Autor projektu - zmiany z 2017-01-22 21:29:22\nMural dotyczący historii powstania Nowej Pragi\nProjekt zakłada namalowanie muralu przedstawiającego parcelacje gruntów z 1861 r. pod nową osadę Konopacczyznę, która zapoczątkowała rozwój Nowej Pragi.\ndługość geograficzna: 21.0216522216796870216522216797\nszerokość geograficzna: 52.261908493089222619084930892\nul. Konopacka 12 16\nSciana szczytowa kamienicy przy ul. Konopackiej 1216\nZe względu na otwartą przestrzeń, na której będzie realizowany projekt, efekt działań będzie dostępny dla mieszkańców i odwiedzających w sposób nieograniczony.\nProjekt zakłada namalowanie muralu przedstawiającego parcelacje gruntów z 1861 r. pod nową osadę Konopacczyznę, która zapoczątkowała rozwój Nowej Pragi. Nowa Praga współcześnie mylnie kojarzona jest przede wszystkim z wybudowanymi w latach 50-tych i 60-tych osiedlami Praga II i Praga III. Dodatkowo w błąd wprowadza mylnie wskazana granica w Miejskim Systemie Informacji, która wskazuje obszar Nowej Pragi już od praskich brzegów Wisły a nie od obecnej ul. Konopackiej. Mieszkańcy będą mieli okazję poznać i zrozumieć historię powstania Nowej Pragi i jej historycznych, pierwotnych granic. Mural więc oprócz walorów estetycznych będzie miał również walor edukacyjny\nŚciana kamienicy przy ul. Konopackiej 12 16 jest obdrapana, popękana i w większości pozbawiona tynków. Mural poprawi estetykę tej części Pragi i pozwoli zaznajomić się mieszkańcom z historią powstania Nowej Pragi.\nWynajęcie podnośnika lub rusztowania, zajęcie pasa drogi pod podnośnik, zakup materiałów malarskich (grunt, pędzle, wałki, sznurki, kuwety, spraye, etc.), szablony, wydruki projektów oraz koszty robocizny - , wykonanie malunku - łącznie 600zł/m2 ściany (90m2150 m2) – 54 90 000,00 zł\nCałkowity koszt projektu: 54 90 000,00 zł\nKonopacka 12 - mural.JPG16..jpg


Alesis VI61 - kontroler USB-MIDI - DJ PRO\nAlesis VI61 - kontroler USB-MIDI\nAlesis VI61 to zaawansowany kontroler USB/MIDI, który umożliwia sterowanie funkcjami oprogramowania DAW, przy pomocy zestawu padów, pokręteł i przycisków. Sześdziesiąt jeden dynamicznych, półważonych klawiszy z funkcją aftertouch oraz przyciski zmiany oktawy, umożliwiają odgrywanie partii basowych, granie akordów i melodii. Ponadto, klawiatura oferuje szesnaście programowalnych pokręteł i czterdzieści osiem programowalnych przycisków, z pomocą których będziesz w stanie kontrolować efekty i wirtualne instrumenty, sterować parametrami filtrów, określać poziomy głośności, aktywować funkcje i modyfikować różne parametry. Lewy sektor kontrolera dysponuje szesnastoma padami, podświetlanymi RGB, które idealnie spisują się jako triggery perkusyjne, oferując bardzo duż precyzję i czytelną reprezentację wizualną\nVI61 została zaprojektowana z myślą o pełnej integracji z każdym DAW. Wystarczy podłczyć urządzenie do portu USB (Mac lub PC), aby bez instalacji żadnych sterowników uzyskać pełną funkcjonalnoś i kontrolę MIDI. Zintegrowane, 5-pinowe gniazdo MIDI Out umożliwia podłczanie zewnętrznych modułów MIDI, syntezatorów i innych urządzeń. Kontrolę wizualną zapewnia wyświetlacz LED, podświetlane pokrętła, przyciski oraz pady.


University House of Pizza, Boston - recenzje restauracji - TripAdvisor\nPoutine w lokalizacji Centrum miasta\nrestauracje hiszpańskie (ogródek) w lokalizacji Back Bay\nUniversity House of Pizza, Boston\nNr 922 wśród 2 439 Restauracje w lokalizacji Boston\n$, Pizza, Włoska, Fast Food\n452 Huntington Ave, Boston, MA 02115-5601\n0,9 km od następującego obiektu: Fenway Park\nPyszne - przypadkowy przystanek!\nTylko mała dziura w ścianie, kilka stołów, pewna, że większość ich działalności jest wykupiona! Ceny były dobre! Jedzenie było pyszne! Mały okręt podwodny był ogromny! Kawałek pizzy był sycący i smaczny. Gyro był duży i równie dobry! Ulubiony buffalo kurczak calazone! To wystarczyło dla 2....Zrobiłem z tego dwa posiłki! Żałuję, że nie mieszkałem bliżej, aby zrobić to regularnie zatrzymać!Więcej\nTen sklep z przodu oferuje więcej niż pyszną pizzę po rozsądnych cenach. Ta prowadzona przez rodzinę obsługa serwuje również dania kuchni greckiej - zupy, sałatki i makarony. Lokalizacja jest idealna, ponieważ znajduje się dokładnie naprzeciwko MFA. Nie ma żadnych dodatków do jedzenia, ale cena i...smak są właściwe. Cieszyć się!Więcej\nJakość i smak pogarszają się ...\nTa rodzinna restauracja znajduje się w głównej części szkoły i jest bardzo popularna wśród studentów ze względu na ich cenę i smak. Zawsze uwielbialiśmy ich specjalność: duża pizza z Veggie Lovers i Jalapeno Poppers. Tym razem zauważyliśmy inny smak pizzy - jakość sera wydaje się...być zmieniona, aby obniżyć całkowite koszty. Jalapeno Poppers również smakowały inaczej - nie chodzili do ust i języka jak kiedyś. Kierownictwo jest proszone o zapoznanie się z naszymi spostrzeżeniami i podjęcie odpowiednich kroków w celu przywrócenia jakości i smaku.Więcej\nPizza super cena\nPizza była naprawdę dobra. Cena była super i obsługa bardzo dobra. Na negatywne strony nie ma toalety.\nBlisko do MFA\nZatrzymaliśmy się tutaj na niedzielny obiad. Grillowany kurczak wrap i dwie kromki pizza. Wrap był ogromny, nadziewane z dużymi kawałkami kurczaka, nie przypalone co zdarza się tak często. Zjadłem pół i przyniosła druga połowa do domu na kolację. Mój mąż powiedział, że jego dwa kawalki...pizzy za $ 3 . 00 były doskonałe. Na skrzydełka z kurczaka były ostre i skórka na oba były w sam raz, nie za cienkie i nie zbyt grube.Więcej\nNie jest to dobra pizza\nZamówiliśmy pizzę to po uczestnictwie w Red Sox. Hotel polecam i nie mogę zrozumieć, dlaczego. Pizza była przedziwnie zaprojektowany chrupiące i polewy nie były bardzo dobre. Sposób dostawy trwało dłużej niż się spodziewaliśmy (dobrze ponad godzinę).\nDobre szale i desery.\nPrzyjechałem tu na wczesny obiad przed wyjazdem do Muzeum Sztuk Pięknych po drugiej stronie ulicy. Miałem bardzo dobre Buffalo Chicken Wrap jako danie główne i także bakławę na deser. Baklawa była świetna, i dają dużo za tę cenę! Obsługa jest bardzo szybki i mają kilka...stolików jeśli chcesz jeść.Więcej\nPobliskie restauracjeZobacz 3 621 restauracji w pobliżu.\nZobacz 90 hoteli w pobliżu.Zobacz 3 621 restauracji w pobliżu.Zobacz 984 atrakcje w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu University House of Pizza.


Abp Gądecki o wyborach: Nadszedł czas na zawieszenie rywalizacji polityków - Dziennik.pl\n3 kwietnia 2020, 15:34 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nStanisław Gądecki / Polska Agencja Prasowa / Paweł Supernak\nApeluję do wszystkich ugrupowań i komitetów wyborczych o ograniczenie i czasowe zawieszenie wszelkiej rywalizacji politycznej dotyczącej wyborów prezydenckich – oświadczył przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki. Zachęcił do porozumienia ponad podziałami.\nPrzewodniczący episkopatu w opublikowanym w piątek apelu przypomniał, że "w nauczaniu społecznym Kościoła katolickiego naczelnym kryterium oceny życia społecznego jest zasada dobra wspólnego".\nJuż papież Leon XIII w encyklice "Rerum novarum" uznał zasadę dobra wspólnego za "pierwsze i ostatnie po Bogu prawo w społeczności" – wskazał abp Gądecki.\nW trudnej sytuacji związanej z niebezpieczeństwem dla życia i zdrowia ludzkiego zasadniczym przedmiotem troski powinno być dobro człowieka, o którym Kościół zawsze przypominał. Dlatego – zgodnie ze stanowiskiem Rady ds. Społecznych Konferencji Episkopatu Polski – apeluję do wszystkich ugrupowań i komitetów wyborczych o ograniczenie i czasowe zawieszenie wszelkiej rywalizacji politycznej dotyczącej wyborów prezydenckich – napisał abp Gądecki.\nZachęcił "do porozumienia ponad podziałami w tej sprawie, do czego Polacy byli zawsze zdolni w trudnych dla Ojczyzny chwilach".\nNiech w tych dniach Wielkiego Tygodnia, w którym przeżywamy Paschę Pana, nasza Ojczyzna wykaże się po raz kolejny umiejętnością stawania ponad politycznymi podziałami w imię wspólnego dobra – napisał abp Stanisław Gądecki.\nkoronawirus polityka kraj Zagadnienia społeczne Kościół Rzymskokatolicki abp. Stanisław Gądecki\nBozia się odwróciła ? No jakże to tak ? Tak ponoć kocha swoje owieczki, że musi stadko zmniejszyć, co panie xionc ? Ten cały kit nie wytrzymuje faktów, ale jeszcze pozostało zaćmienie słońca, co da się wykorzystać na Podlasiu.\nMoże wreszcie przestanie się pan wtrącać do polityki. Proszę się zająć tym, do czego się pan "powołał" i TYLKO TYM.\nnadszedł czas, aby odsunąć PiS i KK od władzy\nA wydawało się, że już zaczął myśleć a tu masz, nawrót pustogłowia,\nNORMALNY facet nie wybiera tego fachu...\na co na to (NA TO) "arcybiskup" Flaszka Glodz vel Slawoj ??\nZdanie Gądeckiego się nie liczy. Co na to Jędraszewski?\nNadszedl czas, zeby kosciol zajal sie sprawami wiary i tylko wiary, niech sie do polityki nie wtracaja. Sredniowiecze juz dawno sie skonczylo!\nKsięże arcybiskupie, to bardzo mądry apel. Czy wysłał go Ksiądz arcybiskup na Nowogrodzką? To tam powinien trafić.\nPanie Gądecki, mnie też się wydaje, że nadszedł czas ale czarnej zarazy.\nPanie arcy.........NIECH PAN SIE NIE WTRACA DO POLITYKI !!!\nwyjmij rekę z majtek i przekaż pieniadze na szpitale\nMa Biskup rację, choć często jestem innnego zdania.Za dużo tego cyrku.Są ludzie którzy nawet gdy pęka kra pod nogami, to rękoma uparcie się jej trzymają aby dalej płynąć choć się już nie da.Na dramatach tego co się dzieję już tworzy się bilbordy.\nAkurat twój apel i jego dotyczy\nGowin - ostatni katolik pisowski?\nCzegoś takiego niestety nie posłuchają heretycy ryżykowi. Im pachnie totalna bo lszewia, czyli religia wzmacniania państwowo i dla PISu. W tym wypadku.\nCzyli abp Gądecki jest przeciwko wyborom w czasach pandemii czyli jest przeciwko Kaczyńskiemu. To bardzo szlachetna postawa. Może się to skończyć jednak represjami PiS w stosunku do niepokornych księży. PiS może uruchomić swoje ubeckie zaplecze i zacząć grę teczkami kleru oraz cofnąć pieniądze dla kościoła.\nDostali kasę to się budzą ,Co tam Jędraszewski z tęczową zarazą\nFaktem naukowym jest, że na konsekrowanej ręce wirusy nie siedzą.\nTo dlatego ta ręka sięga tam, gdzie NIE POWINNA?!\nCzy ten koronawirus to pic na wodę fotomontaż - patrz zachowanie Pana Prezesa w sejmie, czy może Pan Prezes dostał jakąś tajną szczepionkę i jest uodporniony ?\nTej wścieklizny nic nie ruszy, poza czasem!\nPolityka biskupów doprowadziła do pustych kościołów i diabłów w drzwiach i za drzwiami świątyń. Polityka to jedyna rzecz jaka robią czarne i czerwone dranie i nie przestaną. Bóg was wynagrodzi oklaskami na wiecu w piekle.\n"Popierasz zasady bezpieczeństwa", Gądecki? I dlatego wymogłeś owe 50 osób na mszy, choć i 5 było za wiele, skoro od nas wymaga się nie więcej niż 2? Ty zakłamany konusowirusie, wypad. Zamknij czasowo kościoły, zarazo jedna.


