słownik-terminy i nazewnictwo w broni - Strona 3 - Forum Broni Strzeleckiej\n#31 Post autor: REMOV » 25 lutego 2007, 22:06\nmaziek pisze: czy gdyby dziś powstała broń analogiczna do kbk to czy by się nazywała subkb (przy okazji - jak się to skraca).\nProblem polega na tym, że nie powstanie, bowiem z taktycznego punktu widzenia nie ma dla niej miejsca we współczesnej armii. Ten system klasyfikacji jest wielo- nie zaś jednowymiarowy. Cywilną broń możesz nazywać za to jak chcesz, nie ma to znaczenia - możesz karabinkiem możesz karabinem, możesz sztucerem, wolna wolna.\nBardziej mnie interesuje, czy zaliczenie do kategorii sub polega na odpowiedniej proporcji długości lufy do kalibru, czy po prostu jest odbiciem faktu skrócenia lufy broni, która pierwotnie zaprojektowana została jako kb czy kbk.\nZaliczenie broni do kategorii subkarabinów lub subkarabinków zależy w pierwszej kolejności od tego, czy jest to broń wojskowa, w drugiej czy jest automatyczna, w trzeciej jaką amunicją strzela, w czwartej jaką ma długość lufy. Formalnie rzecz biorąc, to nie ma wymogu, że subkbk/subkb musi być skróconą odmianą kbk/kb.\nLitości, wybacz mi, ale nie chce mi się przepisywać Encyklopedii broni, może tak kupisz sobie jakieś źródło (polecam to na allegro i to), a później będziemy dyskutowali, bo tak to jest jak ze ślepym o kolorach. Miejże chociaż jakieś podstawy, nie wszystko da się znaleźć na Sieci!). Albo zerknij chociaż na wikipedię, czy nie ma tam przepisanych definicji.\nW nazwach? Szczerze mówiąc, to rkm w ogóle w zasadzie nie ma, więc tego się nie używa, a tam gdzie mogę zapisuję km UKM-2000 jako km wz.2000 licząc, że moja wersja się przyjmie. I tyle.\nOld Cadet pisze: Podobnie z karabinkiem i karabinem. Słowo karabinek ma swe właściwe znaczenie mniej więcej od dwustu lat. Oznacza skrócony karabin. Nadawanie słowom nowych znaczeń, stojących w sprzeczności do znaczeń utrwalonych jest językowo naganne.\nPiotr, język (żargon) techniczy rządzi się, rządził i będzie rządzić się swoimi prawami i raczej powinieneś się z tym pogodzić. Nie myl stosowania pojęć (terminów) technicznych z językiem potocznym czy popularnym. Dla mnie ważniejsza jest czystość przekazu i brak etapu pośredniego (tłumaczenie z żargonu technicznego na język - umownie nazwijmy - potocznym), stąd stosuje wprowadzone oficjalnie pojęcia bez grymaszenia. Jest taki standard, to go używam. Zmieni się - przejdę na inny. I tyle.\nKojot pisze: Remov, co do nkm, to trochę się nie zgadza, bowiem nie każdy nkm miał kaliber powyżej 20mm. Na przykład nkm kal. 13,2mm obecnie byłby wkm-em, tak jak wkm-y 12,7mm, czy 14,5 mm.\nJasne, masz rację, zapomniałem o tych dwudziestu dziewięciu 13,2-mm wkm Hotchkiss wz.1930 używanych przez WP.\n#32 Post autor: waliza » 25 lutego 2007, 22:15\nhehe i wszystko jasne. W starym dobrym ,wszystko wyjasniajacym "Remov stajl"\n#33 Post autor: REMOV » 25 lutego 2007, 22:31\nMa chłopak pecha, nie mam ani czasu ani chęci tłumaczyć wszystkiego od podstaw, jak robiłem to jeszcze kilka lat temu. Teraz podaję źródła. Jeżeli się tym naprawdę interesuje, to sobie Encyklopedię broni kupi, nie kosztuje zbyt wiele (z wysyłką ok.30 PLN), jeżeli nie, cóż...\n#34 Post autor: maziek » 26 lutego 2007, 08:59\nWłaśnie o to chodziło Remov, szczególnie o te źródła, nie będę osobnego wątku pt. "literatura dla początkujących" zakładał\nREMOV pisze: Ma chłopak pecha, ...\nA szczególnie dziękuję za odmłodzenie mnie, od razu sie lepiej poczułem...\n#35 Post autor: REMOV » 26 lutego 2007, 16:11\nPierwszą sensowną książką o broni strzeleckiej, która kupiłem była właśnie pozycja napisana Kochańskiego, natomiast najlepszym jej uzupełnieniem jest własnie Encyklopedia broni wydawna przez Lamparta w 1994. Mając te dwie pozycje masz solidne podstawy, acz nie traktuj ich jako święte księgi, gdyż również zawierają błędy (choćby casus M1 Carbine i M1 Garand dyskutowany tutaj kiedyś zaciekle z walizą).\n#36 Post autor: maziek » 26 lutego 2007, 18:32\nOk, dzieki, a co sądzicie o:\nWyd. Bellona 1991\n(jest od ręki)\n#37 Post autor: Old Cadet » 26 lutego 2007, 19:59\nREMOV pisze: Piotr, język (żargon) techniczy rządzi się, rządził i będzie rządzić się swoimi prawami i raczej powinieneś się z tym pogodzić.\nCiągle dotykamy sprawy wrażliwości językowej. Ja nigdy nie zaakceptuję tego, że ktoś mi sie przedstawia: "Jan Kowalski - Prodżekt Menadżer"; albo tego, że ktoś mówi w telewizji "Pani Eliza jest trenerem fryzjerstwa". Jeśli z takimi określeniami wychodzi się do ludzi spoza branży, to daje się dowód, że nie szanuje sie ojczystego języka. Podobnie jest z subkarabinkiem. Dla mnie to jest językowe dresiarstwo.\n#38 Post autor: REMOV » 26 lutego 2007, 22:16\nmaziek pisze: Ok, dzieki, a co sądzicie o: Stanisław Kochański BROŃ STRZELECKA LAT OSIEMDZIESIĄTYCH\nLepiej jednak kupić nowsze i poprawione wydanie tej samej książki pt. "Automatyczna broń strzelecka". Acz ostrzegam, Kochański posługiwał się starszą terminologią i czasami "kombinował".\nOld Cadet pisze: Ciągle dotykamy sprawy wrażliwości językowej. (...) Jeśli z takimi określeniami wychodzi się do ludzi spoza branży, to daje się dowód, że nie szanuje sie ojczystego języka. Podobnie jest z subkarabinkiem. Dla mnie to jest językowe dresiarstwo.\nByć może jestem mniej wrażliwy językowo, w dodatku po solidnym treningu na wyższej uczelni technicznej, gdzie neologizmy, terminy wprowadzane do użytku w branżach związanych z informatyką, elektroniką czy też automatyką szeroko pojętą spowodowały we mnie brak wrażliwości językowej\n#39 Post autor: Martinez » 27 lutego 2007, 18:48\nOld Cadet pisze: Podobnie jest z subkarabinkiem.\nHmm, a możesz podać inne, rodzime, określenie takiej broni? Takie które by jasno wskazywało czym ona jest. Na przykład (zgodnie ze starą normą):\n-M16 - karabin\n-M4 - karabinek\n-M733 - ?\nDla mnie to jest językowe dresiarstwo.\nTerminologia określona przez uczelnię techniczną? Nie przesadzasz aby trochę?\n#40 Post autor: ss100 » 27 lutego 2007, 19:17\nA faktyczni użytkownicy i tak mają te nazwy w głębokim poważaniu..., dla większości to zależnie od języka będzie giwera, karabin, automat a czasem nawet karabinek.\n#41 Post autor: Martinez » 27 lutego 2007, 19:26\nGdzie użytkownicy mają oficjalną nomenklaturę to ja wiem , pytam o bardziej oficjalną klasyfikację rodzajów broni.\n#42 Post autor: maziek » 27 lutego 2007, 19:56\nDla mnie jest to po prostu niepotrzebne stosowanie wyrazu obcego, gdzie mamy własny. I o tyle jestem zdziwiony, ze mamy wspaniałe tradycje nazewnictwa broni do początku XX w., jakoś przetrwaliśmy Ruskich, a teraz dajemy sie podbić Amerykańcom za darmo. Asymilowaliśmy nazwy tureckie, tatarskie, niemieckie i każde inne, ale właśnie asymilowaliśmy, spolszczaliśmy tak, że są nie do odróżnienia. A tu sytuacja jest niejako odwrotna, podporządkowaliśmy się PISOWNI obcego wyrazu, w dodatku takiego, którego nie musimy pożyczać, bo go mamy. A PISOWNI się podporządkowaliśmy, bo nie mówimy SAB-karabinek tylko SUB-karabinek. I chyba wcale nie z łaciny ten sub...\n#43 Post autor: Old Cadet » 27 lutego 2007, 19:59\nMartinez pisze: Hmm, a możesz podać inne, rodzime, określenie takiej broni? Takie które by jasno wskazywało czym ona jest.\ntzw. subkarabinek należy oczywiście nazywać karabinkiem. Karabinkiem, czyli skróconą wersją karabinu.\nMartinez pisze: Terminologia określona przez uczelnię techniczną? Nie przesadzasz aby trochę?\nTo nie jest tylko moje zdanie, językoznawcy są tą terminologią przerażeni, tak samo jak na przykład tym, że na innych uczelniach wykładany jest przedmiot "zarządzanie zasobami ludzkimi".\n#44 Post autor: REMOV » 27 lutego 2007, 22:25\nmaziek pisze: I chyba wcale nie z łaciny ten sub...\nA z czego innego?! O rany, ludzie, a może by tak jeden z drugim jednak zaglądnął do słownika, zamiast wymyślać?\nOld Cadet pisze: To nie jest tylko moje zdanie, językoznawcy są tą terminologią przerażeni, tak samo jak na przykład tym, że na innych uczelniach wykładany jest przedmiot "zarządzanie zasobami ludzkimi".\nBez urazy, Piotr i maziek, ale opowiadacie niestworzone historie. Otworzyłem sieciowy Słownik języka polskiego, wpisałem słowa zaczynające się od "sub" i oto, co znalazłem:\nsub- 'pierwszy człon wyrazów złożonych oznaczający zmniejszenie czegoś, położenie pod czymś, zależność od kogoś lub od czegoś'\nsubaeralny 'zachodzący w bezpośrednim kontakcie z wolną atmosferą i pod jej wpływem'\n1. daw. 'młodszy oficer albo urzędnik'\n2. daw. 'podwładny'\n2. 'w logice tradycyjnej: stosunek sądu szczegółowego do sądu ogólnego'\nsubantarktyczny 'położony w okolicach południowego koła podbiegunowego, właściwy tym obszarom'\nsubarenda daw. 'oddanie w dzierżawę majątku dzierżawionego'\nsubarktyczny 'położony w okolicach północnego koła podbiegunowego, właściwy tym obszarom'\nsubcepcja 'odbieranie bardzo słabych bodźców'\nsub conditione [wym. sub konditione] 'pod warunkiem'\nsubdepresja 'zaburzenia psychiczne o objawach podobnych do depresji, lecz o mniejszym natężeniu'\nsubdiakon 'duchowny chrześcijański spełniający pomocnicze czynności liturgiczne'\nsubdominanta 'czwarty dźwięk skali durowej lub molowej; też: akord zbudowany na tym dźwięku'\nsubdukcja 'zjawisko podsuwania się litosferycznej płyty oceanicznej pod płytę kontynentalną'\nsubekumena 'obszary przejściowo zamieszkiwane lub odwiedzane przez człowieka'\nsubendemit 'roślina lub zwierzę przebywające głównie w określonej strefie geograficznej lub okolicy\nsubglacjalny 'znajdujący się lub zachodzący pod lodowcem'\nsubiectum [wym. subiektum] zob. podmiot w zn. 1.\nsubiekcja pot. 'trud, kłopot'\n1. filoz. 'osoba poznająca i działająca, przeciwstawiona światu zewnętrznemu jako przedmiotowi poznania'\n2. zob. podmiot w zn. 1.\n3. daw. 'sprzedawca w sklepie'\n1. 'uczynienie czegoś subiektywnym, stronniczym'\n2. 'uzależnienie procesu poznania od indywidualnych sposobów percepcji'\n1. 'przedstawianie i ocenianie czegoś wyłącznie z własnego punktu widzenia'\n2. filoz. 'pogląd, według którego przedmiot poznania nie istnieje obiektywnie, lecz jedynie subiektywnie, tj. w zależności od sposobów i warunków poznawania właściwych podmiotowi poznającemu'\n• subiektywistyczny • subiektywista\n1. 'odznaczający się subiektywizmem, stronniczy'\n2. filoz. 'zależny od podmiotu poznającego'\n• subiektywnie • subiektywność\nsubkonto 'konto będące częścią konta zasadniczego'\n1. 'masyw lądu wielkich rozmiarów, mniejszy jednak niż kontynent'\n2. 'wyodrębniająca się, rozległa część kontynentu'\n1. 'wzory, zasady, normy zwyczajowe przyjęte i obowiązujące w jakiejś grupie, odmienne od przyjętych przez ogół społeczeństwa'\n2. 'grupa społeczna, dla której charakterystyczne są te wzory, zasady i normy'\n1. 'nadanie czemuś szlachetniejszego lub wznioślejszego charakteru'\n2. 'w psychoanalizie: jeden z mechanizmów obronnych osobowości, polegający na przesunięciu celu, którego nie można zrealizować, na inny, zastępczy'\n3. 'przechodzenie substancji ze stanu stałego w stan gazowy z pominięciem fazy ciekłej'\n• sublimacyjny • sublimować\nsublimat 'chlorek rtęciowy używany w metalurgii, galwanotechnice i jako środek dezynfekcyjny'\nsublitoral 'dolna część litoralu o słabym dopływie światła'\nsublokator 'osoba wynajmująca część mieszkania od głównego lokatora'\n• sublokatorski • sublokatorka\nsubmikroskopowy 'dostrzegalny pod mikroskopem'\n...i tak dalej i tym podobne...\nI te wszystkie słowa niby tych Twoich ekspertów, Piotr, nie rażą, a taki subkarabinek (powstały zgodnie z zasadami języka polskiego - sic!) jawi im się jako językowa Sodoma i Gomora?\nBez przesady, coś mnie tu się widzi, że kręcisz, albo z tych ludzi językoznawcy jak ze mnie - nie przymierzając - kuśnierz. Wrażliwość językowa wrażliwością, ale nie wyskakuj mi tutaj z brakiem stosowania przedrostka "sub-" w języku polskim, bowiem racji nie masz. Niby to tak gromisz słowo "sublokator", "subkultura" czy "subkontynent" powstałe na tej samej zasadzie? I Twoi językoznawcy również się tego czepiają? Ejże! Z tego, że Tobie się coś nie podoba raczej nie staraj się na siłę tworzyć reguły.\n#45 Post autor: Old Cadet » 27 lutego 2007, 23:15\nREMOV pisze: sub- 'pierwszy człon wyrazów złożonych oznaczający zmniejszenie czegoś, położenie pod czymś, zależność od kogoś lub od czegoś'\nPrzeciez dobrze wiesz, że nie chodzi o samo użycie przedrostka "sub", tylko o koszmarnie brzmiące połączenie go z polskim zdrobnieniem.


