Strona główna1 » Elektronika różne2 » Złącza elektroniczne3 » Zasilające\nGn.banan 2mm 11mm M4 2.007\nNumer katalogowy: 6593\nGn.banan TB4 czarne\nNumer katalogowy: TB4CZARNE\nGn.banan TB4 czerwone\nNumer katalogowy: TB4RED\nGn.zapalniczki do obudowy\nGn.zapalniczki hermetyczne + USB\nMontażowe gniazdo zapalniczki 12V oraz port USB, do zastosowania w motocyklach, motorowerach, quadach i skuterach.Cechy produktu: Produkt fabrycznie nowy, wysokiej jakości. Gniazdo zapalniczki 12V oraz USB 5V pozwala na łatwe podpinanie Twoich urządzeń…\nGn.zapalniczki hermetyczne do obudowy\nMontażowe gniazdo zapalniczki 12V, do zastosowania w samochodach, motocyklach, motorowerach, quadach i skuterach.Cechy produktu: Produkt fabrycznie nowy, wysokiej jakości. Gniazdo zapalniczki 12V pozwala na łatwe podpinanie Twoich urządzeń elektrycznych…\nGn.zapalniczki hermetyczne podwójne\nNumer katalogowy: 13787\nMontażowe podwójne gniazdo zapalniczki 12V, do zastosowania w samochodach, motocyklach, motorowerach, quadach, skuterach i łodziach.Cechy produktu: Produkt fabrycznie nowy, wysokiej jakości. Gniazdo zapalniczki 12V pozwala na łatwe podpinanie Twoich…\nGn.zapalniczki sam.na kabel\nGN.ZF-S80/06W kątowe, 6pin, raster 2,54mm\nNumer katalogowy: 5799\nGN.ZF-S80/08W kątowe, 8pin, raster 2,54mm\nGniazdo laboratoryjne M4 24.825 24A 60V\nHIR Krokodylek 27.258.1 gn ban 4mm;15A/300V\nNasadka zasil.komp. IBM\nGniazdo 3-pin na kabel komputerowy\nNasadka zasil.komp.IEC C13 10A kątowa


Powiatowy Lekarz Weterynarii ostrzega - Łuków24.pl - Jesteśmy dla Ciebie, mówimy o Tobie!\nOpublikowano: pt, 26 sie 2016 09:04 2016-08-26T09:04:19.000Z\nWiadomości Wczoraj na stronie Głównego Inspektoratu Weterynarii pojawiła się informacja o kolejnym - 17 - ognisku afrykańskiego pomoru świń. Powiatowy lekarz weterynarii apeluje o przestrzeganie kilku zasad.\nGłówny Lekarz Weterynarii informuje o stwierdzeniu kolejnego ogniska afrykańskiego pomoru świń (ASF) w Polsce. Jest to siedemnaste ognisko choroby u świń domowych od początku występowania ASF w Polsce (tj. od 17 lutego 2014 r.), a czternaste w roku 2016. Ostatnio przebadane próbki zostały pobrane z gospodarstwa, w którym utrzymywano 3 sztuki świń. Gospodarstwo to znajduje się w gminie Nurzec-Stacja, w powiecie siemiatyckim, w województwie podlaskim. Wdrożone już zostały procedury związane z likwidacją choroby.\nInspekcja Weterynaryjna prowadzi działania mające na celu wczesne wykrycie zakażeń wirusem wywołującym afrykański pomór świń u świń i dzików aby likwidować zagrożenie rozprzestrzenia się tej choroby. Jednak zdarza się, że rozprzestrzenianie się choroby spowodowane jest nieodpowiedzialnym postępowaniem człowieka. Powiatowy lekarz weterynarii apeluje więc do rolników, aby:\n- nie nabywali świń bez oznakowania i świadectw zdrowia oraz z niewiadomego źródła,\n- rejestrować wszystkie świnie (nawet jedną sztukę) w ARiMR,\n- zgłaszać terminowo urodzenia, padnięcia i przemieszczenia świń,\n- bezwzględnie przestrzegać podstawowych, obowiązkowych zasad ochrony własnych gospodarstw, w których należy: zabezpieczyć chlewnie, świnie, ściółkę oraz pasze przed dostępem dzików,\n- wyłożyć maty nasączone płynem dezynfekcyjnym przed wjazdem do gospodarstwa i przy wejściu do chlewni,\n- nie karmić świń odpadami kuchennymi,\n- nie wpuszczać osób postronnych na teren swojego gospodarstwa,\n- zgłaszać każde podejrzenie choroby świń lekarzowi weterynarii.\nPrzypominamy: ASF jest chorobą niegroźną dla człowieka, ale bardzo groźną chorobą dla świń oraz powoduje olbrzymie straty ekonomiczne.