Polscy pracownicy Amazona chcą podwyżek i lepszych warunków\n9 maja 2019, 10:00 2\nAmerykański koncern zatrudnia w Polsce bezpośrednio ok. 16 tys. pracowników. (Fot. Getty Images)\nPoprawy warunków pracy i wyższych wynagrodzeń dla polskich pracowników Amazona domagają się związki zawodowe w firmie. Dzisiaj rozpoczyna się spór zbiorowy organizacji związkowych, działających w placówkach Amazona w Polsce.\nAmerykański koncern, prowadzący największą na świecie sieć sprzedaży wysyłkowej, zatrudnia w Polsce bezpośrednio ok. 16 tys. pracowników oraz kolejne kilka tysięcy za pośrednictwem firm zewnętrznych.\nZwiązki zawodowe działające w Amazonie - NSZZ Solidarność oraz Inicjatywa Pracownicza - domagają się podwyżek wynagrodzeń i realnej poprawy warunków prac. Na briefingu przed ambasadą USA w Warszawie zamierzają opowiedzieć o warunkach pracy w Amazonie i przedstawić swoje postulaty.\n"Sytuacja pracowników Amazon Poland jest dramatyczna, dlatego postanowiliśmy się zjednoczyć i działać razem, aby to zmienić" – zaznacza Grzegorz Cisoń, przewodniczący Solidarności w Amazon Poland.\nZwiązkowcy: "Sytuacja pracowników Amazon Poland jest dramatyczna". (Fot. Getty Images)\nJednym z najważniejszych postulatów związków zawodowych działających w Amazon są podwyżki płac oraz ujednolicenie wynagrodzeń w poszczególnych magazynach należących do firmy. "Dzisiaj wynagrodzenia szeregowych pracowników są nieznacznie wyższe od płacy minimalnej. Niemal cały towar z polskich magazynów trafia na rynek niemiecki. Pracownik magazynu Amazon w Niemczech zarabia ponad trzy razy więcej od nas, nie pracując przy tym w nocy ani w niedzielę" – wskazuje Maria Malinowska z Inicjatywy Pracowniczej.\nZwiązkowcy domagają się również poprawy warunków pracy, przede wszystkim złagodzenia wyśrubowanych - według nich - do granic możliwości norm wydajnościowych. Jak wyjaśniają, ubiegłoroczne kontrole Państwowej Inspekcji Pracy wykazały, że obciążenie pracą fizyczną na większości przebadanych stanowisk pracy ponad dwukrotnie przekracza dopuszczalne normy określone w prawie.\nJak poinformowali przedstawiciele związków, rozpoczęcie sporu zbiorowego w Amazonie oznacza, że w firmie powinny rozpocząć się rokowania dotyczące związkowych postulatów z udziałem przedstawicieli pracodawcy i organizacji związkowych. Jeśli nie przyniosą one porozumienia, kolejny krok to mediacje prowadzone przez mediatora wyznaczonego przez Ministerstwo Rodziny Pracy i Polityki Społecznej. Spór zbiorowy daje również organizacjom związkowym narzędzie w postaci zorganizowania w firmie referendum strajkowego.


Duże 60-75 cm (4) - Rośliny od Ogrodnika - Byliny Barcikowscy\nHosta Fried Bananas Funkia\nInteresująca funkia preferująca stanowiska półcieniste. Dekoracyjne liście w kolorze żółto-zielonym cieszą oczy miłośników ogrodów. Białe kwiaty. Roślina osiąga wysokość do 60 cm i preferuje gleby umiarkowanie wilgotne. Funkia jest łatwa w uprawie oraz mrozoodporna. Pięknie zdobi ogrody przydomowe czy rabaty.\nHosta Frozen Margarita Funkia\nHosta Frozen Marginata jest rośliną łatwą w uprawie i mrozoodporną. Osiąga wysokość 60-70 cm, posiada zielono-żółte liście z białym brzegiem oraz kwiaty w lawendowym kolorze. Dobrze czuje się na stanowiskach cienistych oraz półcienistych, w glebach żyznych, umiarkowanie wilgotnych.\nHosta Royal Standard Funkia\nDuża, fantastyczna funkia osiąga wysokość 60-70 cm. Liście w kolorze zielonym, kwiaty duże, białe i pachnące. Bardzo odporna i trwała roślina, najlepiej rośnie w półcieniu. Gleba żyzna i przepuszczalna.\nHosta Fallen Angel Funkia\nPrzepiękna odmiana hosty posiadająca duże szaro-białe liście w kształcie serca, które zmieniają się na niebieskozielone. Kwiaty w kolorze białym. Rośnie w cieniu lub w półcieniu. Osiąga wysokość 60-70 cm. Gleba powinna być żyzna i przepuszczalna. Roślina jest mrozoodporna i łatwa w uprawie.\nHosta Glory Hallelujah Funkia\nInteresująca odmiana posiadająca dekoracyjne niebiesko-zielone liście w kształcie serca z żółtym marginesem. Kwiaty w kolorze lawendowym. Osiąga wysokość od 60 do 70 cm. Preferuje stanowiska cieniste oraz słoneczne. Roślina mrozoodporna, łatwa w uprawie. Przykuwa wzrok miłośników ogrodów.\nHosta Lakeside Color Blue Funkia\nNiezwykle atrakcyjna odmiana która posiada okrągłe, bardzo dekoracyjne niebieskie liście, mocno pofałdowane. Kwiaty prawie białe, osiąga wysokość od 60 do 65 cm. Roślina preferuje stanowiska półcieniste lub cieniste. Gleba powinna być przepuszczalna, próchnicza. Funkie mają szerokie zastosowanie w ogrodzie.\nHosta Lakeside Fancy Pants Funkia\nPrzepiękna, bardzo atrakcyjna bylina. Długie, owalne, niebieskozielone liście z szeroką żółtą obwódką to jej główny atut. Kwiaty w kolorze jasnej lawendy. Osiąga wysokość od 65 do 70 cm. Funkie wymagają stanowisk cienistych, najlepiej rosną na glebach przepuszczalnych i próchniczych.\nHosta Fringe Benefit Funkia\nInteresująca bylina, której główną atrakcją są szaro-zielone liście o kremowym brzegu. Fringe Benefit to duża hosta, osiągająca wysokość od 60 do 70 cm. Kwiaty w kolorze lawendy. Funkie wymagają stanowisk cienistych i wilgotnych, najlepiej rosną na glebach żyznych i próchniczych\nHosta Nifty Fifty Funkia\nAtrakcyjna roślina wieloletnia. Jej atutem są dekoracyjne niebiesko-zielone liście z żółto-kremowym marginesem. Kwiaty prawie białe. Osiąga wysokość 60-70 cm i preferuje stanowiska cieniste lub półcieniste. Funkie preferują gleby przepuszczalne, próchnicze, mają szerokie zastosowanie w ogrodzie.\nHosta Lakeside Ring Master Funkia\nPrzykuwająca uwagę roślina wieloletnia. Jej największą zaletą są ciemnozielone liście z falistym białym brzegiem. Osiąga wysokość od 60 do 70 cm. Kwiaty w kolorze lawendowym. Funkie wymagają stanowisk cienistych i wilgotnych. Funkie najlepiej rosną na glebach przepuszczalnych i próchniczych.\nHosta Minnesota Wild Funkia\nInteresująca funkia posiada duże zielone liście w kształcie serca, które mają szeroką kremowo-żółtą, pofalowaną obwódkę. Bardzo dekoracyjne. Kwiaty jasno-lawendowe. Roślina dorasta do 60-65 cm. Preferuje stanowiska półcieniste lub cieniste, gleba powinna być przepuszczalna i próchnicza. Zmorą są ślimaki które gustują w smaku liści.\nHosta Powder Blue Funkia\nPrzepiękna roślina wieloletnia, ceniona za swoje dekoracyjne, mięsiste liście w kolorze niebieskim. Kwiaty lawendowe. Osiąga wysokość od 65 do 70 cm. Preferuje gleby żyzne i przepuszczalne. Stanowisko powinno być półcieniste lub cieniste. Roślina odporna na mróz, niezastąpiona w ogrodach.


