowu poniosło.- Powiedział wydmuchując powietrze z ust, coś mi mówiło, że przeczuwał gdzie mógł być Harry, ale nie chciał się tą informacją ze mną podzielić.\n-Aha.. rozumiem.- Starałam się by mój ton brzmiał w miare obojętnie i nie ukazywał żadnych niechcianych, głupich uczuć. Spojrzałam na zegarek który wskazywał ósmą trzydzieści. Podeszłam do drzwi i odwrociłam wizytówkę tak, że teraz pokazywała napis "otwarte", szef poinformował mnie że pójdzie do jakiejś firmy żeby spytać się o nową dostawe i opuścił sklep zostawiając mnie w nim samą. Szlak że jedną zmiane mogą prowadzić tylko dwoje pracowników i drugi szlak, że musiał mi się trafić taki nieodpowiedzialny.\n-Do widzenia!- Pożegnałam się z ostatnią dwójką klientów i z ulgą spojrzałam na zegar który wskazywał godzinę piętnastą trzydzieści tym samym informując że dla mnie czas pracy dobiegł końca.\nHmm.. Niekoniecznie cały dzień pracy, w sklepie owszem, ale miałam jeszcze w planach zacząć moje odkrywanie tajemnic Harry'ego. Za moje pierwsze zadanie postawiłam sobie, że wpierw dowiem sie gdzie często przebywa Harry i później troche się o nim dowiem, jednak jeżeli chodzi o sprawy jego przeszłości i rodzinie to chciałabym sie o tym dowiedzieć bezpośrednio od niego.\n-O Julie. Ty jeszcze tutaj?- Spytała Clarie która właśnie przyszła na swoją zmiane, a zaraz za nią wpadł uśmiechnięty blondyn o imieniu Nath, chłopak przeczesał swoje lekko wilgotne włosy, niestety tak jak przeczuwałam zaczęło padać. Chłopak zawsze był miły, solidny i kompetentny. Oto przykład odpowiedzialnego pracownika.\n-Em... Tak j-ja.- Speszyłam się i uśmiechnęłam zarzucając na ramiona kurtke, trzymając w ręku torbę.- Już wychodzę.\n-Na razie Jul!- Krzyknęła do mnie Clarie, kiedy zamykałam drzwi sklepu. Cieszyłam sie, że mimo iż tak krótko należałam do zespłu to dobrze sie dogadywaliśmy. Miałam już iść do samochodu, ale nagle zdałam sobie sprawe, że Nath i Clarie pracowali w tym miejscu dość długo i to znaczy że mogą wiedzieć coś o Harry'm, czując jak krople deszczu zaczynają wzmagać na silne, a moje włosy stawały sie coraz to mokrzejsze szybko wóciłam do sklepu. Kiedy znalazłam się w środku dziewczyna z długimi czarnymi włosami spojrzała na mnie pytająco, a z zaplecza wyszedł blondyn.\n-Mam do was pytanie.- Zaczęłam na początku niepewna, nie wiedziałam jak koledzy zareagują na do pytanie, ale nie było już odwrotu poza tym od czegoś trzeba zacząć.- Jak długo znacie Harry'ego?- Oboje z szeroko otwartymi oczami spojrzeli po sobie, z mimiki ich ciał mogłam zrozumieć, że wahają się nad odpowiedzią.\n-Um.. my, no długo. Zatrudniono go z tydzień, dwa tygodnie po nas.- Powiedział Nath pocierając ręka kark. Widać było, że nie wiedzą jak rozmawiać o ich znajomości, a dzięki temu wiedziałam że muszą coś o nim wiedzieć.\n-To może dziwnie brzmieć, ale.. wiecie może gdzie on... jest kiedy nie ma go w... um... pracy...?- Zadałam kolejne pytanie jąkając się, po minie znajomych po prostu wiedziałam że znają odpowiedź ale, albo nie wiedzą jak mi to powiedzieć albo po prostu nie chcą.\n-A po co chcesz to wiedzieć...?- Spytała się Clarie.\n-No.. em.. ja...\n-Jeżeli on ci się podoba to powodzenia, ale wątpię żeby ci się udało, sam próbowałem.- Zaśmiał sie Nath, spojrzałam na niego pytająco.- Nie haha, ja nie jestem gejem haha.- Zaczął się śmiać, by rozluźnić atmosferę, doceniałam to, ale w tamtej chwili naprawdę zależało mi na informacjach o chłopaku.\n-A jeśli chodzi o Harry'ego. To on jak wiesz należy do tego gangu i oni... Mają taką siedzibe.- Podniosłam głowę i spojrzałam na chłopaka. Czułam, że zapala sie światło w tunelu. Patrzyłam na Natha'a wyczekująco aż powie coś więcej.- I oni... ten.. ta siedziba jest w starej siłowni na rogu miasta, podobno wyrzucili niepotrzebny sprzęt i zrobili z tego takie posiedzisko. Może tam go znajdziesz.\nCzułam jak szczęście wypełnia po kolei komórki ciała, w końcu mam jakąś poszlake, jakiś postęp. Chciałam już wybiegnąć z najnowszą rewelacją i ruszyć na poszukiwanie opuszczonej siłowni, ale przy samym wyjściu zatrzymała mnie Clarie ciągnąc za ręke.\n-Tylko uważaj na siebie... Nie wiadomo jacy są jego znajomi.- Patrzyłam na nią, ale słowa wlatywały jednym uchem, a wylatywały drugim, jedyne co się teraz liczyło było to, że mogłam dowiedzieć się czegoś więcej i że dzięki temu co może się zdarzyć za parę godzin, na zawsze odmieni moje intencje wobec Harry'ego.\nNie mogłam temu dłużej zaprzeczać, to nie miało sensu, może to wydawać się dziwne, ale przez te wszystkie gwałtowne pocałunki, wymuszane spotkanie, ta pewność siebie, ta cała ciemna strona Harry'ego, zadziałała przeciwnie niż by ludzie sobie tego wyobrażali, to właśnie dzięki tym rzeczom zainteresowałam się nim. To ta tajemniczość.\n-Będe uważać.- Uśmiechnęłam się wiarygodnie, kiedy przekroczyłam próg sklepu odwróciłam jeszcze szybko głowę do wciąż wpatrujących się we mnie zaniepokojonych twarzy.- Jak mam się tam dostać?\n-Hm.. Jak mówiłem jest to na obrzeżach Londynu, nie chcą być w takim centrum... to jest jakąś godzinę drogi stąd.- Zdziwiłam się jak dobrze Nath posługuje się geografią.- Musisz jechać przez Oxford Street i chyba dalej dasz sobie rade. Aha! I jeszcze jedno.- Spojrzałam na chłopaka marszcząc brwi.- Nic od nas nie wiesz.\n-Jasne! Dziękuje wam.- Pożegnałam moich przyjaciół i dziękowałam wszystkiemu za to, że zgodzili się udzielić mi paru wiadomości.\nRuszyłam w stronę samochodu, z nieba nadal lał chłodny deszcz, ale nie przeszkadzało mi to, znalazłam odpowiedź na jedno pytanie, teraz ruszam po odpowiedzi na kolejne. Miałam jeden cel; odkryć świat Harry'ego.\nAutor: black dress o 05:00 19 komentarzy:\nDużo razy zastanawiałam się jak będzie wyglądać moja pierwsza randka (miałam ich już parę, ale nigdy nie byłam na takiej prawdziwej). Chciałam by wyglądała ona niczym z romantycznego filmu.. Moja sympatia prowadząca mnie przez park, dróżką która w około ozdobiona była płonącymi świeczkami, prowadząca do jeziora gdzie przy brzegu, na piasku czekał przygotowany piknik. Siedzielibyśmy i rozmawiali o wszystkim i o niczym, siedząc na miękkim kocyku pod gwieździstym niebem, słuchalibyśmy piosenek lecących z telefonu lub po prostu rozkoszując się otaczającą nas ciszą.. Lub wystarczyłaby przyjemna kolacja w restauracji lub w domu, byłoby idealnie gdybym spędziła ten czas z osobą, którą darzyłabym szczególnym uczuciem.\nAle teraz siedzę w samochodzie z chłopakiem, którego nie darze żadnym uczuciem sympatii, który nie zaprosił mnie na randkę, ale siłą na nią wyciągnął. Miałam ochotę płakać, bo to wszystko miało inaczej wyglądać.\nJechaliśmy dość długą drogę, Harry czasami próbował podjąć jakąś rozmowę, ale za każdym razem ignorowałam jego chęci, tak też naszą podróż przebyliśmy w ciszy. Była śliczna pogoda, tak jak poprzedniego dnia, słońce świeciło jasnym światłem, nie pozwalając by żaden skrawek ziemi pozostał bez jego opieki, najbardziej współczułam roślinom przy drodze lub w doniczkach na tarasach domów, musiały wytrzymywać ten straszny upał, te w doniczkach mogły liczyć na to że właściciel je podleje, a tym przy drodze dawały ukojenie jedynie podmuchy wiatru lub powiem wydobywający się z szybkości samochodów które obok nich przejeżdżały. Niebo było całkowicie białe, czasami mogło się dostrzec jedną lub dwie białe chmurki.Jasne do zrozumienia było, że był to idealny dzień na opalanie się, wyjście na plaże lub basen i tym podobne.