Miłośniczka amatorskiego pisania: Świat, w którym chcieliśmy żyć. Rozdział czwarty, część druga\nŚwiat, w którym chcieliśmy żyć. Rozdział czwarty, część druga\nPewdie wstał o dziewiątej i ze zdziwieniem stwierdził, że Cry nie leży w łóżku obok. Podniósł się powoli, ogarniając wzrokiem pokój. Amerykanin krzątał się po kuchni, mrucząc pod nosem jakąś piosenkę.\n- Dzień dobry – Pewds przeciągnął się. – Obudziłeś się wcześniej ode mnie?\n- Dzień dobry, wiesz, też czasami zdarza mi się wstać o normalnej porze – Cry nawet na niego nie spojrzał. – Pewnie dlatego, że zasnąłem wcześniej.\n- Na pewno. Co na śniadanie? – Szwed zjawił się koło przyjaciela, zaglądając mu przez ramię. – Kanapki, hmm?\n- Nic innego ci nie wymyślę. To nam zostało.\nPewdie nic nie odpowiedział, chwycił tylko ubranie i powędrował do łazienki, by nieco się ogarnąć. Gdy stamtąd wyszedł, na stole leżały już talerze z jedzeniem i kubki pełne gorącej kawy. Mężczyzna od razu zasiadł przy nim, jednak poczekał, aż Cry się do niego dosiądzie.\n- Smacznego – powiedział Pewds z uśmiechem, zabierając się za jedzenie.\n- Ty zmywasz – uprzejmie poinformował go Cry, także rozpoczynając posiłek.\nNie rozmawiali ze sobą prawie w ogóle podczas śniadania, przebiegło ono w milczeniu. Pewdie zaczął się nawet zastanawiać, dlaczego brunet był tak oschły. Nie pamiętał, żeby się kłócili czy żeby mówili sobie coś niemiłego. Może Cry był tylko podenerwowany nowym poziomem? A może rzeczywiście coś się stało?\n- Stary, co jest? – Pewds nie wytrzymał. Musiał się dowiedzieć, czy to z jego winy. – Jesteś dość nieprzyjemny dzisiaj.\n- To nic – okularnik westchnął, odgarniając włosy z twarzy. – Tylko… Pani Tinkle była tu rano, przyszła zaraz po tym, jak się obudziłem. Powiedziała, że ma dla nas jakieś rzeczy, że jak już będziemy gotowi do wyjścia, to mamy przyjść do jej pokoju oddać klucz i wtedy nam je przekaże… - zawahał się, niepewny, czy ma mówić dalej. Pewds spojrzał na niego wyczekująco, ciekaw tego, co chciał powiedzieć. – Chodzi mi o to, że zaczęła mówić coś o następnej grze, nie wiem, mruknęła tylko, że nam współczuje, ale skoro ostatniej parze się nie udało, to ktoś musi sobie z tym poradzić… Nieco się boję.\nPewdie pokiwał głową ze zrozumieniem. To nie brzmiało dobrze. Szczególnie część o poprzedniej parze. Im się nie udało. Więc skąd wiadomo, że on i Cry akurat dadzą sobie z tym radę? Dopiero teraz do Szweda dotarło, ilu ludzi musiało już zginąć. Pani Tinkle mówiła, że miewa gości od czasu do czasu. Na pewno zginęła ta dwójka, o której dowiedzieli się dzisiaj. A skoro było ich więcej…\n- Don’t worry about it, Cry – uśmiechnął się, próbując dodać przyjacielowi nieco otuchy, chociaż sam był przygnębiony. – Damy radę. Nie ma rzeczy, której byśmy nie przeszli, o tym cię mogę zapewnić. Znajdziemy z tego jakieś wyjście.\n- Jesteś pewien? – brunet spojrzał na niego z powątpiewaniem.\n- Jeśli dasz z siebie wszystko, to tak, jestem pewien – Pewds zabrał swój, pusty już talerz i wstał od stołu. – Spakuj prowiant, sprawdź czy mamy wszystko i wynosimy się stąd. Im szybciej to przejdziemy…\n-… tym szybciej będziemy w domu – dokończył Cry, podając mu talerz. – Mam nadzieję, że masz rację.\nPewdie uśmiechnął się, zabierając jego naczynia i idąc do zlewu. Po pół godzinie wszystko było już umyte, wytarte i spoczywało na półkach. Cry uporał się także z bagażami, jeszcze raz je przekopując, żeby upewnić się co do ich zawartości. Włożył do nich pudełka z jedzeniem i właściwie to byli już spakowani. Teraz wystarczyło tylko wyjść i udać się na kolejną przygodę…\nZabrali ekwipunek, spojrzeli tęsknie na przytulny pokoik, w którym spędzili ostatnie dwie noce, ze świadomością, że już tam nie wrócą. Cry zamknął dokładnie drzwi i z cichym westchnieniem zszedł na pierwsze piętro.\n- Już jesteście! – wykrzyknęła Pani Tinkle, widząc ich w progu swojego mieszkania. Z ciepłym uśmiechem poleciła im wejść do środka. Zniknęła na chwilę w jednym z pomieszczeń, skąd wróciła z pudłem pełnym jakichś przedmiotów. Zaczęła je rozkładać na stole, mówiąc głośno i szybko, jak miała w zwyczaju.\n- To wasz czwarty poziom, prawda? Cóż, to już prawie połowa drogi, gratuluję. To wielki sukces! Mam nadzieję, że dotrwacie do końca, jesteście bardzo uprzejmymi ludźmi, powinno być takich więcej… Do tej pory przeżyło chyba z osiem, dziewięć par, jeśli pamiętam dobrze. Znaczy, nie całych, pojedyncze osoby, całe pary może dwie przeżyły?\nCry przełknął ślinę, słysząc monolog staruszki. To brzmiało fatalnie. Nawet, jeśli brunet miał nadzieję, że może im się uda, w tym momencie był już przekonany o własnej pomyłce. Nie było opcji, żeby mogli przeżyć do końca. Spojrzał na Pewdie’go. Był blady, ale twarz nie zdradzała żadnych oznak strachu czy smutku. Kompletnie niewzruszony patrzył na Panią Tinkle, która kontynuowała swoją wypowiedź:\n- No, nieważne, nie to chciałam powiedzieć… Dzwoniła do mnie dzisiaj panienka Alice, ma dla was jakieś zlecenie. Nie wiem, czy to część czwartego poziomu, czy coś nowego, może jakiś wstęp, dodatkowe zadanie… Nie mój interes, to nie pytałam. Może musicie po prostu dokończyć pracę za poprzedników, niestety nie udało im się przeżyć. Przykra sprawa, ale nie można przecież zostawić tego bez opieki, to może być groźne dla reszty społeczeństwa! Proszę, to wam się przyda. Tu jest kamera i kilka baterii, tu macie potrzebne dokumenty, wejściówki, informacje… - wcisnęła przedmioty Pewdie’mu, ale gdy chciał dokładniej przejrzeć papiery, zatrzymała go. - Otworzyć możecie dopiero na miejscu, taki jest wymóg. Więc niczego proszę nie czytać, zanim tam nie dotrzecie, zrozumiano? Cóż, to chyba wszystko, czego wam potrzeba, nic więcej Alice mi nie przekazała… Powodzenia!\nCry i Pewds stali na środku salonu, nieco zdezorientowani. Zajęło im chwilę, zanim przyjęli te wszystkie informacje do wiadomości i zanim Szwed zadał w końcu pytanie, na które odpowiedź była im najbardziej przydatna:\n- Ale gdzie mamy tak właściwie jechać? Co jest naszym celem?\n- To wy nic nie wiecie? – zdziwiła się staruszka. – Myślałam, że Alice was poinformowała. Trudno, nie lubię przekazywać złych wieści, ale jedziecie jako reporterzy do szpitala psychiatrycznego. Tego w Mount Massive.\n- Szpital psychiatryczny w Mount Massive… - powtórzył Cry, próbując sobie przypomnieć, co to było za miejsce. Dotarło to do niego w ułamek sekundy. – Outlast.\nPewds pobladł, słysząc nazwę następnej gry. Z przerażeniem spojrzał pierw na Cry’a, a potem na Panią Tinkle.\n- Niemożliwe… - powiedział łamiącym się głosem. – Błagam, nie tam…\n- Takie dostałam zlecenie, nic nie poradzę – Pani Tinkle posmutniała. – Naprawdę mi przykro, chłopcy. Mam nadzieję, że jakoś dacie sobie radę.\n- Tak, oczywiście – Cry uśmiechnął się słabo, czując zbliżającą się panikę. – Niech się pani nie martwi. Zaszliśmy daleko, zajdziemy jeszcze dalej… - głos zaczął mu się łamać, szybko zmienił więc temat. – Jak możemy się tam dostać? To jest gdzieś blisko?\n- Nie, trochę drogi was czeka. Jak wyjdziecie z budynku i skręcicie w tą uliczkę zaraz obok, to dojdziecie do placyku. Stoi tam samochód, w środku jest mapa, na pewno jakoś tam dotrzecie – powiedziała staruszka, przekazując brunetowi kluczyki. – Naprawdę mi przykro, chłopcy.\n- To niech Pani nie będzie – odparł Pewds, starając się udawać chociaż, że się nie martwi. – Dziękujemy bardzo za gościnę, niech Pani dba o siebie, dobrze?\n- Ależ oczywiście! Wy także na siebie uważajcie, w porządku? – Pani Tinkle rzeczywiście była smutna, choć prawie w ogóle ich nie znała. – Miło było was poznać.\n- Panią także. Mamy nadzieję spotkać więcej tak dobrych ludzi – Cry uśmiechnął się lekko, kierując się w stronę drzwi. – Do zobaczenia.\n- Do widzenia! – krzyknęła staruszka, gdy byli już na schodach. Gracze pomachali jej na pożegnanie i udali się we wskazane przez nią miejsce.\nSamochód nie był duży, właściwie był idealny na dwie osoby. Był dość stary, a marki nie dało się rozpoznać – przynajmniej nie była to żadna z tych powszechnie znanych. Pewdie wrzucił do bagażnika kamerę i dokumenty, a sam siadł po stronie kierowcy. Cry także wsiadł do samochodu, ale żaden z nich najwyraźniej nie miał zamiaru nigdzie jechać.\n- Outlast to już chyba lekkie przegięcie. Do jasnej cholery, jak mamy to przeżyć? Już Bloody Trapland wydaje mi się łatwiejsze… - mruknął Pewds pod nosem, nerwowo bębniąc palcami w kierownicę. – Boję się, co będzie dalej. Silent Hill?\n- Może będzie lżej…? W sumie, jakie straszne gry może jeszcze wymyśli- okay, dobra, jest ich całkiem sporo. Ale może jednak?\n- Nie liczyłbym. To co, trzeba by było już jechać... Nie odwleczemy tego w czasie.\n- Masz rację – Cry przytaknął, po czym wyciągnął mapę ze schowka. – Jedziemy.\nPo piętnastu minutach pełnych milczenia wyjechali już poza miasteczko. Główna droga prowadziła ich w stronę gór, widocznych z daleka. Według mapy, gdzieś wśród nich powinien znajdować się cel ich podróży, co niestety oznaczało jakieś dobre cztery godziny jazdy. Cry włączył samochodowe radio, gdzie leciały jakieś mało znane, ale całkiem przyjemne piosenki. Odwrócił się do okna i obserwował teren. Na razie jechali przez jakieś pola. Tak przynajmniej myślał, bo nie mógł być pewien na sto procent – wszystko było przykryte śniegiem. Domów nie było tak wiele jak w miasteczku, ale jednak od czasu do czasu przy drodze stał jakiś dom lub chatka. Słońce grzało przyjemnie, więc Cry ułożył się wygodniej w fotelu i przymknął powieki. Starał się chociaż trochę wyluzować, żeby nie martwić się tak bardzo następną grą, ale coś mu nie wychodziło. Outlast to rzeczywiście nie była łatwa gra. Cry nie pamiętał jak dokładnie przebiegała rozgrywka, ale za to bardzo dokładnie mógł sobie przypomnieć, jak bardzo bał się, gdy któryś z potworów go gonił lub szukał po pokoju, gdy był schowany pod łóżkiem czy w szafce. Teraz będzie tylko trudniej. Jego postać przynajmniej była w dobrej kondycji, a Cry miał wątpliwości, czy da radę non stop biegać starając się nie trafić na jakieś monstrum.\n- Nie przysypiaj – Pewds szturchnął go, nie odrywając wzroku od drogi. – Na razie mam prosto, ale potem będę potrzebował mapy, więc przydałaby się twoja pomoc.\n- Nie przysypiam. Myślę.\n- O, tego też nie rób. To nigdy dobrze ci nie wychodzi – blondyn uśmiechnął się złośliwie.\n- Zamknij się – warknął Cry, niezbyt rozbawiony. – I lepiej mów za siebie.\n- Dobra, stary, przepraszam. Jeez, nie sądziłem, że tak zareagujesz, tylko żartowałem, okay? – Pewdie podniósł ręce do góry, w obronnym geście. – Wyluzuj nieco.\n- Jak? Za chwilę mam przekroczyć próg szpitala dla psychicznie chorych, który jest pełen mutantów i psycholi, a tak poza tym, to muszę to jeszcze przeżyć. Jestem cholernie wyluzowany – głos Cry’a stał się ostrzejszy.\n- Hej, serio. Przepraszam. Po prostu nie myśl o tym na razie, okay?\n- Nie wiem, czy dam radę. To tak jakby nie jest coś, o czym mógłbym zapomnieć.\n- W porządku, ale sam wiesz, że zamartwianie nijak nam pomoże. Przeszliśmy już trzy poziomy, ten też przejdziemy. Uspokój się – Pewds odwrócił się do niego, na moment odrywając wzrok od ulicy. – Damy sobie radę?\nCry przez chwilę wpatrywał się w oczy blondyna, szukając w nich jakiejkolwiek oznaki zwątpienia, ale niczego takiego nie dostrzegł. Pewdie był śmiertelnie poważny i zdecydowany. Jakby naprawdę wierzył, że im się uda.\n- Może damy…? – mruknął, niepewnie potakując. Nie pokładał w tym większych nadziei, ale wiedział, że panika rzeczywiście nie będzie ani trochę pomocna. – Damy sobie radę.\n- Widzisz? – Szwed od razu rozpromienił się, znów patrząc się na drogę. – Jak chcesz, to potrafisz! Od razu lepiej – pogłośnił muzykę w samochodzie i zaczął wystukiwać melodię palcami. Cry uśmiechnął się, widząc uradowanego przyjaciela i wygodnie oparł się w swoim siedzeniu. Przynajmniej jeden z nich wierzył, że to się uda…\nJechali tak już godzinę i naprawdę zaczynało im się nudzić. Cry bez większego zainteresowania obserwował mapę i krajobraz wokół, a Pewds miał już po dziurki w nosie kierowania, szczególnie, że odkąd wyjechali, droga właściwie rzecz biorąc była wciąż prosta. Nawet widoki za oknem nie zmieniły się bardzo – co prawda nie było już widać domów i zagród, ale cały czas widzieli zaspy śniegu i tak właściwie to nic poza tym. Kiedy więc dojechali do lasu od razu przykuło to ich uwagę.\n- Zmieniamy się? Mam dosyć – mruknął Pewds, zatrzymując się dokładnie przed rozwidleniem dróg. Wysiadł z samochodu i zaczął się rozciągać. Cry poszedł w jego ślady, zamykając za sobą drzwi samochodu.\n- Jak dla mnie w porządku, mogę prowadzić – stwierdził, rozglądając się. – Wiesz może, gdzie jesteśmy?\n- To ty masz mapę, sprawdź.\nWedług mapy droga do Szpitala Psychiatrycznego w Mount Massive prowadziła w prawo. Natomiast gdyby skręcili w lewo, dotarliby do jakiegoś małego miasteczka, które na mapie nosiło nazwę Arcadia Bay…\n- Myślisz, że moglibyśmy nieco oszukać Alice? – spytał, pokazując blondynowi mapę. Pewds przyjrzał się jej dokładnie, a na jego twarzy zagościł uśmiech.\n- Zawsze można spróbować, prawda? Na pewno nie może to być gorsze od Outlasta.\nCry zasiadł za kierownicą, czując nagły przypływ energii. To może się udać, czwarty rozdział zawsze może się zmienić. Skądś kojarzył nazwę tego miasta, ale nie mógł sobie przypomnieć skąd. To nie było jednak ważne, liczyło się tylko to, że nie będzie musiał spędzać czasu w tym przeklętym psychiatryku.\nNie jechali długo, pół godziny później zauważyli, że droga zrobiła się węższa i bardziej przejezdna, jakby była wiele razy używana. Znak obwieścił im, że Arcadia Bay znajdowało się bardzo niedaleko i że w przeciągu następnych piętnastu minut powinni się tam znaleźć. Cry nie potrafił ukryć zadowolenia. Cały czas uśmiechnięty, nucił coś pod nosem i starał się jechać jak najszybciej. Pewds był w tak samo dobrym nastroju, ale miał wątpliwości. To szło jakoś za łatwo… Jeśli Arcadia Bay nie było królestwem wszelkich koszmarów, to coś naprawdę musiało być nie tak. Wszelkie wątpliwości rozwiały się jednak, gdy na drodze pojawił się kolejny znak, gdzie nazwa miasta była przekreślona czerwoną farbą, a pod nią tą samą farbą wymalowane były słowa „Jedźcie dalej”.\n- Cholera, coś jest nie tak – mruknął Cry, natychmiast tracąc swoje pozytywne nastawienie.\nRzeczywiście, po krótkim czasie wszystko stało się jasne. Droga stała się bardziej kręta, wyboista, a zza drzew widać było jakiś budynek. Gdy mężczyźni w końcu ujrzeli znak, nie mieli już jak zawrócić. Wielka tablica głosiła, że właśnie wjechali na teren Szpitala dla Psychicznie Chorych w Mount Massive.\nBez żadnego entuzjazmu zaparkowali przed główną bramą. Siedzieli przez chwilę w milczeniu, patrząc się na ogromny budynek za bramą. Cry czuł, że trzęsą mu się ręce i chociaż próbował się opanować, był bliski paniki. Pewdie także stracił swoje optymistyczne spojrzenie na sytuację i powstrzymywał się przed atakiem płaczu. Myśleli, że mogą oszukać Alice i w efekcie sami zostali przez nią oszukani. A w wyniku tego zginą teraz zabici przez psycholi.\n- Mam tego dość. Nie będę siedział bezczynnie i się pogrążał – mruknął w końcu Cry, kładąc dłoń na klamce. – Idziemy tam i giniemy jak prawdziwi bohaterzy. Chociaż trochę szkoda, bo byłem w trakcie nagrywania nowej gry, trochę smutno, że fani nie zobaczą kolejnej części…\n- Po twojej śmierci nawet nie będą wiedzieć, że kiedykolwiek istniałeś – przypomniał życzliwie Pewds, jednak otworzył drzwi samochodu. – Masz rację. Jeśli mamy zginąć, to i tak zginiemy. Prędzej czy później.\nWysiedli z samochodu, od razu czując chłód. Założyli kurtki i plecaki, zabrali dokumenty, kamerę, po czym skierowali się do budki strażniczej, która stała przy bramie. W środku znaleźli tylko komputer, niestety niedziałający, a przed nim kilka baterii. Cry zabrał je z biurka i ruszył w stronę bramy wejściowej. Pchnął ją, wchodząc na główną drogę prowadzącą do budynku. Ani on, ani Pewds nie odzywali się do siebie. Szli równym krokiem, zbliżając się do szpitala. Przeszli obok wielkich ciężarówek i czołgów, które stały przed drzwiami, nie oglądając się. Tak jak myśleli, drzwi były zamknięte i nie dało się ich otworzyć. Oznaczało to tyle, że gracze musieli znaleźć inną drogę…\n- Chyba powinniśmy się wdrapać tam, potem wejść przez okno, kojarzysz coś? – mruknął Pewdie, wskazując lewe skrzydło budynku. Przy ścianie była postawiona jakaś konstrukcja, po której spokojnie można by się wspiąć.\n- Racja. Chodźmy, nie mamy czasu do stracenia.\nRuszyli w lewo, docierając do metalowego stelażu. Musieli go tu zostawić robotnicy gdy budowali lub odnawiali budynek. Teraz okazało się, że jest to bardzo potrzebne. Rzeczywiście, na drugim piętrze okno było otwarte, wystarczyło się przez nie przecisnąć, a wcześniej się tam dostać… I nie spaść przy okazji.\nCry najwyraźniej nie miał z tym najmniejszego problemu – przepchnął się przed Pewds’a i zaczął wchodzić na drabinę, przy okazji testując jej wytrzymałość. Pewdie czekał, aż przyjaciel wejdzie, rozglądając się przy okazji. Odkąd tylko przekroczyli bramę, cały czas miał wrażenie, że ktoś ich obserwuje. Wmawiał sobie, że to nic więcej jak jego wyobraźnia, ale mimo tego wciąż nie czuł się bezpiecznie.\n- Hej, wchodzisz? – Cry stał u szczytu drabiny i był już nieco zniecierpliwiony.\n- Idę, uspokój się – mruknął, chwytając się jednego ze szczebli. – Nie masz wrażenia, że ktoś na nas patrzy? Znaczy, śledzi każdy nasz ruch?\n- Przymknij się, bo zaraz zacznę mieć takie wrażenie – odparł brunet. – Jestem już mocno zeschizowany, nie dokładaj mi.\nPewds westchnął, stając niepewnie na podniszczonych deskach. Konstrukcja okazała się jednak wystarczająco dobra, by utrzymać ich dwóch, więc nie musiał się tym przejmować. Cry przeszedł przodem, do końca podestu i skręcił lewo.\n- Trzeba będzie skoczyć – stwierdził, widząc, że w deskach jest spora dziura. – Może się uda.\nWziął rozbieg i bez problemu wylądował po drugiej stronie. Pewdie poszedł w jego ślady i chwilę później stanęli przed kolejnym problemem – żeby dostać się na drugie piętro, trzeba było się jakoś na nie wdrapać. Szwed wyminął Cry’a i ostrożnie wszedł na deski oparte o ściankę, by mieć większe szanse na dostanie się na górę. Podskoczył, chwycił się stalowej rury i podciągnął się, wchodząc na piętro. Niestety, podczas podskoku deski załamały mu się pod nogami.\n- Dzięki, stary – Cry spojrzał na niego krytycznie, krzyżując ręce na piersi. – Co mam teraz zrobić?\n- Dasz radę, nie dramatyzuj. Podskocz wysoko, złap się i wciągnij na górę, tyle masz do zrobienia. To chyba nie takie trudne?\n- Łatwo ci mówić, już masz to za sobą – westchnął, zrezygnowany. - Dobra, spróbuję.\nStanął pod dziurą, przygotowując się do skoku. Wybił się, ale zabrakło mu kilku centymetrów, żeby chwycić się belki. Nie ważne ile razy próbował, wciąż była za daleko.\n- No, niesamowicie inteligentny i lepszy od wszystkich Pewdiepie, co teraz? – spytał Cry ironicznie. Nie ma opcji, żeby udało mu się tam wskoczyć.\n- Hej, nie moja wina, że masz słabą kondycję. Spróbuj jeszcze raz, pomogę ci wejść. Na trzy, skacz. Może uda mi się cię złapać.\nCry wybił się i Pewds chwycił go za nadgarstek, podciągając do góry. Był dosyć ciężki, więc Pewdie spiął mięśnie, starając się go przypadkiem nie puścić. Cry sięgnął drugą ręką, tak, by blondyn mógł go złapać. Pewds chwycił go za dłoń, pomagając sobie poprawieniem chwytu i wykorzystując całą swoją siłę wciągnął bruneta na górną platformę.\n- Dzięki – wymamrotał Cry, podnosząc się z podłogi.\n- Nie ma problemu. Tylko postaraj się schudnąć przed kolejnym razem.\nPewdie ruszył przodem po dwóch, dość wąskich deskach. Gdy widział ile dzieli go od ziemi, ogarniał go lęk wysokości, którego nigdy tak naprawdę nie miał. Szybko przez nie przeszedł, po czym skręcił w lewo, znajdując dokładnie takie same dwie deski. Wszedł na nie ostrożnie, rozkładając ramiona dla równowagi. Cry ruszył za nim powoli, trochę martwiąc się, czy Pewdie da radę. Jego obawy okazały się słuszne, bo w połowie drogi blondyn zachwiał się niebezpiecznie w prawo i Amerykanin musiał go chwycić za ramię, żeby nie spadł. Niestety, sam przez to stracił równowagę i musiał się mocno przechylić w lewo, żeby utrzymać się na desce. Kiedy już przestał czuć zawroty głowy, zdecydowanie popchnął Pewdie’go w przód, sprawiając, że mężczyzna w dwóch sekundach znalazł się na nieco bezpieczniejszym podłożu, czyli następnej platformie.\n- Jeez, nie strasz mnie tak więcej, okay? – powiedział Cry, stając tuż obok niego – Myślałem, że zlecisz. Co gorsza, sam bym zleciał.\n- Przepraszam. Niby nie mam lęku wysokości, ale… W praktyce chyba jednak mam.\nGracze rozejrzeli się, odkrywając, że stoją tuż pod celem ich wspinaczki – otworzonym na oścież oknem. Pierwszy wepchnął się przez nie Cry, a chwilę później wdrapał się tam także Pewds. Obaj mężczyźni stali teraz w jakimś zagraconym pokoju, dosyć zdewastowanym, oświetlonym jedynie słabym światłem lampy, zwisającej z sufitu. Jednak gdy tylko Pewdie zrobił jeden krok w przód, biorąc głęboki oddech, lampa zamigotała i zgasła, strzelając wkoło iskrami. Szwed jęknął cicho, spanikowany i cofnął się nieco.\n- Oczywiście, że musiała się przepalić – mruknął, upewniając się, że Cry jest osobą, obok której stoi i do której mówi. – Nie wcześniej, tylko teraz. Teraz.\n- Gra pozostanie grą, nic z tym nie zrobisz. Po prostu włącz kamerę, zanim coś nas zabije.\nPewds pospiesznie wyciągnął sprzęt z kieszeni kurtki i włączył tryb nocny. Pokój na ekranie kamery przybrał trupio zielony odcień. Cry przysunął się do Pewds'a, żeby widzieć ekran nagrywania i powoli ruszyli przed siebie, widząc rozwalone na ziemi regały i szafki, poniszczone fotele, kawałki szkła porozrzucane po pokoju i plamy krwi, brudzące wykładzinę na podłodze. Szybko przeszli pokój, dostając się w końcu do drzwi, które otworzyły się bez problemu. Rozejrzawszy się po korytarzu, który był zablokowany z obu stron przez jakieś regały, weszli ostrożnie do pokoju naprzeciw, tym razem już oświetlonego. Pewdie wyłączył kamerę, nie chcąc marnować baterii i ruszył przodem. Przeszedł zaledwie parę kroków, gdy nagle telewizor wiszący na ścianie włączył się, szumiąc głośno i jednocześnie doprowadzając graczy do małego zawału serca.\n- Przestraszył nas pieprzony telewizor – powiedział Cry, starając się ochłonąć. – Zdecydowanie się starzejemy.\n- Mów za siebie. Ja jestem młody i piękny, to ta gra jest do dupy – odparł Pewds, pomału idąc dalej. Po chwili zauważył, że Amerykanin za nim nie podąża, tylko stoi na środku, wyciągając spod kurtki niebieską teczkę.\n- Przypomniało mi się, że dostaliśmy dokumenty od Alice. Mieliśmy je przeczytać dopiero, jak wejdziemy do środka, więc może…? – pomachał jakąś kartką, po czym przybliżył ją do oczu. Niestety, słabe światło żarówki i śnieżącego się ekranu telewizora nie wystarczyły, by Cry był w stanie cokolwiek przeczytać, więc przekazał dokument przyjacielowi.\nSilne więzy przyjaźni pomogą wam przejść\nPrzez opuszczonego szpitala korytarzy sieć\nTo miejsce musicie opuścić bez pomocy, sami\nWięc biegnijcie, kryjcie się lub dajcie się zabić.\n- Klasyczny wierszyk na rozpoczęcie, nic nowego – mruknął Pewds, gdy tylko skończył czytać treść na głos. – Możemy iść dalej.\nNagle twarz Cry’a wykrzywił grymas bólu i mężczyzna jęknął cicho, opierając się o ścianę, zaciskając mocno zęby – widać to było po napiętych mięśniach twarzy. Pewdie w dwóch krokach podszedł do niego i chwycił go za ramię.\n- Stary, wszystko w porządku? Cry, mów do mnie…\n- Tylko… wyżyna mi napis… na plecach – wycedził, nie otwierając oczu. – Dam… radę…\nKulił się jeszcze przez chwilę. Chociaż Pewds wiedział, że to nic groźnego, nie mógł nic poradzić na to, że martwił się trochę widząc cierpienie przyjaciela. Po chwili jednak ból ustąpił i Cry trzymał się ściany tylko po to, żeby nie upaść. Jego oddech był ciężki, ale na jego twarzy wymalowana była ulga.\n- Już okay. Dzięki za troskę – wymamrotał, odpychając się od ściany. – Chodźmy.\nPewdie spojrzał na niego niepewnie, ale nie zatrzymał go i grzecznie podążył za nim, by przeszukać pokój.\nOkazało się, że w pokoju nie było żadnych ważnych dokumentów czy chociażby kilku baterii – były za to drzwi, które prowadziły do korytarza. Mężczyźni przeszli korytarzem powoli, dokładnie obserwując otoczenie. Przecisnęli się między szafkami, stojącymi w połowie przejścia i otworzyli pierwsze drzwi po lewej. Po dokładnym przeszukaniu pokoju znaleźli tylko baterię. Za to w następnym pomieszczeniu, znajdującym się zaraz obok poprzedniego, znaleźli teczkę z jakimiś dokumentami. Cry przeczytał je szybko – były to akta jednego z pacjentów, kogoś o przezwisku „Billy”. Nie wydało mu się to szczególnie interesujące, ale mimo wszystko schował dokumenty do plecaka.\nKorytarz kończył się szklanymi drzwiami, ale przed nimi, po obu stronach były jakieś pomieszczenia. Gdy Cry podszedł bliżej drzwi po lewej, zauważył, że jest to łazienka. Drzwi do niej były uchylone, lecz gdy mężczyzna chciał chwycić za klamkę, ktoś po drugiej stronie je zamknął. Brunet odskoczył, przestraszony. Spojrzał się na Pewds’a.\n- Ktoś tam jest – poinformował go półgłosem i znacznie odsunął się od drzwi. – Po prostu chodźmy dalej…\n- Nie przeginaj, może to tylko przeciąg – zbagatelizował Szwed, chwytając za klamkę. – Sprawdźmy chociaż, czy ją zamknięte.\nZanim Cry zdążył go zatrzymać, albo chociaż zaprotestować, Pewdie szarpnął mocno, ale drzwi pozostały zatrzaśnięte.\n- Oszalałeś?! Co jeśli to nie byłby przeciąg i drzwi byłyby otwarte? – Cry spojrzał na niego z przerażeniem.\n- Zluzuj stary, nic się nie stało. Po prostu chodźmy dalej.\nBlondyn wyminął go, kompletnie niewzruszony. Cry zacisnął zęby, wkurzony i podążył za nim. Weszli do drugiego pokoju, gdzie zastali jakieś automaty z napojami, stolik i parę szafek w komplecie ze zlewem. Najbardziej w oczy rzucały się wielka deska, być może jakiś fragment szafki lub blat stołu, która leżała zakrwawiona na ziemi, oparta o krzesła i inne meble, wykonane z metalu. Była przechylona i łatwo było się domyśleć, że ktoś użył jej, by dostać się do szybu wentylacyjnego, który znajdował się przy suficie. Cry zajęty był przeszukiwaniem szafek. Na kuchennym blacie po lewej znalazł baterię. Odwrócił się do przyjaciela, by pokazać mu swoją zdobycz, ale zobaczył tylko jego nogi, wystające z otworu w wentylacji.\n- Stary, co ty wyprawiasz? – krzyknął, wdrapując się na deskę.\n- Tylko tędy możemy przejść dalej, więc właśnie to robię – padła odpowiedź. – Dalej, wskakuj na górę! Ale najpierw podaj mi swój plecak, będziesz go pchał przed sobą.\nCry pokręcił głową z niedowierzaniem, ale ściągnął plecak i przecisnął go przez wąskie wejście. Chwilę później podskoczył, chwytając się krawędzi otworu i wgramolił się do wnętrza kanału wentylacyjnego. Było okropnie ciasno i ciężko się było poruszać, ale nie miał wyjścia, musiał się tędy przedostać. Na końcu przejścia widać było światło, Pewds podążył więc w tamtym kierunku. Nie doszli nawet do połowy, gdy nagle blondyn zatrzymał się, spoglądając w lewo, na kratkę. Widać było przez nią jak jakaś postać wbiega do pokoju, robi coś przez ułamek sekundy, po czym wybiega, trzaskając drzwiami. Pewdie leżał przez chwilę nieruchomo, a gdy już był pewien, że na razie nic mu nie grozi, ponowił czołganie się przez szyb.\n- Czemu się zatrzymałeś? – spytał Cry, nieco zdezorientowany.\n- Wydawało mi się, że coś widziałem. Nie ważne, to tylko moja wyobraźnia – skłamał, nie chcąc go martwić. Przesunął się do końca kanału i zeskoczył na dół. Po chwili koło niego wylądował plecak Cry’a, a zaraz potem sam jego właściciel.\nZnajdowali się teraz w dość szerokim, jasnym korytarzu. Światło padało przez wielkie okna, które zastępowały jedną ze ścian. Po lewej były drzwi, oczywiście zamknięte, a po prawej korytarz, niestety zagracony przez jakieś półki. W teorii mogliby tamtędy przejść, ale porzucona szafa sprawiała wrażenie, jakby za chwilę miała spaść im na kark, więc woleli nie ryzykować, przynajmniej póki nie upewnią się, że nie ma żadnej innej opcji.\n- Patrz tutaj! – Cry próbował dojrzeć coś zza matowych szyb okien i skinął na Pewdie’go ręką. Za szybą widać było ogromny hol, pewnie coś w rodzaju recepcji lub centrum bezpieczeństwa, nad którym wisiał piękny żyrandol – to on dawał takie światło. Nie było tam widać żywej duszy. – Myślę, że moglibyśmy wyjść tędy. Widzisz? Tam są drzwi.\n- Wiesz, w oryginalnej grze to nie było takie łatwe – odparł Pewds, z wyraźnym zwątpieniem w głosie. – Na pewno coś nam pokrzyżuje plany.\n- W przeciwieństwie do fabuły gry, teraz jest dwóch „dziennikarzy”. Mamy całe 50% szans więcej na to, że przynajmniej jeden z nas wydostanie się stąd. Po prostu musisz w to uwierzyć\nPewds nie odpowiedział. Rozejrzał się po korytarzu i zauważył, że zaraz koło rozwalonych mebli, które zagradzały im drogę, znajdują się drzwi z tabliczką, która informowała, że te oto drzwi prowadzą do biblioteki. Pewdie pociągnął Cry’a za rękaw, wskazując mu drzwi do biblioteki.\n- Myślę, że warto to przeszukać – stwierdził, kładąc dłoń na klamce.\n- Pamiętasz chociaż, co tam było?\n- Szczerze mówiąc, z tej gry pamiętam głównie zakończenie i może parę momentów gdzieś tam po drodze… Nic nam nie będzie, spokojnie – odparł, zdecydowanie otwierając drzwi.\nPrawie dostał zawału, gdy nagle pojawiły się przed nim zakrwawione zwłoki jakiegoś mężczyzny, zwisające z sufitu. Pewds cofnął się, przerażony, wpadając na Cry’a i przewracając ich obu. Przez chwilę siedzieli na ziemi próbując złapać oddech. Cry wyglądał na równie przerażonego, co Pewdie. Kiedy już nieco ochłonął, odsunął się od Szweda i wstał powoli.\n- Tak? – odparł, nieco zszokowany.\n- Wal się. Mówiłeś, że nic nam nie będzie, debilu.\n- Przestań mnie obrażać, nie wiedziałem, że to się wydarzy. Jakbyś nie zauważył, jestem równie zaskoczony, co ty – warknął blondyn, jednak bez żadnego przekonania. Podniósł się z ziemi i ostrożnie zajrzał do przeklętego pomieszczenia. Mężczyzna, który nagle spadł, leżał teraz na podłodze. Pewdie był pewien, że zanim zleciał na dół, światło było zapalone – teraz jednak w bibliotece panowały kompletne ciemności. Gracz wyciągnął więc kamerę, ponownie ustawiając ją na tryb nocny i skinął na Cry’a. Idąc ramię w ramię, wkroczyli do pokoju.\nPierwsze co rzuciło im się w oczy, to kolejne ciało, zwisające do góry nogami. Nie miało głowy, a zaraz pod nim znajdowała się plama krwi. Cry przełknął ślinę, jednak szedł dalej. Teoretycznie rzecz biorąc, poza plamami krwi i kilkoma ciałami, wyglądało to jak zwykła biblioteka. Gracze szli wzdłuż półek zapełnionych książkami, skręcili w lewo i biblioteka nagle przestała ją przypominać. Książki stały obok dziwnych słoików z niezidentyfikowaną, albo co gorsza, zidentyfikowaną zawartością. Kiedy skręcili znowu, zobaczyli, że szafki były teraz zajmowane przez większą ilość tych słoików oraz przez odcięte głowy ludzkie. Mężczyźni poczuli się mniej pewnie, szczególnie, że na środku zobaczyli kolejną zakrwawioną osobę. Tym razem nie wisiała, tylko była przebita przez coś w rodzaju wielkiej, stalowej belki i swoją głowę wciąż miała przytwierdzoną do tułowia. Gdy tylko podeszli bliżej, postać wyciągnęła do nich rękę, krzycząc w rozpaczy:\n- Oni nas zabili. Wydostali się. The Variants.\nPewds odsunął się, zaskoczony. Był przekonany, że mężczyzna był całkowicie martwy, tym czasem miał jeszcze siłę, by mówić.\n- Oddycha, może będziemy w stanie go jakoś opatrzyć, uratować…? – Cry zwrócił się do przyjaciela, zszokowany.\n- Nie! Słuchajcie. Z nimi nie można walczyć. Musicie się ukryć – kontynuował ranny, uciszając Amerykanina skutecznie. – Można odblokować główne drzwi w Centrum Kontroli Bezpieczeństwa. Musicie spieprzać z tego okropnego miejsca.\nCry chciał podejść do niego, spróbować mu jednak pomóc, lecz nagle mężczyzna zamilkł i przestał się ruszać. Po chwili Cry miał już pewność, że było za późno – teraz miał przed sobą tylko martwe, przebite na wskroś ciało. Nagle poczuł, że ktoś chwyta go za ramię.\n- Nie ma sensu tu siedzieć. Nie uratujemy go już – powiedział Pewds smutnym tonem i delikatnie pociągnął przyjaciela za rękę. – Jedyne, co możemy dla niego teraz zrobić, to wydostać się stąd.\nCry skinął głową i powlókł się za przyjacielem, starając się nie zwracać wielkiej uwagi na otaczające go ze wszystkich stron głowy. Wkrótce dotarli do drzwi i wyszli na korytarz.\nLedwie wyjrzeli na zewnątrz, Pewds zobaczył, że za zakrętem ktoś idzie. Natychmiast schował się w pokoju, dając znak Cry’owi, że powinien zrobić to samo.\n- Co się dzieje? – brunet był nieco zmartwiony. Wyjrzał na korytarz, ale nic tam nie zobaczył.\n- Ktoś tamtędy szedł, serio. Przyrzekam na wszystko, nie przewidziało mi się.\n- Ale tam niczego nie ma. Nawet jeśli ktoś przechodził, już go tam nie ma.\n- Na pewno? – Pewdie wychylił się nieco, a gdy już się upewnił, odetchnął z ulgą. – Okay, rzeczywiście musiał już sobie pójść. Wybacz. Spanikowałem.\n- Lepiej, żebyś panikował, niż żeby coś nas dorwało – pocieszył go Cry i pomógł mu wstać z ziemi. Ostrożnie ruszyli przez korytarz. Kończył się on zabarykadowanym deskami wyjściem, ale także rozwidlał się na mniejszy korytarz po prawej i nieco szerszy, zawalony meblami korytarz po lewej. Gracze ruszyli w prawo i znów musieli skorzystać z kamery, żeby zobaczyć cokolwiek. Na końcu korytarzyka były dwa pomieszczenia: to po lewej okazało się zamknięte, ale pokój naprzeciw – łazienka – był do ich użytku. Prawie. Gdy weszli do środka, znaleźli tam pęknięte lustro nad zlewem, niedziałającą suszarkę do rąk i ubikację… wypełnioną krwią, z której wystawała ludzka ręka. Cry skrzywił się na ten widok, za to Pewds podszedł, by bliżej się jej przyjrzeć.\n- Mam idiotyczną ochotę przybić jej piątkę – Pewdie z uśmiechem spojrzał na odciętą dłoń, a potem na Cry’a. – Gdyby tylko nie była taka brudna…\n- Boże, jesteś okropny. Jesteś jakimś cholernym psychopatą, prawda? – odparł Cry, ale zaśmiał się po nosem. – Chodź już, bo za chwilę wcielisz swój chory plan w życie.\nPewds opuścił pokój, jednak nie przestał się uśmiechać.\n- Ej, żartowałem sobie. Gdyby nie ty, serio przybiłbym jej piątkę. High-five!\nCry szturchnął go w bok, wychodząc z korytarzyka. Teraz jedyna droga prowadziła prosto, ale gracze mieli lekkie wątpliwości, czy na pewno chcą tędy iść.\n- Czy mi się wydaje, czy jeśli przejdziemy między tymi szafkami – Pewds wskazał meble ustawione na środku korytarza – to zaatakuje nas jeden z tych potworów? Wiesz, ten gruby ze zmasakrowaną twarzą?\n- Wiesz, też mam takie wrażenie… Ten fragment akurat pamiętam.\n- To co teraz? Nie mamy za bardzo żadnego innego wyjścia.\n- Może gdybyśmy próbowali wrócić po własnych śladach to by się udało stąd uciec? Nikt nie powiedział, że musimy przechodzić całą grę, a tak w teorii to nic nam nie stoi na przeszkodzie, by po prostu zwiać – zasugerował Cry, niepewnie.\n- Wiesz, to może nawet wypalić! Znaczy, jeśli nie, to się wrócimy jeszcze raz i zrobimy co trzeba. Spróbować zawsze warto…\n- To był najlepszy pomysł, jaki kiedykolwiek miałem – uśmiechnął się Cry i radosnym krokiem zaczął iść z powrotem do biblioteki. Pewds stał przez chwilę, patrząc się jeszcze, czy przypadkiem gruby potwór za nimi nie idzie lub nie chowa się gdzieś, przygotowany do ataku. Jednak nikogo nie widział, wzruszył więc ramionami i odwrócił się, by podążyć za Cry’em. Przyjaciela nigdzie nie było. Cóż, może poszedł przodem…?\nPewdie ruszył tam, gdzie przed chwilą poszedł Cry, lecz nagle usłyszał jego krzyk. Amerykanin wybiegł z biblioteki, przerażony. Gdy tylko zobaczył Szweda, wrzasnął:\n- Pewds, uciekaj! Szybko!\nNie musiał tłumaczyć dlaczego. Potwór, którego wcześniej widział Pewdie i na którego tak bardzo uważał, biegł właśnie za Cry’em. Blondyn zaczął biec, oglądając się za siebie. Mimo wielkiej masy, monstrum nie potrzebowało wiele czasu, by dogonić Cry’a. Mężczyzna znalazł się nagle dwa metry nad ziemią, gdy potwór podniósł go do góry. Mimo tego, że Cry próbował wyrwać się z jego uścisku, wszystkie starania były na marne.\n- Co tak stoisz, idioto! UCIEKAJ! – zdążył wrzasnąć, zanim potwór rzucił jego ciałem przez okno.\nPewds był przerażony, ale posłuchał przyjaciela – ruszył biegiem w stronę szafek i zaczął się przez nie przeciskać. Da radę, da radę, jeszcze tylko chwilę… Jeśli przejdzie na drugą stronę korytarza, ten grubas nie będzie go już gonił. Jeszcze trochę…\n- Mała świnko.\nPewdie zamarł, słysząc niski, warczący głos potwora. Silna sylwetka monstrum, które pewnie kiedyś było człowiekiem, była przerażająca. Najbardziej przerażała twarz – szerokie usta bez warg, za to z dwoma rzędami ostrych zębów, głęboko osadzone, małe oczy, całość pokryta zakrzepłą krwią.\nPotwór bez chwili zastanowienia chwycił go za ubranie i miotając nim niczym zwykłą szmacianą lalką cisnął nim przez jedno z okien. Pewds zobaczył tylko kawałki szkła, które leciały wraz z nim oraz niknącą w dali postać stwora. Chwilę później tępy ból w głowie zawiadomił go, że przed momentem zderzył się z ziemią, a czarny obraz, że właśnie stracił przytomność.\nNie wiedział, ile czasu minęło, odkąd spadł na ziemię. Z trudem obrócił się i ujrzał Pewdie’go, który leżał tuż obok. Chciał sprawdzić, czy przyjacielowi nic nie jest, ale ból rozlewający się po jego ciele uniemożliwił mu jakikolwiek bardziej złożony ruch. Cry leżał więc, pół przytomny i otępiały, patrząc się w przestrzeń. Płuca wołały o więcej powietrza, kręgosłup o rehabilitację, a głowa postanowiła zaprotestować rzucaniu nią o podłogę, co zasygnalizowała przeszywającym bólem. Resztę brunet pamiętał jak przez mgłę. Jedyne rzeczy, jakie pozostały w jego pamięci, zanim ponownie stracił przytomność, były spokojnym głosem, hukiem strzału i zapachem krwi.\nPewds otworzył oczy, jednak natychmiast je zamknął, rażony światłem żyrandolu nad nim. Pamiętał, że potwór wyrzucił go przez okno, pamiętał jak upadał, pamiętał, jaki czuł ból. Zresztą bólu nadal się nie pozbył. Szczęśliwie plecak wciąż miał na sobie, więc upadł na niego i chyba sobie nic nie złamał, ale i tak bolało jak cholera. Próbując złapać oddech i nie zwymiotować, delikatnie obrócił głowę nieco bardziej w lewo, żeby chociaż trochę się rozejrzeć. Leżał gdzieś w holu, który widzieli z Cry’em z górnego piętra. Kątem oka dostrzegł jakieś ciała, martwe i zakrwawione. Obrócił się więc w drugą stronę, by sprawdzić co z jego przyjacielem. Zobaczył grymas bólu na jego twarzy i musiał przyznać, że wywołało to u niego poczucie ulgi – miał pewność, że Cry żyje. Chciał podczołgać się bliżej przyjaciela, ale jego uwaga została odwrócona czyimś głosem. Pewdie szybko zidentyfikował mówcę, był to jakiś mężczyzna, o zapadniętych oczach i bez włosów, jednak nie wyglądał na potwora. Wyglądał na księdza. Szwed starał sobie przypomnieć, o co z nim chodziło, ale w stanie, w którym się znajdował nie za bardzo był w stanie myśleć. Mężczyzna świecił latarką prosto w jego oczy i mówił:\n- A kim ty jesteś…?\nPewds chciał się przedstawić, ale mógł wydać z siebie tylko żałosny jęk błagania. Ksiądz natomiast sięgnął po kamerę i sprawdził jej zawartość. Gdy skończył, wzniósł oczy ku górze i powiedział, wyraźnie zachwycony\n- Ro-rozumiem. Litościwy Boże, zesłałeś mi apostoła. Strzeż swego życia, synu, zostałeś wezwany.\nWyciągnął rękę w stronę twarzy Pewdie’go. Chciał się odsunąć, jednak jego ciało było bezwładne.\nI w tym momencie zdarzyło się coś niespodziewanego: Pewds usłyszał dwukrotny dźwięk strzału z pistoletu. Oba strzały były celne – krew trysnęła ze skroni tajemniczego mężczyzny, a on padł na ziemię, bez chociażby nikłego śladu dawnego życia. Blondyn otworzył szerzej oczy, zszokowany. Zanim zdążył zlokalizować sprawcę, mdły zapach krwi uderzył w jego nozdrza, a światło znów wydało mu się jaśniejsze, dopełniając wszystkiego i ponownie pozbawiając go przytomności.\nWitam wszystkich. Tak, jestem leniwą kulką. Tak, wiem, że czekaliście. Przepraszam. Egzaminy gimnazjalne mnie trochę zmogły, ale Maru wraca do gry. Rozdział jest jaki jest, bo przeżywam kryzys i wciąż chcę wszystko usunąć z komputera i rzucić pisanie na zawsze. Ale wiem, że będę żałować tego bardziej, niż czegokolwiek innego w moim życiu, więc oto jestem. Złe bo złe, ale coś tam jest. Przynajmniej dobry cliffhanger na końcu, to chyba jedyny moment, który mi się spodobał.\nJestem teraz w górach, więc nie za bardzo mam dostęp do internetu - to, że ten post został opublikowany, jest istnym cudem. A tak na serio, to mogę z neta korzystać, o ile nie ściągam muzyki lub filmów, co niestety oznacza zero YouTube. Napisałam to tylko i wyłącznie dzięki filmikom, które ściągnęłam na komputer - problem w tym, że ściągnęłam je bez dźwięku. Nie przyzwyczajajcie się więc do tego, w najbliższych dniach zobaczę sobie z dźwiękiem oba gejmpleje i jeszcze trochę pododaję do tego rozdziału. Niewiele, ale jednak :)\nNo to przypisy, których będzie więcej potem:\n1. Arcadia Bay - oczko w stronę fanów Life is Strange. Mam obsesję na punkcie tej pięknej gry i mnie po prostu podkusiło :D\n2. "Więc biegnijcie, kryjcie się lub dajcie się zabić" - inspirowane wstępem do gry, którego ostatnie zdanie brzmi "Your only choices are to run, hide or die".\n3. "The Variants". Nie mogłam wyobrazić sobie dobrego tłumaczenia, więc wolałam zostawić. Po polsku znaczy to tyle co "Warianty" albo "Odmienni"\n4. Wszystkie wypowiedzi postaci z gry, były wzięte z oryginału i przetłumaczone. Pewnie Outlast ma polską wersję, ale nie za bardzo mam jak ją sprawdzić, więc przetłumaczyłam żywcem.\nI to w sumie tyle. Dziękuję za uwagę xD\nAutor: Maru Shinu Nakamura o 22:37\nKasumi the Raper 2 maja 2015 23:44\nNOSZ KURDE WRESZCIE!!!! Będę mogła teraz świętować :") MARU WRZUCIŁA W KOŃCU ROZDZIAŁ, NIESAMOWITE!!! <3 Cudowne, jak zawsze. Jaram się jak głupia :D Zwłaszcza, że Outlast <3 aww~!\nTrochę creepy, nie ma co. Wyszło ci xD Nieźle mnie zaskoczyła koniec, kompletnie się tego nie spodziewałam xD\nArcadia Bay - musiałaś, prawda? XD aż sobie wyobraziłam jak Cry i Pewdie miast jechać do szpitala, jadą do radosnego miasteczka, gdzie lada chwila ma pierdolnąć tornadem i takie yolo i troll face xD\nSkisłam, kiedy Pewdie powiedział o tej zakrwawionej ręce "mam ochotę jej przybić piątkę" XDDDD wtedy akurat wyobraziłam sobie mnie i ciebie, kiedy stoisz za mną i pokręcasz głową z miną "otaczają mnie kretyni" XD\nRozdział piękny, kocham cię i czekam na więcej!!! ;3 xD\nMaru Shinu Nakamura 17 maja 2015 07:04\nZaplon niesamowity. Bedziesz musiala wybaczyc mi brak polskich znakow, bo pisze z Czechow xD\nDobrze ze creepy, bo nie za bardzo tego czuje. Welp, chyba musze uwierzyc w moje sily xD\nMusialam. Jak nie wyjdzie przynajmniej zwiastun w przeciagu 2 dni, to sobie chyba cos zrobie. ARGHHHHH ;__;\nPisz Kasurowego Outlasta, bo to bedzie epickie. Can't wait <3\nWiem, ze mnie kochasz, juz to mowilas xD Dziekuje <3\nTsukuyomi Niki 6 maja 2015 18:08\nCzekałam, czekałam i się doczekałam i znowu będę musiała czekać ;_;\nMoment gdy PewDie chciał przybić piątkę dłoni wystającej z kibla mnie rozwalił XD\nCzekam z niecierpliwością na dalszy ciąg *-*\nMD 7 maja 2015 15:10\nNie spodziewałam się takiej końcówki. Kto strzelił? :'( Muszę wiedzieć...! Albo jednak nie. Poczekam i chcę mieć niespodziankę. Tak czy inaczej, czekam na kolejny rozdział, który, w miarę możliwości, niech pojawi się nieco szybciej!\nTak BTW, egzaminy gimnazjalne naprawdę męczą! Ja po próbnych miałam ochotę spalić wszystkie podręczniki, a szczególnie fizykę.\nAriess Arte 16 maja 2015 22:29\nJeeeej wreszcie *^* <3 Outlast <3 Jeny jak się ciesze xd Ten moment z High-five - bezcenny x3 Arcadia Bay ^^ Czekam na dalszy ciąg :3\nCrayola 3 lipca 2015 13:56\nŚwietny blog, świetny rozdział *^* <3\nPatrząc na daty dodawania poprzednich rozdziałów, jestem zmuszona spytać kiedy kolejny?\nMaru Shinu Nakamura 3 lipca 2015 21:05\nMądrze, że patrzysz na daty, przynajmniej jakoś sobie możesz odmierzyć czas xD\nJestem właśnie w trakcie pisania, jeśli dzisiaj uda mi się napisać jeszcze z dwie, trzy strony i jutro jeszcze coś skrobnąć, to być może nawet jutro. Przynajmniej bardzo bym chciała, bo w niedzielę wyjeżdżam i nie będzie mnie przez tydzień, a nie chcę, żebyście musieli czekać. Tak więc postaram się to wstawić jutro, chociażby sekundę przed północą, trzymaj kciuki, żeby mi wyszło :D


