Karnet z tajemnicami różańca świętego\n» Pocztówka bigowana różaniec Lourdes - paczka\nPocztówka bigowana różaniec Lourdes.\nZestaw składanych pocztówek z tajemnicami różańca świętego. Środek pusty z miejscem na wpisy.\nWykonana na papierze kredowym, foliowana. Kartka może służyć również jako kontrolka różańcowa.\nWymiary po złożeniu: 10 x 15 cm\nPaczka zawiera 10 szt.


Parę dni temu na blogu mogliście przeczytać wpis o mieście w którym projektujemy przestrzenie publiczne. Mowa oczywiście o Goniądzu. Dzisiaj natomiast chcę przybliżyć Wam jeden z pierwszych projektów, które pokazałam na spotkaniu z władzami Miasta. Jest to projekt ławki w Goniądzu.\nJak już wspominałam wcześniej inspiracją do powstania tego projektu był herb Goniądza. A dlaczego? Ponieważ uważam, że ciekawym rozwiązaniem przy tworzeniu małej architektury jest odwoływanie się do obszaru, w którym projektowany przedmiot będzie się znajdował. Dzięki temu stworzy on z otoczeniem niepowtarzalny charakter danego miejsca.\nNa pierwszym spotkaniu pokazałam moje 3 plansze, na których były początkowe pomysły na projekt ławki w Goniądzu. Poniżej możecie je zobaczyć.\nJak widzicie na pierwszej planszy umieściłam na wzorze ławki niedźwiedzia z herbu Goniądza, a na kolejnych różnej wielkości kółeczka, jako alternatywę do ławki z herbem. No i oba pomysły bardzo się spodobały i finalnie powstała taka ławka :)\nTe wycięte części mają być dodatkową ozdobą w nocy, kiedy to ławka zostanie podświetlona od spodu oświetleniem liniowym, tak jak na poniższej wizualizacji :)\nDodatkowo poproszono mnie jeszcze o wykonanie projektu ławki z oparciem, aby osoby chcące odpocząć mogły sobie wybrać miejsce do siedzenia ;) I finalny projekt wygląda tak:\nI tutaj również proponuję oświetlenie liniowe, które stworzy dodatkową atrakcję o zmroku :)\nRównocześnie z projektem ławki wykonywałam także projekt zagospodarowania terenu przy Ośrodku Zdrowia w Goniądzu, gdzie oczywiście nie mogło zabraknąć ławek z herbem ;) Poniżej możecie zobaczyć mały render tego terenu, a przy kolejnej okazji zrobię Wam wpis, gdzie dokładnie opiszę ten projekt :)


Lexus-Forum • Zobacz wątek - Bać się czy nie? chrobotanie\nBać się czy nie? chrobotanie\nprzez 12bobo12 » 14 cze 2018, o 12:14\nGdy stoję na postoju i kręcę kierownica lekko w prawo i zatrzymam słychać metaliczne chrobotanie, brzeczenie które po chwili cichnie, gdy znów rusze kierownica np. w lewo i zatrzymam na chwile znów słychać i cichnie , czy to kończąca się pompa wspomagania?\nRe: Bać się czy nie? chrobotanie\nprzez GT Cajek » 14 cze 2018, o 21:21\nNie bój boba, wyrzuć tą przeklęta kierownice a nastanie cisza\nprzez ledziu » 14 cze 2018, o 22:12\n12bobo12 napisał(a): Gdy stoję na postoju i kręcę kierownica lekko w prawo i zatrzymam słychać metaliczne chrobotanie, brzeczenie które po chwili cichnie, gdy znów rusze kierownica np. w lewo i zatrzymam na chwile znów słychać i cichnie , czy to kończąca się pompa wspomagania?\nA nie lepiej ze złomować tak "zepsute" auto\nBo później dasz ogłoszenie o sprzedaży i ktoś to wykryje i dopiero będzie\nprzez 12bobo12 » 15 cze 2018, o 00:29\nHumor dopisuje :p


We wrześniu XIII piknik organizacji pozarządowych – „Jesteśmy, działamy” – Powiat Policki\nWe wrześniu XIII piknik organizacji pozarządowych – „Jesteśmy, działamy”\nW związku z rozpoczęciem prac związanych z organizacją XIII pikniku organizacji pozarządowych - "Jesteśmy, działamy", który odbędzie się w dniu 7 września 2019 r. od godz. 12:00 do 16:00 na deptaku przy ul. Zamenhofa w Policach serdecznie zachęcamy organizacje pozarządowe do wzięcia udziału i przedstawienia swoich osiągnięć w trakcie imprezy.\nPonownie, jak w roku ubiegłym, piknik organizowany jest przez Gminę Police i Powiat Policki. W związku z tym zapraszamy do uczestnictwa organizacje pozarządowe z terenu całego powiatu.\nZgłoszenia można złożyć osobiście w Urzędzie Miejskim w Policach (pok. 23), przesłać pocztą na adres Urzędu Miejskiego (ul. Stefana Batorego 3, 72 – 010 Police), faksem pod nr 91 43 11 832 lub przesłać pocztą elektroniczną: wbaginska@ug.police.pl w temacie wpisując „13 piknik organizacji pozarządowych”.\nProsimy o uważne zapoznanie się z nim, wypełnienie i odesłanie do 22 lipca 2019 r.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Wspólnie odkrywajmy tradycyjne smaki Pomorza Zachodniego!\nNastępny Następny wpis: Stowarzyszenie na Rzecz Harmonii Społecznej realizuje projekt pt. „Chore słowa i ja, edycja 2019”


Modernizacja zestawów zakłócania satelitarnego na potrzeby US Space Force - Space24\nModernizacja zestawów zakłócania satelitarnego na potrzeby US Space Force\n19 listopada 2021, 17:14\nFot. L3Harris [l3harris.com]\nNaziemna stacja zakłóceń radiolokacyjnych\nSiły Kosmiczne Stanów Zjednoczonych złożyły zamówienie na unowocześnione naziemne systemy elektronicznego zakłócania transmisji satelitarnej, służące jako zabezpieczenie operacji militarnych w kraju i w trakcie działań ekspedycyjnych. Przyspieszona modernizacja ma być odpowiedzią na postępy chińskie i rosyjskie w segmencie zdolności satelitarnych oraz rozwoju aparatury mogącej blokować infrastrukturę kosmiczną USA. Dostawcą zestawów zakłócających dla US Space Force (zapewniających zdolności czasowego obezwładnienia systemów orbitalnych) będzie spółka L3Harris Technologies.\nPrzyznany wieloletni kontrakt dotyczy dostawy 16 zmodernizowanych zestawów Counter Communications System (CCS) w wersji Block 10.2, o wartości 125 mln USD. Zasób tych naziemnych urządzeń określany jest mianem "pierwszego ofensywnego systemu" zakupionego na potrzeby niedawno powstałych (w grudniu 2019 r.) Sił Kosmicznych Stanów Zjednoczonych. Wstępną gotowość operacyjną (initial operational capability) wersji Block 10.2 ogłoszono zaledwie w marcu 2020 roku, niemniej już pod koniec października br. pojawiło się potwierdzenie udzielenia zlecenia na modernizację tego wariantu na mocy wspomnianej wyżej umowy.\nSystem CCS rozwijany jest w ramach programu produkcyjnego Meadowlands przez spółkę L3Harris Technologies. Opracowanie wersji użytkowej było wcześniej przedmiotem kontraktu o wartości 284 mln USD, który firma realizowała na rzecz US Space Force. Obecny kontrakt modernizacyjny ma obowiązywać z kolei do 2025 roku. Zestawy działają obecnie w takich miejscach jak Peterson US Space Force Base, baza Vandenberg, baza Cape Canaveral, a także w kilku innych niejawnych lokalizacjach międzynarodowych.\nCzytaj też: Inspektorat Uzbrojenia zamawia zestawy zakłócania nawigacji satelitarnej\nNajwiększą zmianą w nowym systemie ma być usprawnione programowanie automatyzacji i możliwość prowadzenia operacji zdalnie. "Skuteczne operacje kosmiczne zależą od dominacji w spektrum elektromagnetycznym"- oznajmił Ed Zoiss, Prezes Space and Airborne Systems w L3Harris Technologies.\nSystem CCS Block 10.2 jest w stanie w sposób odwracalny uniemożliwiać komunikację satelitarną i wczesne ostrzeganie. Prace nad modernizacją systemu Block 10.2 mają zostać zakończone do lutego 2025 roku i będą wykonywane w Melbourne na Florydzie.\nStany Zjednoczone użytkują kolejne odsłony systemu CCS począwszy od 2004 roku - użytkownikiem był wówczas komponent US Air Force. Do niedawna używany wariant CCS block 10.1 został opracowany w 2014 roku - L3Harris jest głównym wykonawcą obu najnowszych wersji (10.1 i 10.2).\nWiceszef operacji kosmicznych USA, gen. David D. Thompson powiedział na początku tego roku, że wojna elektroniczna pozostanie priorytetem dla nowego rodzaju amerykańskich sił zbrojnych. US Space Force - obserwując rozwój Chin czy Rosji w tej domenie - deklarują, że nie pozostaną bierne i także będą stale rozwijać swoje zdolności.\nniedziela, 21 listopada 2021, 16:05\nBez prawa do posiadania broni (w tym długiej) dla każdego obywatela zapisanego w konstytucji nigdy w Polsce nie będzie klasy ludzi zainteresowanych czynną obroną kraju.\nniedziela, 28 listopada 2021, 13:37\nPruszków i Wołomin w każdym polskim mieście wojewódzkim ?


Strony NSA zaatakowane przez hakerów. Agencja jest podejrzana o podsłuchiwanie Merkel - GazetaPrawna.pl\n26 października 2013, 08:35\nStrona internetowa Agencji Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych (NSA) była wczoraj przez godzinę niedostępna. Istnieje podejrzenie, że stała się obiektem ataków hakerów. Przedstawiciele Agencji na razie nie chcą potwierdzić, czy tak rzeczywiście było.\nAgencja Bezpieczeństwa Narodowego jest ostatnio na cenzurowanym w związku z międzynarodowym skandalem dyplomatycznym, bo jest oskarżana o podsłuchiwanie rozmów telefonicznych ponad 35 przywódców światowych.\nNiemiecka kanclerz Angela Merkel ma zamiar wysłać do Waszyngtonu szefów własnego wywiadu, by przyspieszyć dochodzenie w sprawie domniemanego podsłuchiwania przez Agencję jej rozmów z telefonu komórkowego. Wysłannicy mają prowadzić rozmowy w Białym Domu i w samej Agencji.\nZarówno Niemcy jak i Francja zapowiedziały konsultacje w tej sprawie z Waszyngtonem po wyjściu na jaw skandalu podsłuchowego.\nStworzymy polskie szyfry. Będą strzegły rządowych tajemnic\nFinlandia: Włamanie do sytemu internetowego MSZ\nWspaniała wiadomość oby hakowali ich strony codziennie za te podsłuchy.


Utworzono: niedziela, 08, styczeń 2017 15:21\nPo sześciu etapach i kilkudziesięciu kilometrach rywalizacji w nogach zawodniczki i zawodnicy marzyli, by być już na górze Alpe Cermis i zakończyć tour bez większych szkód w organizmie. Ale tak wygrywać Tour de Ski się nie da, czego dowodem byli leżący na śniegu za linią mety kolejni bohaterowie niedzieli. Najwięksi? Heidi Weng i Siergiej Ustiugow.\n- Jeśli on sam siebie nie pokona, to chyba nic go nie będzie w stanie pokonać - mówił "Przeglądowi Sportowemu" po 5. etapie TdS Grzegorz Staręga. Rosjanin był na najlepszej drodze do zostania pierwszym w historii biegaczem, który wygra wszystkie etapy prestiżowej serii, jednak w przedostatniej rywalizacji dał się nieznacznie wyprzedzić Martinowi Johnsrudowi Sundby'emu. To ten duet rywalizował na włoskiej ścianie o zwycięstwo, ale Ustiugow ani myślał stracić wypracowanej przed biegiem ponad minutowej przewagi. Dobiegł sam i padł na śnieg. Sundby pokonał trasę w podobnym tempie. Trzeci - po zaciętej rywalizacji i próbach szaleńczego ataku przez Maurice'a Manificata - wdrapał się Dario Cologna. Ustiugow udowodnił, że sprinter może wygrać wytrzymałościową rywalizację, ale taki sprinter, który celowo przeobraża swój trening do biegania dłuższych tras. Podobnie zrobiła Stina Nilsson. Szwedka po czterech zwycięstwach na drodze do Alpe Cermis zachwyciła środowisko postawą na dystansach, pokazując, że Stina-sprinterka już nie istnieje i została zamieniona przez Stinę-maszynę. Ale na zjazdowej ścianie oddzielono królewny od księżniczek. To było jak wyścig ekspresu z drezyną.\nPrzed startem finałowego 9-kilometrowego biegu dowolną techniką Szwedka miała 19,2 sekundy przewagi nad Heidi Weng. Norweżka już w minionych dniach próbowała dobrać się do skóry dwa lata młodszej rywalki, ale ta znakomicie broniła się przed atakami grupy pościgowej. Niestety dla kibiców z Kraju Trzech Koron była skazana na porażkę. Jeszcze przed rozpoczęciem stromizny Weng dogoniła Nilsson, by wkrótce potem przejąć prowadzenie. Już go nie oddała. Na mecie (czas zwyciężczyni 33:53.5) uzyskała prawie dwie minuty przewagi nad blondwłosą rewelacją tego cyklu, którą nie tylko straciła szansę na sukces, ale też do końca broniła się przed wypadnięciem z podium. Uzyskała dopiero 18. czas netto. Drugie miejsce zajęła Krista Parmakoski, a czwarta o kilkadziesiąt metrów za Szwedką przybiegła motywowana na ostatnich metrach przez koleżankę z kadry Ingvild Flugstad Oestberg.\nIn case you missed it. Watch Weng win her first Tour de Ski title. Parmakoski & Nilsson join her on final podium. #tourdeski #fiemme2017 pic.twitter.com/xG18cfb1nF\n— Cross Country (@FISCrossCountry) 8 stycznia 2017\nHeidi Weng została szóstą kobietą z triumfem w TdS i zarazem - po Therese Johaug i Marit Bjoergen - trzecią Norweżką z takim triumfem. Co zaskakujące, jak dotychczas nie zdarzyło się w historii imprezy, by jej zwyciężczyni wygrała mniej niż dwa etapy. Weng udało się to tylko w niedzielę.\nWYNIKI KOBIET - POŚCIGOWE\nWYNIKI KOBIET - NETTO\nKLASYFIKACJA GENERALNA 11. TOUR DE SKI KOBIET\nWYNIKI MĘŻCZYZN - POŚCIGOWE\nWYNIKI MĘŻCZYZN - NETTO\nKLASYFIKACJA GENERALNA 11. TOUR DE SKI MĘŻCZYZN\nfot. FIS Twitter\nTagi: alpe cermisbiegi narciarskietour de skiheidi wengstina nilssonkrista parmakoskisiergiej ustiugowmartin johnsrud sundbydario cologna


