Niedopowiedziane – Jarosław Prusiński – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Humanistyka » Niedopowiedziane\nKilka słów o książce pt. “Niedopowiedziane”\nTom Papier Tom poświęcony rynkowi papierów graficznych przeznaczonych do druku książek. Zawiera zarys problematyki jaka pojawia się przy produkcji i dystrybucji papierów....\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Jarosław Prusiński\nCopyright © by Jarosław Prusiński, 2017\nKroczył w ciemności. Pod jego stopami rozciągała się świetlista, wąska ścieżka pnąca się ostro w górę. Do bramy. Poza nią nie było nic. Pustka, nicość, czerń. Angelot nie czuł trwogi, szedł pewnie, dostojnie, tak jak nakazywała jego pozycja. Nie czuł też zmęczenia, choć powinien czuć. Czułby, gdyby żył. Pamiętał swoją śmierć. Na szczęście strach i niepokój zniknęły. Teraz kroczył świetlistą ścieżką ku niebieskiej bramie. Czuł podekscytowanie i radość.\nZa sobą usłyszał kroki. Odwrócił się i zobaczył dziewkę. Ogień spalił jej ubranie i osmalił ciało tak, że wyglądała jak murzynka. Człapała za nim, zwęglony wrak człowieka, pogańska wiedźma. Domyślił się, że to na nią wydał wyrok zanim… Jak ona śmie wspinać się do bram nieba razem z nim?\n‒ Odejdź, dziewko! ‒ krzyknął do niej. ‒ Jeszcze aniołowie pomyślą, że to ja cię tu przywiodłem. Idź sobie!\nAle ona tylko popatrzyła swoim czarnym okiem. Połowę twarzy miała zupełnie spaloną, ział z niej pusty oczodół. Jedynym okiem, które jej zostało wwiercała się w niego jak sęp. Ten wzrok przeszywał go na wylot, jakby nie patrzyła na niego tylko gdzieś dalej, w pustkę. Na to, co było poza nim. A jednak zwolniła kroku. Angelot przyśpieszył. Chciał się znaleźć przed obliczem aniołów jak najszybciej. Nie chciał, żeby podeszła zbyt blisko, jakby mogła go skalać swoją winą, za którą poniosła śmierć na stosie.\nAniołowie byli wielcy, świetliści. Wzrostem przewyższali człowieka dwukrotnie. Stali przed bramą, lekko poruszając skrzydłami. Mężczyzna i kobieta. Oboje mieli nagie torsy.\n‒ Mogłaby się czymś okryć ‒ powiedział Angelot pod adresem anielicy na poły przyjacielsko, na poły protekcjonalnie. Nie patrzył na nią. Patrzył na jasnowłosego mężczyznę-anioła, jej towarzysza. ‒ Oczywiście nic nie powiem Świętemu Piotrowi, ale te nagie piersi… Inni mogą być mniej wyrozumiali.\nZaśmiał się nerwowo, nie wiedząc czy nie przesadził. Najpierw trzeba by się rozeznać w zwyczajach Raju. Może tutaj to normalne? Aniołowie się nie poruszyli ani nie odezwali. Jakby go nie było.\nZnowu milczenie. Coraz wyraźniej słyszał za plecami bose stopy wiedźmy. Zbliżała się. Anielica uśmiechnęła się radośnie do dziewczyny ponad jego głową. Uklękła przed nią, gdy tylko tamta podeszła do bramy. Wilgotną ścierką zmyła z niej ciemny osad. Jej skóra znowu była zdrowa, różowa, dziewczęca. Odrosły jej włosy, spalony policzek znowu był cały, ponownie miała dwoje oczu. Anioł-kobieta klęczała przy niej i cały czas się uśmiechała. Wiedźma też się uśmiechnęła.\n‒ Wejdź ‒ powiedziała anielica, gdy włożyła suknię na nagie ciało dziewczyny. ‒ Czekają na ciebie.\nCzarownica zniknęła za bramą, a Angelot zatrząsł się z wściekłości.\n‒ Wpuściliście ją, a mnie każecie czekać?! Nie wiecie, kim jestem!\n‒ Ależ wiemy, Angelocie ‒ powiedziała kobieta-anioł. W jej oczach nie było już radości. ‒ To ty nie wiesz, kim jesteś.\nA potem Anioły weszły do środka i zamknęły bramę. Biskup został sam na ścieżce prowadzącej donikąd. Stał przez chwilę, myśląc, że to żart. Potem kolejną i kolejną, i jeszcze jedną chwilę. Brama nadal była zamknięta. Odwrócił się więc i poszedł ścieżką w dół. Muszą być inne ścieżki i inne bramy. Już on powie kilka słów na temat tych aniołów Świętemu Piotrowi, gdy tylko przed nim stanie. Oj, powie! Będą mieli się z pyszna. Szedł żwawym krokiem przez pustkę, aż w końcu jego stopy stuknęły o bruk. Jakaś ulica. Wreszcie normalna ulica, zamiast wąskiej ścieżki zrobionej ze światła. Tupnął nogą kilka razy, żeby się upewnić. Tak, to była brukowana ulica. Rozejrzał się wokoło. Wszystko spowijała gęsta mgła i ciemność. Przed sobą ujrzał światełko. Zbliżało się. Usłyszał kroki, a chwilę później zobaczył postać. Siwy, brodaty starzec ubrany w szarą, długą szatę przystanął. Trzymał w rękach laskę wzrostu człowieka zwieńczoną małą lampką. Angelot padł na kolana.\n‒ Czy to ty, Święty Piotrze? ‒ wykrzyknął z nadzieją, składając ręce.\n‒ Nie mam na imię Piotr ‒ odpowiedział starzec. ‒ Zwą mnie Latarnikiem.\nBiskup wstał z kolan lekko zawiedziony i zawstydzony. Krytycznie ocenił dziurawą, brudną i zniszczoną szatę przybysza. Jak mógł się tak pomylić? Włóczęgę wziąć za Świętego Piotra. Szukał w głowie słów, które pozwoliłyby wymazać tę chwilę słabości, gdy padł na kolana przed włóczęgą, jednocześnie nie obrażając go za bardzo. Starzec go uprzedził.\n‒ Chodź ze mną, Angelocie ‒ powiedział i ruszył wzdłuż kamiennej ulicy, stukając drewniakami.\nWszyscy go tu znali? W końcu nic w tym dziwnego, przecież nie był byle kim. Biskup poszedł za nim. Szli długo, przedzierając się przez mgłę i ciemność. Nie widział już Latarnika, a jedynie nikłe światełko jego latarni. Szedł za nim coraz bardziej poirytowany i znużony. Szli godzinami, całymi monotonnymi godzinami odmierzanymi stukotem drewniaków. Ten dźwięk brzmiał dziwnie, jakby poza stukotem nie było nic. Tylko czarna pustka i mgła. W końcu coś się zmieniło. Zauważył, że dotarli do miasta. Uliczne kamienie były bardziej wyrobione, wytarte wieloma stopami, wygładzone przez wieki. Po bokach dostrzegał majaczące w ciemnościach kształty budynków, gdzieniegdzie paliły się oliwne latarnie. I było tam coś jeszcze, czego biskup nie widział, ale czuł. Wpatrzone w siebie oczy, dziesiątki par oczu. Starzec nie zwolnił, jego latarnia kołysała się w tym samym tempie co wcześniej. Angelot postanowił zawrócić. Ten włóczęga wyprowadził go już zbyt daleko od ścieżki do Raju. Pora była zawracać. Może tym razem aniołowie mu otworzą? To był z pewnością tylko żart, próba niezłomności jego charakteru. A przecież on był niezłomny jak skała, uparty jak stado osłów. Wszystko poświęcił dla wiary. Zwłaszcza takie „wszystko”, które należało do innych. Sam niczego sobie nie odmawiał, ale przecież brał tylko to, co Bóg mu podarował. Należała mu się nagroda za wierną służbę Kościołowi.\nOdwrócił się i szybkim krokiem ruszył w przeciwną stronę. W stronę niebieskiej bramy, tam skąd przybył. Próbował się modlić, ale nie wiedzieć czemu przyczepił się do niego niewłaściwy cytat z Pisma. Ten o bogaczu i wielbłądzie. Nie umiał skupić się na niczym innym. W końcu zirytowały go własne myśli. Co go obchodzi jakiś wielbłąd? Nawet nie widział takiej bestii na oczy. A przecież dobry był, usłużny. Czasem nawet dał kilka miedziaków biedocie. Nie za dużo, bo z pewnością gamonie zaraz by wszystko przepili, ale jednak dawał. Usiłował przypomnieć sobie, kiedy ostatnio to zrobił. Latem jakoś. A może jednak zimą? Pot wystąpił mu na czoło. Chyba jednak nie dał. Chciał dać, ale pomyślał, że pospólstwo i tak zmarnuje pieniądze w szynku, więc nie dał. Po co miał dawać? Jakoś się wytłumaczy przed Świętym Piotrem. Dobre chęci też się przecież liczą!\nNie zdołał zrobić nawet stu kroków, gdy się przed nim pojawili. Bezzębne, zakapturzone kreatury. Przykulone, jakby przestraszone, ale jednak agresywne. Z każdą chwilą nabierali pewności siebie. Zdawało się, że wyrastali spod ziemi. Tam, gdzie stało dwóch zrobiło się czterech, a gdzie było czterech – ośmiu. Wyłaniali się ze wszystkich stron. Ludzkie ochłapy o okrutnych twarzach. Biskup uczynił znak krzyża, ale tamci nie zareagowali. Krąg napastników powoli zaczął się wokół niego zaciskać.\n‒ Trzymaj się mnie ‒ powiedział Latarnik.\nAngelot odetchnął z ulgą na widok swojego przewodnika.\n‒ Co to za kreatury? ‒ wysapał, gdy odeszli na tyle daleko, że tamci nie mogli go usłyszeć.\n‒ Ludzie, co do których decyzja nie została jeszcze podjęta.\n‒ A ja? Gdzie mnie prowadzisz, starcze?\n‒ Wobec ciebie decyzja została podjęta.\nDalej szli bez słowa. W końcu Latarnik zatrzymał się przed ciężkimi drewnianymi drzwiami.\n‒ To twoja brama, Angelocie.\nBiskup otworzył drzwi i zajrzał. Za nimi była ciemność. Zrobił ostrożny krok do przodu, potem drugi. Zauważył przed sobą szparę. Przebijało przez nią jaskrawe światło. Podszedł bliżej i włożył w nią głowę…\n‒ Jest już główka ‒ powiedziała położna. ‒ Jeszcze trochę. Zaraz będzie po wszystkim.\nOślepiło go światło. Potem uderzono go w pupę. Chciał coś krzyczeć, ale z jego ust wydobył się tylko płacz. Zapomniał jak się mówi, a po chwili zapomniał też inne rzeczy. Zapomniał wszystko.\nWślizgnęła się cichaczem do sali wykładowej i z ulgą rozprostowała nogi na fotelu. Przejechała dobre dziesięć mil na rowerze i bolała ją cipka. Uśmiechnęła się na myśl o tym, jak skomentowałaby taką wypowiedź jej matka. Byłaby święcie oburzona. Monika nie lubiła tych wszystkich zmyłkowych określeń, których się zwykle używa. Na przykład pupa. Jednak nie pupa ją bolała tylko cipka i nie widziała powodu, dla którego miałaby tak nie powiedzieć. Ani takiego, dla którego miałaby się wstydzić swojego ciała. Ma cipkę, która w dodatku niektórym się podoba. Przypomniała sobie Paula, który był nią wręcz zachwycony. Do czasu, gdy zaczął się zachwycać cipką należącą do kogoś innego. Wsunęła dłoń do leginsów i delikatnie pomasowała bolące miejsce. Zauważyła na sobie wzrok jakiejś pierwszoroczniaczki. Mała blondyneczka uśmiechnęła się do niej porozumiewawczo. Co ona sobie pomyślała?\n‒ Pierwsze połączenia do sieci były dość ryzykowne, a nawet bolesne ‒ mówił profesor. ‒ Delikwenta wprowadzało się w stan letargu serią zastrzyków, a połączenie realizowano za pomocą zwykłych kabli wtykanych w pień mózgu. Wielu ludzi straciło życie lub doznało nieodwracanych zmian w korze mózgowej. Nie mówiąc o słabej kontroli systemu nerwowego, co prowadziło do niekontrolowanych ruchów ciała w czasie pobytu w sieci. Niejeden zdemolował sobie dom albo nabił porządnego guza. A jednak pragnienie życia w świecie wirtualnym było silniejsze niż zdrowy rozsądek. Dopiero po kolejnych stu latach wymyślono całkowicie nieinwazyjne łącza. Ktoś powie, co to było? Może pan w czerwonej koszulce?\n‒ No, prawie ‒ odchrząknął profesor. ‒ To trochę później. Pierwsze były naklejki na przedramię, które potrafiły zarówno wprowadzić człowieka w stan letargu, jak też łączyć się z systemem nerwowym, dostarczając bodźców sieciowych.\n‒ Wybrałabyś się ze mną na kawę po zajęciach? ‒ usłyszała szept przy uchu.\nBlondynka przysiadła się do Moniki cała czerwona na twarzy, jakby zawstydzona swoją propozycją.\n‒ Świat wirtualny jest o wiele atrakcyjniejszy od fizycznego, bo nie ma tam chorób, bólu ani śmierci ‒ ciągnął wykładowca. ‒ Nie trzeba pracować, nie ma żadnych ograniczeń fizycznych powodowanych na przykład starością. Można zaspokajać wszelkie swoje zachcianki bez żadnych konsekwencji. Niestety szybko pojawił się problem, co zrobić z fizycznymi ciałami. We wszystkich większych miastach postawiono Inkubatory, gdzie ludzi na stałe mieszkających w sieci żywiono kroplówkami i utrzymywano przy życiu. To znaczy ich ciała. Jednak to rozwiązanie również nie było doskonałe. Ciała się starzały i umierały, w dodatku za pobyt w Inkubatorze trzeba było słono płacić…\n‒ Jeśli dobrze zrozumiałam twoją sugestię ‒ Monika szepnęła blondynce prosto do ucha, gdy ta zamierzała wrócić na swoje miejsce ‒ to możesz przyjść do mnie wieczorem na drinka. Tylko nie obiecuj sobie zbyt wiele. Wolę facetów, co nie znaczy, że nie mogę mieć przyjaciółki.\nDziewczyna skinęła głową lekko zaskoczona.\n‒ O ile dobrze rozumiesz, co mam na myśli, mówiąc „przyjaciółka”.\n‒ Nie jestem pewna, co chcesz powiedzieć ‒ blondynka uciekała od niej wzrokiem.\n‒ Dobrze wiesz. Mieszkam w becie, pokój dwadzieścia trzy.\n‒ Panie tam z końca chyba nie są zainteresowane wykładem ‒ profesor spojrzał na nie z wyrzutem. ‒ To może porozmawiacie sobie na zewnątrz?\nStała z szeroko rozstawionymi nogami ubrana jedynie w męską koszulę sięgającą jej do połowy ud.\n‒ Na kolana.\n‒ No, co ty! ‒ blondynka jak zwykle spłonęła rumieńcem.\n‒ Obie wiemy, po co przyszłaś ‒ powiedziała Monika, podciągając koszulę. ‒ Szkoda tracić czas na jałowe pogawędki. Lepiej wykorzystaj język do czegoś innego. Tylko zrób to porządnie.\nDziewczyna zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Była wyraźnie oburzona. Chciała coś powiedzieć, ale Monika ją ubiegła.\n‒ Żartowałam ‒ opuściła koszulę i zaśmiała się sztucznie. – Myślałam, że lubisz takie klimaty.\n‒ Ładne majtki – skomentowała blondynka z równie wymuszonym uśmiechem – Nie dziwię się, że chciałaś mi je pokazać.\nUsiadły na kanapie, obie sztywne i zakłopotane. Gospodyni zaproponowała kawę, a potem zaczęły rozmawiać o wykładach i wspólnych znajomych. Rozmowa się wyraźnie nie kleiła. Obie nie mogły zapomnieć o początku spotkania i każda z nich zbyt usilnie starała się udawać, że tego nie było, że te słowa nie padły.\n‒ Lubisz seks? – spytała w pewnej chwili pierwszoroczniaczka, intensywnie patrząc w okno, jakby te słowa jej się wymknęły, wybrzmiewając wbrew jej woli. Sprawiała wrażenie, jakby chciała je cofnąć.\n‒ A kto nie lubi?\n‒ Ja nie lubię. To znaczy… nigdy tego nie robiłam z kobietą. Z facetami też właściwie nie.\n‒ To skąd wiesz, że nie lubisz?\n‒ Nie wiem. Możliwe, że… To znaczy… może mogłabym kiedyś spróbować z kobietą, ale musiałabym ją kochać. Nie lubię seksu bez uczuć.\n‒ Zawsze są jakieś uczucia – Monika mówiła z nieumiejętnie skrywaną pogardą. Ta dziewuszka to kolejna, cholerna cnotka, jakich wiele już poznała. Kochać. Co za absurd! – Na przykład namiętność. To całkiem przyzwoite uczucie.\nMonika myślała o tym, żeby włożyć jej palce w usta, które tamta posłusznie zaczęłaby ssać. A potem zdarłaby z niej tę białą bluzeczkę pensjonarki.\n‒ Muszę już iść ‒ powiedziała blondynka, wstając.\nMonika odprowadziła ją do drzwi. Z ulgą przekręciła klucz w zamku, gdy nowa znajoma wreszcie wyszła wśród nerwowych uśmieszków. Zabrała ze stolika jedną z filiżanek i poszła do drugiego pokoju. Wytarła wacikiem jej brzeg, a następnie starannie naniosła zawartość próbnika na szklaną płytkę. Włączyła skaner. Sekwencja DNA gładko popłynęła do serwera. Roześmiała się w głos, gdy na ekranie pokazał się napis: „Transfer complited. 100% matches”. Zapisała plik pod nazwą „suka36” i wyłączyła urządzenie.\nIna obudziła się w klatce. Było jej zimno. Rozejrzała się dookoła. Była w ciemnej piwnicy oświetlanej jedynie małą, zakurzoną żarówką dyndającą na kablu. Kamienne ściany, betonowa podłoga. Do ścian przytwierdzono stalowe kółka. Poza jej klatką w pomieszczeniu był jeszcze duży drewniany stół. Leżało na nim kilkanaście przedmiotów. Narzędzia tortur.\nDrzwi zaskrzypiały metalicznie i wysoka długowłosa brunetka, w akompaniamencie stukotu butów na wysokim obcasie, weszła do środka.\n‒ Zeskanowałaś mnie! ‒ Ina wszystko zrozumiała, gdy tylko spojrzała w jej śmiejące się oczy. ‒ To niezgodne z prawem! Żądam…\nMonika podeszła jeszcze bliżej i uderzyła. Jej pięść przeleciała pomiędzy prętami klatki i grzmotnęła Inę prosto w usta. Poczuła słodki, lepki smak własnej krwi. Twarz brunetki wciąż była pogodna, jakby tego uderzenia wcale nie było. Zrozumienie rozlało się po ciele Iny i zmieniło w bolesny skurcz żołądka.\n‒ Rozbieraj się!\n‒ Nie, proszę ‒ wyszeptała suchymi ustami. ‒ Nie…\nMonika zawołała swoich niewolników. Po woskowych twarzach bez wyrazu od razu można było poznać, że to booty. Mężczyźni wyciągnęli ją z klatki, zdarli z niej ubranie, związali z tyłu ręce i zacisnęli pętlę na szyi. Koniec sznura przyczepili do jednego z metalowych kółek przytwierdzonych do ściany. Nie mogła się wyprostować ani uklęknąć. Dokładnie dobrana długość sznura powodowała, że Ina mogła jedynie stać pochylona z wypiętą pupą. Gdy booty skończyły swoją pracę, Monika podeszła do dziewczyny od tyłu i wbiła w nią dwa palce.\n‒ Posłuchaj, suko ‒ odezwała się, nie przestając boleśnie poruszać palcami. ‒ Nazywasz się Suka36. Jesteś moją własnością. Będę cię katować do momentu aż zrozumiesz, że jedyne czego pragniesz, to spełniać moje polecenia. Mogę cię zabić, jeśli będziesz mało pojętna, a potem cię ożywię. Zwykle zabijam swoje suki, co najmniej raz. Wtedy są posłuszniejsze.\n‒ Dlaczego? ‒ Ina była bliska krzyku, ale jej głos zabrzmiał nienaturalnie cicho. ‒ Dlaczego mi to robisz?\n‒ Bo lubię! ‒ Brunetka zaśmiała się pogardliwie.\n‒ Nie tylko. Z pewnością sprzedajesz niewolnice z prawdziwym DNA. Słyszałam, że nieźle się na tym zarabia. Jest wielu chętnych na uległą kobietę. Booty wyglądają jak manekiny, nie są podniecające. O to chodzi, prawda? Ja mam pieniądze. Zapłacę ci, żebyś oddała mnie tej drugiej JA. Żebyś oddała mnie Inie z drugiego świata.\nChciała powiedzieć: „realnego świata”, ale te słowa nie przeszły jej przez gardło.\n‒ Ty nie masz nic. Ona może ma pieniądze, ale ich nie wyda na ciebie. Prędzej poleci na policję z donosem. Ty nie masz nic… poza tym.\nBrunetka gwałtownie wyjęła z niej palce i trzasnęła ją otwartą dłonią w tyłek z całej siły. Ina poczuła jak piekący ból rozlewa się po jej ciele.\n‒ To jest twój jedyny kapitał i możliwe, że cię sprzedam, tak jak poprzednie suki ‒ nachyliła się i szepnęła jej prosto w ucho. ‒ Ale najpierw czeka cię wiele długich, upokarzających i bolesnych chwil sam na sam ze mną i z tymi wszystkimi zabawkami, które leżą na stole.\nIna zaczęła płakać.\nIna zaczęła się śmiać, stojąc przed salą wykładową. Ten rudy chłopak, jak zwykle, opowiadał świetne kawały. Naprawdę świetne!\nMały Jarowit był dumny, choć ramię strasznie go szczypało. Krzątająca się przy chacie matka już go dostrzegła i wpatrywała się w niego swoimi niebieskimi oczami. Jego mama była najpiękniejszą i najmądrzejszą mamą na świecie.\n‒ Jaruś! ‒ zawołała. ‒ Co ci się stało, dziecko?\nNajwyraźniej zauważyła skaleczenie i plamy krwi na białej koszuli.\n‒ Jestem ranny ‒ powiedział. ‒ Pewnie zostanie blizna.\nSławka uklękła przy nim i przyjrzała się podłużnej rysie na jego ramieniu.\n‒ Na szczęście to płytkie skaleczenie.\n‒ Nie będzie blizny? ‒ w głosie Jarowita młodszego słychać było rozpacz.\n‒ Chciałeś mieć blizny, tak jak tata? ‒ domyśliła się matka.\nJarowit się rozpłakał.\n‒ Nie płacz, synku ‒ Dobrusia ponownie przyjrzała się małej czerwonej kresce na jego rączce. ‒ Może jednak będzie z tego całkiem spora blizna.\n‒ Głupek! ‒ rzuciła jego siostra, gdy pojawiła się obok nich razem z Łatką.\nJarowit spojrzał na nią wyniośle, wydymając wargi. Co ona tam wie? To w końcu tylko durna baba. Takie nie są w stanie zrozumieć męskich problemów, tych wszystkich ran i w ogóle.\n‒ Przestań! ‒ fuknął na Łatkę, która zaczęła zlizywać mu łzy z policzków swoim szorstkim językiem.\n‒ Chodź do chaty, ty mój wojowniku ‒ uśmiechnęła się matka. ‒ Przemyję ci tę twoją ranę.\n‒ Będę miał bliznę! ‒ krzyknął do siostry triumfalnie i pokazał jej język.\nMatka przypomniała sobie starszego Jarowita, gdy wrócił po bitwie z Germanami i uśmiech zgasł na jej ustach. Przez rany na bokach widać było żebra, a noga zaczynała już gnić. Chyba tylko bogowie i jej upór uchroniły go od śmierci lub kalectwa. Ledwie się wylizał. Wypłakała wtedy wiadro łez. Na szczęście jej męża niełatwo zabić. Rany się na nim goją jak na psie.\n‒ Część, piękna! ‒ Jarowit starszy pojawił się nagle za jej plecami i złapał ją wpół zanim zdążyła wejść do chaty w ślad za dziećmi. Uniósł ją nad ziemię i całował w kark.\n‒ Przestań! ‒ fuknęła na niego, jak jej syn na waderę chwilę wcześniej, chociaż oczy jej się śmiały. ‒ Co ludzie powiedzą?\n‒ A niech gadają co chcą!\n‒ Jaruś! ‒ jęknęła. ‒ Uspokój się wreszcie! Sąsiad patrzy…\n‒ Kocham swoją piękną żonę! ‒ krzyknął do Uniegosta, ciągle nie wypuszczając jej z objęć.\n‒ Nie dziwię się! ‒ odkrzyknął sąsiad i pomachał obojgu.\nKrew Amazonek odezwała się w niej w końcu i zadziwiająco zwinnie wyrwała się z objęć męża. Pocałowała go z uśmiechem, patrząc na jego zdziwioną minę i znikła w drzwiach chaty. Miał zamiar ruszyć za nią, ale wtedy zobaczył Krzesimira zmierzającego w kierunku ich domu. Wyraz twarzy sąsiada go zmroził.\n‒ Sławomira zniknęła – wysapał Krzesimir, gdy wreszcie dotarł do celu. – Porwali Niunię!\nErdegard szedł po zabłoconych uliczkach Pułtuska, starając się szczelnie owinąć płaszczem dla ochrony przed zacinającym deszczem. Z oddali dochodził jakiś dźwięk: dzwonienie metalu o metal, pewnie z otwartych drzwi kuźni. Szczekały psy, słyszał kołowroty pobliskiej studni i czyjeś pomstowanie. A wszystkie te dźwięki przykrywał poszum deszczu. I chlupanie błota pod nogami. Przybył do tego zapomnianego przez Boga miejsca jako poseł Cesarstwa Rzymskiego. Jego zadaniem była próba podburzenia starosty pułtuskiego przeciwko księciu Ostrogniewowi i przeciągnięcia go na stronę Cesarstwa. Rozmowy szły opornie. Starosta był co prawda żądny władzy, ale zbyt bał się księcia, żeby wystąpić przeciwko niemu. Wszystko wskazywało na to, że misja zakończy się kompletnym fiaskiem, jednak poseł niezbyt się tym przejmował. Erdegard miał też i inne zadanie…\nNienawidził tej ziemi. Tylko błoto, bagna i wiatr. Nic dziwnego, że ci poganie mają kilku bogów odpowiedzianych wyłącznie za wiatr: Strzyboga, Pogwizda i Pośwista. Zastanawiał się właśnie, czy mają też boga odpowiedzialnego za deszcz, gdy z czymś się zderzył. Niewysoka, zakapturzona postać przytrzymała go za połę płaszcza.\n‒ Już są.\nGłos tej kreatury ledwie przebijał się przez szum deszczu, jakby sam dźwięk w nim tonął. Erdegard przystanął.\n‒ Ile złapali?\n‒ Dużo, bardzo dużo. Tyle, co palców u dwóch rąk.\nGermański wojownik uśmiechnął się szeroko. W końcu. Jego ludzie siedzieli w lesie już od tygodnia, podczas gdy łowcy zza Buga kręcili się po okolicy, szukając celu. A więc w końcu się udało! Pojmano dziesięć słowiańskich kobiet, które zostaną podarowane kalifowi. Wtedy on dotrzyma obietnicy i przyłączy się do wojny. Wojny, która niedługo zostanie rozniecona, żeby ostatecznie pochłonąć Lechię.\n‒ Pośpieszcie się, panie – wymamrotała zakapturzona postać. – Kmiecie będą ich szukać. Wieści niedługo dotrą i tutaj, a wtedy starosta wyśle tropicieli. A oni są stąd, znają te lasy.\n‒ Mam dobrego przewodnika, dam sobie radę.\n‒ Może i tak, ale pośpiesz się, panie.\nErdegard się zirytował. Jak ktoś taki jak ten tutaj śmie pouczać kogoś takiego jak on. Spróbował go odepchnąć, żeby ruszyć dalej, ale przybysz okazał się zadziwiająco krzepki, jakby był wrośnięty w ziemię. Spojrzał bezczelnie spod kaptura, wyciągając otwartą dłoń w jednoznacznym geście. Wojownik odliczył kilka monet i z obrzydzeniem wręczył je mężczyźnie. Tamten kiwnął głową i szybko się oddalił, jakby rozpływając w deszczu.\nSławomira drżała z zimna przywiązana do drzewa wraz z innymi kobietami. Ciągle padało. Wtedy, gdy je porwali i gdy płynęli łodziami w dół rzeki. Padało też, gdy porywacze zostawili łodzie i przedzierali się przez puszczę ze swoją zdobyczą. Kobiety pokrwawiły sobie twarze gałązkami. Ręce miały związane z tyłu, więc nie mogły się przed nimi osłaniać. Niektóre płakały, inne złorzeczyły, a ci ludzie i tak mieli to gdzieś. Śmiali się tylko. Czasem podchodzili, żeby je obmacać, całować swoimi śmierdzącymi pyskami, wkładać języki w ich usta. Robili to zarówno słowiańscy wojownicy jak i Rzymianie, chociaż ich wódz nie patrzył na to przychylnie.\n‒ Weźmiem jedną, hospodyn – prosił Bondar, gdy jego ludzie, w akompaniamencie przekleństw, próbowali rozpalić ognisko przed wieczornym odpoczynkiem. – Chłopy już dawno w piczce nie umoczyli. Nerwowe są, zapanować nad nimi trudno.\n‒ Po to jesteś ich przywódcą, żeby nad nimi panować – warknął Erdegard.\n‒ Twoi Germańce też w potrzebie. Nie tolko moi ludzie tego chcą.\n‒ Gówno mnie obchodzi czego chcą! Zmarnują dziewczynę i tyle. A ja kalifowi dziewice chcę przywieźć, nie ladacznice. Pociupciacie sobie w domu, z żonami.\n‒ Jak wrócim.\n‒ Jak wrócicie – zgodził się.\n‒ A jak nie wrócim?\n‒ To nie pociupciacie.\nBondar sięgnął za pasek, do toporka. Dowódca położył dłoń na rękojeści miecza. Stali naprzeciw siebie, mierząc się wzrokiem. W końcu najemnik skapitulował i wzruszył ramionami.\n‒ Wrócim do tej rozmowy, hospodyn – jego głos zabrzmiał jak pogróżka. – Bystriej niż ty dumajesz.\nBondar kopnął jednego ze swoich bojarów, pozostałych zrugał, że nie potrafią rozpalić ogniska i ruszył w kierunku branek. Na celownik wziął Niunię. Podszedł do niej z szerokim uśmiechem. Uśmiechał się, ale jego oczy pozostały zimne jak dwa kawałki lodu. Splunął w dłonie, potarł je o siebie, a potem złapał ją za włosy. Czuła mdły zapach jego śliny, gdy drugą dłonią wodził po jej twarzy. Grubymi palcami rozchylił usta dziewczyny i dokładnie obejrzał jej białe zęby.\n‒ Budiesz ty moja, suka – warknął. – Już ja ciebie dam coś w te usteczka, krasawica. Uwidzisz ty…\nNajemnik puścił dziewczynę i niechętnie spojrzał na Erdegarda.\n‒ Zajmij się czymś pożytecznym.\n‒ Pticzki swoje doglądam.\n‒ Ognia doglądaj, bo ogrzać się trzeba na postoju – rzucił ostro Germanin. – Inaczej w nocy zmarzniemy na kość.\nZa plecami posła pojawiła się wiedźma, którą Żmudzini ze sobą przywiedli. Traktowali ją jak wyrocznię. Wierzyli, że kobieta potrafi nawiązać kontakt z leśnymi duchami, zatrzeć ślady na ścieżkach, żeby pościg ich nie znalazł, a nawet rzucić klątwę na wrogów. Ona dawała im przewagę, której potrzebowali, w którą wierzyli Słowianie.\n‒ Daj im jedną piczkę, panie – odezwała się starucha. – Niech sobie ulżą. Spokojniejsze będą.\nDobrze mówiła po lechicku. Nie kaleczyła języka jak najemnicy ze Żmudzi. Musiała pochodzić z tych stron.\n‒ Niech sobie ulżą ręką – powiedział, nawet na nią nie patrząc. Sam fakt, że rozmawiał z pogańską wiedźmą był wystarczającą ujmą na honorze. Nie zamierzał dodatkowo zaszczycać jej swoją uwagą. – A ty zajmij się swoimi gusłami, dostojników nie pouczaj.\nDeszcz ustał późnym wieczorem. Odziani w skóry wojownicy parowali tak intensywnie, jakby ich kto gotował w garnku. Wiedźma mamrotała coś, klęcząc przy ogniu, kiwała się, podrzucała patyki, a potem przyglądała się jaką figurę utworzyły na mokrej ziemi. W końcu pokręciła głową i szepnęła coś do ucha Bondarowi. Ten zerwał się na równe nogi i rozejrzał dookoła. Wyglądał na przestraszonego.\n‒ Połóż się spać, człowieku – Erdegard odezwał się, nie odchylając nawet sukmany, którą był przykryty. – O świtaniu ruszamy dalej.\nŻmudzin przyklęknął przy cesarskim wysłanniku, wciąż rozglądając się niespokojnie.\n‒ Wiedźma mówi, że ktoś za nami idzie.\n‒ Toż mi nowina! Wiadomo, że kmiecie ruszyli w pościg. Jednak małe są szansę, żeby nas dopadli. Mamy sporą przewagę, za trzy staje będziemy już u źródeł Dniestru. Tam na nas czekają ludzie kalifa i szybkie łodzie. Nic nam nie będzie, o ile utrzymamy tempo marszu.\n‒ Ty nic nie rozumiesz, hospodyn. Ten, który za nami idzie to nie człowiek. On z bogów pochodzi, nie z ludzi. Prowadzi go sześć wilków i one już chwyciły trop, już idą naszym śladem. Nie uciekniem, hospodyn. Jeśli ona się nie myli…\n‒ Zwykłe bajania staruchy. Za trzy staje będziemy u celu. I tam twoja rola się skończy, wrócisz do domu.\n‒ Jeśli ona się nie myli, to nie wrócim, hospodyn.