\nHarry'emu udała się pogoda.\nZajechaliśmy na parking jednej z kawiarni znajdującej się w parku, chłopak wyłączył silnik (tym samym klimatyzacje) i wysiadł z pojazdu. Obszedł go dookoła i otworzył mi drzwi, zaoferował swoją dłoń bym mogła wysiąść, ale ją zignorowałam, Harry się zaśmiał i zatrzasnął drzwi.\nPodczas dojścia do jednego ze stolików znajdujących się na zewnątrz lokalu, chłopak już nie raz próbował spleść nasze palce ze sobą, ale ja za każdym razem ją odrzucałam. Niech się nie dziwi, czemu tak chłodno reagowałam na jego ruchy, to on pokazał mi jakim jest pewnym siebie podrywaczem, chciałam mu dać do zrozumienia, że nie każda poleci na tą jego "tajemniczość", mimo iż był nieziemsko przystojny. Odsunął mi krzesło bym usiadła, przyjęłam jego gest i zajęłam miejsce lekko się uśmiechając, nie chciałam z drugiej strony uchodzić za jakąś zołzę poza tym zachował się jak dżentelmen co mi się podobało, on również z uśmiechem usiadł na swoim miejscu i splótł razem palce, starałam się nie zwracać uwagi na jego spojrzenie, więc rozglądnęłam się po okolicy; za parkiem znajdowało się jeziorko, do którego prowadził chodnik, w około było pełno drzew z zielonymi grubymi liśćmi, pod tymi drzewami siedzieli ludzie którzy ubłagalnie szukali cienia i chwili ochłody, niektórzy czytali książki, inni rozmawiali, a zakochane pary składały sobie niewinne buziaki, na co się lekko uśmiechnęłam, wyobrażając sobie czy kiedyś i ja mogłabym być na miejscu tej dziewczyny i być obdarowywana czułymi pocałunkami i komplementami jak ona, wywnioskowałam że to komplementy bo blondynka spuszczała głowę i się rumieniła za każdym razem kiedy chłopak coś do niej mówił.\n-W końcu się zorientują, że się na nich gapisz.- Usłyszałam rozbawiony głos, który wyrwał mnie od przyjemnej krainy marzeń. W każdy razie Harry mógł mieć rację, więc zaprzestałam obserwowania uroczej pary i skierowałam swoją uwagę na chłopaka z burzą włosów.\nW innym wypadku skakałabym ze szczęścia z myślą, że ten człowiek wyglądem przypominający jakiegoś greckiego boga zainteresował się mną i siedzi tutaj właśnie ze mną przy jednym stoliku, ale właśnie w innym wypadku, gdyby nie był takim bezczelnym typkiem wszystko wyglądałoby inaczej.\n-Podać coś państwu?- Kiedy miałam już mu się odszczeknąć, do naszego stolika podeszła kelnerka, która niemal pożerała wzrokiem Harry'ego, ale on ją kompletnie zignorował, nadal patrząc na mnie.\n-Ja poproszę zestaw; frytki i pierś z kurczaka, a jeżeli chodzi o napój to kawę.- Powiedziałam z udawanym uśmiechem, odkładając na stół trzymaną wcześniej karte menu.\n-A dla ciebie?- Skierowała się do Harry'ego na "ty", przybliżając się bliżej bruneta.\nKobieta niezadowolona odeszła z zamówieniem, które wpisała do małego notesiku, miała nadzieję, że zapewne uda jej się dłużej pogadać z przystojniakiem, ale Harry szybko ją spławił. Poczułam jak noga chłopaka delikatnie przejechała po mojej wywołując tym ciche i mało widoczne wstrzymanie oddechu. Kiedy odepchnęłam swoją nogę chłopak się uśmiechnął ukazując swoje słodkie dołeczki, miałam ochotę zanurzyć w jednym z nich palec, ale powstrzymałam się od tej przyjemności. Zawiał miły wietrzyk, dając ukojenie, ponieważ wciąż obecność słońca dawała o sobie znać, chłopak zdjął swoją marynarkę, a przez biel koszuli można było zobaczyć lekki zarys tatuaży na piersi, tak jak czarny tusz tatuaży był widoczny na przodzie ciała, tak też na ramieniu chłopaka również można było go dostrzec.\nNagle usłyszałam znajomą piosenkę, która była ustawiona jako dzwonek połączeń w moim telefonie, zaczęłam przeszukiwać torebkę w poszukiwaniu aparatu, ale zdałam sobie sprawę, że moje urządzenie jest teraz w posiadaniu Harry'ego. Chłopak wyciągnął telefon, ale kiedy spojrzał na jego wyświetlacz jego radosna mina zbledła, przejechał palcem po ekranie, a dzwonek ucichł.\n-Kto to był? Czemu się rozłączyłeś?- Brunet nie odpowiedział.- Harry!- Chłopak wyciągnął w moim kierunku rękę z aparatem i mi go podał nadal z niezadowoleniem na twarzy. Poszło szybciej niż myślałam. Kiedy już odblokowałam komórkę, uśmiech pojawił mi się na twarzy, okazało się że dzwoniącym był Damon. Byłam zła, że nie mogłam z nim porozmawiać, ale też cieszyłam się w duchu że zadzwonił, szybko napisałam wiadomość która mówiła, że nie mogę rozmawiać i że zadzwonię wieczorem.\n-Piszesz do niego.\n-Tak, tylko napisze, że nie mogę..\n-Nie lubię go.- Powiedział stanowczo. Wysłałam wiadomość i schowałam telefon do torebki, tam gdzie jego miejsce.\n-Nawet go nie znasz.- Powiedziałam.\n-Znam go, poza tym widziałem jak się na ciebie patrzył podczas imprezy.\n-To tylko przyjaciel. A tak w ogóle, to nie powinno cię obchodzić to z kim spędzałam czas podczas zabawy.\n-Myślę, że jednak tak, w końcu od teraz jesteś moją dziewczyną.- Ta wypowiedź mnie zaskoczyła i wstrząsnęła na dodatek powiedział to w takim tonie gdyby to było oczywiste, ale nie było. Bo ja nie miałam zamiaru być z nim dlatego, że on tak powiedział.\n-Posłuchaj to jest tylko randka, a potem i tak wątpię żebyśmy się znowu gdzieś spotkali.- Właśnie w tej chwili przyszło nasze zamówione danie, kelnerka która nas obsługiwała od początku naszego przyjścia, musiała usłyszeć to co powiedziałam bo zadziorny uśmiech wkradł się na jej twarz, miała tę nadzieję, jeszcze kiedyś uda jej się poflirtować ze Styles'em. Droga wolna. Kiedy kobieta odeszła, bo znowu nie otrzymała żadnego zainteresowania swoją osobą, Harry wziął jeden z frytek i zaczął ją przeżuwać.\n-Skąd wiesz, że nie będzie następnej randki? Od razu mnie skreślasz.\n-Tak, właśnie tak! Skreślam cię ponieważ nic o tobie nie wiem, a ty pokazujesz mi same złe strony. Jesteś rozpuszczony, bezczelny, pewny siebie. Ughh.. Nie mogę na ciebie patrzeć.- Wstałam z miejsca i wzięłam torebkę do ręki. Sądziłam, że może uda mi się jakoś bliżej poznać drugie oblicze chłopaka, ale niestety tym razem kolejny raz się na nim zawiodłam. Żałowałam że w ogóle się tutaj wybrałam, chciałabym ten dzień spędzić z kimś, z kim mogłabym normalnie porozmawiać, pożartować, poopowiadać jakieś historyki z przeszłości, pragnęłam być tutaj z osobą przy której czułabym się swobodnie, z kimś takim jak Damon, przyjaciele w końcu tak robią.\nKiedy oddaliłam się od stołu wyciągnęłam telefon, okazało się że była nowa wiadomość.\nUśmiechnęłam się, chciałam już coś odpisać, ale poczułam jak ktoś łapie mnie za rękę, obróciłam się, tym kimś okazał się Harry, jego twarz już nie była taka wyluzowana jak wcześniej, tym razem była zawiedziona i.. smutna.\n-Dasz mi jeszcze jedną szanse?- Chciałam powiedzieć, że nie, że miał już wiele szans na pokazanie mi swojego prawdziwego oblicza i za każdym razem zawodził. Ale miałam za dobre serce, za bardzo chciałam pokazać ludziom jaka jestem dobra i zawsze kończyło się to wyrzutami sumienia, albo płaczem po nocach.\n-Dobra. To jest twoja ostatnia szansa.- Powiedziała z naciskiem na słowo ostatnia. Chłopak uśmiechnął się i nachylił by pocałować w policzek, kiedy jego wargi opuściły skórę, szepnął mi do ucha:\n-Dziękuje, nie zawiedziesz się słonko.