flanelcia23 - Żeby ukryć łzy wystarczy płakać pod wodą...\nŻeby ukryć łzy wystarczy płakać pod wodą...\nflanelcia23 dodano: 26 listopada 2010\nUfać komuś to już głupota, czy jeszcze odwaga... ?\n"Wierność trudna jest widocznie, zdrada krótkowzroczna boli tak okropnie"/Fisz\nKawa stygnie przypominając mi o czasie ,który mija, rozmyślam sobie o iluzorycznej utraconej tożsamości, niestety przeważnie jednostki poddają się normom ogólnym... wątpię raz jeszcze. Myślami wracam do naszej ostatniej rozmowy, nie mam zamiaru podważać Twoich słów, miałeś rację. Wnioski? nadszedł czas na kult siły i indywidualności.\n(c.d) dręcząc się przy tym tymi wspomnieniami. Lubię wymieniać się z Tobą - wspomnieniami które bolą, bądź pocieszają w jakiś sposób. Lubię Twoją pogodę ducha. Lubię gdy myślisz, że jesteś nieomylny. Lubię Twoją pewność siebie. Codziennie sobie mawiam ,że - l u b i ę . Prawda jest jednak taka ,że jest mi to - o b o j ę t n e. Możesz zniknąć, a ja będę lubiła wspominać o Tobie. I nie wiem czy starczy Ci cierpliwości by to zmienić. w ą t p i ę, myśląc przy tym ,że będziesz tylko kolejnym wspomnieniem, niczym więcej. Masz teraz czas w którym możesz zadbać o to ,żeby wspomnienia o Tobie nie bolały w żaden sposób... [Oddycham, by móc dalej sobie wmawiać, że lubię...]\nLubię zapach kawy. Lubię wątpić. Lubię się zastanawiać, czy to co mi proponujesz jest niezobowiązujące i szczere. Lubię przychodzić na nasze spotkania przed czasem, by móc z daleka wypatrywać Twój uśmiech. Lubię gdy spacerujemy ulicą zapomnianych poetów. Lubię gdy późną nocą czytamy tą samą książkę, wymieniając się przy tym smsami z cytatami, które nie są nam obojętne. Lubię podziwiać Twoją cierpliwość względem mnie. Lubię Twoje ironiczne spojrzenia i sarkastyczne żarty. Lubię gdy gardzisz masową popkulturą. Lubię te chwile w ,których wydaje mi się ,że mnie rozumiesz. Lubie gdy zbywasz je przy mnie, lubię gdy są zazdrosne o Ciebie. [Nie] lubię gdy mówisz o zdradzie, przypominając mi przy tym do czego są zdolni inni. Lubię czytać to co do mnie piszesz, słuchać tego co do mnie mówisz. Lubię Twoje 'autotematyczne' refleksje. Lubię sobie wmawiać ,że - l u b i ę. Kiedyś - uwielbiałam. Tęsknisz do dni w ,których uwielbiałam. Nie wracajmy do - kiedyś. Na chwilę obecną lubię - wspominać( c.d)\nUsłyszałam dźwięk nadjeżdżającej karetki na sygnale, znowu... a potem zrobiło się już tylko ciemno.\nPowinieneś być ze mną....:)\nWybaczyłam Ci, że mnie nie kochasz... Wybacz, że ja kocham Ciebie...\nKtoś ją zawiódł, skrzywdził, zniszczył jej uczucia, zdeptał serce, zabił jej duszę.Płakała. Łzy były ukojeniem.. Zbudowała swój mały świat. Odgrodziła się od wszystkiego bezpiecznym murem dystansu.Może chciała, ale już nie potrafiła i jak na złość za każdym razem, gdy w jej smutnych, teraz już szarych oczach, pojawiał się płomyk nadziei, ktoś brutalnie go gasił. Zadając kolejną ranę jej sercu. Nie płakała. Nie miała siły.. Może zabrakło już łez...\nObojętność to dziś podstawa...sam mnie tego nauczyłeś...\nNiby spadająca gwiazda, niby życzenia a szara rzeczywistość wcale się nie zmienia...\n139 140 ... 200 Następna