Obniżka akcyzy na piwo. Będzie impulsem do zwiększenia produkcji? | Z kraju\nObniżka akcyzy na piwo. "Najbardziej zyskają duże browary"\nPlanowana obniżka akcyzy na piwo ma być impulsem do zwiększania produkcji - przekonuje resort finansów. Zdaniem przedstawiciela browarów rzemieślniczych na tej zmianie najbardziej zyskają duże browary regionalne.\n"Celem tej zmiany jest ujednolicenie systemu zwolnień od akcyzy dla "małych browarów" - wyjaśniono.\nWspółwłaściciel browaru rzemieślniczego Kingpin Marek Kamiński uważa jednak, że na proponowanej zmianie najbardziej zyskają duże browary regionalne, a najmniej - małe, rzemieślnicze.\nWskazał, że wprowadzenie 50 proc. ulgi w akcyzie dla wszystkich producentów piwa, którzy sprzedają do 200 tysięcy hl piwa rocznie, to odejście od stosowanych obecnie progów wielkościowych. W przypadku produkcji do 20 tys. hektolitrów piwa – zwolnienie wynosi 30 zł/hl; do 70 tys. hl piwa – 15 zł/hl; do 150 tys. hl piwa – zwolnienie wynosi 12 zł/hl; do 200 tys. hl piwa – zwolnienie w wysokości 9 zł/hl.\n- Biorąc pod uwagę fakt, że akcyzę płacimy w oparciu o ekstrakt początkowy piwa, dla większości piw proponowana przez ministra obniżka będzie oznaczała kilkunastoprocentową obniżkę akcyzy dla browarów rzemieślniczych, a kilkudziesięcioprocentową dla browarów regionalnych - wyjaśnił. Tym samym, jak ocenił, resort finansów postanowił wesprzeć browary regionalne oferując jednocześnie symboliczne wsparcie dla browarów rzemieślniczych, które produkują poniżej 20 tys. hl rocznie.\n- Proponowane zmiany są wręcz ze szkodą dla browarów rzemieślniczych, bo oznaczają symboliczne oszczędności w akcyzie, przy jednoczesnym znaczącym obniżeniu ich konkurencyjności w stosunku do browarów regionalnych - dodał współwłaściciel Browaru Kingpin.\nCeny towarów i usług w październiku tego roku wzrosły o 2,1 procent rok do roku... zobacz więcej »\n- Naszym zdaniem najbardziej uczciwe byłoby utrzymanie dotychczasowych progów i obniżka akcyzy proporcjonalna w progach, czyli taka, która daje takie same procentowo obniżki w każdym z progów. Wówczas na obniżce skorzystaliby wszyscy, ale nie wpłynęłoby to na zmianę konkurencyjności między uczestnikami rynku piwa i nie pogorszyło sytuacji konkurencyjnej browarów rzemieślniczych względem browarów regionalnych - ocenił Kamiński.\n- Uważamy, że utrzymanie progów jest również uzasadnione względami ekonomii skali, które oznaczają potrzebę wsparcia faktycznie najmniejszych browarów rzemieślniczych, gdyż one tego wsparcia potrzebują najbardziej. A warto przypomnieć, że są to producenci piwa, którzy stanowią najbardziej dynamicznie rozwijający się segment rynku piwa, który warto dalej wesprzeć - dodał.\nCo na to ministerstwo? W stanowisku przesłanym PAP, resort finansów podkreśla, że "ujednolicenie limitu zwolnienia dla wszystkich małych browarów produkujących piwo ma stanowić dla nich impuls do podnoszenia wielkości produkcji".\nNietypowy pomysł na ograniczenie liczby pijanych kierowców w Rumunii. Właściciel... zobacz więcej »