Sport to zdrowie - zadbajmy o siebie :) - strona 22 - Zdrowie i pielęgnacja oraz dobra forma - Forum\nHej wszystkim, jako młoda mama serdecznie polecam wszelkie sporty jakie tylko można uprawiać z dzieckiem - na przykład bieganie z joggerem, lub jazda na rowerze - kiedyś używałam przyczepki rowerowej, teraz korzystam z weeride kangaroo - fotelika rowerowego - naprawdę dobrze skonstruowanego [reklama usunięta]. Jak w temacie sport to zdrowia, a najlepiej wyciągnąć również tatusia i spędzać czas całą rodzinką aktywnie ;)\nHej; także polecam ten fotelik - weeride kangaroo - mamy dwa takie foteliki i zawsze z mężem w każdą niedzielę jeździmy na wycieczki niedzielne z dzieciakami - świetna sprawa!\nA moja dieta poszła w łeb przez chorobę...ale trzeba znowu wrócić na dobre tory\nco do karmienia i wagi to np po urodzeniu Mikołaja bardzo wolno waga mi spadała i właściwie zachodząc w ciążę z Gajką miałam jakiś 1 dodatkowy kg względem wagi wyjściowej (z Miśkiem przytyłam 18kg). Po Gajce waga spadała mi za to bardzo szybko (przytyłam 16kg) i 3 miesiące po porodzie ważyłam 3kg mniej niż przed pierwszą ciążą....a później postanowiłam zacząć biegać i apetyt tak mi wzrósł że przytyłam kilka ładnych kg ;) (karmię nadal)\nOgólnie zastanawiałam sie jeszcze nad jakimś zabiegiem na poprawienie sylwetki.\nKażda z nas powinna sama zdecydować jak szybko wrócić do aktywności fizycznej. Wcale nie musicie wracać do dobrej formy w kilka dni jak celebrytki, które maja nad sobą sztab trenerów. Na pewno łatwiej wrócić do formy po porodzie naturalnym a nie po cesarce.\nPolecam nie forsować się na początku ćwiczeniami siłowymi ale postawić raczej na ćwiczenia wytrzymałościowe. Można na przyklad kupić sobie kijki do nordic walking [reklama usunięta].\nĆwiczenie wspomaga praktycznie wszystkie grupy mięśni,pomaga odzyskać sprawność, poprawić kondycję.Jednocześnie nie jest zbyt forsujące.\na ja Wam polecam poczytać na temat tlenoterapii w komorze hiperbarycznej. Możecie wierzyć lub nie ale to działa na naprawdę wiele rzeczy, które po prostu są wynikiem niedotlenienia organizmu. Jakby ktoś chciał poznać więcej szczegółów, a jeszcze lepiej był z Łodzi to zapraszam do kontaktu. Szczęśliwego Nowego Roku !!!!\nDziewczyny uważajcie na bańki chińskie do cellulitu, jeśli macie pękające naczynka. Wysyp nowych pajączków gwarantownay zaraz po pierwszym użyciu. Mówię z doświadczenia. Niestety ale u mnie te banki sie nie sprawdziły, obecnie mam problem z naczynkami oraz będe musiała pewnie wybrać się na usuwanie ich laserem.\nW dłuższej perspektywie zauważyłam dobre działanie balsamu Vialise:\nW połączeniu z ćwiczeniami oraz peelingiem. Obecnie już cellulitu nie mam ale denerwują mnie naczynka.


