Rzeczpospolita - gazety, czasopisma, prasa codzienna: lipca 2006\nTerrorysta walczy tylko z Rosją - (organizacje terrorystyczne)\nŹródło: Rzeczpospolita: Terrorysta walczy tylko z Rosją\nW Moskwie ogłoszono listę 17 organizacji uznawanych za terrorystyczne. Dominują na niej islamiści działający w samej Rosji, nie ma zaś Hamasu i Hezbollahu\nJak mówił w wywiadzie dla "Rossijskiej Gaziety" generał Jurij Sapunow, naczelnik zarządu ds. walki z międzynarodowym terroryzmem Federalnej Służby Bezpieczeństwa, na liście znalazły się organizacje uznane za terrorystyczne przez Sąd Najwyższy na wniosek Prokuratury Generalnej.\nPrzyjęto trzy kryteria: działalność terrorystyczna wymierzona w Rosję, związek z nielegalnymi strukturami ekstremistycznymi funkcjonującymi na północnym Kaukazie oraz przynależność do struktur uznanych za terrorystyczne przez społeczność międzynarodową lub posiadanie z nimi związków.\nWśród 17 grup, które znalazły się na liście, są organizacje funkcjonujące poza Rosją, jak Al-Kaida i talibowie. Są też struktury funkcjonujące niemal wyłącznie w Federacji Rosyjskiej, jak Kongres Narodów Iczkerii i Dagestanu oraz Islamska Partia Turkiestanu. Jak podkreślił gen. Sapunow, Hamas i Hezbollah co prawda wypełniają trzecie kryterium, ale dwóch pierwszych - nie.\n- Emisariusze czeczeńskich bojowników proponowali im swą pomoc zbrojną w walce przeciw Izraelowi zimą, gdy w Czeczenii walczyć jest trudno, a w zamian Hamas i Hezbollah posyłałyby swoich bojowników do Czeczenii latem. Ale ani Hezbollah, ani Hamas na to się nie zdecydowały - dodał.\nOpinie na temat "Listy 17" są w Rosji zróżnicowane. Krytycznie wypowiada się Oleg Panfiłow, szef Centrum Ekstremalnego Dziennikarstwa (Moskwa) i ekspert w dziedzinie konfliktów na Kaukazie i w Azji Środkowej.\n- Hamas i Hezbollah, uznawane za organizacje terrorystyczne przez USA, nie trafiły na listę rosyjskiego FSB dlatego, że Stany Zjednoczone są demokracją, Rosja zaś jest "demokracją sterowaną". "Sterowana demokracja" ma to do siebie, że przyjaciół dobiera sobie według uznania władców, a nie na podstawie przesłanek obiektywnych - uważa.\nI podkreśla, że "Rosja, podobnie jak kiedyś Związek Radziecki, zaczyna wspierać terrorystów, których działalność jest wymierzona przeciwko Zachodowi".\nNieco inaczej widzi to rosyjski politolog Andriej Piontkowski. - Można oczywiście przyjąć do wiadomości tłumaczenia samego FSB, choć brzmią naiwnie i nieudolnie, za to bardzo konkretnie. Wynikałoby z nich, że terrorystą nie jest ktoś, kto zabija tylko Amerykanów oraz Izraelczyków i nie walczy z Rosjanami - uważa.\nWedług niego tak naiwne myślenie może śmieszyć, ale stoi za nim polityka Moskwy. - Zakłada ona, że w konflikcie cywilizacji Zachodu i ekstremistycznego islamu Rosja powinna zachować bezstronność. Przypomina ona jednak tę sprzed drugiej wojny światowej, kiedy w rozpoczynającym się konflikcie państw europejskich z Hitlerem Kreml też deklarował bezstronność, a tak naprawdę wspierał nazistowskie Niemcy - podkreśla Piontkowski.\nNa świecie funkcjonują różne listy organizacji terrorystycznych. Unia Europejska wskazała 47 takich ugrupowań, w tym islamistyczne organizacje arabskie (także palestyńskie), jak również włoskie, irlandzkie, baskijskie, a nawet grecką, filipińską, peruwiańską, kurdyjską, izraelską i kolumbijską.\nUSA na swojej liście umieściły ich 42, w tym np. tamilską. Wielka Brytania ma szerszą listę, liczącą ponad 50 organizacji, w tym aż 14 z Irlandii Północnej. Na żadnej z zachodnich list nie ma jednak organizacji działających w Rosji.\nANDRZEJ PISALNIK, PIOTR KOŚCIŃSKI\nposted by Informant at 1:36 PM 0 comments\nartykuł przeniesiono ->Dżihad w sieci\nposted by Informant at 10:27 AM 0 comments\nposted by Informant at 10:24 AM 0 comments\nPorwanie naszych żołnierzy dostarczyło nam powodu do rozwiązania znacznie ważniejszych strategicznych problemów. Z Gazy strzelają do nas rakietami Kassam, a z Libanu Hezbollah atakuje nas katiuszami. To poważne zagrożenia dla Izraela. Usunięcie ich powinno być priorytetem naszej armii podczas trwających operacji. Akcja prowadzona "bez rękawiczek" powinna sparaliżować terrorystów na wiele lat. Da nam to również w przyszłości większą swobodę działania wobec Iranu i Syrii.\nposted by Informant at 11:20 PM 0 comments\nŹródło: Rzeczpospolita: Punkt widzenia Kremla\nENERGIA Rosyjski gaz to korzyści dla Europy\nRosyjski prezydent w przeddzień szczytu najbardziej uprzemysłowionych państw świata zaatakował Unię, Niemcy i USA za to, że krytykują jego politykę energetyczną.\nWładimir Putin określił mianem „histerii” krytykę ze strony państw Unii oraz sprzeciw Polski i państw bałtyckich wobec nowego rurociągu.\n(c) EK PICTURES\nJeszcze nigdy tak ostro Władimir Putin nie wypowiadał się na ten temat.\nW wywiadzie dla niemieckiej telewizji CDF przywódca Rosji przekonywał, że zakręcenie zimą kurka z rosyjskim gazem dla Ukrainy, co odczuły też inne kraje europejskie, spowodowane było tylko sporem o cenę surowca. Zapewniał też, że budowa nowego gigantycznego gazociągu przez Bałtyk z Rosji do Niemiec służyć będzie temu krajowi i innym odbiorcom w Europie. I dziwił się, że te korzyści nie są dostrzegane.\nJednocześnie określił jako "histerię" falę krytyki ze strony państw Unii w styczniu oraz sprzeciw Polski i państw bałtyckich wobec nowego rurociągu. - Jestem przekonany, że ta histeria została wywołana, by zabezpieczyć amerykańskie ekonomiczne i polityczne interesy w Europie - stwierdził.\nWszystkiemu winni Amerykanie\nO amerykańskich interesach rosyjski prezydent mówił przede wszystkim w kontekście Ukrainy, a o wsparciu Waszyngtonu dla prozachodnich sił w tym kraju powiedział, że "wątpi, by to był dobry wybór". I dodał, iż skoro Amerykanie chcieli to robić, to muszą za to zapłacić. Słowa Władimira Putina zdają się potwierdzać tylko to, o czym wiedzieli niemal wszyscy, gdy trwał rosyjsko-ukraiński spór o cenę gazu. Mianowicie, że drastyczna podwyżka, którą wprowadził Gazprom, miała być formą kary za zwycięstwo pomarańczowej rewolucji. Rosyjski przywódca nie pozostawił też wątpliwości co do tego, że łatwo nie zrezygnuje z wpływów na Ukrainie. - Nasze interesy muszą być respektowane, bo tam żyje ok. 17 mln Rosjan, a bliskie powiązania w gospodarce czy inne związki Ukrainy i Rosji istnieją od czasów radzieckich i są dla nas niezmiernie ważne - dodał Putin.\nZdaniem rosyjskiego prezydenta rurociąg, którym w 2011 roku popłynie przynajmniej 30 mld m sześc. gazu do Niemiec i dalej do Europy, to sposób na dywersyfikację dróg zaopatrzenia Starego Kontynentu. - Byłem zszokowany, po prostu zszokowany faktem, że politycy w Niemczech i innych krajach europejskich nie potrafią dostrzec własnych interesów - stwierdził.\nTymczasem inwestycja przez Bałtyk wywołuje wiele kontrowersji, zwłaszcza w Polsce i na Ukrainie, a także - ze względów bezpieczeństwa - w państwach nadbałtyckich. Polska obawia się, że po uruchomieniu rurociągu rola dotychczas najważniejszych krajów dla tranzytu rosyjskiego gazu zostanie zminimalizowana. Obecnie tzw. rurociągiem jamalskim przez Polskę do Niemiec trafia ok. 27 mld m sześc. gazu rocznie, a gdyby - zgodnie z wcześniejszymi planami - wybudowano jego drugą nitkę, dostawy podwoiłyby się. Rosjanie jednak zamiast drugiej nitki Jamału za 1,5 mld dolarów wolą zrealizować projekt bałtycki za w sumie ok. 10 mld dolarów. Dotychczas szefowie Gazpromu zapewniali, że inwestycja podmorska nie jest wymierzona przeciwko komukolwiek. We wczorajszym wywiadzie telewizyjnym Władimir Putin nie pozostawił jednak żadnych wątpliwości co do powodów budowy rurociągu. - Dlaczego chcecie, by nasz tranzyt zawsze zależał od porozumień z Ukrainą lub Białorusią albo Polską? - pytał retorycznie.\nSpotkanie przywódców najbardziej uprzemysłowionych państw świata - tzw. grupy G8 - rozpocznie się w najbliższą sobotę w Petersburgu i potrwa do poniedziałku. Tematy energetyczne, zwłaszcza bezpieczeństwa dostaw rosyjskich surowców, będą jednymi z ważniejszych podczas rozmów.\na.ła. (Ria Nowosti)\nposted by Informant at 12:32 PM 0 comments\nŹródło: Rzeczpospolita: Rzeczywiste zagrożenie czy jałowy trud\nPetersburski szczyt G8 służyć ma realizacji mocarstwowych ambicji Moskwy\nPolityczną konsekwencją spotkania nad Newą może być utrata przez grupę najbardziej rozwiniętych i demokratycznych krajów świata legitymacji, wiarygodności i znaczenia\nStopniowe włączanie Moskwy do G8 miało służyć wspieraniu rozwoju demokracji i nowoczesnej rynkowej gospodarki w Rosji oraz umacnianiu konstruktywnych zachowań Rosji w międzynarodowych stosunkach. Stało się inaczej. Dziś rosyjskiemu państwu chodzi nie tyle o promowanie demokracji, ochronę praw człowieka i współpracę z Zachodem, ile o konsolidację swej wewnętrznej i zewnętrznej potęgi.\nPutin przesadził, uznając rozpad Związku Radzieckiego za największą geopolityczną katastrofę XX w. Chociaż trudno sobie wyobrazić powrót ZSRR, Moskwa wysunęła się jednak na pierwszy plan, zdecydowana odzyskać status mocarstwa i ufna w powodzenie tego zamierzenia. To właśnie tym celom Moskwy - mimo że Rosja nie spełnia ani demokratycznych, ani gospodarczych kryteriów członkostwa - służy szczyt G8.\nPutin dąży do umocnienia kontroli państwa nad strategicznymi sektorami gospodarki, m.in. nad sektorem ropy naftowej i gazu, łącznością, rurociągami, zaopatrzeniem w energię elektryczną i bankowością. Pomaga mu zarówno bardzo silne poparcie opinii publicznej, jak i dramatyczna, choć wynikająca z różnych przyczyn, słabość głównych zachodnich przywódców.\nPrezydent George W. Bush i brytyjski premier Tony Blair stracili popularność, którą cieszyli się przed wojną w Iraku; Chirac i Blair wkrótce zejdą z politycznej sceny, w Berlinie i Rzymie zaś Angela Merkel i Romano Prodi rządzą z pomocą słabych koalicji.\nGORBACZOW SIĘ MYLIŁ\nW tej sytuacji polityczną konsekwencją szczytu w Petersburgu może być utrata przez grupę najbardziej rozwiniętych i najbardziej demokratycznych krajów legitymacji, wiarygodności i znaczenia. Tak się stanie, jeżeli rosyjska i światowa opinia uzna to spotkanie za milczącą akceptację wewnętrznej i zewnętrznej polityki Rosji, za zgodę na ograniczanie politycznych praw, prześladowanie niezależnych ugrupowań, cenzurę mediów. Nie brak też i tych, którzy - w dobrej lub złej wierze - są gotowi uznać, że Michaił Gorbaczow miał rację, apelując niedawno do zachodnich krajów o zaprzestanie nacisków na prezydenta Putina w sprawie praw człowieka, ponieważ "...im bardziej wygląda na to, że Zachód stosuje nacisk, tym mocniejsza staje się pozycja prezydenta Putina, ponieważ jego stanowisko jest zasadniczo bardzo bliskie aspiracjom narodu".\nNa tym jednak nie koniec. W stosunkach zagranicznych istnieje problem rosyjskiej ingerencji w wewnętrzną politykę Ukrainy, Gruzji, Mołdawii i Białorusi.\nOczywiście, jest też problem wojny w Czeczenii - mimo że Kreml uważa tę sprawę za zamkniętą.\nRosja, która w tym roku przewodniczy G8, rozpoczęła kadencję od wywołania kryzysu wokół dostawy gazu dla Ukrainy. Europejskie kraje zareagowały na to obawą przed dalszym uzależnianiem się od rosyjskiego eksportu gazu, nerwowym rozważaniem dywersyfikacji źródeł zaopatrzenia w nośniki energii i żądaniami gwarancji dostępu do rosyjskich rurociągów. Rosja wręcz zagroziła Europie, że zmieni kierunek eksportu gazu - z dotychczasowych rynków, na azjatyckie. Moskwa chce kontrolować europejskie rynki - i to nie tylko rurociągi, którymi płynie rosyjska ropa i gaz, lecz i rafinerie, i detaliczny handel benzyną.\n"DZIAŁAMY, JAK ZAWSZE"\nDzisiejsza słabość Zachodu w stosunkach z Putinem ma kilka źródeł. Zachód potrzebuje poparcia Putina dla działań na rzecz ograniczenia nuklearnych programów Iranu i Korei Północnej. Putin jest też ważnym partnerem w Afganistanie, Iraku i na całym wielkim Bliskim Wschodzie. A jednocześnie umie grać wieloznaczną rolę, szkodzącą interesom Zachodu we wszystkich tych miejscach.\nNie ulega wątpliwości, że sposób, w jaki prezydent George W. Bush zademonstrował, iż wspieranie demokracji uważa za główny motyw swej polityki zagranicznej, przyczynił się do tego, że na całym świecie inicjatywy w tej dziedziniebudzą nieufność - zwłaszcza po doświadczeniu wojny w Iraku. Światowa opinia publiczna z sympatią przyjęła argumentację Putina, że sprzeciw wobec krzewienia demokracji przez Zachód nie jest odrzuceniem demokracji jako takiej, lecz oporem wobec zachodniego interwencjonizmu wymierzonego w rosyjską "suwerenną demokrację". Przy tym wszystkim jednak przebieg szczytu G8 w Petersburgu w atmosferze "działamy, jak zawsze" może być jeszcze groźniejszy.\nCZY BUSH ROZUMIE PUTINA\nPo niedawnym spotkaniu w Austrii Bush i europejscy przywódcy wydali oświadczenie, w którym podkreślają wagę honorowania przez Rosję "demokratycznych swobód, praw człowieka, społeczeństwa obywatelskiego oraz przejrzystości i odpowiedzialnego podejścia do energetycznego bezpieczeństwa". To z pewnością nie wystarczy. Siedem demokratycznych państw powinno wspólnie potwierdzić, że zamierzają rozwijać bliskie i przyjazne stosunki z Rosją - między innymi w ramach G8 - lecz Moskwa nie może nadal stosować wobec sąsiadów Rosji energetycznego szantażu ani szkodzić rozwojowi wewnętrznej demokracji.\nPrzed wyjazdem na szczyt G8 w Petersburgu amerykański prezydent George W. Bush ostrzegł w telewizyjnym wywiadzie dla stacji CNN, że publiczne strofowanie rosyjskiego prezydenta w związku z takimi niepokojącymi kwestiami, jak demokracja i prawa człowieka, wywołałoby skutki odwrotne do zamierzonych. - Żaden przywódca nie lubi być łajany publiczni". Z czysto ludzkiego punktu widzenia jest to zrozumiałe. Można także zrozumieć, dlaczego na pytanie (nawiązujące do słynnej wypowiedzi Busha po pierwszym spotkaniu z rosyjskim przywódcą w 2001 r.), czy nadal uważa, że udało mu się "wczuć w duszę Putina", prezydent odpowiedział: - O, tak. Dobrze go znam. Czy to jest zapowiedź rzeczywistego zagrożenia, czy jałowego wysiłku?\nALEKSANDER SMOLAR, Prezes Fundacji im. Stefana Batorego, Tłum. E.G.\ncopyright Project / Syndicate\nposted by Informant at 1:23 PM 0 comments\nDewsbury jest małym miastem na północy Anglii. W latach 80. i 90. XX wieku zjeżdżali tam masowo imigranci z krajów arabskich i Pakistanu do pracy w fabrykach tekstylnych regionu. W 1987 r. rodzice 26 białych dzieci odmówili posłania ich do miejscowej szkoły, w której zdecydowaną większość stanowiły dzieci muzułmańskie, i zaczęli je uczyć własnym sumptem w sali nad pubem. Sprawa stała się głośna w całej Anglii - rodziców oskarżono o rasizm, oni zaś twierdzili, że nie są rasistami, chcą jedynie, by ich dzieci uczyły się angielskiego na najwyższym poziomie i nie były dyskryminowane wobec dzieci muzułmańskich. Zgodnie z wytycznymi ogłoszonymi dwa lata wcześniej, szkoła w Dewsbury wprowadziła tzw. podejście wielokulturowe, czego skutkiem było obniżenie poziomu nauczania angielskiego (dla dzieci imigrantów był on językiem obcym) oraz odejście od wartości chrześcijańskich jako podstawy wychowania. Szef rady szkoły - który, nawiasem mówiąc, był miejscowym proboszczem anglikańskim - twierdził, że Biblia jest tekstem "jątrzącym i antyspołecznym", a w nowoczesnym społeczeństwie znacznie lepiej sprawdza się "budowanie mostów" między wspólnotami chrześcijańską i muzułmańską.\nOsiemnaście lat później mieszkańcy Dewsbury dowiedzieli się, że to spośród nich wywodzi się Mohammad Sidique Khan - przywódca zamachowców, którzy 7 lipca 2005 roku zdetonowali cztery bomby w Londynie. W zamachach zginęły 52 osoby. Dwa miesiące po tych wypadkach w brytyjskiej telewizji pojawiło się nagranie wideo Khana, który z czystym północnoangielskim akcentem tłumaczył, dlaczego doszło do zamachów: "Jesteśmy w stanie wojny, a ja jestem żołnierzem. Wasze demokratycznie wybrane rządy nieustannie dokonują zbrodni na moich współwyznawcach, a wy, poprzez wspieranie tych rządów, jesteście za te zbrodnie odpowiedzialni - jak ja jestem odpowiedzialny za ochronę i pomszczenie moich muzułmańskich braci i sióstr". W tej wypowiedzi terrorysty, urodzonego i wychowanego w Wielkiej Brytanii, "wy" znaczyło Brytyjczycy, a "ja" i "my" - muzułmanie.\nTe dwie oddalone w czasie historie można uznać za ironiczny komentarz losu na temat przypadku, który rządzi ludzkim życiem. Można również - jak robi to Melanie Philips, autorka wydanej właśnie w Wielkiej Brytanii książki pt. "Londonistan" - zobaczyć w nich przerażającą ilustrację cywilizacyjnej zmiany, jaką przeszedł jej kraj. W wyniku tej transformacji Wielka Brytania - jak twierdzi Philips - dokonuje egzekucji na własnej kulturze, a Londyn staje się światową wylęgarnią islamskiego ekstremizmu. Ani władze, ani elity brytyjskie nie rozumieją - bo nie chcą zrozumieć - co się dzieje: "inteligencja, media, politycy, prawnicy, Kościół Anglii, a nawet policja ogarnięte są patologią, wskutek której Londonistan może się rozwijać".\nLondonistan to nie tylko obecność islamskich terrorystów. Według Melanie Philips to przede wszystkim stan umysłu. Jego głównym przejawem jest odrzucenie dowodów na to, że islamski terroryzm jest zakorzeniony w religii. Zamiast tego ministrowie, pracownicy służb bezpieczeństwa, policjanci wolą twierdzić, że jest on wynikiem "usprawiedliwionych pretensji muzułmanów" za atak na Irak, "zbrodnie Izraela na Palestyńczykach" albo akty "islamofobii" w Wielkiej Brytanii.\nPhilips twierdzi, że powodem takiego podejścia jest po części zakorzeniona u Brytyjczyków niechęć do mieszania się w sprawy religii. Anglicy nie rozmawiają o religii, uważają, że jest to dla każdego człowieka prywatna sprawa, w którą nie powinno ingerować nie tylko państwo, ale nawet sąsiedzi. Fanatyzm religijny, wojny, nawoływania do mordów na tle jakichś wierzeń należą według nich do dzikiej prehistorii, a gdy stykają się z ideologiczno-religijnymi dyrdymałami rozpowszechnianymi w brytyjskich meczetach, nie pojmują, że ktokolwiek może je traktować poważnie. Abu Hamza, kilka miesięcy temu skazany na 7 lat więzienia za nawoływanie do morderstw i gromadzenie broni w meczecie Finsbury Park, przez wielu Brytyjczyków postrzegany był - i ciągle jest - jak cyrkowy klaun (ze względu na zakrzywioną metalową protezę ręki nazywany jest Kapitanem Hakiem), którego raczej należało wyśmiać, zamiast skazywać. Problem w tym, że wielu brytyjskich muzułmanów nie śmieje się, tylko słucha. Według danych służb bezpieczeństwa w kraju mieszka 1200 terrorystów gotowych zabijać i poświęcić własne życie za wartości głoszone przez Abu Hamzę i jemu podobnych. Książka Philips oparta jest na tezie, że ten ekstremistyczny odłam islamu nie jest żadną aberracją, ale pełni dziś zasadniczą rolę w świecie muzułmańskim, a w Wielkiej Brytanii popiera go coraz większa liczba muzułmanów i reprezentujących ich instytucji działających całkowicie legalnie, niekiedy przy aktywnym wsparciu władz brytyjskich.