Zabezpieczenia towarów w transporcie lądowym – Portal motoryzacyjny 24h\nDo produktów, które przewożone są za pomocą ciągników siodłowych w naczepach należą zarówno wszelkiego rodzaju artykuły spożywcze, ale i sprzęt elektroniczny, meble, czy przedmioty codziennego użytku. W dzisiejszych czasach wszystko co przewożone jest drogą lądową z punktu A do punktu B, narażone jest na wiele niebezpieczeństw. Z bezpieczeństwem na drodze wiąże się szczególnie zagrożenie związane z uszkodzeniami spowodowanymi nieostrożną jazdą kierowcy lub nierówną drogą oraz zagrożenia ze strony przestępców, którzy mogą próbować ukraść towar, szczególnie w przypadku tych znacznie droższych przedmiotów. Bez względu na wszystko, przewożone towary powinny być zabezpieczone, by możliwe było dowiezienie towaru w całości, przy jednoczesnym uniknięciu problemów.\nTransport lądowy (pixabay.com)\nOpakowania delikatnych produktów\nW przypadku niemal każdego produktu należy pamiętać o tym, że narażony jest on na działania związane z samym transportem. Niezabezpieczony towar narażony jest na uszkodzenia spowodowane wybojami na drodze czy nieostrożną jazdą. Konieczne jest więc pakowanie szczególnie tych najbardziej delikatnych przedmiotów (elektronika, szkło, meble) w wytrzymałe opakowania, które będą w stanie zamortyzować wszelkie uderzenia. W wielu przypadkach stosuje się opakowania styropianowe, które zazwyczaj idealnie dopasowane są do kształtu danego przedmiotu lub służą po prostu jako swego rodzaju wypełnienie luk pomiędzy przedmiotem a tekturowym opakowaniem.\nSzczególnie te cenniejsze przedmioty warto jest zabezpieczyć w skuteczny sposób. Najczęściej wszelkie przewożone przedmioty znajdują się w naczepach z drzwiami skrzydłowymi. Takie drzwi warto bardzo dokładnie zamknąć, jeszcze lepiej zastosować w formie dodatkowe zabezpieczenia jakieś sensowne rozwiązania w postaci solidnych, stalowych zamków, które zapewnią jeszcze większą ochronę. Najlepiej jest też zabezpieczyć sam pojazd przed kradzieżą. Najlepiej oczywiście byłoby go nie opuszczać, jednak często jest to raczej niemożliwe. Dlatego dobrze przykładowo zabezpieczyć samochód przed możliwością odpalenia go lub ruszenia z miejsca. Dobrze wykorzystać do tego blokadę skrzyni biegów.\nTagged with: przewóz • towary • transport • zabezpieczenia\n1 thought on “Zabezpieczenia towarów w transporcie lądowym”\nW dzisiejszych czasach transport odgrywa naprawdę ogromną rolę. Aż trudno wyobrazić sobie jak wiele mu zawdzięczamy.