Automatyczna likwidacja podwójnych spacji oraz jednoliterówek na końcu linii – Jak napisać…\n...pracę dyplomową, licencjacką, magisterską i poradzić sobie z Wordem\nAutomatyczna likwidacja podwójnych spacji oraz jednoliterówek na końcu linii\nDodany przez Alicja Kaszyńska Praca dyplomowa / Tajniki Worda\nStrona główna Praca dyplomowa Automatyczna likwidacja podwójnych spacji oraz jednoliterówek na końcu linii\nWstawianie symboli w Wordzie\nWord może nam pomóc w szybkim przejrzeniu tekstu i korekcie dwóch drobiazgów, które wpływają na jakość edytorską pracy dyplomowej (licencjackiej, magisterskiej) oraz dowolnych innych dokumentów.\nlikwidację podwójnej spacji\nzamianę miękkiej spacji na twardą wewnątrz wyrażeń typu: w rogu, i zasmażka,100 kg, 2011 r.\nWejście do okna otwierającego dostęp do tej funkcji znajduje się w zakładce: Narzędzia główne.\nObydwa polecenia otwierają to samo okno, tylko inną zakładkę. Zakładka: Znajdź daje możliwość odszukania znaków, wyrazów lub ciągów wyrazowych, natomiast zakładka:Zamień pozwala zamienić jedne znaki itp. na drugie. Bez problemu można przechodzić z zakładki do zakładki.\nLikwidacja podwójnych spacji\nPo kliknięciu: Zamień wszystko, otrzymamy następującą informację:\nNa wszelki wypadek powtarzamy czynność zamiany tak długo, aż liczba wykonanych zmian będzie wynosiła: 0. Zyskujemy wtedy pewność, że żadna podwójna (potrójna, poczwórna itp. spacja) nie zachowała się w dokumencie.\nZamiana miękkiej spacji na twardą wewnątrz wyrażeń typu: w rogu, i zasmażka, 100 kg, 2011 r.\nWybieramy polecenie: Zamień wszystko i możemy być pewni, że literka w zostanie związana z następującym po niej wyrazem twardą spacją. Następnie wstawiamy w miejsce w inne jednoliterowe wyrazy (a, i, z, o, u).\nUwaga: trzeba zmieniać osobno małe litery i osobno duże, czyli dla każdej pojedynczej litery czynność powtarzamy dwukrotnie (raz dla wersji małej, raz dla dużej), a więc dla: a, A, i, I, z, Z, o, O, u, U. Pamiętajmy o zaznaczeniu w oknie Zamień opcji: Uwzględnij wielkość liter, bo Word pozamienia nam duże litery na małe.\nLikwidacja literówek na końcu linii a wielkość liter\nZamiany spacji miękkiej na twardą dokonujemy także między wartością a jednostką, np. w wyrażeniach 2 kg, 4 m, 2011 r. itp.\nZatwierdzamy poleceniem: Zamień wszystko i powtarzamy tę czynność ze wszystkimi użytymi przez nas w tekście jednostkami.\nCzy spacja jest twarda, czy miękka możemy zobaczyć po włączeniu widoku znaków niedrukowalnych. Odpowiedni klawisz znajdziemy w: Narzędziach głównych.\nJak widać, taki sam znak jest w górnej lewej części listwy (tzw. Szybki dostęp), ale nie na wszystkich ekranach. Narzędzia znajdujące się w menu: Szybki dostęp każdy układa sobie sam w zależności od potrzeb.\nMiękka spacja jest oznaczona kropką, twarda – kółkiem.\nNiestety, przy wyrównaniu dwustronnym może się zdarzyć, że w wyniku naniesionych zmian odległości międzywyrazowe w którejś linii będą się od siebie zdecydowanie różnić. Wtedy już ręcznie, tylko w tym miejscu, dokonujemy zmiany powrotnej: z twardej spacji na miękką. Jednak lepszym sposobem jest użycie opcji przenoszenia wyrazów. Dokonujemy tego za pomocą dywizu, który wstawiamy, wciskając kombinację klawiszy CTRL+- (dzięki temu, jeśli tekst się przesunie, znak przeniesienia wyrazu nie będzie widoczny, zwykły myślnik (półpauza) byłoby widać).\nZobacz na przykładzie:\nI to samo ze znakami niedrukowalnymi:\nW ten sposób formatowany tekst będzie wyglądał naprawdę dobrze.\nZobacz też: Spacja miękka i twarda\nlikwidacja jednoliterówek / praca dyplomowa / twarda spacja\nWitam, czy w przypadku takiech słów jak np. na, od itd. też należy stosować twardą spację?\n14 stycznia, 2015 o 11:16 am\t7 lat temu\nPoruszyłaś dwa różne problemy. Jeśli chodzi o przyimki i spójniki dłuższe niż jedna litera (na, pod, od, nad, albo, że, gdyż), to między nimi a wyrazem następnym nie wstawiamy twardej spacji. Skróty typu itd., itp. to – jeśli kończą zdanie, nie powinny przechodzić do następnej linii. Nie stosowałabym jednak w ich przypadku twardej spacji. Można każde takie wyrażenie wyszukać przez „Znajdź” i zobaczyć, czy w tym konkretnym miejscu trzeba zastosować twardą spację czy nie. Nadmiar twardych spacji może spowodować nienaturalne różnice w szerokości przerw międzywyrazowych i nie będzie wyglądało ładnie.\n17 stycznia, 2015 o 10:33 am\t7 lat temu\nw przypisach bibliograficznych, gdy wpisuję numer strony, zdarza mi się czasem, że justowany tekst rozdziela mi przykładowy wpis: s.2 na dwie linijki, bo 2 już nie mieści się w poprzedniej.\nNiestety nie udało mi się tego połączyć, korzystając z waszych ustaleń.\n8 stycznia, 2015 o 2:07 pm\t7 lat temu\nWstawienie twardej spacji między kropkę a cyfrę czy liczbę powinno pomóc (trzeba zamienić spację zwykłą na spację twardą i cała sekwencja s. 2 powinna przenieść się do kolejnej linii. Jeśli tak się nie stało, to: albo została zwykła spacja obok twardej, albo też w Twoim komputerze jest inna kombinacja klawiszy do wstawiania twardej spacji (rzadko). Jeśli nie udaje Ci się wstawić twardej spacji po kropce, to zamiast spacji przed literą s. wstaw miękki enter, czyli wciśnij jednocześnie shift i enter. Wizualny efekt powinien być ten sam. Pozdrawiam:)\n8 stycznia, 2015 o 11:29 pm\t7 lat temu\nSuper sprawa, wlasnie pisze inzynierke i tego mi brakowalo 🙂 Dzieki!\n18 grudnia, 2014 o 9:24 pm\t7 lat temu\npo zastosowaniu procedury opisanej powyżej program WORD nie znajduje wyszukiwanych elementów. Cały tekst jest wyjustowany, czy ma to znaczenie? Wpisuję w pole znajdź: [spacja]w[ctrl+shift+spacja] i nic nie znajduje.Czy mam jakieś błędy w poleceniu czy to wina programu?\n21 maja, 2013 o 1:37 pm\t9 lat temu\nJustowanie nic do tego nie ma. Chyba źle stosujesz procedurę. Sekwencję [spacja]w[ctrl+shift+spacja] wpisujesz w pole Zastąp. W Znajdź wpisujesz: [spacja]w[spacja] .\n22 maja, 2013 o 9:54 pm\t9 lat temu\nDziękuję za odpowiedź. Błędem okazało się wpisywanie przeze mnie komendy [spacja]-słownie zamiast użycia spacji:)\n23 maja, 2013 o 1:01 pm\t9 lat temu\nZauważyłem, że w linijkach tekstu, w których zastosowana została miękka spacja, jej odstęp pomiędzy dwoma wyrazami jest mniejszy niż w pozostałych miejscach (między wyrazami z normalną spacją). Nie wygląda to ładnie szczególnie, gdy na początku linijki występują dwa przyimki. Czy jest sposób na wyrównanie tych odstępów (spacji miękkiej) tak, by odpowiadały długością pozostałym spacjom w tekście?\n8 lipca, 2011 o 8:14 pm\t11 lat temu\nChodzi na pewno o twardą spację, miękka – to ta, którą zwykle wstawiamy. Tak jest, ale tylko wtedy, gdy nie stosujemy przenoszenia wyrazów, a używamy justowania (czyli wyrównania do obu stron). W takim przypadku niestety wyniki może dać tylko „praca ręczna”. Trzeba przejrzeć całość pracy i tam, gdzie szczególnie się rzuca w oczy ta różnica to albo zrezygnować z twardej spacji (jeśli wyrazy nią połączone wypadną w środku wiersza, albo zastosować przenoszenie wyrazów (ctrl+-), albo dodać jakiś wyraz (jeśli to nie cytat) albo ostatecznie dodać drugą twardą spację (osobiście tego sposobu nie polecam, ale wiem, że niekiedy pomaga).\n8 lipca, 2011 o 10:09 pm\t11 lat temu\nTak, oczywiście chodziło mi o twardą spację. Dziękuję za odpowiedź.\n9 lipca, 2011 o 11:57 am\t11 lat temu\nOpinie o poradniku\nJak wybrać promotora i temat pracy?\nTwarda spacja, czyli likwidujemy jednoliterówki na końcu linii\nJak umieścić poziomą stronę wewnątrz pracy\nFormatowanie tekstu (4)\nPraca dyplomowa (16)\nTajniki Worda (14)\nakapit autokorekta cytaty w pracy dyplomowej doktor drukowanie dwustronne jak napisać justowanie koniec linii koniec sekcji koniec strony kurs Worda liczebniki porządkowe likwidacja jednoliterówek marginesy menu Plik w Word mistrz klawiatury miękki enter numeracja stron opcje programu Word orientacja pozioma ortografia paragraf pisanie bezwzrokowe pisownia skrótów praca dyplomowa praca magisterska promotor przypisy w pracy dyplomowej strona pozioma symbole w Wordzie symbol paragrafu twarda spacja ustawienia Worda wstawianie symboli wybór tematu pracy wyrównanie do lewej zapis dat zasady pisowni znaki specjalne\n© 2020 by Jak napisać ...