\nNarodowa skłonność do pragmatyzmu i wynikające z niej przymykanie oczu na ideologiczne fanaberie to - jak twierdzi Philips - nie są główne powody rozwoju Londonistanu. Autorka uważa, że największym grzechem brytyjskich elit jest poddanie się ideologii wielokulturowości. Jej istotą jest przekonanie, że każdy przejaw dominacji jest nieuprawniony, a wszystkie mniejszości powinny mieć taki sam status prawny jak większość narodu. Samo pojęcie narodu jest oczywiście podejrzane, chyba że za naród nie uważamy wspólnoty połączonej językiem, historią i wyznawanymi wartościami, ale po prostu ludzi, którzy z różnych powodów mieszkają w tym samym miejscu.\nRównież każda próba narzucenia wartości reprezentowanych przez większość jest nieuprawniona, może ona bowiem ograniczać prawa którejś z mniejszości. Nie wolno promować tradycyjnej rodziny, bo może to urazić homoseksualistów; w ogóle nie należy oceniać zachowań seksualnych, religijnych, etycznych, bo ich wybór jest indywidualną sprawą każdego człowieka, determinowaną przez różne czynniki społeczne. W szkołach należy zwracać szczególną uwagę na to, by nie urazić wrażliwości imigrantów - najlepiej poprzez odejście od nauczania w zbyt obfitym wymiarze historii i kultury Wielkiej Brytanii. Jeśli już, to zawsze w kontekście obcych kultur, najlepiej w ramach "wyznania win" za kolonialną przeszłość Imperium. "Brytyjski system nauczania (w szkołach państwowych) - pisze Philips - po prostu odszedł od przekazywania wartości oraz historii narodu kolejnym pokoleniom, głosząc zamiast tego myśl, że prawda jest iluzją, a naród i jego wartości mogą być tym, co uznamy za stosowne". Autorka cytuje szereg przykładów nauczycieli oskarżanych o rasizm i relegowanych ze szkół za próbę nauczania dzieci imigrantów języka, historii i wartości wyrosłych z brytyjskiej kultury.\nPrzykłady odzierania się przez Brytyjczyków z własnej tożsamości sięgają niekiedy poziomu groteski. Philips pisze o bankach, wycofujących ze swoich oddziałów skarbonki w kształcie świnki, restauracji Burger King, która zlikwidowała sprzedaż lodów po skargach muzułmanów, że logo na lodówce wygląda jak słowo "Allah", i rosnącej w szybkim tempie liczbie rad miejskich, które odwołują święta Bożego Narodzenia, zastępując je "festiwalem zimowym". To wszystko dla poszanowania kultury i religii muzułmańskiej, która powinna mieć takie same prawa jak każda inna. "Jest tylko jedna kultura - pisze Philips - która w pojęciu wielokulturowości nie zasługuje na równe traktowanie. To rodzima kultura brytyjska. Program rzekomej równości jest w istocie radykalną dekonstrukcją kultury większości mieszkańców Wysp, idei narodu i wartości zachodniej demokracji, szczególnie rozumienia pojęć takich, jak moralność i prawda. (...) To jest kulturalna polityka spalonej ziemi (...). Tę moralną, kulturalną i duchową próżnię próbują wypełnić radykalni islamiści".\nMelanie Philips nie poprzestaje na ogólnych zarzutach - wskazuje konkretnych ludzi winnych doprowadzenia do obecnej sytuacji. Przede wszystkim oskarża środowisko prawnicze i polityków za niemal religijną cześć, jaką oddają idei praw człowieka. "Po upadku socjalizmu blairowscy politycy - podobnie jak lewicowcy w innych krajach - musieli znaleźć nowy radykalny motyw, który pozwoliłby im kontynuować misję transformacji społeczeństwa i natury ludzkiej. Prawa człowieka stały się idealnym do tego narzędziem".\nPhilips pokazuje, w jaki sposób Konwencja Praw Człowieka - dokument wymyślony po II wojnie światowej w kontekście doświadczeń stalinizmu i faszyzmu, i przeznaczony do ochrony jednostki przed państwem - została w ciągu ostatnich 40 lat przejęta na potrzeby zabezpieczenia wszelkiego rodzaju mniejszości i stosowana jak szantaż prawny wobec większości narodu. "Dawniej jednostka była powiązana szeregiem obowiązków wobec innych ludzi i państwa. Nowa kultura indywidualizmu i równości wszelkich stylów życia nakłada główne obowiązki na państwo. Musi ono wypełniać żądania jednostki, które przedstawiane są jako należące do sfery praw człowieka. (...) Moralna ocena różnych stylów życia uznawana jest za dyskryminację; uprzedzenie do drugiego człowieka (...) staje się grzechem głównym, usuwając w cień kodeksy moralne judaizmu i chrześcijaństwa, które wcześniej stanowiły podstawę cywilizacji zachodniej".\nW świecie, w którym wszystko może należeć do sfery praw człowieka - nie tylko prawo do życia czy wolność słowa i wyznawanej religii, ale również skłonności seksualne, płeć albo inne dowolne kategorie - każdy może być również ofiarą. Demokracja z ustroju, w którym rządzi większość w poszanowaniu praw wszystkich obywateli, zmienia się w system płynnego podziału władzy (power sharing) między mniejszości etniczne, religijne, seksualne i inne grupy nacisku. Żadna nie może uzyskać widocznej przewagi, ponieważ to oznaczałoby dyskryminację innych grup. Wszyscy są pod ochroną i wszyscy mogą być ofiarami, a jedynym oprawcą i przegranym w tej grze okazuje się większość, która nie może uznawać swoich wartości (takich jak monogamia, heteroseksualizm, chrześcijaństwo czy brytyjskość) za normę, bo z definicji nic nie jest normą.\nJak ten system przepisuje się na konkretne działania władz wobec islamskich radykałów? Philips pokazuje system, w którym brytyjski rząd "praktycznie stracił kontrolę nad granicami państwa". Dochodzi do absurdalnych sytuacji, w których Brytyjczycy zobowiązani są międzynarodowymi aktami prawnymi oferować azyl znanym terrorystom powołującym się na prześladowanie w swoich krajach, bez względu na rodzaj tego prześladowania. Znany jest przypadek udzielenia azylu bojownikowi talibanu, który walczył z Brytyjczykami i Amerykanami w Afganistanie, ponieważ - jak zgodnie z prawdą mówił - uciekał on przed popieraną przez Brytyjczyków i Amerykanów władzą w Kabulu. Francuzi musieli czekać 10 lat na deportowanie z Londynu terrorysty winnego zamachu w Paryżu, ponieważ sąd angielski nie był pewny, czy we Francji uszanowane zostanie jego prawo do obrony.\nKołomyi prawnej towarzyszy paraliż policji, która unika interwencji w sprawach dotyczących muzułmanów, obawiając się oskarżeń o rasizm. Zwleka z interwencją w sytuacji jawnego łamania bądź naginania prawa przez muzułmanów, np. w wypadku poligamii czy aranżowania małżeństw młodych brytyjskich muzułmanek z kuzynami z subkontynentu indyjskiego. Regularne nawoływania do przemocy wobec Brytyjczyków podczas manifestacji przeciw wojnie w Iraku czy przeciw Izraelowi (elity brytyjskie są, zdaniem Philips, chore na antysemityzm) uchodzą bezkarnie, natomiast wszelkie krytyki radykalizmu islamskiego uznawane są za przejawy "islamofobii". Organizacje wyjęte spod prawa w innych krajach, również muzułmańskich, takie jak np. Hizb ut-Tahir, w Wielkiej Brytanii mogły do niedawna działać bezkarnie. Radykałowie islamscy, tacy jak Abu Qatada, Omar Bakri Mohamed, Abu Hamza czy Mohammed al-Massari, mogli swobodnie głosić swoje tyrady nienawiści, zbierać pieniądze i rekrutować chętnych do wyjazdu na obozy szkoleniowe Al-Kaidy.\nCo więcej, jak pisze Philips, w Wielkiej Brytanii muzułmanie z definicji nie mogą być uznani za winnych agresji, gdyż w społeczeństwie wielokulturowym tylko większość występuje w roli agresora. Owszem, muzułmańscy przywódcy potępili zamachy z 7 lipca, jednak w następnym zdaniu twierdzili, że ataki zostały sprowokowane zachowaniem Zachodu wobec islamu, ergo - były w istocie aktem samoobrony.\nTa moralna "przewrotka" powoduje, że obrona przed zarzutami o islamofobię jest praktycznie niemożliwa. Im więcej bowiem terroryzmu, tym bardziej histerycznie brytyjscy muzułmanie i ich sojusznicy twierdzą, że padają ofiarą agresji ze strony "islamofobów". Zresztą, podobnie jak w latach 80. i 90. nie wypadało mówić o terroryzmie irlandzkim, tak dziś sam termin "terroryzm islamski" jest w Wielkiej Brytanii traktowany jako zwrot rasistowski.\nW polityce appeasementu wobec radykalnych muzułmanów ważną rolę odgrywa również Kościół Anglii. Przed rokiem, gdy planowano nabożeństwo żałobne ku czci ofiar lipcowych zamachów, anglikańscy przywódcy duchowi postanowili zaprosić na nie rodziny zamachowców. Chodziło o to, by - jak stwierdził jeden z biskupów - "dostrzec również ich stratę oraz wysłać potężny sygnał pojednania wobec wspólnoty muzułmańskiej". Po gwałtownej reakcji oburzonych rodzin ofiar tragedii rząd nie przyjął propozycji biskupów, jednak pokazuje ona sposób myślenia anglikańskiej hierarchii: jej pierwszym impulsem nie było współczucie dla ofiar zbrodni, ale okazanie jedności z wyznawcami religii, w której imieniu zbrodnia została popełniona. Philips twierdzi, że Kościół Anglii, podobnie jak inne brytyjskie instytucje, "zaprzecza rzeczywistości", koncentrując się na walce z "islamofobami" i prawicą chrześcijańską, ignorując przy tym rzeczywiste zagrożenie, jakie stwarza radykalny islam.\nKsiążka Melanie Philips wzbudziła w Wielkiej Brytanii ostre, czasem agresywne reakcje. Autorka - była publicystka lewicowego "Guardiana", dziś pisząca głównie w konserwatywnym "Daily Mail" oraz na swojej stronie internetowej www.melaniephilips.co.uk - oskarżana jest o "paranoję", "szaleństwo", "obsesję", rozpowszechnianie "bredni" o muzułmanach.\nOd Fallaci odróżnia Philips znacznie mniejsza emocjonalność. Unika zapalczywych epitetów, choć czytelnik nie ma wątpliwości, co sądzi na temat politycznej poprawności, islamu, Kościoła Anglii czy propalestyńskich lewicowców w rodzaju mera Londynu Kena Livingstone'a. Jej książka jest nie tylko zdecydowanym oskarżeniem elit brytyjskich, ale przede wszystkim rejestracją faktów, którym trudno zaprzeczyć. Żyje w kraju, w którym od 40 do 60 procent muzułmanów chciałoby, aby demokracja została zastąpiona prawem szariatu, a prawie połowa uważa Żydów na całym świecie za "usprawiedliwiony cel" (legitimate target) agresji w ramach "nieustannej walki o sprawiedliwość na Bliskim Wschodzie".\nMożna uważać wszystkie te fakty za konieczną cenę, jaką brytyjska demokracja płaci za wolność, można je traktować jako ostrzeżenie dla całego zachodniego świata. "Londonistan to stan umysłu" - ostrzega brytyjska Kasandra. Sądząc po smutnym losie Troi, nawet jeśli jej przepowiednie się nie sprawdzą - lepiej w nie uwierzyć.\nposted by Informant at 11:46 AM 0 comments\nKażdy były funkcjonariusz SB ubiegający się o stanowisko publiczne powinien zeznać, co robił\nSkazujemy na śmierć cywilną donosicieli, ale nie potępiliśmy ani systemu, ani osób, które nimi kierowały i wykorzystywały ich pracę do łamania praw człowieka oraz ograniczania swobód obywatelskich\nWszystkie ustawy lustracyjne - zaczynając od tej, na podstawie której ówczesny minister spraw wewnętrznych Antoni Macierewicz przygotował listę współpracowników SB, aż do najnowszych regulacji - opierają się na pewnym kompromisie politycznym, który dawno temu stracił rację bytu, a programowo jest odrzucany przez zwolenników IV RP. Kompromis ten polega na tym, by nie potępiać komunizmu, SB, UB i dokonywanych przez nich zbrodni. Natomiast pozwolić ścigać poszczególne czyny jako zbrodnie komunistyczne - co zapewnia ustawa o IPN - oraz pozwolić ujawniać współpracowników SB wśród określonych kategorii obywateli na podstawie ustawy lustracyjnej.\nUstawa lustracyjna nie ma na celu ujawnienia agentury, nie ma też charakteru karnego. Jest to oczywiste, ponieważ dotychczas pracy w UB ani SB nie uznano za przestępstwo, zatem współpraca z tymi instytucjami również nie może być - w świetle prawa - przestępstwem. Ludzie, którzy zgodnie ze swymi służbowymi obowiązkami, np. jako sekretarze wojewódzcy PZPR, wyznaczali SB zadania, nakazywali określone prześladowania itd., byli w wolnych i demokratycznych wyborach wybierani do Sejmu, zajmowali najwyższe urzędy w państwie. Śmierć cywilną powoduje sam fakt zarejestrowania osoby jako współpracownika czy jako kontaktu operacyjnego, bez dociekania, jakie i komu szkody wyrządziła swoją działalnością. Jeżeli - wbrew obowiązującym przepisom - uznalibyśmy donoszenie za przestępstwo, to oczywiście, podobnie jak w przypadku innych przestępstw, ogromne znaczenie dla określenia wagi owego przestępstwa mają rzeczywiste skutki. Ustawa lustracyjna chroni tylko jedno dobro - swobodę działania osób publicznych przed zagrożeniem szantażem.\nKompromis polityczny, którego rezultatem jest ustawa lustracyjna, doprowadził do paradoksalnej sytuacji. Skazujemy na śmierć cywilną donosicieli, ale nie potępiliśmy ani systemu, ani osób, które nimi kierowały i wykorzystywały ich pracę do łamania praw człowieka oraz ograniczania swobód obywatelskich.\nJest też drugi, bardzo ważny aspekt tego zagadnienia. Stan wojenny podzielił polskie społeczeństwo na naszych i wrogów. Wrogami byli ludzie władzy, SB (w stanie wojennym również zawodowi wojskowi), ZOMO. W tym podziale kapusie to zdrajcy. W miarę upływu czasu liczba wrogów zasadniczo zmniejszyła się w świadomości społecznej i straciła jednoznaczność. Historia dokonała zawężenia zakresu pojęcia wroga, ale nie dokonała żadnych złagodzeń i zmian w ocenie zdrajcy.\nZdrajca to szczególny rodzaj przestępcy, najbardziej znienawidzony. Czym innym jest wróg, obcy, czym innym zdrajca czy kapuś. Nie będziemy zajmować się historycznymi opisami stosunku do zdrajców, ale nawet potoczna wiedza historyczna wskazuje, że zdrajcy bywali bardziej znienawidzeni niż nawet okrutni wrogowie. Zapomnieliśmy czyny wrogom, których pokonaliśmy i z którymi negocjowaliśmy warunki kapitulacji przy okrągłym stole. Wrogów oddzielono grubą kreską, ale - jak dowodzą emocje związane z lustracją - zdrajców nie można oddzielić żadną kreską.\nHistoryczne rozrachunki ze złem muszą zaczynać się od głowy. Ujawnienie zbrodni to przede wszystkim wykrycie głównych sprawców. Pierwszym krokiem może być uznanie, że Służba Bezpieczeństwa - jako organizacja - służyła naruszaniu praw człowieka, a zwłaszcza wolności obywatelskich, i stanowiła zagrożenie dla mienia, zdrowia i życia obywateli. W swej działalności, mającej skutkować ograniczeniem praw obywatelskich i praw człowieka, dokonywała przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu obywateli. Na pewno więc głównymi przestępcami byli ludzie kierujący tą organizacją. Ujawniać ich nie trzeba, są powszechnie znani, ale należy potępić ich działalność.\nStojąc na gruncie intencji i litery obecnej ustawy lustracyjnej, uznajemy, że bycie kapusiem SB może stanowić źródło szantażu osoby publicznej. Tym bardziej bycie funkcjonariuszem SB może stanowić źródło szantażu. Ponieważ SB dokonywała wielu przestępstw, istnieje duże prawdopodobieństwo, że funkcjonariusz SB był zamieszany w jakieś pobicie, kradzież, podpalenie, pomówienie itp. Zatem każdy, kto chce być funkcjonariuszem publicznym, powinien się oczyścić, bo może być przedmiotem szantażu.\nKażdy były funkcjonariusz SB ubiegający się o stanowisko publiczne powinien zeznać, co robił jako funkcjonariusz. Powinno to również dotyczyć każdego pracownika aparatu partyjnego, który wykorzystywał SB w swej działalności w PZPR. On również powinien zeznać, czy zlecał dokonywanie przestępstw, zatajeń, matactw, czy - opierając się na raportach SB - nakazywał wyrzucanie z pracy itp. Tymi zagadnieniami powinna zająć się lustracja. Należy podkreślić, że w tej konstrukcji nie ma żadnego zastosowania np. przedawnienie. Przedawnienie dotyczy kary.\nUznanie SB za organizację przestępczą, łamiącą prawa i swobody obywatelskie, miałoby w tej chwili tylko jeden skutek. Kandydat na stanowisko publiczne musiałby - w ramach lustracji - wyznać, czy był funkcjonariuszem SB i czy w związku z tym, pośrednio lub bezpośrednio, był zamieszany w przestępstwa. Kary nie będzie, bo przestępstwa się przedawniły - chyba że uznamy je za zbrodnie komunistyczne. Przestępstwa definiujemy zgodnie z prawem obowiązującym wówczas. Takie oświadczenie powinno podlegać weryfikacji lustracyjnej. Podobnie lustrowana powinna być praca w aparacie PZPR. Jest całkowicie niemoralne stawianie pod pręgierzem opinii publicznej wyłącznie jakiegoś kapusia, który np. wypaplał plotki o gościu zagranicznym odwiedzającym jego uczelnię, przy jednoczesnym całkowitym braku potępienia dla sekretarza komitetu zakładowego PZPR na tej uczelni czy sekretarza komitetu miejskiego, wojewódzkiego itd., którzy z owych informacji korzystali.\nStowarzyszenie Wolnego Słowa, zrzeszające ludzi opozycji antykomunistycznej, a więc w ogromnej większości ludzi pokrzywdzonych w rozumieniu ustawy o IPN, od dawna domaga się uznania SB za organizację przestępczą, ujawnienia wszystkich jej funkcjonariuszy i współpracowników oraz zbadania szkód, jakie wyrządzili (konferencja prasowa, na której prezentowano ten pogląd, odbyła się 12 grudnia 2005, o czym informowała m.in. "Rzeczpospolita"). Jest niemoralne i niesprawiedliwe stawianie pod pręgierzem wyłącznie współpracowników SB i jednocześnie wypłacanie wysokich rent jej dowódcom. Wobec wszystkich funkcjonariuszy i agentów, jawnych i tajnych, SB - organizacji przestępczej - powinna być uchylona ustawa o ochronie danych osobowych.\nMożna twierdzić, że bez dekomunizacji cała aksjologia, na której opiera się ocena działalności tajnych i jawnych aparatów PRL, jest niemożliwa. Skoro według niektórych intelektualistów - kandydatów na inżynierów dusz - uznaje się, że ówczesna realpolitik nakazywała wybór stanu wojennego i innych akcji przeciw wolnościowym zrywom narodu, bo było to mniejsze zło, skoro Jaruzelskiego, Kiszczaka, ale również Gierka, Gomułkę czy Ochaba przedstawia się jako tragicznych bohaterów, przymuszonych przez historię do wyboru między mniejszym a większym złem, to również wszystkich służących im funkcjonariuszy, a nawet kapusiów należy umieścić w tej perspektywie historycznej.\nNiewątpliwie dyskusja w tej sprawie nabiera tempa i pojawiają się inne głosy. Zanim jednak dojdzie do rozstrzygnięć tych problemów, można wykonać pierwszy krok, uznając SB za organizację działającą na szkodę praw człowieka i wolności obywatelskich.\nDomagając się tego, Stowarzyszenie Wolnego Słowa proponuje rozwiązanie minimalistyczne, bo omijające problem dekomunizacji i historycznej oceny PRL, ale możliwe do szybkiego zastosowania i pozwalające postawić etykę lustracji z głowy na nogi - to też coś warte.\nJACEK SZYMANDERSKI, Członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa\nposted by Informant at 11:01 AM 0 comments