Teksas, Nowy York czy Luizjana - jak mówią Amerykanie? - Nauka angielskiego\nTeksas, Nowy York czy Luizjana – jak mówią Amerykanie?\nHome Teksas, Nowy York czy Luizjana – jak mówią Amerykanie?\n17 stycznia 2019 4 lutego 2019 | by Nauczyciel | No comments\nHistoria sprawiła, że pomimo iż głównym obowiązującym w Stanach Zjednoczonych językiem jest angielski, to znajdujemy również duże grupy ludności porozumiewające się po hiszpańsku lub francusku. Mimo wszystko dominująca jest ludność anglojęzyczna, jednak w takich Stanach jak Nowy Jork czy Texas zauważymy jeszcze z pewnością hiszpański, zaś w Luizjanie wpływy francuskie.\nKursy językowe, które organizowane są w USA obejmują najpowszechniej jednak język angielski. Wynika to z faktu, iż tak właśnie porozumiewa się tam większość osób, również w sklepach i urzędach ten język będzie nam niezbędny. Wiele osób zapomina o wpływach innych narodowości i innych językach w kulturze amerykańskiej, choć jest ona niezwykle istotna.\nPopularnymi miejscami, w które wybiera się młodzież i dorośli na kursy językowe jest Nowy Jork oraz Miami Beach. Miejsca te są wręcz kultowe i każdy chętnie je odwiedzi. Kojarzymy je z filmów, pamiętamy ze zdjęć i kadrów, jak po tych samych ulicach przechadzali się nasi idole, a teraz możemy iść tędy sami i uczyć się języka.\nKursy językowe za granicą stale się rozwijają, proponowane są nowe kierunki – mniej lub bardziej znane. Dzięki takiemu rozwiązaniu możemy sami zwiedzać i poznawać świat lub umożliwić to naszym dzieciom, przy jednoczesnej nauce, która jest tak ważna dla każdego niezależnie od wieku. Z pewnością każdy znajdzie odpowiadające mu kursy językowe za granicą – czy to będą Stany Zjednoczone, czy zdecydujemy się na krótszą podróż i tak będzie pięknie.\nKursy językowekursy językowe za granicąnowy jork


Odwrót na rynkach akcji - WP Finanse\nOdwrót na rynkach akcji\nWIG20 spadł o 2,2 proc. do najniższego poziomu od 22 lipca, notując najsilniejszy dzienny spadek od dwóch miesięcy. Towarzyszyły temu nerwowe poczynania inwestorów na światowych rynkach.\nDo przeceny w Warszawie przyczyniły się zmiany na światowych rynkach finansowych, a opublikowane dziś dane makro potwierdziły zasadność obaw inwestorów o trwałość ożywienia gospodarczego.\nPo porannych spadkach - to reakcja na nieudaną sesję w USA - rynek stabilizował notowania w okolicach 2435 pkt, a więc w okolicach dołka z poniedziałku. O 14-tej to dno zostało przełamane i spadki zdecydowanie przyspieszyły. Ponieważ w tym czasie nie publikowano istotnych danych makroekonomicznych, trzeba założyć, że rynek spadał w tym czasie pod presją zleceń stop-loss, które dodatkowo napędzały zniżki na dość płytkim rynku (obroty należały bowiem do przeciętnych).\nNa koniec sesji spadek kursu zanotowały wszystkie spółki wchodzące w skład WIG20 za wyjątkiem Biotonu (bez zmian). Największy udział w spadku indeksu miały spółki surowcowe (KGHM w dół o 2,4 proc., Orlen o 3,3 proc., Lotos o 4,3 proc.) oraz akcje dużych banków (PKO BP w dół o 3,1 proc., Pekao SA o 2,5 proc.), co wskazuje na wychodzenie z rynku dużych inwestorów.\nW szerszym kontekście możemy mówić o złych nastrojach na rynku, widocznych nie tylko na rynkach akcji. Podejście inwestorów do ryzyka widać chyba najlepiej na rynku obligacji, gdzie rentowność dwuletnich papierów skarbowych rządu USA spadła dziś do 0,47 proc., a 10-letnich do 2,5 proc. Rekordowo niskie rentowności notowały też obligacje rządu niemieckiego.\nPopołudniowe dane z USA okazały się znacznie gorsze od prognoz, dodatkowo pogłębiając złe nastroje. Sprzedaż domów na rynku wtórnym wyniosła 3,83 mln (w ujęciu annualizowanym), podczas gdy oczekiwano, że transakcji będzie o 800 tys. więcej. W porównaniu do danych z poprzedniego miesiąca, spadek wyniósł 1,4 mln czyli 27,2 proc. To najniższa odnotowana sprzedaż od 1999 roku, kiedy rozpoczęto zbieranie danych, a wynika z wycofania ulgi podatkowej dla nabywców domów i niekorzystnej sytuacji na rynku pracy w USA.\nWiększość indeksów europejskich kończy dzień silnymi spadkami i - podobnie jak WIG20 - znajduje się na poziomach najniższych od miesiąca. Z kolei amerykański S&P przełamał już ten poziom spadając na otwarciu o 1,5 proc. i najbliższe wsparcie ma na poziomie dołków z początku lipca. Dla WIG20 analogiczne wsparcie znajduje się na poziomie 2250 pkt, choć nadzieje można wiązać także z poziomem 2360 pkt (dołek z 20 lipca).\nW miarę spokojnie było dziś na rynku walutowym, który zdaje się wyprzedzać poczynania inwestorów giełdowych. Przecena euro, która trwa już od dwóch tygodni została dziś powstrzymana, a wspólna waluta zyskała 0,4 proc. do dolara. U nas dolar spadł o 0,2 proc. do 3,158 PLN, ale w ciągu dnia sięgnął nawet 3,20 PLN. Euro podrożało wprawdzie, ale o skromne 0,1 proc., natomiast przez czwarty kolejny dzień drożeje frank - dziś o 0,8 proc. do 3,064 PLN. Na tym poziomie spodziewamy się zatrzymania wzrostu wspólnej waluty, przynajmniej w krótkim terminie.\nNotowania ropy spadały po raz trzynasty w ostatnich piętnastu dniach (dziś o 1,4 proc.) i z ceną 72 USD za baryłkę są najniższe od 7 lipca. Miedź potaniała o 2 proc. i jest najtańsza od 28 lipca. Kurs przełamał dołek z 12 lipca, na wykresie powstała formacja podwójnego szczytu z zasięgiem spadku szacowanym na 4,5 proc. Złoto podrożało o 0,5 proc., choć w pierwszej części dnia zanotowało silny spadek ceny.


Kolega kucharz i najlepsze sale konferencyjne – E-gisoft\nMój dobry kolega jest kucharzem. Mieszka obecnie w mieście Gdańsk gdzie pracuje w bardzo dobrej restauracji. Marzy jednak o tym by w przyszłości mieć swój własny mały hotel lub nawet pensjonat, w którym będzie dobra restauracja znana na całym wybrzeżu.\nNajlepsze sale konferencyjne w Gdańsku i dobre jedzenie\nKolega praktycznie wszystkie pieniądze oszczędza na ten właśnie cel. Zdaje sobie sprawę z tego oczywiście, że te zaoszczędzone pieniądze nie wystarczą by coś otworzyć. Jednak dzięki nim będzie mógł wziąć niższy kredyt lub mieć jakieś pieniądze na start. Ma to szczęście, że rodzice pomogą mu w spełnianiu marzeń. Po prostu stać ich na to. Tata kolegi ma dobrze prosperującą firmę i stwierdzili, że tyle ile będą w stanie tyle pomogą synowi. Kolega chce by w jego hotelu była też sala weselna bo wie, że własnie dzięki weselom można dobrze zarobić. Chciałby mieć także katering trójmiasto, taki który by się czymś wyróżniał na rynku. Może postawi na jakiś oryginalny sposób podania dań lub po prostu będą to niezwykle oryginalne potrawy z całego świata. Chce mieć także co najmniej dwie najlepsze sale konferencyjne-gdańsk, gdyż to właśnie one generują najwyższe zyski szczególnie w tygodniu. Kolega jest naprawdę świetnym kucharzem. Nie tylko wiele potrafi, ale ma też wielką wyobraźnię kulinarną. Szkolił się zresztą u najlepszych kucharzy. Mam wrażenie zresztą, że nie ma chyba potrawy, której nie potrafiłby zrobić. Często spotykam się z nim w jakieś wolne weekendy kiedy to zaprasza przyjaciół do domu. Chyba wszyscy uwielbiają te obiady u niego. Serwuje wtedy bardzo wymyślne dania i jeszcze podkreśla skromnie, że zrobił coś na szybko.\nW sumie dzięki niemu polubiłam owoce morza, do których przez lata nie mogłam się przekonać. Kolega zawsze robi taką ucztę nie tylko dla żołądka ale i dla wzroku, że długo jeszcze wspominam dany posiłek.\nNaprawa komputera u fachowca


Ogłoszenia duszpasterskie na 4 Niedz. Adwentu 2012 – Parafia w Gieldarowej\nOgłoszenia duszpasterskie na 4 Niedz. Adwentu 2012\n23-12-2012 – 30-12-2012\nDzisiaj 4 niedziela Adwentu\nJutro Wigilia Bożego Narodzenia\nMsza święta tylko rano o godzinie 7:00\nWieczorem zasiadamy w gronie rodziny i najbliższych do wieczerzy wigilijnej.\nW rodzinie katolickiej wigilię rozpoczynamy modlitwą, czytaniem Pisma świętego z Ewangelii świętego Łukasza o narodzeniu Pana Jezusa i śpiewaniu kolęd.\nW czasie wigilii w naszych domach nie podajemy alkoholu.\nKościół zachęca do powstrzymania się od pokarmów mięsnych\nO północy Pasterka – uroczysta Msza święta upamiętniająca Narodziny Chrystusa\n– 1/2 składki na Fundusz Ochrony Życia\nMsze święte o godzinie 7:30 9:00 11:00 16:00\nW Bożę Narodzenie w Roku Wiary w naszej Archidiecezji w każdym kościele można zyskać odpust zupełny\n26 grudnia w środę Święto Świętego Szczepana\n· Msze święte jak w każdą niedzielę – błogosławieństwo owsa na mszach do południa\n· Taca na WSD\nWe czwartek świętego Jana Apostoła i Ewangelisty\n· Msza święta o godz. 17:00 – błogosławieństwo wina\n· W pozostałe dni tygodnia msze o godz. 7:00 i 17:00\nZa tydzień Święto Świętej Rodziny\n· Na sumie Msza święta w intencji małżeństw naszej parafii\nRazem z Domowym Kościołem zapraszamy Złotych i Srebrnych Jubilatów Małżeńskich, oraz wszystkie małżeństwa, które chciałyby pomodlić się za siebie i za swoje rodziny.\nDzisiaj Różaniec przed sumą prowadzi róża św. Marty\nW Boże Narodzenie Akcja Katolicka\nNa Św. Szczepana róża św. Marii Magdaleny\nDzisiaj po każdej mszy św. młodzi z Ruchu Apostolstwa Młodzieży będą rozdawać kartki świąteczne z życzeniami dla każdej rodziny parafii. Chcą w ten sposób podziękować za dobro, które otrzymują od parafian przez zakup zniczy i kalendarzy.\nBędą również rozprowadzać gazetkę „Echo Parafialne”, w której możemy przeczytać o zwyczajach bożonarodzeniowych, o tradycji wina św. Jana, o uroczystości Trzech Króli. Jest również kącik poświęcony ministrantom, a dla dzieci krzyżówka. W dodatku gazetki jest statystyka chrztów, pogrzebów i ślubów za Rok 2012. Dobrowolne ofiary posłużą młodzieży do dalszej jej działalności.\nRównież będą sprzedawane płyty z kolędami w cenie 15 złotych zespołu, w którym występuje nasz rodak ksiądz Tomasz Dziob. Koncert tego zespołu odbędzie się w naszej parafii 13 stycznia w Gminnym Ośrodku Kultury.\nDziękuję za sprzątanie kościoła: Różycki Adam, Kuczek Maria, Śliwa Jan, Majkut Anna i Łukasz, Miś Kinga i Dawid, Sarzyńska Zofia, Półtorak Maria\nW tym tygodniu prosimy Panie z numerów domów 791 do 800\n– sobota godz. 8:00


INDY EVO – opinia eksperta\nBLOG, OPINIE EKSPERTA\nINDY EVO to przyrząd zjazdowy z automatycznym blokowaniem liny, systemem antypanicznym oraz łatwą obsługą. Zgodnie z normą EN 12841 C można go stosować z linami statycznymi EN 1891 i linami dynamicznymi EN 892. Wykonany ze stali nierdzewnej, stopów lekkich o niewielkiej wadze i wymiarach, mało wymagający w obsłudze i konserwacji, sprawia, że przyrząd jest cenionym narzędziem pracy.\nPierwsze wrażenie, które mi towarzyszyło, to fakt, że to kompaktowy przyrząd. Trendy projektowania w ostatnich latach w zakresie przyrządów zjazdowych to zwiększenie ich rozmiaru, po to by uzyskać więcej funkcji w jednym przyrządzie. INDY EVO zachowuje mniejszy rozmiar i jest lżejszy niż jego konkurenci a jednocześnie posiada wszystko czego oczekiwałem od takiego przyrządu.\nKrzywki są wykonane ze stali, a nie ze stopu aluminium, co znacznie wydłuża ich trwałość, użytkowałem go jako przyrząd do zjazdu w parku rozrywki, po miesiącu użytkowania wystąpiły śladowe oznaki zużycia.\nWpinanie przyrządu do liny jest wygodne, a dzięki metalowemu bezpiecznikowi na uchylnej okładzinie, wpięcie liny można zrobić w dwóch ruchach.\nSystem antypaniczny działa wyśmienicie, jeśli dociskamy dźwignię w kierunku korpusu, krzywka umożliwia przesuw liny, oferuje to płynny zjazd. Podczas testowania, system uniemożliwiał mi utratę kontroli (zjazd z pełną prędkością), urządzenie zapewnia wysoki poziom bezpieczeństwa dla użytkownika.\nWejście w zjazd jest płynne z prostym naciskiem na dźwignię blokującą. Ci, którzy są bardziej przyzwyczajeni do innych przyrządów zjazdowych, w których dźwignia jest inaczej ustawiona mogą potrzebować chwilę aby uzyskać swobodę operowania nią.\nCo zaskakujące, producent wskazuje w instrukcji, że konieczne jest przełożenie liny w sposób blokujący linę, jeśli chcemy go całkowicie zatrzymać i pozostać w tym położeniu. Prawda jest taka, że urządzenie w ogóle się nie przesuwa, nawet jeśli nie wykonamy blokady liną, chociaż być może po pewnym czasie, gdy krzywki będą zużyte, może to stać się koniecznością.\nKompaktowy rozmiar i waga;\npłynne operowanie liną;\n– ergonomia dźwigni\n– dobry system antypaniczny, ale niewygodny, wymaga przyzwyczajenia.\nDo zablokowania całkowitego wymagane przełożenie liny;\npodczas zjazdu urządzenie nagrzewa się – należy używać rękawic do ochrony rąk.