- Powrócił jego pewny ton głosu, jego oddech drażnił moją szyję. Zrobił to specjalnie, zagrał całą role skruszonego chłopaka proszącego o przebaczenie, a kiedy już je otrzymał znowu powróciła jego zuchwałość. Ale miałam w planie by tego dnia poznać jego osobę i pod koniec naszej randki stwierdzić jaki jest i czy powinnam zacząć go nienawidzić jeszcze bardziej. O ile bardziej się dało.\n-To co idziemy się przejść?- Zaproponował i ponownie w tym dniu spróbował spleść nasze palce, ale w końcu -sama się dziwie- uległam. Tak też rozpoczęliśmy nasz wspólny spacer.\nSzliśmy parkiem, rozmawiając o różnych rzeczach, praca, wakacje, szczenięce lata, to były nasze tematy, co dziwne jakimś sposobem nawiązaliśmy wspólny język. Opowiadał mi jak w dzieciństwie jeździł do domku letniskowego na wakacje lub jak mu szło w szkole, dowiedziałam się też że pan Alex Jonson jest dobrym przyjacielem jego rodziny, jednak ani razu nie wspomniał o swoich rodzicach.\nJa za to starałam się mu opowiedzieć o moich chwilach w lecie, jak jeździłam do wujków, kiedy pierwszy raz leciałam samolotem i odwiedziłam Paryż. Miałam okropny lęk przed lataniem. Mówiłam mu, że oceny w szkole nie zawsze były piękne i czasami musiałam zostawać w domu, kiedy reszta znajomych wychodziła na imprezy czy ognisko. Harry był bardzo dobrym słuchaczem, pierwszy raz się tak przed nim wygadałam, nie zwróciłam nawet uwagi na to, że inne dziewczyny z zazdrością patrzyły jak idziemy razem trzymając się za ręce. Może chłopak który teraz szedł przy moim boku nie był taki zły? Tylko trzeba by było go poznać, by dowiedzieć się jaki jest naprawdę.\nPo spacerze, który zajął nam około godzinę usiedliśmy przy jednej z dwóch fontann, które znajdowały się w centrum zielonego parku, strumyczki lały się z dziurek posążków, które stały po środku, a w wodzie leżało pełno złotych monet, ludzie wrzucali je z nadzieją, że spełnią się ich życzenia.\n-Co lubisz robić wieczorami?- Spytał nagle.\n-Co lubisz robić wieczorami, kiedy jesteś sama w domu?\n-Emm.. cóż. Zazwyczaj oglądam jakiś film, albo coś poczytam lub zaproszę znajomych. Czemu pytasz?- Spojrzałam na niego.\n-Z ciekawości, chciałbym cie lepiej poznać.\n-Oh.- Wymsknęło mi się.\n-Jakie lubisz filmy?\n-Emm.. Akcji, dramaty, hmm.. romans, horror te najbardziej. A t-ty?- Spytałam.\n-Akcja, horrory.- Powiedział pewnie.- Jak widać coś nas łączy.- Przybliżył, kładąc dłoń na udzie, którą zaraz zrzuciłam, nie mogłam pozwolić na zbyt wiele, ale i tym razem moja reakcja tylko podziałała na odwrót tak jak tego chciałam, chłopak znowu się zaśmiał.\n-Dlaczego walczysz?- Zdobyłam się na pytanie, które kosztowało mnie wiele wysiłku, ponieważ już poprzedniej nocy myślałam o tym, co sprowadziło Harry'ego na tą drogę. Myślałam o tym, tak z... nudów. Chłopak przez chwilę się zamyślił po czym odpowiedział:\n-To mnie relaksuje. Lubie to, pozwala mi na...em.. opanowanie... ring to mój dom, tam czuje że jestem w czymś dobry.- Zaciekawiła mnie jego wypowiedź, zająknął się i myślał w czasie tego kiedy mówił. Jakby chciał coś ukryć. Ale uważałam że odkrywanie jego wszystkich tajemnic na jeden raz nie jest dobrym pomysłem.\nJednak co z tego, że z Harry'm jakoś można było pogadać, przecież on nadal był tą samą bezczelną, i zbyt pewną siebie osobą. Zadawał się z nieodpowiednimi, złymi osobami, wtaczał bójki i jeszcze wiele złych rzeczy na pewno ma za sobą, ale pewna część mnie chciała go poznać, chociaż wewnątrz.. bałam się go.\nNie, nie to nie mogło tak być, to było zbyt dziwne że tak nagle zmienił swoje zachowanie, a może zawsze taki był.. NIE. To wciąż ten sam chłopak, nie mogę się z nim wiązać i wkroczyć w jego świat, ten świat tylko niszczy.\n-Pójdę już.- Powiedziałam i wstałam.\n-Co? Dlaczego?!- Wstał i niemal krzyknął na co wytrzeszczyłam oczy, cofnęłam się o krok do tyłu.\n-Po prostu, chce.- Znowu ten zimny wzrok powrócił, a cały spacer jakby zniknął, znowu wróciła jego ciemna strona, czułam ten chłód wydobywający się z jego oczu.\nRuszyłam szybko przed siebie starając się nie zwracać uwagi na ludzi, którzy mi się przyglądają. Czułam, że za mną biegnie, ale nagle, kiedy wbiegłam w część parku, która była otoczona gęstymi drzewami, moje nogi odmówiły mi posłuszeństwa, całe ciało tak zareagowało, mój umysł również. Coś we mnie; pewien głos mówił mi, że przecież to tylko przypuszczenia że jest zły, nie znam jego całej historii, może w przeszłości był całkiem inny, ale coś się stało w jego życiu i wywarło wielką dziurę w jego psychice, ale przez te dni był taki chłodny, pewny siebie, myślący że każda może być jego, taki dumny ze swojego zachowania, ale dzisiejszy dzień....... Nie wiem co spowodowało ten nagły zwrot, mam teraz dalej biec? A może zostać i poczekać aż kroki za mną ustaną i będę czuła że stoi z tyłu. Upadłam na kolana i zakryłam rękami twarz, powinnam uciec, wyrwać się z tond, zapomnieć o nim, ale nie mogłam pobiegnąć na pierwszy autobus, nie mogłam się ruszyć, moim największym sukcesem w tym dniu było powstrzymanie się od płaczu.\n-Julie?- Szybko się poderwałam na równe nogi, słysząc już dobrze mi znaną chrypkę.- Co się stało? Czemu uciekłaś?- Podbiegł do mnie i wziął za rękę.\n-Co się stało?! Julie... Czy ty się mnie boisz?\n-Tak.- Szepnęłam i spuściłam wzrok.\nW Harry'm coś pękło po tych słowach, kiedy podniosłam znowu głowę chłopak wpatrywał się we mnie wystraszony, jakby to moje wyznanie odbiło się o jego psychikę.\n-Odwieź mnie do domu.\n-Dobrze.- Harry lekko się uśmiechnął i nachylił się by mnie pocałować, ale odwróciłam głowę, następnie piorunując go wzrokiem.\nSkierowaliśmy się do samochodu, chłopak otworzył mi drzwi od strony pasażera, a następnie sam wsiadł na miejsce kierowcy, w tym czasie ja zdążyłam już zapiąć pasy. W końcu ruszyliśmy, było późno, a droga z powrotem zajęła nam mniej czasu niż wcześniej, podczas podróży nie zamieniliśmy ze sobą ani słowa, chłopak patrzył przed siebie skupiony na drodze, a ja ponownie przeniosłam wzrok za szybę, gdzie oglądałam mijające nas życie. Nie skupiłam większej uwagi na tym co dzieje się po drugiej stronie, moje myśli przejęły wydarzenia z tego dnia, od chwili kiedy go zobaczyłam u nas w kuchni, aż do chwili obecnej. A może byłam za ostra? Ale to w końcu on wszystko zaczął. Miałam mętlik w głowie, a co jeśli dałabym mu szansę, czy chłopak może być inny niż opisują go ludzie..?\nDojechaliśmy pod mój dom, słońce powoli chowało się za powłoką chmur, lekko się ochłodziło, ale ta zmiana wyszła wszystkim na dobre, kiedy wysiadłam z auta, chciałam już skierować się do domu, ale okazało się że kiedy się obróciłam Harry stał oparty o maskę samochodu, wyczułam po jego spojrzeniu, że czeka na jakieś pożegnanie, ale nie wiedziałam co robić.\n-Więc było... miło.\n-Podejdź.- Powiedział spokojnie, nie pewna tego czego miałam się spodziewać podeszłam do chłopaka.\n-Harry. Ja-a..- Chciałam coś powiedzieć, ale przerwał mi kolejny szybki pocałunek przez chłopaka, ale tym razem był on inny. Znacznie inny, chłopak był świadomy tego co ze mną robił, był to długi pocałunek, ale nie protestowałam.\nKiedy ciepłe wargi, oderwały się od moich, brunet łobuzersko się uśmiechnął, był zadowolony z tego że tym razem się nie wyrwałam.