eBook Obsesyjna miłość pdf mobi epub w TaniaKsiazka.pl\neBook Obsesyjna miłość pdf mobi epub\nAutor debiutujący w roku 2013 książką "Naznaczeni". W tym samym roku wydał książkę pt. "Świat jest pełen homoseksualnych mężczyzn", która od razu stała się bestsellerem i wzbudziła w czytelnikach wiele emocji. Powieść "Niebezpieczna gra" to jego trzecia najnowsza, tym razem bardzo kontrowersyjna książka.\nPodczas pobytu w Krakowie Konrad poznaje Hankę i oboje zakochują się w sobie od pierwszego spojrzenia. Rodzina dziewczyny nie jest zadowolona z przyszłego zięcia, ale Hanka nie pozwoli sobie na zmianę decyzji. Oboje biorą ślub.Tymczasem Konrad wprowadza się do ich domu z tajemniczą małą...\neBook Miłość na walizkach mobi epub


Kevin De Bruyne zmaga się z kontuzją. "Nie wiem, ile będzie pauzował" | Futbol - Piłka nożna\nKevin De Bruyne zmaga się z kontuzją. "Nie wiem, ile będzie pauzował"\nData dodania: 17-10-2020 10:55\nKevin De Bruyne doznał kontuzji. Na ten temat wypowiedział się szkoleniowiec "The Citizens", Pep Guardiola. Hiszpański szkoleniowiec wziął udział w konferencji prasowej poprzedzającej spotkanie 5. kolejki angielskiej Premier League z Arsenal FC.\nReprezentant Belgii nabawił się urazu podczas meczu 3. kolejki Ligi Narodów z Anglią (1:2), który odbył się w ostatnią niedzielę i musiał opuscić zgrupowanie. W najbliższym czasie doświadczony pomocnik nie będzie do dyspozycji trenera Pepa Guardioli.\n- De Bryune niestety odpada. Myślę, że kontuzja nie jest poważna, ale nie zagra w następnych meczach. Nie mam pojęcia, ile będzie pauzował. Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, bo po prostu nie wiem - powiedział Guardiola na konferencji prasowej przed meczem z Arsenal FC.\nDo gry w dalszym ciągu nie jest gotowy Gabriel Jesus, który zmaga się z kontuzją mieśnową, ale po dłuższej przerwie wraca Kun Aguero. Argentyńczyk ostatnio zmagał się z poważną kontuzją kolana.\n- Istnieją kontuzję niektórych mięśni, że możesz czasem zaryzykować, ale są też inne, i wtedy nie możesz. On ma kontuzję w części nogi, że gdyby zagrał, to byłoby jeszcze gorzej i mógłby pauzować jeszcze dłużej - powiedział Pep.\n- Aguero trenował dobrze przez ostatnie kilka dni, ale nie możemy zapomnieć, że nie grał przez około 4 miesiące. Zobaczymy, czy zagra - stwierdził.\nStarcie MC z "Kanonierami" odbedzie się dzisiaj o godzinie 18:30.\n#Kevin De Bruyne z kontuzją #Kevin De Bruyne doznał urazu