Szkoła Przysposabiająca do Pracy, Aktualności, Medalowy występ\nStrona główna / Aktualności / Medalowy występ\nW dniu 17 października 2016r. uczniowie Szkoły Przysposabiającej do Pracy wzięli udział w Małopolskim Turnieju Tenisa Stołowego Olimpiad Specjalnych w Krakowie. Turniej można zaliczyć do bardzo udanych – zdobyliśmy 4 medale.\nPierwsze miejsce w swoich grupach i złoty medal wywalczyli: Dariusz Seruga i Tomasz Kaspera, drugie miejsce i medal srebrny – Sebastian Adamczyk, trzecie miejsce i medal brązowy – Tomasz Żak. Tuż za podium, na miejscu czwartym, znalazł się piaty z naszych dzielnych zawodników – Dominik Adamczyk.\nPodczas wyjazdu zawodnicy mieli okazję porównać swoje umiejętności w sportowych pojedynkach z kolegami z kilkunastu drużyn z całego województwa małopolskiego. Z kilkoma zaprzyjaźnili się. Wszyscy byli zgodni: najważniejsza jest wspólna sportowa zabawa!


poniedziałek, 20 kwiecień 2020 09:42\nW Zielonej Górze ktoś bestialsko morduje ludzi; i pewnie nie byłoby w tym nic dziwnego dla śledczych pracujących nad sprawą, gdyby nie fakt, iż sprawca nie kryje twarzy przed kamerami monitoringu- ba, wręcz przeciwnie, patrzy prosto w ich obiektyw. Policja identyfikuje go jako Filipa, jednego ze sławniejszych, zielonogórkich lekarzy. A jednak nie mogą trafić na miejsce jego obecnego pobytu.\nInspektor Romuald Czarnecki wraz ze swoimi współpracownikami tworzą niemalże perfekcyjną grupę dochodzeniową do trudnych zadań. Wie, że może im ufać- wielokrotnie sprawdzili się w innych tego typu sprawach. Zwołując zebranie pracownicze jeszcze nie wie, że czeka go ogromna niespodzianka. Pukanie do drzwi zapowiada nowe informacje; osoba, która staje na progu ich sali, budzi ogromny szok. Sprawca sam pakuje się w ręce policji?! Nic bardziej mylnego... Igor Brudny (bo to właśnie on postanowił dołączyć do zielonogórskiego zespołu śledczych) jest bliźnaczo podobny do mordercy i to jedyne, co go z nim łączy. Jest gliną, pracującym i żyjącym na co dzień w Warszawie, choć jego korzenie sięgają Zielonej Góry. Tylko pogoń za nieuchwytnym sprawcą sprawia, iż postanowił ponownie pojawić się w mieście, gdzie pozostawił demony przeszłości.\nCzarnecki nie wie, na ile może ufać Brudnemu. Żaden z nich nie zna odpowiedzi na pytanie, dlaczego Igor jest lustrzanym odbiciem Filipa, oskarżonego. Warszawiak zdaje sobie jednak sprawę z tego, iż rozwiązanie morderczej zagadki może tkwić w mrokach jego przeszłości.\nKilka lat temu miałam okazję zapoznać się z książką o niezwykle intrygującym tytule Droga do piekła. Wciąż wspominam ją z nostalgią- była bardzo dobra, wręcz świetna. Autor pogrywał sobie z czytelnikiem, wprowadzając go do świata, który za żadne skarby nie mógłby być realny. A jak to się skończyło wie każdy, kto również po ową lekturę sięgnął. Teraz, gdy tylko pojawiła się okazja przeczytania nowości od pana Przemysława Piotrowskiego, nie zastanawiałam się ani sekundy. Czekałam na powtórkę z tego emocjonalnego rollercoaster’a. I otrzymałam ją. Jazda bez trzymanki!\nIgor Brudny w żadnym wypadku nie zamierzał pojawiać się w Zielonej Górze. Tamten etap zamknął już dawno, starając się zatrzeć złe wspomnienia nieprzerwaną pracą. To informacja od jego przyjaciółki sprawia, iż musi podjąć trudną decyzję o tymaczowym powrocie- kobieta pokazuje mu zdjęcia z monitoringu, na którym bliźniaczo podobny do niego mężczyzna morduje. Oboje zdają sobie sprawę, iż wywołają one ogromne poruszenie wśród dziennikarzy, jak również tamtejszej policji. Stąd też decyzja o wyruszeniu w podróż, na końcu której być może czeka rozwiązanie zagadki.\nPrzeczytałam tę książkę jednym tchem. Przez całą lekturę autor pogrywa z nami, kierując naszą uwagę na różnorodne detale, tkając piękną sieć intryg i kłamstw. Nie wiedziałam, czy mordercą jest człowiek z krwi i kości, czy za zakrętem czeka na mnie istota nie z tego świata (co prawda w każdej książce doszukuję się wątków paranormalnych, ale w tym przypadku nie jest to trudne). Zazwyczaj w tego typu lekturach kieruje się uwagę odbiorcy na przeszłość głównego bohatera i Piętno nie stanowi wyjątku. Dobrze czy źle- rozstrzygnijcie sami, jak dla mnie ta „powtarzalność” nie stanowiła żadnego problemu. Tak naprawdę nie ma się do czego przyczepić- akcja wartko rwie przed siebie, bohaterowie są ciekawie skonstruowani, a wydarzenia noszą znamiona lekkiego odrealnienia. Nie sposób się nudzić. Wszystko zgrabnie się ze sobą łączy, pióro naszego polskiego autora jest przyjemne, dzięki czemu nie kręciłam nosem na żadne słowne „kwiatki”. A co najciekawsze, nowość od pana Piotrowskiego to pierwszy tom nowej serii, w której –mam takie przeczucie- odnajdę coś dla siebie.\nPan Przemysław Piotrowski pisze dobrze, ba- nawet bardzo. Zdecydowanie zachęcam do zapoznania się ze wspomnianą już Drogą do piekła i sądzę, że wówczas tego autora nie trzeba będzie już polecać, gdyż po Piętno sięgniecie już z własnej, nieprzymuszonej woli. Oby tak dalej!\nniedziela, 05 kwiecień 2020 10:06\nOsiem lat to kawał czasu, choć gdy sobie uświadomimy, jak dawno kogoś nie widzieliśmy, jesteśmy bardzo zdziwieni- to już tyle lat? Naprawdę? A minęło tak szybko, za szybko... Nie pamiętamy oczywiście zbyt wielu wydarzeń z tamtego okresu, chyba że coś na tyle nas zszokowało lub zainteresowało w inny sposób, że nawet po tak długim upływie czasu jesteśmy w stanie podać konkretną datę. Tę pewność miał doktor David Hunter, antropolog sądowy- osiem lat temu uczestniczył w poszukiwaniu ciał kobiet ukrytych przed ludzkim okiem przez sprawcę na torfowisku. Osiem lat temu miał jeszcze w miarę normalne życie prywatne. Teraz doktor Hunter wciąż pracuje jako antropolog sądowy, choć po tragicznej śmierci jego żony i córki nic nie jest takie, jak powinno. Dziwi się na wieść, że seryjny morderca, z którym stanął oko w oko podczas poszukiwań na torfowisku, zdołał uciec z więzienia. Jest jeszcze bardziej zdumiony, gdy policjant -a prywatnie jego znajomy z przeszłości- informuje go, iż psychopata z dużym prawdopodobieństwem będzie polował na tych, którzy nawet w najmniejszym stopniu uczestniczyli w śledztwie przeciwko niemu. Początkowo doktor David Hunter przyjmuje te rewelacje z pewną dozą sceptyczności; jednakże już kolejne wydarzenia jasno pokazują, iż ktoś z przeszłości wciąż o nim pamięta. Co nie do końca go cieszy.\nLata temu, jeszcze gdy byłam regularną użytkowniczką mojej miejscowej biblioteki, natrafiłam na książkę o ciekawym tytule- Wołanie grobu. Wtedy tematyka antropologii sądowej była dla mnie bardzo mętna, nieznana. Postanowiłam więc to zmienić i skusiłam się na serię wydawaną wówczas przez wydawnictwo Amber. I choć od tej chwili minęło wiele lat, to wciąż pamiętałam o Davidzie Hunterze. Teraz, gdy wydawnictwo Czarna Owca postanowiło ponownie wydać serię o tym antropologu sądowym, postanowiłam wrócić do tej historii jeszcze raz- aby się przekonać, czy nadal będę taka pełna entuzjazmu, podziwu i poniekąd uwielbienia dla pióra pana Simona Becketta. I wiecie co? Troszkę się zmieniło, choć wciąż z przyjemnością zanurzam się w kryminalne historie tego autora.\nOsiem lat temu David Hunter towarzyszył stróżom prawa podczas próby odnalezienia miejsc pochówków ofiar zbrodni seryjnego mordercy- miał je wskazać sam sprawca, ogromny mężczyzna, który bez problemu mógłby skręcić kark nawet dorosłemu, a co dopiero nastoletniej dziewczynie. Na miejscu okazuje się jednak, że sprawca ma problem ze wskazaniem grobów, a całe "spotkanie" kończy się jego próbą ucieczki. Tym razem mu się nie udało, ale już osiem lat później owszem. Jednak w tym późniejszym okresie życie antropologa sądowego wygląda już zupełnie inaczej- stracił swoją ufność we własne decyzje, w drugiego człowieka. Choć całkowicie zatapia się w pracy, to gdzieś tam z tyłu głowy wciąż brzmią mu głosy zmarłych bliskich. Nieustanne poczucie winy sprawia, iż doktor David Hunter nie może znaleźć sobie miejsca, a jedyną próbą odkupienia -w jego mniemaniu- własnych win staje się szukanie sprawiedliwości dla tych, którzy trafiali na jego stół. Nie do końca wierzy, że ktoś mógłby przez tak długi czas pielęgnować w sobie urazę do niego, skoro na torfowiskach był bardziej obserwatorem niż tym, który kierował jawne wyrazy wrogości ku seryjnemu mordercy. Ale czy ktokolwiek z nas wie, co dzieje się w umyśle psychopaty? Telefon od kobiety, która wówczas także znajdowała się na miejscu wydarzeń tylko udowadnia mu, że być może znalazł się na celowniku...\nCo prawda Wołanie grobu to czwarta część "przygód" naszego doktora, ale bez obaw, nie pogubicie się w wydarzeniach. Autor nawiązuje do tego, co działo się wcześniej, więc każdy, kto niefortunnie rozpoczął maraton z Davidem Hunterem od tomu innego niż pierwszy, nie poczuje tego aż tak dosadnie. Sama książka jest dosyć rozwlekła, nie mamy tutaj konkretnego, bieżącego śledztwa, lecz sprawę sprzed lat, gdzie bohaterowie muszą bazować na swoich wspomnieniach czy starych notatkach. Zresztą, nikogo nie zamordowano- dopiero może do tego dojść, choć na sumieniach wówczas obecnych na torfowisku osób wciąż zalega ta sprawa sprzed lat. Te ciała, które wciąż domagają się pochówku z prawdziwego zdarzenia. Wbrew pozorom w tym śledztwie tkwi o wiele więcej, niż mogłoby się wydawać. Może to nie skazany mężczyzna zamordował te kobiety... ? Niedopowiedzenia.\nNie powiem, książka przyciągnęła moją uwagę, acz trochę ze względu na sentyment do twórczości pana Becketta. Sama historia była trochę rozwlekła (jak już wspomniałam), lecz broniła się stylem pisarskim autora. Zresztą coraz częściej w thrillerach mamy do czynienia z przedstawicielami innych zawodów policyjnych, z antropologiem bardzo rzadko, tak więc można "przyjrzeć" się odrobinkę jego pracy- może nie akurat w tym tomie, ale w całej serii już na pewno. Jeżeli lubicie poznawać od podszewki działania policyjne antropologów i innych tego typu grup, to zapraszam do lektury książki. Myślę, że przypadnie Wam do gustu. Oczywiście polecam rozpocząć swoją podróż z Davidem Hunterem od tomu pierwszego!\nczwartek, 02 kwiecień 2020 20:53\nLubię thrillery. Nawet bardzo. Te emocje, to oczekiwanie, strach nie pozwalają mi się od książki oderwać, ale ostatnio zrobiłam się coraz bardziej wybredna. Nie wszystkie historie potrafią mnie wciągnąć i wywołać szybsze bicie serca. W ilości thrillerów psychologicznych, jakie są ostatnio wydawane, coraz trudniej wybrać ten ideał. Wiele autorów powiela schematy i nie dodaje nic od siebie, co ich książki czyni mdłe i oklepane. Jakie jest więc Piękne zło? Książka o jakże intrygującym tytule i ciekawej fabule?\nMaddie się boi. Czego? A może kogo? Kobieta decyduje się na pomoc terapeutki w czasie, gdy jej mąż Ian, jest na misji za granicą. Małżeństwo poznało się wiele lat temu, w Macedonii – mężczyzna pracował w ochronie, a Maddie odwiedzała przyjaciółkę, Joannę, która działała w organizacji charytatywnej. Wydaje się, że są szczęśliwi, jednak Maddie ujawnia swoje lęki związane z mężem, który choruje na zespół stresu pourazowego i jest człowiekiem, który przygotowuje się do apokalipsy. Z każdą kolejną stroną autorka buduje obraz kobiety zastraszonej, cierpiącej, ale która bezgranicznie kocha swojego synka, Charliego.\nPrzepis na thriller idealny? Prawie. W Pięknym złu zabrakło jednego, istotnego składnika; iskry autorki, która tchnęłaby w tę opowieść więcej emocji. Oprócz zakończenia, które trzymało poziom i uratowało tę historię, czułam się lekturą znudzona. Odkładałam ją na bok, nie czując chęci do powrotu. Annie Ward zdecydowała się na poprowadzenie trzech linii czasowych, które powoli zbliżają się do siebie, a wtedy wszystkie puzzle składają się w całość. Czytelnik cofa się do czasów, kiedy to Maddie poznała Iana. Dzięki temu możemy poznać kobietę przebojową, która niczego się nie boi, a dla swojej przyjaciółki jest w stanie zrobić wszystko. W kolejnym rozdziale „kilka tygodni przed zabójstwem” możemy zobaczyć kobietę zlęknioną, przestraszoną, z atakami paniki. Autorka zdecydowała się również na to, aby od razu wprowadzić czytelnika w „dzień zabójstwa”. Na początku trudno połączyć w całość wszystkie fakty, wiele elementów do siebie nie pasuje, albo są czarną plamą, ale im bardziej zagłębiamy się w historię, zaczynamy wszystko do siebie dopasowywać. Annie Ward okazała się sumienna, bo w Pięknym złu nie ma niewyjaśnionych kwestii, czy wątków. Mam wrażenie, że autorka miała zaplanowane wszystko, od początku do końca i w miarę pisania, regularnie wykreślała kolejne podpunkty.\nJak wspomniałam wyżej, w tym thrillerze brakuje emocji, a ratuje go zakończenie. Autorka ma tendencje do pewnych dłużyzn, które nic nie wniosły do akcji, a co więcej – spowalniały ją i nudziły czytelnika. Autorka zaskoczyła mnie zwrotem fabularnym w zakończeniu. Było to ciekawe i dziwne, ale jednocześnie pasowało do całej fabuły i wszystkich zagrywek bohaterów. Postacie wykreowane przez autorkę są jednoznaczne, ale potrafią zaskoczyć. Annie Ward niemal nie ukrywa ich cech, a tylko w przypadku Maddie obserwujemy aż tak istotną zmianę.