\n-Do zobaczenia piękna.\nPo czym bez dalszych ogródek wsiadł do samochodu, skierowałam się lekko zdenerwowana w stronę drzwi, kiedy stałam na werandzie zdołałam jeszcze usłyszeć jak silnik samochodu cichnie wraz ze zwiększaniem się odległości od mojego domu i skrętem w boczną ulicę. Gdy moje poszukiwanie kluczyków do drzwi dobiegło końca, otworzyłam je i weszłam do środka. W mieszkaniu było cicho, zdawało się jakby nikogo nie było, zajrzałam do kuchni, na stole leżała biała prosta kartka, podeszłam do niej i odczytałam wiadomość.\nJa i tata pojechaliśmy do wujka, ciocia zadzwoniła że jest chory i musimy pilnie jechać, będziemy jutro około południa, w szafce pod telewizorem zostawiliśmy pieniądze jakby były ci potrzebne. Buziaki.\nCzyli rodziców nie ma, a cały dom jest pusty i spędzę dzisiaj całą noc sama, zgięłam kartkę i wrzuciłam do kosza, następnie poszłam do pokoju by odstawić torebkę na jedną z pólek, i kiedy spojrzałam na zegarek zawieszony w pokoju przypomniałam sobie, że obiecałam zadzwonić do Damon'a. Wyciągnęłam telefon i szybko wybrałam numer przyjaciela, już po dwóch sygnałach usłyszałam jego ciepły i radosny głos.\n-A myślałem, że już zapomniałaś o mnie.\n-Haha Damon, o tobie nigdy.- Uśmiechnęłam się, chociaż wiedziałam że i tak tego nie zobaczy.- Miałeś do mnie jakąś sprawę?\n-A czy zawsze musi być jakaś sprawa? Chciałem pogadać.- Po tonie głosu rozpoznałam, że też się uśmiecha.\n-Siedzę w domu, rodzice wyjechali do wujka, kiedy mnie nie było.- Wytłumaczyłam, nagle wpadł mi do głowy pewien pomysł, skoro już z nim rozmawiałam, a i tak nic ciekawego sama bym nie robiła w tym dużym domu, to co by mi zaszkodziło zaproszenie przyjaciela, we dwójkę zawsze raźniej.- A może masz ochotę do mnie wpaść?\n-Serio?- Ucieszył się.- Z chęcią.\n-To za godzinkę?\n-Jasne! Do zobaczenia!\nZ uśmiechem na twarzy rozłączyłam się i usiadłam na łóżku, cieszyłam się że spędzę miły wieczór z Damon'em, a jeżeli wszystko pójdzie dobrze utwierdzi mnie to w przekonaniu, że to co do niego czuje to jedynie przyjaźń.\nAle czułam się dziwnie, bo po całym dniu spędzonym z Harry'm, nagle zapraszam do domu innego chłopaka, ale to w końcu przyjaciel, a tak poza tym co się będę przejmować.\nNie, jednak trochę się przejmuje, ale przecież nie mam czym, z Harry'm nic mnie nie łączy i nie będzie.\nZnowu przyłapałaś się na myśleniu o nim.\nCały entuzjazm na dzisiejszy wieczór nagle zmalał.\nOd autorki: Przepraszam, że tak długo, znowu kazałam wam czekać, ale na szczęście czas sprawdzianów dobiega końca i mam nadzieję, że next pojawi się wcześniej. Co do rozdziału: jest on dość długi, ale potraktuje to jako niespodziankę za długie czekanie. Sprawił mi on wiele problemów, ponieważ nie dość że wyobrażałam go sobie kompletnie inaczej to do tego wyszedł taki głupi i pogmatwany, po prostu go zepsułam! A tyle się tutaj podziało randka Harry'ego i Julie, a teraz jeszcze czeka nas wieczór z Damon'em. Do tego czuje się źle, bo postać Harry'ego w tym rozdziale miała zachować się inaczej, ale mam w naturze jakiś romantyzm który mną zawładną i taki dziwny wyszedł... Jestem niezadowolona z tego rozdziały. Wybaczcie mi.. Jeszcze się rozpisałam więc dziękuje tym co doczytali do końca, nie wiem czy ktoś czyta te moje małe notki pod rozdziałem, ale co tam.\nProszę o komentarze, one bardzo motywują x\nAutor: black dress o 08:02 15 komentarzy:


Wyjazd na Narty i Snowboard do Francji 2021/2022 - SnowShow\n1300-3600 m n.p.m\nLodowiec Mont de Lans, freeride na La Grave, snowpark z Chillout Zone.\n1800-3230 m n.p.m\nNajwyżej położony kurort sportowy w Europie! (3 doliny)\n1860-2540 m n.p.m\nIdealnie naśnieżony ośrodek.\n1130-3330 m n.p.m\n250 km tras, piękne widoki i niekończące się imprezowe noce!\nChamonix Mont-Blanc Francja\n1030-3275 m n.p.m\nChamonix Mont-Blanc to idealny region nie tylko dla ludzi lubiących wyzwania i ryzyko, ale także dla początkujących.\n425 km tras\n1200-3250 m n.p.m\nLa Plagne to 10 miejscowości i w sumie aż 140 wyciągów.\n1300-2800 m n.p.m\nFajne warunki śniegowe i niewygórowane ceny.\n78 km tras\nPuy Saint Vincent Francja\n1400-2750 m n.p.m\nSpokojna, urokliwa i położona w parku narodowym francuska miejscowość.\n265 km tras\n1600-2500 m n.p.m\nPerełką Flaine jest 14-kilometrowa trasa, pozwalająca rzucić okiem na Mont Blanc.\n1650-2250 m n.p.m\nKlimatyczny, położony w otoczeniu świerków region we francuskich Alpach.\nSainte Foy Francja\n1550-2620 m n.p.m\nOldschoolowy klimat, 3 oznaczone i zabezpieczone obszary freeride'owe.\n1550-2720 m n.p.m\nSześciokilometrowy Grand Cabane - jedna z najdłuższych tras w płd. Alpach.\nFrancja - idealne miejsce na narty i snowboard\nAni Austria, ani Szwajcaria nie mogą konkurować z francuskimi kurortami narciarskimi. Kto choć raz ujrzał Francuskie Alpy, wstając rano i wychodząc na stok, zawsze będzie do nich wracać. A osoby, które jeszcze nie widziały tych pięknych gór i stoków- zaufajcie nam! Większość narciarzy i snowboardzistów wymaga dzisiaj czegoś więcej niż dobrze przygotowanych tras i gwarancji śniegu. Chcą dogodnych transferów pomiędzy ośrodkami i setek jak nie tysięcy kilometrów połączonych tras. Francja daje nam dostęp do tego wszystkiego, w otoczeniu pięknych Alp, a my dbamy o to, żebyście spędzili ten czas w najbardziej komfortowym zakwaterowaniu, z mega atrakcjami, świetną muzyką i rewelacyjną atmosferą!\nTrzy Doliny, Espace Killy, Paradiski czy La Rosiere spełnią oczekiwania najbardziej wymagających riderów. Do tych trzech regionów można spokojnie dodać jeszcze kilka innych. Bogactwo wyboru przyciąga rocznie masę amatorów białego szaleństwa, którzy następnie odliczają dni do kolejnego wyjazdu na narty we Francji. Jeśli jeszcze się zastanawiasz, czy narty z Francją to dobry kierunek, zapewniamy, że to najlepszy wybór!\nOśrodki narciarskie Francja\nWybór miejsca na urlop zimowy we Francji, nie należy do najłatwiejszych. Val Thorens to najwyżej położony kurort sportowy w Europie (2300 m n.p.m.). Należy on do kompleksu Trzech Dolin znajdującego się we francuskiej Sabaudii, który jest największym na świecie zintegrowanym obszarem narciarskim. Bliskość Mont Blanc-najwyższego szczytu Alp przyciąga oszałamiającymi widokami i sprawia, że jeżdżenie po trasach Chamonix, La Rosiere lub Les Saisies jest wyjątkowe.\nAlpe d'huez, Tignes, Les2Alpes i inne zapewniają zawsze rozrywkę na wysokim poziomie zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych. Wyjazd na narty i snowboard do Francji to niezapomniana przygoda. Jakikolwiek resort byśmy nie wybrali, możemy być pewni najlepszych warunków do uprawiania narciarstwa i snowboardingu na świecie. Warto się wybrać na jeden z naszych wyjazdów, od ponad 11 lat jeździmy razem z tysiącami zadowolonych uczestników do Francji, wiemy na czym Wam zależy bo sami jesteśmy zajawkowiczami.\nMacie do czynienia z miejscem, które nie tylko pozwoli Wam na swobodny wybór idealnych dla siebie tras, ale bezproblemowy wybór zakwaterowania, od standardu BUDGET aż do PREMIUM. Jest to miejsce na każdą narciarską i snowboardową kieszeń, dla każdego miłośnika białego puchu, dla osób, które jeszcze nie wiedzą co zrobić z zimowym urlopem, słowem dla wszystkich doceniających piękno i możliwości Alp!