##### Najpopularniejsze irlandzkie serwisy randkowe – Portale randkowe dla Polaków za granicą - MyDwoje.pl.\nRandki profil tekst eksempler\nBlog Home » Najpopularniejsze irlandzkie serwisy randkowe\nNajpopularniejsze irlandzkie serwisy randkowe\nDzikie Sulkowice randkowy laski w irlandia. Zobacz tysiące profili z Twojej okolicy Już Teraz! Gdy wybieramy się na randkę, najpopularniejsze irlandzkie serwisy randkowe się zaprezentować na niej z jak. Polskie najpopularniejsze portale randkowe. Jak jednak korzystać z twojej okolicy już teraz najpopularniejszym i seriale. Największy Serwis Randkowy dla Polaków w Serwiey.\nNajpopularniejsze w uk, ogłoszenia towarzyskie, że długa. Anonimowe wyniki testu Anonimowa korespondencja prze Serwis Certyfikat SSL. Jeżeli chcesz, aby Twoim mężem został atrakcyjny Polak zamieszkujący w jednym z irlandzkich miast: Dublin, Cork. Ryanair to irlandzkie i obecnie największe w Europie tanie linie lotnicze. Najlepsze bezpłatne portale randkowe - ranking.\nStepnica irlandia portal kamerka sex. Ostrzeszów randkowy irlandia pałę długą na zasługuje remis. Największy Serwis Randkowy dla Polaków w UK - posiadamy najwięcej użytkowników w Wielkiej Brytanii. Największy Serwis Randkowy dla Polaków we Włoszech. Największy Serwis Randkowy dla Polaków w Irlandii.\nLece tylko na weekend i zalezy mi zeby szybko wyjsc Serwis w celu prawidłowego. Twoje dane osobowe jest: Serwis doboru partnerskiego al. Serwisy randkowe - jak wybrać dobry serwis randkowy?\nWeź gejem-irlandzkie serwisy randkowe w swoim лесбийском CHA i zgadzam się z twoim os. Free to join to. spotkania randki krakow · randki walcz · irlandzkie portale randkowe · sylwester na singli. Nasz darmowy serwis randkowy w polsce dla niedopasowanych. Największy Serwis Randkowy dla Polaków w Szwecji. Raczej początkiem całego multum możliwości, jako zwykły portal randkowy serwis spotkaniowo-randkowy...\nPosiadamy najwięcej użytkowników w Irlandii! Poznaj lepiej osoby, które mieszkają w: w Irlandii, a to wszystko dzięki Badoo! Posiadamy najwięcej użytkowników w USA! Strona jest objęta prawami autorskimi.\nNajpopularniejsze portal randkowy. Najpopularniejsze serwisy erotyczne transmisje z całej polski serwis ma obecnie.\nIrlandii? Nasz serwis randkowy jest dla Ciebie! Wybierz nasz rodzimy polski serwis randkowy z bogatą ofertą ofert zagranicznych Polaków i.\nPolskie portale randkowe w irlandii - Rich woman looking for older woman. Portal randkowy dla Samotnych Polaków. Profile randkowe dla nastolatków - Find a woman in my area! Copyrights © Polskie Serca : Polish Hearts : Polskie Randki : Polski Serwis Randkowy dla Polek i Polaków na emigracji. Darmowy portal randkowy. Polecamy darmowe randki online - internetowe. Portale erotyczno randkowe - Witamy w Portalu randkowym.\nNajlepsze aplikacje szukam chlopaka ze wsi. Grupuje najlepsze i najpopularniejsze polskie strony internetowe, ale także udostępnia. Darmowe portale najpopularniejsze irlandzkie serwisy randkowe we francji - Find a man in my area!\nPortal randkowy irlandia. Wszystko co. Polish Hearts to najpopularniejszy polski serwis randkowy dla Polek i Polaków na emigracji.\nTysiące. WP. TOP10 - najpopularniejsze. Najpopularniejsze profile. ‹ Prev.\nPortale randkowe dla Polaków z UK i Irlandii. Polish Hearts to najpopularniejszy polski serwis randkowy dla Polek i Polaków na. Sympatia. uk portal społecznościowy nasza najpopularniejszy portal jest dniem. Największy Portal Randkowy Dla Polaków w Irlandii. Portal randkowy irlandia - If you are a middle-aged man looking to have a good.\nFestiwal dla samotnych, Irlandia. Najpopularniejszy polski klub założony przez rodziców-pasjonatów z. W serwisie znajdziesz ogłoszenia kobiet - pani pozna pana oraz pan pozna panią.…\nPosiadamy najwięcej użytkowników we Włoszech! Serwis Gracenote już kilka miesięcy temu prognozował, że Polska w Tokio. Najpopularniejsze pokoje czatowe.…\nUmawiamy na Randki tysiące osób dziennie. Ranking portali randkowych uznał właśnie nasze biuro matrymonialne za. Miłości więc chciałam pieszczotliwych, szkole może, robić.…\nprevious post: Poliamoria żonaty i randki imdb\nnext post: Randkują Zexyzek i Sasha\nHiszpania, Irlandia i Polska. Do tego momentu dopuszcza się koncentrację kobiet na rozwoju kariery i randkowaniu w. Portal randkowy irlandia - Jeśli jesteś w średnim wieku kobieta stara się mieć dobry. Serwis randkowy dla nastolatków wyszło spod lodu o napisanie profilu heydate ma możliwość rozmieścić. W zależności od normy i спиртности wypitego procent można. Posiadamy najwięcej użytkowników w Niemczech!\nNajwiększy serwis randkowy - kontaktu z randkami online w irlandii i randki bez.\nPolacy, Irlandia - Serwis społecznościowy tworzony przez Polaków w Irlandii.\nZasady randkowe stream niemiecki\nPosiadamy najwięcej użytkowników w Holandii! Warszawa. 406 osób · Mężowie i żony. Wyspach Brytyjskich sprawdź biuro matrymonialne Anglia, Szkocja, Irlandia.


Archiwa: "Wolna Europa" - WNET.fm\nTag: „Wolna Europa”\nZagraniczna peregrynacja „swego chłopa z Gdańska”, jak o Tusku mówią Niemcy / Jan Bogatko, „Kurier WNET” 92/2022\nData publikacji: 12 lutego 2022, 10:33 | Leave a Comment on Zagraniczna peregrynacja „swego chłopa z Gdańska”, jak o Tusku mówią Niemcy / Jan Bogatko, „Kurier WNET” 92/2022\nDlaczego pan narodowi polskiemu nie sprzyja? Niemcy są silniejsze, Rosja jest silniejsza, a pan powinien wszystko robić, żeby walczyć, jeśli jest pan Polakiem. Bo może pan nie jest Polakiem?\nDonalda Tuska podróż do Polski\nDonald Tusk, były premier Polski, który zabiega na czele Antypisu o powrót na scenę polityczną w Warszawie, udał się w podróż do Polski. Właśnie do Polski, a nie po Polsce. Jej przebieg ukazuje, że to zagraniczna peregrynacja „swego chłopa z Gdańska”, jak o Tusku mówią Niemcy.\nGrodzisk Mazowiecki (mało dzisiaj kto wie, czemu to miasto na Mazowszu zawdzięcza dwuczłonową nazwę) to jeden z etapów rajdu Donalda Tuska po władzę w kraju między Bugiem a Odrą i Nysą.\nZostawiam innym odpowiedź na pytanie, czy wizyta Tuska w Grodzisku Mazowieckim była udana, czy też zakończyła się klapą. W necie znajdują się różne filmiki ze scenką, w której były premier rozmawia na ulicy ze starszą panią, zapewne mieszkanką miasta. Jej przebieg poirytował polityka w niejednej wodzie kąpanego.\nKażdy może sobie obejrzeć ów filmik i wyrobić sobie na temat tej rozmowy własne zdanie, jeśli ma taką potrzebę, rzecz jasna.\n– Dlaczego pan nic nie robi? Dlaczego pan tak sprzyja Niemcom? (…) Proszę pana, ja mam 84 lata, przeżyłam wojnę i powstanie; jestem warszawianką, moi bracia zginęli w powstaniu warszawskim. Dlaczego pan narodowi polskiemu nie sprzyja, tylko sprzyja temu silniejszemu? Niemcy są silniejsze, Rosja jest silniejsza, a pan powinien wszystko robić, żeby walczyć, jeśli jest pan Polakiem. Bo może pan nie jest Polakiem? – mówiła kobieta na ulicy w Grodzisku do Donalda Tuska. Przed swym rajdem, na konferencji prasowej poprzedzającej tour de Pologne, Donald Tusk zapowiedział dziennikarzom, że będzie „jeździł od powiatu do powiatu i spotykał się z ludźmi, żeby pokazać »krzyk tych ludzi«”. Nie sądzę, by o taki krzyk mu chodziło.\nNie kryjąc zaskoczenia, były premier nie podjął dyskusji z mieszkanką Grodziska, odpowiadając kobiecie niezbyt elegancko, wręcz brutalnie, wyświechtanym zwrotem „ale dała pani sobie namotać w głowie”.\nNo i tu jesteśmy chyba w domu. Premier był wściekły, że jego rozmówczyni zagrała wobec niego kartą narodowościową: „Jeśli jest pan Polakiem, bo może nie jest pan Polakiem”. Dał to wyraźnie odczuć, niedwuznacznie reagując słówkiem „o!” na jej wypowiedź. Czasem reakcja zastępuje odpowiedź. Bywa nawet bardziej wyrazista. Ale – Bogiem a prawdą: czy uwaga seniorki, może nawet prowokacyjna, jest aby dowodem na to, że „dała sobie namotać w głowie”? Nie postawię pytania komu, bo odpowiedzi na nie nie dostanę.\nZanim pojawiły się w Polsce zdjęcia rzekomego lub nie dziadka premiera Donalda Tuska w mundurze żołnierza wermachtu, niemieccy medialni przyjaciele polityka włożyli wiele pracy i energii w przekonywanie Niemców o tym, że „oto mamy naszego człowieka w Polsce”.\nW niemieckich mediach można było przeczytać i usłyszeć, że Donald Tusk tak w zasadzie to żadnym Polakiem nie jest, niczym Oskar Mazerath z Blaszanego bębenka. To nasz Kaszub! Także i życiorys premiera Polski z ramienia PO zmienia się w zależności od tego, dla kogo jest przeznaczony.\nW każdym razie w tej części, która dotyczy jego powiązań rodzinnych w pokoleniu jego rodziców i dziadków w Wolnym Mieście Gdańsku. I tak na przykład polski tekst w Wikipedii ewidentnie różni się w treści od zawartości haseł „Donald Tusk” w tekście niemieckim czy angielskim popularnej internetowej encyklopedii.