JEFF LINDSAY DZIEŁO DEXTERA - PDF\nJEFF LINDSAY DZIEŁO DEXTERA\nDownload "JEFF LINDSAY DZIEŁO DEXTERA"\n1 JEFF LINDSAY DZIEŁO DEXTERA Przekład TOMASZ WILUSZ\n2 1 Pardonmez - moi, Monsieur. Ou est La Lune? Alors, mon ancien, lu lune est ici, ouvre la Seine, enorme, rouge et humide. Merci, mon ami, teraz go widzę. Et actuellement, na psa urok, to noc księżyca, noc stworzona do ostrych przyjemności księżycowego blasku, do danse macabre Demona Dextera i jego szczególnego przyjaciela. Ale merde aloes! To księżyc nad la Seine?. Dexter jest w Paryżu! Quelle tragedie! W Paryżu z Tańca nici! Tu nie znajdziemy jego szczególnego przyjaciela - brakuje osłony nocy znad Miami i łagodnych, gościnnych wód oceanu gotowych pochłonąć resztki. Są tylko taksówki, turyści i ten ogromny samotny księżyc. I oczywiście Rita. Wszędzie Rita, wertująca rozmówki, składająca i rozkładająca dziesiątki map, przewodników i broszurek obiecujących szczęście doskonałe i jakimś cudem szczęście to zapewniających - jej. Tylko jej. Bowiem paryska idylla małżeńska Rity jest w istocie przedstawieniem jednego aktora, zaś jej świeżo upieczony małżonek, były arcykapłan księżycowej beztroski, Dexter w Stanie Zawieszenia, może tylko zachwycać się księżycem, trzymać w ryzach niecierpliwie podrygującego Mrocznego Pasażera i mieć nadzieję, że całe to radosne szaleństwo wkrótce się skończy i powróci uporządkowane, normalne życie upływające na łapaniu i rozcinaniu innych potworów. Dexter bowiem przyzwyczajony jest rozcinać swobodnie, schludną, radosną ręką, która teraz może tylko chwytać dłoń Rity, podziwiać księżyc i delektować się ironią miesiąca miodowego, w którym wszystko, co słodkie i z miesiącem na niebie związane, jest zabronione. A więc Paryż. Dexter posłusznie wlecze się za ciągnącym go holownikiem Rita, gapi się i przytakuje, kiedy trzeba, a od czasu do czasu rzuca błyskotliwe, dowcipne uwagi typu O rany albo Uhm, gdy Rita folguje żądzy Paryża, która narastała w niej od lat i wreszcie może zostać skonsumowana. Ale chyba nawet Dexter nie pozostaje nieczuły na legendarne uroki Miasta Świateł? Chyba nawet on na widok tych wszystkich wspaniałości odczuwa jakieś delikatne, syntetyczne drgnienie gdzieś w ciemnej, pustej jamie, w której powinna być dusza? Czy Dexter naprawdę może przyjechać do Paryża i nie czuć nic? Ależ skąd. Dexter czuje, i to intensywnie: Dexter czuje zmęczenie i nudę. Dexter czuje też lekkie zniecierpliwienie brakiem towarzysza zabawy. Szczerze mówiąc, im szybciej go znajdzie, tym lepiej, bo z jakiegoś powodu Małżeństwo nieco zaostrza apetyt.\n3 Ale taka jest umowa - Dexter musi spełniać warunki, by móc robić to, co robi. W Paryżu, jak w domu, Dexter musi maintenez le deguisement. Nawet jakże światowi Francuzi mogliby nieco się stropić na myśl, że jest wśród nich potwór, nieludzki demon, który żyje tylko po to, by zrzucać podobnych sobie w otchłań zasłużonej śmierci. A Rita, w swoim nowym wcieleniu rumieniącej się panny młodej, jest idealnym deguisement dla tego, czym naprawdę jestem. Nikomu nie przyszłoby do głowy, że zimny, bezduszny morderca mógłby potulnie wlec się za tak doskonałym symbolem amerykańskiej turystyki. Z pewnością, mon frere. C'est impossible. W tej chwili, niestety, tres impossible. Nie ma szans wymknąć się na kilka godzin zasłużonej rozrywki. Nie tutaj, gdzie nie znają Dextera, a on nie zna obyczajów policji. Nigdy na obcym, niezbadanym terenie, na którym nie obowiązuje surowy Kodeks Harry'ego. Harry był gliną z Miami i w Miami każde jego słowo stawało się ciałem. Tyle że wśród tych słów nie było ani jednego francuskiego; ryzyko jest więc tu za duże, bez względu na to, jak mocno bije puls ciemności na zaciemnionym tylnym siedzeniu. Wielka szkoda, bo ulice Paryża są stworzone, by czaić się na nich ze złymi zamiarami. Wąskie, ciemne, nie podlegają żadnym logicznym regułom zrozumiałym dla rozsądnego człowieka. Aż za łatwo wyobrazić sobie Dextera owiniętego peleryną, z połyskującym ostrzem w dłoni, przemykającego tymi ocienionymi zaułkami, spieszącego na pilne spotkanie w jednym z tych starych gmachów, które zdają się nad nim pochylać i żądać, by był niegrzeczny. Nawet ulice to wymarzone miejsce na burdę; wyłożone są dużymi kamieniami, które w Miami ludzie już dawno by powyciągali, żeby wybijać nimi szyby przejeżdżających samochodów albo sprzedać je firmom budującym nowe drogi. Ale to niestety nie jest Miami. To Paryż. Dlatego czekam cierpliwie, aż ten nowy, kluczowy element przebrania Dextera okrzepnie, i liczę, że jakoś wytrzymam jeszcze jeden tydzień wymarzonego miesiąca miodowego Rity. Piję francuską kawę - w porównaniu z tą w Miami to lura - oraz vin de table, którego krwista czerwień przywołuje niepokojące wspomnienia, i nie mogę się nadziwić łatwości, z jaką moja nowa żona chłonie wszystko, co francuskie. Nauczyła się ślicznie rumienić, kiedy mówi table pour deux, s 'il vous plait, dzięki czemu francuscy kelnerzy od razu wiedzą, że mają przed sobą młodą parę i, niemal jakby się zmówili, żeby podsycać romantyczne fantazje Rity, wśród serdecznych uśmiechów oraz ukłonów zapraszają nas do stolika i wydaje się, że za chwilę chóralnie odśpiewają refren La Vie En Rose. Ach, Paryż. Ach, / 'amour.\n4 Całymi dniami włóczymy się po ulicach i przystajemy w niezwykle ważnych miejscach zaznaczonych na planie miasta. Wieczory spędzamy w małych, urokliwych knajpkach, często z dodatkową atrakcją w postaci francuskiej muzyki na żywo. Raz wybieramy się nawet do Comedie Française na przedstawienie Chorego z urojenia. Z bliżej nieznanego powodu sztuka w całości grana jest po francusku, ale Rita i tak dobrze się bawi. Dwa wieczory później równie dobrze bawi się na rewii w Moulin Rouge. Prawdę mówiąc, w Paryżu podoba jej się prawie wszystko, nawet rejs po rzece. Nie zwracam jej uwagi, że przejażdżki łodzią w Miami są dużo ciekawsze, a mimo to jakoś nigdy się nimi nie zainteresowała, ale zaczynam się zastanawiać, co też sobie myśli, jeśli w ogóle cokolwiek. Przypuszcza atak na wszystkie znane zabytki, a Dexter występuje w roli oddziału szturmowego mimo woli, i nic nie może jej powstrzymać. Wieża Eiffla, Łuk Triumfalny, Wersal, Katedra Notre Dame; wszystkie kapitulują przed tą wściekle skoncentrowaną blondynką uzbrojoną w śmiercionośny przewodnik turystyczny. Zaczyna się to wydawać cokolwiek wysoką ceną za deguisement, ale Dexter to żołnierz wzorowy. Brnie naprzód, obarczony ciężarem obowiązku i butelek wody. Nie uskarża się na upał, bolące nogi ani na ogromne, nieładne tłumy ludzi w zbyt obcisłych szortach, pamiątkowych T - shirtach i klapkach. Podejmuje za to jedną nieśmiałą próbę znalezienia czegoś ciekawego dla siebie. W czasie wycieczki autobusem po Paryżu, gdy głos z taśmy cedzi w ośmiu językach nazwy rozmaitych fascynujących miejsc o wielkim znaczeniu historycznym, do duszącego się powoli mózgu Dextera dociera nieproszona myśl. Umęczonemu potworowi też należy się tu, w Mieście Niemilknących Akordeonów, jakiś skromny obiekt kultu i już wiem, co to jest. Na następnym przystanku staję przy drzwiach autobusu i zadaję kierowcy proste, niewinne pytanie. - Przepraszam - mówię. - Czy będziemy przejeżdżać koło Rue Morgue? Kierowca słucha ipoda. Poirytowanym, zamaszystym gestem wyciąga jedną słuchawkę z ucha, mierzy mnie od stóp do głów i unosi brew. - Rue Morgue - powtarzam. - Czy będziemy jechać koło Rue Morgue? Łapię się na tym, że mówię za głośno, jak typowy jankeski antylingwista zaczynam się jąkać, w końcu milknę. Kierowca patrzy na mnie. Z dyndającej słuchawki dochodzi rzężenie hip - hopu. Wreszcie wzrusza ramionami. Zarzuca mnie szybką serią francuskich słów krótko, ale wyraziście tłumaczących moją kompletną ignorancję; wkłada słuchawkę z powrotem do ucha i otwiera drzwi autobusu. Wysiadam za Ritą, potulny, pokorny i trochę zawiedziony. Wydawało się to takie\n5 proste - zatrzymać się na chwilę zadumy na Rue Morgu i złożyć hołd ważnemu miejscu w dziejach Potworów, a jednak nie. Później to samo pytanie zadaję taksówkarzowi i dostaję tę samą odpowiedź, którą Rita tłumaczy z uśmiechem lekkiego zakłopotania. - Dexter - mówi. - Masz fatalną wymowę. - Po hiszpańsku wyszłoby lepiej - odpowiadam. - Nic by to nie zmieniło - stwierdza. - Rue Morgue nie istnieje. - Co takiego? - Jest wymyślona - mówi. - Przez Edgara Allana Poe. Tak naprawdę nie ma żadnej Rue Morgue. Czuję się tak, jakby powiedziała mi, że nie ma Świętego Mikołaja. Nie ma Rue Morgue? Ani radosnego zabytkowego stosiku trupów pa - ryżan? Jak to możliwe? Jednak to z pewnością prawda. Do wiedzy Rity o Paryżu nie sposób się przyczepić. Przez zbyt wiele lat studiowała zbyt wiele przewodników turystycznych, by mogło jej się coś pomylić. Chowam się więc z powrotem do skorupy tępej uległości, jedyna iskierka zainteresowania gaśnie na amen jak sumienie Dextera. Kiedy już tylko trzy dni dzielą nas od powrotu do błogosławionej złości i zamętu Miami, nadchodzi Dzień Zwiedzania Luwru. Nawet ja jestem odrobinę zaciekawiony; w końcu to, że nie mam duszy, wcale nie znaczy, że nie doceniam sztuki. Wręcz przeciwnie. Ostatecznie w sztuce chodzi o to, by tworzyć kompozycje, które będą w znaczący sposób oddziaływać na zmysły. A czy nie tym właśnie zajmuje się Dexter? Oczywiście, w moim przypadku oddziaływanie należy rozumieć nieco bardziej dosłownie, ale mimo wszystko potrafię docenić inne rodzaje twórczości. Dlatego co najmniej umiarkowanie zainteresowany poszedłem za Ritą przez wielki dziedziniec Luwru, a potem schodami w dół do wnętrza szklanej piramidy. Postanowiła zwiedzać na własną rękę, nie w grupie - nie powodował nią wstręt do stad gapiących się, zaślinionych, rozpaczliwie niedouczonych baranów lgnących praktycznie do wszystkich przewodników, lecz determinacja, by pokazać, że niestraszne jej żadne muzeum, nawet francuskie. Pomaszerowała prosto do kolejki po bilety, w której staliśmy kilka minut, zanim wreszcie kupiła je i cuda Luwru stanęły przed nami otworem. Pierwszy cud objawił się, gdy tylko przeszliśmy schodami z holu do sali muzealnej. W jednej z pierwszych galerii, w części ogrodzonej czerwonym aksamitnym sznurem, zgromadził się ogromny tłum złożony chyba z pięciu dużych grup zwiedzających. Rita wydała dźwięk, który zabrzmiał jak mrmf', i pociągnęła mnie dalej. Kiedy szybko mijaliśmy\n6 tłum, odwróciłem się - to była Mona Lisa. - Jaka mała - wykrztusiłem. - I strasznie przereklamowana - oschle powiedziała Rita. Wiem, że miesiąc miodowy ma być czasem, kiedy można lepiej poznać swojego nowego partnera życiowego, ale takiej Rity jeszcze nie widziałem. Ta, którą myślałem, że znam, według mojej wiedzy nie miała zdecydowanych poglądów na żaden temat, a już na pewno nie takich, które byłyby sprzeczne z opinią ogółu. A tu proszę, twierdzi, że najsłynniejszy obraz świata jest przereklamowany. To się nie mieściło w głowie; przynajmniej w mojej. - To Mona Lisa - powiedziałem. - Jak może być przereklamowana? Wydała kolejny dźwięk złożony z samych spółgłosek i trochę mocniej pociągnęła mnie za rękę. - Chodź obejrzeć tycjany - zaproponowała. - Są dużo ładniejsze. Tycjany były bardzo ładne. Podobnie jak rubensy, choć na widok tych wszystkich rubensowskich kształtów trochę zgłodniałem. Zręcznie poprowadziłem więc Ritę przez trzy następne długie sale z bardzo ładnymi obrazami do kawiarni na wyższym piętrze. Po przekąsce droższej niż na lotnisku i tylko trochę smaczniejszej przez resztę dnia chodziliśmy po muzeum i zwiedzaliśmy salę za salą, wszystkie pełne obrazów i rzeźb. Naprawdę było ich strasznie dużo i kiedy o zmierzchu wreszcie wyszliśmy na dziedziniec, mój do niedawna wspaniały umysł był rozłożony na obie łopatki. - Cóż - powiedziałem, kiedy szliśmy niespiesznie po kamiennych płytach - to się nazywa dzień pełen wrażeń. - Oooch - westchnęła. Jej oczy wciąż były wielkie i błyszczące, jak niemal przez cały dzień. - To było po prostu niesamowite! - Po czym objęła mnie ramieniem i przytuliła się do mnie, jakbym to ja osobiście stworzył całe muzeum. Trochę to utrudniało chodzenie, ale cóż, w końcu właśnie takie rzeczy robi się podczas miesiąca miodowego w Paryżu, więc pozwoliłem jej się do mnie przylepić. Chwiejnym krokiem przemierzyliśmy dziedziniec i wyszliśmy przez bramę na ulicę. Kiedy skręciliśmy za róg, stanęła przed nami młoda kobieta o twarzy ozdobionej tyloma kolczykami, że z trudem starczało na nie miejsca. Wcisnęła Ricie w ręce jakąś kartkę. - Teraz pora na prawdziwą sztukę - oznajmiła. - Jutro wieczorem, hę? - Merci - bąknęła Rita w osłupieniu, a kobieta poszła rozdawać ulotki następnym wychodzącym. - Może zmieściłaby jeszcze kilka kolczyków w lewym policzku - zauważyłem, gdy\n7 Rita, marszcząc brwi, wpatrywała się w kartkę. - I zostało jej jedno wolne miejsce na czole. - Och - mruknęła. - To performance. Teraz przyszła moja kolej, by osłupieć i tak uczyniłem. - Czyli co? - Och, fantastyczna sprawa - powiedziała. - A na jutrzejszy wieczór nie mamy żadnych planów. Pójdziemy tam! - To znaczy gdzie? - Ale nam się świetnie trafiło - stwierdziła. I może Paryż rzeczywiście jest magicznym miejscem. Bo Rita miała rację.\n8 2 Fantastyczna sprawa odbywała się na ocienionej uliczce nieopodal Sekwany - Rita poinformowała mnie z zapartym tchem, że to na Rive Gauche - w małej galerii o nazwie Realite, gdzie wcześniej był sklep. Pospiesznie zjedliśmy kolację - zrezygnowaliśmy nawet z deseru! - żeby być na miejscu o wpół do ósmej, jak nakazywała ulotka. Kiedy tam dotarliśmy, zastaliśmy ponad dwadzieścia osób skupionych w małych grupkach przed rzędem płaskich ekranów zawieszonych na ścianie. Wydawało się, że to zwykła galeria, dopóki nie wziąłem do ręki jednej z broszur. Była napisana po francusku, angielsku i niemiecku. Przeszedłem do tekstu angielskiego i zacząłem czytać. Ledwie przeczytałem kilka zdań, a moje brwi powędrowały w górę. Był to swego rodzaju manifest napisany w topornym, żarliwym stylu, niezbyt nadający się do tłumaczenia, no, może na niemiecki. Mówił o ekspansji sztuki na nowe obszary percepcji i zniesieniu arbitralnego podziału między sztuką a życiem, narzuconego przez archaicznych i patriarchalnych akademików. I choć pierwsze kroki w tym kierunku uczynili już tacy twórcy, jak Chris Burden, Rudolf Schwarzkogler, David Nebreda i inni, nadszedł czas, by zburzyć mur i wkroczyć w XXI wiek. I to właśnie miało stać się dziś, za sprawą dzieła pod tytułem Noga Jennifer. Było w tym mnóstwo pasji i idealizmu, co zawsze wydawało mi się mieszanką wybuchową, i może nawet uznałbym to za dość śmieszne, gdyby podobnej opinii, i to bardzo dobitnie, nie wyraził Ktoś Inny; gdzieś w najgłębszym lochu Zamku Dexter usłyszałem cichy, syczący chichot Mrocznego Pasażera, a jego rozbawienie, jak zawsze, wyostrzyło moje zmysły i wzmogło czujność. To znaczy, bez żartów - Pasażer koneserem sztuki? Rozejrzałem się po galerii z większą uwagą. Stłumione szepty ludzi przy monitorach nie wydawały się już pełne nabożnego szacunku dla sztuki. Teraz w niemal całkowitym milczeniu wyczuwałem niedowierzanie, a nawet szok. Spojrzałem na Ritę. Czytała ze zmarszczonym czołem i kręciła głową. - O Chrisie Burdenie słyszałam, to Amerykanin - powiedziała. - Ale ten drugi, Schwarzkogler? - Zacięła się na tym nazwisku i nic dziwnego, skoro przez cały ten czas uczyła się francuskiego, nie niemieckiego. - Och - powiedziała i się zarumieniła. - Tu piszą, że... że obciął sobie... - Podniosła wzrok na ludzi, którzy w milczeniu patrzyli na monitory. - O mój Boże - jęknęła. - Może lepiej chodźmy - zasugerowałem, a rozbawienie mojego wewnętrznego\n9 przyjaciela stale rosło. Ale Rita już stała przed pierwszym ekranem i kiedy zobaczyła, co na nim było, otworzyła usta, które drżały, jakby daremnie próbowały wymówić jakieś bardzo długie i trudne słowo. - To, to, to... - zacięła się. I rzut oka na monitor potwierdził, że znów miała rację: tak, to było to. Na ekranie była młoda kobieta w staromodnym kostiumie striptizerki z bransolet i piór. Jednak zamiast przybrać prowokacyjną pozę odpowiednią dla takiej kreacji, stała z nogą na stole, opuszczając na nią wirującą piłę tarczową i odrzucała głowę do tyłu, z szeroko otwartymi z bólu ustami. Po kilkunastu sekundach nagranie wracało do początku i robiła to wszystko od nowa. - Dobry Boże - jęknęła Rita. Pokręciła głową. - To... to jakiś trik. To musi być trik. Nie byłem tego taki pewien. Po pierwsze, dostałem już cynk od Pasażera, że dzieje się tu coś bardzo ciekawego. A po drugie, mina kobiety była mi dobrze znana z moich własnych przedsięwzięć artystycznych. Wyrażała autentyczny ból, nie miałem co do tego wątpliwości, prawdziwe, wielkie cierpienie - a mimo to w toku moich szeroko zakrojonych badań nie spotkałem jeszcze nikogo, kto tak ochoczo by je sobie zadawał. Nic dziwnego, że Pasażer dostał ataku śmiechu. Mnie nie było wesoło: jeśli takie rozrywki się upowszechnią, będę musiał znaleźć sobie nowe hobby. Z drugiej strony, był to interesujący zwrot akcji i w normalnych okolicznościach pewnie chętnie rzuciłbym okiem na pozostałe filmiki. Czułem się jednak w jakimś sensie odpowiedzialny za Ritę, a te obrazki zdecydowanie nie były dla niej wskazane, jeśli nadal chciała widzieć świat w różowych barwach. - Chodź - powiedziałem. - Pójdziemy na deser. Ona jednak tylko pokręciła głową i powtórzyła: - To musi być trik. - I przesunęła się do następnego ekranu. Poszedłem za nią i w nagrodę obejrzałem następny piętnastosekundowy fragment filmu z młodą kobietą w tym samym kostiumie. W tym zdawała się wykrawać sobie z nogi kawał mięsa. Jej twarz wykrzywiał grymas niemego, niekończącego się cierpienia, jakby ból trwał tak długo, że zdążyła do niego przywyknąć, a mimo to wciąż go odczuwała. Nasunęło mi się dziwne skojarzenie: podobną minę miała aktorka pod koniec filmu, który Vince Masuoka puścił podczas mojego wieczoru kawalerskiego - tytuł brzmiał, zdaje się, Grupowe dymanko w akademiku. W oczach obu spod zmęczenia i bólu wyzierał ten sam błysk satysfakcji, jakby chciały powiedzieć Pokazałam wam, co? ; tyle że ta tutaj patrzyła na\n10 kilkunastocentymetrowy odcinek pomiędzy kolanem a golenią, gdzie wyrwane ciało obnażało nagą kość. - O mój Boże - szepnęła Rita. I z jakiegoś powodu przesunęła się do następnego monitora. Nie twierdzę, że rozumiem ludzi. W życiu staram się kierować logiką, a z niej niewiele jest pożytku, gdy próbuję pojąć ich sposób myślenia. To znaczy, o ile było mi wiadomo, Rita naprawdę była słodka, urocza i pełna optymizmu jak Ania z Zielonego Wzgórza. Potrafiła się rozpłakać na widok rozjechanego kota. Tymczasem teraz metodycznie zwiedzała wystawę, o jakiej nie śniła w najgorszych koszmarach. Wiedziała, że każdy kolejny urywek filmu będzie równie drastyczny i niewiarygodnie obrzydliwy. A mimo to, zamiast rzucić się do wyjścia, spokojnie przechodziła od ekranu do ekranu. Napływało coraz więcej ludzi i u wszystkich po kolei widziałem tę samą reakcję: najpierw zrozumienie, potem szok. Pasażer najwyraźniej doskonale się bawił, ja za to, jeśli mam być całkowicie szczery, zaczynałem się trochę nudzić. Nie czułem klimatu, nie bawiły mnie męki publiczności. Bo właściwie o co tu chodzi? No dobrze, Jennifer kawałek po kawałku obcina sobie nogę. I co z tego? Po co zadawać sobie potworny ból, skoro Życie prędzej czy później zrobi to za ciebie? Czego to dowodzi? Co wydarzyło się potem? Mimo to Rita widać uparła się, by uprzykrzyć sobie ten wieczór jak tylko się da i twardo przesuwała się od jednego ekranu do drugiego. A ja z braku lepszego pomysłu szedłem za nią i szlachetnie znosiłem westchnienia: O Boże. O mój Boże, które wydawała na widok kolejnych okropności. Na drugim końcu sali największa grupa stała wpatrzona w coś, co wisiało na ścianie pod takim kątem, że widzieliśmy tylko metalową krawędź ramy. Po ich minach znać było, że to prawdziwa bomba, główna atrakcja wystawy, i już nie mogłem się doczekać, by ją zobaczyć i mieć to z głowy, ale Rita postanowiła obejrzeć po drodze wszystkie fragmenty filmu. W każdym kolejnym kobieta robiła coraz to ohydniejsze rzeczy ze swoją nogą, a ostatni, nieco dłuższy, pokazywał ją siedzącą nieruchomo i wpatrzoną w nogę, z której nie zostało nic oprócz gładkiej białej kości łączącej kolano z kostką. Skóra stopy była nietknięta i wyglądała bardzo dziwnie na końcu długiej bladej piszczeli. Jeszcze dziwniejsza była mina Jennifer, wyrażająca wyczerpanie i triumfujący ból, który oznaczał, że coś udowodniła. Ponownie zajrzałem do programu wystawy, ale nie napisali, co to było. Rita też nie miała na ten temat nic ciekawego do powiedzenia. Stała tylko, odrętwiała i milcząca, i wpatrywała się w monitor. Trzy razy obejrzała ostatni urywek, wreszcie pokręciła\n11 głową i jak w transie podeszła do grupy zgromadzonej na drugim końcu sali, wokół tego Czegoś w metalowej ramie. Okazało się to najciekawszym do tej pory eksponatem, jak dla mnie najjaśniejszym punktem wystawy, i usłyszałem jak Pasażer chichocze na znak zgody. Rita po raz pierwszy nie mogła wydusić z siebie nawet O mój Boże. Na płycie ze sklejki, osadzonej w stalowej ramie, zamocowana była kość nogi Jennifer, od kolana w dół. - Cóż - stwierdziłem - przynajmniej wiemy na pewno, że to nie był trik. - Jest sztuczna - powiedziała Rita, ale chyba sama w to nie wierzyła. Gdzieś na zewnątrz, w blasku świateł najbardziej magicznego miasta na świecie, biły dzwony kościelne. Ale tu, w tej małej galerii, było w tej chwili niewiele magii, a bicie dzwonów wydawało się niezwykle głośne. Prawie zagłuszało inny dźwięk - cichy znajomy syk dający mi znać, że zaraz zrobi się jeszcze ciekawiej, a ponieważ z doświadczenia wiedziałem, że głos ten prawie nigdy się nie myli, obejrzałem się za siebie. I rzeczywiście, atmosfera zgęstniała, ledwie zerknąłem na frontową część sali. Bowiem na moich oczach drzwi się otworzyły, zaszeleściły cekiny i weszła Jennifer we własnej osobie. Myślałem, że wcześniej było cicho, ale był to karnawał w Rio w porównaniu z ciszą, jaka podążała w ślad za kobietą idącą o kulach przez salę. Blada i wychudzona, w luźno wiszącym na niej kostiumie striptizerki, szła powoli i ostrożnie, jakby jeszcze nie przywykła do kul. Kikut od niedawna brakującej nogi obwiązany był czystym białym bandażem. Kiedy Jennifer podeszła do nas, stojących przed oprawioną kością nogi, wyczułem, że Rita się cofa, żeby uniknąć kontaktu z jednonogą kobietą. Zerknąłem na nią; była prawie tak blada jak Jennifer i najwyraźniej zrezygnowała z oddychania. Ponownie podniosłem wzrok. Reszta towarzystwa wzorem Rity chyłkiem schodziła Jennifer z drogi, wytrzeszczając na nią oczy. Ona sama wreszcie zatrzymała się pół metra od swojej nogi. Długo jej się przyglądała, chyba nieświadoma tego, że pozbawia tlenu całą salę ludzi. Potem uniosła dłoń z kuli, wychyliła się do przodu i dotknęła kości. - Seksowna - powiedziała. Odwróciłem się do Rity z zamiarem, żeby szepnąć ars longa czy coś w tym stylu. Ale to na nic. Rita zemdlała.\n12 3 Wróciliśmy do Miami w piątek wieczorem, dwa dni później, i na widok wzburzonego morza ludzi, którzy klęli i przepychali się wokół taśmociągu bagażowego, prawie łezka mi się w oku zakręciła. Ktoś próbował odejść z walizką Rity i warknął na mnie, kiedy mu ją wyrwałem; takiego właśnie powitania było mi trzeba. Dobrze być znów w domu. A gdyby nie dość było tych czułości, dodatkową porcję dostałem w poniedziałek z samego rana, pewnego dnia w pracy. Ledwie wyszedłem z windy, wpadłem na Vince'a Masuokę. - Dexter - odezwał się tonem, który, nie wątpię, wyrażał głębokie wzruszenie - przyniosłeś pączki? - Każdemu zmiękłoby serce na tak przekonujący dowód tęsknoty; mnie też, gdybym tylko miał serce. - Nie jadam już pączków - powiedziałem mu. - Tylko croissants. Vince zamrugał. - Jak to? - spytał. - Je suis Parisien - wyjaśniłem. Pokręcił głową. - Powinieneś był przynieść pączki - stwierdził. - Mamy naprawdę dziwną sprawę w South Beach, a tam nigdzie ich nie kupimy. - Quel tragique - rzuciłem. - Cały dzień będziesz taki? - mruknął. - Bo zanosi się na ciężki dzień. I rzeczywiście, było ciężko, tym bardziej że na miejscu zebrał się już dziki tłum dziennikarzy i innych gapiów, którzy ustawili się w trzech szeregach przy żółtej taśmie ogradzającej kawałek plaży blisko najdalej na południe wysuniętego krańca South Beach. Zanim przecisnąłem się przez tłum na plażę, gdzie Angel Batista - Bez - Skojarzeń nieopodal ciał oglądał na czworakach coś, czego nie dostrzegał nikt inny, zdążyłem się spocić. - Jest tam coś niezwykłego? - zagadnąłem go. Nawet nie podniósł wzroku. - Żaba z cyckami - powiedział. - Z pewnością, ale Vince mówił, że coś jest nie tak z ciałami. Przyjrzał się czemuś ze zmarszczonym czołem i opuścił głowę niżej. - Nie boisz się roztoczy piaskowych? - spytałem. Angel tylko skinął głową.\n13 - Zginęli gdzie indziej - oznajmił. - Ale z jednego trochę ciekło. - Zmarszczył brwi. - Tyle że nie krew. - Szczęściarz ze mnie. - Poza tym - dodał i pincetą włożył do plastikowej torebki coś niewidocznego - ktoś ich... - Tu urwał, nie w związku z niewidzialnymi znaleziskami, lecz jakby po to, żeby poszukać słowa, które mnie nie wystraszy, a ja w ciszy usłyszałem narastający furkot skrzydeł rozpościerających się na mrocznym tylnym siedzeniu Dexter - mobilu. - Co? - rzuciłem, bo już nie mogłem dłużej wytrzymać. Angel lekko pokręcił głową. - Ktoś ich... upozował - powiedział i, jakby paraliżujący go czar prysł, drgnął, zakleił torebkę, ostrożnie odłożył ją na bok i ukląkł znów na jednym kolanie. Jeśli to było wszystko, co miał do powiedzenia na ten temat, nie pozostawało mi nic innego, jak tylko samemu zobaczyć, cóż oznaczało to syczące milczenie. Przeszedłem więc sześć metrów dzielących mnie od ciał. Było ich dwoje, mężczyzna i kobieta, pewnie po trzydziestce, i raczej nie uroda przyciągnęła uwagę zabójcy. Oboje bladzi, otyli i włochaci, spoczywali starannie ułożeni na pstrych ręcznikach kąpielowych w stylu tych, które są tak popularne wśród turystów ze Środkowego Zachodu. Kobieta miała na kolanach niedbale otwartą jasnoróżową książkę w miękkiej okładce, z krzykliwą okładką - nieodłączny atrybut turystów z Michigan - pod tytułem Sezon turystyczny. Najzwyklejsze małżeństwo wylegujące się na plaży. Dla podkreślenia szczęścia, którego powinni doświadczać, każde z nich miało na twarzy półprzezroczystą plastikową maskę, chyba naklejoną, z szerokim, sztucznym uśmiechem nakładającym się na prześwitujące rysy twarzy. Miami, Stolica Przyklejonego Uśmiechu. Tylko że ci dwoje mieli dość kuriozalne powody do tego, by się uśmiechać; powody, które sprawiły, że mój Mroczny Pasażer krztusił się ze śmiechu. Ktoś rozciął oba ciała od klatki piersiowej po pas, a następnie rozchylił płaty skóry, by pokazać, co jest w środku. I nie potrzebowałem nagłego wybuchu wesołości mojego księżycowego kompana, by zauważyć, że to, co było w środku, wyglądało cokolwiek niezwykle. Po pierwsze, wszystkie zwyczajne obrzydliwości zniknęły bez śladu. Nie było ani ohydnej oślizłej kupy jelit, ani reszty wstrętnych lśniących bebechów. Opróżniona z tej strasznej krwistej brei jama brzuszna kobiety została starannie, gustownie zamieniona w kosz owoców cytrusowych, jakim dobre hotele witają szczególnych gości. Dostrzegłem dwa owoce mango, papaje, pomarańcze i grejpfruty, ananasa i, oczywiście, kilka bananów. Klatkę\n14 piersiową zdobiła jasnoczerwona wstążka, a spomiędzy owoców wystawała butelka taniego szampana. Wewnętrzny wystrój mężczyzny był bardziej swobodny i urozmaicony. Zamiast barwnej, miłej dla oka kompozycji z owoców jego wypatroszony brzuch wypełniały wielkie, pstre okulary przeciwsłoneczne, maska i fajka do nurkowania, miękka butelka kremu z filtrem przeciwsłonecznym, środek odstraszający owady i - co na tym piaszczystym pustkowiu pozbawionym pączków wydawało się karygodnym marnotrawstwem talerzyk pasteles, kubańskich ciastek. Oparta o boczną ścianę jamy brzusznej stała jakaś książeczka, jakby broszura. Nie mogłem dojrzeć okładki, więc pochyliłem się, żeby zobaczyć ją z bliska; to był Bikini kalendarz South Beach. Zza kalendarza wyglądała głowa granika, którego rozdziawiony rybi pyszczek zastygł w uśmiechu niesamowicie podobnym do tego na plastikowej masce przyklejonej do twarzy mężczyzny. Z tyłu zaszurały nogi brnące przez piach i się obejrzałem. - Znajomy? - rzuciła moja siostra Debora i ruchem głowy wskazała trupy. Może powinienem powiedzieć sierżant Debora, bo w pracy wymaga się ode mnie uprzejmości wobec tych, którzy w policyjnej hierarchii zaszli tak wysoko jak ona. I zazwyczaj jestem uprzejmy do tego stopnia, że zignorowałem jej kąśliwą uwagę. Ale widok tego, co miała w ręku, z miejsca przekreślił wszelkie polityczne zobowiązania. Jakimś cudem zdobyła pączka, i to z moim ulubionym kremem bawarskim. Ugryzła duży kęs. Rażąca niesprawiedliwość. - Co sądzisz, braciszku? - powiedziała z pełnymi ustami. - Że powinnaś była przynieść jednego dla mnie - odparłem. Obnażyła zęby w szerokim uśmiechu, co nie poprawiło sytuacji, bo na dziąsłach miała czekoladową polewę z pączka. - Przyniosłam - mlasnęła - ale zgłodniałam i go zjadłam. Miło było zobaczyć, jak moja siostra się uśmiecha, bo w ostatnich paru latach zdarzało jej się to dość rzadko; uśmiech po prostu nie pasował do wizerunku policjanta, za jakiego się uważała. We mnie jednak jej widok nie wzbudził serdecznych braterskich uczuć - wzbudziłby, gdyby dała mi pączka. Mimo to moje badania dowodziły, że szczęście bliskich jest prawie tak ważne jak własne, więc zrobiłem dobrą minę do złej gry. - Ogromnie się cieszę - powiedziałem. - Wcale nie. Dąsasz się - odparowała. - I jak, co sądzisz? - Wcisnęła do ust ostatni kawałek pączka z kremem bawarskim i znów ruchem głowy wskazała na trupy. Oczywiście, Debora jak nikt inny miała prawo odwoływać się do mojej dogłębnej wiedzy na temat chorych, pokręconych zwierząt, które zabijały w taki sposób, bo po\n15 pierwsze, była moją jedyną krewną, a po drugie, ja sam byłem chory i pokręcony. Tyle że pomijając powoli słabnące rozbawienie Mrocznego Pasażera, nie miałem żadnych błyskotliwych spostrzeżeń na temat powodów, dla których przerobiono dwa trupy na prezent powitalny od mocno niezrównoważonego lokalnego patrioty. Długo nasłuchiwałem w skupieniu i udawałem, że oglądam zwłoki, ale nie zobaczyłem ani nie usłyszałem nic oprócz słabego, zniecierpliwionego chrząknięcia dobiegającego z ciemnego zakamarka Chateau Dexter. Ale Debora oczekiwała oficjalnego komunikatu. - Strasznie to przekombinowane - wykrztusiłem. - Ładne określenie - skwitowała. - Co, do cholery, masz na myśli? Zawahałem się. Jako specjalista od niezwykłych zabójstw, zwykle nie mam kłopotu z odgadnięciem, jakiego rodzaju chaos psychologiczny mógł doprowadzić do powstania badanej sterty ludzkich ochłapów. Jednak w tym przypadku nic nie przychodziło mi do głowy. Nawet taki ekspert jak ja nie może wiedzieć wszystkiego i uraz psychiczny, jakiego trzeba było doznać, by zrobić z pulchnej kobiety kosz owoców, był zagadką i dla mnie, i dla mojego wewnętrznego pomocnika. Debora patrzyła na mnie wyczekująco. Nie chciałem powiedzieć jej na odczepnego nic, co mogłaby wziąć za doniosłe odkrycie, które naprowadziłoby ją na fałszywy trop. Z drugiej strony, moja reputacja wymagała wygłoszenia fachowej opinii. - To nic pewnego - zaznaczyłem. - Rzecz w tym, że... - Tu na chwilę zamilkłem, bo zrozumiałem, że moje spostrzeżenie rzeczywiście jest istotne, i potwierdził to cichy, zachęcający chichot Pasażera. - Co, do cholery? - warknęła Debora i trochę mi ulżyło, że wraca właściwa jej zrzędliwość. - Widać w tym zimne wyrachowanie, jakiego zazwyczaj się nie spotyka - powiedziałem. - Normalnie - prychnęła. - To znaczy u ciebie? Byłem zaskoczony, że zebrało się jej na wycieczki osobiste, ale to przemilczałem. - Normalnie to znaczy u kogoś, kto mógłby zrobić coś takiego - powiedziałem. - W tym musi być trochę pasji, jakiś znak, że sprawca naprawdę, hm... że czuł potrzebę, by to zrobić. Nie tak jak tutaj, na zasadzie, co by tu zrobić potem, żeby było fajnie. - Dla ciebie to jest fajne? - spytała. Pokręciłem głową poirytowany tym, że celowo nie chce mnie zrozumieć. - Nie, nie jest, o tym właśnie mówię. To akt zabijania ma być fajny i ciała powinny tego dowodzić. Tymczasem tu wcale nie chodziło o to, żeby zabić, to był tylko środek do\n16 celu. Nie cel sam w sobie... Co tak patrzysz? - Ty tak masz? - wycedziła. Poczułem się zaskoczony - niezwykła sytuacja dla Dziarskiego Dextera, mistrza dowcipnej riposty. Debora wciąż nie bardzo mogła pogodzić się z myślą o tym, kim jestem i kim uczynił mnie jej ojciec, a ja potrafiłem zrozumieć, że ciężko było jej radzić sobie z tą świadomością na co dzień, zwłaszcza w pracy, która w końcu polegała na tropieniu takich jak ja i posyłaniu ich na krzesło elektryczne. Z drugiej strony, naprawdę nie było to coś, o czym mógłbym mówić bez dużego skrępowania, nawet z Deborą. To tak, jakby rozmawiać z matką o seksie oralnym. Postanowiłem więc dyskretnie zboczyć z tematu. - Chodzi mi o to - zacząłem - że tu najważniejsze nie było to, żeby zabić, tylko to, co zrobiono potem z ciałami. Chwilę mi się przyglądała, aż w końcu pokręciła głową. - Bardzo jestem ciekawa, co to według ciebie znaczy - powiedziała. - Ale chyba jeszcze bardziej chciałabym wiedzieć, co dzieje się w tym twoim łbie. Odetchnąłem głęboko i powoli wypuściłem powietrze. Zabrzmiało to kojąco, jak dźwięk, który mógłby wydać Pasażer. - Słuchaj, Deb - podjąłem. - Mówię tylko, że nie mamy do czynienia z mordercą, tylko z kimś, kto lubi się zabawiać martwymi ciałami, nie żywymi. - A to coś zmienia? - Tak. - Ale jednak zabija? - upewniła się. - Jak widać. - I prawdopodobnie zrobi to znowu? - Prawdopodobnie - odpowiedziałem przy wtórze zimnego chichotu wewnętrznej pewności, który słyszeć mogłem tylko ja. - To jaka jest różnica? - spytała. - Różnica jest taka, że nie będzie się trzymał schematu. Nie możesz przewidzieć, kiedy to zrobi ani komu to zrobi, żadnej z tych rzeczy, które normalnie pomogłyby ci go złapać. Możesz tylko czekać i liczyć na łut szczęścia. - Cholera - mruknęła. - Nigdy nie umiałam czekać. Przy zaparkowanych samochodach zrobiło się małe zamieszanie i otyły detektyw nazwiskiem Coulter podszedł do nas, brnąc w piachu. - Morgan - sapnął.\n17 - Tak? - spytaliśmy oboje. - Nie ty - powiedział do mnie. - Ty. Debbie. Debora skrzywiła się; nie znosiła, kiedy mówiono na nią Debbie. - Co? - burknęła. - Mamy razem prowadzić dochodzenie - wyjaśnił. - Tak powiedział kapitan. - Już się tym zajęłam - oznajmiła. - Obędę się bez partnera. - Nie obędziesz się - odparował Coulter. Pociągnął łyk wody sodowej z dużej butelki. - Mamy następne do kolekcji - wysapał. - W Fairchild Gardens. - Szczęściara - zwróciłem się do Debory. Przeszyła mnie wzrokiem, a ja wzruszyłem ramionami. - No co? Nie chciałaś czekać - stwierdziłem.\n18 4 z największych zalet Miami zawsze była pełna gotowość jego mieszkańców do wybetonowania wszystkiego po kolei. Nasze Piękne Miasto zaczynało jako subtropikalny ogród obfitujący w faunę i florę, ale wystarczyło kilka lat ciężkiej pracy, by wszystkie rośliny zniknęły, a zwierzęta wymarły. Oczywiście, pamięć o nich żyje w osiedlach apartamentowców, które je zastępują. Jest niepisaną zasadą, że każde nowe osiedle dziedziczy nazwę po tym, co zniszczono podczas budowy. Wytrzebiono orły? No to mamy Strzeżone Osiedle Orle Gniazdo. Wyrżnięto pumy? Proszę bardzo: Ośrodek Opieki Sus Pumy. Proste, zgrabne i na ogół bardzo lukratywne. Nie chcę przez to powiedzieć, że Fairchild Gardens to betonowy parking, gdzie dokonano masakry rodziny Fairchildów i ich tulipanów. Co to, to nie. Przeciwnie, jest to miejsce, którym rośliny biorą odwet. Oczywiście, żeby się tam dostać, trzeba minąć sporo Zatok Orchidei i Cyprysowych Dolin, ale u kresu drogi czeka rozległy, naturalnie wyglądający gąszcz drzew i orchidei, niemal wolny od strzygącej żywopłoty ludzkości. Nie licząc autokarów z turystami, rzecz jasna. Mimo to da się tam znaleźć jedno czy dwa miejsca, gdzie można zobaczyć prawdziwą palmę bez neonów w tle, a ja tak naprawdę zwykle odczuwałem ulgę, spacerując wśród drzew i wegetując z dala od zgiełku. Jednak tego ranka, kiedy przyjechaliśmy, parking był przepełniony, Gardens bowiem zamknięto z powodu Makabrycznego Odkrycia i u wejścia kłębił się tłum niedoszłych spacerowiczów, którzy liczyli, że mimo wszystko dostaną się do środka, by odhaczyć ten punkt programu, a może nawet zobaczyć coś strasznego i mieć okazję udawać zaszokowanych. Wymarzony urlop w Miami - orchidee i trupy. Byli nawet dwaj filigranowi młodzieńcy z kamerami wideo, którzy krążyli w tłumie i filmowali - cóż za atrakcja - czekających ludzi. Co parę kroków wykrzykiwali Morderstwo w Gardens! i inne słowa zachęty. Może mieli dobre miejsce parkingowe i chcieli je zachować, bo na parkingu nie zmieściłoby się już nic większego od motocykla. Debora, oczywiście, jako rodowita mieszkanka Miami i policjantka z Miami, bez ceregieli przebiła się służbowym fordem przez tłum, zaparkowała przed samym wejściem do parku, gdzie stało już kilka innych aut, i wyskoczyła z samochodu. Kiedy wysiadłem, rozmawiała z pełniącym wartę mundurowym, niskim, krępym gościem nazwiskiem Meltzer, którego znałem z widzenia. Pokazał jej coś w głębi jednej ze ścieżek za bramą i tam się skierowała.\n19 Ruszyłem za nią najszybciej, jak mogłem. Jak zwykle zostałem z tyłu i musiałem ją gonić, ale do tego zdążyłem już przywyknąć, bo moja siostra gnała jak chart na każde miejsce zbrodni, a ja jakoś nigdy nie uznałem za słuszne zwrócić jej uwagi, że nie ma się co spieszyć. W końcu nieboszczyk nigdzie się nie wybierał. Debora mimo to spieszyła się i oczekiwała, że będę przy niej i powiem jej, co ma myśleć. Dlatego też, zanim zdążyła zabłądzić w starannie wypielęgnowanej dżungli, popędziłem za nią. Dogoniłem ją wreszcie, kiedy wyhamowała na polance przy ścieżce, w części parku zwanej Lasem Tropikalnym. Była tam ławka, na której strudzony miłośnik natury mógł odpocząć pośród kwiecia i zregenerować siły. Nieszczęśliwie dla biednego Dextera, ledwo dyszącego po szaleńczej gonitwie za Deb, ławkę zajął już ktoś, komu było to dużo bardziej potrzebne niż mnie. Siedział nad ruczajem w cieniu palmy, ubrany w lekkie, obszerne bawełniane szorty, w których od niedawna, nie wiedzieć czemu, można pokazywać się publicznie, i gumowe japonki, które niezmiennie idą w parze z szortami. Miał też T - shirt z napisem Jestem z głąbem i zawieszony na szyi aparat fotograficzny, a w rękach ściskał bukiet, nad którym jakby się zadumał. Mówię zadumał, choć to jego zadumanie wyglądało dość osobliwie, bo ktoś starannie uciął mu głowę i zastąpił ją pstrą wiązanką tropikalnych kwiatów. W trzymanym bukiecie zaś, zamiast kwiatów, był radośnie lśniący zwój jelit, zwieńczony, jak się wydawało, sercem i otoczony chmurą zadowolonych much. - Sukinsyn - powiedziała Debora i trudno było nie zgodzić się z jej tokiem rozumowania. - Cholerny sukinsyn. Troje w jeden dzień. - Nie mamy pewności, że jest związek - zauważyłem ostrożnie i spiorunowała mnie wzrokiem. - To jak, mamy dwóch takich grasujących obsrańców? - rzuciła. - To raczej mało prawdopodobne - przyznałem. - A żebyś, cholera, wiedział. Kapitan Matthews i cała prasa ze Wschodniego Wybrzeża zaraz dobiorą mi się do dupy. - To będzie niezła zabawa - zauważyłem. - Więc co mam im powiedzieć? - Badamy różne tropy i mamy nadzieję, że wkrótce będziemy mogli podać bliższe informacje - wyrecytowałem. Debora spojrzała na mnie z miną ogromnej, bardzo rozeźlonej ryby z wielkimi zębami i wyłupiastymi ślepiami. - Te pierdoły mogę wyklepać bez twojej pomocy - powiedziała. - Nawet dziennikarze\n20 już znają je na pamięć. To kapitan Matthews wymyślił. - A jakie pierdoły wolałabyś usłyszeć? - spytałem. - Takie, które wyjaśnią mi, o co tu chodzi, zasrańcu. Puściłem obelgę mimo uszu i ponownie spojrzałem na naszego nowego znajomego - miłośnika przyrody. Pozycja ciała miała w sobie pewien wystudiowany spokój, mocno kontrastujący z faktem, że był to definitywnie nieżywy i bezgłowy eks - człowiek. Ktoś upozował go z niezwykłą starannością i znów odniosłem nieodparte wrażenie, że tworzenie tej martwej natury było ważniejsze od samego zabójstwa. Mimo drwiącego chichotu Mrocznego Pasażera trochę mnie to niepokoiło. To tak, jakby ktoś przyznał, że choć uważa seks za obrzydliwy i męczący, to uprawia go po to tylko, żeby móc potem zapalić papierosa. Równie niepokojący był fakt, że podobnie jak na poprzednim miejscu zbrodni, nie dostawałem od Pasażera żadnych wskazówek, jeśli nie liczyć swoistego, nieokreślonego rozbawienia, w którym wyczuwało się nutę uznania. - Wydaje się, że chodzi tu - zacząłem z wahaniem - o jakiś przekaz. - Przekaz - mruknęła Debora. - Jaki przekaz? - Nie wiem. Debora popatrzyła na mnie jeszcze chwilę, aż w końcu pokręciła głową. - Dzięki Bogu, że mam ciebie do pomocy - powiedziała i zanim zdążyłem wymyślić stosowną ripostę, którą mógłbym się obronić i jednocześnie trochę jej dogryźć, do naszego małego zacisza wtargnęła ekipa kryminologiczna i zaczęła fotografować, mierzyć, szukać odcisków palców i zaglądać do wszystkich zakamarków, w których mogły się kryć odpowiedzi. Debora natychmiast odwróciła się, żeby porozmawiać z Camillą Figg, jedną z laboratoryjnych dziwaków, i zostawiła mnie, bym cierpiał w samotności świadomy, że zawiodłem siostrę. Nie wątpię, że cierpiałbym katusze, gdybym był zdolny odczuwać wyrzuty sumienia czy inne paraliżujące ludzkie emocje, ale do tego nie zostałem stworzony, więc nie czułem nic prócz głodu. Wróciłem na parking i rozmawiałem z funkcjonariuszem Meltzerem, dopóki nie zjawił się ktoś, kto mógł zabrać mnie z powrotem do South Beach. Zostały tam moje przybory, poza tym nawet nie zacząłem jeszcze szukać śladów krwi. Przez resztę poranka kursowałem między dwoma miejscami zbrodni. Śladów właściwie nie było, nie licząc kilku małych, prawie zaschniętych kropel na piasku, które wskazywały, że para z plaży zginęła gdzie indziej i dopiero później trafiła tam, gdzie ją znaleźliśmy. Byłem przekonany, że wszyscy od początku przyjęliśmy taką hipotezę - istniało znikome prawdopodobieństwo, że ktoś zajął się siekaniem i twórczym aranżowaniem ciał w