Legia - Spartak SKŁADY - kto może zagrać w meczu 9.12 w Warszawie? - Warszawa, ESKA.pl\nLegia - Spartak SKŁADY - kto może zagrać w meczu 9.12 w Warszawie?\nLegia Warszawa mierzy się dziś ze Spartakiem Moskwa w meczu ostatniej kolejki rozgrywek grupowych Ligi Europy. Wojskowi wciąż mają szanse na pozostanie w pucharze, lecz klub z Moskwy chce się zemścić za ostatnią porażkę. Sprawdźcie przewidywane składy obu klubów.\nMecz Legia Warszawa - Spartak Moskwa zaplanowano na 9. grudnia. Spotkanie rozgrywane na Stadionie Wojska Polskiego przy Łazienkowskiej 3. to dla Legii ostatnia szansa na pozostanie w Lidze Europy. Choć Wojskowi rozpoczęli rozgrywki w grupie od dwóch sensacyjnych zwycięstw ze Spartakiem i Leicesterem, które dały im prowadzenie w grupie, kolejne mecze zakończyły się przegranymi, a Legioniści spadli na sam dół tabeli. Wciąż mają jeszcze szansę na awans, lecz rozwiązanie jest tylko jedno - wygrana ze Spartakiem Moskwa w dzisiejszym meczu. Nie będzie łatwo, gdyż klub z Moskwy chce się odegrać za porażkę z pierwszej kolejki. Możemy się więc spodziewać, że obie drużyny wystąpią w najsilniejszych zestawieniach. W dalszej części artykułu znajdziecie przewidywane składy Legii Warszawa i Spartaka Moskwa.\nPstrąg właściwości odżywcze - dlaczego warto jeść pstrąga?\nSzukali kradzionych aut, znaleźli ARSENAŁ! Zobaczcie zabezpieczoną broń [FOTO/W…\nPrzewidywane składy na mecz Legia - Spartak 9.12\nLegia Warszawa zmaga się z kryzysem na każdym polu. W kontekście dzisiejszego meczu najważniejsze są jednak problemy kadrowe. Marek Gołębiewski będzie się musiał obejść bez dwóch kluczowych zawodników. Artur Jędrzejczyk złamał obojczyk w meczu z Jagiellonią. To wyklucza go na co najmniej dwa miesiące.\nOperacja zrobiona ✅Pozytywne nastawienie jest ✅Czekamy Kapitanie! 💪 pic.twitter.com/g3U7RuBAam— Legia Warszawa 👑 (@LegiaWarszawa) December 2, 2021\nNa boisku nie pojawi się też Filip Mladenović. Serb ma uraz kolana, przez który nie będzie mógł wystąpić przeciwko drużynie z Moskwy. Spartak też odczuje absencję kilku graczy. Rui Vitória nie wstawi Aleksandra Sobolewa - najlepszego strzelca drużyny. Zabraknie też Jordana Larssona i Ezequiela Ponce. Poniżej przewidywane składy obu drużyn.\nLegia Warszawa: Boruc – Johansson, Wieteska, Nawrocki, Ribeiro – Kastrati, Slisz, Charatin, Josue, Luquinhas – Emreli.\nSpartak Moskwa: Selinkhov - Gigot, Dzhikiya, Raskazow, Hendrix - Moses, Ignatov, Umyarov, Lomovitzkiy, Bakajew - Promes\nPoczątek meczu o 18:45.


W CNK wszystko co dziecko o śmieciach wiedzieć powinno - Przyroda - Naukowy.pl - Polski Serwis Naukowy\nGłówna · Przyroda · W CNK wszystko co dziecko o śmieciach wiedzieć powinno\nWarsztaty Familijne to zajęcia przygotowane specjalnie dla dzieci w wieku 5-8 lat. Uczestniczą w nich dzieci razem z rodzicami i opiekunami. Wspólnie przeprowadzają doświadczenia, testują, szukają odpowiedzi na trudne pytania.\nPodczas zajęć znajdują rozwiązania wielu zagadek. Dowiadują się np. skąd się bierze prąd? Gdzie jest schowana muzyka na płycie CD? Dlaczego wiatr dmucha, kiedy chce? Dlaczego w słuchawce telefonu słychać osobę przebywającą bardzo daleko?\nTabor Domu Tańca – odbywający się latem w jednej z miejscowości Polski centralnej tygodniowy cykl warsztatów, wykładów, koncertów i potańcówek z muzyką ludową danego regionu. Wzorowany jest na letnich taborach węgierskich domów tańca. Uczestnicy taboru przyjeżdżają aby wspólnie przez kilka dni grać, tańczyć i uczyć się od zaproszonych muzykantów, śpiewaczek i tancerzy wiejskich. Centrum Nauki Kopernik – centrum nauki założone w 2005 w Warszawie, którego celem jest promowanie i popularyzacja nowoczesnej komunikacji naukowej. Zwiedzający mogą poznawać prawa przyrody poprzez samodzielne przeprowadzanie doświadczeń na interaktywnych wystawach. Centrum jest instytucją, powołaną i finansowaną przez Miasto Stołeczne Warszawa, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwo Edukacji Narodowej. "Media Student" to inicjatywa powstała w 2004 roku, mająca na celu zintegrowanie środowiska polskich mediów studenckich. Zamierzeniem projektu jest stworzenie warunków i zasad współpracy młodych dziennikarzy oraz doskonalenie umiejętności. Jest to realizowane poprzez organizowanie corocznych konferencji oraz warsztatów, podczas których uczestnicy mają możliwość dyskusji na interesujące ich tematy oraz spotykają się i uczą od znanych i cenionych profesjonalistów. Do tej pory zawsze odbywały się zimowe Warsztaty Prasowe Media Student oraz wiosenna Ogólnopolska Konferencja Media Student, która jest większym wydarzeniem i uczestniczą w niej również stacje radiowe. Wszystkie edycje Media Studenta to imprezy darmowe, odbywające się dzięki sponsorom i dofinansowaniu uczelni warszawskich.\nAkademia PISM - szkoła jest częścią Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Misją Akademii PISM jest rozwój zawodowy pracowników administracji publicznej oraz pracowników sektora prywatnego poprzez udział w szkoleniach, warsztatach oraz kursach z zakresu stosunków międzynarodowych i dyplomacji. Akademia PISM prowadzi Studium Polityki Zagranicznej(dziewięciomiesięczne szkolenie w trybie weekendowym), kursy z zakresu Protokołu Dyplomatycznego, specjalistyczne warsztaty w języku angielskim oraz inne szkolenia otwarte oraz na zamówienie. W Akademii wykładają: wysocy urzędnicy państwowi, dyplomaci, eksperci, dziennikarze i pracownicy nauki, którzy prowadząc zajęcia w formie wykładów i warsztatów. Problem demarkacji – problem w filozofii i metodologii nauki dotyczący kryteriów rozróżniania nauki od innych dziedzin działalności ludzkiej, przede wszystkim pseudonauki, wierzeń religijnych, metafizyki. Problem ten wynika z trudności odpowiedzi na pytania: czym jest nauka, jaka jest jej istota czy specyfika?\nCentrum Nauki Kopernik – centrum nauki znajdujące się przy ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 20 w Warszawie, którego celem jest promowanie i popularyzacja nowoczesnej komunikacji naukowej. Zwiedzający mogą poznawać prawa przyrody poprzez samodzielne przeprowadzanie doświadczeń na interaktywnych wystawach. Centrum jest instytucją, powołaną i finansowaną przez Miasto Stołeczne Warszawa, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwo Edukacji Narodowej. Trening interpersonalny: Jako początek treningu interpersonalnego wskazuje się warsztaty dla kadry kierowniczej, organizowane w roku 1946 w Connecticut. Prowadzono tam wykłady, seminaria oraz spotkania w kilkunastoosobowych grupach, na których omawiano problemy, jakie uczestnicy warsztatów napotykali w pracy. Spotkania prowadzili współpracownicy Kurta Lewina.\nZgromadzenie Wszystkich Istot – forma warsztatów (praktyk grupowych) zapoczątkowana przez Joannę Macy i Johna Seeda, które powstały przez połączenie elementów autorskich warsztatów Joanny Macy pod nazwą „Rozpacz i umocnienie” z założeniami filozofii głębokiej ekologii Arne Næssa. Warsztaty te mają na celu budzenie bliższych związków z przyrodą, rozbudzanie świadomości ekologicznej, zakładają że ignorancja czy obojętność ludzi na niszczenie Ziemi nie jest spowodowane brakiem informacji a brakiem zdolności przeżywania tych informacji, strachem przed uczuciem rozpaczy, które one mogą wywołać. Warsztaty odwołują się do zasad głębokiej ekologii, rytuałów pochodzących z różnych kultur oraz współczesnej psychologii. Dzieci śmieci – polski film fabularny z 1986, w reżyserii Macieja Dejczera i z jego scenariuszem. Film ten należy do cyklu Kronika wypadków.\nDodano: 07.08.2011. 10:04