Jak już doskonale wiecie – chcemy zmienić sposób myślenia o bezpieczeństwie. Nie chodzi nam tylko o innowacyjność produktów, które dla Was tworzymy. Chcemy dać Wam znacznie więcej! Bezustannie obserwując świat wokół nas zauważyliśmy, że wielu zagrożeń i niepotrzebnych...\nElephant zmierza na globalny rynek\nNasz inteligentny system alarmowy zwyciężył w konkursie THINK BIG organizowanym przez UPC Biznes. Dzięki wygranej zdobędziemy nie tylko fundusze na dalszy rozwój urządzenia, ale również zyskamy możliwość uczestnictwa w sesjach z mentorami biznesu i twórcami najbardziej...\nGrand Prix w konkursie Startup Summit – kolejny sukces Elephanta!\nTrudno wyobrazić sobie wspanialsze uczucie niż to, gdy dowiadujesz się, że zdaniem ekspertów twój produkt ma szansę odnosić sukcesy na całym świecie. Z ogromną dumą i radością informujemy, że Elephant zdobył główną nagrodę w konkursie „ScaleMeGlobal”, organizowanym podczas...\nElephant rusza na podbój doliny Krzemowej!\nZ dumą informujemy o naszym zwycięstwie w prestiżowym konkursie Business Mixer, organizowanym przez AIP Business Link. Dzięki wygranej już w listopadzie nasz zespół wyruszy do Doliny Krzemowej. Będziemy się tam rozwijać biznesowo i prezentować inwestorom nasz pierwszy...


Młodzicy UKS-u Przełaj Żerków wracają z Mistrzostw Polski z dwoma medalami - Jarocinska\nMłodzicy UKS-u Przełaj Żerków wracają z Mistrzostw Polski z dwoma medalami\nOpublikowano: ndz, 26 wrz 2021 21:24 2021-09-26T19:24:45.000Z\nAutor: Paweł Witwicki | Zdjęcie: UKS Przełaj Żerków\nZofia Domańska i Martyna Śledzińska - dwie medalistki Mistrzostw Polski U-16 w lekkiej atletyce z UKS-u Przełaj Żerków | foto UKS Przełaj Żerków\nSport Bardzo udany występ w Małym Memoriale Kusocińskiego, czyli Mistrzostwach Polski Młodzików U-16 w lekkiej atletyce zanotowali reprezentanci UKS-u Przełaj Żerków. Z Karpacza, gdzie były rozgrywane mistrzostwa, przywożą dwa medale – srebrny i brązowy.\nDrugie miejsce w chodzie dziewcząt na dystansie 3000 m zajęła Martyna Śledzińska. Reprezentantka UKS-u Przełaj Żerków czasem 16.13,92 s ustanowiła swój nowy rekord życiowy. Przegrała tylko z Pauliną Tomaszewską z UKS-u 12 Kalisz. Ósme miejsce w tej konkurencji zajęła druga z zawodniczek z Żerkowa Paulina Walczak (czas 17.22,42 s).\nZ kolei trzecie miejsce w biegu na 80 m przez płotki wywalczyła Zofia Domańska. W finałowym biegu Domańska także pobiła swój rekord życiowy, uzyskując wynik 11,74 s. Zwyciężczyni Amelia Kielar z Górnika Wałbrzych ustanowiła czasem 11,39 nowy rekord Polski w kategorii młodzików.\nDomańska startowała także w biegu na 100 m. Podopieczna Dawida Bierły również na tym dystansie uzyskała swój najlepszy wynik w karierze 12,77 s. Dało jej to dziewiętnaste miejsce w klasyfikacji tej konkurencji.\nPozostali reprezentanci UKS-u Przełaj Żerków zajęli miejsca poza czołową dziesiątką. Zuzanna Szóstek została sklasyfikowana na dwudziestym trzecim miejscu w biegu na 80 m ppł (czas 12,85 s), Seweryn Wlekliński zajął dwudziestą czwartą pozycję w biegu na 110 m ppł (czas 18,48 s), Marek Arndt był dwudziesty piąty w biegu na 600 m (1.31,08 s), a Joanna Rosiejka zakończyła rywalizację na dystansie 300 m ppł na trzydziestej czwartej pozycji (czas 51,24 s).\nDobrze też zaprezentowały się w Karpaczu zawodniczki MKL-u Jarocin. Julia Idzikowska czasem 45,58 s ustanowiła swój nowy rekord życiowy w biegu na 300 m ppł i uplasowała się na siódmym miejscu. Na tej samej pozycji, ale na dystansie 1000 m z przeszkodami, zakończyła rywalizację w Małym Memoriale Kusocińskiego Daria Gola. Jej czas 3.20,08 s to również jej nowy rekord życiowy. Natomiast na piętnastym miejscu, z wynikiem 10,27 m, sklasyfikowana została w wieloskoku Katarzyna Wałęsa.\nJedyny reprezentant UKS-u Piątka Jarocin Kacper Gowgiel w biegu na 300 m uzyskał czas 38,23 s, co jest jego najlepszym wynikiem w karierze, i sklasyfikowany został na dwudziestym trzecim miejscu.