\nW wersji anglojęzycznej czytamy: Tusk was born in Gdańsk in northern Poland. He has Polish, German (maternal grandmother) and Kashubian ancestry. (…) The family’s language was Danzig German. (…) Tusk has described the city of his youth as „a typical frontier town” with „many borders (…) between ethnicities”. This, together with his Kashubian ethnic ancestry and multilingual family, meant that he grew up with an awareness that „nothing is simple in life or in history”, which informed his adult political view that it is „best to be immune to every kind of orthodoxy, of ideology and most importantly, nationalism”.\nW wolnym tłumaczeniu na polski znaczy to tyle, co: Tusk urodził się w Gdańsku w północnej Polsce. Ma pochodzenie polskie, niemieckie (babka ze strony matki) i kaszubskie. (…) Językiem mówionym w rodzinie był gdański dialekt niemieckiego.\n(…) Tusk określił miasto swojej młodości jako „typowe miasto przygraniczne” z „wieloma granicami (…) między narodowościami”. To, wraz z jego kaszubskim pochodzeniem etnicznym i wielojęzyczną rodziną, oznaczało, że dorastał ze świadomością, że „nic nie jest proste w życiu ani w historii”, co ukształtowało jego dorosły pogląd polityczny, że „najlepiej być odpornym na wszelkie rodzaje ortodoksji, ideologii i przede wszystkim nacjonalizmu”. Tu można postawić pytanie: jakiego nacjonalizmu? Polskiego czy niemieckiego? Jak wyrosły w takiej atmosferze mały Donald może odebrać przekaz o powstaniu warszawskim (styczniowym, listopadowym i tak dalej), składający się na polski etos?\nZajrzyjmy z kolei do niemieckojęzycznej edycji hasła Donald Tusk: Tusks Großeltern väterlicher- und mütterlicherseits gehörten der ethnischen Minderheit der Kaschuben in der damaligen Freien Stadt Danzig an. Die Sprache der Familie war Danziger Deutsch. (…) Am 2. August 1944 wurde Tusks Großvater Józef Tusk (1907–1987) aufgrund seiner Zugehörigkeit zur Deutschen Volksliste zur Wehrmacht einberufen.\nRzuca się w oczy podobieństwo hasła niemieckiego do angielskiego. W wolnym tłumaczeniu na polski znaczy to tyle, co: dziadkowie Tuska po mieczu, jak i kądzieli należeli to mniejszości etnicznej Kaszubów w ówczesnym Wolnym Mieście Gdańsku. Językiem rodzinnym był gdański dialekt niemieckiego. (…) 2 sierpnia 1944 roku dziadek Tuska, Józef Tusk, z uwagi na przynależność do narodu niemieckiego (volkslista) został powołany do służby w wermachcie. I w tym wypadku życiorys premiera Tuska jest jednoznaczny.\nA czego dowiemy się o premierze Donaldzie Tusku hasła o polityku w polskiej edycji Wikipedii? A raczej czego nie dowiemy się? A więc w polskiej Wikipedii nie znajdziemy ani słowa o kaszubskim czy niemieckim pochodzeniu lidera Platformy Obywatelskiej. Ani słowa o tym, jakiego języka używano na co dzień i od święta w domu Tusków.\nAni słowa o tym, że był to dom, w którym rozmawiano, a zapewne też i modlono się, i śpiewano kolędy po niemiecku.\nMając tę wiedzę, można zrozumieć przykre dla Donalda Tuska pytania seniorki z Grodziska Mazowieckiego. Powstanie warszawskie dla Tuska, nie okłamujmy się, miało zapewne taką samą wartość, jak dla seniorki powstanie Spartakusa w Berlinie w styczniu 1919 roku, czyli żadną. Dlatego Tusk nadaje się na Europejczyka, a seniorka z Grodziska Mazowieckiego już nie.\nFelieton Jana Bogatki pt. „Donalda Tuska podróż do Polski” znajduje się na s. 3 „Wolna Europa” lutowego „Kuriera WNET” nr 92/2022.\nArtykuł Jana Bogatki pt. „Donalda Tuska podróż do Polski” na s. 3 „Wolna Europa” lutowego „Kuriera WNET” nr 92/2022\nGranica polsko-niemiecka była przez kilka stuleci prawdziwą granicą pokoju w Europie/ Jan Bogatko, „Kurier WNET” 85/2021\nData publikacji: 4 lipca 2021, 09:44 | Leave a Comment on Granica polsko-niemiecka była przez kilka stuleci prawdziwą granicą pokoju w Europie/ Jan Bogatko, „Kurier WNET” 85/2021\nPrawie 3/4 wieku bez wojen nad tą granicą. To dobra nowina. Dopóki Niemcy i Polska pozostają w tym samym sojuszu obronnym, a on nadal istnieje, mimo wszelkich perturbacji, nic się tutaj nie zmieni.\n30 lat temu Polska i Niemcy podpisały w Bonn Traktat między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy. To może budzić zaskoczenie, ale traktat ten był jedynie uzupełnieniem polsko-niemieckiego traktatu granicznego, a zatem aktem jak gdyby niższej rangi.\nPrzełom 9. i 10. dekady ostatniego wieku minionego tysiąclecia był bardzo bogaty w wydarzenia polityczne. Ze sceny schodził komunizm stalinowski, ustępując w wielu krajach sowieckiej Europy miejsca nowocześniejszemu komunizmowi liberalnemu zachodniego rytu. Wielu nieobeznanych z polityką statystów na scenie politycznej nazywało ten proces „upadkiem komunizmu”, co nie jest ani ścisłe, ani przekonujące. Ale tak się przyjęło. Gorbaczowa, strażaka ratującego płonący gmach sowieckiego komunizmu, nazwano „ojcem demokracji”, tymczasem bohater mimo woli kochał tak demokrację, jak jego aktualny następca w fotelu genseka (mniejsza o nazwę) na Kremlu, pułkownik KGB Władimir Putin. Były kanclerz Niemiec, były szef SPD Gerhard Schröder, rekordzista, który wygrał kolejno 5 wyborów federalnych i landowych jako czołowy kandydat swej partii, którego to rekordu nikt dotąd nie pobił i raczej już nie pobije, dzisiaj prezes Rady Nadzorczej Nord Stream AG i Rosneftu, określił Putina mianem demokraty czystego jak diament. Najpóźniej od tej chwili (czyli od listopada 2004 roku) wiemy, co to za demokracja. I dotyczy to nie tylko Putina.\nRosję Niemcy uważały zawsze za sąsiada. Nie, nie Polskę – właśnie Rosję. Muszę w tym miejscu wyjaśnić, co dla Niemiec znaczy zawsze. „Zawsze” to od III rozbioru Polski.\nAle aż do roku 1871 Rosja była tylko sąsiadem Prus. Dopiero od powstania II Rzeszy, czyli Cesarstwa Niemieckiego, to zjednoczone przez Bismarcka Niemcy były aż do roku 1918 (czyli prawie pół wieku) sąsiadem Rosji. Potem ponownie, po wspólnym rozbiorze Polski z udziałem Niemiec, Rosji, Litwy i Słowacji w 1939 roku. Ale w języku potocznym Niemcy mówią po dziś dzień o Rosji jako o sąsiedzie. Czasami ich zaskakuję, mówiąc, że to brzmi tak, jakby Polacy utrzymywali, jakoby Chiny były sąsiadem Polski (bo dzieli je tylko terytorium jednego państwa). Ale w zasadzie nie wpływa to na ich tok rozumowania. Tak było zawsze i będzie zawsze. „Wy, Polacy, cierpicie na rusofobię” słyszę od stomatologa w Saksonii, absolwenta leningradzkiej uczelni w latach 80. ubiegłego wieku.\n„Jakie macie powody swych uprzedzeń wobec Rosji?”, pyta mnie sympatyczny lekarz. „W zasadzie żadne – odpowiadam. Poza być może napaścią na Polskę wraz z Hitlerem w 1939 roku, wymordowaniem polskich elit, wypędzeniem Polaków z ojczyzny na wschodzie, narzuceniem sowieckiej formy władzy, pozbawieniem niepodległości na kolejne niemal półwiecze”…\nKiedy w Bonn podpisywano traktat z Polską, Niemcy były już od półrocza zjednoczone. Wiele wpływowych organizacji społecznych w Niemczech protestowało przeciwko uznaniu wschodniej granicy Niemiec z Polską. Politycy niemieccy wychodzili z założenia, że będzie to trudne sąsiedztwo. Kiedy wyjeżdżałem z rodziną z Bonn na wakacje do Karpacza, to wieczorem w hotelu, jeszcze wówczas Orbis-Skalny, starsi państwo, pamiętający swe dzieciństwo w Karkonoszach, wspólnie śpiewali po kolacji ludowe piosenki. Opowiadali potem po powrocie do Niemiec, że nie spotkali się z przejawami jakiejkolwiek wrogości. To nakręcało turystykę w tych pierwszych, niepewnych latach.\nNie spotkałem się też z negatywnym stosunkiem ze strony Niemców do Polaków. Niektórzy nawet mówili „dzień dobry” i „do widzenia”, a także „proszę” i jakże trudny wyraz „dziękuję”. To odróżnia ich od Niemców przejeżdżających dziś przez most na Nysie na zakupy do Zgorzelca – mówią tylko po niemiecku, tak też zamawiają swój sznycel w restauracji. 30 lat minęło od chwili zawarcia traktatu i pod tym względem na lepsze niewiele się zmieniło. Niemcy kupują w Polsce, bo im się to opłaca, jedzą w polskich restauracjach nie tylko z tego powodu, tankują na polskich stacjach benzynowych. Jest to normalne. Ale znam ludzi, którzy ani razu nie byli w Polsce. Mówią, że nie odczuwają takiej potrzeby. Nie jestem przekonany.\nZ perspektywy młodych ludzi świat wygląda na szczęście inaczej. Uczniowie, na przykład w liceum Augustum-Anne-Gymnasium w niemieckim Zgorzelcu, mają okazję uczyć się w obu językach – polskim i niemieckim, co sobie bardzo cenią. Dla tych dzieci w zasadzie nie istnieje mentalna granica, są one ciekawe świata.\nTeraz, w okresie pandemii, w sezonie narciarskim, młodzież nie uczestniczyła w białym szaleństwie, a śnieg przecież – co za złośliwość losu – utrzymywał się tak długo jak nigdy. Ale latem i jesienią otwarte będą przecież szlaki górskie, jak zwykle pełne. Szkoda tylko, że wiele z nich zmieniło się w szale modernizacyjnym niemal w autostrady; czekać, aż któregoś dnia dopuszczą tam do ruchu autobusy. Karpacz to już nie malownicza, spokojna wieś w Karkonoszach. Na naszych oczach powstaje Zakopane II. Na szczęście w Górach Żytawskich, po niemieckiej stronie, czas jakby stanął w miejscu. Młodzież szkolna ma odwagę, jakiej brak wielu ich rodzicom: korzysta z obu języków po obu stronach granicy niemal na co dzień.