Kampanierzy | Kuźnia Kampanierów\nWszystkie wpisy w Kampanierzy\nZ urodzenia i meldunku jestem warszawianką, z wychowania i lokalnego patriotyzmu – Mazurką. Uwielbiam kino i literaturę skandynawską. Od lat angażuję się w akcje na rzecz ochrony cennych przyrodniczo terenów Mazur. Brałam udział w wielu kampaniach lokalnych i ogólnopolskich, m.in. „Ratujmy aleje”, „STOP Rajd Kormoran”, „Trzeba chronić wilka”, „Ratujmy Rospudę”.\nWewnętrzne akumulatory doładowuję w lesie, a do działania motywują mnie spotkania z ludźmi.\nKomentarze: 1 Autor: Rafał Górski Kategorie: Kampanierzy 0\n20 lat temu urodziłem w pięknym mieście leżącym nad malowniczą rzeką Narew. Mam tu na myśli Ostrołękę na Mazowszu. Miasto ma jednak swoją wadę – mieszkańcy w ogóle się nim nie interesują, nie angażują się społecznie pro publico bono.\nW odpowiedzi na obywatelski marazm, wraz z grupką przyjaciół stworzyliśmy nieformalne, lokalne koło „Obywatele Decydują”. Jednym z głównych celów jest wypromowanie tej ogólnopolskiej akcji. Pragniemy także zainteresować ostrołęczan lokalnym sprawami i włączyć ich w działanie. Przykładem jest wyłączenie ostrołęckiego deptaku z ruchu pojazdów osobowych tak, żeby było to miejsce przyjazne dla mieszkańców miasta. Czytaj więcej…\nKomentarze: 0 Autor: Rafał Górski Kategorie: Kampanierzy 0\nJestem działaczem społecznym, linuksiarzem i wielbicielem kawy. Na co dzień, poza pracą zawodową, zajmuję się działalnością na rzecz zrównoważonego transportu i ładu przestrzennego w Poznaniu. Jestem prezesem Sekcji Rowerzystów Miejskich oraz członkiem stowarzyszenia „Prawo do Miasta” (kontynuatora idei stowarzyszenia „My-Poznaniacy”, z którym byłem związany od 2010r.). Czytaj więcej…\nDorastałem w czasach, gdy jedną z większych frajd były osiedlowe czyny społeczne. Częściej, niż to bywa dziś, sąsiedzi znali i odwiedzali się nawzajem, nawet w blokach z wielkiej płyty. Pewnie nieprzypadkowo, moje dotychczasowe kampanie skupiają się na aktywacji obywatelskiej i integracji mieszkańców miasta i dzielnicy, w której żyję.\nGłównym tematem tych działań jest uczestnictwo mieszkańców w decydowaniu o istotnych dla nas kwestiach, np. kształtowaniu przestrzeni publicznej. Przekonałem się, że nawet proste metody zaangażowania, takie jak podpis pod petycją, mogą rozpocząć pozytywną zmianę. Czytaj więcej…\nKomentarze: 0 Autor: Rafał Górski Kategorie: Bez kategorii, Kampanierzy 1\nDziałacz społeczny, urodzony w 1975 roku w Warszawie. Dzieciństwo, do 6 roku życia, spędził w Domu Dziecka i mieszkał w różnych miastach. Od dziecka w samorządzie klasowym i szkolnym, aby nie dać sobie w kaszę dmuchać. W podstawówce uczeń wzorowy , co roku z czerwonym paskiem na świadectwie, brał udział w konkursach recytatorskich i akademiach. Śpiewał i tańczył w zespole GAWĘDA.\nWyrzucony ze szkoły średniej, skończył maturę eksternistycznie w wieku 20 lat. Studiów na wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego nigdy nie skończył, bo wykłady go nudziły a na czytanie wszystkich książek z racji pracy nie miał czasu. Podjął samokształcenie, czytał wybiórczo wybrane książki, a studia odłożył na starość. Czytaj więcej…\nNazywam się Wojtek Urbański i jestem ze Szczecina. Jako aktywista staram się wpływać na otaczającą mnie rzeczywistość, więc świadomie w niej uczestniczę. Pilnie śledzę zmieniającą się sytuację w kraju i na świecie.\nTo popchnęło mnie do organizacji protestów ACTA i czynnego uczestniczenia w ruchu Occupy w różnych częściach Europy. Biorę także udział w Zeitgeist Movement. Czytaj więcej…\nJestem biologiem z wykształcenia i aktywistą z pasji. Lubię zmieniać, działać\nNa co dzień pracuję w organizacji społecznej pracującej na rzecz ochrony przyrody. Po pracy tworzę kooperatywę spożywczą; kuchnię społeczną, gdzie łączymy jedzenie z oglądaniem filmu i dyskusją a ponadto organizuję green drinks czyli spotkania dyskusyjne o tematyce ekologicznej. Wszystko to w Zielonej Górze. Czytaj więcej…\nKomentarze: 0 Autor: Rafał Górski Kategorie: Kampanierzy 2\nAngażuję się w projekty nastawione na budowanie społeczeństwa obywatelskiego w Toruniu. Jestem niepoprawną zwolenniczką konsultacji społecznych i budżetu obywatelskiego. Zajmuję się też monitoringiem władz lokalnych mojego miasta. Raz w miesiącu staram się integrować toruńskie środowisko biznesowe w ramach networkingowych spotkań Mission: Toruń. Czytaj więcej…\nKomentarze: 0 Autor: Rafał Górski Kategorie: Bez kategorii, Kampanierzy 5\nJestem ziemięcinianką, czyli od 5 pokoleń mieszkanką sadowniczego Ziemięcina na Mazowszu. Moja prababka ze strony Szewczyków był znachorką, pradziadek zbierał zioła, prababka Władzia ze strony Wróblewskich wymyślała dzieciom bajki, ciocia Lodzia z Sakowskich siadała przy stole i raczyła bliskich ludowymi przyśpiewkami. Mam też wśród krewnych działaczy społecznych – dziadek Ryszard z Wróblewskich był sekretarzem w gminie, a babcia Hala wieloletnią dyrektorką w szkole podstawowej w Lipiu. Swoje serca szczególnie otwarte mieli, a babcia wciąż ma – dla osób dotkniętych wykluczeniem społecznym.\nPrzez kilka lat studiowania w Warszawie, wędrowałam myślami po historii rodziny i zadawałam sobie pytanie – kimże jestem? I zanim znalazłam odpowiedź, zrozumiałam, że pora wracać. Że moje miejsce jest tam. Czy jest łatwo? Ni cholery! Ale gdy myślę o tym, kim jestem – jestem mixem tych wszystkich ludzi i ponadto – sobą. Joanką z Ziemięcina. Czytaj więcej…\nKomentarze: 0 Autor: Rafał Górski Kategorie: Kampanierzy 4


Branża: Motoryzacyjne - strona 8\nAdres: Bytom Odrzański, Ogrodowa 29, Lubuskie\nKontakt: 509 309 272\nStrona www: skrzyniezajac.pl\nPotrzebujecie Państwo skrzyni biegów do swojego samochodu? Zapraszamy do naszej firmy. Nie mamy wątpliwości, że mamy tu skrzynię do Państwa samochodu. W magazynach mamy ich ponad 700 różnych modeli. Gwarantujemy najwyższą jakość o...\nAdres: Kraków, Prądnicka 79, Małopolskie\nKontakt: (12) 416 20 08\nStrona www: ebagaznik.pl\nInteresują Państwa bagażniki samochodowe czy boxy dachowe? Zapraszamy do sklepu eBagażnik. pl. Od wielu lat oferujemy Państwu znakomite tego typu produkty. Mamy tu między innymi artykuły marki THULE, choć nie tylko. Gwarantujemy i...\nAdres: Warszawa, Aleje Jerozolimskie 180, Mazowieckie\nKontakt: (22) 182 21 00\nStrona www: www.satisgps.com\nFirma SATIS to wiodący producent oprogramowania wspierającego zarządzanie flotą. Systemy mają swoje zastosowanie zarówno w dużych firmach transportowych, jak i przedsiębiorstwach posiadających pojazdy osobowe lub wózki widłowe. Cz...\nStrona www: kola-pasowe.com.pl\nNasza internetowa strona to miejsce, w którym będziesz w stanie znaleźć bez problemu najważniejsze informacje na temat kół pasowych. Jesteśmy absolutnie przekonani, że będziemy mogli odpowiedzieć na najważniejsze pytania, które za...\nAdres: Kraków, al. Juliusza Słowackiego 52/9, Małopolskie\nKontakt: 731 577 571\nStrona www: smart-car.pl\nW Wypożyczalni Aut & Transfery Smart-Car czekają na Ciebie samochody różnych marek i klas, które możesz zobaczyć w katalogu online i od razu wiesz, jaki będzie koszt usługi. Minimum formalności i maksimum satysfakcji Klienta –...\nAdres: Rydułtowy, Boh. Warszawy 110, Śląskie\nKontakt: 533 142 472\nNiezawodność, bezpieczeństwo, komfort, minimum formalności – tego możesz być pewien korzystając z oferty wypożyczalni samochodów https://holidaycar. pl/. Mnóstwo modeli, konkurencyjne ceny i możliwość dostarczenia samochodu pod ws...\nAdres: Kraków, Stare Wiślisko 69, Małopolskie\nKontakt: 506 429 753\nStrona www: sprawdz-auto24.pl\nChcesz sprawdzić auto przed zakupem? Zrobisz to przy współpracy z serwisem sprawdz-auto24. pl. Wykonaj rzetelny przegląd auta przed zakupem i pozwól sobie na kupno auta które spełni wszystkie Twoje wymagania. Dzięki tej opcji pozn...\nAdres: Szczecin, Wernyhory 17, Zachodniopomorskie\nKontakt: 576 015 608\nStrona www: warsztat.szn.pl\nW naszej firmie zajmujemy się realizowaniem napraw samochodów. Działamy na terenie Szczecina, gdzie naszym klientom jesteśmy w stanie oferować szeroki asortyment realizowanych usług, które można sprawdzić za pośrednictwem warsztat...\nAdres: Augustów, Ułanów Krechowieckich 18, Podlaskie\nStrona www: silniki-krokowe.com.pl\nZachęcamy serdecznie do zapoznania się z naszym blogiem, którego tematem jest ogólnie pojmowany obszar silników krokowych. Jeśli chodzi o dostępne na naszym blogu informacje trzeba podkreślić, że mamy do czynienia z bardzo konkret...\nStrona www: lozyska-liniowe.com.pl\nLozyska-liniowe. com. pl działa w internecie jako blog typowo hobbystyczny. To wielozadaniowa strona, na której właściciel regularnie publikuje nowe materiały. Są to zarówno poradniki, jak i zdjęcia czy filmy. Na blogu można zapoz...\nStrona www: silnik-elektryczny.com.pl\nProwadzimy portal dedykowany pasjonatom działania silników elektrycznych. Charakteryzujemy dokładnie budowę motoreduktorów i podstawowe rodzaje urządzeń. Podpowiadamy, w jaki sposób wyliczyć prędkość obrotową motoreduktorem. Publi...\nAdres: Warszawa, Heroldów 9A, Mazowieckie\nKontakt: 513 102 106\nStrona www: strefa-dpf.pl\nDwa warsztaty w Warszawie i zespół najlepszych mechaników. Strefa DPF. PL oferuje naprawy i serwis samochodów. Ponadto naszą specjalizacją jest profesjonalne czyszczenie filtrów DPF. Czyścimy filtry i katalizatory do pojazdów osob...\nAdres: Sosnowiec, Elżbiety i Wilhelma Schonów 3, Śląskie\nKontakt: (32) 294 41 00\nStrona www: www.moje-auto.pl\nMoje Auto to polska marka kosmetyków i chemii motoryzacyjnej, która powstała niemal 15 lat temu. Nasze produkty, takie jak płyn do chłodnicy, wycieraczki samochodowe czy kosmetyki samochodowe, tworzymy z myślą o tych, którzy lubią...\nAdres: Warszawa, Księżycowa 76, Mazowieckie\nKontakt: 513 212 319\nStrona www: www.hess.com.pl\nDlaczego warto odwiedzić właśnie nasz warsztat? Przede wszystkim pracują tam profesjonaliści, którzy naprawili już wiele pojazdów, przy których pozostałe warsztaty rozkładały ręce. Bardzo często dochodzi do sytuacji, kiedy klienci...\nAdres: Andrespol, Grota Roweckiego 11, Łódzkie\nKontakt: (42) 213 24 39\nStrona www: lewor.pl\nW asortymencie sklepu internetowego LEWOR znaleźć można wysokiej jakości urządzenia przeznaczone do zastosowania w warsztatach i punktach wulkanizacji. Są to urządzenia do geometrii kół, agregaty prądotwórcze inwertorowe, urządzen...\nAdres: Sosnowiec, Schonów 3, Śląskie\nStrona www: wd40.pl\nSkorzystaj z możliwości jakie dają preparaty z serii WD-40. Znajdują one zastosowanie zarówno w warsztatach, jak i w domach. Pomagają w usuwaniu rdzy, czyszczeniu i polerowaniu metalu, a także chronią przed korozją i rozwiązują pr...\n« poprzednia strona · 8 · 9 · następna strona\nW dzisiejszym świecie wydaje się być nieodzownym to by znać chociażby jeden języ...\nMMI Sleeping to kilkudziesięcioletnie doświadczenie w produkcji najlepszej klasy...\nOdwiedza nas: 34 gości.