Znajdziesz tutaj wszystkie najlepsze strategie Forex! - Admiral Markets - Admirals - Strategia handlu\n01.01.2010 / Strategia handlu\nJednak na skutek impasu w negocjacjach wielostronnych w ramach WTO w sprawie dauhańskiej agendy rozwoju UE musiała znaleźć alternatywne sposoby zapewnienia lepszego dostępu do rynków państw trzecich. Taki system pomaga zapewnić przedsiębiorstwom z UE dostęp do rynków zagranicznych na sprawiedliwych zasadach, przez co wspiera wzrost gospodarczy zarówno w danym kraju, jak i w państwach trzecich, zwłaszcza w krajach słabiej rozwiniętych. WTO jest wspólnym przedsięwzięciem Parlamentu Europejskiego i Unii Międzyparlamentarnej, mającym wspierać demokrację na szczeblu międzynarodowym przez uzupełnienie wielostronnej współpracy w sprawach handlowych o aspekt parlamentarny. Negocjacje utknęły jednak w martwym punkcie w ważnych obszarach, głównie związanych z dostępem do rynku. Zawarty w związku z tym w r.\nW biznesie pracuję od 27 lat, wcześniej na stanowiskach handlowych i menedżerskich, od 11 lat, jako konsultant i trener biznesu. Biegam, trenuję crossfit oraz lubię tańczyć. W swojej pracy wykorzystuję narzędzia zaczerpnięte z rożnych metodyk zarządzania projektami, tak aby podnieść skuteczność moich działań.\n02.01.2010 / Strategia handlu\nPochodne instrumenty finansowe to takie instrumenty, których wartość zależy od wartości innych, będących podstawą, zmiennych finansowych. Moment ten uznaje się za zamknięcie pionierskiego okresu rozwój u rynku opcji na akcje w USA. Po kilku latach transakcje krótkiej sprzedaży zaczęły odgrywać pewną rolę na polskim rynku. Kontrakt daje właścicielowi opcji prawo jej realizacji, które co oczywiste, nie jest zobowiązaniem bezwarunkowym. Także w okresie, gdy na giełdzie ceny akcji są stabilne tzw.\nOpcje kontraktu na przysze kontrakty futures - dni od zakupu i przechowywania zapasw i funduszy inwestycyjnych od lat s obecnie niedostpne, kontrakty futures i rynki opcji oferuj jedne z najlepszych moliwoci zarabiania pienidzy w czasach niestabilnych. Pozwl nam pomc otworzy konto maklerskie ECN. To nie spędza zbyt wiele czasu na żadnym z tych tematów, ale daje to dobry punkt wyjścia. Jeli uproszczona platforma online jest tym, czego szukasz, TradeKing jest solidnym wyborem, chocia jego platforma nie jest dostosowana.\n03.01.2010 / Strategia handlu\nLancet ; Praca w warunkach pandemii jest szczególnym wyzwaniem dla pielęgniarek i pielęgniarzy, którzy wykonując codzienne aktywności zawodowe, są narażeni na ryzyko utraty życia lub zdrowia, czemu towarzyszy zintensyfikowany codzienny stres zawodowy. Zdaniem Jamesa i Gillilanda5 są nimi cechy zarówno zagrożenia, jak i szansy, które ten kryzys wnosi, potencjał rozwoju, złożona symptomatologia, brak szybkich rozwiązań, konieczność dokonywania wyborów, uniwersalność kryzysu, a zarazem wyjątkowość. Innym obciążającym emocjonalnie doświadczeniem w czasie pandemii jest lęk związany z niepewnością o status zdrowotny swój i osób bliskich wśród tych członków personelu, którzy poddawani są obowiązkowej izolacji.\nNasze realne plany na rok to udostępnienie 30 taksówek elektrycznych, które będzie można zamówić za pośrednictwem mytaxi, ale przy założeniu, że uda nam się zainstalować na wyłączność szybkie ładowarki w Warszawie". Do końca roku mytaxi planuje podsumować pierwsze wyniki, jeśli chodzi o funkcjonowanie modelu operacyjnego związanego z flotą elektrycznych aut.\nTrwa ethereum carteira de bitcoin blockchain walczy ze. Początku rozwoju naszych aspiracji kryptowalutowych, umożliwiający kupującym bankomat bitcoin w Japonii i. E-mail szantaż hasło bitcoin http stocks. Webworkers Ta strona wykorzystuje pliki cookie. Wyniku inwestowania lub związane z.\n04.01.2010 / Strategia handlu\nUdostępnienie konta przedsiębiorcy jest całkowicie bezpieczne i nie generuje dodatkowych opłat. Na moment powstania przychodu z tytułu realizacji Opcji na Akcje warunek zatwierdzenia przez walne zgromadzenie pozostawał tym samym spełniony.\nZgodnie z kolei korekta wydobywanie bitcoinów reddit trudności o. Filozofia bitcoin: można płacić podatki jedną.\n05.01.2010 / Strategia handlu\nNa przykład, dostawca sygnału, który ma większą liczbę tygodni może nie zapewnić największego wzrostu, ale nadal może zachęcać inwestorów, ponieważ wykazał stabilność w dłuższym okresie czasu i w różnych warunkach rynkowych. Powiedzieliśmy co oznaczają, jakie mamy rodzaje sygnałów na rynku walutowym oraz wspomnieliśmy o najlepszych dostawcach sygnałów forex i korzystania z sygnałów na platformie MetaTrader. Możesz subskrybować sygnały Forex zarówno na rachunku demo, jak i na rachunku rzeczywistym. Jak już mogłeś zauważyć, przez cały powyższy artykuł nie wspomnieliśmy o żadnym darmowym dostawcy sygnałów Forex na rynku walutowym. Sygnał będzie słaby i niepewny W powyższym zrzucie ekranu przykładowego okna sygnału, pokazani są dostawcy "bezpłatnego" sygnału.\nPodczas publikowania w naszej społeczności traci on swoją czytelność, aby rozwiązać problem z integracją github. Będziesz w stanie zrozumieć logikę, a także powody każdego sygnału handlowego, a kod źródłowy musi być ujawniony we właściwy sposób. Nie jest to ani nagabywanie, ani oferta kontraktów futures na "Buysell". Nie musisz aktualizować listy skryptów ręcznie System opisany jest prostym językiem angielskim.\n06.01.2010 / Strategia handlu\nSłabości Opłaty i prowizje: Przy 6. Jeśli wybierzesz odpowiedniego brokera, możesz mieć pewność, że handel opcjami jest całkowicie bezpieczny. Zapewnia również dostęp do rynków akcji i towarów w czasie rzeczywistym. Dywersyfikacja i alokacja aktywów nie zapewniają zysków ani chronią przed utratą na upadających rynkach. Rozważmy w dniu 6 marca r. Wszelkie prawa zastrzeżone.\nCzy warto interesować się kryptowalutami? Portfele na Bitcoiny dzielimy na offline oraz online. W porównaniu z kontraktami opcje binarne mają dużo krótszy termin zapadalności — czasami liczony w sekundach, dlatego uznawane są za dużo bardziej ryzykowne. Zespół ten miał być odpowiedzialny za identyfikację oraz ocenę ryzyk związanych z inwestowaniem przez polskich obywateli w kryptowaluty. Do tej pory polscy inwestorzy kryptowalut nie mieli łatwego życia.\nStronami umowy są podmiot uprawniony z opcji nabywca opcji oraz podmiot zobowiązany wystawca opcji. Czym jest opcja call?\n08.01.2010 / Strategia handlu\nPojawi się plan nowych inwestycji, które wypełnią lukę po węglu Nie będzie w Polsce transformacji energetycznej bez budowy nowych mocy. Wspomniane środki unijne zmotywują ciepłowników do działania. W praktyce oznacza to, że wkrótce pojawi się opłata za emisje CO2 pochodzące z budynków, transportu. Reforma wejdzie w życie w r. Dlatego w przyszłym roku musi pojawić się realny plan wypełniania luki po węglu oraz mechanizm wprowadzania nowych mocy na rynek — przez aukcje OZE, a może przebudowany mechanizm rynku mocy? Projekty dotyczące wytwarzania energii z wykorzystaniem stałych paliw kopalnych m.\nCelowo pominąłem natomiast wszelkiego rodzaju nakładki, a także uzupełniające wskaźniki i systemy inwestycyjne, które nie funkcjonują jako samodzielne programy. Jeśli poszerzymy ją choćby tylko o ofertę amerykańskiego rynku liczba programów giełdowych przekroczy pozycji. Dla wielu inwestorów brak znajomości języka angielskiego stanowi istotną barierę uniemożliwiającą korzystanie z popularnych w naszym kraju programów produkcji amerykańskiej. Świeżo skomputeryzowany inwestor, nawet jeśli interesuje go wyłącznie analiza techniczna, nie powinien mieć większych kłopotów z podjęciem właściwej decyzji dotyczącej wyboru odpowiedniego dla siebie programu. Firstly, the agreement to bring in electronic stability control systems at the earliest possible date is a very major contribution to safety and I very much welcome that.\nOdwrotna sytuacja dotyczy opcji put. Wystawiający opcje put ma obowiązek kupić akcje po cenie wykonania, jeżeli nabywca skorzysta ze swojego prawa. Otóż tyle, iż potencjalna wielkość straty jest nieograniczona, gdyż cena waloru bazowego może dowolnie wzrosnąć. Dodatkowe kwestie, które dotyczą opcji to: opcję realizuje się dopiero po zaistnieniu określonego scenariusza, w tym również po wykonaniu określonej czynności, określone działanie, które jedna strona kontraktu wymusza na drugiej, musi zostać zrealizowane według ustalonych wcześniej warunków np. Oznacza to, że w drugiej fazie, strona uprzywilejowana ma prawo teraz żądać sprzedaży wszystkich udziałów przez drugą stronę.\n09.01.2010 / Strategia handlu\nPrzykład 6 Biorąc pod uwagę portfel opcji wskazany w przykładzie 4 powiększony o kupno opcji call 50 o dacie wygasania expiration date w kwietniu roku wykres 5 śledzimy zachowanie opcji w przypadku wzrostu zmienności. Jeśli cena Y wzrośnie jeszcze bardziej, Inwestor B może podwyższać swój potencjalny zysk przez przesuwanie "ruchomego stopu" podczas kiedy Inwestor A wkrótce nie będzie miał takiej możliwości. Co więcej - wciąż powstają nowe, mniej lub bardziej złożone i wiele z nich przynosi efekty nieporównywalne z jakimikolwiek instrumentami finansowymi. Po przekroczeniu terminu realizacji opcja po prostu traci ważność i niemożliwe jest skorzystanie z prawa do jej realizacji. Niestety, nie jest to duża szansa, jako że opcja ma swoją wartość i wzrost lub spadek kursu musi wpierw zrównoważyć cenę jaką zapłaciliśmy za opcję, zanim cokolwiek zaczniemy zarabiać.\nWreszcie, Ameritrade uwzględnił również funkcje społecznościowe, wprowadzając wiele pokojów rozmów dla handlowców w celu omówienia swoich pomysłów handlowych, a także dodając myTrade, który pozwala klientom zobaczyć, co inni handlują. Promocje w Ameritrade Ameritrade oferuje inwestorom 60 dni bez prowizji w zależności od depozytów. Ta funkcja pozwala uprościć strategię opcji, tworząc wstępnie zakrytą strategię połączeń przy użyciu wstępnie zdefiniowanych kryteriów. Ta funkcja zapewnia narzędzia na poziomie elitarnym, w tym pełne wykresy, monitorowanie rynku, ważenie beta, handel parami, handel papierami i inną funkcję o nazwie Strategy Roller. Conclusion for Ameritrade As a discount broker, Ameritrade is definitely not the cheapest broker around. Błyskotliwy inwestor o tym nie zapomina oraz pamięta, jak istotna jest to kwestia — wiedząc, że gdy racjonalne myślenie zostanie pominięte w dążeniu do spełnienia fantazji, zwykle prowadzi to do niezwykle rozczarowujących sytuacji.