Napisane: 3 sie 2017, o 14:43\nDla mnie ważne, że z jednej kępy:) Zastanawiam się jak to możliwe aby z podziału jednej kępy, która wyrosła z jednej sadzonki, zrobiły się dwie różne odmiany liliowców\nNapisane: 3 sie 2017, o 15:29\nMam Entrapmenty z dwóch źródeł : Albamar i drugi z Sadzawki, wydawać by się mogło - pewnych\nRóżnią się nieco odcieniem, z Sadzawki jaśniejszy i tyle, nawet już nie mają w ofercie, ciekawe co dostałam "zamiast"\nNapisane: 3 sie 2017, o 15:46\nTwoje oba zdjęcia nie przedstawiają właściwej odmiany\nJa swój nabyłam w wiosną 2014 roku właśnie w Sadzawce....\nTo zdjęcia mojego\nW tym roku jest szaleństwo z jego kwiatami. Miał ich już ponad blisko 100 i myślę, że do końca sezonu dobije do takiej ilości.\nBardzo ładnie się rozrasta\nNapisane: 3 sie 2017, o 15:57\nTwoje śliczne Też chciałam taki jasny, z falbankami, a dostałam jakieś "wyroby czekoladopodobne", jeśli pamiętasz, co to było\nPozostałe, jakby podobne...\nNapisane: 3 sie 2017, o 20:18\nEbabko a ja bym chętnie widziała u siebie Twego Entrapmenty z Albamar Uważam, że ma cudny kolor.\n- Paul Watts - ogromny kwiat jak na miniaturę\n- jedyny jasny jaki mam\n- Crimson Pirate\nNapisane: 3 sie 2017, o 21:23\nLiliowce są cudowne mam kilkanaście pięknych odmian.\n'Big Smile' nie można go nie kochać.\n'Maleny Mardi Gras' złocisty, melonowy, przepiękny.\nsadzonka od Ismeny\nkilka NN, może ktoś zna nazwę\n'Black Magic' na pierwszym planie.\nNapisane: 3 sie 2017, o 21:31\nNa zdjęciu 2 u góry i pierwszym na dole jest liliowiec o jasno żółtym rozległym środku przechodzącym w kremowe pręgi na płatkach. Liliowiec z 1 zdjęcia u góry i drugiego na dole, nie ma wyraźnej kremowej pręgi, a środek jest zdecydowanie ciemniejszy- bardziej pomarańczowy i okolica środka na płatkach jest ciemniejsza.\nW identyfikacji liliowców nie tylko główna barwa się liczy , lecz przede wszystkim cechy drugorzędne.\nŚnieżka, masz rację To dwa różne liliowce, coś musiałam pomieszać / źle pamiętam co się działo z tą jedną kępą. Przyjrzałam się im dzisiaj dokładniej. Ten z wyraźnymi pręgami i jaśniejszym środkiem ma o wiele większe kwiatostany i jest wyższy. Ten drugi, bez wyraźnych pręg jest mniejszy. Poniżej nie za dobre zdjęcia ale lepiej chyba teraz ilustrują różnice pomiędzy nimi.\nNapisane: 3 sie 2017, o 22:34\nIza, pewnie Twój przedostatni może być jak ten z Albamaru Jak wiadomo foto trochę przekłamuje...\nTeraz przejrzałam ich ofertę, to najbardziej mi pasuje Little Grapette, nieduży, sporo kwiatów.\nNapisane: 3 sie 2017, o 23:34\nLittle Grapette ma wysokości aż 30 cm a kwiatuszek to 5 cm\nTwój Frances Joiner to nie ten , inny kolor, inny układ płatków\nNapisane: 3 sie 2017, o 23:53\nNapisane: 4 sie 2017, o 00:05\nCalico Jack cudny , muszę się za nim rozejrzeć !!!\nKilka liliowców o pełnych kwiatach - bardzo je lubię\nNapisane: 4 sie 2017, o 00:06\nTo chyba coś poplątałam, bo mój jest trochę wyższy, taki 40 - 45 cm, a kwiatek około 8 cm.\nNapisane: 4 sie 2017, o 10:43\nGeniu myślę,że nic nie poplątałaś. Wysokość jest zawsze orientacyjna. W katalogu Związku Szkółkarzy Polskich podają, że Little Grapette rośnie do 20-50 cm.\nTen mój przedostatni nie jest ani Little Grapette, ani z Albamaru. Bardziej przypomina Little Miss,która rośnie obok niego i jest sporo mniejsza.\nNapisane: 4 sie 2017, o 12:35\nLittle Miss jest wysokim liliowcem - ponad 70 cm a przede wszystkim jest żółty i nic nie ma wspólnego nawet z cieniem fioletu......\n[ Posty: 490 ] Idź do strony nr... 1 ... 30, 31, 32, 33, 34, 35


Jak zarobiÄ‡ na wymarzone wakacje? - MultiHoliday\nStr. domowa Porady podrÃ³Å¼nicze Jak zarobiÄ‡ na wymarzone wakacje?\nJak zarobiÄ‡ na wymarzone wakacje?\nNie ma chyba osÃ³b na Å›wiecie (poza kilkoma wyjÄ…tkami) ktÃ³re nie lubiÄ… podrÃ³Å¼owaÄ‡. JednakÅ¼e nie kaÅ¼dy teÅ¼ ma Å›rodki na podrÃ³Å¼owanie gdzie tylko siÄ™ chce, no ale zawsze takie Å›rodki moÅ¼na zdobyÄ‡. Jak to uczyniÄ‡? Tego dowiecie siÄ™ wÅ‚aÅ›nie w tym artykule.\nDodatkowa praca â€“ dodatkowa pÅ‚aca\nOsoby dorosÅ‚e czÄ™sto majÄ… staÅ‚Ä… pracÄ™, z racji ktÃ³rej otrzymujÄ… staÅ‚e wynagrodzenie (wyjÄ…tkiem sÄ… osoby ktÃ³re majÄ… firmy ale o nich pÃ³Åºniej), przez co nieraz odÅ‚oÅ¼enie Å›rodkÃ³w na wymarzonÄ… podrÃ³Å¼ do dzikich krajÃ³w bÄ…dÅº Azji muszÄ… odkÅ‚adaÄ‡, z racji tego Å¼e coÅ› zawsze bÄ™dzie bardziej potrzebne. Mamy tutaj tak naprawdÄ™ dwie legalne opcje. Jedna to zaÅ‚oÅ¼enie wÅ‚asnej firmy, a druga to podjÄ™cie siÄ™ dodatkowej pracy. JeÅ›li chodzi o osoby ktÃ³re juÅ¼ majÄ… wÅ‚asne firmy, droga ku temu jest w miarÄ™ prosta, poniewaÅ¼ (zakÅ‚adamy oczywiÅ›cie Å¼e jest zapotrzebowanie na te usÅ‚ugi, ktÃ³re firma danej osoby oferuje) wystarczy wziÄ…Ä‡ wiÄ™cej zleceÅ„, przez co otrzymamy dodatkowe Å›rodki na podrÃ³Å¼ naszych marzeÅ„. Ludzie zatrudnieni w firmach mogÄ… poprosiÄ‡ swoich przeÅ‚oÅ¼onych o dodatkowe obowiÄ…zki (oczywiÅ›cie za dodatkowÄ… pÅ‚acÄ™) bÄ…dÅº o podwyÅ¼kÄ™, ktÃ³ra pozwoli im zaczÄ…Ä‡ odkÅ‚adaÄ‡ na wakacje z ich snÃ³w.\nZarabianie przez oszczÄ™dzane â€“ to moÅ¼liwe\nKolejnym przykÅ‚adem na ,,zarobienieâ€� na swoje wymarzone wakacje, jest po prostu oszczÄ™dzanie. Myjesz naczynia rÄ™cznie, pod bieÅ¼Ä…cÄ… wodÄ…? Nalej wody do miski i zakrÄ™Ä‡ kran. UlÅ¼ysz w ten sposÃ³b swojemu portfelowi, oraz Å›rodowisku. Telewizor dziaÅ‚a u ciebie caÅ‚y dzieÅ„ na kanale redtube, mimo iÅ¼ nawet go nie oglÄ…dasz? WyÅ‚Ä…cz go! OszczÄ™dnoÅ›Ä‡ na prÄ…dzie sprawi, Å¼e zapÅ‚acisz mniejsze rachunki przez co szybciej odÅ‚oÅ¼ysz na podrÃ³Å¼ o ktÃ³rej marzysz. OprÃ³cz tego, jeÅ›li juÅ¼ o prÄ…dzie mowa, wymieÅ„ u siebie w domu wszystkie Å¼arÃ³wki na energooszczÄ™dne, co sprawi Å¼e bÄ™dziesz mÃ³gÅ‚ zapÅ‚aciÄ‡ jeszcze mniejsze rachunki za prÄ…d. Kolejnym ciekawym patentem jest zamiast zapalaÄ‡ Å›wiatÅ‚a w nocy, Å¼eby iÅ›Ä‡ za potrzebÄ…, wyposaÅ¼ swÃ³j dom w Å›wiatÅ‚a na baterie z czujnikiem ruchu. Wydatek na takie urzÄ…dzenia jest znikomy, nie bÄ™dziesz oÅ›lepiony za kaÅ¼dym razem kiedy wstaniesz z Å‚Ã³Å¼ka a na dodatek bÄ™dzie to siÄ™ przekÅ‚adaÅ‚o na kolejnÄ… oszczÄ™dnoÅ›Ä‡ na prÄ…dzie.\nPoprzedni artykuÅ‚ Najpopularniejsze miejsca w Polsce do zwiedzania\nNastÄ™pny artykuÅ‚ Grecja â€“ przepis na rajskie wakacje\nTunika to bardzo popularny element dziewczÄ™cej garderoby. Z niÄ… moÅ¼na Å‚atwo stworzyÄ‡ inter…