Film od podszewki – No Bell\nFilm od podszewki\nWywiad z Dariuszem Jabłońskim, reżyserem i producentem.\nRozmawiał Emanuel Denos\nDariusz Jabłoński, reżyser i producent, prezes Apple Film Production. Absolwent Wydziału Reżyserii Filmowej i Telewizyjnej PWSFTViT w Łodzi, pracował przy największych przedsięwzięciach kinematografii polskiej – był m.in. II reżyserem w cyklu „Dekalog” Krzysztofa Kieślowskiego. Pomysłodawca i organizator Polskich Nagród Filmowych oraz założyciel Niezależnej Fundacji Filmowej, powołanej dla promocji filmu polskiego i jego twórców w kraju i za granicą. Od 1994 roku wiceprezes, a od 1999 roku prezes Stowarzyszenia Niezależnych Producentów Filmowych i Telewizyjnych. Od listopada 2000 roku prezes Krajowej Izby Producentów Audiowizualnych. Członek zarządu Europejskiego Klubu Producentów oraz Europejskiej Akademii Filmowej\nEmanuel: Darku, od ilu lat pracujesz w branży filmowej?\nDariusz Jabłoński: Tak naprawdę, to aż trudno policzyć…. Zacząłem robić filmy, jako tak zwany filmowiec amator jak miałem jeszcze kilkanaście lat. W tamtych czasach były kluby filmowe, w których można było dostać kamerę, taśmę i po przedstawieniu pomysłu na film można było krótki film zrobić. Czyli mając 17 lat zacząłem robić krótkie filmy. No to właściwie branżą filmową zajmuję się już 40 lat. Po amatorskich filmach poszedłem do szkoły filmowej, w trakcie studiów pracowałem już w zawodowej kinematografii jako asystent reżysera, później skończyłem szkołę i od 90 roku, czyli od 30 lat jestem producentem filmowym.\nA dokładnie co robisz?\nDJ: Jestem producentem filmowym i reżyserem. Wykonuję właściwie dwa takie zawody, które są podobne i bliskie, ale trochę się różnią. Jako producent filmowy często wymyślam jaki film chcę zrobić, wymyślam kto napisze scenariusz, wymyślam kto zagra główne role i szukam finansowania filmu. Szukam w różnych stacjach telewizyjnych, które by chciały taki film pokazać, szukam u dystrybutorów, którzy by chcieli takie filmy w kinach dystrybuować, szukam platform streamingowych, które by chciały za takie filmy zapłacić… Każdy z tych udziałowców, którzy ewentualnie chcieliby wykorzystać zrobiony film, płaci część, ja zbieram to w całość i później ten film wykonuję. Film powstaje pod moim kierownictwem a następnie dostarczam go tym partnerom, którzy dali pieniądze. Później siadam i oglądam ten film z dumą w kinie na premierze albo na platformie streamingowej, albo w telewizji.\nMoja rola w zawodzie reżysera jest trochę inna, bo jako reżyser zajmuje się przede wszystkim nawigacją takiego filmu na planie i to już jest taka praca bezpośrednia, która polega na wydawanie poleceń aktorom, operatorom, wszystkim ludziom pracującym. Jestem kapitanem na statku, który prowadzi całą drużynę ludzi, czasami 20 osób, ale często nawet 100 osób. Pokazuję kierunek i mówię gdzie idziemy i jaki film chcemy zrobić. I często udaje mi się zrobić taki film, jaki chcę. Tak….. to są dwa zawody uzupełniające się i lubię je w równym stopniu.\nIle już filmów zrobiłeś?\nDJ : Zrobiłem ponad 30 filmów fabularnych czyli takich pełnometrażowych filmów, które zwykle robię we współpracy międzynarodowej, która się nazywa kooprodukcją międzynarodową. Właściwie już od 25 lat wszystko co robię, to robię we współpracyz zagranicą. Współpracowałem z prawie 30 krajami. Robiłem filmy w bardzo różnych językach, w sumie moje filmy zdobyły ponad 200 nagród na festiwalach międzynarodowych i w Polsce. Zrobiłem również ponad 20 filmów dokumentalnych, czyli takich, które opowiadają o tym, co się dzieje w rzeczywistości albo co się wydarzyło w historii. To też były filmy długometrażowe, czyli długie filmy dokumentalne, nie krótkie, ale długie, takie które mają godzinę albo półtorej, albo nawet dwie. Zrobiłem też kilka seriali. To były seriale filmowe, czyli robione tak jak filmy, z taką samą starannością i z jakością filmową, Oznacza to, że nie są to jakieś tanie seriale, melodramaty, ale często skomplikowane i też międzynarodowe seriale. Miałem przyjemność zrobić seriale dla Telewizji Polskiej, ale również zrobiłem dwa seriale we współpracy z Telewizją Polską i telewizją BBC. BBC to angielska telewizja, która jest uznawana za najlepszą na świecie. Bardzo podoba mi się praca nad serialami i coraz więcej przygotowuję takich projektów. Podoba i się w nich to, że pracuję nad czymś, co nie trwa półtorej godziny czy dwie, ale nad czymś co trwa 10 godzin, czyli mogę opowiadać historię dużo dłużej i bardzo to lubię.\nA jakie filmy robisz?\nDJ: Filmy można robić bardzo różne, niektóre są czystą rozrywką. Ale to mnie tak bardzo nie interesuje. Mnie bardziej interesują filmy, które opowiadają o czymś ważnym, o ważnej historii i o ważnej sprawie, które dają do myślenia. Mnie bardziej interesuje film jako intelektualne wyzwanie. Taki film, który wciąga człowieka w to, żeby zastanowił się nad światem, skupił na myśleniu. Czasami są to filmy pełne akcji, ale raczej są to filmy kameralne, dla inteligentnych i myślących ludzi, takich jak Ty i twoje koleżanki i koledzy ze szkoły, czyli dla takich, którzy za chwilę będą prowadzić ten świat albo będą go zmieniać, mam nadzieję na lepsze. I to mnie interesuje. Robienie takich filmów powoduje, że mam uczucie, że wpływam na świat. Tak trochę może, w bardzo małym stopniu, ale jednak go zmieniam, powodując, że Ty myślisz albo inni widzowie myślą. Pomagam widzom być mądrzejszymi albo lepszymi, albo bardziej rozumiejącymi skomplikowane rzeczy. Właśnie takie filmy mnie interesują Na dodatek zauważyłem ostatnio, że każdy z moich filmów zwykle opowiada o człowieku albo o ludziach, którzy są w dużej opresji to znaczy mają bardzo trudne rzeczy do zrobienia albo trudne rzeczy ich spotykają. Bo mnie najbardziej interesuje to obserwowanie, jak człowiek sobie radzi z wyzwaniami, z takimi trudnymi sprawami, przed którymi staje i jakie rozwiązania znajduje. To wydaje mi się takie najbardziej pouczające dla innych i dla mnie samego.\nA ile kosztuje taki półtoragodzinny film?\nDJ: Koszt takich filmów jest bardzo różny. Jeżeli mówimy o polskich filmach…. Można zrobić bardzo tanie filmy tzw. Mikrobudżety, nawet za 10.000 PLN czy 20.000 PLN. Z tym, że to są raczej filmy na granicy amatorskich filmów. Jeżeli mówimy o takich filmach, które mają wyglądać super i być technologicznie na najwyższym poziomie, to można powiedzieć, że taki film kosztuje ok. 5 milionów. Ale są też filmy dużo droższe i ja też takie filmy, które kosztowały kilkadziesiąt milionów robiłem.To się wydaje bardzo dużo w Polsce, ale na świecie, a szczególnie w Ameryce, w Hollywood powstają filmy, które kosztują 100 milionów dolarów albo nawet 200 milionów dolarów. To już są ogromne przedsięwzięcia, które później muszą być dystrybuowane na całym świecie, żeby spłaciły wydane pieniądze. Filmy można robić i drogie i tanie. Dla mnie jest ważne czy film jest dobry, a dobry film to taki film, który mówi. Bo film jest jak rozmowa. Jak robię film, to po, żeby rozmawiał z moim widzem i to jest najważniejsze. Nie to, ile kosztuje.\nA ile czasu robi się film?\nDJ: Średnio film robi się około półtora roku, mniej więcej, półtora roku do dwóch lat, czasami dłużej. Wydaje mi się, ze najkrócej robiłem film w sumie około 9 miesięcy, od momentu, kiedy zacząłem przygotowania do momentu, kiedy miał premierę w kinie. Ale to był rekord świata….. No, może świata nie, ale na pewno to był mój rekord, musiałem się bardzo, bardzo śpieszyć z kręceniem…. Robienie filmu trwa. Najtrudniejszym okresem jest realizacja zdjęć. Wówczas dzień po dniu kręci się sceny na planie filmowym (wiesz, jak to wygląda, bo byłeś na planie i obserwowałeś…) i potrzebny jest mniej więcej cały dzień filmowania, żeby powstały 3 albo 4 minuty filmu. To pokazuje, jak dużo trzeba pracować, żeby zrobić 100 minutowy film.\nA czy kiedyś pracowałeś z dziećmi na planie?\nDJ: Pracowałem z dziećmi…… Robiliśmy taki film, w którym dzieci grały główne role…. Na przykład film pod tytułem Moja Australia, który bardzo lubię. Film jest o 10 letnim chłopcu, który dowiedział się w pewnym momencie swojego życia, że jest zupełnie kimś innym. Kimś innym w sensie pochodzenia. Chłopiec myślał, że jest Polakiem, a okazało się, że ma pochodzenie żydowskie. Film pokazywał trochę antysemityzm i ten chłopiec był po stronie antysemickiej. Był w bandzie, która atakowała młodych Polaków, podobnie jak on, dzieci żydowskiego pochodzenia, a potem, kiedy dowiedział się, że on sam jest jak te dzieci, musiał zrozumieć na nowo kim jest i musiał na nowo odnieść się do świata w którym żył. Więc tak, robiłem filmy z dziećmi, ale to były poważne filmy…..\nA co jest najtrudniejsze w pracy z dziećmi?\nDJ: Dzieci są świetnymi aktorami, nawet takie małe… To co jest najtrudniejsze….. Dorosłemu aktorowi łatwo jest powiedzieć tu stajesz, tam idziesz, tu patrzysz. Dziecko nie zapamięta takich mechanicznych instrukcji. Dziecko trzeba przekonać do tego, żeby chciało coś odegrać i trzeba wierzyć, że to dziecko ma talent i że to, co odegra będzie przekonujące i zajmujące. Wiele dzieci ma taki talent. Najtrudniej dzieciom grać dobrze jest wtedy, kiedy się zamieniają w dorosłych, czyli kiedy mają na przykład 15,16 czy 17 lat. Wtedy zaczynają się siebie wstydzić. Natomiast dzieci młodsze nie mają tego problemu. Naprawdę, czasami dzięki temu są fantastycznymi aktorami.\nA jaki był twój najtrudniejszy film?\nDJ: Hm….Najtrudniejszy film? Każdy film jest trudny…. Bo to jest tak…. Najpierw czytam scenariusz. Czytam jakąś historię I sobie myślę, że taką historię chciałbym obejrzeć, A później przygotowujemy film i wtedy okazuje się, że wiele rzeczy robi się po raz pierwszy i tylko raz je się robi. Bo tylko raz taka historia będzie opowiadana, więc to co jest trudne, to fakt, że za każdym razem trzeba szukać rozwiązań, szukać jakiejś drogi do tego, żeby móc ten film zrobić Najtrudniejszy mój film… może film, który zrobiłem już jakiś czas temu, to był film robiony na podstawie lektury szkolnej „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego. To był trudny film dlatego, że to był film historyczny z akcją dokładnie 100 lat temu. To był film z pięknymi kostiumami i powozami, i z taką ogromną inscenizacją, ale jego największa trudność polegała na tym, że część zdjęć musieliśmy zrobić w Moskwie w Rosji, na samym Placu Czerwonym, czyli w samym centrum Moskwy. To nie było łatwe. Ale jeszcze trudniejsze było to, że mieliśmy dwa tygodnie zdjęć w Azerbejdżanie w Baku. I to było bardzo trudne, bo wtedy do Azerbejdżanu nikt nie jeździł, nie kręcił filmów, więc my pojechaliśmy z polska ekipą i z polskim sprzętem. Musiałem zrobić tam zdjęcia. Okazało się, że tam ludzie są wspaniali bardzo serdeczni i pomogli nam zrobić zdjęcia. Myślę że to był dobry film.\nZazwyczaj ile jest osób na planie filmowym?\nDJ: Tak jak Ci mówiłem….trudno jest zrobić cokolwiek w mniej niż 20 osób na planie, wszystkie funkcje musza być wykonane… najmniej chyba to 18-20 osób, jeszcze aktorzy, bo przecież zawsze są jeszcze aktorzy. Ludzi w filmie dzieli na ekipę filmową, to są ci ludzie, którzy robią film i na obsadę, czyli aktorów, to 20 osób najmniej. Ale też brałem udział w takich filmach, w których na planie było ponad 100 osób.\nCzy widziałeś film pod tytułem „Magiczne Drzewo. Czerwone krzesło”?\nDJ: Nie widziałem tego filmu, natomiast pracowałem kiedyś z reżyserem tego filmu i on mi bardzo dużo opowiadał o tym filmie i podobało mi się co mówił. Żałuję, że nie zdążyłem go obejrzeć. Wydaje mi się, że to był świetny pomysł na film. Andrzej Maleszka jest właśnie takim reżyserem, który wspaniale pracuje z dziećmi i osiąga bardzo dobre efekty. A poza tym, co mnie interesowało w tym filmie, to magia tego pomysłu, więc jeżeli ty go widziałeś, to Ci bardzo tego zazdroszczę, bo ja chciałem go zobaczyć… Jak się robi filmy, to często jest bardzo niewiele czasu na oglądanie innych filmów, to jest największy problem…\nA może wiesz, jak zrobili to, że w filmie ludzie czy budynki latają?\nDJ: Wszystko co jest magiczne w filmach, jest osiągnięte zawsze jakimś sposobem. Efekty w filmie mogą być dwojakiego rodzaju. Mogą być mechaniczne, to znaczy, że na przykład aktorzy są przypięci na linkach, na całym systemie linek metalowych, bo to wszystko oczywiście musi być bezpieczne. I to wszystko trzeba nakręcić – linki, połączenia, bloczki, cały system… a później komputerowo wymazuje się linki i wygląda to tak, jakby ktoś faktycznie latał. Jest jeszcze możliwość pracy na greenscreenie lub bluescreenie. I tak właśnie Harry Potter był zrobiony możliwe, że Magiczne Drzewo też. Kręci się aktorów w studio na tle takiej wielkiej zielonej ściany albo niebieskiej, bo to różnie się stosuje. W filmie bardziej niebieski kolor, w telewizji bardziej zielony. W każdym razie to musi być taka jednokolorowa ściana z materiału. Jak Harry Potter latał, to wieszali go na podnośniku w linkach, w tak zwanej uprzęży kaskaderskiej, jak szelki. On machał rękoma, mówił coś, grał, a za nim była taka niebieska ściana. A potem komputerowo wymazano ten podnośnik i te linki, a zamiast niebieskiego koloru wprowadzono tło. To było tak dobrze zrobione, że wszystkim wydawało się, że Harry Potter faktycznie lata. Podejrzewam, że Magiczne Drzewo było podobnie zrobione, w sposób komputerowy, czyli nagrywa się oddzielnie aktora, który macha rękoma i wisi w powietrzu. Oddzielnie nagrywa się tło, a później w komputerze specjalni graficy 3D wkładają jeden obrazek w drugi. Tak to mogło być zrobione.\nBardzo dziękuję za wywiad. To było bardzo interesujące.\nDJ.: Dziękuje również za bardzo ciekawe pytania.\nRefleksja nad szkołą poza szkołą\n„Wpadnij” do nas ;)\nDajemy radę, dajemy rady :)\nWspieramy uczniów szkół powiatu piaseczyńskiego!\nRefleksja nad szkołą poza szkołąOgólne


PON Forum • Wyświetl temat - sucha karma dla szczeniaka\nautor: Karolinagrz » poniedziałek 14 sty 2013, 19:09\nWitam, mam problem, mój szczeniaczek ( 4 miesiące i tydzień) jest od dwóch miesięcy na suchej karmie Royal Canin dla szczeniaczków -karma weterynaryjna. Zauważyliśmy u niej problemy z kupka co jakis czas, nie codziennie ( a mianowicie luźna kupka i czasami bąki-bardzo śmierdzące. ). Dajemy jej jeszcze podroby z indyka. Zastanawiamy się , czy może to być od karmy czy szukać innej przyczyny. Jakie karmy Wy podajecie?\nRejestracja: środa 28 lis 2012, 15:57\nautor: Alpha » poniedziałek 14 sty 2013, 19:58\nPolecam do przeczytania juz dwa istniejace tematy :\nKarmy Royal Canin nie polecam.\nZ wlasnej praktyki moge polecic:\nhttp://www.zooplus.pl/shop/psy/karma_dl ... nior/31523\nhttp://www.zooplus.pl/shop/psy/karma_dl ... ior/185319\nhttp://www.zooplus.pl/shop/psy/karma_dl ... nior/49835\nhttp://www.zooplus.pl/shop/psy/karma_dl ... ies/189954\nhttp://www.zooplus.pl/shop/psy/karma_dl ... tion/31055\nautor: Karolinagrz » wtorek 15 sty 2013, 09:52\nDziękuję bardzo za odpowiedz. Zaraz wszystko poprzeglądam.\nautor: dipsi2012 » wtorek 15 sty 2013, 19:33\nmy do tej pory po pierwszym wielkim worze Acany puppy zostalismy na dłużej przy tym :\nhttp://www.e-karma.pl/product-pol-785-T ... -8-kg.html\nteraz jest akurat na nią super cena,bo data ważności do końca marca.Kupki w normie,bączek od czasu do czasu ,raczej rzadko\nteraz zamówiłam inny smak:\nhttp://www.e-karma.pl/product-pol-776-T ... -6-kg.html\njeszcze nie podałam,ale duzo mniejsze są granulki,niż tej rybnej,która już ma dość małe w porównaniu np z Acaną puppy-a karma jest dedykowana rasom średnim i duzym\nautor: AndrzejJ » środa 16 sty 2013, 00:36\nja karmie naszego frutrzaka tym co mam pod ręka\n1.jogurty , twarozki\n2. gotowane mieso z warzywami , z tego co zostanie robimy zupe dla człowieków\n3.surowe kości z kawałakmi miesa\n4.sporadycznie sucha karma\nzero kłopotow a micha wylizana\nautor: EwA » środa 16 sty 2013, 02:43\nAndrzejJ pisze: ja karmie naszego frutrzaka tym co mam pod ręka\nI co Ani się nie drapie, ani nie puszcza bąków, ani nawet nie ma rozwolnienia\nautor: Prolog » środa 16 sty 2013, 10:38\n...i zapewne są małe nieśmierdzące kupki , a szczeniaczek jest zadowolony...\nGratuluję wyboru AndrzejowiJ\nRe: sucha karma dla szczeniaka\nautor: Grzegorz K. » środa 16 sty 2013, 11:04\nWobec dość kategorycznie sformułowanego tematu wątku wolałem się nie odzywać, ale gdy już pojawiły się głosy zwolenników naturalnego/ludzkiego żywienia, to i ja się podłączę\nKarolinagrz pisze: Jakie karmy Wy podajecie?\nPodobnie jak Andrzej - tylko praktycznie nic gotowanego - mięso z kośćmi + surówki i dodatkowo ludzkie smaczki (pudełko po serku waniliowym do wylizania, plasterek wędliny podczas szykowania kanapek) .\nPrzynajmniej wiadomo co się kupiło i nie trzeba się zastanawiać co który producent wsadził do papki pod określeniem "mięso i produkty pochodzenia zawierzęcego".\nNawet gdy pozostaniesz przy suchej karmie sugeruję podawanie częściowo surowego mięska z kośćmi i mało przetworzonych warzyw i owoców. Niech psi żołądek się przyzwyczaja do wszystkiego - później będzie mniejszy problem, gdy znajdzie i spożyje jakieś świństwo w krzakach - a taka chwila/le nadejdzie/ą na pewno\nAndrzejJ pisze: a micha wylizana\nNiech zgadnę: jesteś włąścicielem PONa?\nautor: Alpha » środa 16 sty 2013, 17:18\nOczywiscie, ze twarozek tak, jogurcik tak i kuchnia domowa tez ( tylko bez przypraw), ale jak sie gdzies wyjezdza lub czlowiek jest chory czy ma nadmiar pracy, to sucha karma jest wybawieniem.\nautor: AndrzejJ » środa 16 sty 2013, 19:47\nRobie dokladnie jak napisałem ,\ngotuje zupe - mieso z warzywami - i część tego jest dla piesa, reszte doprawiam i zjadamy\npozostale formy karmienia jak w pierwszym poscie,\nDrapanie było tylko jak miała kłopot z uchem\nbąki - każdy w domu mówi że to Aga a ona nie protestuje tylko merda ogonkiem że się o niej mówi\nrozwolnienie , a co to jest???\nJeśli chodzi jedzenie i załatwianie się , zero problemów\nNIe wiem jak to pachnie bo załatwia sie poza domem, jak zbieram nie wącham specjalnie\nautor: dzidzior69 » piątek 19 sie 2016, 09:12\nA ile powinien jeść szczeniak??\nMój jest wiecznie głodny, nie chcę przekarmić, ale zagłodzić też nie chcę.....\nautor: agnieszkab » piątek 19 sie 2016, 10:00\ndzidzior69 pisze: A ile powinien jeść szczeniak??\nPON to zawsze głodny pies\ntakiego malucha jak Milka powinnaś karmić 4 razy dziennie\nkarmę suchą podajesz tak jak masz wskazane na opakowaniu karmy


AGATY - WISIORKI Z NATURALNYM KAMIENIEM - Magia Kamieni\n> Biżuteria>Wisiorki i zawieszki>Wisiorki z Agatem\nOryginalne wisiorki z agatami, niezwykle cenionymi kamieniami półszlachetnymi.\nWisiorki z Agatem Jest 1 produkt.\nWisiorek z naturalnym agatem o ładnej barwie i ciekawym wzorze. Plaster obustronnie polerowany. Przybliżony wymiar kamienia razem z zaczepem: ok. 82 x 35 x 3 mm. Przedmiotem oferty jest wisiorek widoczny na zdjęciach.