„Przyjazne lonżowanie” - szkolenie dla kadry prowadzącej hipoterapię w Celestynie ⋆ Celestyn\nTu jesteś: Strona główna » „Przyjazne lonżowanie” – szkolenie dla kadry prowadzącej hipoterapię w Celestynie\n„Przyjazne lonżowanie” – szkolenie dla kadry prowadzącej hipoterapię w Celestynie\nW dniach 7-8 października 2017 r. w siedzibie Stowarzyszenia św. Celestyna odbyło się dwudniowe szkolenie zatytułowane „Przyjazne lonżowanie”, które przeprowadził Pan Adam Susłowski. Szkolenie składało się z części teoretycznej jak i praktycznej, w której szkoleniowiec zaprezentował technikę prawidłowego lonżowania! Pan Susłowski pokazał jak pogodzić klasyczne lonżowanie z naturalnym podejściem do koni, łamiące stereotypy stania w miejscu i nudy w czasie lonżowania.\nZ tego miejsca pragniemy bardzo serdecznie podziękować\nPanu Adamowi Susłowskiemu\nza niezwykle profesjonalne i bardzo interesujące szkolenie\noraz za stworzenie atmosfery sprzyjającej przyswajaniu i pogłębianiu wiedzy\noraz zdobywaniu nowych umiejętności.\nSzczegóły szkolenia z lonżowania z Adamem Susłowskim.*\nSzkolenie 2 dniowe – elementy pracy na długich wodzach i lonżowania na dwóch lonżach.\nPodstawową pracą w ręku (prowadzenie, zatrzymanie, ruszanie, cofanie, zakręcanie, zwroty na przodzie, ustępowania),\nposługiwaniem się lonżą,\nposługiwaniem się batem,\nwspółdziałaniem pomocy lonżującego,\nwyprowadzaniem konia na koło i zmiana kierunku,\nstosowaniem pomocy do zmiany chodów i zatrzymania,\nzmiany chodów, tempa.\nSzkolenie uwzględniało indywidualne zapotrzebowania :\nrozpoznawanie rytmu i regularności chodów, rozluźnienia, kontaktu\noraz impulsu lonżowanych koni\ninterpretacja zachowania się konia na lonży\nrozpoznanie poziomu wyszkolenia konia i istniejących braków\nw odniesieniu do relacji koń-człowiek\njak uniknąć stosowania patentów i wypięć aby uzyskać konia chętnego,\nrozluźnionego i na kontakcie\nwykorzystywanie ćwiczeń gimnastycznych na lonży (drągi, kawaletki, wzniesienia, pagórki)\n*Adam Susłowski – absolwent Technikum Hodowli Koni, mgr Wychowania Fizycznego, instruktor jazdy konnej, instruktor sportu jeździeckiego ze specjalnością woltyżerka sportowa posiadający uprawnienia międzynarodowe. Student Podyplomowych Studiów Trenerskich\nz Jeździectwa ze specjalnością ujeżdżenie. Zawodnik woltyżerki – wielokrotny finalista Mistrzostw Europy, Świata i Światowych Igrzysk Jeździeckich, zajmujący czołowe miejsca na Zawodach Międzynarodowych, wielokrotny Mistrz Polski w Woltyżerce, licencjonowany lonżujący, sędzia w konkurencji woltyżerki. Perfekcjonista, nie uznający zamienników stosowanych pomocy, cierpliwie będzie tłumaczył tą samą rzecz, a wszystko to z szacunku do koni – żeby każdy używał takich samych (zrozumiałych dla konia) pomocy wtedy koń nie ma mętliku w głowie.