czy miałam rację?? - RODZICE.PL\n18 września 2010 at 11:24 #105582\nWłasnie zdarzyło mi się w pracy coś, że jeszcze mi się nogi trzęsą ze zdenerwowania. Kobieta reguluje rachunek i podaje kartę, na męża. Mowię jej, że nie moge zautoryzować takiej transakcji. Musi byc albo mąż albo niech idzie do bankomatu tuż obok i wypłaci kasę. A ona, że ZAWSZE płaci jego kartą, karta jest na PIN i g… mnie obchodzi kto ten PIN wklepuje. I że ZAWSZE płaci po sklepach karta męża i że TYLKO JA jej robię problemy. To ja jej tłumaczę, że przeciaz to zabezpieczenie dla dobra posiadacza karty, że mógłby potem ten jej mąż reklamować taka transakcję no nie wiem, jako nieuprawnione uzycie jego karty i po ptokach. Ona mi na to, że gdyby przyszedł facet, jakikolwiek, to czy bym przepuściła. No tak. W sumie nie sprawdza się z dowodem karty… I ona na to, że tu widać, że nie mam racji.\nMoże i faktycznie? Może byłam nadgorliwa?\nDwa pytania: uzywacie nieswoich kart (mężów np.) i jak? Wolno, nie wolno? Robią Wam problemy?\nPytanie od drugiej strony (do użytkowniczek terminali) – przepuściłybyście taką transakcję? Tu summa summarum musiał mąż wyjśc z domu i przyjść do apteki, bo kobieta (jak stwierdziła ona nie uzywa bankomatów). Spojrzeniem mnie zabił 🙁\nPS. kobiety w sumie nie znałam, bo tak myślę, że stałej pacjentce, która kupuje np. dla matki i ja wiem, ze matka leży obłożnie chora to bym taką karte przepuściła…:Hmmm…:\n18 września 2010 at 11:38 #3805355\nMiałaś racje w sumie\nWłaśnie z małżem dywagujemy nad karta z imieniem Maria – bo w sumie i facet i babka mogą się tak nazywać 😀\nP.S płacimy swoimi kartami w sklepie i nigdy nie było problemu\nChyba bym się wkurzyła jakby się ktoś przyczepił, ale imo masz racje 🙂\n18 września 2010 at 11:43 #3805356\nImo Ty miałaś rację\nTo na sprzedawcy ciąży weryfikacja karty/podpisu w celu realizacji transakcji\nWydaje mi się, że sprzedawca jest uprawniony by w razie jakichkolwiek watpliwości poprosić klienta o okazania dokumentu tożsamości by sprawdzić czy rzeczywiscie on jest właścicielem przedłożonej karty.\nDodatkowo nie wiem czemu miało służyć wymowne spojrzenie faceta – toć jak PINa dostajemy jest wyraźnie zaznaczone by numeru nikomu nie udostępniać.\nBravo za czujność!\nCzyimiś kartami nie płacę – ale z czyjegoś konta za pośrednictwem bankomatu pieniążki nie raz nie dwa pobierałam na wyraźną prośbę posiadacza karty\n18 września 2010 at 11:45 #3805357\nu nas chyba dwa razy się zdarzyło, że mąż chciał płacić moją kartą i się przyczepili – raz miał przy sobie gotówkę i zapłacił, drugim razem babka z kasy do mnie dzwoniła czy o tym wiem, akurat byłam blisko więc i tak mogłabym podejść w razie co\nna innej karcie już asekuracyjnie podpisałam się samym nazwiskiem\n18 września 2010 at 11:47 #3805358\nNo ale to jest stanowczo „insza inszość’ 😉\nMnie też chłop daje czasem swoja kartę (za rzadko:Foch: ;)) ale nigdy nie ośmieliłabym się nią płacić w sklepie, zawsze najpierw bankomat, potem zakupy 😉\n18 września 2010 at 11:49 #3805359\nImo miałaś rację\nKiedyś K. chciał zapłacić moją kartą na stacji benzynowej\nja siedziałam w aucie\ni niestety musiałam się pofatygować z samochodu do kasy 🙂\n18 września 2010 at 11:50 #3805360\nNiestety większość nazwisk ma wyraźnie inną formę świadczącą o płci 😉\n18 września 2010 at 12:02 #3805361\nzdecydowanie miałaś rację.\nnie przyjełabym takiej płatności. oddałabym kartę pani i kazala jej się gonic;)\n18 września 2010 at 12:44 #3805362\nbardzo dobrze zrobiłaś …\nmąż nie zawsze żyje w zgodzie z żoną :Hyhy:\nmąż może zakwestionować taką transakcje … wówczas Ty jesteś na pozycji przegranej 🙁\nmoje jest bezpłciowe:)\n18 września 2010 at 14:59 #3805363\nczęsto biorę katę męża lub mąż moją ale wypłacamy gotówkę w bankomacie nigdy nie płącimy taką kartą 🙂\n18 września 2010 at 15:01 #3805364\nmoje akurat nie :Hyhy:\n18 września 2010 at 15:34 #3805365\nnie tobie wnikac w ich uklady\nkartą może płacić właściciel karty\ni w ogóle nie musisz się tłumaczyć ze swojego zachowania takiemu klientowi\nwysyłasz go do regulaminu karty i wsio 😉\ni nawet jak jest podpisany samym nazwiskiem to jest na przodzie wybite jego imię i nazwisko\na, i możesz zawsze nawet w karcie na PIN jako sprzedawca zażądać potwierdzenia karty dowodem tożsamości\nco do nazwisk myślę, że takich które nie odróżniają płci jest całkiem niemało\nja tez mam takie\nimię Maria dla faceta z tego co mi się obiło jest dozwolone tylko jako drugie imie\n18 września 2010 at 15:57 #3805366\nDopiero od ok. miesiąca mam swoją kartę, wcześniej płaciłam kartą męża, a raczej na nazwisko męża;) Problem był tylko w H&M i w Lidlu. Wtedy płaciłam kartą mamy (w domu przelewałam Jej daną kwotę na konto)\nI z tego wynika, że mogę płacić nie swoją kartą z nie swojego konta, byle karta była podpisana przez kobietę…\n18 września 2010 at 16:21 #3805367\nSłuchajcie, tu moim zdaniem chodzi o dochowanie należytej staranności czy jak to się tam nazywa.\nKiedy bierzecie kartę z nazwiskiem kobiety od kobiety, ona normalnie wstukuje PIN i transakcja przechodzi, czy też podpisuje się zgodnie z wzorem na karcie, no to nie macie powodów podejrzewać, że coś jest nie tak. Ale kiedy widzicie, że kartą z nazwiskiem faceta chce płacić kobieta, no to ewidentne jest, że używa jej osoba nieuprawniona. Nieistotne, za zgodą właściciela czy też nie. Przecież nie znasz jej męża. A nawet gdybyś znała i gdyby nawet ona wiele razy płaciła przy nim jego kartą, a Ty byś to widziała, to jednak kiedy jest sama, nie masz przecież pewności, czy np. nie wiem – nie rozwodzą się akurat, a ona wykradła mu kartę i postanowiła mężowi zrobić na złość… Różnie bywa. Więc w mojej opinii dobrze zrobiłaś, postąpiłabym tak samo.\nZapytałabym ową panią, czy gdyby przyszła do Ciebie inna kobieta, podając się za nią – czyli za żonę właściela; i gdyby pani ta znalazła tę kartę na ulicy lub ukradła; i gdybyś miała inny terminal, gdzie wystarczyłby podpis, którego się można przecież nauczyć; to czy wtedy nie miałaby ona, czy też mąż, pretensji, że taka transakcja została przyjęta?\nLudzie czasami naprawdę mnie zadziwiają….\n18 września 2010 at 17:10 #3805368\njak kolezanki juz napisały miałas racje\npo to karta jest sygnowana imieniem i\nnazwiskiem posiadacza zeby on z niej korzystał\njesli chcesz korzystaj zrob sobie swoją 😀\nRodzice » Tematy » NA KAŻDY TEMAT » Tematy, których nie znalazłam w forum » czy miałam rację??\nkarmienie piersią bliźniąt a spanie w nocy\nJaki krem na mróz?\nmałe dzieci a gry komputerowe


Okiennice z solidnego alumiunium - ślubna dekoretka\nHome » Przedsiębiorczość » Handel » Okiennice z solidnego alumiunium\nWykonywane przez nasze przedsiębiorstwo okiennice na zamówienie są jednymi z najbardziej solidnych i atrakcyjnych wizualnie na polskim rynku. Wszystkie nasze okiennice wykonane z aluminium mają bardzo dobre parametry techniczne, są przystosowane do intensywnej eksploatacji i odporne na działanie niekorzystnych czynników atmosferycznych (w tym deszczu, wiatru i słońca). Okiennice na zamówienie to także bardzo zaawansowane technologicznie rozwiązania przesuwne - wykorzystywane zarówno w biurach, jak i coraz częściej w indywidualnych mieszkaniach i domach (w szczególności dobrze pasują do tarasów i balkonów).\nPotrzebujesz doświadczonej firmy, która od lat oferuje usługi związane z rozliczaniem księgowości i prowadzi biuro rachunkowe w Warszawie? Bardzo dobrze trafiłeś, gdyż prowadzimy usługi związane z księgowością, rozliczaniem podatków czy też możemy również dla Ciebie pozyskać fundusze unijne. Współ...


Dama w jedwabnej sukni - Magdalena Jastrzębska (159297) - Lubimyczytać.pl\nLidia | 2019-08-13\nMonikaOlga | 2018-12-20\nMagdalena Jastrzębska w swojej publikacji nie tylko przypomina o pięknej Helenie, ale przywołuje dawne historie wypełniające życie ówczesnej polskiej arystokracji.\nHelena Sanguszko to młodsza córka Władysława Hieronima Sanguszko i Izabeli Marii Lubomirskiej. Helena miała starszą siostrę Jadwigę oraz trzech braci, Romana, Pawła i Eustachego. Helena do końca swojego życia była niezamężna, choć kandydatów ubiegających się o jej rękę trudno zliczyć. Same znakomite ówczesne partie. Helena była matką dwójki dzieci, choć to była ściśle strzeżona tajemnica. Oficjalnie była bezdzietna. Córka wychowywana była we Francji (tylko tyle dowiadujemy się o niej z tej publikacji). Syn, Jan Piotr, był wychowywany na zamku w Krasiczynie jako legalny syn Jadwigi (!) i jej męża Adama Sapiehy. Dlaczego tak się stało? Ano dlatego, że Jan Piotr (tak samo jak jego siostra) był owocem wieloletniego romansu Heleny Sanguszkówny i jej szwagra Adama Sapiehy! Choć w kuluarach mówiono o rzekomym romansie dwie...\nHelena Sanguszko to młodsza córka Władysława Hieronima Sanguszko i Izabeli Marii Lubomirskiej. Helena miała starszą siostrę Jadwigę oraz trzech braci, Romana, Pawła i Eustachego. Helena do końca swojego życia była niezamężna, choć kandydatów ubiegających się o jej rękę trudno zliczyć. Same znakomite ówczesne partie. Helena była matką dwójki dzieci, choć to była ściśle strzeżona tajemnica. Oficjalnie była bezdzietna. Córka wychowywana była we Francji (tylko tyle dowiadujemy się o niej z tej publikacji). Syn, Jan Piotr, był wychowywany na zamku w Krasiczynie jako legalny syn Jadwigi (!) i jej męża Adama Sapiehy. Dlaczego tak się stało? Ano dlatego, że Jan Piotr (tak samo jak jego siostra) był owocem wieloletniego romansu Heleny Sanguszkówny i jej szwagra Adama Sapiehy! Choć w kuluarach mówiono o rzekomym romansie dwie potężne rodziny uczyniły wszystko, aby prawda nie wyszła na jaw. Ten skandal należało za wszelką cenę wyciszyć. Konsekwencje romansu tych dwojga ponosili wszyscy.\nMimo tego Helena była oczkiem w głowie swojego ojca. Rozpieszczana przez swoich braci. Ukochana bratanica swego wuja, Romana Sanguszko, powstańca listopadowego, któremu udało się wrócić z zesłania na Syberię. Przez lata Helena była podziwiana przez całą ówczesną śmietankę towarzyską. Bardzo długo uważana była za dobrą partię na żonę. Piękna, dobrze sytuowana, pochodziła z liczącej się rodziny, inteligenta, pełna sił i chęci do podejmowania działania. Gdy wywietrzały jej z głowy rauty, bale, amatorskie przedstawienia teatralne i kuligi poświęciła się działalności charytatywnej, w czym godnie zastępowała swoją matkę. Gdy nie kursowała po Europie angażowała się w przedsięwzięcia promujące lokalnych producentów.\nGdy zmarła za jej trumną szły tabuny ludzi. Przedstawiciele wielkich rodów: Czartoryscy, Braniccy, Potoccy czy Zamoyscy, ale też ludzie kultury i sztuki i wszyscy ci, którzy związani byli z piękną Heleną poprzez jej aktywną działalność. Żegnano nie tylko piękną damę, ale i damę o dobrym i hojnym sercu. Któż by pomyślał wtedy, ileż ta dama o tak szlachetnym sercu przysporzyła cierpień swojej ukochanej siostrze... Jadwiga, upokorzona podwójnie, bo i przez męża i przez siostrę całe swoje późniejsze życie idealnie odegrywała swoją rolę. Ale czy przebaczyła? Czy Helena żałowała swego romansu z Adamem? Czy gdyby miała podjąć decyzję jeszcze raz…?\nW publikacji Magdaleny Jastrzębskiej ciekawe są nie tylko perypetie rodu Sanguszków. Ciekawe jest także tło powieści. Zarówno opisy sanguszkowskich dóbr i w Gumniskach, i w Tarnowie, i w Sławucie, i w Krakowie, ale też opis życia możnych rodów. Nie możemy zapominać, że w owym czasie polskie ziemie były pod zaborami. Jak arystokracja odnajdywała się w ówczesnych warunkach? Jakie decyzje podejmowano, aby nie narazić się na konfiskatę majątków. Który z rodów był bezpieczny, a komu lepiej nie wydawać córki za mąż? W tym miejscu warto również wspomnieć o pewnym zwyczaju, który zapoczątkowała Jadwiga Sanguszko i Adam Sapieha (rodzicie późniejszego kardynała Adama Stefana Sapiehy). Otóż na swoim krakowskim ślubie wystąpili w strojach narodowych. Tę myśl podchwycili i inni i utrzymywano ten zwyczaj do wybuchu II Wojny Światowej. Piękna manifestacja patriotyczna. Trzeba mieć świadomość jakim wydarzeniem był wtedy ślub przedstawicieli arystokracji.\nKsiążka napisana jest w bardzo przystępny sposób. Jest też sporo zdjęć w tej publikacji, co jest jej sporym plusem. Brakuje mi wzmianki o tym, jak potoczyły się losy córki Heleny. A Jan Piotr? No cóż, gdy poznał prawdę nie potrafił się z nią uporać…\nUrszula | 2016-11-06\nOwszem, gdzieś, w pamięci świta, jak sławny był to ród, dynastia, z której ten ktoś dostojny...\nJej, wydawać by się mogło, beztroskie życie, naznaczone szelestem jedwabiu, pełne blasku, splendoru, owiane było nimbem tajemniczości. Niczym były usilne starania bogatych zalotników, w świetle jej romantycznej, wielkiej miłości. Serce nie sługa... Helena zakochała się w mężu swojej siostry Jadwigi. Jakim człowiekiem był Adam Sapieha, dziedzic Krasiczyna? Dlaczego właśnie on? Dlaczego? Pomimo, że tak bardzo kochały się z siostrą. Jadwiga była spokojną, dobrą, o wielkim sercu kobietą. Jak ten fakt wpłynął na dalsze relacje sióstr?\nMagdalena Jastrzębska kreśli portret swej bohaterki z wielkim wyczuciem i subtelnością. Opierając się na źródłach historycznych, wydobywa z nich rzetelnie tylko prawdziwe rysy, omijając wszelkie otoczki sensacji. Autorka tej publikacji mocno osadza swoich bohaterów, bo również pozostałych członków rodziny Sanguszków, w ówczesnej rzeczywistości.\n- See more at: http://myslirzezbioneslowem.blogspot.com/2015/08/dama-w-jedwabnej-sukni-magdalena.html#sthash.82io6KrI.dpuf\nnatanna | 2015-01-16\nByła piękna, bogata a zarazem obdarzona błyskotliwym intelektem. Posiadała niezwykłą osobowość, która sprawiała, że w XIX wiecznych kołach arystokratycznych podziwiano ją nie tylko za gust z jakim się ubierała i oryginalność biżuterii jaką nosiła, ale również za wyjątkową aurę, jaką wokół siebie stwarzała. Pochodziła ze znakomitego rodu, jednego z najstarszych polskich rodów magnackich, spokrewnionego z Jagiellonami. Żyła krótko, gdyż tylko 55 lat / jej matka 82 /, ale intensywnie i w niezwykle ciekawych czasach. Jej życie przebiegało pod znakiem podróży, gdyż rodzina jej ciągle gdzieś wojażowała czy to w celach turystycznych, kuracyjnych czy też tylko towarzyskich korzystając między innymi z nowinek technicznych jakimi była kolej, którą mogli do Wiednia dotrzeć już w 19 godzin. Europa i salony polskiej emigracji stały dla niej otworem a ona sama była obiektem pożądania mężczyzn wielu znacznych rodów, ale nigdy nie wyszła - dzięki temu, że jej nie zmuszano - za mąż. Ale czy...\nMuszę przyznać, że z ogromną przyjemnością pochłonęłam tę interesującą i barwną opowieść o rodzie Sanguszków, o ich powiązaniach i koligacjach z innymi arystokratycznymi rodami a także o XIX wiecznym klimacie kulturalnym Krakowa, w którym księżniczka Helena tak doskonale się odnajdywała i czuła czy też atmosferze, jaka panowała w jej rodzinnych Gumniskach.\nPaniZima | 2014-01-26\nNa półkach: Przeczytane, O kobietach, 2014\nRzetelna biografia Heleny Sanguszkówny - żyjącej w XIX wieku arystokratki, oparta na zachowanej licznej korespondencji, pamiętnikach i relacjach wielu osób żyjących w tych czasach.\nRodzina Sanguszków wypada w tej relacji bardzo pozytywnie, kochająca rodzina z patriotycznymi tradycjami, widoczna jest troska o dzieci i wpajanie im dobrych wzorów.\nBardzo przykro na tym tle wygląda skrywana tajemnica rodzinna, romans Heleny ze szwagrem Adamem Sapiehą, z którego urodziło się dwoje dzieci.\nPolecam książkę, przy czytaniu zwraca uwagę takt autorki, która opisuje dzieje rodziny poszukując prawdy, a nie sensacji. Obserwujemy także życie w XIX wiecznej Galicji, zachodzące przemiany, zwłaszcza nowinki techniczne, jak rozwój kolei czy upowszechnianie się fotografii. Poznajemy życie kulturalne Krakowa - to okres działalności Jana Matejki czy Heleny Modrzejewskiej.\nBasia_ | 2013-11-02