Romantyczny prezent – porady na tipy.pl\nTutaj jesteś: tag > Romantyczny prezent\nTag Romantyczny prezent (2)\nWiele osób poleca jako romantyczny prezent bukiet czerwonych róż oraz czekoladki w kształcie serduszek. Ale czy aby na pewno taki prezent jest romantyczny? Wszyscy taki dają. Romantyzm... czytaj więcej »\nTagi: romantyczne prezenty, pomysł na romantyczny prezent, romantyczny prezent dla niego\nJak zrobić zakładkę do książki - serduszko?\nWielkimi krokami zbliżają się Walentynki. Magiczny czas dla kochanych i kochających. Jeśli nie wiesz jaki prezent podarować swojej Walentynce a wiesz, że uwielbia czytać, dobrym... czytaj więcej »\nTagi: pomysł na prezent na walentynki, prezent na walentynki dla dziewczyny, prezent na walentynki dla chłopaka\nTagi: zrób to sam, pomysły na walentynki, prezenty dla dziewczyny\nWalentynki są tuż za rogiem. Nie ma na co czekać. Trzeba pomyśleć nad jakimś prezentem. Najlepiej niekonwencjonalnym. Dlatego proponuję zrobienie klucza do serca ukochanej lub ukochanego.... czytaj więcej »\nTagi: pomysł na prezent, prezenty ręcznie robione, walentynki prezent\nTagi: kolacja walentynkowa, drobiazg na walentynki, prezenty ręcznie robione pomysły\nNa walentynki nie musisz koniecznie wymyślać wyszukanych i drogich prezentów. Czasem wystarczy drobnostka, a nasza druga połowa poczuje się wyjątkowo. Proponuje wykonanie torebek do... czytaj więcej »\nTagi: prezent na walentynki, jaki prezent na walentynki, prezent na walentynki pomysł\nTagi: prezent walentynkowy, prezent na rocznicę, prezent na rocznicę ślubu


Szynalowie - nasze miejsce w sieci\nObrazki i nie tylko\nszydełkowane i nie tylko\nmalowane w drewnie\nDecupage i nie tylko\nmalowane, szyte, ozdabiane\nArtystyczna oprawa obrazów i nie tylko\nMiód pszczoły i takie tam\n...prawdziwa królowa haftu krzyżykowego szydełka i nie tylko...\n...rzeźbiarz od lat, mistrz stolarski, pszczelarz z zamiłowania ...\n... jej największa pasją to- decoupage, renowacja, odnawianie mebli ...\n... dwie, trzy ramy w jednym, passe-partout podwójne, potrójne, przestrzenne ...\n...niedoszła artystka, przynajmniej www ogarnia ;-)...\n...czyli gdzie nas widać i słychać\nw TV Lubaczów\n...w książce "Dziedzictwo Kulturowe Sztuki Ludowej i Kulinarnej Pogranicza"\nBezpośredni mail: info@szynalowie.pl\nPrawdziwa królowa rękodzieła. Czegóż ta kobieta nie robiła! Dorastała w ciężkich czasach, nic nie było, wszystko trzeba było w kolejkach wystać. Fajne kiecki, bluzki, spodnie były marzeniem. tak! Takie czasy! Potrzeba czyni mistrza.\nTak więc Janina już od najmłodszych lat szyła, szydełkowała, robiła makramy, narzuty na łóżka i fotele, wtedy jeszcze z tych ohydnych nylonowych włóczek. Matka i córki zawsze nosiły fajne sukienki. Najczęściej szyte z tego samego materiału. Bo jak już się dorwało kupon, to kupowano ile sprzedawca raczył uciąć. W domu na stole leżały i leżą do tej pory, ręcznie haftowane obrusy, serwety i serwetki. Pięknie i starannie wyhaftowane, wykrochmalone i uprasowane. To były czasy kiedy Janina musiała robić to wszystko aby coś mieć.\nDziś jest na emeryturze i wprawdzie już nic nie musi za to wszystko chce. A to co kocha najbardziej to haft krzyżykowy.\nNie idzie przy tym na łatwiznę kupując wydrukowane kanwy z odbitymi wzorami. O nie! Janina bierze do ręki czysta białą kanwę i patrząc na leżący obok gazetowy wzór starannie krzyżyk po krzyżyku przenosi go na płótno.\nKolekcja jej prac jest ogromna. Moglibyśmy otworzyć galerię. Sporo prac można zobaczyć w galerii lubaczowskiej, a ile zakupionych obrazów wywędrowało z domu i zdobi inne ściany to już nie zliczę.Wszystkie są pięknie oprawione przez Krzysztofa lub Franciszka.\nHitem wśród klientów są haftowane kartki z życzeniami jak również wyszywane na dawną modłę makatki. Janina jak każdy z nas nie tylko wyszywa. Zaraziła się decoupagem i wyżywa się robiąc jajka wielkanocne czy bombki świąteczne tą właśnie techniką. Na koniec dodam już tylko, że zdolności artystyczne wyssała z mlekiem swojej matki, która szyła prześliczne misie, a jej tata wsławiał się wśród dzieci robiąc drewniane zabawki.\nWięc jej dzieci wiadomo dlaczego tacy zdolni artystycznie są. Mają to w genach!\nNajstarszy przedstawiciel rodziny Szynalów to Franciszek.\nFranciszek to rzeźbiarz od lat. Jako mały kajtek podpatrywał swego stryja. Bardzo zresztą cenionego rzeźbiarza. Podpatrywał, bo stryj póki co niechętnie dzielił się wiedzą. No cóż, nie zdążył jeszcze rozwinąć do końca tych talentów jak życie wymusiło na nim inne wyzwania. Został stolarzem. Mistrzem stolarskim. Okna, drzwi, stoły, krzesła, boazerie. Robił wszystko i to bardzo dobrze.\nW końcu obudziła się i ta uśpiona pasja. Zaczął od oprawy poroża jeleni i dzików. Pierwsze szablony, pierwsze rzeźby, a już wzbudzały zachwyt.\nTeraz po latach Franciszek nadal jest mistrzem i tym razem rzeźby.\nKlienci rozchwytują wyrzeźbionych żydków na szczęście, płaskorzeźby koni, stylizowane piękne ule i wiele wiele innych prac.\nCzas płynie a dziadek Szynal siedzi sobie w swojej pracowni, na piecu suszą się kolejne dechy lipy, mocna żarówka świeci prosto na roboczy blat, a na nim kto wie? Na pewno kolejna ciekawa praca :-)\nNo i znowu będę się powtarzać jak napiszę, że to mu nie wystarcza. Poszukując kolejnej pasji założył pasiekę. 50 uli to niezła rodzinka i jest kogo oporządzać. A z wosku oboje i Janina i Franciszek odlewają figurki. Sami. Bo dzieci rozpierzchły się po świecie w poszukiwaniu swojego szczęścia. Ale jak już wszyscy się zjadą jest gwarno, wesoło i serdecznie. Tak jak powinno być w rodzinie.\nKolejna artystka w naszej rodzinie to Małgorzata.\nNo cóż! Małgorzata w najmłodszych swoich latach grzebała matce w szafie, w poszukiwaniu kiecek, firan które udawałyby welony i butów na obcasie. A wszystko co znalazła wkładała na siebie, i stylistka z niej była co się zowie.\nNa długie lata odłożyła tą pasję, poszła do szkoły o profilu ekonomicznym -o zgrozo! Nie był to absolutnie dobry wybór bo do dziś z matematyki jest noga:-( Szkoła szkołą a praca pracą.\nOdnalazła się w artystycznej oprawie obrazów, wprawdzie nie w takiej klasie jak jej brat Krzysztof, ale też całkiem całkiem. Jednak to co stało się jej największa pasją to- decoupage, renowacja, odnawianie mebli.\nTak w decoupage jest świetna, a jej prace zachwycają ludzi nie tylko w Polsce ale i za granicą. Potrafi odczarować starą zardzewiałą kankę, tworząc z niej np. parasolnik. Ze starych sękatych desek zrobi ikonę, nie wspomnę już o przepięknych ażurowych jajkach, które zaczyna wiercić już w styczniu aby zaspokoić potrzeby swoich klientów.\nJednak jak każdy w naszej rodzinie nie potrafi usiedzieć na miejscu i ciągle szuka nowych wyzwań. Jak już oswoiła farby, kleje, a nawet szlifierki, opalarki i takie tam....postanowiła zaprzyjaźnić się z maszyną. I teraz jest stylistką dla szytych przez siebie lalek, tild, anielic i kto wie co tam jeszcze spod tej igły wyjdzie. O jej zmaganiach rękodzielniczych można poczytać na blogu który prowadzi hubaba01.blogspot.com na który serdecznie zaprasza\nKrzysztof. Stolarz z zawodu.\nJuż od najmłodszych lat budował zapałkowe domy, wycinane ze sklejki żyrandole i lampy, sięgając po coraz grubszy kaliber projektował i wykonywał własnoręcznie stoły, ławy, stołki. Aż wreszcie trafił na swoją największą pasję. Oprawę obrazów. I na tym polu nie ma sobie równych. Idealnie skomponuje pracę z dodatkami, podkreślając piękno tejże pracy. Co więcej, jego pomysłowość w wykorzystaniu materiałów ramiarskich nie zna granic.\nDwie, trzy ramy w jednym. Passe-partout podwójne, potrójne, przestrzenne- proszę bardzo. Rama sześciokątna, ośmiokątna-czemu nie. Naprawdę on to kocha! Oprawę rozszerza o renowacje. Trzeba odbudować fragment ramy, nic trudnego. Krzysztof da rade. Złocenie, patynowanie, postarzanie, fornirowanie- mimo pracochłonności również nie stanowią problemu a efekt niejednokrotnie zaskakuje zleceniodawcę, który odbiera taką ramę i nie potrafi odnaleźć miejsca z ubytkiem.\nTo co Krzysztof jeszcze świetnie tworzy to wykorzystanie starych materiałów w celu stworzenia nowej pracy, ale takiej z duszą. Np. stara decha oderwana ze stodoły, oheblowana, oszlifowana, przycięta, zawoskowana. Czasem trzeba trochę bejcy, patyny i co tam jeszcze artyście w łapy wpadnie. I już mamy piękną ramę pasującą do stylowego lustra, Tak pracują i wykonują swoje wyroby pasjonaci.\nNajmłodsza w tej rodzinie Halinka, przez wszystkich nazywana Smerfciem, wprawdzie artystycznych, ale tak manualnie artystycznych talentów nie posiada. Choć nie powiem próbowała - malowała kubki, szklanki - które niestety albo stety jakoś tak szybko się tłukły ;-) ale...jak nikt w naszej rodzinie potrafiła wszystko naprawić, przemeblować, przestawić. Tak bach, bach i gotowe.\nOczywiście najwięcej przeróbek było w jej pokoju, a to półka, a to gwóźdź na zdjęcia, kanapa raz tu, raz tam, zepsute radio też dała rade naprawić, a z wiertarką to spała. Na pewno też śniły jej się konie mechaniczne - do dziś ulubione zwierzaki, bo jak tata odpalał ciągnik ona jeszcze zaspana i bosa biegła aby mu towarzyszyć .\nNawet nie zgadniecie co wyrosło z takiego Smerfcia - informatyk! Teraz buszuje po sieci, gada językiem C++, html, bity i bajty jak kiedyś gwoździe nie stawiają jej oporu. I jak kiedyś przestawiała meble w swoim pokoju, robiła porządki w domu najskuteczniej wywalając zbędne rzeczy, tak teraz robi te same porządki na naszych komputerach, ratuje utracone dane, planuje i projektuje strony takie jak ta i jak każdy Szynal robi to z pasją, sercem i oddaniem.