Balenciaga BA 5042 024\nHity sprzedażyRay-BanTom FordOakleyPradaPersolMichael KorsEmporio ArmaniPorsche DesignCarreraVersaceDolce & GabbanaPolaroidMiu MiuPrada SportBurberryBvlgariMarkiAdidasAlexander McQueenArnetteBalenciagaBognerBossBoss OrangeBurberryBvlgariCalvin KleinCarreraCélineDieselDKNYDolce & GabbanaDragonDsquaredElleEmporio ArmaniErmenegildo ZegnaEscadaEspritFossilFurlaGiorgio ArmaniG-Star RAWGucciGuessHIS EyewearJB by Jerome BoatengJil SanderJimmy ChooJust CavalliKarl LagerfeldLacosteLiu JoMarcMarc JacobsMarc O PoloMax & Co.Max MaraMichael KorsMiu MiuMont BlancNikeOakleyPaul SmithPersolPierre CardinPolaroidPolaroid KidsPolaroid SportsPolicePoloPorsche DesignPradaPrada SportPumaRalphRalph LaurenRay-BanRay-Ban JuniorRoberto CavalliRodenstockSaint LaurentSmithStella McCartneySwarovskiTiffanyTimberlandTod'sTomas MaierTom FordTommy HilfigerTRUSSARDIValentinoVersaceVogueWeb Eyewear Bezpłatna wysyłka i zwroty\nOkulary korekcyjne Hity sprzedażyRay-BanPorsche DesignTom FordVienna DesignPradaDolce & GabbanaOakleyBurberryPersolEmporio ArmaniEspritTommy HilfigerBvlgariRalphBossMiu MiuMarkiAdidasAlexander McQueenArnetteBalenciagaBossBoss OrangeBrendelBurberryBvlgariCalvin KleinCarreraCélineCharmantClaudia SchifferDaniel HechterDieselDKNYDolce & GabbanaDsquaredEcoLineElleEmporio ArmaniErmenegildo ZegnaEscadaEspritFlexonFossilFREIGEISTFurlaGiorgio ArmaniGucciGuessHumphreyJB by Jerome BoatengJimmy ChooJust CavalliLacosteMarcMarc JacobsMarc O PoloMax & Co.Max MaraMichael KorsMiu MiuMont BlancNikeOakleyOIOPaul SmithPersolPierre CardinPolaroidPolicePoloPorsche DesignPradaPrada SportPumaRalphRalph LaurenRay-BanRay-Ban JuniorRoberto CavalliRocco by RodenstockRodenstockSafiloSaint LaurentStella McCartneyStrenesseSwarovskiTiffanyTITANflexTom FordTommy HilfigerTRUSSARDIValentinoVersaceVienna DesignVogueWoodone Bezpłatna wysyłka i zwroty\nBalenciaga BA5042 (024)\nHome > Okulary korekcyjne > Balenciaga > BA5042 (024)\nJeszcze 1 BA5042 na magazynie\nGwarantowana dostawa do 25 lipca 2017:\nProsimy zamówić w ciągu 35 godzin i 7 minut i wybrać UPS-Express przy kasie.\nBA 5042 są dostępne w 3 innych atrakcyjnych wersjach\n059 777,50 zł\n001 777,50 zł\n048 777,50 zł\nL (Wysyłka w ciągu 35 godziny/godzin)\nUPS Standard (standard)Przewidywana data dostawy: Pomiędzy 26 lipca 2017 a 27 lipca 2017 *wysyłka gratisUPS Express SaverGwarantowany termin dostawy wtorek, 25 lipca 2017 do godz. **69,00 zł *Podane terminy dostawy i ceny obowiązują dla wszystkie lokalizacji docelowych w Polska, o ile zamówienie i wpłata nastąpi najpóźniej do dnia 23 lipca 2017, również przy zakupie z odroczoną płatnością lub płatności za pobraniem. 18:00. Dla zapewnienia szybkiego i sprawnego zaksięgowania wpłaty polecamy następujące metody płatności Karta kredytowa, Paypal .\nCena sugerowana 1 023,02 zł\n777,50 zł w tym VAT\nBA 5042 Informacja o modelach\n432614 BA5042/024 Okulary od projektantów.Tego, że okulary nadają stylu, jest oczywiście świadomy każy klient Edel-Optics. Taki dodatek nadaje elegancji zarówno w podróży, w pracy, jak i w czasie wolnym. Okulary BA5042 marki Balenciaga z kolekcji 2016 oraz 2017 są dostępne w sklepie internetowym Edel-Optics także w innych wariantach. Te oprawki są odpowiednie dla kobiet, które mieszkają w wielkich metropoliach. Nadają się na każdą okazję, bo przecież chodzi o to, żeby dobrze zaprezentować się w roku 2017. Przy pełnych oprawkach szkła są całkowicie otoczone ramką. Ten, kto nosi okulary z przekonania, tylko w wyjątkowych przypadkach zdecyduje się na inne rozwiązanie. Kocie oczy sprawiają, że spojrzenie jest uwodzicielskie i zarazem tajemnicze. Model BA5042 ma w sobie cos nieprzyzwoitego. Za każdym razem przyciąga uwagę. Tworzywo sztuczne to bardzo lekki i elastyczny materiał. Cieszy się długą żywotnością i niezwykłym komfortem noszenia. Do opalonej skóry, na plażę, czy do czapki z pomponem w zimie, białe okulary zawsze świetnie się prezentują. Oprócz tego, możesz zmówić u nas w korzystnej cenie także odpowiednie szkła korekcyjne. Wszystko czego potrzebujesz, to aktualna wartość dioptrii, którą możesz otrzymać od swojego okulisty. Z Cyfrowym Optykiem masz możliwość wyboru między markowymi szkłami z Niemiec lub markami premium takimi jak Seiko, Hoya und Rodenstock. Powłokę antyrefleksyjną, efekt lotosu, antystatykę itd. trzymasz w Edel-Optics bez dodatkowej opłaty. Model jest dostępny. Dokonując zakupu już teraz i wybierając opcje wysyłkiekspresowej, możemy zagwarantować Ci dostawę na czas. Ponieważ Edel-Optics jest rajem, dla wszystkich poszukiwaczy okazji cenowych, u nas możesz dokonać zakupu tego top modelu w niezwykle atrakcyjnej cenie. To, co w innych sklepach online nazywane jest promocją, u nas jest po prostu standardem. Nowości\n285 recenzji na portalu Trustpilot\nOpinie klientów Opinie klientów (285)