Bałkańska terra incognita | NPM Magazyn Turystyki Górskiej\nStrona główna > Artykuły > Bałkańska terra incognita\nByłem, widziałem | Góry Dynarskie\n(fot. Grzegorz Kaczmarek)\nHistoria tej wyprawy zaczęła się blisko trzy lata temu, gdy dowiedziałem się o istnieniu szlaku Via Dinarica, wiodącego przez Góry Dynarskie. Po półrocznych przygotowaniach ruszyłem w górską terra incognita. Podczas samotnej wędrówki pokonałem ponad 1000 kilometrów ze Słowenii do Albanii. Przez 46 dni przeszedłem cztery granice państwowe i trzy kulturowe. Odkryłem świat magii zaklętej w kamieniu, spotkałem wspaniałych ludzi, przeżyłem wiele niezwykłych przygód i posmakowałem bałkańskiej egzotyki.\nW końcu nadszedł długo oczekiwany dzień. Żegnany przez moich bliskich, którzy nie kryli obaw, wsiadłem do pociągu z Warszawy do Wiednia. Podróż minęła bez niespodzianek i po dwóch przesiadkach znalazłem się w Novej Goricy nad rzeką Soczą, stanowiącą północną granicę Gór Dynarskich.\nWybór Słowenii jako punktu startowego dał dobrą rozgrzewkę przed wyższymi pasmami oraz zmniejszał szansę na spotkanie się z dużą ilością śniegu na trudniejszych odcinkach Via Dinarica. Przez niewysokie, „beskidzkie” pasma szło się lekko, łatwo i przyjemnie. Rozbudowana sieć szlaków i ich oznakowanie praktycznie nigdzie nie dawały powodów do narzekań. Ze słoweńskiego odcinka Via Dinarica najbardziej utkwiły mi w pamięci widoki na dolinę rzeki Vipavy, roztaczające się z majestatycznych skalnych wychodni Trnovskiego Gozdu, i niekończący się zielony dywan czosnku niedźwiedziego w osnutych mgłą lasach Javorników. Oprócz tego zwiedziłem dwa miejsca będące dumą Słoweńców. Najpierw trafiłem na wbudowany w olbrzymią jaskinię zamek Predjama, jedną z niewielu warowni tego typu zachowanych do naszych czasów. Niespełna kilka kilometrów dalej zawędrowałem do jaskini Postojna, zamieszkanej przez przypominające małe smoki odmieńce jaskiniowe.\nSzóstego dnia wędrówki przekroczyłem granicę z Chorwacją i ruszyłem w głąb Gorskiego Kotaru. Tutaj borykałem się ze słabym oznakowaniem, ale nie był to jedyny kłopot. Specyficzne kamienne szlaki oraz wapienne podłoże sprawiły, że wystąpił poważny problem z wodą. Szczególnie w nadmorskich górach Velebit trzeba było wyposażyć się w znaczną jej ilość, bo w przeciwnym razie można byłoby się narazić na odwodnienie.\nBardzo przyjemnym zaskoczeniem była za to postawa Chorwatów. Ludzie byli niezwykle otwarci, życzliwi i gościnni. Bracia Słowianie znad Adriatyku wielokrotnie oferowali mi jedzenie i picie, a także dzielili się swoją wiedzą i doświadczeniem. Zawdzięczam im także „uratowanie” wyprawy –dzięki ich pomocy zaleczyłem poważną kontuzję palca stopy. Gdyby nie „operacja” fachowo przeprowadzona przez turystę weterana z Zadaru, moja wyprawa skończyłaby się po niespełna dwóch tygodniach. Jakże sprawdziło się przysłowie, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Chyba najlepszym podsumowaniem mojego pobytu w Chorwacji będzie stwierdzenie, że jest to kraj, gdzie nawet żołnierz na poligonie, w który niechcący „wdepnąłeś”, często używa zwrotu: – Nema problema.\nW ogóle w trakcie całej mojej podróży trafił mi się tylko jeden „ciężki przypadek”. Pewien mieszkaniec czarnogórskiej wsi, zapytany o możliwość rozbicia namiotu na jego posesji, kazał mi się „natychmiast wynosić”.\nMine! Ne Prolazite!\nPo dwóch tygodniach wkroczyłem do Bośni. Widać wyraźnie, że to kraj wciąż odradzający się po wojennej traumie. Nie brak tu zniszczonych budynków, które sąsiadują z nowymi domostwami. Choć udało się rozminować wiele obszarów, to niewybuchy wciąż stanowią realne zagrożenie. Także w rozmowach z mieszkańcami Bałkanów temat wojny powracał bardzo często.\nPasma: Góry Dynarskie


Luty 2019 – Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy im. Marii Konopnickiej w Jaworze\nSpecjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy im. Marii Konopnickiej w Jaworze - Biedronki odkrywają tajemnice wulkanu.\nBiedronki odkrywają tajemnice wulkanu.\nNasze przedszkolaki to bardzo ciekawe świata dzieci. Jedną z ich ostatnich pasji są wulkany. Na pierwszych zajęciach dzieci obejrzały krótką prezentację wprowadzającą podstawowe informację dotyczące wulkanów. Następnie obejrzały film przedstawiający jego erupcję.\nOpublikowano w dniu 28 Lut 2019\nDnia 27 lutego w grupie I „Smerfów” i IV „Motylków” odbyły się zajęcia sensoplastyczne, z wykorzystaniem wszystkich zmysłów. Główną bohaterką była galaretka spożywcza, która doskonale pobudza zmysły. Galaretki były różnokolorowe, miały inne smaki oraz różne zapachy. Zajęcia miały również na cel integrację grup przedszkolnych, ćwiczenia motoryki małej, utrwalanie nazw kolorów.\nOpublikowano w dniu 27 Lut 2019\nInternacki Turniej Warcabowy W dniu 21.02.br w internacie odbył się Turniej Warcabowy, w którym wzięli udział wychowankowie naszej placówki. Celem turnieju było rozwijanie indywidualnych zainteresowań i uzdolnień uczniów, a także propagowanie różnych form spędzania wolnego czasu. Uczestnicy turnieju walczyli o tytuł ,,Mistrza warcabów”. Rozgrywki przeprowadzono systemem każdy z każdym, do dwóch wygranych partii. ,,Mistrzem […]\nOpublikowano w dniu 25 Lut 2019\nWycieczka na lodowisko w Świdnicy\nWycieczka na lodowisko w Świdnicy Po raz kolejny wychowankowie internatu wzięli udział w wycieczce na kryte lodowisko w Świdnicy. Wyjazd miał na celu rozwijanie zainteresowań wychowanków, doskonalenie ich zdolności i atrakcyjne spędzenie wolnego czasu. Uczniowie kształcili także swoją samodzielność – sami wypożyczali łyżwy podając numery swoich butów. Trudnym zadaniem dla niektórych okazało się […]\nSzaleństwo Trampolin! Dnia 19 lutego 2019r. klasy V-VIIIL i IB pod opieką wychowawców pań: E. Aleksiuk i S. Pancewicz udały się na wycieczkę do parku trampolin „Jump Heaven” w Legnicy. Po krótkiej rozgrzewce uczniowie mieli możliwość skorzystania z trampolin rekreacyjnych i sportowych, oraz skośnych, na których uczyli się skoków do basenu z gąbkami, skoków […]\nOpublikowano w dniu 22 Lut 2019\nOpublikowano w dniu 18 Lut 2019\n14 lutego 2019 r. odbyła się w internacie zabawa karnawałowa połączona z pocztą walentynkową. Zabawa, przy muzyce przygotowanej przez członków Samorządu Wychowanków Internatu: M. Adamochę, P. Konieczną, K. Bareja, D. Lisowskiego, P. Woźniaka przerywana była zabawnymi konkursami z balonami. Był konkurs taniec wygibaniec z hula – hopem, figury lodowe, tańce w parach z balonami, podbijanie […]\nJuż po raz kolejny dzięki uprzejmości pana Krzysztofa Nieradka wychowankowie internatu mogli atrakcyjnie spędzić czas w jaworskiej kręgielni, miejscu chętnie przez nich odwiedzanym. Był to również pretekst dla ukazania uczniom różnych, ciekawych możliwości spędzenia wolnego czasu. Wspólna rywalizacja wywołuje wiele emocji. Wychowankowie na bieżąco śledzili własne wyniki, porównywali je z osiągnięciami innych graczy. Ponadto przez […]


Laris Hotels - doskonale wyposażone hotele. - Bresch\nHome » Wypoczynek » Hotele i Noclegi » Laris Hotels - doskonale wyposażone hotele.\nLaris Hotels to sieć doskonale wyposażonych i wygodnych miejsc noclegowych, oferujących pokoje w standardzie, którego może pozazdrościć niejeden hotel. Kraków (Centrum) to miasto, w którym znajdują się nasze placówki. Stare Miasto, Kazimierz, okolice Wawelu - nasze filie znajdują się w różnych miejscach zabytkowej części Krakowa. Oferujemy zróżnicowaną ofertę noclegową - każdy z naszych hoteli jest inaczej zaaranżowany i znajduje się w innym miejscu, niemniej wszystkie łączy wysoki standard usług. Znakomite jedzenie, wygodne łóżka, eleganckie pokoje, doskonała obsługa, Internet WiFi, telewizja - wszystkie te udogodnienia oferuje praktycznie każdy nasz hotel. Kraków Centrum, Kraków Kazimierz, Kraków Stare Miasto, Planty, Nowa Huta, Wawel - wszystkie te miejsca obfitują w znakomite zabytki i przepiękne zakątki. W całym Krakowie jest mnóstwo do zobaczenia, mnóstwo klubów do odwiedzenia i restauracji.\nNa atmosferę pracy w zespole naszej firmy, z pewnością pozytywnie wpłyną regularnie organizowane, przemyślane w najdrobniejszym detalu imprezy integracyjne. Warszawa - przede wszystkim z tego miasta zgłaszają się do agencji Promenada osoby zainteresowane tego rodzaju imprezami firmowymi. Oferowane w tym miejsc...


Gołąbki Siostry Anastazji - Smaker\nPrzepisy na temat: gołąbki siostry anastazji\nPamięta Siostra z dzieciństwa smaki potraw wigilijnych? Siostra Anastazja: - Tak, oczywiście. Potrawy na Wigilię u nas w domu przygotowywała mama. Były to pierogi, gołąbki z ziemniaków, kapusta(...) narodzin Jezusa. Ulubiona wigilijna potrawa Siostry to... - To są potrawy, które pamiętam z dzieciństwa. Myślę, że dla każdego z nas smaki tradycyjne, domowe - zwłaszcza w okresie świąt - są...\nArtykuły na temat: gołąbki siostry anastazji\nSławomir Rusin: Dla wielu czytelników książki Siostry są powrotem do kuchni z dzieciństwa, czyli do smaków najlepszych. Są jakieś potrawy, które z tego okresu szczególnie mocno zapadły Siostrze(...). Niemniej pewne potrawy pamiętam doskonale: barszcz biały, pierogi, gołąbki z ziemniakami. Mięso pojawiało się bardzo rzadko. Ja też pochodzę z Podkarpacia, jako dziecko uwielbiałem pieczone przez babcię...\nKuchnia w klasztorze u jezuitów w Krakowie nie jest duża. Na środku stół do krojenia, obok kuchenka z palnikami na których stoją wielkie garnki. To królestwo siostry Anastazji. Gotuje od 17 lat(...) czarny jak węgielek. Jednak od tego czasu wiedzieli już, jaka ma być temperatura, żeby nie przypalić pieczywa. Powoli zaczynała sobie przypominać, jak mama robiła ich ulubione potrawy: gołąbki, placki...\nŻycie pełne smaku Historia przeplatana przepisami. Przez żołądek do serca. Miliony razy Swój pierwszy w pełni samodzielny posiłek przygotowała dopiero, gdy miała 17 lat. To było w 1967 roku, dzień po śmierci mamy. Zrobiła ziemniaki z kwaśnym mlekiem. Pierwszy chleb spaliła, drugi wyszedł niedopieczony. Brakowało jej wprawy. Przez dwa lata pracowała w hutach szkła w Czechosłowacji. Pojawił się nawet kandydat na męża, ale wizja małżeństwa zupełnie jej nie pociągała. Wkrótce wstąpiła do...\ngnocchi w sosie\npieczarki w occie na diecie\nplacki z dyni i jogurtu\nbakłażan cukinia ser feta pierś z kurczaka\nłatwe na ciasta z alkoholem\npyszny dzem z dyni\ngotowanie mięsa w słoiku\nomlet z warzywami na patelnie dietetyczny\npasta z kurczaka z papryka na kanapki\nfarsz z mrozonego miesa\nekstrakt z wanilii a aromat waniliowy\nsledzie w pomidorach bez octu\nbiszkopt bez proszku do pieczenia 7 jajek\nbułki z szynką i serem pieczone w piekarniku\nciasta w tortownicy z kremem\nmasa na kulki czekoladowe\nprzepis biszkopt kakaowy\nzapiekany kurczak z serem