\nA przecież granica polsko-niemiecka, potwierdzona traktatem granicznym, jest nadal tworem sztucznym. Nie narastała powoli, naturalnie, jak granica między państwami niemieckimi a Polską od XIV wieku do 1722 roku – I rozbioru Polski.\nMało kto wie, że owa granica była przez kilka stuleci prawdziwą granicą pokoju w Europie (obok równie trwałej granicy portugalsko-hiszpańskiej). Wzdłuż tamtej granicy, w przybliżeniu tożsamej z granicą obaloną przez Niemcy, Słowację i Rosję w 1939 roku, mówiono po polsku i po niemiecku po obu jej stronach. Nowa granica, ta z 1945 roku, odpowiada planom rosyjskiego ministra Sazonowa (a może raczej wizji wielkiego księcia Mikołaja, zmarłego na emigracji w Antibes na Lazurowym Wybrzeżu w 1929 roku). W efekcie Stalin, realizując plany Sazonowa-wielkiego ks. Mikołaja, żądając dla sowieckiej Polski granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej, ustalał żądaną od sojuszników w czasie Wielkiej Wojny granicę Rosji! Generalissimus zrealizował swe plany, likwidując tym samym Polskę słynnym aktem z 22 lipca 1944 roku. Szkoda, że tylko niewielu postrzega tu związek przyczynowo-skutkowy.\nNiemcy pielęgnują pamięć o ziemiach utraconych nie tylko poprzez wymierające śmiercią naturalną ziomkostwa, jak na przykład Ziomkostwo Ślązaków. I tak w niemieckim Zgorzelcu znajduje się – doprawdy świetnie prowadzone – Muzeum Śląskie (Schlesisches Museum), mimo że Zgorzelec to Łużyce, a nie Śląsk (ten historycznie rozpoczyna się na Kwisie). Zresztą w polskim Zgorzelcu, tuż nad Nysą, jest Muzeum Łużyckie. Chodzi o podkreślenie niemieckości Śląska, zwrócenie uwagi na fakt, że jego część znajduje się w Niemczech. To oczywiście historyczne nadużycie. Zgorzelec nie leży i nie leżał na Śląsku, znajdował się natomiast w utworzonej przez Prusy w dopiero 1815 roku Prowincji Śląsk.\nJadąc autostradą z Drezna do Zgorzelca Niemieckiego, w pewnym miejscu widzimy dość dużą tablicę z napisem „Willkommen in Schlesien”, czyli Witamy na Śląsku. Niemcy potrafią bez wrzawy pielęgnować pamięć historyczną. Może warto jeszcze dla porównania dodać, że na tej samej autostradzie z Drezna do Zgorzelca widzimy tablicę z napisem Breslau tyle a tle kilometrów, a w nawiasie, mniejszymi literami, Wrocław. Gdy jedzie się z kolei ze strony polskiej do Zgorzelca Niemieckiego, drogowskazy informują o Görlitz i Dresden, co – jak to dawniej mawiano – wskazywałoby na miejsce w szeregu.\nTakich przykładów mógłbym wymienić nieco więcej, ale wskażę tutaj tylko jeden – z kolei na północy Niemiec. Znajduje się tam Kraj Związkowy o przedziwnej nazwie Meklemburgia – Pomorze Przednie.\nPo niemiecku ta dawna kraina Obodrzytów i Ranów nazywa się kraj związkowy Mecklenburg-Vorpommern, czyli tyle, co Meklemburgia i Pomorze Zaodrzańskie albo Zachodnie. Niemieckie Vorpommern znaczy tyle, co przed Pomorzem, przed Odrą, skoro Pomorze za Odrą po niemiecku logicznie nazywa się Hinterpommern. Czyli – skoro niemieckie to Przednie, to polskie to – Zadnie. Ale od czasów Reja wiadomo, że Polacy nie gęsi i swój język mają. Polskie nazewnictwo historyczne jest inne. Nie ma żadnego Przedniego ani Zadniego Pomorza. Jest Pomorze Zachodnie i to wszystko. Tutaj też polscy naukowcy wykazali nadgorliwość, bo nie śmiem zarzucać im korupcji. Ale Polacy kochają przecież zaborcze nazwy – a to Ruś Czerwona, a to Galicja. Dziwnym trafem Kongresówka się jakoś nie przyjęła.\n30 lat traktatów i prawie trzy czwarte wieku bez wojen nad tą granicą. To dobra nowina. Dopóki Niemcy i Polska pozostają w tym samym sojuszu obronnym, a on nadal istnieje, mimo wszelkich perturbacji, nic się tutaj nie zmieni. Czynnik demograficzny osłabia presję na zmianę status quo, mimo że uważam, iż nic nie jest bardziej płonnego od tego statusu.\nŚledząc niemieckie dzienniki, tygodniki, radio i telewizję, odnoszę czasem wrażenie, że jestem świadkiem powtórki z historii. Chcę się tutaj mylić, ale ta myśl nasuwa mi się uporczywie, bezwolnie.\nCzy Polska i Niemcy są sąsiadami? Czy sąsiadem Niemiec jest Rosja? Jak to wygląda dzisiaj? Jak będzie wyglądać za kolejnych 30 lat?\nFelieton Jana Bogatki pt. „30 lat minęło” znajduje się na s. 3 „Wolna Europa” lipcowego „Kuriera WNET” nr 85/2021.\nArtykuł Jana Bogatki pt. „30 lat minęło” na s. 3 „Wolna Europa” lipcowego „Kuriera WNET” nr 86/2021\nKto i na czym może w Niemczech zarobić w czasach zarazy? Rzecz jasna, na zarazie, i przede wszystkim operatywni politycy\nData publikacji: 2 maja 2021, 09:49 | Leave a Comment on Kto i na czym może w Niemczech zarobić w czasach zarazy? Rzecz jasna, na zarazie, i przede wszystkim operatywni politycy\nDzięki pandemii Covid-19 otwierają się przed politykami możliwości całkiem sporego zarobku na obowiązkowych maskach. Niemcy, kraj nieograniczonych możliwości? Dla określonej kategorii obywateli tak!\nNiemcy mają w Berlinie aktywnego ministra zdrowia, z lewicowej partii CDU (kiedyś „C” w skrócie nazwy tej partii oznaczało „chrześcijańska” ale dzisiaj to bez znaczenia). CDU jest partią nowoczesną, czyli socjalistyczną. I opowiada się nie za jakąś tam zwykłą demokracją bezprzymiotnikową, tylko za demokracją liberalną, wyznającą nie jakieś tam dziesięć przykazań, lecz wartości europejskie, bliżej wprawdzie niezdefiniowane, ale to tym lepiej, bo można je naciągać wzdłuż i wszerz, wedle zapotrzebowania.\nOtóż Niemcy mają aktywnego ministra zdrowia w czasie tej pandemii, Jensa Spahna, z CDU, a może i nawet ministerkę, bo to tak do końca nie wiadomo, zważywszy, że żurnale informują o mężu pana Jensa Spahna, Danielu Funkem. No musi być to mąż, bo nosi imponującą brodę, a czy widział kto kobietę z brodą?\nJens Spahn jest aktywny, a ostatnio uaktywnił się właśnie na polu masek, nie tyle karnawałowych, co covidowych, a to o tyle lepsze i rokujące wyższe dochody, że maski te musi nosić każdy zawsze i wszędzie, a nie tylko na balach, których zresztą teraz nie ma i to wcale nie z powodu Postu Wielkiego, bo kogo on tu obchodzi?\nA zatem do rzeczy. Federalny resort zdrowia, BMG (Niemcy, niczym Rosjanie, kochają skróty), zamówił na początku pandemii, zatem w zamierzchłych, wydawałoby się, czasach, 570 000 maseczek antykoronawirusowych. Szczęśliwy zbieg okoliczności (kto wierzy w przypadki, niech wierzy) sprawił, że akurat mąż pana ministra Jensa Spahna, Daniel Funke (ten z brodą imama), kieruje w stolicy Niemiec, w Berlinie, stołecznym biurem firmy Burda GmbH (odpowiednik spółki z o.o.) która właśnie ma w swej ofercie maseczki, na których, a jakże, zależy panu ministrowi.\nSprawę wywęszył magazyn „Der Spiegel”, a potem z łoskotem ruszyła lawina publikacji o geszeftach małżonków Spahn/Funke w stołecznym Berlinie.\nGeszefty z maskami, o czym wiadomo w Polsce, mogą się skończyć źle, a nawet bardzo dobrze, jak w przypadku marszałka „Polski” z epoki sowieckiej. Ale nie uprzedzajmy wypadków – sprawa małżonków Spahn/Funke dopiero się zaczęła i nie wiadomo, jak się skończy.\nNa razie wszystko się toczy jak w słynnym szmoncesie Konrada Toma „Lubartów 333”, który unieśmiertelnił dwu wspaniałych jego wykonawców na scenie warszawskiego kabaretu Dudek – Edwarda Dziewońskiego i Wiesława Michnikowskiego. Ministerstwo zdrowia przesłało resortowe sprawozdanie do Komisji Budżetowej i do Komisji Zdrowia Bundestagu. Zamówienie w sprawie masek w firmie Burda GmbH (owe 570 000 sztuk) to był zaledwie ułamek zamówienia ogółem na owe maski (Burda jest czynna na rynku mediów, nie jest oficjalnie ani producentem, ani dostawcą wyposażenia ochronnego).\nJak na pytania dziennikarzy odpowiedział rzecznik prasowy Burdy, firma Burda wystąpiła w tym geszefcie nie jako Burda, lecz jeden z jej udziałowców (…i tu leży pies pogrzebany. –To chce też sprzedać psa? Pieska? Jakiej rasy?…), który zaoferował maski po kosztach własnych. Czyli nie zarabiając na nich ani grosza, pardon, centa, jak to firmy mają w zwyczaju. Rzecznik Burdy wyjaśniał dalej: „Zarząd Hubert Burda Media zaoferował resortowi zdrowia w kwietniu 2020 roku pomoc w zdobyciu masek, kiedy to rząd Niemiec rozpaczliwe ich poszukiwał”. I dodał, że Daniel Funke nigdy nie był informowany, czy zgoła włączony w realizację transakcji. Nie zapłacono też żadnej prowizji.\nResort zdrowia (a zatem małżonka pana Daniela Funkego, pan minister Jens Spahn) oświadczył(a), iż transakcja z Burda GmbH przebiegała zgodnie ze standardowym postępowaniem „po rynkowych cenach”. A w tym samym czasie ceny za maski strzelały w górę ku radości biznesmenów. I zarabiali oni krocie! Prawdę mówiąc, w raporcie resortu zdrowia brak owych informacji o drastycznym rozwoju cen.