TOP 5, bez których nie wyobrażam sobie tortowania - Ula Stępniak\n6 gru 2021 | Od Kuchni, Prowadzenie Firmy | 0 komentarzy\nPoczątek grudnia obfituje w prezentowniki, kalendarze adwentowe i cuda wianki, które mają nam umilić okres przygotowań do Świąt a Mikołajowi podpowiedzieć o czym marzy każda Torciara.\nNie byłabym sobą gdybym nie podeszła do tematu po swojemu. Nie pokażę Wam więc 24 pomysłów na mini gadżety zamknięte w kalendarzu i nie zrobię 100 pomysłów czym obdarować miłośniczkę tortowania, ale zaprezentuję Wam te przydasie bez których nie wyobrażam sobie pracy. I nie chodzi tu o tak oczywiste przedmioty jak talerz obrotowy czy mikser. O nieeeee, będzie zdecydowanie bardziej kreatywnie 🙂\n1. Barwniki do malowania na masie cukrowej\nWiadomo, że barwniki do mas cukrowych i kremów to podstawa w każdej pracowni. U mnie na równi z tamtymi stoją barwniki, którymi maluję na masie cukrowej. Są to barwniki Food Colors Edible Matte, które łączę z masłem kakaowym.\nZazwyczaj korzystam z podstawowych kolorów i mieszam je dowolnie, aby otrzymać pożądany odcień lub nasycenie. To zdecydowanie moje najbardziej ukochane barwniki.\n2. Dobry organizer/ kalendarz\nNadal szukam tego idealnego. Ze względu na niestandardowy czas pracy i nasilony okres około weekendowy przeciętne kalendarze po prostu odpadają. Potrzeby osób tortujących są zdecydowanie większe. Pojedyncza kartka na sobotę w okresie komunijno-weselnym nie jest wystarczająca.\nMoim (prawie) ideałem był kalendarz dzienny Moleskine. Każdy dzień jest rozpisany na osobnej stronie. Z tyłu kalendarza dodatkowo jest kieszonka na karteczki, notatki i wizytówki i kilka stron ekstra na notatki.\nOd roku korzystam jednak z kalendarza PSC i ten format w tej chwili najbardziej mi odpowiada. Nieco zmieniły się moje priorytety, w kalendarzu zapisuję więcej spraw z biznesu online, spotkań i zadań. Zamówienia z pracowni rozpisuję w segregatorze z kartkami, które sama stworzyłam. Możesz je pobrać tutaj: https://ulastepniak.pl/lp/candy-planner/\nKiedyś stworzę swój własny kalendarz/ organizer i wtedy będzie w 100% idealny 😉\n3. Stemple Sweet Stamp\nZe wszystkich wyciskanych literek te podobają mi się najbardziej i używam ich najczęściej. Są wykonane z najwyższej jakości materiałów. Super trwałe i bardzo wygodne w użyciu. Za każdym razem kiedy tort ozdobię tymi właśnie literkami zgarniam pochwały za świetne detale.\nNie są niestety tanie, ale zapewniam, że warte każdej złotówki. To inwestycja na długie lata.\n4. Świeczki, posypki, wstążeczki, suszone kwiaty\nCzyli wszystko to, co tworzy klimat na torcie. Te detale często robią największą robotę. Są taką kropką nad i.\nUwielbiam ich używać i korzystam kiedy tylko mam okazję 🙂\nTo, co mnie zaskoczyło najbardziej to fakt, że często klienci zwracają uwagę na te drobiazgi i pytają czy u nich też będzie taka wstążka czy mały kwiatek bo z tym właśnie kojarzą moje torty. To, co tak bardzo kocham stało się moim znakiem rozpoznawczym.\nŚwieczki – oczywiście Kalamu\nPosypki – Słodki Bufet\nWstążeczki – szyfonowe rwane (dostępne np na Allegro)\nSuszone kwiaty – Miła Odmiana\n5. Patera z melaminy\nIleż ja w swoim życiu potłukłam pater ceramicznych za grube pieniądze to tylko ja wiem (i mój mąż). Kiedyś na jedym candy barze straciłam 6 pater! Co gorsza, sama je potłukłam więc nawet nie mogłam zrzucić winy na kogoś (najgorzej).\nOdkryłam kiedyś paterę wykonaną z melaminy i skradła ona moje serce z trzech powodów:\n• nóżkę można odkręcić od talerza co bardzo ułatwia przechowywanie i transport\n• nie może się uszkodzić (no, chyba że potraktujemy ją młotkiem)\n• ma uniwersalny design więc pasuje do wielu stylów\nMam w swoich zasobach patery w kolorze białym, różowym, błękitnym i czarnym. Są doprawdy przecudowne.\nTak wygląda moje ukochane TOP 5.\nA jakie jest Twoje? Bez czego nie wyobrażasz sobie tortowania?


gramizdam - OPERON - Księgarnia internetowa\nHistoria. Matura 2018. Testy i arkusze. Zakres rozszerzony\nChemia. Matura 2018. Testy i arkusze. Zakres rozszerzony\nFizyka. Matura 2018. Testy i arkusze. Zakres rozszerzony\nGeografia. Matura 2018. Testy i arkusze. Zakres rozszerzony\nZobacz następne 26 produktów Ładowanie...… list_show_more_itmes 71 26 45 2


Nowe BMW X5 Protection VR6.\n27.08.2019 Informacja prasowa\nAttachments(1x, ~271,65 KB)\nPhotos(38x, ~474,32 MB)\nMonachium. Samochód opancerzony najnowszej generacji bazujący na SAV-ie z segmentu pojazdów luksusowych to aktualna odpowiedź BMW na potrzebę podwyższonej ochrony i pragnienia bezpieczeństwa w każdej sytuacji. Nowe BMW X5 Protection VR6 (zużycie paliwa w cyklu mieszanym: 13,0 l/100 km; emisja CO2 w cyklu mieszanym: 298 g/km*) oferuje klientom szukającym większego bezpieczeństwa indywidualnie dostosowaną ochronę przed atakami z użyciem przemocy, porwaniami lub przestępczością zorganizowaną. Szczególnie w regionach Ameryki Południowej, Afryki czy Rosji jest to istotną kwestią.\nOptymalne zabezpieczenie dzięki zintegrowanej koncepcji bezpieczeństwa.\nIstotne zalety w stosunku do pofabrycznego opancerzenia to również większa skuteczność wyposażenia ochronnego i lepsze właściwości jezdne. Koncepcja bezpieczeństwa nowego BMW X5 Protection VR6 umożliwia optymalne określenie połączeń karoserii i przejść między elementami metalowymi i szybami już na etapie projektowania oraz zastosowanie skutecznych środków ochronnych. W celu uzyskania jak najbardziej realistycznej skuteczności skonfigurowanej specjalnie do tego modelu kabiny ochronnej oprócz zastosowanych materiałów certyfikowany jest również cały pojazd. Układ jezdny i hamulce nowego BMW X5 Protection VR6 zostały również dostosowane do zwiększonej masy pojazdu w porównaniu z samochodem seryjnym, aby zapewnić typową zwinność BMW nawet podczas ostrych manewrów.\nObszar chroniony: opancerzona kabina i pancerne szyby.\nPołączenie opancerzenia karoserii i pancernych szyb zapewnia skuteczną ochronę przed ostrzałem z broni ręcznej i długiej amunicją kalibru do 7,62 × 39 FeC lub 7,62 × 39 SC stosowaną na przykład w broni typu AK-47 powszechnie stosowanej na całym świecie. Opancerzona kabina pasażerska może też wytrzymać z boku wybuchy do 15 kg trotylu z odległości czterech metrów. Nowatorska technologia zwana Post Blast Protection zapewnia szczególnie skuteczną ochronę przed wtórnymi atakami. Nawet po detonacji wszystkie szyby pozostają stabilnie w swojej pozycji konstrukcyjnej, dzięki czemu między szkłem a karoserią nie powstają żadne otwory.\nNieprzeciętny silnik, specjalny układ jezdny.\nNowy ośmiocylindrowy silnik w ofercie BMW X5 charakteryzuje się spontaniczną reakcją i znakomitą wydajnością. Przy pojemności 4,4 l rozwija maksymalną moc 390 kW (530 KM) w zakresie od 5500 do 6000 obr/min. Już od 1800 obr/min silnik generuje maksymalny moment obrotowy 750 Nm utrzymujący się aż do 4600 obr/min. Nowe BMW X5 Protection VR6 ma zatem zdecydowanie najmocniejszy silnik pośród konkurencji. Potężna elastyczność umożliwia jednostki V8 umożliwia przyspieszenie od 0 do 100 km/h w 5,9 s. Prędkość maksymalna nowego BMW X5 Protection VR6 jest ograniczona elektronicznie do 210 km/h.\nKonstrukcja i zestrojenie układu jezdnego nowego BMW X5 Protection VR6 dostosowane są zarówno do wysokich osiągów silnika, jak i masy własnej samochodu opancerzonego. Precyzyjnie dopasowane komponenty i systemy tworzące harmonijny całościowy pakiet gwarantują maksymalną zwinność i wysoki komfort jazdy. Układ jezdny obejmuje oś przednią z podwójnymi wahaczami poprzecznymi, pięciowahaczową oś tylną oraz specjalnie wzmocnione stalowe sprężyny i elektronicznie sterowane amortyzatory o niezależnych charakterystykach. 