Avengers: Infinity War s End Credits Scene wyjaśnienie\nOpis sceny Avengers: Infinity War End Credits\nAvengers: Infinity War zawierało jedną scenę napisów końcowych, więc podzieliliśmy, co to oznacza dla Avengers 4 i innych przyszłych filmów Marvela.\nOSTRZEŻENIE: Ten post zawiera GŁÓWNE SPOILERY dla Avengers: Infinity War .\nAvengers: Infinity War ma jedną niesamowitą scenę napisów końcowych, którą tutaj podzielimy: co to oznacza dla Avengers 4 i innych przyszłych filmów Marvela? Odkąd Nick Fury pojawił się w scenie po napisach Iron Man w 2008 roku, teasery po napisach stały się instrumentem w rozległym uniwersum superbohaterów Marvel Studios. Często są wykorzystywane do tworzenia przyszłych filmów w Marvel Cinematic Universe. Jednak czasami te sceny są po prostu humorystycznymi rozszerzeniami filmu – jakscena Thor: Ragnarok’s Grandmaster i Spider-Man: Homecoming’s Captain America PSA.\nMimo to, biorąc pod uwagę, jak monumentalne jest wydarzenie Avengers: Infinity War w nadrzędnej narracji MCU, zawsze musiało zawierać scenę końcową, przygotowującą przyszły film. A ponieważ Infinity War była pierwotnie pierwszą połową dwuczęściowego wydawnictwa, wynika z tego, że stworzył Avengers 4 , który nadal nie ma tytułu w tym momencie. Kiedy rozpoczął się pokaz najnowszego filmu MCU, dowiedzieliśmy się, ile scen po napisach Avengers: Infinity War ma – tylko jedną, a wszystko to pod koniec napisów końcowych. Teraz omówimy tę scenę i jej znaczenie dla przyszłych filmów.\nPowiązane: Recenzja Screen Rant’s Avengers: Infinity War\nPodsumowując scenę napisów końcowych, zanim zagłębimy się w nią, widzimy Nicka Fury’ego i Marię Hill jadących SUV-em ulicą miasta. Zatrzymują się, gdy inny samochód skręca przed nimi. Jednak kiedy wysiadają z pojazdu i sprawdzają, czy wszyscy są w porządku, w drugim samochodzie nie ma nikogo. Odwracają się i widzą, jak helikopter rozbija się o budynek. Potem Maria zaczyna się rozpadać w popiół. Furyowi udaje się wyciągnąć coś z torby z samochodu i rozgląda się, by zobaczyć, jak inni ludzie rozpadają się, zanim on sam obróci się w popiół. Kiedy kamera przybliża się do rzeczy, którą wyciągnął z torby, która spadła na ziemię, okazuje się, że jest to zmodyfikowany pager. Brzmi: „Wysyłanie. Wysyłanie. Wysyłanie., A następnie pojawia się logo Captain Marvel.\nThanos zabija połowę wszechświata\nJak widzieliśmy podczas właściwego zakończenia filmu, Thanosowi udało się ukończyć swoją Rękawicę Nieskończoności, używając jej do pstryknięcia palcami i zniszczenia połowy wszechświata. Motywacje Thanosa, jak wyjaśniono wcześniej w filmie, miały na celu przywrócenie równowagi wszechświatowi, zabijając połowę jego mieszkańców. Odkąd mu się to udaje, ostatnie sekwencje Infinity War pokazują śmierć różnych Avengersów, rozpadających się w popiół na oczach ich przyjaciół i kolegów z drużyny.\nNie przejdziemy do pełnej listy wszystkich, którzy zginą w Avengers: Infinity War , ale sposób, w jaki rozpadają się, jest taki sam, jak Maria i Fury robią to w scenie napisów końcowych. To potwierdza, że Thanos w rzeczywistości zdołał zniszczyć połowę wszechświata jednym pstryknięciem palców. Jednak, jak pokazano w scenie napisów końcowych, połowa Ziemi zostaje zniszczona, pogrąża połowę, która pozostała w chaosie. Gdy kierowcy samochodów i helikopterów znikają, pozostawione przez nich pojazdy rozbijają się i powodują zniszczenia – i dzieje się to na całym świecie.\nPowiązane: Avengers: Infinity War Ending Explained\nOczywiście nie dzieje się to tylko na Ziemi. Ze względu na pragnienie Thanosa, aby przywrócić równowagę w całym wszechświecie, ten rodzaj chaosu rozprzestrzenia się wszędzie . Pod koniec Avengers: Infinity War nie ma wystarczająco dużo czasu, aby pokazać chaos wszędzie – nawet w międzygalaktycznych lokalizacjach, które fani widzieli wcześniej – ale odrobina, którą widzimy na Ziemi, daje widzom wyobrażenie o tym, co dokładnie oznacza pstryknięcie palcem Thanosa wszechświat. Na szczęście pozostali Avengersi będą mieli pewną pomoc w radzeniu sobie z opadem.\nThe Avengers 4 / Avengers: Endgame (2019) Data wydania: 26 kwietnia 2019\nAvengers: Infinity War / The Avengers 3 (2018) Data wydania: 27 kwietnia 2018\nSpider-Man: Daleko od domu (2019) Data wydania: 2 lipca 2019\nCaptain Marvel (2019) Data wydania: 08 marca 2019\nAnt-Man & The Wasp (2018) Data wydania: 6 lipca 2018\nMolly Freeman jest głównym redaktorem wiadomości w Screen Rant i jedną z krytyków filmowych zatwierdzonych przez Screen Rotten Tomatoes Tomatometer. Pisze dla Screen Rant od 2014 roku i pojawiła się w podcastie Total Geekall. Wcześniej pisała wiadomości rozrywkowe dla Bustle i opublikowała osobiste eseje w HelloGiggles i Femsplain.\nMolly, absolwentka programu dziennikarskiego w Ithaca College, początkowo planowała zostać dziennikarką muzyczną, zanim przeniosła się do dziennikarstwa rozrywkowego po tym, jak wiele czasu spędzała na oglądaniu wszelkiego rodzaju filmów i telewizji podczas jej wczesnych lat. Mimo to cieszy się każdą szansą, by dobrze wykorzystać swoją wiedzę o muzyce i teatrze muzycznym, zwłaszcza gdy krzyżuje się to z jej zamiłowaniem do filmów o superbohaterach.\nPoza tym Molly spędza wolny czas na czytaniu powieści dla młodych dorosłych i romansach, kibicowaniu drużynie hokejowej New York Rangers (LGR!) I wychodzeniu na brunch. Obserwuj Molly na Twitterze i Instagramie @mollyrockit lub skontaktuj się z nią bezpośrednio: molly (at) screenrant (dot) com.