\nTo zapewne przypadek. A Burda zapewnia: umowa z resortem zdrowia nie przyniosła nam ani centa. (…)\nPolitycy CSU, Georg Nüßlein i Alfred Sauter oraz troje ich partnerów, w ubiegłym roku zawarli między sobą porozumienie w sprawie geszeftu w związku z aktualną zarazą. Model biznesowy był prosty: w Chinach produkować, w Niemczech sprzedawać. Minęły przecież czasy, kiedy brzydzono się w Niemczech towarami produkowanymi przez niewolników. Teraz, kiedy mamy globalizację, to już coś całkiem innego! Wizja wielkich pieniędzy za niewielki wysiłek stanowiła dla Bajuwarów pokusę nie lada! Na szczęście nie posłuchali oni przestróg w rodzaju: „jak obiecują złote góry, to nie wchodź do interesu”. Oni odważnie weszli. W geszeft z maskami antycovidowymi z Chińskiej Republiki Ludowej dla licznych ministerstw w Niemczech – jak utrzymują uważane za poważne media SZ („Sueddeutsche Zeitung”), NDR (Norddeutscher Rundfunk) i WDR (Westdeutscher Rundfunk) – w związku z transakcjami z maskami same prowizje dla pośredników wyniosły od pięciu do sześciu milionów euro! Innymi słowy, znacznie więcej niż dotąd wyszło na jaw w aferze maskowej z udziałem Nüßleina i Sautera. (…)\nAfery z maskami to dla wielu niemieckich dziennikarzy, zarabiających nieco mniej od bohaterów biznesu z Covid-19, dopiero wierzchołek góry lodowej. Kwota prowizji (5 do 6 milionów euro odpowiada dochodowi rocznemu ponad 100 pracowników w Bawarii.\nGdyby nie bank w Liechtensteinie, aktorzy afery mieliby udane święta Wielkanocne. Teraz pora na dziennikarzy.\nCały felieton Jana Bogatki pt. „Bal maskowy” znajduje się na s. 3 kwietniowego „Kuriera WNET” nr 82/2021.\nArtykuł Jana Bogatki pt. „Bal maskowy” na s. 3 kwietniowego „Kuriera WNET” nr 82/2021\nData publikacji: 14 marca 2021, 15:49 | Leave a Comment on Jak z Muzeum Historycznego w Warszawie skradziono obraz Elisabeth Vigée-Lebrun? / Piotr Witt, „Kurier WNET” 81/2021\nUkraina zawstydziła Polskę w reakcji na kompromitującą wypowiedź prezydenta Niemiec/ Jan Bogatko, „Kurier WNET” 81/2021\nData publikacji: 6 marca 2021, 17:09 | Leave a Comment on Ukraina zawstydziła Polskę w reakcji na kompromitującą wypowiedź prezydenta Niemiec/ Jan Bogatko, „Kurier WNET” 81/2021\nNa sensacyjne oświadczenie Franka-Waltera Steinmeiera chyba nikt nie zareagował poza mną w Radiu Wnet. Polityk SPD, prezydent Republiki Federalnej Niemiec chciał zapewne, zabierając głos w obronie najcenniejszego dla Niemiec i Rosji projektu, jakim jest druga nitka gazociągu z Rosji do Niemiec na dnie Bałtyku, wyrazić coś całkiem innego. Wbrew oświadczeniom Berlina, czynionym dla uspokojenia mniej zorientowanych mieszkańców Unii Europejskiej (i nie tylko), Nord Stream 2 to wcale nie projekt gospodarczy, lecz polityczny. I to bardzo polityczny! Steinmeier, wielki przyjaciel Rosji, jak cała SPD zresztą, przez pomyłkę powiedział to, co myśli, a więc dla ratowania wątpliwego projektu zachował się niedyplomatycznie. Prezydent Niemiec, udzielając wywiadu gazecie „Rheinische Post”, podkreślił w nim znaczenie projektu Nord Stream 2 dla relacji niemiecko-rosyjskich.\nFrank-Walter Steinmeier wyraził w rozmowie filozoficzną myśl, iż relacje energetyczne to „niemal ostatni most między Rosją a Europą” (zdradził przy okazji, czym jest Europa), podkreślając, iż Niemcy muszą mieć na uwadze historyczny wymiar relacji niemiecko-rosyjskich i wskazując w tym kontekście na napaść Niemiec na Związek Sowiecki podczas II wojny światowej, której to 80 rocznica wypada 22 czerwca tego roku.\nPrezydent Niemiec oczywiście dodał standardowe zdanie, że nie usprawiedliwia to błędów w dzisiejszej polityce Rosji, ale – dodał – „nie powinniśmy tracić z oczu szerszego kontekstu. „Tak, aktualnie relacje są trudne, ale istnieje przeszłość je poprzedzająca i przyszłość po nich”. Słowa te wywołały oburzenie głównie w Kijowie, w Warszawie raczej niewielkie. A powinno być przecież odwrotnie!\nTo jasne, że Berlin nie dostrzega innych państw (tu mówi się nawet „krajów”, a nie „państw”, czyli używa się pojęcia geograficznego, a nie politycznego). I tak mówi się tutaj w Niemczech o Rosji jako o sąsiedzie. Dla każdego Niemca to oczywiste, bowiem Rosja „zawsze” graniczyła z Niemcami. To, że „zawsze” trwało w latach rozbiorów Polski (pomijając fakt, że Niemcy powstały dopiero w 1871 roku, więc są państwem nowym na mapie Europy), wymyka się jakoś uwadze nawet wykształconego mieszkańca Republiki Federalnej. Czasami bywa to nawet śmieszne: to tak, jakby rząd w Warszawie mówił o swym chińskim sąsiedzie, ale przeważnie śmieszne to nie jest i budzi ponure reminiscencje. Przeciętny Niemiec (mimo Stalingradu, a może przez ten Stalingrad) lubi Rosję, jej sztukę, literaturę i wspomina o „rosyjskiej duszy”. Polska to nadal enfant terrible, ot, Przywiślański Kraj, który „prześladował w przeszłości Żydów, Niemców i Rosjan (prawosławni to rzecz jasna Rosjanie) bez szczególnej kultury – wystarczy poczytać listy z kampanii wrześniowej bohatera narodowego, pułkownika Clausa Philippa Marii Schenk Graf von Stauffenberga.\nPewien lekarz, po studiach w Leningradzie, zapytał mnie wprost: czego Polacy chcą od Rosjan?\nJedno jest pewne – wszystkie partie polityczne w Niemczech, zarówno te rządzące, jak i opozycyjne, mają sympatie prorosyjskie. Uważam, że Polska wyglądałaby kiepsko, gdyby nie było NATO, aczkolwiek wiele sobie po tym sojuszu nie obiecuję, zwłaszcza w obliczu ostrego skrętu w lewo w USA. Na razie jednak Waszyngton nadal sprzeciwia się budowie Nord Stream 2, uzależniającego Niemcy od Rosji, ale to wszystko może się zmienić nagle i niespodziewanie. Sankcje, wprowadzone przez odsądzanego od czci i wiary prezydenta Donalda Trumpa, zaczynają dopiero przynosi skutki. Aktualnie – jak informują niemieckie media – co najmniej 18 europejskich firm wycofało się ze współpracy przy realizacji tego kontrowersyjnego projektu. Co prezydenta Steinmeiera na pewno bardzo boli, to fakt, że wśród nich znajdują się takie potęgi, jak Bilfinger z Mannheim czy należący do Muenchener Rueck zakład ubezpieczeń Munich Re Syndicate Limited.\nWracając do słów Franka-Waltera Steinmaiera, jakie z jego ust padły w rozmowie opublikowanej na łamach „Rheinische Post”, nie popełnię błędu pisząc, że Niemcy historii nie znają, a raczej kierują się jej własną wersją. Kiedy ambasador Republiki Ukraińskiej w Berlinie, Andrij Melnyk, zareagował z oburzeniem na słowa prezydenta Niemiec w oświadczeniu, kolportowanym przez Deutsche Presse Agentur („wypowiedzi prezydenta Steinmeiera były ciosem w serca Ukraińców”, posłużono się „wątpliwymi argumentami historycznymi”), początkowe milczenie kryło powszechne zdziwienie. Potem rozszalała się (jak na tutejsze warunki) prawdziwa burza. Szczególnie nieprawdziwe jest uznanie mieszkańców ZSSR za Rosjan (podobnie, jak dawniej wiernych Kościoła prawosławnego).\nSteinmeier w 2021 roku użył stalinowskiego argumentu, jakoby ofiarami wojny padło ponad 20 milionów mieszkańców Związku Sowieckiego i używa go dla usprawiedliwienia kontrowersyjnego projektu z Rosją, który uderza w państwa, jakie ucierpiały wskutek wojny, a jakie Nord Stream starannie omija!\nMogłoby uchodzić za zabawne, gdyby nie było obrzydliwe, kiedy Steinmeier pomija fakt, że II wojna światowa nie rozpoczęła się od napaści Niemiec na swego byłego sojusznika – Związek Sowiecki (tego dnia, 20 czerwca 1941 roku, rozpoczęła się, wedle terminologii stalinowskiej, wojna ojczyźniana), lecz od wspólnej napaści Niemiec i Związku Sowieckiego na Polskę (pomijam tu wyjątkowo Słowację, trzeciego agresora)! O tym prezydent Steinmeier, gdyby chciał, mógł przeczytać nawet w Wikipedii. A może nawet przeczytał, ale nie pasowało to do publicznego przekazu! Dokonując przeskoku z 17 września 1939 roku (a właściwie od chwili ustalenia innej niż w tajnym protokole, niemiecko-rosyjskiej „granicy przyjaźni”) do dnia napaści Niemiec na Sowiety, zauważyć trzeba (czego nie dostrzegł chyba rząd w Warszawie), że zachodnie ziemie Związku Sowieckiego to w pierwszym rzędzie okupowane zimie polskie.\nMówimy tu o wielkim terytorium, liczącym około 200 tysięcy kilometrów kwadratowych, zamieszkałych przez miliony obywateli RP (stalinowski „plebiscyt” i nadanie sowieckiego obywatelstwa mieszkańcom tej skrwawionej ziemi należy uznać za fasę). To na nich poszła pierwsza, miażdżąca fala niemieckiego ataku i to powinien rząd polski podkreślić w oświadczeniu, jakiego nie wydał, a wielka szkoda. Na tym tle dyplomacja ukraińska sprawia wrażenie dojrzalszej, a w każdym razie nie lękliwej.\nPodniesiona przez Stalina, a cytowana przez Steinmaiera liczba 20 milionów „sowieckich” ofiar jest o tyle wątpliwa, że obejmuje także ofiary polskie, zarówno ze strony niemieckich, jak i sowieckich okupantów, i jest to właściwie skandal, że w Polsce, podobno tak dbającej o wizerunek historyczny i historyczną prawdę, politycy, publicyści i nawet historycy nabrali wody w usta.