20-calowe obręcze kół ze stopów lekkich z ogumieniem mieszanym umożliwiają przenoszenie wysokich sił bocznych oraz maksymalną stabilność toru jazdy przy dynamicznym pokonywaniu zakrętów. Sportowy układ hamulcowy gwarantuje niezmiennie wysokie wartości opóźnienia nawet przy intensywnym obciążeniu.\nAktywna stabilizacja przechyłów bocznych dodatkowo poprawia właściwości jezdne nowego BMW X5 Protection VR6. Jej elektryczne siłowniki wahliwe zapewniają szybką i precyzyjną kompensację przechyłów karoserii przy dynamicznym pokonywaniu zakrętów. Ponadto przeciwdziałają przenoszeniu nierówności nawierzchni na drugie koło danej osi. Poprawia to odczuwalnie zarówno samosterowność, jak i zachowanie przy zmianach obciążeń. W ten sposób aktywna stabilizacja przechyłów bocznych zwiększa zarówno i komfort, jak i zwinność oraz stabilność jazdy nowym BMW X5 Protection VR6.\nBogate wyposażenie zapewniające komfort i bezpieczeństwo, indywidualne opcje.\nStandardowe wyposażenie BMW X5 Protection VR6 obejmuje również interkom i alarm antynapadowy. Interkom umożliwia komunikację z osobami znajdującymi się na zewnątrz pojazdu bez konieczności otwierania drzwi lub szyb. W tym celu z lusterkach zewnętrznych wbudowane są mikrofony i głośniki, a w podsufitce w kabinie mikrofon głośnikowego i dodatkowy głośnik. Alarm antynapadowy włączany przyciskiem zapewnia automatyczne zablokowanie drzwi i zamknięcie przednich szyb. Włącza się również akustyczny i wizualny sygnał alarmowy. Elementy obsługi alarmu i innych specjalnych funkcji tego modelu znajdują się w dodatkowym panelu przed dźwignią biegów.\nStandardowe wyposażenie obejmuje ponadto 4-strefową klimatyzację automatyczną, system głośników Hi-Fi, oświetlenie ambientowe, domykanie drzwi i skórzaną kierownicę sportową M. Kolejnym elementem wyposażenia standardowego jest BMW Live Cockpit Professional, którego zespół ekranów zawiera w pełni cyfrowy zestaw wskaźników oraz monitor pokładowy, oba o przekątnej 12,3 cala. Umożliwiają one korzystanie w nowym BMW X5 Protection VR6 z różnych usług internetowych BMW Connected oraz BMW ConnectedDrive. Obejmuje to również inteligentnego asystenta osobistego BMW, który umożliwia obsługę wielu funkcji samochodu za pomocą poleceń wydawanych naturalna mową.\nAsortyment wyposażenia dodatkowego oferuje m.in. fotele komfortowe, aktywną wentylację foteli i funkcję masażu, system rozrywki z tyłu Professional oraz szklane aplikacje na wybranych elementach obsługi. Indywidualizację nowego BMW X5 Protection VR6 umożliwiają wszystkie dostępne w modelu seryjnym lakiery, tapicerki i listwy ozdobne. Komfort manewrowania zapewnia kamera tylna i Surround View z funkcją Remote 3D View umożliwiającą przesyłanie na żywo obrazu samochodu i jego otoczenia na smartfon klienta. Obok standardowych reflektorów diodowych i asystenta świateł drogowych dostępne są również reflektory laserowe BMW z funkcją Selective Beam, które zwiększają zasięg świateł drogowych do ponad 500 metrów.\nW zależności od przeznaczenia w nowym BMW X5 Protection VR6 oferowane jest również specjalne wyposażenie dodatkowe dla tego modelu. Samochód opancerzony można na przykład wyposażyć opcjonalnie w przednie diodowe światła błyskowe w atrapie chłodnicy, tylne światła błyskowe, koguty sygnalizacyjne z sygnałem dźwiękowym, antenę dachową z dodatkowym odbiornikiem radia cyfrowego oraz opancerzenie akumulatorów samochodowych. Do celów reprezentacyjnych oferowane jest opcjonalnie mocowanie na chorągiewki.\nBMW oferuje swoim klientom dyskretne i poufne doradztwo kompetentnych ekspertów. Światowa sieć wyspecjalizowanych partnerów serwisowych BMW gwarantuje niezawodne wsparcie w zakresie konserwacji, napraw i dostaw części zamiennych. Oferowane są również specjalne szkolenia dla kierowców.\nNowe BMW X5 Protection VR6: prawdziwe BMW z indywidualną ochroną.\nSamochód opancerzony otrzymuje swój specjalny układ jezdny w fabryce BMW w Spartanburgu w Karolinie Południowej (USA), gdzie nowe BMW X5 Protection VR6 produkowane jest obok standardowych modeli SAV. Późniejsza integracja wyposażenia ochronnego i innych zabezpieczeń przeznaczonych specjalnie do tego modelu przez wykwalifikowanych ekspertów w specjalnych zakładach w Toluca w Meksyku gwarantuje bezkompromisową realizację zintegrowanej koncepcji bezpieczeństwa. W odróżnieniu od pojazdów opancerzanych pofabrycznie, w których mogą występować luki w zabezpieczeniach lub w których komponenty są przeciążone ze względu na masę pojazdu, produkcja odbywa się zgodnie z surowymi standardami jakości BMW Group.\nW celu potwierdzenia odporności opancerzenia i pancernych szyb niezależna państwowa instytucja badawcza przeprowadza testy ostrzałowe i wybuchowe. Próby batalistyczne znacznie wychodzą poza przyjęte wymogi. Oprócz wymaganego ostrzału pod kątem 90 i 45 stopni scenariusz testowy jest realistycznie rozszerzony o ostrzał pod innymi kątami. Oficjalna kontrola i certyfikacja całego pojazdu potwierdza kompleksowy efekt ochronny całościowej koncepcji.\nWyjątkowe doświadczenie: pierwszy samochód opancerzony BMW powstał ponad 40 lat temu.\nKlienci na całym świecie polegają na pojazdach opancerzonych BMW. Wysoka renoma wynika między innymi z wyjątkowych tradycji firmy w tym zakresie. BMW Group ma ponad 40-letnie doświadczenie w projektowaniu i produkcji samochodów opancerzonych ze specjalnym wyposażeniem ochronnym do danego modelu. Już w 1978 r. BMW zaprezentowała pierwszy samochód opancerzony bazujący na BMW serii 7 Limuzyna. Już wtedy BMW 733i High Security oferowało kompleksową koncepcję ochrony, a tym samym znaczną przewagę nad doposażonymi pojazdami opancerzonymi. Również w kolejnych generacjach powstawały wersje High Security.\n* Wartości dotyczące osiągów, zużycia paliwa i emisji CO2 to wartości tymczasowe.\nNowe BMW X5 Protection VR6. PDF, PL, 271,65 KB


Ręcznie malowana poszewka na poduszki MUCHA D. - Poduszki - Sklep Deko eko\nDEKO EKO > SKLEP > Dom i taras > Dodatki do wnętrz > Poduszki > Ręcznie malowana poszewka na poduszki MUCHA D.\nNADLECIAŁA „NADLECIAŁA” czyli przez pryzmat Brzechwy ? zerkamy na muchę \nCzy zwykła Mucha D., musca domestica, jakkolwiek ją zwać, może narobić zamieszania i bezkarnie odlecieć? W większości przypadków zapewne nie.\nA może pozwólmy jej, przycupnąć na poduszce aby bezlitośnie zatrzymała dla nas czas?\nTa, którą namalowałam dla Was jest absolutnie nienatarczywa. Wylądowała po to aby cieszyć oczy, ..mam nadzieję w każdym razie \nROZMIAR: 45 cm x 465cm\nMATERIAŁ: gruby, obiciowy, upcyclingowy\nKOLOR: grafit, białe paski ( nici w kolorze miedzi )\nposzewka uszyta w powtórnie wykorzystanego materiału obiciowego