Szlumbergera – kaktus bożonarodzeniowy w domu - gardeneo\nSzlumbergera to egzotyczna roślina pochodząca z Ameryki Południowej. Od dawna jest hodowana jako popularna roślina doniczkowa. Dowiedz się, jakich warunków potrzebuje, by pięknie rosnąć w twoim domu.\n1 Brazylijski epifit – skąd pochodzi szlumbergera?\n2 Szlumbergera – morfologia rośliny\n3 Uprawa w doniczce – wymagania\n4 Rozmnażanie roślin w domu\n4.1 Ukorzenianie się w wodzie\n5 Odporność na szkodniki i choroby\n6 Szlumbergera – najciekawsze odmiany\nSzlumbergera, zwana inaczej grudnikiem lub kaktusem bożonarodzeniowym, to roślina ciesząca się dużym zainteresowaniem. Mało kto jednak kojarzy tę roślinę po jej oryginalnej nazwie. Często używa się zamiennie określenia zygokaktus lub filokaktus. Poznaj bliżej tą pochodzącą z Brazylii roślinę z rodziny kaktusowatych.\nBrazylijski epifit – skąd pochodzi szlumbergera?\nW naturalnym środowisku szlumbergera rośnie w koronach brazylijskich drzew. Należy do epifitów, czyli gatunków, które rosną na innych roślinach, jednak nie prowadzą pasożytniczego trybu życia. Sporą popularność zyskała dzięki różnobarwnym kwiatom. W naturze może osiągać imponujące rozmiary – nawet do 2000 m długości, choć zazwyczaj spotyka się znacznie krótsze egzemplarze. Kwitnienie tej tropikalnej rośliny przypada na okres grudnia, stąd często nazywana jest kaktusem bożonarodzeniowym. Od dawna jest uznawana za jedną z najczęściej uprawianych roślin doniczkowych.\nSzlumbergera – morfologia rośliny\nChoć często nazywana jest kaktusem, w rzeczywistości ma niewiele wspólnego z tymi roślinami. Posiada dosyć grube, złożone z segmentów liście o płaskim i zaokrąglonym kształcie. Rozrastają się one w formie widlastej. Kwiaty pojawiają się u schyłku jesieni, a wraz z początkiem zimy na brzegach najmniejszego członu pędu. Okres kwitnienia zwiastują pojawiające się tzw. śpiące pąki. Aby roślina obficie i długo kwitła (zazwyczaj 6–8 tygodni) potrzebna jest niższa temperatura w pomieszczeniu. Zazwyczaj szlumbergera potrzebuje w okresie spoczynku ok. 10 do 14°C.\nUprawa w doniczce – wymagania\nSzlumbergera preferuje stanowiska dosyć jasne lub ewentualnie półcieniste. Zdecydowanie nie toleruje bezpośredniego nasłonecznienia, dlatego korzystniej będzie ją ustawić na półce niż na parapecie okiennym. Nie trzeba jej często podlewać, wystarczy raz w tygodniu, lecz niezbyt obficie. Aby umożliwić roślinie kwitnienie, należy przenieść ją w chłodniejsze miejsce już od października. W tym czasie najlepiej jej nie przekładać, gdyż może stracić pąki. Uprawa i pielęgnacja nie są wymagające, bez problemu poradzą sobie z nią początkowi hodowcy.\nKaktus Bożego Narodzenia powinien być regularnie przesadzany do świeżej ziemi i większej doniczki. Młode rośliny trzeba przesadzać co 1–2 lata, nieco starsze wystarczy co ok. 3 lata. Szlumbergera lubi przycinanie, choć nie jest to zabieg konieczny. Nawożenie dobrze wpływa na wzrost rośliny, najlepiej sprawdzają się naturalne nawozy z pokrzywy. W okresie spoczynku należy ograniczyć podlewanie grudnika. W pozostałym czasie warto zadbać, by podłoże było lekko wilgotne o kwaśnym odczynie. Rośliny należy zraszać, gdy temperatura otoczenia wynosi ok. 18°C.\nRozmnażanie roślin w domu\nSzlumbergera to roślina, którą bez problemu możesz rozsadzić samodzielnie w domu. W tym celu wystarczy odciąć pęd składający się przynajmniej z kilku segmentów, a następnie włożyć go do ziemi. Ważne, by był wkopany dosyć głęboko, tak aby stał pionowo w doniczce. Dobrze sprawdza się mieszanka torfu i piasku. Proces ukorzeniania się rośliny trwa ok. 6 tygodni. Najlepszym czasem, by rozsadzić pędy, jest okres od kwietnia do czerwca lub przełom listopada i grudnia.\nUkorzenianie się w wodzie\nInnym sposobem może być umieszczenie uciętego pędu bezpośrednio w naczyniu z wodą. Korzenie powinny pojawić się w ciągu 2–3 tygodni. Jeśli stosujesz tę metodę rozsadzania, koniecznie pamiętaj o regularnej wymianie wody w naczyniu. Należy to robić co ok. 2 dni.\nSzlumbergera to gatunek odporny na choroby i większość szkodników. Źle znosi suche powietrze w pomieszczeniu, co może przyczynić się do ataku wełnowców i przędziorków. Szlumbergera wymaga regularnego, lecz niezbyt obfitego podlewania. Nadmiar wody w podłożu może doprowadzić do gnicia korzeni, a tym samym chorób grzybowych. Sposobem, by uratować przelaną roślinę, jest przesadzenie jej do nowej i nieco przesuszonej ziemi. Można przez jakiś czas ograniczać podlewanie.\nSzlumbergera nie lubi też nadmiaru promieni słonecznych, dlatego jeśli zauważysz u swojej rośliny żółknące liście, jak najprędzej przenieś ją w bardziej zacienione miejsce.\nSzlumbergera – najciekawsze odmiany\nZygokaktus jest popularną rośliną doniczkową, jednak mało kto wie, że można go spotkać w kilku odmianach. Różnice pomiędzy nimi są subtelne, dlatego często trudno jest je odróżnić. Czym różnią się poszczególne odmiany? Oto najczęściej występujące gatunki:\nSchlumbergera truncata – szlumbergera ucięta posiada ząbkowane i nieco spłaszczone brzegi pędów, kwiaty są duże, osiągają ok. 7 cm średnicy, występuje w kolorze czerwonym, różowym, białym oraz pomarańczowym;\nSchlumbergera bridgesii – odmiana ta jest uznawana za hybrydę, zakwita, dając czerwone kwiaty, niekiedy z nutą fioletu;\nSchlumbergera gaertneri – bywa nazywana kaktusem wielkanocnym, kwitnie w odróżnieniu od kaktusa bożonarodzeniowego w czasie Wielkanocy, na przełomie marca i kwietnia. Kwiaty mają kształt lejków o ostro zakończonych płatkach, najczęściej spotkać można rośliny o kwiatach czerwonych i pomarańczowych. Aby mogła zakwitnąć wiosną, należy jej zagwarantować stan spoczynku trwający od 6 do 8 tygodni.\nSzlumbergera jest rośliną dnia krótkiego, co oznacza, że kwitnie w okresie, gdy na zewnątrz jest zimno i ciemno. To sprawia, że jest szczególnie popularną ozdobą domów w czasie świąt. Choć ciężko rozróżnić poszczególne odmiany, można to zrobić obserwując kiedy pojawiają się kwiaty. Warto mieć ją w swojej kolekcji roślin, jest niewymagająca, za to bardzo efektowna. Sprawdzi się w mieszkaniach półcienistych, gdyż nie wymaga dostępu do bezpośredniego światła słonecznego. Jej pielęgnacja nie jest czasochłonna, co z pewnością docenią osoby spędzające większość czasu poza domem.\nPrevious Post Śniedek wątpliwy – uprawa, pielęgnacja, niezbędne informacje\nNext PostNiesamowity nagietek – uprawa rośliny o cudownych właściwościach. Sprawdź, dlaczego warto mieć ją w ogrodzie!


Turbosprężarki TATA w Otyniu • Regeneracja turbosprężarek Garrett, Melett, Borg Warner, Mitsubishi, IHI, Honeywell, Hitachi, Schwitzer, Holset, Turbonique, Toyota, GReddy\nNaprawa turbin i regeneracja turbosprężarek TATA • Otyń (kod pocztowy 67-106)\nTurbosprężarki TATA Otyń Sklep\nW jakiej pracowni regeneracji w Otyniu wyczyszczę turbinę do pojazdu spod znaku TATA?\nTurbosprężarkę do pojazdu z logo TATA w Otyniu można naprawić w jednej z pracowni zarejestrowanej na naszej stronie systemów doładowania jak również zadzwonić oraz umówić się na odbiór kurierem.\nJak odbywa się regeneracja turbo w Otyniu do pojazdu firmy TATA?\nWysyłamy turbinę naszym kurierem albo przywozimy turbo do pracowni.\nJaka jest cena czyszczenia turbiny do auta z logo TATA w Otyniu?\nCena naprawy turbosprężarki do diesla z logo TATA związany jest od stopnia uszkodzenia części. Test turbosprężarek jest za darmo.\nJak dotransportować turbiny do samochodu marki TATA do pracowni w Otyniu?\nNajlepszym sposobem jest turbiny do samochodu z logo TATA przekazać do pracowni regeneracji w Otyniu usługą kurierską którego możemy dla Państwa umówić chociaż oczywiście namawiamy do odwiedzin w firmie gdzie będzie można przyjrzeć się w jaki sposób przebiega naprawa turbin.\nJakie turbosprężarki do samochodu z logo TATA można remontować w Otyniu?\nJakie można wymienić oznaki niesprawności układów doładowania do auta marki TATA jakie istnieje możliwość by naprawiać w Otyniu?\nCzemu opłaca się postawić na zakłady z Otynia oraz naszą stronę?\nWłaściciele samochodów osobowych spod znaku TATA ustawicznie przedstawiają nieprzyjemności związane ze zużytą turbiną, których ceny są wysokie, lecz istnieje możliwość by je czyścić, a w następstwie ograniczyć koszt wymiany podzespołu. Wymienić mnożna wiele objawów, jakie zawiadamiają kierowców o nieodzowności zwrócenia uwagi na turbo, w tym pocenie się turbo, wycieki jak również zapach spalonego oleju w kabinie. Poprawienie nasycenia powietrza atmosferycznego w silniku diesla umożliwia szybsze, i wydajniejsze zużycie mieszanki paliwo-powietrze, a przez to wygenerowanie zwiększonej prężności, bez modyfikacji struktury serca samochodu. Turbo w budowie silnika udostępnia wzbogacenie mieszanki paliwo-powietrze, i wzmocnienie potencjału pracy układu napędowego wysokoprężnego, zmniejszenie emisji zanieczyszczeń zbudowanych na węglu, a dzięki temu, jednocześnie dba o środowisko. Jeżeli przemieszczasz się ciężarówkami spod znaku TATA to dajemy znać, że w Otyniu da się znaleźć specjalistyczne laboratoria, pracujące nad regeneracją układów turbosprężarek do aut. Istnieje szansa naprawy turbosprężarek w Otyniu, do pojazdów firmy TATA, mimo wszystko taka usługa obliguje do wykorzystania dedykowanego oprzyrządowania a także przeznaczonej do tego metody.\nCennik regeneracji i naprawy turbosprężarek do samochodów TATA w Otyniu\nRozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tz samochodów TATA w Otyniu 0 złotych\nCena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych marki TATA w Otyniu 285 złotych (netto) + części\nCena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych TATA w Otyniu 366 złotych (netto) + części\nNaprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii w turbo z samochodów TATA w Otyniu 163 złote (netto) + części\nKoszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w marce TATA w Otyniu 399 złotych do ok. 560 złotych (netto)\nWybierz typ usługi Rozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tz samochodów TATA w Otyniu Cena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych marki TATA w Otyniu Cena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych TATA w Otyniu Naprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii w turbo z samochodów TATA w Otyniu Koszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w marce TATA w Otyniu Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nTATA w Otyniu (kod pocztowy 67-106)\nASO Suzuki pod Otyniem (kod pocztowy 67-106)\nSerwisy Bentley Continental z Halinowa (kod pocztowy 05-074)\nBentley Continental w Ryglicach (kod pocztowy 33-160)\nCena turbosprężarki w Odolanowie (kod pocztowy 63-430)\nKoszt turbin z Lublińca (kod pocztowy 42-700)\nGroszówka w Skoczowie (kod pocztowy 43-430)\nWybierz punkt w Otyniu z którego chcesz nadać turbosprężarkę do regeneracji w pracowni:\nRegeneracja turbosprężarki do TATA w Otyniu dostępna z poniższych punktów:


Samoloty Ryanair będą stacjonować w Balicach? - Pasazer.com\nSamoloty Ryanair będą stacjonować w Balicach?\nW Oslo Torp Ryanair nie ma bazy więc samoloty najprawdopodobniej będą mieć bazę w podkrakowskich Balicach świadczą o tym również godziny. Podobne sytuacje mijania się samolotów w powietrzu obrazuje połącznie Kraków-Dublin i Kraków-Sztokholm Skavsta. Jeśli wiecie coś więcej piszcie proszę... czekam\ngdn_37\t2009-08-14 17:31\nW zimowym rozkładzie FR już pojawiły się również te loty z GDN do STN , które miały niby być zlikwidowane wt. i czw.\nJednak są tylko w innych godzinach niż pozostałe, ale to i lepiej ...\nbagi\t2009-08-14 16:07\ncos mieszja - wlasnie mi przyszlo, ze zmieniaja godziny odlotu do STN, wiec jakies przetasowania w rozkladzie trwaja!\nthat\t2009-08-09 15:17\nddarek: To, ze w Balicach nie bedzie bazy FR to dla mnie napewno nie powod do usmiechu.\nddarek\t2009-08-06 23:10\nW Balicach to jeszcze chyba nie będą mieć bazy : ).Ten samolot jeszcze gdzieś odleci po 21:55.Pewnie ustalają jeszcze wstępnie otworzenie nowej bazy.Ja mam duże przeczucia że może być NOWA baza w SXF. Wtedy byłaby rotacja samolotu SXF-KRK-TRF-KRK-SXF.\n4tech\t2009-08-06 17:07\nszmalik: ale to nie przeszkadza w tym zeby operowc na tym kierunku z innej bazy...\nszmalik\t2009-08-06 17:03


Wydarzenia Gospodarcze Oświęcim - NaszeMiasto.pl\nWydarzenia Gospodarcze Oświęcim\nCzytaj najnowsze artykuły, oglądaj zdjęcia oraz filmy. Wybierając dziedzinę "Wydarzenia Gospodarcze Oświęcim" masz szybki dostęp do najciekawszych treści o tej tematyce.\nZakład Górniczy Brzeszcze stoi nie tylko na węglu. Trwają właśnie przygotowania do rozpoczęcia produkcji energii elektrycznej i ciepła z metanu, który jest produktem ubocznym powstającym przy eksploatacji węgla. Spółka Tauron Wydobycie, której podlega...\nGrupa TAURON chwali się, że w trudnym gospodarczo czasie pandemii jej kopalnie wypracowały dodatnie wyniki finansowe, poprawiając je o ponad 100 procent względem ubiegłego roku. To między innymi efekt wdrożonych działań podnoszących efektywność. [przycisk]g[/przycisk] W pierwszym półroczu br....\nGodz. 20. 50. Na zewnątrz już ciemno. Lepiej byś o takiej godzinie nie wracał do domu, bo może ci się stać krzywda. Latarnie w Oświęcimiu nie będą włączone jeszcze kilkanaście minut. Miasto oszczędza na komforcie a nawet bezpieczeństwie swoich mieszkańców. Ciemno wszędzie. Tak teraz wygląda...\nDo naszej redakcji napisał pracownik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Chrzanowie. Uważa, że podwyżki, które planuje jego zakład - po 500 zł średnio "na głowę" to skandal. - Razi mnie brak uczciwości ze strony mojego pracodawcy wobec reszty społeczeństwa. Nadeszły ciężkie czasy dla...\nWypadek w KWK Piast Ziemowit: górnik ciężko ranny. Lądował helikopter...