Weneda.net - Mitologia Staropolska • Zobacz wątek - Wspaniała Rzeczpospolita\nTeraz jest 2 kwi 2020, o 07:33\nTytuł: Wspaniała Rzeczpospolita\nNapisane: 4 lut 2015, o 23:33\nWidziałem linka do "tematowego" bloga, pana kryjącego się pod ksywką phoenix84pl. A że nie mogę tego znaleźć to założyłem nowy wątek, tak aby dać Wam szansę na rozwianie moich wątpliwości .\nZ góry proszę o wybaczenie za tak grubiańskie postawienie sprawy, ale traktuję Was jako swoiste sito oddzielające ziarno od plew. Niestety nie posiadam ani tak dogłębnej wiedzy ani zacięcia do zgłębiania tego wszystkiego o czym piszecie Wy i inni. A że bardzo to interesujące i budujące to nie mogę się powstrzymać żeby trochę po pasożytować. [koniec wazeliny]\nWracając do sedna, pisaliście o którymś z jego poprzednich wpisów że to co robi jest godne pochwały ale nie do końca zgadzacie się ze sposobem jakim dowodzi swoich tez. Ciekawi mnie co powiecie o ostatnim wpisie "Niepiśmienni Słowianie".\nOgólnie rzecz biorąc to cały ten blog wywala wszystko, czego uczyli mnie i innych pewnie też, do góry nogami w powietrze. Dlatego chciałem poznać Waszą opinię, zanim zacznę ogłaszać światu gdzie popadnie dobrą "nową-starą" nowinę.\nA, i dzięki z góry .\nTytuł: Re: Wspaniała Rzeczpospolita\nNapisane: 5 lut 2015, o 08:10\nDołączył(a): 5 lut 2015, o 08:06\nJa powiem krótko - ten artykuł to manipulacja czystej wody. Szkoda czasu na czytanie.\nNapisane: 5 lut 2015, o 17:47\nPozwolę sobie zacytować autora bloga:\nJeśli gdzieś w necie widzicie jakieś pseudomądre komentarze bez żadnego sensu, a z papką pod publiczkę jakich to my głupot tu nie wymyślamy, a jedyne ich dowody przeciw naszym tezom to: „OOO, ale się uśmiałem”, „Co za głupoty” czy „Ten autor wyssał wszystko z palca” – a konkretów jak zawsze żadnych.\nNie piszę że nie masz racji, chciałbym tylko trochę więcej szczegółów. Jednym z powodów dla którego tu jestem, jest to że nie przyjmuję wszystkiego od tak, lubię wiedzieć dlaczego i jak coś działa.\nNapisane: 5 lut 2015, o 18:30\nOki, ale pozwolisz że szerszą wypowiedź dam w dogodnym dla mnie czasie, a nie tak na chybcika.\nTylko na marginesie = dobrze, że temat jest w karczmie ,a nie w poważnym wątku - bo raczej dyskusja nad typowanym przez ciebie attykułem do formułowego "śmietnika" by się nadawała niz do dyskusji. Ale cóz - skoro prosisz, przygotuje dogłębną wypowiedż na podane przez ciebie zagadnienie\nNapisane: 5 lut 2015, o 18:32\nO ile popieram myślenie bez kompleksów o naszej przeszłości to w przypadku tego bloga trudno cokolwiek powiedzieć więcej prócz tego, że rzeczony tekst pozbawiony jest większej wartości poznawczej.\nSwoją drogą autor najwyraźniej nie wie, że najstarszym zapisanym polskim tekstem jest nie słynne zdanie o "pobruszeniu", a "Biegajcie, biegajcie!" (uciekajcie) wykrzyczanym do Polaków podczas bitwy pod Legnicą przez Rusina w tatarskiej służbie, który w ten sposób miał zniechęcić Polaków do walki (w zamierzeniu Tatarów). A chwilę potem na widok popłochu części wojsk już wypowiedziane przez księcia Henryka wczesną staropolszczyzną "Gorze nam się stało!"\nWracając do samego bloga i tekstu o piśmie. Cóż, autor pisze o historii pisma słowiańskiego które ma sięgać kilku tysięcy lat, ale nie podaje żadnych konkretów. Od siebie dodam, iż rzeczywiście możliwe jest, że nasi przodkowie używali pisma runopodobnego lub runów, jest ono typowe dla tej wysokości geograficznej, byłoby to logiczne, tyle że nie ma za bardzo zachowanych przykładów na potwierdzenie takiego założenia.\nAwersja autora do kultury łacińskiej nie zastąpi niestety potrzeby wykazania dowodów na potwierdzenie swoich myśli. Swoją drogą ciekawe czy autor wie, że pismo łacińskie jest bezpośrednio spokrewnione z runicznym poprzez etruskie\nNatomiast końcowe wynurzenia o prześladowaniu autora przez policję to już kompromitacja.\nNapisane: 5 lut 2015, o 19:14\nChoć trochę mi przykro, że te rewelacje nie są prawdziwe, to dzięki za odpowiedź i za linka Bodan, bo podobnie jak autor bloga też o tym nie wiedziałem.\nNie chcę zawracać ci głowy gebilis, ale jeżeli masz chęć oświecić gawiedź, to z chęcią poczytam.\nTak na koniec, ogólny wniosek dotyczący tego bloga jest taki, że lepiej go nie czytać gdy się nie ma odpowiedniej wiedzy do sprawdzenia zawartych w nim informacji, bo w innym wypadku można sobie wyrobić złą opinię na opisywany tam świat?\nKorzystając z uwagi jaką przyciągnąłem, chciałem zapytać o swastykę i ręce boga.\nWidziałem w sieci że znienawidzony przez świat od czasów Hitlera symbol, był często-gęsto wykorzystywany w naszych odznaczeniach wojskowych a nawet w harcerstwie. Czy to znowu jakiś "kant" czy fakt?\nOdnośnie rąk boga, czy odnaleziona w 1936 popielnica to jedyny nośnik tego symbolu, bo jeżeli tak to wydaje mi się to trochę zbyt skromne aby uznać go za symbol boga najwyższego - według wikipedii.\nCzy są gdzieś inne wiarygodne informacje na temat tego symbolu?\nNapisane: 5 lut 2015, o 20:12\nChodzi ci o to? http://www.swastika.cba.pl/news/wojsko.htm\nW necie jest multum informacji o swastykach - więc tylko przysiąśc fałdy i duzo informacji uzyskasz.\nRuny, które opisał Bogdan to jedno - hipotetycznie były= jednak to dłuuugi temat i jak wspomniałam hipotetyczny. Jednak Gotów to autor artykułu zupełnie w dziwnych konfiguracjach stawia i do tego jego "językoznawcze" wizje.\nI tak dalej i dalej.\nNie jestem fachowcem - wiec moja tu ujawniona wiedza tez nie będzie autorytatywna, ale mam zasób pewnych wiadomości = wiec nie szukam sensacji a staram sie zrozumiec tamtą rzeczywistośc - i tyle.\nNapisane: 6 lut 2015, o 12:24\nDla chętnych o piśmie Słowian\nhttp://slowianolubia.blogspot.com/2013/ ... isali.html\nrzecz ciekawie napisana - 3 odcinki\nręce boga = dyskusja tutaj http://www.historycy.org/index.php?showtopic=104055\nNapisane: 7 lut 2015, o 21:50\nDzięki za linki, o piśmie Słowian poczytam w wolnej chwili, a jeśli chodzi o Ręce Boga, to zdaje się że przeczucie mnie nie zawiodło i wyszło na to że trochę na siłę został ten symbol wypromowany.\nTak na koniec, ogólny wniosek dotyczący tego bloga jest taki, że lepiej go nie czytać...\nNo nie mogłem się powstrzymać i przeczytałem dzisiaj wpis pod tytułem "Hej Kolęda, Kolęda!" Pomijając zagadnienia językowe, bo o tym mam nikłe pojęcie, to niesamowicie trafne wydało mi się porównanie opisane w części "Piszemy Świętą Księgę". Oczywiście nie tylko, ale to najbardziej.\nZastanaiwam się czy autor sam doszedł do tych wniosków czy opierał się na tezach innych "poszukiwaczy"?\nNapisane: 8 lut 2015, o 01:24\nRadosławie - jak wspomniałam wcześniej = Ty szukasz sensacji, i rób to dalej jeżeli cię to bawi. Ale proszę nie zasmiecaj wątku rewelacjami, że kolęda pochodzi od słowa dookoła, że kolędnicy chodzili w skórach bo im było zimno lub rewelacje typu, że Biblia powstała w Izraelu. (Tyle zdołałam przebrnąć w polecanym przez ciebie artykule). Daj już spokój z tymi "rewelacjami" bo poważnie zacznę się zastanawiac nad stanem umysłu pewnych osób.\nJa osobiście kończę z tobą wymianę zdań, bo szkoda mi czasu.


Strona 2816 - Dziennik Ustaw - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nDziennik Ustaw z 23 kwietnia 1975\nRozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 kwietnia 1975 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła na podstawie potwierdzenia zgłoszenia wykonywania rzemiosła.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 12 poz. 72\nRozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 kwietnia 1975 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ksiąg handlowych dla podatników nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 12 poz. 71\nRozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 kwietnia 1975 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie poboru w formie ryczałtu podatków obrotowego, dochodowego i wyrównawczego od przychodów rzemieślników z tytułu świadczeń wykonywanych za pośrednictwem spółdzielni rzemieślniczych.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 12 poz. 70\nRozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 kwietnia 1975 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 12 poz. 69\nRozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 kwietnia 1975 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie podatków obrotowego i dochodowego.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 12 poz. 68\nDziennik Ustaw z 14 kwietnia 1975\nObwieszczenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 26 marca 1975 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 11 poz. 67\nRozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 27 marca 1975 r. w sprawie zaliczenia niektórych cieków wodnych do urządzeń melioracji wodnych podstawowych.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 11 poz. 66\nRozporządzenie Ministra Przemysłu Maszynowego z dnia 25 marca 1975 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy elektrolitycznej obróbce powierzchni.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 11 poz. 65\nDziennik Ustaw z 4 kwietnia 1975\nRozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 15 marca 1975 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia wykroczeń, za które funkcjonariusze służby weterynaryjnej oraz gospodarki wodnej i melioracji podporządkowanej terenowym organom administracji państwowej upoważnieni są do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 10 poz. 64\nRozporządzenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 20 marca 1975 r. w sprawie najniższych kwot zasiłku pogrzebowego.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 10 poz. 63\nRozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 28 marca 1975 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków dotyczących składu, jakości i metod badania środków farmaceutycznych i artykułów sanitarnych.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 10 poz. 62\nROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 20 marca 1975 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 10 poz. 61\nOświadczenie Rządowe z dnia 7 marca 1975 r. w sprawie ratyfikacji przez Polską Rzeczpospolitą Ludową Protokołu II dotyczącego przedłużenia okresu obowiązywania Konwencji dodatkowej do CIV z 1961 r. dotyczącej odpowiedzialności kolei za śmierć i zranienie podróżnych, podpisanej w Bernie dnia 26 lutego 1966 r., sporządzonego w Bernie dnia 9 listopada 1973 r.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 10 poz. 60\nProtokół II dotyczący przedłużenia okresu obowiązywania Konwencji dodatkowej do CIV z 1961 r. dotyczącej odpowiedzialności kolei za śmierć i zranienie podróżnych, sporządzony w Bernie dnia 9 listopada 1973 r.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 10 poz. 59\nOświadczenie Rządowe z dnia 4 marca 1975 r. w sprawie ratyfikacji przez Polską Rzeczpospolitą Ludową Konwencji międzynarodowej o przewozie towarów kolejami (CIM), Konwencji międzynarodowej o przewozie osób i bagażu kolejami (CIV) i Protokołu dodatkowego do Konwencji międzynarodowych o przewozie kolejami towarów (CIM) oraz osób i bagażu (CIV), sporządzonych w Bernie dnia 7 lutego 1970 r.Dziennik Ustaw rok 1975 nr 10 poz. 58


W Polsce znacznie mocno jest zapotrzebowanie na tłumaczy! Firmy, kiedyś nasze, wchodzą na ogólny rynek, a kontrakty między polskimi i japońskimi inwestorami obecnie nie prowadzą na nas takiego wrażenia. Te odmiany to niezwykłe pole do popisu dla znających bardzo dokładnie język obcy. Jednak lub to wystarczy, żeby zostać tłumaczem?\nOdpowiedź brzmi: pewność nie! O ile przetłumaczenie krótkiego tekstu piosenki nie jest faktem, o tyle tłumaczenia prawnicze czy medyczne są już zdecydowanie dużo wymagające. To przekłady specjalistyczne, szczególnie pożądane przez użytkowników.\nPowinien mieć, że perfekcyjna naukę języka obcego to wyłącznie sama z stron, którymi pragnie pokazać się tłumacz. W sukcesu wspomnianych przekładów medycznych musi przecież znać specjalistyczne terminy, zarówno w języku docelowym i oryginalnym. W różnym razie ciężko byłoby idealnie przetłumaczyć szczegółowe opisy choroby, wyniki badań laboratoryjnych, zalecenia lekarskie i treść konsultacji. W tym tle o wspomnieć, iż tego gatunku przekłady wymagają szczególnej dokładności i precyzji, bo nawet najdrobniejszy błąd w akcji tłumacza że liczyć duże konsekwencje. Ze względu na ogromne zagrożenie, drinkom z etapów przekładu tekstu medycznego jest weryfikacja treści przez kolejnego tłumacza. Rzecz jasna, wszystko po to, by wyeliminować nawet najdrobniejsze błędy i literówki.\nKolejnym dobrym przykładem przekładów specjalistycznych są tłumaczenia prawnicze. W obecnym przykładzie chciana jest wiodła znajomość terminów prawa. Tacy tłumacze najczęściej kupują start w walkach prawnych i potrzebują na bieżąco (ustnie) dokonywać transkrypcji. Ze powodu na specyfikę pracy, w ostatnim faktu nie ma mowy o niezrozumiałym dla tłumacza zwrocie, nie jest oraz miejsca na sprawdzenie poprawności momentu w słowniku. Najczęściej tłumacz biorący wkład w walkach prawnych również pozostałych czynnościach prawnych musi tłumaczyć się certyfikatem tłumacza przysięgłego.


JAK PRZECIWDZIAŁAĆ FOMO U DZIECI I MŁODZIEŻY - Zespół Szkół Sportowych i Ogólnokształcących\nKandydatów do publicznych szkół ponadgimnazjalnych i ponadpodstawowych na terenie Pomorza obejmuje rekrutacja elektroniczna pod adresem nabor-pomorze.edu.com.pl/Kandydat.\nKandydat wprowadza dane do systemu, w tym oceny i osiągnięcia odnotowane na świadectwie ukończenia gimnazjum i zaświadczeniu o szczegółowych wynikach egzaminu gimnazjalnego lub ukończenia szkoły podstawowej i wyników testu ósmoklasisty ,określa preferencje wyboru szkół, zapoznając się z ofertą przedstawioną w systemie.\n« FOMO – NOWA CHOROBA CYWILIZACYJNA?\nJAK UCHRONIĆ SIĘ PRZED FOMO? »\nJAK PRZECIWDZIAŁAĆ FOMO U DZIECI I MŁODZIEŻY\n(ULOTKA INFORMACYJNA DLA RODZICÓW I OPIEKUNÓW)\nUstawicznie, regularnie dbaj o swoją więź z dzieckiem i więzi rodzinne, dbaj o poczucie bliskości i przynależności w waszej rodzinie. Pamiętaj, że nawet zbuntowane nastolatki dążące do niezależności też potrzebują uwagi, miłości i akceptacji rodziców.\nNie traktuj urządzeń elektronicznych jako wygodnego sposobu zajęcia czymś uwagi dziecka. Zamiast tego wspieraj dziecko w odnajdywaniu i rozwijaniu jego zainteresowań i talentów.\nWspieraj rozwój stabilnej samooceny dziecka, która będzie się opierać na wewnętrznym poczuciu własnej wartości\nDokładaj starań, by dziecko miało okazje do spotkań i zabawy z rówieśnikami i by budowało bliskie relacje koleżeńskie i przyjacielskie w większym stopniu w świecie rzeczywistym niż przez Internet. Internet powinien jedynie dopełniać życie towarzyskie dziecka, a nie być jego główną płaszczyzną.\nUstawicznie pomagaj dziecku rozwijać umiejętność dokonywania wyborów i rezygnowania\nUcz swoje dziecko mądrego korzystania z Internetu; wspólnie ustalajcie zasady tego korzystania\nUcz swoje dziecko zasad cyberbezpieczeństwa i troski o prywatność w Internecie oraz rozwijaj jego kompetencje cyfrowe , aby umiało wykorzystywać media cyfrowe nie tylko do zabawy, ale tez do nauki czy aktywności twórczej\nZ młodszym dzieckiem wspólnie z nim korzystaj z Internetu. Ze starszym dość często wykazuj zainteresowanie tym, co robi w Internecie\nWspólnie z dzieckiem poszukujcie sposobów na to, jak dobrze można wykorzystać zdobytą przez Internet wiedzę.\nOpracowanie: Agnieszka Wałęsa


Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej "Termowad" z nowym Prezesem | Wadowice\nJesteś tutaj : Strona główna / Aktualności / Wydział Ochrony Środowiska / Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej „Termowad” z nowym Prezesem\nZ początkiem sierpnia funkcję obejmuje Zbigniew Piskorz. Kim jest nowy Prezes ?\nNowy Prezes ma bardzo bogate doświadczenie zawodowe. Pracował między innymi w Elektrociepłowni Kraków, gdzie przeszedł wszystkie szczeble zawodowe – od elektromechanika, aż do Kierownika Oddziału Inżynierii dla PGE Energia Ciepła S.A. Pracował również jako wykładowca uniwersytecki na Politechnice Krakowskiej, gdzie prowadził zajęcia na temat automatyzacji procesów cieplnych na Wydziale Mechanicznym. Jest autorem szeregu publikacji naukowych z tego zakresu. Wyróżniony licznymi nagrodami, m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi i odznaką honorową „Zasłużony Dla Energetyki”.\nŻyczymy sukcesów na nowym stanowisku!