Rodzice zazwyczaj marzą o tym, aby ich dzieci były grzeczne. Bardzo grzeczne. By wykonywały wszystkie polecenia bez mrugnięcia okiem, bez płaczu, bez krzyku, bez protestu. Och, cóż by to było za idealne dziecko! CZYŻBY…?\nZastanów się chwilę. Mówisz do swojego dziecka, żeby umyło ręce, a ono natychmiast wykonuje polecenie. Informujesz, że czas już wracać do domu, a maluch posłusznie idzie za Tobą bez słowa protestu i żalu, jak gdyby cała radość z figli na placu zabaw nagle gdzieś uleciała albo tylko Ci się przywidziała.\nByć może tęsknisz za takimi chwilami spokoju?\nTylko czy dziecko, które nie okazuje negatywnych emocji: złości, żalu, smutku, zniechęcenia i uporu, to szczęśliwe dziecko? Czy takie dziecko może być sobą? Chyba nie. Co więcej, maluch, który niemal zawsze i bezwarunkowo jest posłuszny Tobie, może podobnie zachowywać się wobec innych ludzi.\nObyśmy się dobrze zrozumieli.\nZarówno w domu, jak i poza nim, muszą panować pewne reguły i zasady, których już nawet małe dzieci powinny przestrzegać. Niemniej jednak, maluchy wcale nie muszą być zawsze z tego powodu zadowolone, tak jak i dorosłym nie zawsze podobają się istniejące przepisy, które z ochotą przecież krytykują. Pozwól dziecku na okazywanie emocji, wyrażanie własnego zdania i podejmowanie samodzielnych decyzji wtedy, gdy jest to możliwe – możesz ograniczyć wybór poprzez wyznaczenie dwóch możliwości do wyboru.\nMaluch, który bezwolnie wykonuje wszystkie Twoje polecenia, może być równie uległy wobec rówieśników lub innych dorosłych osób. To zachowanie nie zawsze jest pożądane, a bywa wręcz niebezpieczne. Wyjaśnij dziecku, w jakich sytuacjach nie powinno ulegać innym ludziom. Powiedz maluchowi, że jeśli kiedykolwiek nie będzie wiedział jak się zachować, powinien zapytać o to Ciebie lub innych opiekunów. Dziecko przyjdzie do Ciebie ze swoim małym lub dużym problemem, jeśli tylko pozwolisz mu na wyrażenie swoich uczuć oraz okażesz zrozumienie i akceptację. Oczywiście nie zawsze oznacza to też zgodę i aprobatę. Ważne jednak, aby unikać negatywnych ocen samego dziecka, a skupić się raczej na jego zachowaniu.\nZauważ, że wiele cech charakteru posiada tak naprawdę dwie strony medalu – czasem negatywną, a kiedy indziej pozytywną. Dziecko uparte, które koniecznie chce samo zjeść obiad (choć wiesz, że pobrudzi się przy tym niemiłosiernie), to także dziecko niezależne i wytrwałe w realizowaniu swoich zamiarów – trzeba mu tylko wskazać właściwe cele albo wspierać w realizacji jego własnych. Dziecko nad wyraz ruchliwe – taka mała wiercipięta, która nie może chwili spokojnie usiedzieć na krześle – to przecież dziecko pełne energii, które chętnie biega, skacze i tańczy, zdobywając coraz to nowe umiejętności. Dziecko małomówne to być może dziecko refleksyjne, mające niezwykle różnorodny oraz bogaty świat myśli i niewykluczone, że wyrośnie z niego przyszły pisarz. Pamiętaj, że grzeczne dziecko to dziecko posłuszne, ale też podporządkowane – to jest dobre, ale pod warunkiem, że nie wszystkim i nie w każdej sytuacji. W końcu od każdej reguły są jakieś wyjątki!


Wiesław Żyznowski - nowy polski miliarder - Poradnik GoWork.pl\nEdytor: Piotr Sikora Zaktualizowano: 15.10.2020 0\nWiesław Żyznowski to nowy polski miliarder, któremu niestraszna pandemia COVID-19. Jego firma jest jedną z wielu, które w związku z obecnym kryzysem weszła w okres intensywnego rozkwitu. Kluczem do sukcesu przedsiębiorstwa jest rodzaj produkowanych dóbr. Czym się zajmuje firma nowego miliardera?\nWiele firm w Polsce przechodzi ogromny kryzys związany z pandemią koronawirusa. Zamknięte sklepy, niedawny zakaz wychodzenia i niechęć do wydawania pieniędzy sprawiły, że większość sektorów gospodarki liczy rosnące straty. Wiesław Żyznowski jest prezesem i głównym udziałowcem w firmie Mercator Medical, która zajmuje się produkcją jednorazowych rękawiczek ochronnych. Jak łatwo się domyślić, w ciągu ostatnich miesięcy popyt na takie produkty był jednym z najwyższych w historii. To między innymi dlatego, firma Polaka przebiła swoje zeszłoroczne zarobki aż 274 razy, a Wiesław Żyznowski stał się jednym z najbogatszych Polaków na świecie. Ile zarobił w tym roku?\nChcesz poprawić swoje zarobki? Sprawdź oferty pracy na GoWork.pl\nPolski miliarder zarobił krocie podczas pandemii\nDla jednych całkowite załamanie rynku, dla innych złoty okres w działalności gospodarczej. Firmy produkujące żele antybakteryjne, środki do dezynfekcji i sprzęty ochronne zanotowały ogromne zyski związane z niespotykanym popytem na epidemiczne produkty. Świeżo upieczony polski miliarder, Wiesław Żyznowski, zajmuje się produkcją rękawic ochronnych, które sprzedaje w aż 60 krajach na świecie.\nJak donosi Business Insider, zeszłoroczne zyski firmy Mercator wyniosły około 1,3 mln złotych. W trzecim kwartale 2020 roku wzrosły do 356 milionów złotych. W tym czasie dochody ze sprzedaży poprawiły się o 320% – głównie dzięki ogromnemu popytowi i możliwości sprzedawania produktów po wyższych cenach.\nWiesław Żyznowski – światowy sukces firmy Polaka\nNowy miliarder Wiesław Żyznowski jest największym polskim inwestorem w Azji. W zbudowanej przez niego fabryce zatrudnia aż 1000 osób, a jego firma zaczęła sprzedawać produkty na niespotykaną skalę. Warto zaznaczyć, że w lipcu 2020 roku podpisała umowę z australijską firmą Unispace Health na dostarczenie rękawic o wartości 350 milionów złotych.\nJeszcze na początku 2020 roku wartość udziałów polskiego miliardera była wyceniona na 50 milionów złotych. Według doniesień magazynu “Forbes” w tym tygodniu wartość jego pakietu akcji przekroczyła 4,5 mld złotych.\n9 listopada 2020 at 07:11


lipca 2012 ~ * Mój mały, górzysty świat *\nNiektórzy z Was pewnie zauważyli, że mój wątek wymiankowy drastycznie się zmniejszył (już niedługo kolejna porcja produktów na wymianę;)), więc pewnie ciekawi Was co nowego wpadło do mojej kosmetyczki :)\nUdało mi się dokonać dwóch wymianek\nPierwsza z Patrycją z bloga http://the-beautyoffashion.blogspot.com/\nOd której otrzymałam lakier Revlon w kolorze 028 Minted\nPomadkę Estee Lauder w odcieniu 116 Candy\nKolejna wymianka - z Kingą (Brain For Sale) z bloga http://queeeniak.blogspot.com\nOd Kingi otrzymałam odżywkę Bed Head Tigi Control Freak, dwie maseczki Avon Planet Spa oraz próbki/maseczki w saszetkach.\nKolejna nowość, tym razem nie wymiankowa, to mała wygrana w konkursie na blogu http://ale-babki.blogspot.com, którą otrzymałam kilka dni temu. Osiem próbek Sudomaxu.\nJeszcze raz dziękuję za wszystkie przesyłki :)\nMożecie się spodziewać recenzji/dokładnych zdjęć produktów\nAutor: eM o 12:12 7 komentarzy:\nEtykiety: Avon, Bed Head, Candy, Control Freak, Estee Lauder, Minted, Planet Spa, pomadka, Revlon, Sudomax, wymianka\nNowości z za wielkiej wody ;) - perfumy i biżuteria\nMuszę Wam powiedzieć, że u mnie wiele się dzieje. Sporo się zmieniło, dostałam szansę by wziąć sprawy, na których najbardziej mi zależy we własne ręce. To dla mnie znaczy wiele, ponieważ ostatnie 3 miesiące były straszne, teraz widać światełko w tunelu. Wszystko okaże się za 161 dni - nawet nie wiecie jak się cieszę... W zasięgu mojej ręki jest wielkie szczęście. Mam nadzieję, że przez ten czas będziecie walczyć ze mną.\nA z spraw mniej ważnych - dostałam się na studia :) A nawet na 3 kierunki, na które złożyłam :)\nWpis zrobiony, śmiało mogę powiedzieć, że od października będę studentką. Ponoć najlepszej uczelni w Polsce ;))\nDzisiaj pokażę Wam kilka drobiazgów, które dostałam z USA. To na razie namiastka, przywieziona w walizce. Możecie się spodziewać w najbliższym czasie postu z zawartością sporej paczki, która mam nadzieję niedługo do mnie dojdzie ;)\nNie miałam pojęcia, że cokolwiek dostanę podczas spotkania, więc wszystkie rzeczy były niespodzianką.\nPerfumy Bath&Body Works - Country Chic\nPosiadam/zużyłam wiele produktów z tej firmy, żadnych zapachów jeszcze nie miałam, ten podoba mi się bardzo.\nZapach pochodzący z letniej kolekcji z 2011 roku.\nEgzotyczny, świeży, owocowy (przynajmniej ja tam owoce czuję;))\nJeśli ktoś czyta mnie dłużej, to wie, że ten zapach już posiadam (post z moimi perfumami - KLIK).\nDlatego nawet go nie otwieram i już niedługo czeka Was mała niespodzianka :)\nMusicie mi uwierzyć na słowo (albo przeczytać post, w którym pokazuję perfumy) by dowiedzieć się, że zapas perfum mam na długi, długi czas. :)\nTeraz mój ulubieniec\nNie jestem miłośniczką złota, ale ten pierścionek bardzo mi się spodobał.\nNieustannie gości na moim palcu.\nDrugi pierścionek, tym razem z białego złota (zdecydowanie bardziej lubię) z małymi cyrkoniami.\nZłote kolczyki, lekko wiszące (ja raczej noszę wkrętki, jeśli już) z cyrkonią w kształcie serce\nDwie pary wkrętek\nPierwsze to perły\nOraz klasyczne, cyrkonie w złotej oprawie, to dla mnie element obowiązkowy zbioru biżuterii każdej kobiety. Są efektowne i pasują do każdego stroju.\nNastępne posty będą, podobnie jak ten będą z kolejnymi nowościami w mojej kosmetyczce/szafie.\nJa teraz uciekam biegać (a może rower, sama nie wiem - zdecyduje się ubierając buty;))\nMusicie mi wybaczyć rzadsze posty, ale muszę trochę przyłożyć się do spraw najważniejszych :)\nAutor: eM o 10:25 9 komentarzy:\nEtykiety: Bath Body Works, biżuteria, Clinique, Country Chic, Givenchy, Happy, Perfumy, tropical paradise, USA\nWczoraj przeglądając foldery znalazłam zdjęcia bardzo podobnego manicure, do tego który wczoraj pokazała na swoim blogu Bella. Postanowiłam wrzucić Wam zdjęcia (mam nadzieję, że się nie gniewasz:)) , bo uważam, że to połączenie wygląda naprawdę świetnie! Moje zdjęcia pochodzą z połowy czerwca i szczerze zapomniałam, że je mam :)\nCałość została wykonana lakierami Essence\nTo zdecydowanie fajny pomysł na ożywienie jasnego lakieru :)\nSzczerze, uwielbiam wszystkie lakierki z drobinkami :)\nP.S Dziękuję za 50 obserwatorów! :))\nAutor: eM o 09:41 12 komentarzy:\nEtykiety: colour and go, Essence, manicure, nude, space queen\nAutor: eM o 11:48 11 komentarzy:


BESKID-Przepiękny, dostojny, wesoły i energiczny pies,adopcj Kraków\nNa początku może być nieco ostrożny w kontakcie w nowo-poznanymi osobami, ale to fajny, wspaniały pies. Beskid jest psem dużych rozmiarów; waży około 30-35 kg. Trafił do nas trochę wychudzony, ale wrócił do formy i wkrótce osiągnął już właściwą masę ciała.\nBeskid uwielbia zadania. Bardzo chętnie spaceruje, biega. Lubi ruch i aktywność. Beskid bardzo ładnie chodzi przy nodze, nie ciągnie. Psiak jest wpatrzony w opiekunów i posłuszny. Lubi głaskanie, czochranie za uszami, przesuwanie ręką po grzbiecie. Lubi nie nachalną formę kontaktu ze strony opiekuna, ale jest pieskiem dość pewnym siebie i nie będzie zadowolony z prób narzucania mu czegokolwiek. Konsekwencja i przyjaźń wobec Beskida to klucz do sukcesu w zdobyciu jego zaufania i oddania.\nBeskid jest w wieku około 6-7 lat. Jest w dobrej kondycji. Ci najmniej drugie tyle przed nim. Prosimy o szansę i dom dla Beskida.