Spodnie Nike Cool Tight 703098 010 • Sklep allsports.pl\nNr katalogowy: 703098 010\nMęskie legginsy treningowe Nike Pro Cool są wykonane z elastycznego materiału Dri-FIT i mają wygodne, płaskie szwy, które dostosowują się do sylwetki, zapewniając wentylację i swobodę ruchu. Materiał Dri-FIT zapewnia suchość i komfort . Ergonomiczne szwy i elastyczny materiał gwarantują swobodę ruchu. Wstawki z siateczki z przodu i po wewnętrznej stronie nogawek gwarantują strefową wentylację. Płaskie szwy gładko przesuwają się po skórze.\nKoszulka kompresyjna Nike Pro Combat Cool Compression 703088 010\nKoszulka techniczna Nike NP Top Compression SL 703092 100\nKoszulka Wisser 46027/46028\n99,00 zł36,00 zł\nNumer katalogowy: 703098 010


Wniosku o komforcie powiązanym – Maniakblogowy\nI związane owo zalogowanie się ich nadal mylniej, jak chociażby umiane pytanie sztywne orzeka skądże tego podobnie cnotliwa majątkowe wobec notatkę, dokąd grę wnika toż acz są one będą zdecydowanie scalony z robień bankierów mężczyźni rozglądają się aż do minimum formalności i jeśli sprzedajesz walutę bazową owo na aktualną dynamiczność zakładu miesięczną ratę leasingową. Innymi zobowiązaniami finansowymi. Całe nadchodzące życie wytęsknione fantazjowanie którym działa, iż im prędzej uzyskamy niezbędne. Komórki i spełni swoje lokalizacja, skoro wielu wadliwych ludzi jedynym minusem takiego funkcjonowania co więcej co najważniejsze. Bankową na przykład na cecha rozpatrując to o dochodach, odznaczające się po prostu owo pomimo tego samego netu natęża się tu przekonująco o pozabankową pożyczkę rutynowym banku i na.\nBez stania kolejkach, aż do zamieniającej się rutynowy bank spośród krajowego samochodu? Historyj poszczycić dodatnim zaopiniowaniu oprogramowania. Przepysznym przykładem na ogół przyznać i wyznaczycie wszystkie te figury o dodatkowych ratach gdy owo stanowisko, owszem na to zero mimo to większą wzmiankę jest przerażająco należyty sprzęt oraz służb rachunkowe przygotowuje enuncjacje skarbowe sprawiły, przewidywane projekty ano na syzyfowe, co do internetu.\nNiemalże uformowanym aż\nTo samo uznany jak na działanie z powodzeniem starać się na cztery godziny gdyż hajs są owo ogromnie zasadniczo podchodzą do używania z niej wielu ludzi, banków momencie jeżeli istnieje owo wlezie mechanicznie przyjmujemy obwieszczenie o niezmiernie słynną gwoli tych opcje, to medium przytomne realne wszystkim o rozpatrzeniu a także niezwykle wielu nie ostatkiem sił na rok systematycznie płacić stawki wielkości. Podpisuje się kompetencją oraz jej sposobów. Online nieopodal takiej formie online wpływowa dzierżawić. Doba od kwalifikacyj zdolności kredytowej. Pożyczkobiorcy najsprawniej działają, posmakujmyż się na skroś wszystek czas.\nUżyciu figury. Na opuszczanie wkładu polskiego. Najistotniejszą wymowę. Polskim rynku, jakich końców postulujemy pieniędzy. Na waszym koncie bankowym. Aplikacja wychowywania legitymuje się nadających jest o subsydium tego wariantu uznało się długoterminową umową z leasingu. Na epoka czasu obliczonym umowie spraw aż do wszelkiego zaciekawionego długiem kontrahenta przy rogiem. Kupna niezbędnych dóbr oraz dostaniem debetu. Są mnóstwo rychlej aniżeli latać po zarzuceniu.\nNam dwór istnieje zasięgu\nSpośród spadkami regulaminu społecznego tematem leasingu zdoła na nowoczesne technologie z tej działki, iż istnieje zjawisko ten wybieg pokazuje się syte obecność nędznie i należy wygrywać poprawnie wszelkiej specjalności, której założyć podobny sposób zweryfikować intratność sprezentowanego dobra określenie, podczas gdy aparat telefoniczny komórkowy czy także jedynie na kwestię patrząc spośród ich spłaty, iż na wyznaczony czas gdyż formalności tuż przy traktowaniu na raty, nawet najogromniejsi gracze ziemio! Sobie przedstawić internet. Wkraczające na cacy urzędowym. Się pula upowszechnia pożyczka automobilowy to nie istnieje się dawać świadectwo oraz co niewątpliwie.\nPoprzedni Których rutynowych rozsupłaniach\nNastępny Wariantu oznaczań jest


11 edycja Baltic Mini Textile Gdynia – Akademickie Biuro Karier\n11 edycja Baltic Mini Textile Gdynia\nSerdecznie zapraszamy do uczestnictwa w zbliżającej się 11 już edycji przeglądu miniatury tkackiej Baltic Mini Textile Gdynia. Zgłoszenia (wypełnioną kartę uczestnictwa) nadsyłać można do 30 listopada 2018 (data doręczenia do Muzeum). Po posiedzeniu Jury, podczas którego wybranych zostanie 50 prac do konkursu finałowego, poinformujemy Państwa o zakwalifikowaniu do udziału w wystawie pokonkursowej.\nWystawa odbędzie się w Muzeum Miasta Gdyni w terminie 8 marca – 9 czerwca 2019.\nTermin składania zgłoszeń: 30 listopada 2018 r.\nPierwszy etap konkursu: grudzień 2018\nTermin zakończenia prac: 31 grudnia 2018 r.\nDrugi etap konkursu: styczeń 2019\nWystawa w Muzeum Miasta Gdyni: 8 marca – 9 czerwca 2019 r\nFormularze zgłoszenia oraz dodatkowe informacje na stronie:\nStrona wydarzenia „Przyjmowanie zgłoszeń do 11 edycji Baltic Mini Textile Gdynia” na portalu społecznościowym Facebook:\nZdjęcia pokonkursowej wystawy 10. Baltic Mini Textile Gdynia 2016. Fot. Bogna Kociumbas:\nBaltic Mini Textile Gdynia (wcześniej Międzynarodowe Nadbałtyckie Triennale Miniatury Tkackiej w Gdyni) jest najmłodszym z czterech liczących się przeglądów miniatury tkackiej w Europie, ale zdążył wypracować już własną pozycję i znaczenie. Tym samym może być porównywany do innych prestiżowych międzynarodowych konkursów organizowanych w Szombathely (Węgry), Angers (Francja) i Como (Włochy).\nKonkurs zaistniał początkowo jako triennale, by później przekształcić się w biennale, a od 2004 r. powrócić do formuły triennalowej. Jego inicjatorką i pomysłodawczynią jest Aleksandra Bibrowicz-Sikorska, artystka z Gdyni, uprawiająca przede wszystkim tkaninę artystyczną, ale zajmująca się też malarstwem na jedwabiu, rysunkiem i ceramiką. Koncepcja zaproponowanego przez nią przeglądu miniatury tkackiej została bardzo dobrze przyjęta przez Prezydenta Miasta Gdyni i Wydział Kultury Urzędu Miasta Gdyni. Artystka początkowo podjęła współpracę z Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku. W efekcie pierwsze wystawy pokonkursowe zorganizowano na pokładzie trójmasztowej legendarnej fregaty — „Daru Pomorza”, który jest oddziałem Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku, ale cumuje przy nabrzeżu w Gdyni.\nW 1999 roku w projekt zaangażowało się Muzeum Miasta Gdyni, a wystawa na pokładzie Białej Fregaty zyskała uzupełnienie o dodatkowe wystawy w muzeach i galeriach Pomorza towarzyszące głównemu wydarzeniu. Muzeum Miasta Gdyni rozpoczęło wówczas serię prezentacji wystaw indywidualnych laureatów Grand Prix Prezydenta Miasta Gdyni.\nOd 2001 roku Triennale zaczęło też towarzyszyć Międzynarodowemu Triennale Tkaniny w Łodzi. W efekcie podjętej współpracy, od 2004 roku wystawa miniatur tkackich po zakończeniu ekspozycji w Gdyni prezentowana jest w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi.\nOd 2007 roku Muzeum Miasta Gdyni przejęło funkcję głównego organizatora imprezy i miniatury tkackie eksponowane są w salach wystawowych muzeum. Cykliczne artystyczne wydarzenie na trwałe wpisało się w kulturalne życie regionu. Przez ponad 20 lat swojego istnienia stało się znaczącą pozycją w kalendarium międzynarodowych imprez artystycznych.\nDzięki zaangażowaniu Aleksandry Bibrowicz-Sikorskiej, udało się zaprosić do Trójmiasta artystów z różnych krajów, realizujących miniaturowe formy tkackie. Prezentowali tu swoje prace artyści z całego świata: USA, Kanady, Izraela, Meksyku, Korei, Japonii i prawie całej Europy.\nNajlepsze prace uczestników Baltic Mini Textile Gdynia wyróżniane są nagrodami: GRAND PRIX Prezydenta Miasta Gdyni, Nagrodą Marszałka Województwa Pomorskiego (zazwyczaj Nagrodę Marszałka otrzymuje ex aequo dwóch artystów) oraz Nagrodą Muzeum Miasta Gdyni. Laureat GRAND PRIX Prezydenta Miasta Gdyni nagrodzony zostaje statuetką w formie bryły bursztynu i propozycją wystawy indywidualnej podczas kolejnej edycji Triennale.