Jaki Komputer Dla Gracza - Katalog stron internetowych\ndarmowy, guziki, kancelaria adwokacka, korepetycje, monitoring, naklejki na ścianę, ogłoszenia rolnicze, pomoc, przewóz osób, teledyski w języku migowym\nWłaściwie każdy kiedyś zastanawiał się nad swoim sprzętem na którym mógłby sympatycznie spędzić czas grając w gry, niemniej jednak i także właściwie każdy chciał posiadać najlepszą jakość za najniższą cenę. Na nieszczęście nie jesteśmy w stanie dokonać zakupu komputera gamingowego za małą kwotę ponieważ podzespoły w komputerze sporo kosztują. Zdaniem ekspertów należy zainwestować w dobry komputer jeżeli już wiedzielibyśmy że będziemy z niego bardzo dużo korzystać. Jak prawie każdy świetnie wie komputer do gier, nie za każdym razem musi być wyłącznie i jedynie do grania. Można też na nim pracować.\nW$p1erajmy hosp1cja, ponieważ im doradztwo jest de fakto bardzo potrzebne. Działać ma możliwość właściwie każdy, powinno się wyłącznie chcieć. Jeżeli już ktoś pragnie pomóc, wesprzeć to w każdej sytuacji znajdzie sposób aby to zrobić. Nie właściwie każdy nadaje się ażeby...\nMasz własną działkę? Potrzebujesz wody? O ile tak to na pewno nasze usługi Ci się mogą przydać. Dysponujemy innowacyjnym sprzętem, który umożliwia nam wytworzyć studnie głębinowe pozwalające na pozyskanie dostępu do faktycznie czystej wody. Możemy zagwarantować, że dla nas każdy...\nNurkowanie już dawno przestało być sportem dla wybranych. Swą przygodę z podwodnym światem może rozpocząć praktycznie każdy, kto umie pływać. Na blogu internetowym o nurkowaniu można poznać tajniki tego sportu dowiedzieć się o potrzebnym sprzęcie. Żeby nurkować wcale nie powinno...\nJeśli chcecie posiadać dobrego trenera personalnego, który w każdej sytuacji będzie czuwał nad Waszym treningiem, formą, ćwiczeniami, to przyda Wam się nasza internetowa baza instruktorów. Znajdziecie tutaj osoby z różnorakich okolic, dlatego sporo osób powinna korzystać z naszego...