Organizacja Monarchistów Polskich » Adam Tomasz Witczak: Czy w Polsce może powtórzyć się scenariusz londyński?\nJesteś tutaj: Publicystyka » Inni publicyści » Adam Tomasz Witczak: Czy w Polsce może powtórzyć się scenariusz londyński?\nNa Bródnie śmierć w nocy i w południe\nWrocławską ulicę Kazimierza Wielkiego od dwunastu godzin blokują barykady ze starych mebli, blaszanych beczek i worków z piaskiem… Wizytówka Łodzi, ulica Piotrkowska, trzeci dzień jest polem bitwy rozwydrzonych band młodzieży z bezsilną policją… Marszałkowska w Warszawie płonie, a jej mieszkańcy tracą dorobek całego życia… Centrum Krakowa drugą dobę broni się przed nacierającymi od wschodu dresiarzami z Nowej Huty… W świat idą komunikaty o pierwszych śmiertelnych ofiarach wydarzeń w polskich miastach. Zdesperowani ludzie wyjeżdżają — jeśli tylko mają taką możliwość — z pogrążających się w obłędzie wielkich miast i chronią się u krewnych na prowincji. Rząd centralny jest bezradny wobec eskalacji przemocy i rebelii grup marginesu społecznego, a władze lokalne ostatecznie się skompromitowały, zatem mieszkańcy biorą sprawy w swoje ręce i powołują dzielnicowe komitety samoobrony, punkty pierwszej pomocy medycznej, a nawet zalążki tymczasowych władz…\nFikcja, granie na emocjach czytelników i scenariusz apokaliptycznego filmu fantastycznego — czy też realistyczna wizja, która może ziścić się w niedalekiej przyszłości? Cóż, prawda jest taka, że na ogół nie myślimy o tego typu wydarzeniach. Przemierzając ulice wielkich metropolii, mijając oszklone wieżowce pełne klimatyzowanych biur, w których mozolnie pracują tysiące konsultantów, menedżerów i analityków, rzadko zastanawiamy się nad tym, jak kruche są podstawy naszego rzekomego bezpieczeństwa. Błyszczące, smukłe wieże World Trade Center runęły znienacka dziesięć lat temu w Nowym Jorku, co na pewien czas przerwało nerwowy, monotonny trans pracy i zakupów, w którym pogrążeni byli mieszkańcy wielomilionowego mrowiska. A zatem śmierć jest blisko, zaś wszystkie nasze plany mogą zostać w przeciągu ułamka sekundy zdmuchnięte jak płomień świecy przez siłę wyższą. To może być zamach terrorystyczny, ale także zamieszki, postępującej anarchia, chaos na ulicach, społeczny niepokoju i bunt wielkomiejskiego lumpenproletariatu. To właśnie zdarzyło się kilka miesięcy temu w Londynie i kilku innych miastach Wielkiej Brytanii. Europa, wielokulturowa, zadowolona z siebie Europa, zbudowana na fundamencie państwa opiekuńczego, kultury dialogu, tolerancji i zrozumienia — zamarła. A przecież raptem kilkanaście dni wcześniej miały miejsce dramatyczne wydarzenia w Norwegii, której socjaldemokratyczny błogostan tak brutalnie przerwał masowy morderca Andrzej Breivik.\nOczywiście oba te wydarzenia miały odmienny charakter, bo przecież akcja Breivika była jednorazowym, precyzyjnie przemyślanym, ideologicznie motywowanym atakiem na określone osoby i punkty, zaś chaos na angielskich ulicach wywołały tysiące młodych ludzi, powodowanych głównie frustracją i chęcią zysku, działających na ogół bez żadnego szczegółowego planu. To jednak, co łączy te sytuacje, to fakt, że obie wiązały się z przemocą — i obie zakłóciły poczucie bezpieczeństwa i spokoju wśród ludzi Zachodu. O tym, że wciąż mamy przesadną tendencję do zakładania różowych okularów i szybkiego powrotu do „normalności”, świadczy reakcja mediów i opinii publicznej na to, co rozgrywało się w Wielkiej Brytanii. „Upadek Zachodu?”, „Koniec państwa dobrobytu?”, „Początek końca Europy?” — krzyczały tytuły prasowe, jakby zaistniałe wydarzenia nie miały swych wcześniejszych odpowiedników. W ciągu sześciu lat zapomniano widocznie o scenach, które rozgrywały się w 2005 roku we Francji — tam również płonęły samochody, a motłoch (bardzo często o ciemnym kolorze skóry) wdzierał się do sklepów i zaczepiał przechodniów. Niespełna 20 lat temu areną tego rodzaju zamieszek stało się Los Angeles, gdzie na ulice wyszli Murzyni, przekonani o tym, że też należy się im „coś od życia”. We wszystkich trzech przypadkach zaczęło się od śmierci, pobicia lub okaleczenia przedstawiciela „gnębionej i dyskryminowanej” grupy etnicznej i zarazem ekonomicznej — przez rządowe siły porządkowe, symbolizujące „białych”, „klasę średnią” i „kapitalizm”.\nWe Francji impulsem do zamieszek stał się zatem casus trzech młodych „Francuzów pochodzenia arabskiego” (tego rodzaju określeń używają często media), którzy uciekając przed kontrolą policyjną schronili się (niezbyt przemyślnie) w stacji transformatorowej, gdzie dwóch z nich zginęło w wyniku porażenia prądem, jeden natomiast przeżył — ale poparzony. W „proteście” przeciw prześladowaniu młodych złodziejaszków przez „system” na ulice wyszły tysiące młodych ludzi, najczęściej ze środowisk tzw. patologii społecznej. Byli wśród nich zarówno Arabowie, jak i Murzyni oraz rdzenni Francuzi. Akcje palenia samochodów i rabowania sklepów ogarnęły kilkanaście miast i departamentów.\nZ kolei w Los Angeles zapłonem było pobicie czarnoskórego taksówkarza Rodneya Kinga przez białych policjantów, a ściślej — uniewinnienie tychże stróżów prawa. „Afroamerykanie” podnieśli alarm, którego początkiem była szumnie deklarowana walka o sprawiedliwość, a ostatecznym rezultatem — sześciodniowa fala pobić, zabójstw (53 ofiary śmiertelne!) i oczywiście kradzieży.\nMęczennikiem lumpenproletariatu zamieszkałego w Londynie okazał się dobiegający trzydziestki Murzyn nazwiskiem Marek Duggan, uważany przez policję za handlarza narkotyków i gangstera, zastrzelony podczas obławy. Jak można było się spodziewać, manifestacje zwołane celem uczczenia jego nieskalanej pamięci i zaprotestowania przeciw brutalności policji szybko przerodziły się w wielodniowy cykl aktów rabunku.\n(Dezerter — „Wschodni Front”)\nJednorazowe wybryki znudzonej i sfrustrowanej masy, poderwanej do ataku dzięki wyjątkowemu wydarzeniu — czy widome znaki rychłego rozpadu Europy, kryzysu świata współczesnego i nadchodzącej apokalipsy? Rasowo-kulturowy konflikt ciemnoskórych emigrantów z białą ludnością miejscową — czy wystąpienie wszystkich biednych przeciw wszystkim bogatym, mające podstawy stricte ekonomiczne? Ruch rewolucyjny o określonej ideologii — czy prostackie, zbójeckie ekscesy plebsu zerwanego z łańcucha, napędzanego wyłącznie chciwością i chęcią zaspokojenia potrzeb materialnych? Wydarzenia mogące mieć miejsce „gdzieś tam”, na „zgniłym Zachodzie”, ale nie u nas, w Polsce — czy trująca fala, która za kilka lat dotrze do Wrocławia, Łodzi, Szczecina, Poznania, Warszawy czy Krakowa?\nTo złożone pytania. Trudno na nie odpowiedzieć — choćby dlatego, że nie znamy przyszłości. Nie wiemy więc, czy sceny takie będą się powtarzać i co będzie inspiracją dla nich. Na pewno przesadą jest doszukiwanie się w konkretnych, odrębnych zamieszkach jakiegoś katastroficznego „końca cywilizacji”, kurz bowiem opadnie po kilku dniach, wstawi się nowe szyby i życie wróci do normy. Ale jeżeli tego typu zamieszki będą się powtarzać, jeśli na ich bazie powstaną jakieś większe ruchy społeczne — wówczas będzie można śmiało powiedzieć, że jest to już ogólny trend. W każdym razie na pewno ogólnym trendem jest postępujące osłabienie starych narodów europejskich, triumf zniewieściałości, odsuwania „na później” bieżących problemów i udawania, że wszystko gra, albo że przyczyny są zupełnie inne, niż są naprawdę. Weźmy na przykład pod uwagę aspekt etniczny wspomnianych zamieszek. Owszem, można się oszukiwać i przymykać oczy na fakt, że inicjatorami wydarzeń i ich głównymi sprawcami byli emigranci, ale taka postawa będzie jedynie wyrazem kapitulacji przed pewnymi dogmatami politycznej poprawności — i ostatecznie niczego nam nie wyjaśni. Cóż, są oczywiście i tacy, którzy (niechętnie i z należytym ubolewaniem) stwierdzają, że istotnie burdy wszczynali głównie Arabowie i Murzyni (wywodzący się zresztą z różnych krajów), ale zaraz dodają do tego, że pchały ich do tego brak perspektyw, ubóstwo, niezaradność życiowa i brak więzi z krajem, w którym mieszkają. Jest to wyjaśnienie tyleż prawdziwe, co i banalne — w końcu nikt rozsądny nie twierdzi, że impulsem do prowokowania ulicznych awantur są cechy rasowe same z siebie, że ktoś rabuje sklepy, bo determinują go ku temu grube wargi czy brązowa cera. Jasne, że przyczyny są natury kulturowej, ekonomicznej, socjalnej. To jednak nie zmienia faktu, że środowiskiem szczególnie predysponowanym do takiego buntu są właśnie emigranci z krajów Maghrebu czy Karaibów. Nie chodzi o to, by mieć do nich pretensje jako do ogółu (choć oczywiście za konkretne postępki każda osoba powinna samodzielnie odpowiedzieć). Pretensje mogą mieć do siebie Europejczycy, którzy najpierw wzmogli napływ tych ludzi (jako taniej siły roboczej), a później nierzadko zdemoralizowali ich za pomocą zasiłków z państwowej kasy, samemu dając jedynie przykład bezmyślnego hedonizmu i przeżuwania mdłych sloganów o „pokojowym współistnieniu różnych kultur”.\nTeraz Europejczycy dziwią się, że to wszystko nie działa. Czy w ślad za tym pójdą jakiekolwiek radykalne działania, takie jak zaostrzenie prawa, zwiększenie skuteczności służb porządkowych, deportowanie tych emigrantów, którzy niczego nie wnoszą, a jedynie żerują na systemie opieki społecznej? Trudno orzec. Dziś takie postulaty mogą się wydawać fanatycznymi i brutalnymi, ale niewykluczone, że za kilka, kilkanaście lat znajdą się w arsenale polityków głównego nurtu. Zawsze pozostają także rozwiązania zupełnie odmienne — oparte na niezmąconej wierze w możliwość bezkonfliktowego i spokojnego zażegnania społecznych konfliktów za pomocą „programów pomocy”, „budowy boisk”, „organizowania wolnego czasu”, „wzajemnego poznawania się przedstawicieli różnych kultur” itd. To wzniosła wizja, prawie jak obrazki rajskiego świata z broszurek świadków Jehowy, gdzie dzieci, myszy i zajączki bawią się wraz ze lwami i niedźwiedziami na zielonych łąkach. A jednak trudno jej zawierzyć, gdy widzi się, że to przecież ona jest ustawicznie realizowana od lat, skutki zaś są, jakie są. W tym momencie wchodzimy w odwieczną debatę — czy aktualna sytuacja to rezultat zbyt małej, czy zbyt dużej ilości danego czynnika? Niektórzy wierzą zatem, że to tolerancji, dialogu i polityki społecznej jest zbyt mało, a surowości i stereotypów — zbyt wiele.\nDyskusje dyskusjami, a świat się zmienia i zmienia się Polska. Czy grożą nam podobne wydarzenia? Na razie nie ma u nas jeszcze gett nędzy, zaludnionych przez ciemnoskórych obcokrajowców. Często mówi się o Cyganach (Romach) jako o ludności nieproporcjonalnie mocno dotkniętej społecznymi patologiami — i jest w tym wiele racji, ale z drugiej strony Cyganie jakoś wpisali się w obraz naszego społeczeństwa i awantury pomiędzy nimi a Polakami to raczej przypadki incydentalne, dotyczące tylko niektórych miejscowości i dzielnic. Jest to także społeczność bardzo zamknięta i odrębna, z jednej strony gotowa do obrony swoich interesów („jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”), z drugiej jednak nie bardzo mogąca być motorem jakiegoś ogólnego „buntu mas”, jednoczącego ludność o różnym pochodzeniu. Swoją drogą, jeśli pominąć kryteria pochodzenia etnicznego i wziąć pod uwagę kwestie ekonomiczne, klasowe — to oczywiście stają nam przed oczami niektóre zaniedbane podwórka, osiedla i kwartały podejrzanych ulic, zabudowane sypiącymi się kamienicami czy szarymi, przygnębiającymi blokami, w których kwitnie nuda i agresja. We Wrocławiu za niebezpieczne miejsce uchodził niegdyś tzw. Trójkąt Bermudzki, dziś „typowania” są nieco inne (niektórzy straszą np. Ołbinem). Pytanie tylko, czy jest sens w ten sposób generalizować, tworzyć jakieś uogólnione podziały na „lepszych” (w domyśle: niegroźnych) i gorszych Wrocławian w zależności od tego, kto gdzie mieszka. Wydaje się, że we Wrocławiu AD 2011 byłoby to grubą przesadą.\nA zatem — czy takie zamieszki jak londyńskie lub francuskie, są możliwe w którymś z polskich miast w najbliższym czasie? Kontekst etniczny na razie raczej odpada — wciąż jesteśmy zasadniczo społeczeństwem monoetnicznym i monokulturowym, mniejszości narodowe i rasowe nie tworzą u nas gett w ścisłym tego słowa znaczeniu, nie są też jakąś lumpenproletariacką „podklasą”, mającą swoje specyficzne roszczenia. Znacznie bardziej prawdopodobny jest kontekst stricte ekonomiczny. Przykłady wielu manifestacji Samoobrony czy związków zawodowych, jakie odbywały się u nas przez ostatnich 21 lat, pokazują, że możliwe jest wyprowadzenie tłumów na ulice i podjęcie radykalnych działań. Wspomnijmy też zamieszki kibiców w Słupsku w roku 1998, których przyczyną było skądinąd słuszne oburzenie z powodu zabicia raptem trzynastoletniego Przemysława Czai przez policjanta po meczu koszykówki.\nWszystkie te uliczne demonstracje rzadko jednak wykraczały poza protest (choćby i bardzo agresywny) skierowany wprost przeciw rządzącym, rzadko kierowały się wprost przeciw przypadkowym ludziom czy majątkowi sąsiadów. Pytamy więc o to, czy możliwe jest, aby pewnego dnia kilka tysięcy Polaków przypuściło szturm na domy, mieszkania i sklepy kilkudziesięciu (kilkuset?) tysięcy innych Polaków — z powodu jakiegoś przykrego wydarzenia, które uruchomiłoby lawinę. Jeśli powiem, że nie jest to wykluczone, wówczas niejeden czytelnik może pomyśleć, że straszę, przesadzam, panikuję — i zażąda przedstawienia konkretnych dowodów lub specjalistycznych analiz. Tego oczywiście nie jest w stanie zrobić, nie chodzi jednak też o to, że coś po prostu „czuję”. Wychodzę jedynie z założenia, że na wiele rzeczy wypada być gotowym, a powłoka cywilizacji, ogłady, uprzejmości jest tak naprawdę bardzo cienka. Kombinacja irytacji wywołanej jednym, konkretnym wydarzeniem (np. zabiciem kogoś ze „swoich” przez kogoś „od nich”) z ogólnie odczuwanym niedostatkiem, nudą i frustracją — może łatwo tę powłokę zedrzeć. Czy będzie można wtedy liczyć na skuteczność naszych panów i władców w Sejmie, Senacie i Pałacu Prezydenckim? Cytowany już zespół Dezerter udziela pesymistycznej odpowiedzi:


Fit for Fun: Z pamiętnika maratończyka. Odsłona czwarta,\nZ pamiętnika maratończyka. Odsłona czwarta,\nTydzień przed. Ostatni maraton w Poznaniu skończył się tak: "I nowe postanowienie - będę biegać tak długo te cholerne maratony, aż poprawię czas! Nie dam się tak łatwo." Jak już sobie coś postanowię to nie ma opcji, bym przynajmniej nie spróbowała tego zrealizować. Najbliższym maratonem w planach był maraton w Poznaniu - plan ten funkcjonował aż do Półmaratonu Poznańskiego i myśli: "Koronę Maratonów Polskich (...) musiałam zacząć od Krakowa. 2 tygodnie przed biegiem. Nie trenowałam pod maraton. Szalona? Przez tydzień gryzłam się z myślami. (...) I na tydzień przed biegiem się na niego zapisałam." I tu ponawiam opowieść. Jak już wspominałam we wcześniejszym poście - nikomu się nie przyznałam, że jadę. "Nikomu" oznacza w sumie najbliższych. W pracy nikt nie wiedział. Jedynie ktoś tam słyszał w Warszawie. I tyle. Rodzina usłyszała, że jadę na weekend zwiedzać Kraków. Nie, żeby mogli mieć jakiś wpływ na moją decyzję, ale bardzo chciałam, by to było moje zmaganie się ze sobą - takie bardzo prywatne, osobiste wyzwanie. Ja i tylko ja. I trasa. I czas. O tak - czas się liczył baaardzo. Musiałam go poprawić. I bardzo chciałam poczuć to niesamowite zmęczenie, które pojawiało się po wcześniejszych maratonach. Taki błogi stan bólu, przemęczenia i niesamowitej satysfakcji. Cały tydzień myślałam o wyniku. Przyznam się, że chciałam jedynie poprawić życiówkę. I chciałam łamać 4h 30'. Najdłuższym wybieganiem przed Krakowem był półmaraton poznański. Czas fajny, ale nie dawało mi to żadnej konkretnej informacji na ile mogę pobiec cały dystans maratoński. Byłam pewna, że go pokonam, ale z jakim czasem? Cały tydzień "kodowałam" się na 4h 30'. Im bliżej soboty, tym większe podniecenie, ale tym samym "lepsza" pogoda. Było coraz więcej słońca i coraz cieplej. Nie powiem, by mnie to cieszyło, ale cóż - nic na pogodę poradzić się nie dało. I tak oto nadeszła sobota.\nSobota rano. 27.04. 5:00 pobudka, 6:24 pociąg do Krakowa. Plecak zapakowany na wszelkie możliwości pogodowe. Do tego 2 paczki suszonych bananów, z 3 butelki izotoników na drogę i mogę ruszać. Już na samym początku okazało się, że jadę z dwoma panami, którzy też będą biec. Ale, ale - cóż to za towarzystwo było. 77-latek, dla którego był to jakiś 70 maraton i pan w okolicach 60-tki, którego historia: "czemu zaczął biegać" była urzekająca (jej tu nie przytaczam ;)). Przez całą drogę (poza tym czasem, gdy spałam ;) - bo o tej 6:24 padłam i obudziłam się dopiero w okolicach 11) nasłuchałam się o wszelkiego rodzaju biegach, biegaczach, czasach, strategiach i wszystkim związanym z tymże sportem. Tu muszę wtrącić - biegam od 2009 roku, ale dopiero w tym roku ruszyłam, jak to się mawia, "z kopyta" i ten Kraków to był mój pierwszy wyjazdowy bieg. Więc aż mi w pewnym momencie głupio było odpowiadać: Nie, tu nie biegłam [jeszcze ;)]. Do tego panowie przerobili mój plan czasowy. Usłyszałam, że z takim czasem z połówki to mam zapomnieć o 4:30 i zacząć z pace-makerem na 4:15, a najlepiej to w ogóle na 4:00 (tu nastąpiła lekka kłótnia czy mam od razu mocno zacząć i liczyć się z odpadnięciem od balonika, czy zacząć wolniej i później gonić). Cóż - jak to zazwyczaj u mnie bywa - w głowie nowa myśl (jakby mało było szalonych myśli) - "a zacznę na 4:00 i zobaczę co się stanie". W takiej miłej atmosferze (zdążyłam jeszcze usłyszeć, że mam łydki biegaczki - nie wiem czy powinnam się z tego powodu cieszyć? :D) zbliżaliśmy się do Krakowa. Pogoda coraz gorsza - powyżej 26 stopni. I do tego słońce, które postanowiło chyba pracować na pełnych obrotach. "Oj, nie będzie łatwo. 4h łamać w takich warunkach, bez treningu pod maraton? M. chyba oszalałaś!" - ta myśl towarzyszyła mi obok tej: "M. weź się w garść. Co będzie to będzie. Dasz radę". I tak dotarłam do Krakowa.\nGdzieś między 38 a 39 km\nKraków. Gorąco. Głodno. Jak tu dotrzeć do Biura Zawodów? Pomogli mi mili panowie policjanci. Spacerkiem dotarłam do Biura, odebrałam wszystko (i tu już rozczarowanie - koszulki rozmiaru S się skończyły, a że dawali męskie, to mam koszulkę, w której się gubię ;)). Ogólnie nie będę pisać o organizacji, bo nie do końca mi się podobała, a nie chciałabym negatywnych fluidów rozsyłać w świat :) Musiałam sobie kupić żele, bo zapas, który miałam przygotowany na dzień przed wyjazdem pozostał w lodówce. Następnie makaron na Pasta Party, Żabka w celu uskutecznienia zakupów kolacyjno-śniadaniowych i kierunek: wspólna sala noclegowa. Na sali rozłożyłam się obok miłego pana wojskowego, dla którego był to pierwszy maraton, ale widać, że wybiegany (zrobił coś około 3:15). I jak to ja - w tłum, by poznawać ludzi. Poznałam bardzo dużo bardzo pozytywnych osób. I tak sobie siedząc na tej wspólnej sali usłyszałam mój telefon. Patrzę: Mama. Odbieram i słyszę: "Powiedz mi, ale tak szczerze, co Ty robisz w Krakowie tak naprawdę? Po co tam pojechałaś?". "Jak to po co?" - odpowiadam - "Do znajomych, pozwiedzać.". "A nie przypadkiem pobiec w maratonie?" [myśl w głowie: skąd ona to wie???]. "A skąd taki pomysł?". "A bo oglądamy wiadomości właśnie i mówią o maratonie, a ja Ciebie znam". Nie było już sensu kłamać dalej, więc się przyznałam. Plan upadł, bo rodzice zawsze śledzą mnie na trasie. No i moja mama plotkara przekazała informację połowie rodziny. Cóż. Życie. I znów w miłej atmosferze rozmów zbliżał się wieczór. Noc była najgorsza. Twardo, niewygodnie, wszyscy chrapią (słyszałam mimo zatyczek w uszach). Najgorzej. Ostatecznie uciekłam ze wspólnej sali na mini kanapę połączoną z fotelem w korytarzu. I tu już zasnęłam bez problemu.\nRanek. Pogoda (fantastyczna) miło zaskoczyła - coś ok 9 stopni, lekkie zachmurzenie. I podniecenie sięgające zenitu. Już chciałam biec. Już chciałam odmierzać kilometry. Już, teraz, zaraz, natychmiast. Odstawiłam rzeczy do depozytu i z nowo poznanym kolegą udałam się na start. Brak zaznaczonych stref czasowych zdziwił, ale spotkałam kolegę z Warszawy, który biegł na łamanie 4h, więc pomyślałam, że się nie zgubię. Całe szczęście pojawiły się baloniki. Pełna gotowość, muzyka w uszach, Sports-tracker przygotowany. I w końcu upragniony start.\nStart. I już początek inaczej niż zaplanowałam. Pobiegłam trochę przed balonikami, bo tak mnie tłum popchnął. I tak już zostało. Do 5 km starałam się rozsądnie biec. Nie za szybko, by się nie zajechać już na wstępie. Ale, że samopoczucie fantastyczne, pogoda sprzyja, biegnie się dobrze, więc cały czas utrzymywałam się przed balonikiem na 4:00. I tak zostało całą trasę. Nawet nie wiem, w którym momencie straciłam go z oczu (gdybym się oczywiście odwróciła ;)). I tak sobie biegłam. Lekko zaczęło mżyć. Temperatura maksymalnie sięgnęła 14 stopni. Marzenie. Gdzieś w okolicy 13 km dogoniłam pana 77-latka z pociągu, który się przywitał i krzyknął: "Biegniesz!". Posłuchałam :)\n21 km. Nie będę się rozpisywać i omawiać każdego kilometra, ale 21 zapadł mi w pamięci. Po pierwsze dlatego, że dobiegając do niego już myślałam - "o jest" - widać było nadmuchiwaną bramę. A tu niespodzianka - jeszcze pętelka przed. Eh. Po drugie - za półmetkiem miała być tablica z wyświetlanymi pozdrowieniami dla biegaczy, a że wysłałam takie dla siebie (:P) to bardzo byłam ciekawa czy się pojawią (nie pojawiły się niestety). I po trzecie, najważniejsze - dogoniłam baloniki na 3:45! Ależ mi to dodało skrzydeł. Baloników niestety do końca nie upilnowałam, ale do 30 km się ich trzymałam. Chociaż trasa pomiędzy 22,5 do 25 i z powrotem, do 30, była ciężka pod względem psychologicznym ;) 2,5 km prosto w jedną, pętelka i 2,5 km powrotu. Od 30 km zaczęłam gubić powoli baloniki. Osłabłam. Przyszedł 36 km, na którym do tej pory dwa razy był mur. I co? I nic - zero kryzysu. Super! Jednakże w okolicy tego 36 km zdarzyło się coś co jeszcze nie zdarzyło mi się na żadnym biegu - musiałam skorzystać z toalety! Trochę mnie to rozbiło, ale ruszyłam dalej. Ostatnie 6 km biegłam już po dwa - do 38, do 40 i do mety. Na 40 km czułam się dobrze, ale chciałam już być na finiszu. A tu jeszcze obiec dookoła Błonia trzeba. Stadion widać, a dwa ostatnie kilometry przede mną. Bardzo zirytowały mnie oznaczenia kilometrów. Były one nadrukowane na ziemi, więc znaczniki potrafiły się powtórzyć - 41 km mijałam 3 razy.\nMeta. Końcówka była euforyczna. Słyszałam ludzi: "Biegnij, łamiesz 4h!". Biegam nie sprawdzając tempa i czasów, więc cały czas myślałam, że balonik mam na plecach prawie że. Leciałam ile sił w nogach. I końcówka. Meta. Finisz. Czas na zegarze był dla mnie szokiem: 3:51:16. Ile??? A ja chciałam biec na 4:30... Przekroczyłam linię, ktoś mnie przytulił, ktoś mi wręczył do ręki napój wyskokowy i od razu go otworzył - razem z izotonikiem, który dostałam do drugiej ręki, pochłonęłam go szybko. I jeszcze zdjęcie na pamiątkę, kąpiel. I SMS: wynik netto: 3:48:53.\nPo. Poczułam, że mogę wszystko. Cel osiągnięty z nadkładką kosmiczną. Pierwszy maraton z Korony zaliczony. Nie pozostaje nic innego jak trenować dalej!\nKoniec odsłony czwartej.\nAutor: Liriela o 17:22\nPasztetożercy. Odcinek trzeci.


Instalacja o. Artura Gałeckiego OP na urzędzie przeora – Dominikanie Rzeszów\nInstalacja o. Artura Gałeckiego OP na urzędzie przeora\n23 kwietnia na urzędzie przeora konwentu św. Jacka został zainstalowany o. Artur Gałecki OP i tym samym rozpoczął trzyletnią kadencję.\nOjciec Artur w obecności przybyłych braci w naszej klasztornej kaplicy złożył wyznanie wiary na ręce Prowincjała Polskiej Prowincji Dominikanów o. Pawła Kozackiego OP. Następnie wszyscy przybyli uczestniczyli w Eucharystii celebrowanej przez o. Przeora. Kazanie podczas liturgii wygłosił o. Andrzej Kuśmierski OP z Wrocławia, były przeor naszego rzeszowskiego klasztoru.\nProsimy Was o modlitwę za o. Artura i nasz rzeszowski klasztor.\nOjciec Artur urodził się w 1978 r. w Warszawie, jest magistrem teologii PAT, pierwszą profesję w naszym Zakonie złożył w 1998 r. w Poznaniu, profesję wieczystą w 2003 r. w Krakowie, natomiast świecenia kapłańskie o. Artur przyjął w naszym rzeszowskim kościele 27 grudnia 2004 r. z rąk ks. bpa Kazimierza Górnego. W naszym klasztorze mieszka od 14 lat.\nDo tej pory o. Artur w naszym klasztorze był syndykiem konwentu, wikariuszem parafii, duszpasterzem rodzin, odpowiedzialnym za kursy przedmałżeńskie, prowadzącym mediacje rodzinne, asystentem fundacji „Pasieka” i prowadził medytację chrześcijańską.