Kwiecień, 2013 | Modlitwa Jezusowa\nDoświadczenie Boga poza słowami. O.Maksymilian Nawara\nOpublikowano 25 kwietnia 2013 Autor: s. Stefania\nMÓDL SIĘ UWAŻNIE\nOpublikowano 19 kwietnia 2013 Autor: s. Stefania\n„Wielką nauczycielką kontemplacji jest przyroda. Udajemy się na łono przyrody i spacerujemy tak jak to zazwyczaj czynimy . Następnie idziemy coraz wolniej i przystajemy. Przypatrujemy się na przykład drzewu. Pozwalamy, by ono na nas działało. Ledwie zaczęliśmy je oglądać, przychodzi może myśl, ile ma ono lat. To pytanie pochodzi z umysłu z głowy. W ten sposób przeszliśmy na poziom mentalny. Nie jesteśmy już w czystej uważności. Gdy to stwierdzamy, powracamy do zauważania. Pozwalamy by drzewo dalej na nas działało. Niepostrzeżenie przychodzi nam na przykładna myśl pytanie o wymieranie lasów i o stan tego drzewa. Jesteśmy znowu w głowie.\nPotem wsłuchujemy się w ptaka. Nie po to, by stwierdzić, gdzie on siedzi albo jak się nazywa, ale tylko po to, by działało w nas jego świergotanie.\nZwracamy uwagę na odrobinę ziemi, którą wzięliśmy do rąk. Zatrzymujemy się na wrażeniu. Gdy się rozpraszamy, znowu wracamy do zauważania ziemi. Nie powinniśmy dać się zwieść naszemu rozumowi, bo wtedy łatwo wypłynie pytanie, od kiedy jestem rozproszony, dlaczego się rozpraszam i jaka myśl odwraca moją uwagę. To wszystko ma nas nie interesować. Ważne jest, aby nasza uwaga dalej trwała w uważności.\nSam fakt, że się rozpraszamy nie jest zły. Skoro tylko to rozpoznajemy, wracamy z powrotem, bez zastanawiania się nad tym jak długo i dlaczego byliśmy rozproszeni.\nZ uważnością przychodzi także całkiem nowe doświadczenie: nie musimy niczego osiągnąć. Presja, by czegoś dokonać, konieczność albo powinność aktywności niosą z sobą strach i strapienie. W kontemplacji nie musimy się wykazywać. Jesteśmy wolni od uzyskania presji osiągnięcia wyniku.\n(…)Postawa kontemplacyjna prowadzi nas do zadziwiającej swobody. Wszystko co jest może sobie być. Nie potrzebujemy tego zmieniać. Pozostawiamy wszystko tak jak jest. Nie szukamy ponadto żadnych informacji i nie obserwujemy. Tylko patrzymy. Na czym polega różnica między obserwacją a patrzeniem? Patrzenie jest bezinteresowne, obserwacja polega na szukaniu czegoś dla siebie. Znamy różnicę bardzo dobrze. Nigdy byśmy nie prosili, żeby Bóg nas obserwował. Ale cieszymy się, kiedy patrzy na nas dobrotliwie. W życiu wiecznym nie będziemy Boga obserwowali, tylko żyli w oglądaniu Jego samego”. (Jalics F., Rekolekcje kontemplatywne, s.31-32). Zadanie: uwaga, uwaga, uwaga…Kolejne spotkanie 5 maja\nOpublikowano 7 kwietnia 2013 Autor: s. Stefania\nSPOTKANIE DZIŚ O GODZ. 19.00\nOpublikowano 3 kwietnia 2013 Autor: s. Stefania\n„Być uważnym znaczy być świadomym. Uważność jest sprawą duchową, jest aktywnością świadomości. Narządy zmysłów kierują do świadomości informacje, które nazywamy wrażeniami zmysłowymi: widzenie oczami, słyszenie uszami, wąchanie nosem, dotyk palcami i smakowanie językiem(…).\nPozostać w uważności znaczy także pozostać w obecności. W przeszłość i w przyszłość przenosimy się przez myśli i życzenia. Co istnieje w chwili („okamgnieniu”), jest obecnością. Przeszłość była i przeszła. Pozostało w niej tylko wspomnienie i oddziaływanie. Przeszłość jeszcze nie przyszła. Być ukierunkowanym na rzeczywistość oznacza być w obecności, teraźniejszości. Dlatego w duchowości benedyktyńskiej opisuje się cel duchowej drogi jako „przebywanie w Bożej obecności”. Stała uważność poprowadzi nas ku obecności Boga.\nZauważać, być świadomym, istnieć i być w obecności to praktyczne synonimy.\nUważność nie ulega zmęczeniu jak myślenie i działanie. Kiedy pracowaliśmy rękami albo rozumem, wtedy musimy sobie pozwolić na przerwę, żeby odpocząć. Uważność jest najwyższą forma odpoczynku. Gdyby tak nie było, musielibyśmy w życiu wiecznym regularnie planować ferie, byśmy mogli odpocząć od oglądania Boga. Nie, uważność odświeża i regeneruje nasze siły. Kto prawdziwie odpoczywa, dochodzi stopniowo do kontemplacji. A kto wchodzi w kontemplację, odpoczywa (Jalics F., Rekolekcje Kontemplatywne, s.30).\nZadanie: Uważność / wsłuchiwanie się w rzeczywistość\nKolejne spotkanie 21 kwietnia


SPODENKI CHINOS MĘSKIE BIAŁE OZONEE JB/JP1142 | OZONEE - Odzieżowy sklep internetowy\nSPODENKI CHINOS MĘSKIE BIAŁE OZONEE JB/JP1142\nCechą charakterystyczną spodni typu chino są kieszenie po bokach oraz z tyłu. W tym przypadku są one zapinane na guziki. Spodnie zostały wyprodukowane z bawełny z domieszką elastanu. Sprawia to, że są wygodne w noszeniu, miłe w dotyku, ładnie układają się na sylwetce, nie rozciągają z czasem i nie gniotą.\nKrótkie chinosy to znakomita alternatywa dla tradycyjnych spodenek. Nadają się one na wiele różnych okazji. Takie spodenki założyć można do szkoły, na uczelnię, spacer, zakupy czy spotkanie ze znajomymi. Świetnie sprawdzać będą się one w sezonie letnim. Spodnie mają uniwersalny, ponadczasowy fason, co sprawia, że pasować będą każdemu mężczyźnie, bez względu na wiek czy typ sylwetki. Kupując je możesz mieć pewność, że z łatwością dopasujesz je do pozostałych ubrań z Twojej szafy.\n28 40 29 43 25 22\n30 42 30 45 26 23\n32 43 31 47 27 23\n34 44 31 51 28 24


Teczka - jakby nowa, a jednak ta sama - Ruch Światło-Życie Archidiecezji Katowickiej\nTeczka - jakby nowa, a jednak ta sama\nPrzed animatorami stawiane są przeróżne zadania specjalne. Wśród nich może się znaleźć na przykład poprowadzenie spotkania dla grupy studenckiej, animacja pogodnego wieczoru na Dniu Wspólnoty czy przygotowanie ciekawej i rzetelnej prezentacji o Ruchu Światło-Życie dla innych grup parafialnych.\nDiakonia Formacji Diakonii nie zostawia animatorów samych - z ich inicjatywy powstało w sieci miejsce wymiany pomysłów, czyli Teczka Animatora. Funkcjonuje ona od 1 września 2013 roku, a teraz zmieniła swój adres. To dobry pretekst, żeby Wam o niej przypomnieć!\nTeczka gromadzi konspekty spotkań w grupach (polecamy szczególnie FILARY WIARY), spotkań czasu dla wspólnoty, dokumenty Ruchu oraz inne pomoce.\nJeśli macie swoje konspekty i chcecie, żeby wzbogaciły zasoby Teczki, zachęcamy, prześlijcie je do DFD!\nTeczka Animatora DFD\nZnamy hasło ŚDM w Panamie!


Gdzie kupić ładne kinkiety do przedpokoju - Małżeństwo - Białostockie forum ślubne\nGdzie kupić ładne kinkiety do przedpokoju\nRozpoczęty przez Tamula , 22 gru 2014 17:48\nNapisano 22 grudzień 2014 - 17:48\nCześć dziewczyny. Szukam obecnie eleganckich kinkietów do przedpokoju.\nJest biały, bardzo klasyczny ( mam tam białą skandynawską komodę...) tak więc szukam obecnie czegoś w stylu\nMoże polecicie jakie kinkiety mogłyby pasować?\nNapisano 23 grudzień 2014 - 06:53\nMoże takie powinny pasować?\nKinkiety znalazłam w sklepie internetowym Black Red White: http://www.dekoracje...lenie/kinkiety/\nMyślę,że powinny ładnie prezentować się w jasnym klasycznym przedpokoju. Są stylowe, jednocześnie nie powinny przytłaczać pomieszczenia ( zrezygnowałabym z ostrych kolorów i wybrałabym raczej spokojne dodatki - nadmiar dekoracji nigdy nie jest wskazany).\nSwoją drogą sama bardzo lubię styl skandynawski\nNapisano 21 lipiec 2015 - 23:05\nŁadne lampy kinkiety Warszawa są dostępne na stronie. Wybór jest ogrmony. Poza kinkietami do przedpokoju oferta obejmuje kinkiety dekoracyjne, do łóżka i techniczne.\nNapisano 14 luty 2018 - 23:02\nA te tutaj https://azzardo.com....e-2/cena-69-699 kinkiety już oglądaliście? Spory jest tam wybór. Poza tym mają tam nowoczesne modele, takie kinkiety można montować nie tylko w przedpokoju, ale również w salonie czy łazience. Ceny też tam są atrakcyjne. Oczywiście ofert tego typu jest wiele w sieci.\nNapisano 22 luty 2018 - 16:28\nMy kupowaliśmy w jagodowymkocie. Mają dość spory wybór, a i naprawdę sa ładne. Zresszzta nie tylko kinkiety mamy od nich bo praktycznie całe oświetlenie u nich zamawialiśmy. Teraz dla syna do pokoju tez będziemy u nich kupować.\nNapisano 12 kwiecień 2019 - 12:59\nJa lampy kupywałem na stronie https://www.tomix.pl...y sufitowe.html


Letnie ubranka dla dzieci - Blog sklepu internetowego Piccolino\nCoraz cieplejsze dni przed nami, warto więc zerknąć do szafy naszej pociechy, czy wszystko na lato jest przygotowane. Oto przykłady praktycznych ubranek dla dzieci w wersji na lato. Dobierajmy ubrania wykonane z naturalnych składników: 100% bawełny w składzie daje gwarancję, że materiał będzie „oddychał”, dzięki temu skóra naszego dziecka pozostanie zdrowa. Piccolino oferuje bluzki, bluzeczki dla dziewczynek i t-shirty dla chłopców od polskich producentów wykonane w 100% z bawełny:\nT-shirty dla chłopców:\nt-shirt chłopięcy z krótkim rękawkiem\nbluzka dla chłopca Auta Disney\nWszystkie bluzeczki, te na zdjęciach i wiele innych znajdziecie na: https://www.piccolino-sklep.pl/bluzki-dla-dzieci/1/19/\nBluzeczki dla dziewczynek:\nbluzka dla dziewczynki Disney Dzwoneczek\nNa chłodniejsze, wieczorne spacery warto również zaopatrzyć dzieci w bawełniane bluzy. Bluza na lato nie powinna być zbyt gruba, ocieplone meszkiem bluzy zostawmy na inną porę roku. Letnie, cieńsze bluzy z kapturem, zapinane na zamek są doskonałym rozwiązaniem. Do tego są lekkie, przewiewne i miękkie. Zwróćmy również uwagę, aby zamki były zabezpieczone przy szyi, aby nie podrapały delikatnej skóry dziecka. Oto kilka propozycji:\nI jeszcze kilka propozycji dla dzieci na upalne dni: krótkie spodenki, spódniczki z bawełny, bluzeczki bez rękawów. Te i wiele innych znajdziecie na stronie naszego sklepu: http://www.piccolino-sklep.pl\nbermudy jeans dla chłopca\n« Opaski dla dziewczynek\nUdany urlop z dzieckiem »


Separatory sygnałów binarnych z wyjściem tranzystorowym | certyfikaty ATEX IECEx\nNowe separatory serii KC przełączają 100 razy szybciej!\nSeparatory sygnałów binarnych z wyjściem tranzystorowym są ponad sto razy szybsze niż moduły z wyjściami przekaźnikowymi\nRozszerza się seria modułów o szerokości 12,5 mm. Nowe separatory sygnałów binarnych z wyjściem tranzystorowym mogą obsługiwać sygnały o częstotliwości do 5 kHz. Są ponad sto razy szybsze niż moduły z wyjściami przekaźnikowymi.\nWyeliminowano napięcia przejściowe wywoływane drganiem zestyków. Dzięki ochronie przeciwprzeciążeniowej, wartość prądu jest kontrolowana i ograniczana przez odpowiedni tranzystor. Separatory sygnałów binarnych są cxertyfikowane do zabudowy w strefie 2 (ATEX i IECEx) i mogą być stosowane w aplikacjach z SIL 2.\nNowe moduły zostały zaprojektowane zgodnie z zasadami obowiązującymi dla serii KC firmy Pepperl+Fuchs: szerokość 12,5 mm, minimalna moc rozproszona, maksymalne upakowanie kanałów przy jednoczesnej zasadzie 1 kanał / moduł, sygnalizacja błędu pętli. Separatory są wyposażone w zaciski śrubowe lub sprężynowe. Nowe moduły będą dostępne od czerwca 2013.