Łóżka dla chłopca | woodnight.com.pl - Opinie, recenzje, komentarze\nW. NIERODZIŃSKI termolezja - Białystok\nSpecjalizujemy się w produkcji łóżek dla dzieci. To modele drewniane, stylizowane na bramki (piłkarski motyw). Dostarczamy łózka głównie chłopakom, którzy pasjonują się sportem i pragną spędzać przy dyscyplinie każdą wolną chwilę. Wszystkie łóżka tworzymy pod konkretne zamówienie, dlatego macie Państwo do czynienia z jakościową, a nie masową produkcją. Ręcznie wykończone elementy, precyzyjne malowanie to tylko niektóre z przewag naszych łóżek dziecięcych. Gwarantujemy łóżka zachowane w stylu skandynawskim, minimalistycznym.\nSzczegóły strony woodnight.com.pl:\nTytuł: Łóżka dla chłopca\nSłowa kluczowe: Woodnight, łóżko dla chłopca, łóżko dla dzieci\n>Ocena: 5.5/10 (4 głosów)\nMeblant to lubiana przez wielu klientów firma zajmująca się produkowaniem oraz dystrybucją zastawów mebli dla przedsiębiorstw, lokali użytkowych, aptek czy przychodni. Oferujemy meble wykonane z najlepszej jakości materiałów, które wytrzymają dużo lat w niezmienionym stanie nawet w trudnych warunkach. Dzięki sklepowi internetowemu nasza propozycja jest dostępna w całej Polsce. Zajmujemy się między innymi dystrybucją szaf metalowych wiodących wytwórców. Są to meble o wysokim stopniu zabezpieczeń oraz ogniotrwałości. Mają swoje zastosowanie w pomieszczeniach biurowych, archiwach i urzędach państwowych. Bez trwogi wolno w nich przechowywać dokumenty. Szczegóły na witrynie.


Dość dyskryminacji Polaków w Norwegii!\ndata:10 grudnia 2015 Redaktor: AK\nNorwegia dyskryminacja prześladowanie odbieranie dziecka Reduta Dobrego Imienia\nReduta Dobrego Imienia wzywa do zaprzestania dyskryminacji Polaków w Norwegii, w tym uwolnienia wszystkich polskich dzieci bezprawnie odebranych polskim rodzinom. Opisujemy wstrząsającą historię Józia, który od czterech lat przetrzymywany jest w sierocińcach i domach zastępczych.\nReduta Dobrego Imienia przyjmuje oświadczenie norweskiej Rady Etyki Mediów w którym Rada wyjaśnia, że nie usankcjonowała terminu „polski obóz koncentracyjny”, a jedynie zaakceptowała przeprosiny gazety, która go użyła.\nDla Barnevernet np. przytulanie dziecka jest molestowaniem seksualnym, a wyrwanie zęba-mleczaka bez wiedzy dentysty - zaniedbaniem w opiece. Rozmowy prowadzone są z dzieckiem bez psychologa oraz tłumacza i najczęściej opierają się na domysłach. Barnevernet ma na swoim koncie wyjątkowo drastyczne przykłady postępowania, nawet wobec dzieci niepełnosprawnych.\nW opinii Działu Dokumentacji RDI rasistowskie traktowanie Słowian, a przede wszystkim Polaków w Norwegii jest pokłosiem narodowego socjalizmu. W latach II wojny światowej nazistowski kolaboracyjny rząd Vidkuna Quislinga wziął udział w antyżydowskich czystkach we własnym kraju, a co najmniej 15 000 Norwegów wstąpiło do ochotniczych, doborowych, norweskich oddziałów Waffen SS, z tego 6000 Norwegów z tych oddziałów wzięło udział w często ludobójczych walkach na wschodzie Europy.\nDział Dokumentacji RDI sporządził raport w sprawie chyba najdrastyczniejszego przypadku, o którym śmiało można powiedzieć, ze jest przykładem przetrzymywania polskiego obywatela z powodów rasistowskich przez władze norweskie w skandalicznych warunkach, wręcz zagrażających jego życiu.\nTraktując postępowanie Norwegów jako szczególnie okrutne, bo wymierzone w bezbronne dzieci, wzywamy władze Norwegii do walki z tak drastycznymi przejawami rasizmu, do respektowania Konwencji Wiedeńskiej i Konwencji Praw Dziecka oraz do uwolnienia Józefa oraz wszystkich bezprawnie przejętych przez Barnevernet polskich dzieci, obywateli Polski.\nZamierzamy w tym celu wykorzystać wszelkie dostępne środki.\nAby wezwać władze Norwegii do uwolnienia Józia Reduta sporządziła petycję, którą można podpisywać na stronach http://rdi.org.pl\nWściekli Polacy atakują - informacja Reduty Dobrego Imienia\nREDUTA DOBREGO IMIENIA, ZGROMADZENIE PUBLICZNE 08.05.2015r. W WARSZAWIE\nList Reduty Dobrego Imienia do Ambasadora USA w Polsce\nWEZWANIE DO RZĄDU O PATRIOTYCZNĄ POLITYKĘ HISTORYCZNĄ


Liga Mistrzów 5 i 6 marca 2019: kto zagra? Jakie będą mecze? [TERMINARZ] - Radio ZET\nLiga Mistrzów 5-6 marca: kto zagra? Jakie mecze Champions League odbędą się 5-6 marca? Sprawdźcie terminarz Lidze Mistrzów na najbliższy wtorek i środę 5 i 6 marca 2019.\nLiga Mistrzów 5 marca: kto zagra? Jakie będą mecze? [TERMINARZ]\n5 marca odbędą się dwa spotkania 1/8 Ligi Mistrzów: Borussia Dortmund – Tottenham Hotspur oraz Real Madryt – Ajax Amsterdam. W pierwszym spotkaniu drużyna Luciana Favre’a będzie próbowała odrobić 3-bramkową stratę do zespołu z Londynu - Tottenhamu. Z kolei Real Madryt musi jedynie utrzymać przewagę, którą udało mu się zdobyć w pierwszym meczu z Ajaxem, zakończonym wynikiem 1:2.\n>> Liga Mistrzów 2019: Terminarz [DATY, PARY, ĆWIERĆFINAŁ, PÓŁFINAŁ, FINAŁ]\nJakie mecze Ligi Mistrzów będą 6 marca? [TERMINARZ]\nLiga Mistrzów 6 marca także dostarczy kibicom wielu emocji. Wszystko za sprawą piłkarzy PSG i Manchesteru United, którzy w Paryżu rozegrają rewanżowe spotkanie 1/8 Champions League. Pierwszy mecz obu drużyn zakończył się wynikiem 0:2 dla Paris Saint Germain. W odrobieniu tej straty MU może przeszkodzić brak Paula Pogby, który w pierwszym meczu PSG – Manchester dostał czerwoną kartkę.\n>> PSG - Manchester United 6 marca 2019 - TRANSMISJA. Gdzie i o której oglądać mecz Ligi Mistrzów [ONLINE, TV]\nO której będzie Liga Mistrzów 5 i 6 marca?\nMecze Ligi Mistrzów 5 i 6 marca 2019 roku rozpoczną się o godzinie 21.\nGdzie obejrzeć mecze Ligi Mistrzów? 5-6.03.2019\nMecze Ligi Mistrzów 5-6.03.2019 będą transmitowane w telewizji – na antenie Polsatu Premium i TVP oraz TVP Sport, a także na platformie IPLA. Dostęp do Polsatu Sport Premium 2 na okres 7 dni kosztuje 40 złotych ( na platformie Ipla).\n>> Borussia Dortmund - Tottenham Hotspur - TRANSMISJA. Gdzie i o której oglądać mecz Ligi Mistrzów 5 marca 2019 [ONLINE, TV]\nBorussia Dortmund Tottenham Lyon Liga Mistrzów 2019 Liga Mistrzów Paris Saint Germain Manchester United Real Madryt FC Barcelona


Sukces opoczyńskiego krasomówcy.\nMichał Wrona drugi od lewej\nOd 5 do 8 listopada odbywał się w Legnicy XXV Jubileuszowy Ogólnopolski Konkurs Krasomówczy dla dzieci szkół podstawowych i X Jubileuszowy Ogólnopolski Konkurs Krasomówczy młodzieży gimnazjalnej zorganizowany przez PTTK. Finałowe zmagania zgromadziły uczestników z trzynastu województw. W młodszej kategorii wiekowej do konkursu przystąpiło 26 uczniów, natomiast w grupie gimnazjalistów 25 osób.\nW konkursie uczestniczył uczeń pierwszej klasy Gimnazjum przy ZSS nr 1 w Opocznie Michał Wrona - członek opoczyńskiego oddziału PTTK. W październikowych eliminacjach wojewódzkich w Łęczycy zajął drugie miejsce. W finale ogólnopolskim również spisał się wspaniale plasując się tuż za podium - na miejscu czwartym. Gratulujemy. Opiekunką Michała Wrony była nauczycielka ZSS nr 1 Iwona Brzozowska.