Zablokowanie WWP2 zapobiega przerzutom? | KopalniaWiedzy.pl\n26 stycznia 2011, 11:49 | Medycyna\nNa University of East Anglia (UEA) odkryto gen, którego zablokowanie odpowiednimi lekarstwami może zapobiegać rozprzestrzenianiu się nowotworu. O istnieniu WWP2 poinformowano w najnowszym numerze pisma Oncogene.\nWWP2 atakuje i niszczy naturalne inhibitory, których celem jest zapobieżenie rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych. Uczeni z UEA odkryli, że zablokowanie WWP2 prowadzi do zwiększenia poziomu inhibitorów i komórki nowotworowe pozostają nieaktywne. Jeśli zatem powstałby lek blokujący WWP2, to terapia nowotworowa mogłaby ograniczyć się do usunięcia pierwotnego guza, z przed rozprzestrzenianiem się choroby uchroniłoby zablokowanie WWP2.\nW późnym stadium nowotworu pojawiają się przerzuty, którym obecnie nie potrafimy zapobiegać. Obecnie wyzwaniem jest zidentyfikowanie potencjalnego leku, który przedostanie się do środka komórek nowotworowych i zniszczy wspomniany gen. To trudne, ale nie niemożliwe, a nasze badania ułatwiają to zadanie dzięki lepszemu zrozumieniu procesów biologicznych - mówi doktor Andrew Chantry, główny autor badań.\nNa trop genu uczeni wpadli badając naturalne inhibitory komórek nowotworowych.\nnowotwór przerzut WWP2 blokada University of East Anglia Andrew Chantry


Kołnierzyk Postawiony - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » kołnierzyk postawiony\nArtykuły na temat: kołnierzyk postawiony\n...m. in. tacy projektanci jak Fendi czy Lanvin. Słoneczny akcent pojawia się u nich w postaci kołnierzyków, wzorów, dodatków i innych elementów stylizacji. W naszych szafach powinny pojawić się...\n...zestawić ją z gładkim dopasowanym golfem, szpilkami i masywnym, złotym naszyjnikiem. Kołnierzyki w stylu disco Zwyczajowo kołnierzyk koszuli dyskretnie chowamy pod klapami marynarki. Tej wiosny to się zmieni. Najmodniejsza koszula nadchodzącego sezonu to bowiem ta z charakterystycznym dla rozpoczynającej się w latach 70. epoki disco, spiczastym kołnierzykiem, który w nadchodzącym sezonie...\n...dorocznym Teen Vogue Young Hollywood Party w dopasowanej grafitowej sukience. Ta suknia o prostym fasonie była ozdobiona jedynie oryginalnym dekoltem i małym kołnierzykiem, które dodały jej wdzięku. Z przodu...\n...z londyńskich uczelni. Co ciekawe, Meghan Markle również upodobała sobie ten kolor. Księżna postawiła na sukienkę z kołnierzykiem i pojawiła się w niej tego samego dnia, co Kate w swoim bordowym...\nStifler z "Warsaw Shore" na starym zdjęciu. Wow!\n...szyi i biały kołnierzyk spod popielatego sweterka z dekoltem w serek nijak nie współgrają z jego teraźniejszym wizerunkiem. Co myślicie o takiej "wersji" Stiflera?\n...linii ramion. Kołnierz powinien przylegać do koszuli, nie tworząc nieestetycznej luki. Kołnierzyk koszulki powinien być widoczny około półtora centymetra ponad kołnierzem marynarki. To samo dotyczy...\nZdjęcia na temat: kołnierzyk postawiony


Wystawy na Warsaw Home 2017 - News O.pl\nPodczas drugie edycji targów wyposażenia wnętrz Warsaw Home odbędą się dwie interesujące ekspozycje: Plany na przyszłość. Architektura Warszawy w projektach, a także Projektowanie – kulisy. Pierwsza z nich, organizowana przez CENTRUM Łowicka, to próba odpowiedzi na to, jak w najbliższej przyszłości będzie wyglądała Warszawa. Druga w kompleksowy sposób pokaże kulisy procesu projektowania na podstawie prac Krystiana Kowalskiego. Obie wystawy będzie można obejrzeć od 6 do 8 października w Ptak Warsaw Expo w podwarszawskim Nadarzynie.\nWystawa „Projektowanie – kulisy”, Warsaw Home (źródło: materiały prasowe organizatora)\nZgodnie z założeniami organizatora, Warsaw Home to nie tylko targi, ale także wystawy i wydarzenia specjalne. Taka formuła imprezy sprawia, że staje się ona platformą do dyskusji na temat polskiego wzornictwa użytkowego. W tym roku, pośród wydarzeń towarzyszących targom, znalazły się dwie znaczące ekspozycje.\nWystawa Plany na przyszłość. Architektura Warszawy w projektach będzie miała już swoją 22 edycję. We wcześniejszych latach eksponowana była w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego oraz w siedzibie Stowarzyszenia Architektów Polskich, prezentując 2100 nowych projektów i planów.\nNa Warsaw Home 2017 zaprezentowanych zostanie ponad 97 projektów z 60 pracowni architektonicznych, które są lub niebawem będą realizowane. Odwiedzający wystawę będą mieli okazję zobaczyć najnowsze projekty i inwestycje, obejmujące obiekty użyteczności publicznej, osiedla mieszkaniowe i plany zagospodarowania przestrzennego. Pokazane zostaną też przykłady rewitalizacji starych budynków oraz projekty wyróżnione w konkursach architektonicznych. Wszystko to zobrazują specjalnie przygotowane makiety i animacje. Wyświetlonych zostanie również 8 filmów z cyklu Wnętrze architekta, w których przedstawione zostaną sylwetki najwybitniejszych warszawskich architektów.\nWystawa „Plany na przyszłość. Architektura Warszawy w projektach”, Warsaw Home (źródło: materiały prasowe organizatora)\nProjektowanie – kulisy to pierwsza w Polsce wystawa , podczas której pokazany zostanie całościowy proces projektowy. Będzie można na niej obejrzeć nie tylko finalne wersje mebli autorstwa projektanta Krystiana Kowalskiego – założyciela studia projektowego Krystian Kowalski Industrial Design, ale także prześledzić wszystkie etapy ich powstawania. Proces projektowy, który podzielony został na siedem części, zilustrowany zostanie konkretnymi pracami. Przedstawione zostaną szkice, modele i druki 3D, rendery, modele styropianowe, surowe pianki i pospawane ramy. Prezentacja mebli i akcesoriów przebiegać będzie równolegle z opowieścią o technologiach, uwarunkowaniach i ograniczeniach procesu twórczego. A wszystko po to, by pokazać design jako dziedzinę ściśle związaną z przemysłem, projektanta natomiast nie tylko jako artystę, ale także specjalistę potrafiącego udźwignąć pragmatykę i ekonomikę procesu. Ekspozycję uzupełnią unikatowe wypowiedzi twórcy, szefów działów wdrożeń, dyrektorów i właścicieli firm. Skonfrontowane zostaną wypowiedzi przedstawicieli różnych środowisk z ich rozmaitymi podejściami i interesami.\nWystawy Warsaw Home pokażą wchodzącym na rynek projektantom, z kim muszą się równać i czego spodziewać się po współpracy z firmami. Inwestorom natomiast – czego oczekiwać od designerów i w co trzeba zainwestować, aby powstał dobry projekt. Zestawienie ze sobą tych punktów widzenia pomoże zbudować nową narrację dotyczącą relacji miasta i przemysłu z designem.\nOd 6 do 8 października 2017 roku\nTags CENTRUM Łowicka Krystian Kowalski Krystian Kowalski Industrial Design Ptak Warsaw Expo Warsaw Home Warszawa\nPoprzedni news 69 malarzy w finale Bielskiej Jesieni 2017\nNastępny news Kamera Akcja na start


Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+), Phuket, Tajlandia – Porównaj oferty\n40/5 Chanajaroen Road, Phuket, Tajlandia\nNovotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) – najlepsze oferty\nOpinie o Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+)\nNovotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) – informacje\nHotel w mieście Phuket jest zlokalizowany w odległości zaledwie dziesięciu minut drogi spacerem od takich miejsc, jak Phuket Bus Terminal. Obiekt oferuje wiele udogodnień, w tym ekspresowe meldowanie/...\nNovotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) – udogodnienia\nNovotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) - zdjęcia\nGdzie znajduje się Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+)\nCzęsto zadawane pytania (FAQ) rezerwujących noclegi w Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+)\nCzy w hotelu Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) jest basen?\nTak. Wielu użytkowników HotelsCombined wybierających się do miasta Phuket szuka noclegu w hotelu z basenem. Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) ustala własne zasady korzystania z basenu, dlatego warto skontaktować się z recepcją obiektu, by sprawdzić godziny otwarcia basenu itp.\nJaki jest numer telefonu do hotelu Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+)?\nJeśli masz pytania lub wątpliwości dotyczące swojego pobytu, zadzwoń pod numer +66 76 397 777, aby porozmawiać z pracownikiem recepcji hotelu Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+).\nCzy Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) oferuje Wi-Fi?\nTak, Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) udostępnia swoim gościom Wi-Fi.\nCzy w hotelu Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) znajduje się siłownia?\nTak. Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) posiada w swojej ofercie siłownię. Informacje dotyczące godzin jej otwarcia można uzyskać od pracowników recepcji.\nJaki jest czas wymeldowania w obiekcie Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+)?\nCzas wymeldowania w obiekcie Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) to 12:00. Późne wymeldowanie może być możliwe, ale wymaga uzgodnienia z hotelem.\nCzy w obiekcie Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) jest restauracja?\nNovotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) ma restaurację na miejscu. Skontaktuj się z nią, aby uzyskać informacje dotyczące godzin otwarcia. hotel ma również bar.\nCzy obiekt Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+) oferuje usługi prania?\nJeśli potrzebujesz wyprać ubrania podczas pobytu, możesz skorzystać z pralni w obiekcie Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+). W obiekcie znajduje się też deska do prasowania i żelazko.\nLe Meridien Phuket Beach Resort oferuje prywatną plażę i basen odkryty, jak również pokoje z mini barem. Za sprawą takich udogodnień, jak zewnętrzne korty tenisowe i sauna, obiekt gwarantuje wygodny pobyt w mieście Karon.\nAvista Grande Phuket Karon - MGallery Sha Plus+ oferuje komfortowe zakwaterowanie w czasie pobytu w mieście Karon. Na gości czekają też takie udogodnienia, jak sauna, jacuzzi i basen odkryty.\nHotele blisko obiektu Novotel Phuket City Phokeethra (Sha Plus+)\nPearl Hotel mieści się w pobliżu Phuket Bus Terminal, co czyni go idealnym miejscem dla osób planujących przyjazd do miasta Phuket. Obiekt oferuje darmowe Wi-Fi oraz salę balową i basen odkryty.\nObiekt Royal Phuket City Hotel SHA Plus+ ma restaurację, bar oraz odkryty basen i znajduje się pięć minut drogi spacerem od takich miejsc, jak Phuket Bus Terminal. Hotel oferuje gościom luksusowe udogodnienia , w tym saunę oraz siłownię.\nBlu Monkey Hub and Hotel Phuket SHA Plus+ jest zlokalizowane w mieście Phuket i oferuje darmowy internet bezprzewodowy w przestrzeni ogólnodostępnej. Obiekt oferuje wiele udogodnień, w tym recepcję czynną całą dobę, salę spotkań i basen odkryty.\nPhuket: tanie hotele\nChinotel mieści się w mieście Phuket, niedaleko wszystkich najpopularniejszych atrakcji turystycznych. Na gości czekają też takie udogodnienia, jak punkt informacji turystycznej, recepcja czynna całą dobę i obsługa hotelowa.\nHostel mieści się 10 minut drogi od takich miejsc, jak Phuket Bus Terminal, dzięki czemu jest idealną bazą wypadową podczas pobytu w mieście Phuket. Goście tego miejsca mają bardzo wygodny dostęp różnych okolicznych atrakcji turystycznych.\nDlux Condominium Phuket oferuje pobyt w mieście Chalong w standardzie 3-gwiazdkowym. Na gości czekają też takie udogodnienia, jak darmowy internet bezprzewodowy w przestrzeni ogólnodostępnej, basen odkryty i ekspresowe meldowanie/wymeldowywanie.\nCasa Blanca Boutique Hotel zapewnia gościom eleganckie zakwaterowanie w mieście Phuket i mieści się w odległości 10 minut drogi pieszo od takich miejsc, jak Phuket Bus Terminal. Obiekt oferuje wiele udogodnień, w tym basen odkryty, bar kawowy i ekspresowe meldowanie/wymeldowywanie.


Łap za Słówka  - 85.00 zł : Planszówki AP, Sklep Stacjonarny i Internetowy\nStrona główna Gry logiczne Łap za Słówka\nKażde słowo jest na wagę złota!\nIlość graczy: 2 - 6 osoby\nAutorzy: Hartwig Jakubik\nAle uwaga! Punkty zdobywa się tylko za unikalne wyrazy, których nie zapisali przeciwnicy. Bacznie obserwuj sytuację na stole i nie daj się złapać za słówko.\nRzuć 6 kostkami i wybierz kategorię. Odwróć klepsydrę i kafelek z literą, jak najszybciej wymyśl 3 słowa w wybranej kategorii. Spróbuj wymyślić 3 słowa w kategoriach innych graczy, aby odebrać im punkty.\nŁap za słówka! to międzynarodowy bestseller, który idealnie sprawdzi się na imprezę i do rodzinnego grania przed obiadem. Dzięki prostym zasadom sprawdzi się w każdej sytuacji!\nData dodania produktu do sklepu: wtorek 14 sierpień, 2018.


gruczoł krokowy - wszystko na temat gruczoł krokowy | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : gruczoł krokowy\nZ kamerą wśród pośladków\nTa laska zamontowała sobie kamerę na pupie i spacerowała po Nowym Jorku, by sprawdzić ilu facetów obejrzy się za jej kształtnym tyłeczkiem. Oprócz przyjemnych widoków, akcja niesie ze sobą inne korzyści. Aż miło popatrzeć! Leginsy to jedna z naszych ulubionych części garderoby. Oczywiście nie do ubierania, a oglądania. No i…\nPowiedzmy to głośno – rozsądne dawkowanie pornoli to same pożytki dla ciała i duszy Zdejmij prochowiec, ciemne okulary oraz kapelusz i z podniesioną głową wejdź do sex shopu. Dosyć chowania się za reklamą filmu „Jelonek Bambi”, by wypożyczyć kasetę z „Głębokim gardłem”. Nie wkładaj egzemplarza „Seksolatek” między…\nPoligamia zmniejsza ryzyko zachorowania na raka!\nOto wyniki badań, które powinny spodobać się wszystkim miłośnikom przygodnych numerków. Duża liczba partnerek seksualnych zmniejsza ryzyko wystąpienia raka prostaty! Jeśli zastanawiałeś się, czy seks z wieloma partnerkami jest zdrowy, naukowcy z Montrealu służą ci podpowiedzią. Wyniki ich badań pokazują, że częsta zmiana…\nEdukacja seksualna – 10 prawd cz.2\nWszystko, o co wstydziłeś się zapytać nawet Google`a. Czyli druga część poradnika, którą przygotowali ludzie z kanału Alltime10s, byś nie popełnił żadnego faux pas podczas towarzyskich, ale świńskich rozmów. Przeczytaj najpierw: Edukacja seksualna – 10 prawd cz.1 6. Mokre sny i poranny drągGeneralnie mokre sny masz pewnie za…\nZasady walki cz. 1.\n58 rzeczy, których mężczyzna nie powinien nigdy robić Saper myli się tylko raz. To nieustające ryzyko sprawia, że sąsiedzi go szanują, władze przyznają mu odznaczenia, a i tak około czterdziestki okazuje się, że stres przyprawił go o wrzody żołądka. Zwykły mężczyzna ma większy margines błędu. Wolno mu kupować auta z…\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia gruczoł krokowy. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku gruczoł krokowy) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem gruczoł krokowy posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania gruczoł krokowy jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 5 materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 07.10.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 24.11.2014. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania gruczoł krokowy ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu gruczoł krokowy.