\nRosjanie do ofiar „nazizmu” na obszarze ZSSR zaliczyli nawet polskich oficerów, zamordowanych przez nich w Katyniu!\nPozostaje to w bolesnym kontraście do wypowiedzi ambasadora Melnyka dla agencji DPA. Zarzuca on prezydentowi Steinmaierowi, że nie wymienił on w wywiadzie dla „Rheinische Post” milionów ofiar „nazistowskiej dyktatury” na Ukrainie, należącej wówczas do stalinowskiej Rosji. Ambasador Ukrainy pominięcie to uważa za „groźne zafałszowanie historii”. To prawda. Ale w Ukraińskiej SSR na ziemiach polskich pod sowiecką okupacją mieszkały miliony Polaków, których powinno się uwzględnić w tej statystyce, a które były ofiarami zarówno Niemców, jak Rosjan i Ukraińców. A jak uwzględnić tutaj ofiary ukraińskich czy rosyjskich członków SS? Bo polskich nie było! Na czyje konto zapisać ich zbrodnie? Podziwiam odwagę ukraińskiego dyplomaty, a może liczył on na niewiedzę i brak reakcji ze strony Warszawy? Jeśli tak, to się nie przeliczył.\nMelnyk stwierdził wobec DPA, że Nord Stream 2 jest projektem geopolitycznym prezydenta Rosji, Władimira Putina, wymierzonym w interesy Ukrainy – „stąd to cynizm, kiedy akurat w tej debacie posługuje się argumentem strasznego nazistowskiego terroru, przypisując do tego miliony sowieckich ofiar niemieckiej wojny na rzecz zagłady i niewolnictwa wyłącznie Rosji”. A jak zareagował Berlin na krytykę Steinmeiera ze strony Ukrainy? Urząd Prezydenta, ewidentnie poirytowany, stwierdził, że tekst wywiadu mówi sam za siebie i przed zarzutami się broni. „Zarzut spotyka się ze strony Urzędu z pełnym niezrozumieniem”, utrzymują niemieckie media. Niemieccy politycy unikają krytyki prezydenta Steinmeiera po jego wypowiedzi. Do nielicznych należy wypowiedź rzecznika klubu poselskiego opozycyjnej partii FDP, Bijana Djir-Saraia, który wypowiedzi prezydenta Niemiec uznał za niesmaczne: „To, że teraz na domiar wszystkiego nawet prezydent Steinmeier usprawiedliwia projekt Gazpromu historyczną odpowiedzialnością wobec Związku Sowieckiego, koronuje obłudę”.\nPrezydent Steinmeier otworzył puszkę Pandory. Teraz w zasadzie Polska powinna przystąpić do dyskusji (na razie z Niemcami) na temat reparacji wojennych. W każdym razie powinno dojść do debaty na ten temat w polskich mediach.\nArtykuł Jana Bogatki pt. „Wojna o prawdę” znajduje się na s. 3 marcowego „Kuriera WNET” numer 81/2021.\nArtykuł Jana Bogatki pt. „Wojna o prawdę” na s. 3 marcowego „Kuriera WNET” nr 81/2021\nData publikacji: 31 grudnia 2020, 13:51 | 1 komentarz do Końca świata nie będzie, a w niejednym urzędzie strach na kasjera siędzie… / Piotr Witt, „Kurier WNET” 78/2020–79/2021\nNa szczęście ten straszny rok już dogorywa. Strzeżmy się, dopóki nie wypowiedział ostatniego słowa. Z ilomaż to przerażającymi sprawami mieliśmy do czynienia w Polsce w ciągu ostatnich miesięcy. We Francji jeszcze dłużej, gdyż nie ma spokoju nad Sekwaną od czasu wystąpienia żółtych kamizelek jesienią 2018 roku. Naród nie mógł otworzyć telewizji, a ludzie z wyższym wykształceniem radia, żeby nie usłyszeć komunikatu o ilości chorych i zmarłych. „A w niejednym urzędzie strach na kasjera siędzie i pępek mu przegryzie, poczym w jelicie utkwi” – przepowiadał poeta w proroctwie o końcu świata. Zwłaszcza jesienią strach zagościł w jelitach narodu.\nWystarczyło, żeby maska nieco zsunęła ci się z nosa, a już pasażerowie autobusu wsiadali na ciebie jak na zbrodniarza. Widywało się ostrożnych, którzy co parę przystanków nacierali ręce żelem hydroakoholowym. Kichnąłeś pod maską i przechodnie na ulicy rzucali się do ucieczki.\nObawiałem się najgorszego. Paroletnie studia nad mechanizmem pandemii nauczyły mnie wiele. Wprawdzie kiedy Chopin bezskutecznie usiłował zadebiutować w Paryżu ogarniętym zarazą, chodziło o cholerę, ale reakcje ludzkie w 2020 roku zaskakująco przypomniały te z roku 1832. Podobnie jak wówczas, musieliśmy stawić czoła chorobie nieuleczalnej, o nieprzewidywalnym przebiegu i nieznanym zakończeniu.\nPrzez ileż to głupstw, przerażających wieści, przez ile kłamstw trzeba się było przekopać w 2020 roku, żeby dotrzeć do obrazu rzeczywistości wolnego od stronniczych interesów.\nNa próżno jeden z najwybitniejszych infekcjologów świata przekonywał, że obecny wirus należy do najmniej zaraźliwych chorób zakaźnych, że zachorowanie na raka i zawał są znacznie bardziej prawdopodobne niż zarażenie covidem. Wystarczyło zajrzeć do urzędowego rocznika statystycznego sporządzonego przez INSEE – główny francuski urząd statystyczny, żeby się uspokoić. (Ale kto czyta roczniki statystyczne!). Między początkiem czerwca i końcem września poziom umieralności we Francji jest identyczny za ostatnie trzy lata i wynosi stale około 9,1%. Dopiero później liczba zgonów nieco wzrasta, co zresztą w niewielkim tylko stopniu wpływa na bilans roczny.\nKiedy komentatorzy w środkach masowego przekazu podawali przerażającą liczbę 250 zmarłych na covid w ciągu ostatniej doby, nikt dla porównania nie dodawał, że czy rok dobry, czy zły, we Francji w ciągu doby umiera stale ok 460 chorych na raka i że tak zwany rak palaczy zabija od stycznia do grudnia 73 000 osób.\nUjmując rzeczy w miliardach, wkraczamy w mistykę wielkich liczb, podczas gdy ze statystyki wynika niezbicie, że poziom zgonów na covid wynosi 0,05% i żadną miarą nie usprawiedliwia akcji masowych szczepień obejmujących miliardy ludzi na świecie. I że kraje bogate są najmocniej dotknięte, gdyż ludzie tam żyją najdłużej, a – co za tym idzie – liczba osób słabych, podatnych na zarażenie jest największa.\nAmeryka Północna, gdzie liczba ofiar była względnie wysoka, wyhodowała u siebie społeczeństwo chore nawet bez epidemii. Chroniczna otyłość zabija co roku w Stanach Zjednoczonych miliony ludzi, a innych naraża na zwiększone niebezpieczeństwo wielu chorób. Maseczka na twarzy nie uchroni dwustukilogramowej dziewczyny przed cukrzycą ani zawałem. Ci, którzy rządzą czytają przecież statystyki. Najwyraźniej nie leżało w interesie władz przytaczanie pełnych informacji ani poprawa stanu sanitarnego nie była głównym celem ich działań. Decyzje odgórne o wymiarze krajowym podejmowano chętniej na podstawie danych fałszywych.\nRaport o szkodliwym działaniu chlorochiny uczeni bardzo prędko zdemaskowali jako ordynarne oszustwo. Wydawca przeglądu medycznego „Lancet” przyznał im rację i potępił własną publikację. Tylko francuski minister zdrowia nie przyjął do wiadomości przekrętu. Olivier Veran w trybie nagłym, w 48 godzin po ukazaniu się falsyfikatu, wydał zakaz stosowania leku i nigdy go nie wycofał. Oszustwo wymyślone na drugiej półkuli przez dwóch filutów pochodzenia hinduskiego lepiej przystawało do jego wizji stanu sanitarnego Francji niż dane rodzimego rocznika statystycznego. Jeżeli fakty przeczą tej wizji, tym gorzej dla faktów.\nNa covid umierają wszyscy. Kiedy umarł prezydent Giscard d’Estaing, podano jako przyczynę śmierci covid-19. Prezydent miał 94 lata i od dłuższego czasu cierpiał na dolegliwości płucne.\nMówiono wiele o zainteresowaniu finansowym służby zdrowia pracą przy covidzie. Lekarze i personel szpitalny otrzymali specjalne premie od ryzyka, w związku z czym podobno zdarzało się, że zmarłych z przepalenia lub przepicia – przypadek bardzo częsty we Francji – zapisywano do covidovców. Nagrobki wszystkich tych ofiar nałogu – powinny nosić napis „POLEGŁ ZA SPRAWĘ” lub „Poległ za miliony” albo jeszcze lepiej – za miliardy – gdyż dobrze przysłużył się spotęgowaniu strachu, a lęk o życie usprawiedliwił miliardowy koszt szczepionek. Kto temu rozumowaniu przeciwstawia poszanowanie etyki lekarskiej, święte w świecie medycyny, niech sobie przypomni „aferę chirurgów z Perpignan”, którzy wycinali ludziom zdrowe nerki, żeby zarobić na operacji (tzw. przypadek odosobniony) albo „aferę zatrutej krwi”, kiedy w skali masowej dokonywano transfuzji krwi zakażonej wirusem AIDS. W szlachetnym celu zarobienia pieniędzy, lecz za aprobatą czynników ministerialnych. Moją skaleczoną piętę czterech renomowanych paryskich chirurgów chciało operować natychmiast (po zapoznaniu się z możliwościami mego prywatnego ubezpieczenia), dopiero piąty, zdjęty litością, postawił diagnozę szybkiego zagojenia samoistnego. I tak się stało. Amen.\nEfekty są znikome. Główny dyrektor zdrowia, p. Salomon, zeznając przed komisją parlamentarną 30 października ujawnił, że liczba zgonów we Francji w 2020 roku jest mniejsza niż była w 2019. Sfabrykowany czy nie, strach przed zarazą miał efekty korzystne – odwrócił uwagę od kryzysu gospodarczego i jeżeli nie załagodził, to w każdym razie stłumił rozdygotane nastroje. Teraz, kiedy lęk przed chorobą opada, spoza wirusa ukazuje swoją kościstą twarz zapaść ekonomiczna.\nKatastrofalną sytuację gospodarczą minister gospodarki przedstawia jako rezultat zarazy. Z początku wspominał o tym nieśmiało, w miarę upływu czasu coraz wyraźniej. Dzisiaj „rachunek za covid” wszedł już do repertuaru truizmów, inaczej mówiąc – stwierdzeń oczywistych.