Kierunek: Boliwia. Ziemia obdarowana - WP Turystyka\nLegenda mówi, że gdy Bóg tworzył ziemię, to ze wszystkich zasobów i złóż mineralnych, jakie miał do rozdysponowania po całym globie, najwięcej dał Boliwii. Aniołowie pytali: "Panie, czemu wszystko w jedno miejsce?". Na to odrzekł: "Jeszcze nie wiecie, jakich ludzi tam poślę".\nKraj jest geograficznie podzielony przynajmniej na trzy części. Jest bogaty w wiele cennych surowców naturalnychŹródło: Poznaj świat\nBoliwia ma wiele. Ogromne pokłady gazu ziemnego, największe zasoby litu na świecie, wiele kopalni, gdzie wydobywa się złoto, cynk, wolfram, srebro i miedź.\nBoliwijczycy zdecydowanie nie są w stanie wykorzystać swoich dóbr. Nie są operatywni, nie śpieszą się, nie angażują. Wysoko nad poziomem morza nie można dynamicznie działać. Altura mata – wysokość zabija. A gdy jest gorąco, tak jak w Amazonii, też nie można za wiele energii z siebie wykrzesać.\nSól na licie\nKraj jest geograficznie podzielony przynajmniej na trzy części. Wysokie łańcuchy Andów ciągną się od jego zachodniej części, z najwyższym szczytem Boliwii Sajama (6542 m n.p.m.). Region wyżynno-górski, między 600 a 2500 m n.p.m., to Yungas, gdzie produkuje się m.in. kawę, kokę, kakao, trzcinę cukrową, ryż i bawełnę. Wreszcie niziny, boliwijska Amazonia, gdzie jest sucho i gorąco. Trochę ochłody przynoszą trzy największe w Boliwii rzeki: Beni, Mamoré i Guaporé.\nTo kraj pełen sprzeczności i trudności, które napotykamy co krok w podróży. Po pierwsze to, co zabija (podróżników), to duże wysokości. O ile wjazd przez granicę między Argentyną a Boliwią w Villazón nie jest problematyczny, to już Salar de Uyuni, który jest swoistym punktem obowiązkowym, leży na wysokości 3653 m n.p.m. Niby nic, ale po dwóch dniach okazuje się, że jednak jest ciężko.\nPrzede wszystkim nie można przespać całej nocy. Człowiek budzi się o pierwszej, drugiej i próbuje zaczerpnąć oddechu. Im wyżej na Altiplano, czyli na 4000 m n.p.m., tym więcej symptomów choroby wysokościowej: bóle głowy, nudności, potem wymioty i biegunka. Picie herbatki z koki trochę pomaga, żucie jej liści uśmierza ból głowy tylko odrobinę. Turystom nieprzyzwyczajonym do dużych wysokości poleca się tlen w butli.\nSalar de Uyuni to wielka, biała i płaska powierzchnia. Miejsce jedyne w swoim rodzaju. Największe solnisko na świecie, o powierzchni ponad 10 tys. km2. Pod pokładami soli leżą pokłady litu, oceniane na jedne z największych na świecie.\nBoliwia, fot. Wiesława Izabela Rudź, Poznaj Świat\nŹródło: Boliwia, fot. Wiesława Izabela Rudź, Poznaj Świat\nDo najpiękniejszych miast w Boliwii należy Sucre – konstytucyjna stolica państwa. Całe centrum miasta to kolonialne budynki, których fasady co pewien czas są odnawiane i malowane na biało. Dzięki temu Sucre jest zwane białym miastem. Całe centrum to stosunkowo niska zabudowa. Jest urokliwie i bardzo klimatycznie.\nW Sucre można do woli pić soki ze świeżo wyciskanych pomarańczy, za naprawdę nieduże pieniądze, zjeść całkiem przyzwoite jedzenie za raczej umiarkowane ceny, a także lokalne pożywienie boliwijskie za naprawdę nieduże kwoty, bo posiłek już za 10 bolivianos (1 dolar to 6,9 bolivianos). Przyjemny jest system transportu. Opłaca się jeździć taksówkami, bo jeden kurs, niezależnie gdzie, to 5 bolivianos od osoby.\nCałkiem innym miejscem jest La Paz – druga stolica, a raczej siedziba rządu. Jedynym mankamentem jest położenie tego miasta. El Alto, znajdujące się w aglomeracji La Paz, to prawie 4000 m n.p.m. Największe wrażenie robi kolejka linowa, zwana Teleférico, która ma 10 linii i 36 stacji. W cudowny sposób rozwiązuje przynajmniej część korków w mieście, bo niestety nie eliminuje ich całkowicie. La Paz jest klasycznym miastem boliwijskim, gdzie zachowało się wiele zabytków z okresu kolonialnego.\nDroga śmierci i życie w dżungli\nZ dużych wysokości La Paz warto pojechać niżej, w regiony Yungas. Plantacje kawy, uczepione skał miasteczka, m.in. Coroico, gdzie poruszanie się po stromych zboczach jest nie lada wyzwaniem, to uroki tego regionu. Leży na wysokości 1740 m n.p.m., można więc czuć się już dużo swobodniej. Jednocześnie jest tu wilgotno i słonecznie, ciepło.\nWrażenie robi osławiona Droga Śmierci, budowana częściowo przez paragwajskich jeńców podczas wojny o Chaco w latach 30. XX w. Przez długie lata była jedyną, która łączyła północną Amazonię ze zurbanizowanym regionem La Paz.\nLegenda mówi, że wszyscy paragwajscy więźniowie przeklinali tę drogę. W ten sposób ci, którzy są bardzo przesądni, wyjaśniają niezliczone wypadki. Droga zawdzięcza nazwę wielu śmiertelnym incydentom. Najbardziej pamiętnym był wypadek autobusu w 1983 r., kiedy 100 osób straciło życie. Kolejna tak duża katastrofa miała miejsce w 1994 r., kiedy 60 osób w autobusie spadło w przepaść.\nTo jedyna droga w Boliwii, gdzie obowiązuje ruch lewostronny, a od 2006 r. jest już jedynie drogą turystyczną, czyli nie jeżdżą po niej autobusy, ciężarówki, a jedynie rowery i samochody turystyczne. Niezliczone wodospady zsuwające się po skalistych ścianach, wilgotna roślinność, wspaniałe widoki postrzępionych przepaści – wszystko to daje niezwykłe doznania.\nZ Yungas można łatwo przemieścić się do Rurrenabaque – bramy do Parku Narodowego Madidi. To wielki zielony obszar (ponad 18 tys. km kw.), pełen bioróżnorodności. Do parku dostajemy się łodzią z przewodnikiem. Spędzimy ponad trzy dni w szałasie. Mamy okazję oglądać niezwykłe papugi, które mieszkają w skalnych jamach, spacerujące kapibary, wielkie mrówki, których lepiej się wystrzegać. W szałasie nie ma prądu, ale możemy z hamaków podziwiać korony drzew i rzesze ptaków, które umilają popołudniową sjestę.\nBoliwijska Amazonia zachwyca przede wszystkim ananasami, których miodowy smak rozpływa się w ustach, a za 5 bolivianos można kupić duży owoc i rozkoszować się nim przez pół dnia.\nBoliwia, jak większość krajów Ameryki Południowej, to kraj mężczyzn, wielkie machismo jest tu wszechobecne. Kobiety nie są traktowane po partnersku. Same siebie też nie traktują na równi z mężczyznami. Ci nie sprzątają, nie gotują, nie zmywają, nie piorą. Nie robią niczego, co jest przypisane kobietom. Na porządku dziennym jest przemoc zarówno fizyczna, jak i seksualna, emocjonalna i ekonomiczna. Mężczyźni wydzielają kobietom pieniądze na gospodarstwo domowe, traktują je jak służące, albo i gorzej.\nGwałty i zabójstwa kobiet są często spotykane. Tylko w pierwszej połowie 2019 r. z rąk aktualnych lub byłych partnerów zginęły 64 kobiety. Dla przypomnienia, Boliwia ma zaledwie 11 mln mieszkańców. Gdybyśmy pobawili się statystyką, oznaczałoby to, ze w Polsce musiałoby zginąć około 440 kobiet rocznie.\nWiększość boliwijskich pań zajmuje się kuchnią i biznesem kuchennym. Jest ścisły podział ról. Żaden mężczyzna nie gotuje w lokalnych garkuchniach, jadłodajniach, na bazarach. Mnóstwo kobiet też dzierga przeróżne makramy, szale, skarpety, chusty. Przez cały dzień większość z nich ciężko pracuje.\nZiemniak na długie lata\nTypowe potrawy dla Boliwii to kurczak i ryż. Obiady są zwykle trzydaniowe: zupa, drugie danie i deser, który często jest po prostu napojem. Najpopularniejszy to mocochinchi, spotykany w każdym regionie. Przygotowuje się go z suszonych brzoskwini z dodatkiem cynamonu i sporej ilości karmelu, który nadaje mocochinchi piękny brązowy kolor. Zupy są mieszaniną wszystkiego. Najczęściej jest spotykana zupa z orzeszków ziemnych, szczególnie w regionie Cochabamba i La Paz.\nOwoce w odpowiednich porach roku są smaczne i różnorodne. Mocną stroną boliwijskiej kuchni jest wino z regionu Tarija, bardzo doceniane na świecie. Polecam też alkohol z nieco większą zawartością procentów, czyli produkowany w tym regionie singani. W procesie destylacji winogron powstaje wspaniały trunek.\nNiezwykle popularne i podawane do każdego posiłku jest llajua. To pikantny sos, przygotowywany z ostrej papryki zwanej locoto z pomidorami. Często dodaje się do tego quirquiña, inaczej zwane też boliwijską kolendrą, niezwykle aromatyczne zioło.\nW boliwijskiej kuchni dominuje ryż, często z mlekiem, podawany do mięsa, oraz juka pod różną postacią – może być gotowana, a najsmaczniejsza jest pieczona na głębokim tłuszczu. Czasami, szczególnie w regionach Amazonii boliwijskiej, popularne są banany jako dodatek do potraw, zwykle pod postacią chipsów lub grillowanych kawałków. Bardzo lubiana jest milanesa, czyli cienki sznycel, zwykle wołowy.\nŹródło: Wiesława Izabela Rudź\nBoliwijczycy jedzą duże ilości kukurydzy, zwłaszcza gatunki o dużych ziarnach. Powszechne są też empanadas, pierogi smażone na głębokim tłuszczu, wypełnione mieszanką mięsa, przypraw i warzyw.\nMówiąc o kuchni boliwijskiej, nie można nie wspomnieć o chuño. To ziemniak pozbawiony wody. Bulwy rozkłada się na trawie, pozostawia na noc, by mogły zamarznąć, a następnego dnia słońce rozmraża je, oddzielając skrobię i płyn. Po trzech dniach wyciska się z nich płyn. Sekret chuño, czyli ziemniaków liofilizowanych, to sekret tysięcy lat przekazywania tradycji mieszkańców Andów, bowiem trudno o pożywienie na wysokości powyżej 3500 m n.p.m. A takie warzywo może wytrzymać nawet 20 lat. Chuño zastępuje chleb przy śniadaniu. Do obiadu i kolacji jest stosowany w zupach i gulaszach, w towarzystwie świeżych ziemniaków lub pszenicy, makaronu oraz kukurydzy.\nChuño to na wyżynach zabawa. Cała rodzina bierze udział w procesie jego przygotowania. Wodę z chuño usuwa się poprzez udeptywanie bulwy. Pierwszy krok inicjuje ojciec rodziny przez nadepnięcie na ziemniaka. Wszyscy śpiewają i tańczą. Jak mówią rdzenni mieszkańcy Boliwii – Aymara – chuño to wesołość, radość, ponieważ stanowi część bezpieczeństwa żywnościowego, na długie lata i surowe zimy. Chuño to symbol Boliwii. Jest zarazem wspaniały i dziwny – jak cały ten kraj.