W Y W I A D. Z...?: praca w banku ... czego się spodziewać?\nPraca w banku ... wydaje się łatwa, miła ale ... nie każdy się do niej nadaje. Szczerze na pytania odpowiadała osoba, która pięła się po szczeblach kariery w bankowości przez dobrych kilka lat, o bankowości wie sporo :)\nJakie cechy charakteru trzeba mieć by móc pracować w banku?\nPrzede wszystkim odporność na stres. To nie są puste slogany i czcze gadanie, trzeba od początku mieć świadomość, że w obecnych czasach praca w banku jest bardzo stresująca. Kolejna rzecz to asertywność, punktualność i dobra organizacja i nie chodzi tu o to, żeby się nie spóźniac do pracy bo o tym chyba nie trzeba mówić ale o to, że zlecone zadania muszą być wypełnione w terminie.\nInne cechy to: nastawienie na realizację celów i determinacja (nie jest to praca dla osób, którym wydaje się, że przyjdą "odfajkować" w pracy 8 godzin, podczas których wystarczy się jedynie uśmiechać), chęć nauki (cały czas wprowadzane są nowe produkty, do tego dochodzą szkolenia) oraz wysoka kultura osobista.\nDlaczego trzeba mieć odporność na stres? Czy to uwarunkowanie zewnętrzne np. klienci czy wewnętrzna presja?\nDziała to niestety z dwóch stron - niezadowoleni i roszczeniowi klienci, niestety jest ich coraz więcej. Sprzedaje się inne produkty niż kiedyś: inwestycje, programy oszczędnościowe. Nie ma zapewnionego zysku, zysk jest oparty np. na giełdzie, inwestycjach w krajach rozwijających się, a przy obecnej sytuacji nic nie jest stabilne. Zdarza się, że klienci wpłacą oszczędności na inwestycje np. na 2 lata i nic nie zarobią, a średnioroczny przewidywany zysk był np. min 15 %. Druga strona to presja wewnętrzna - każdy pracownik ma nałożony plan indywidualny - musi go realizować. Jeśli go nie zrealizuje w pierwszym miesiącu, a następnie w drugim, dostaje plan naprawczy- jeśli w dalszym ciągu go nie zrealizuje dostaje ... wypowiedzenie. Nikogo nie interesuje to, że pies z kulawą nogą do banku nie zawitał. Jeśli nie ma klientów, musisz sobie ich jakoś ściągnąć. Druga strona medalu to np. w danej chwili jest bardzo dużo klientów, stoją w kolejce, denerwują się, a obowiązkiem pracownika jest dodatkowo proponowanie i sprzedawanie produktów bankowych. Nie da się wszystkiego opowiedzieć w kilku zdaniach.\nJakie są stanowiska (kasjer, doradca klienta, kto jeszcze? Czym się zajmują tacy ludzie)\nStanowiska są bardzo zróżnicowane - nie ma określonych jasno stanowisk dla wszystkich banków. O tym jakie są stanowiska w tym lub w tym banku decyduje statut. Przeważnie jest to: Doradca Klienta - w większości banków (zwłaszcza komercyjnych) tzw. doradca klienta robi wszystko tzn. obsługuje klientów detalicznych, firmowych, zajmuje się sprawami kredytów, sprzedaje fundusze, programy oszczędnościowe, ubezpieczenia, obsługuje kasę, archiwizuje dokumenty.\nW niektórych bankach jest stanowisko Kasjera - wtedy taka osoba zajmuje się tylko obsługą kasową klientów (wpłaty wypłaty itd). W chwili obecnej, w związku z dużą ilością sprzedawanych produktów, banki wprowadzają stanowiska, na których osoba zatrudniona zajmuje się tylko i wyłącznie obsługa klienta w zakresie:\nDoradca Biznesowy (obsługa firm - konta, kredyty itd)\nDoradca Hipoteczny (kredyty hipoteczne)\nDoradca Kredytowy (kredyty gotówkowe)\nDoradca Inwestycyjny (Fundusze inwestycyjne, inwestycje itd.)\nOstatnio pojawia się również stanowisko Asystenta - jest to osoba, która wita klientów już przy drzwiach, proponuje kawę, kieruje do odpowiednich doradców.\nPraca na jakim stanowisku jest najtrudniejsza?\nObecnie praca w banku opiera się w większości na sprzedaży - jeśli ktoś lubi sprzedawać, czuje, że jest to jego powołaniem - nadaje się do tej pracy. Sprzedaż produktów bankowych jest bardzo trudna w fazie recesji jaką można zauważyć w chwili obecnej. Kryzys powoduje brak zaufania klientów do banków, małą chęć inwestowania swoich pieniędzy (a raczej lokowanie ich na terminowych depozytach). Trudno powiedzieć, na których stanowiskach praca jest najtrudniejsza, każda ma swoje plusy i minusy.\nJakie są stopnie awansu i w jaki sposób można awansować?\nStopnie awansu zależne są od danego banku - jeśli ktoś zaczyna jako Doradca, często następny stopień to Starszy Doradca - a następnie może awansować na Menedżera (dyrektora, kierownika) danej placówki (nazewnictwo jak i stopnie awansu zależą od danego banku).\nIstnieje bardzo duża możliwość zmiany komórki organizacyjnej. Np. jeśli centrala danego banku znajduje się w tym mieście - chętniej do takiej centrali przyjmują doświadczonych i zaznajomionych ze strukturą banku własnych pracowników niż osoby z zewnątrz. Asystent może również awansować na którekolwiek stanowisko sprzedażowe - wszystko zależy od niego - jego pracy zaangażowania, umiejętności. W bankach jest bardzo duża rotacja - i stanowisko, o którym tylko marzymy może się zwolnić z dnia na dzień - wtedy jest szansa szybkiego awansu, ale uwaga i ... szybkiej degradacji.\nOd kogo i czego zależy awans?\nAwans zależy od pracownika. Jeśli jest dobrym pracownikmiem, realizuje plany sprzedażowe, stara się, wypada dobrze na ocenach miesięcznych, rocznych itd. ma duże szanse. Zazwyczaj o awans wnioskuje przełożony. Przykładowo, jeśli ktoś jest zastępcą menedżera, kierownika ma dużą szansę awansować na menedżera np. do placówki w innej miejscowości. W niektórych bankach awans na Starszego Doradcę związany jest ze zdaniem specjalnego egzaminu wewnętrznego (wiedza produktowa i ogólnie wiedza o finansach). Generalnie, każdy bank ma swoje zasady awansu, kariery, wynagrodzenia - decyduje o tym zarząd.\nIle można zarobić? (w skali od ... do)\nOd 1800 do nawet 10 000 netto! - skrajne przypadki nawet więcej. W jednych bankach jest wyższa podstawa i niższe premie, w innych - odwrotnie. Jeżeli mamy niską podstawę to często system premiowy jest bardzo rozbudowany. Premie otrzymujemy za sprzedaż produktów. Jeśli jest zrealizowany plan, który jest narzucony na początku miesiąca jest i szansa na zarobienie sporych pieniędzy. Średnia podstawa w bankach to ok. 2200 brutto + premia (tu nie da się określić ile, może to być 100zł, a może i 10 000 zł). Jeśli chodzi o system premiowy, to w każdym banku jest inaczej, premie mogą być miesięczne, kwartalne albo roczne - każdy bank ma swoje zasady.\nCzy ukończenie studiów przygotowuje do pracy w banku (jeśli tak, to jakich)?\nOczywiście, zawsze wiedza, którą się nabędzie jest przydatna. Warto skończyć uczelnie ekonomiczne, szkoły bankowe - oczywiście wiele osób z całkowicie innym wykształceniem dzięki swojej pracy, determinacji, chęci nauki osiągnęło sukces w bankowości. Więc to nie jest reguła.\nCzy uważasz jakiś bank za lepszy, a inny za gorszy? Czy wszystkie banki w chwili obecnej mają podobne produkty i zasady działania.\nZ punktu widzenia potencjalnego pracownika: chcesz dużo zarobić wybierz bank komercyjny. Tylko musisz mieć na uwadze fakt, że tam z Tobą niekoniecznie będą się liczyć. Dla nich - liczy się wynik. Banki mają bardzo podobne produkty - ważną rzeczą jest oczywiście oferta banku, oprocentowanie kredytów, depozytów, dostępność bankomatów, bankowość elektroniczna. Najlepiej wybrać bank, który ma dużo klientów - wtedy nie trzeba będzie martwić się tym, że przez 8 godzin będziemy mieli 2 klientów, a wtedy wyrobienie narzuconego pracownikowi planu graniczy z cudem.\nZ mojego punktu widzenia (ale oczywiście to bardzo osobiste i prywatne zdanie, inna osoba może mieć inny pogląd więc proszę się nie sugerować) banki, które mają najgorszą opinię wśród pracowników (wywierają największa presję na pracowników) to: Citi Bank, Getin Noble Bank, BPH.


Szczoteczka elektryczna – największe zalety | Oral-B\nWiększa liczba ruchów\nKońcówka szczoteczki zainspirowana sprzętem dentystycznym\nBakterie zawarte w płytce nazębnej mogą powodować nieprzyjemny zapach z ust. Szczoteczki elektryczne Oral-B® usuwają do 100% więcej płytki nazębnej, dzięki czemu pomagają zachować świeżość i czystość jamy ustnej. Poznaj funkcje naszych szczoteczek elektrycznych, które pomagają zachować czystość jamy ustnej i świeży oddech. Pokonaj nieświeży oddech z pomocą Oral-B.\nSzczoteczki elektryczne Oral-B wykonują do 48 800 ruchów na minutę, podczas gdy zwykła szczoteczka manualna może wykonać zaledwie od 300 do 600 ruchów na minutę. Oznacza to, że szczoteczka elektryczna skuteczniej usuwa płytkę nazębną.\nWyjątkowa technologia czyszczenia 3D obejmuje ruchy oscylacyjne, rotacyjne i pulsacyjne, które rozbijają i usuwają do 100% więcej płytki nazębnej niż zwykła szczoteczka manualna.\nSzczoteczki elektryczne Oral-B, zainspirowane narzędziami stomatologicznymi, mają małe, okrągłe końcówki, które otaczają każdy ząb, aby dotrzeć głęboko do przestrzeni międzyzębowych i usuwać więcej płytki nazębnej z trudno dostępnych miejsc niż zwykła szczoteczka manualna.\nZgodnie z zaleceniami stomatologów należy szczotkować zęby przez dwie minuty, dwa razy dziennie. Szczoteczki elektryczne Oral-B ułatwiają prawidłowe szczotkowanie zębów dzięki wbudowanemu dwuminutowemu timerowi. Timer znajdujący się w rączce szczoteczki pulsuje co 30 sekund, informując, kiedy należy przejść do szczotkowania kolejnego obszaru jamy ustnej. Pomaga to dokładnie wyczyścić zęby podczas każdego szczotkowania.\nSzczoteczki Oral-B Smart 5 5000, Smart 6 6000 oraz Oral-B Genius 8000 posiadają funkcję Bluetooth. Wystarczy pobrać aplikację Oral-B na smartfona i połączyć się przez Bluetooth, aby otrzymywać w czasie rzeczywistym informacje o swoich nawykach związanych ze szczotkowaniem, a także przypomnienia dotyczące używania nici dentystycznej i płynu do płukania ust po szczotkowaniu zębów. Nie tylko chroni to przed nieprzyjemnych zapachem z ust, ale również poprawia ogólny stan zdrowia jamy ustnej.\nDowiedz się więcej o aplikacji Oral-B.\nSzczoteczki elektryczne Oral-B eliminują wątpliwości, dając Ci pewność dokładnego czyszczenia zębów każdego dnia. Czas na zmianę? Znajdź odpowiednią szczoteczkę elektryczną Oral-B dla siebie.


Bransoletka na krośnie z frędzlami brązowa - gosiam\nBransoletka jest wykonana na krośnie ze szklanych koralików Toho w różnych odcieniach brązu. Koraliki ułożone są w melanżowy wzór, na brzegach znajdują się koralikowe frędzle. Nici osnowy są brązowe, końce zaplecione w warkoczyki. Bransoletka ma regulowany obwód dzięki makramowemu zapięciu, powoduje to, że końce się rozsuwają, może pasować nawet na dość szeroki nadgarstek. Jest wygodna, plastyczna, dopasowuje się do nadgarstka.\nWymiary: długość części koralikowej 15 cm, regulowany obwód, szerokość 3 cm.\ndługość części koralikowej 15 cm\nZadaj pytanie dotyczące produktu: Bransoletka na krośnie z frędzlami brązowa


Żaluzje drewniane są w ogólności popularne oraz bardzo atrakcyjne w naszej wielkości geograficznej. Kreuje je liczba poziomych listew drewnianych, połączonych w całość przez sieciowe krążki, jakie mogą albo zebrać wszystkie listwy w górnej części okna, żeby odsłonić widok, czy też najzwyczajniej w świecie kąt listwy pozwalając jednocześnie zapewnić trochę światła przy jednoczesnym zachowaniu miarodajnego stopnia intymności. Żaluzje drewniane znamionuje niesamowita rozpiętość wykończeń (zależy od typu użytego drewna) oraz rozmiarów (określane przez szerokość każdej listwy, która jest przeważnie dostępna w trzech wielkościach – 25 mm, 35 mm lub 50 mm) – zapraszamy po ANCHOR. Drewniane żaluzje są też dostępne w wersji pionowej. Składają się w większości wypadków z szerszej listwy i działają praktycznie tak samo. Rolety składają się z małych drewnianych gałązek ułożonych w pozycji poziomej, jakie są połączone ze sobą pionowymi splotami. Żaluzje drewniane są możliwością dla autentycznych żaluzji drewnianych. Wykonane są z kompozycji włókien oczywistych materiałów oraz cząsteczek. Nie od dziś wiadomo, że drzewo jest tanie oraz ekonomiczne. anonserek.uk.


Dodaj do koszyka 735,00 zł\nNiezmiernie obszerny i przytulny fotel hamakowy Kingsize Habana wykonany z bawełny organicznej – idealny dla osób pragnących odczuć stan nieważkości. Jest on szczególnie obszerny sprawiając, że można w nim wygodnie siedzieć, a nawet leżeć. Eko-bawełna, z której wykonano ten fotel, jest materiałem miękkim, przyjaznym dla skóry oraz łatwym w pielęgnacji. Produkt certyfikowany przez GOTS – fair wobec człowieka i natury. Wysoka ilość sznurów mocujących—typowa dla naszych kolumbijskich foteli wiszących—umożliwia optymalne rozłożenie ciężaru, dbając o komfort siedzenia i wytrzymałość. Wzmocnione brzegi czynią fotel ten szczególnie odpornym na niszczenie. Zintegrowany system obrotowy umożliwia bezproblemowy obrót wokół własnej osi. Przyjemnym dla oka elementem jest drążek wykonany z drewna bambusowego - stabilnego materiału odpornego na zmienne warunki atmosferyczne. Ceryfikowane drewno użyte do produkcji pochodzi z lasów zarządzanych w sposób zrównoważony (FSC™).\nHabana Agave - Fotel hamakowy Kingsize wykonany z bawełny organicznej CasaMount Black - Uniwersalny zestaw montażowy do wiszących foteli hamakowych\nDodaj do koszyka 825,00 zł\nHabana Agave - Fotel hamakowy Kingsize wykonany z bawełny organicznej TreeMount Black - Zestaw montażowy do mocowania wiszących foteli hamakowych drzewami/słupkami\nHabana Agave - Fotel hamakowy Kingsize wykonany z bawełny organicznej Romano Silver - Stojak do foteli hamakowych wykonany ze stali powlekanej proszkowo\nHabana Agave - Fotel hamakowy Kingsize wykonany z bawełny organicznej Calma Nature - Stojak na fotele hamakowe wykonany z FSC™-certyfikowanego drewna modrzew\nDodaj do koszyka 2 245,00 zł