Grzejnik łazienkowy Evia wyróżnia się na tle innych modeli eleganckim designem oraz ogromnymi walorami użytkowymi. Evia została skonstruowana w taki sposób, aby część elementów można było dowolnie odchylić i ułatwić sobie zawieszenie ręczników lub innych akcesoriów łazienkowych. Uchylne kolektory standardowo zostały wykonane w kolorze grzejnika, jednak na specjalne zamówienie można otrzymać je w innej barwie. Podłączenie: 4 otwory z gwintem wewnętrznym 1/2". W zestawie: zawieszenia o regulowanej odległości od ściany, uchylne kolektory poziome jako wieszaki, korek i odpowietrznik 1/2". Kolor: biały RAL 9016, inne kolory z palety RAL dostępne na zamówienie. Okres gwarancji wynosi 10 lat.


Zdesperowane dzieciaki - Zwierciadlo.pl\nPrzed paru laty na portalu Kafeteria.pl powstał wątek pod nazwą „Nienawidzę swoich rodziców”. Temat się przyjął, wciąż nowi młodzi ludzie wpisują posty. Chcą otworzyć się przed kimś, przytulić do kogokolwiek, choćby do ekranu...\n„Gdy się wysłuchuje przez całe dzieciństwo tekstów typu: żebyś wreszcie zdechła, albo: przeklinam ten dzień, kiedy przyszłaś na ten świat, albo: jak zaraz walnę w ten durny łeb, to krwią się zalejesz... Takich słów się nie zapomina”;\n„Często chorowałam, ciągle zastrzyki, antybiotyki, gorączka. Dziecko jak to dziecko, nie dopilnuje się samo, czapki zapomni... A oni za każdym razem darli się na mnie. Wydzierali się, że to moja wina, że jestem chora! Często strzepywałam termometr, by nie wiedzieli, że mam gorączkę”;\n„Oddali mnie babci na długich 6 lat, a zajęli się wychowaniem mojego brata (nie muszę chyba mówić, że jest on dla nich ide-ałem?...), potem mnie od niej zabrali i zaczął się koszmar...”;


Kąpielówki dla dzieci, dziecięca moda plażowa - Zagano.pl\nZAGANO to firma, która zajmuje się projektowaniem oraz produkowaniem odzieży kąpielowej i odzieży sportowej z wysokiej jakości materiałów, charakteryzującej się ciekawym wzornictwem i walorami użytkowymi. W asortymencie sklepu internetowego ZAGANO dostępne są kąpielówki dla dzieci, które idealnie nadają się zarówno na plażę, jak i na basen. Kąpielówki dla chłopców wykonane są z najwyższą starannością - mają zwiększoną odporność na działanie chloru, jak również posiadają ochronę przed promieniami słonecznymi, co zagwarantuje im możliwość długotrwałego użytkowania.\nKąpielówki dla dzieci marki ZAGANO wyprodukowane zostały z najwyższej jakości tkanin, które zapewnią Twojemu dziecku wygodę, komfort i swobodę ruchów podczas zabawy w wodzie czy nauki pływania. Dostępne w asortymencie kąpielówki dla dzieci prezentują się niezwykle oryginalnie i stylowo, ponieważ można wybierać ich kolorystykę z szerokiej gamy wybarwień. Kąpielówki chłopięce dostępne są w wersji jednokolorowej, dwukolorowej, a także we wzorach, np. moro. Wzory wykonane są wysokiej jakości metodą druku, która zapewnia długą żywotność i trwałość produktu. Marka ZAGANO wyprodukowała kąpielówki z włoskiej dzianiny, która charakteryzuje się zwiększoną odpornością na działanie chloru, nadmierne promieniowanie UV, jak również wchłanianie się olejków i kremów. Lekka, a zarazem niezmiernie wytrzymała tkanina gwarantuje idealne dopasowanie do ciała, dzięki czemu zwiększy się efektywność pływania. Ultra cienki materiał charakteryzuje się zwiększoną elastycznością. Kąpielówki dla dzieci nie posiadają kieszeni, lecz wyposażone są w sznurówki od wewnątrz, dzięki którym można w pełni dopasować je do kształtu ciała użytkownika - nie będą spadać podczas pływania. Na lewej nogawce dostępnych w ofercie kąpielówek widoczna jest ozdoba w postaci logo w formie termotransferu lub w formie naszywki. Prezentowane przez ZAGANO kąpielówki nie tylko będą się estetycznie prezentować, ale przede wszystkim gwarantują wygodę i swobodę ruchów podczas pływania.


„Zakochiwałam się w alkoholikach”, pisarka Blanka Lipińska o wybieraniu trudnych facetów | Viva.pl\n„Zakochiwałam się w alkoholikach”, pisarka Blanka Lipińska o wybieraniu trudnych facetów\nDlaczego lubi się kłócić z partnerem?\n• 10 lipca 2019 07:44\nBlanka Lipińska, autorka skandalizujących powieścim wydała właśnie Kolejne 365 dni, trzeci tom erotycznej trylogii. W wywiadzie dla dwutygodnika VIVA! opowiada o swej słabości do trudnych facetów. Tłumaczy też, dlaczego sukces zmusił ją do zmiany życia.\nBlanka Lipińska: Bardzo lubię się sprzeczać z Maćkiem. Prowokuję go, bo wtedy musi wyleźć ze swojej skorupy i dyskutować. Okazać emocje.\nCzym go podpuszczasz?\nTo człowiek ściana, skała. Muszę wyczuć okazję. Wtedy szybciutko przekierowuję rozmowę na temat związku, niezależnie czy chodzi o Bogusię, nasz odkurzacz, czy taniec godowy waleni. Cel jest taki, żeby usłyszeć na przykład: „Kocham cię tak bardzo, że życia poza tobą nie widzę”, albo „Jesteś całym moim światem, Mała”, wiesz romantyczka ze mnie (śmiech). I on potrafi czasem coś wymamrotać pod nosem. Ciężko mu idzie, ale daje radę.\n„Każda kobieta jest biseksualna”, Blanka Lipińska o swoich erotycznych przygodach\nPrzyciągasz trudnych facetów.\nKiedyś brałam sobie takich z problemami, bo musiałam ich uleczyć. Wtedy czułam się potrzebna. Prawie każdy mój chłopak był alkoholikiem. Nie wybierałam ich świadomie. Jak zostałam hipnotyzerem, dowiedziałam się, że podświadomość wybierała takie osoby. A Maciek został wybrany, ponieważ był zupełnie różny od mojego typu mężczyzny. Począwszy od wieku, wyglądu, na usposobieniu skończywszy.\nZa Wami trudny rok?\nBardzo. Zostaliśmy wrzuceni w ekstremalne sytuacje. Moja książka nas wrzuciła. Rzuciłam pracę, zmieniłam miasto, wszystko zmieniłam. We wrześniu zeszłego roku przeszłam stan przedzawałowy.\nWięcej o ryzyku życia na szczycie, seksie i niedostępnym emocjonalnie facecie w wywiadzie dla dwutygodnika VIVA! Na rynku od 11 lipca 2019 r.\nFot. Marlena Bielińska/Move, mat. pras\nTAGI #literatura #Blanka Lipińska #powieść erotyczna\nPOŻEGNANIE Nie żyje Barbara Rosiek, autorka książki Pamiętnik narkomanki


Samochody i inne pojazdy ze Stanów Zjednoczonych są teraz jeszcze bardziej dostępne! Na stronie internetowej firmy "A Better Bid" LLC - oficjalnego przedstawiciela Domu Aukcyjnego Copart w USA abetter.bid znajdziesz wszelkie informacje dotyczące aktualnych ofert i zasad uczestniczenia w aukcjach samochodowych w USA na żywo. Aby zapoznać się ze szczegółowymi danymi tego pojazdu wystarczy skopiować ten link abetter.bid/pl/52940581-2017-civic-civic_lx i wkleić go w pole swojej wyszukiwarki. Cena podana przy każdym pojeździe jest ceną wywoławczą, od której zaczyna się licytacja. Nie podejmuj zbędnego ryzyka i kup raport historii licytowanego pojazdu na naszej stronie internetowej vininspect.com lub epicvin.com. Zlecenie na transport zakupionego pojazdu na terenie USA i przez ocean można złożyć na stronie internetowej naszej firmy transportowej bidux.com. Zapraszamy do kontaktu z naszym przedstawicielem w swoim kraju!\n500 USD · Honda Civic 2017 · 90769 km · benzyna\n500 USD · Honda Civic 2017 · 104262 km · benzyna\n500 USD · Honda Civic 2016 · 90917 km · benzyna\n500 USD · Honda Civic 2016 · 87640 km · benzyna\n500 USD · Honda Civic 2018 · 97660 km · benzyna


Co to jest rozwój instytucjonalny? - pomyslova.pl\nPosted on 23 maja 2021 23 maja 2021 Authoraga1 Comment\nCzym jest rozwój instytucjonalny?\nRozwój instytucjonalny to nic innego jak wydzielona część dotacji, którą możesz przeznaczyć na zakup sprzętu i usług niezbędnych do rozwoju Twojej organizacji. Co do zasady, grantodawcy nie ograniczają pomysłów na wydawanie tych środków. Możesz z nimi zrobić, co tylko Ci się zamarzy. Jednak są takie konkursy, gdzie grantodawca preferuje pewien rodzaj inwestycji w organizację.\nIdea stojąca za wydatkowaniem środków jest taka:\nTy znasz misję Twojej organizacji i masz wizję jej rozwoju.\nWiesz, co należy zrobić, aby osiągnąć planowany rozwój Twojej organizacji.\nWydajesz środki przeznaczone na rozwój instytucjonalny tak, aby zrealizować część wizji.\nBardzo często organizacje nie mają przemyślanej misji swojej organizacji i wizji jej rozwoju. Wtedy środki na rozwój instytucjonalny są wydawane na bieżące i zużywalne rzeczy: zakup sprzętu komputerowego, plakaty, ulotki i inne materiały. Przeczytaj o tym, dlaczego powinieneś mieć opracowaną misję w Twojej NGO. Sama wielokrotnie uczestniczyłam w dyskusjach pt. „Czego nam brakuje, bo coś trzeba wpisać w rozwój?”. Wtedy okazywało się, że komuś popsuł się komputer lub drukarka i najczęściej wykazywaliśmy, że te zakupy są niezbędne do dalszego rozwoju organizacji. Oczywiście, w danym momencie było to dla nas ważne, ale często po czasie okazało się że mamy za dużo niesprawnych komputerów… A brakuje nam rzeczy, które naprawdę mogły by nam pomóc w dalszym rozwoju.\nGdy piszesz wniosek i działasz pod presją czasu nie myślisz o strategicznym podejściu do planowania działań w ramach rozwoju instytucjonalnego. Na mądre zaplanowanie zakupów jest potrzebna chwila zastanowienia i oddechu.\nW ramach strategicznego podejścia do rozwoju organizacji możesz pomyśleć np. o:\nzleceniu opracowania strategii rozwoju organizacji;\nwarsztatach wyjazdowych integracyjno-strategicznych dla całego zespołu;\nopracowaniu wizualizacji graficznej organizacji;\nnapisaniu strategii marketingowej;\ndoradztwie biznesowym pomagających zaplanować dywersyfikację przychodów organizacji;\nzatrudnieniu personelu kluczowego w ngo – np. prawnika w organizacji watchdogowej.\nPomysłów na działanie jest nieskończona ilość. Ale najważniejsze jest to, aby były one spójne z działaniami Twojej organizacji i jej wizją rozwoju. Warto wydać te pieniądze mądrze, gdyż obecnie rzadko się zdarza możliwość otrzymania dotacji, a jeszcze rzadziej dotacji na rozwój instytucjonalny.\nJakie są warunki przyznawania środków na taki rozwój?\nPo pierwsze, środki na rozwój instytucjonalny są zawsze powiązane z dotacją na projekt merytoryczny. Projekt merytoryczny to nic innego jak celowe i określone w czasie działania z zakresu pożytku publicznego. Nie można otrzymać środków na rozwój instytucjonalny bez projektu. Wyjątek stanowią dotacje Narodowego Instytutu Wolności w ramach Programu Rozwoju Organizacji Obywatelskich i tzw. „małe FIO”. Dotacje z FIO dla młodych organizacji wynoszą ok. 5-10 tys. zł. i są wydawane zgodnie z zapotrzebowaniem tak, aby organizacja mogła sprawnie działać. Obecnie trwa procedura wyboru wojewódzkich operatorów małego FIO, więc nie wskażę Ci podmiotów, do których możesz się zgłosić po taką dotację.\nJeżeli aplikujesz o rozwój instytucjonalny w ramach „dużego FIO”, Programu Aktywni Obywatele – Fundusz Regionalny pamiętaj, że koszty rozwoju instytucjonalnego są ograniczone do określonego % dotacji. Np. w FIO mogłeś pozyskać do 20% dotacji. W Programie Aktywni Obywatele była podana jeszcze górna granica środków, o jakie można wnioskować. W tym miejscu muszę udzielić Ci dobrej rady:\nNigdy nie wnioskuj o maksymalny możliwy procent.\nJeżeli wydasz mniej dotacji niż zakładałeś to będziesz musiał oddać środki przekraczające ten procent. Np. jeżeli dotacja ma 10 000,00 a ty możesz wydać 10% na rozwój instytucjonalny, a wydasz tylko 9 000,00 to 100 zł z kosztów rozwoju instytucjonalnego jest niekwalifikowane. Oczywiście możesz te 100 zł wydać ze środków własnych, ale lepiej wcześniej o tym pomyśleć niż później.\nPo drugie, rozwój instytucjonalny to często taki mini-projekt wewnątrz dużego projektu. Musisz opisać problem lub wyzwanie stojące przed Twoją organizacją. W diagnozie powinieneś oprzeć się o dane, czyli np. strategię rozwoju Twojej organizacji. Następnie powinieneś przedstawić sensowne propozycje rozwiązania tego problemu. Tj. opisać działania i rezultaty.\nZachęcam Cię do korzystania ze środków, które możesz wydać na rozwój instytucjonalny Twojej organizacji. Zawsze lepiej te środki mieć niż ich nie mieć. Ale im lepiej zaplanujesz działania w ramach rozwoju, tym lepiej Twoja organizacja na tym wyjdzie!\nPrzeczytaj również, gdzie szukać informacji o aktualnych konkursach grantowych.\n← Previous Previous post: Dlaczego powinieneś zadbać o misję Twojej NGO?\nNext → Next post: 3 warunki gwarantujące sukces w pracy online Twojego zespołu\nOne Reply to “Co to jest rozwój instytucjonalny?”\nPingback: Co Ci jest potrzebne do nagrywania podcastu? | NGO Stacja