Zestaw do tworzenia bransoletek 4Y41BF | Sklep 5.10.15\nZestaw do tworzenia bransoletek 4Y41BF\nMake it Real Zestaw do tworzenia bransoletek Juicy Couture Chains & Charms 130el\nMake it Real Zestaw do tworzenia bransoletek Juicy Couture Chains & Charms\nWykorzystaj zestaw koralików Make it Real, aby stworzyć wyjątkowe ozdoby, które nadadzą Twoim stylizacjom niebanalny charakter. Wciel się w rolę projektantki biżuterii, stwórz niesamowity projekt i przejdź do jego realizacji. Robienie biżuterii to świetna, pobudzająca wyobraźnię kreatywna zabawa, której owocem są niezwykłe ozdoby, stworzone z pasją i zaangażowaniem.Ten zestaw do samodzielnego wykonania bransoletek pomoże nastolatkom stworzyć ich własną, modną i ciekawą biżuterię piękne i odważne bransoletki z zawieszkami, które będą mogły z dumą pokazać koleżankom!\n● POMAGA ROZWIJAĆ PRAKTYCZNE UMIEJĘTNOŚCI: Tworzenie bransoletek z łańcuszkami i zawieszkami Juicy Couture pomaga dziewczynkom rozwijać umiejętności motoryczne, wzrokowe i poznawcze, a jednocześnie świetnie się bawić i wyrażać siebie!\n● ZAWIERA WSZYSTKIE POTRZEBNE ELEMENTY: W tym zestawie znajdziesz wszystko, co jest potrzebne do wykonania 5 modnych bransoletek. Zawiera 12 zawieszek Juicy Couture, koraliki, metaliczne elementy, wstążkę, łańcuszki i instrukcje\n● ŚWIETNY POMYSŁ NA PREZENT: Zestawy do tworzenia biżuterii Make It Real to doskonały prezent dla dziewczynek i nastolatek. Pomaga rozwijać umiejętności, które później pozwolą im odnosić sukcesy zawodowe.\n● IDEALNE DLA DZIECI W WIEKU 8+\nW zestawie : 4 łańcuszki, 13 kółek,12 zawieszek Juicy Couture, 83 koraliki,1 duży karabińczyk, Różowa wstążka,Aksamitna wstążka, Elastyczny sznurek, Instrukcja


Niebieskie kropki kwantowe zadebiutują na warszawskiej giełdzie - Laboratoryjnie.pl - Laboratoryjny portal informacyjny\nQNA Technology to pierwsza w Polsce Spółka opracowująca technologię koloidalnych półprzewodnikowych kropek kwantowych, która ma w swoich planach debiut na warszawskiej giełdzie. QNA Technology to startup z Wrocławia rozwijający nanomateriały półprzewodnikowe, nazywane właśnie kropkami kwantowymi. Spółka zatrudnia obecnie 15 osób, z tego większość stanowi zespół B+R.\n– Koncentrujemy się na kropkach kwantowych emitujących światło w kolorze niebieskim oraz na tuszach bazujących na naszych kropkach kwantowych umożliwiających drukowanie półprzewodnikowych warstw niemal na dowolnym podłożu – mówi w rozmowie z MarketNews24 prof. Artur Podhorodecki, prezes QNA Technology. – Jesteśmy na etapie zbierania środków finansowych, które pozwolą zintensyfikować prace nad naszymi materiałami.\nTagi : kropki kwantowe QNA Technology


Pellali Alberto, Tamborini Barbara\nIlustrowana rymowanka dla dziecka i przewodnik dla rodziców: jak wspierać malucha w radzeniu sobie z wyzwaniami dzieciństwa. Najwyższy ...\nLuciano Pavarotti odwiedził większość wielkich miast świata. Znaczną część roku spędzał z dala od ...\nW książce tej można znaleźć zarówno informacje o historii Rzymu i codziennym życiu jego mieszkańców, jak ...\nŻycie osobiste Keitha Richardsa, wielkiej gwiazdy rocka i prawdziwego wirtuoza gitary, wypełniały dekadencja, rozpusta i narkotyki. Trafiał ...\nNina zdobyła już dwa Arkany, ale wie, że by uwolnić myśli dzieci i uratować Szósty Księżyc Xorax, będzie ...\nSprawdź, co kryje się pod ruchomymi obrazkami. W serii "Czytaj i poznawaj" ukazały się tytuły: Na budowie, W warsztacie, Strażacy ...\nO większego trudno zucha, jak był Stefek Burczymucha, - Ja nikogo się nie boję! Choćby niedźwiedź... to dostoję Seria ...


Wiadomości24 » Styl życia » Moda i uroda » 5 zasad odpowiedniego ubioru\nJak dobrze się ubrać, żeby ładnie wyglądać i na co dzień, i od święta? Producenci proponują nam coraz więcej fasonów, trendów, kolorów... z tej bogatej oferty warto wybrać coś idealnego dla siebie.\nSylwetka jest rzeczą najważniejszą – ważne, aby przede wszystkim nią brać pod uwagę. Jeżeli zdajesz sobie sprawę, że nie masz płaskiego brzucha – nie zakładaj krótkich bluzek, a w przypadku niezgrabnych nóg unikaj krótkich spódniczek. Wypisz na kartce atuty i mankamenty swojej figury – plusy staraj się eksponować, natomiast minusy ukrywaj za pomocą ciemniejszego koloru czy luźniejszego materiału.\nChcesz wyglądać ładnie na co dzień? Zastanów się, co Ci się podoba, w czym wyglądasz najlepiej oraz co, jest aktualnie „na czasie”. Możesz zainspirować się znaną osobą. W kompletowaniu stroju z pomocą może przyjść Internet czy magazyny lub czasopisma. W szafie powinnaś mieć także uniwersalną odzież – bluzki, koszule, spodnie, które z pewnością będą pasowały do wielu stylizacji.\nJeśli nie wiesz, jak dobrze się ubrać, skorzystaj z zasady, która zawsze się sprawdza: postaw na jakość swoich ubrań – nie warto wydawać pieniędzy na dwie, ale słabej jakości ubrania, lepiej zainwestować w jedną, a porządną rzecz. Nie będziesz wyglądać elegancko w czymś, co już od nowości nie jest w najlepszym stanie.\nWydawać by się mogło, że ta część garderoby nie jest istotna, bo przecież nie widać jej pod swetrem, spodniami czy koszulką. Jednak nic bardziej mylnego – dobrze dobrany biustonosz skoryguje kształt biustu, a majtki – w zależności od potrzeb – uwypuklą pośladki lub nieco zatuszują. Wybór odpowiedniej bielizny to podstawa, by ubrania układały się korzystnie.\nSą kropką nad i – dopełniają stylizacje, dodają jej pazura i blasku. Bardzo często odzwierciedlają nasz charakter, naszą naturę – dlatego warto przy ich wyborze chociaż trochę zaszaleć.\nTagi: w co się ubrać jak się ubierać własny styl


Wolf Spider "V" (2015) - Kvlt | Kvlt\nJaki jest przepis na świetną płytę? Część pewnie powie, że najważniejsze są emocje; ktoś inny wskaże na klimat; pojawią się zapewne głosy, że jednak najważniejsza będzie innowacyjność i wytyczanie nowych ścieżek. Ja jednak podpiszę się pod stwierdzeniem, że najważniejszym składnikiem świetnej płyty są po prostu świetne piosenki. I takim też tropem poszedł na swoim piątym albumie Wilczy Pająk.\nZanim jednak przejdziemy do sedna, czas na retardację. Skoro mogą być w książkach, czy serialach, to czemu nie w recenzji? Jeżeli nazwa Wolf Spider niewiele wam mówi, to wyjaśnię, że mamy do czynienia z absolutną legendą metalowego grania w Polsce. Pech chciał, że nie zdobyli takiej popularności, jak Kat czy Acid Drinkers, co nie znaczy, że na nią nie zasłużyli. Wielu dziennikarzy i fanów uważa ich trzecią płytę, Kingdom Of Paranoia, za jedną z najwspanialszych thrashowych pozycji, jakie kiedykolwiek zostały nagrane. Sam uważam, mimo że Kingdom… słucham na klęczkach, że jest jednak album jeszcze lepszy- Drifting in the Sullen Sea. Nie zgadniecie jednak, kto jest jego autorem? Oczywiście, że Wolf Spider. Mamy więc do czynienia z kapelą naprawdę wyjątkową. Nie można zatem nie zapoznać się z ich nową, pierwszą od 24 lat, płytą. Tym bardziej, że efekt jest naprawdę przedni.\nOjcem sukcesu jest Piotr Mańkover Mańkowski. Skomponował 8 z 13 utworów, napisał 4 teksty, był producentem V, album także nagrywał, miksował i poddał masteringowi. Sporo w warstwie muzyczno-słownej dorzucił drugi współzałożyciel Pająków, czyli Maciej Jeff Matuszak. Twórczą inwencją wykazał się także “ten nowy”, czyli wokalista, Maciej Rocker Wróblewski. Beata Polak i Mariusz Maryś Przybylski może i niczego nie skomponowali, ale zaaranżowali tak wyborną sekcję rytmiczną, że pominięcie ich roli byłoby niedopuszczalne.\nWolf Spider od lat słynął z grania metalowego, soczystego, ale też nieoczywistego i nieźle zakręconego. I taka też jest nowa płyta, zawiera wszystkie Pająkowe cechy charakterystyczne- ani przez sekundę nie mamy wątpliwości z jakim zespołem mamy do czynienia. Z drugiej jednak strony płyta jest na wskroś współczesna, świeża i dobitnie pokazuje, że mamy do czynienia z kapelą, która wie, że mamy rok 2015. Idealne połączenie nowego z tradycją. Świetnie oddaje tego ducha okładka, której przyznam nie lubiłem, dopóki nie usłyszałem muzyki i nie zrozumiałem jej sensu.\nNie jest ważne, czy to jeszcze jest techniczny thrash, czy już nie. Nieważne, czy bardziej przypomina Nevermore i Mekong Delta, czy może raczej Annihilator i Dream Theater. Ważne na V jest coś innego: doskonałe, mocne riffy; fantastyczne solówki; liczne basowo-perkusyjne smaczki, rewelacyjne zwrotki i zapadające w pamięć refreny. Sporo tu zabaw z rytmem, harmonią i klimatem, ale nigdy nie cierpi na tym chwytliwość materiału. Pomimo niemałej ekwilibrystyki, która pokazuje jak doskonałymi muzykami są członkowie Wilczego Pająka, nie ma wątpliwości, że mamy do czynienia z piosenkami, w najlepszym tego słowa znaczeniu. Nie potrafię wskazać najmocniejszego numeru w tym zestawie, każdy bowiem ma to coś, dzięki czemu momentalnie zaczynamy grać na air guitar, wystukiwać rytmy na kolanach i machać głową, powtarzając sobie w myślach “taaaak, to jest to!“.\nSłowa uznania należą się także za teksty, ukazujące szerokie spektrum życia współczesnego człowieka. Ambicje, błędy, pragnienia, nałogi, emocje- słowem wszystko to, co towarzyszy nam co dnia. Warto ze spokojem poczytać książeczkę z lirykami. Sam w niektórych momentach wciskałem pauzę, aby móc dłużej pomyśleć o niektórych zagadnieniach.\nJest jednak jeden aspekt, który mnie nie przekonuje- wokale. Nigdy już chyba nie stanę się fanem głosu Maćka Wróblewskiego. Świetne w jego śpiewie jest to, że używa różnych środków wyrazu, bawi się głosem. Potrafi ryknąć, zaśpiewać nisko, innym razem brzmi, jakby o czymś spokojnie opowiadał. Ok, w żadnej roli nie przekonuje mnie w stu procentach, ale trzeba oddać, że jest tak różnorodny, jak muzyka. Kiedy jednak wchodzi w wysokie rejestry… Przepraszam, ale ja odpadam. Brzmi to wtedy, jak jakiś hejwi pałer metal. Ja do płyt z taką muzyką nawet z kijem nie podchodzę, więc ciężko mi się słucha niektórych fragmentów. Kiedy leci Phoenix, zastanawiam się, czy Rocker śpiewa tak na poważnie, czy sobie po prostu jaja robi. Nie ma w tym mocy, nie ma zadziora. Czekam aż zespół wyskoczy z szafy, zakrzyknie “mamy cię!” i wręczy mi wersję z normalnymi wokalami, ale nic takiego się nie dzieje. Czytałem jednak kilka recenzji V i nikt na głos Maćka nie narzekał, mało tego, często jest chwalony, więc może to ze mną jest coś nie tak? Nie będę jednak krył, że tęsknię za Jackiem Piotrowskim za mikrofonem.\nTagi: beata polak, Coverius, maciej matuszak, maciej wróblewski, mariusz przybylski, piotr mańkowski, popcorn, przemysław marciniak, recenzja, thrash metal, V, wilczy pająk, Wolf Spider.\n← Stormy Atmosphere “Pent Letters” (2015)\nHypoxia – “Despondent Death” (2015) →