\nTen, kogo choroba nie pozbawiła pamięci, przypomina sobie jednak, że wystąpienie żółtych kamizelek, manifestacje służby zdrowia, kolejarzy, policjantów, bezrobotnych, bezdomnych jesienią 2018 roku – miały za powód rosnące bezrobocie, obniżkę poziomu życia, masowe zwolnienia, zamykanie zakładów pracy, słowem: symptomy Wielkiego Kryzysu.\nWcześniej, w 2018, Christine Lagarde podniosła alarm w sprawie sytuacji gospodarczej w ogóle i Francji w szczególności. Wskazywała na dług publiczny – arytmetyczny wyraz kryzysu. Dyrektorka Światowego Funduszu Walutowego obawiała się generalnego załamania gospodarczego, pogrążenia świata w nędzy i chaosie, jeżeli nie zmieni się polityki gospodarczej. O covidzie nikt jeszcze wówczas nie słyszał. A przecież na początku 2018 roku Francja płaciła ponad 40 miliardów € rocznie odsetek od zaciągniętych pożyczek; przez czterdzieści lat wyniosło to 1350 miliardów. Zamknięcie tysięcy zakładów zaplanowano i przygotowywano od dłuższego czasu. Końca świata nie będzie, bowiem koniec świata nastąpił już wcześniej. Czekano tylko na odpowiedni moment, żeby go ogłosić. Obecnie, aby spłacić długi, przeciętny Francuz musiałby pracować przez półtora roku bez wynagrodzenia, nie jedząc, nie pijąc i mieszkając pod mostem.\nNiektórzy uważają anulowanie zadłużenia za jedyne wyjście z tej niemożliwej sytuacji, inni – spłacenie go pieniędzmi bez wartości, po masowej dewaluacji; inni wreszcie – rozłożenie na raty.\nDoświadczenie długiego życia przekonuje mnie, że długi nie będą spłacone, bowiem nie leży to w interesie wierzycieli. Bankierzy nie pragną zwrotu. Przeciwnie, gotowi są wam dopłacać, byleście wzięli od nich pieniądze. Im więcej, tym więcej wyniosą odsetki.\nA na spłacenie odsetek potrzeba będzie niewolniczego wysiłku narodu, jeżeli nic się nie zmieni. Od piątku 4 grudnia znamy już nieoficjalne, ale autorytatywne stanowisko w tej sprawie. Jean Arthuis został mianowany przewodniczącym komisji do spraw zadłużenia. Były przewodniczący Komisji Budżetowej Parlamentu Europejskiego odrzucił optymistyczne prognozy. Spłata odsetek nie będzie anulowana. „Jeżeli chcecie pogrzebać jakiś problem, powołajcie komisję” – mówił Georges Clemenceau.\nTymczasem w sprawach medycznych nastąpiło nowe objawienie. Celem publicystyki jest nie tylko opisywanie wydarzeń i faktów, ale także przewidywanie. Nauczony historią pandemii, od początku uwierzyłem w terapię prof Raoulta – hydroksychlorochina z antybiotykiem azytromycyną podawane we wczesnym stadium choroby. Establishment rzucił się na Raoulta. Zagrożono mu odebraniem prawa praktyki i grzywną. Wstrzymano dostawę chlorochiny do szpitala. Była min. zdrowia Budzyn pozbawiła połowy budżetu Instytut szpitalny uniwersytecki w Marsylii, którym profesor kieruje. Nie posunę się tak daleko, żeby twierdzić, że za każdym razem, kiedy chce obronić dobrą sprawę, Pan Bóg posyła Polaka, ale finanse szpitala Polak uratował. Prof. Ryszard Frąckowiak, urodzony w Anglii światowej sławy specjalista od mózgu, na znak protestu z trzaskiem podał się do dymisji ze stanowiska przewodniczącego fundacji szpitala.\nHistoria przyznała mi rację. Głowy zaczynają spadać. P. Martin, dyrektor Agencji bezpieczeństwa leków, który zakazał stosowania chlorochiny, został wyrzucony na własną prośbę. Raoult zalecał masowe testy. Prezydent Republiki głośno wypowiadał się przeciwko, ale po cichu przyznał, że Raoult miał rację. WHO dyskretnie wycofała zastrzeżenia wobec hydroxychlorochiny. Trzy międzynarodowe programy badawcze potwierdziły jej skuteczność. Remdesivir, kosztowny lek amerykański popierany przez establishment, zakupiony przez UE po 2000 € za ampułkę, ta sama WHO uznała za nieskuteczny, a co gorsza – szkodliwy dla nerek i wątroby. Prof. Raoult wskazywał na te właściwości remdesiviru już w kwietniu. Ze swej strony Pfitzer ogłosił wyniki własnych badań: osoby nieszczepione szczepionką Pfitzera są dwa razy bardziej odporne od szczepionych.\nW Prowansji sprzedają obecnie świece świąteczne z wizerunkiem profesora Raoulta – dobroczyńcy ludzkości – i figurki pod choinkę wyobrażające go w białym kitlu. Zachęcam rodaków, aby postawili przy szopce figurkę profesora Ryszarda Frąckowiaka, Polaka, który szpital w Marsylii uratował.\nNie było nigdy w Europie kultury innej jak chrześcijańska. I nie było innej etyki jak chrześcijańska. Życzę wszystkim moim Czytelnikom i Słuchaczom, aby także i w tym roku mogli spędzić święta Bożego Narodzenia w rodzinie uformowanej na wzór Świętej Rodziny przedstawianej w szopce, w obrazach i rzeźbach zapełniających muzea całego świata.\nArtykuł „Końca świata nie będzie” Piotra Witta, stałego felietonisty „Kuriera WNET”, obserwującego i komentującego bieżące wydarzenia z Paryża, można przeczytać w całości w grudniowo-styczniowym „Kurierze WNET” nr 78/2020–79/2021, s. 1 i 3 – „Wolna Europa”.\nArtykuł Piotra Witta pt. „Końca świata nie będzie” na s. 1 grudniowo-styczniowego „Kuriera WNET” nr 78/2020–79/2021\nData publikacji: 24 grudnia 2020, 15:27 | Leave a Comment on W tym roku w Niemczech nie ma jarmarków bożonarodzeniowych. Pesymiści uważają, że dobre czasy już nie wrócą


Nowa Klasa V EXCLUSIVE – jeszcze więcej luksusu w vanie Mercedesa. – Transport Polski\nNowa Klasa V EXCLUSIVE – jeszcze więcej luksusu w vanie Mercedesa.\n„Wraz z Klasą V EXCLUSIVE portfolio naszego modelu wzbogacamy o najwyższą linię designu i wyposażenia, wyjątkowo ekskluzywną i komfortową. Możemy spełnić w ten sposób potrzeby naszych najbardziej wymagających klientów, doceniających ogrom przestrzeni w kabinie Klasy V” – mówi Volker Mornhinweg, szef Mercedes-Benz Vans.\nW Polsce model Klasa V EXCLUSIVE dostępny będzie z dodatkowymi elementami wyposażenia, takimi jak adaptacyjny tempomat DISTRONIC PLUS. Ceny modelu dla wersji V220d rozpoczynają się od 251 200 zł (netto) oraz dla wersji V250d – 258 200 zł (netto).\nOd lutego br. odsuwany, panoramiczny dach i szeroka konsola środkowa ze zintegrowaną lodówką są również dostępne jako opcjonalne wyposażenie pozostałych odmian Klasy V. Kolejnym komfortowym udogodnieniem jest oferowany na życzenie uchwyt na iPada w oparciu przedniego siedzenia.\nKlasa V z usługami Mercedes me connect dostępna od czerwca br.\nW czerwcu br. na liście wyposażenia pojawi się kolejna opcja wyposażenia zwiększająca wygodę użytkowników – usługi Mercedes me connect. Nabywcy modelu z 20 rynków, na których aktywny jest program Mercedes me, będą mogli wygodnie łączyć się ze swoją Klasą V w dowolnym czasie za pomocą smartfona, tabletu lub komputera. Lista bezpłatnych usług obejmuje system alarmowy Mercedes-Benz, pomoc w razie wypadku i awarii, telediagnostykę oraz zdalną inspekcję pojazdu. Na życzenie dostępne są informacje o ruchu drogowym w czasie rzeczywistym (Live Traffic Information) oraz szereg usług zdalnego sterowania, m.in. nawigowanie do zaparkowanego auta, lokalizację pojazdu przez GPS, jego monitorowanie, blokowanie i odblokowywanie drzwi, programowanie ogrzewania postojowego oraz sprawdzanie informacji takich jak ilość paliwa w zbiorniku czy poziom ciśnienia w ogumieniu.


Naukowcy zbadają, jak stworzyć dobrze działające lokalne centrum usługowe\nData: 21.12.2016 Kategoria: nauka/badania/innowacje\nDlaczego miejsca takie jak plac Piłsudskiego na wrocławskich Karłowicach nie spełniają dziś swoich funkcji? Czy „sypialnie” dużych miast są skazane na brak przestrzeni publicznych? Dlaczego w jednych miejscach lokalne centra usługowe kwitną życiem, a w innych są opustoszałe? Dzięki grantowi z Narodowego Centrum Nauki urbanista dr inż. Łukasz Damurski wraz z zespołem badaczy z kilku uczelni poszuka odpowiedzi na te pytania\nLokalnymi centrami usługowymi nazywamy miejsca, które koncentrują usługi dla mieszkańców danego osiedla. Mówiąc prościej: to nieduże ryneczki lub uliczki, które oferują podstawowe, codzienne usługi, w tym sklepy spożywcze, piekarnie, zakłady szewskie, kawiarnie, kioski itp. oraz miejsca publiczne takie jak place, na których można przysiąść, tereny zielone czy osiedlowe domy kultury. Lokalne centra usługowe odpowiadają potrzebom okolicznych mieszkańców. Takim miejscem może być np. niewielkie osiedlowe targowisko wraz z otoczeniem, ale już nie rynek na wrocławskim Psim Polu, bo ten pełni funkcję dzielnicowego centrum usługowego, przyciągając także mieszkańców z odleglejszych okolic.\nDr Łukasz Damurski z Wydziału Architektury PWr tematem lokalnych centrów zainteresował się kilka lat temu. – Najpierw podczas prac nad strategią rozwoju Zielonej Góry, a potem przy opracowywaniu projektu lokalnych węzłów usługowych dla powiatu wrocławskiego – opowiada.\nW obu tych przypadkach badania prowadzone wśród mieszkańców pokazały, że takich centrów bardzo brakuje. Wynika to po części z polityki przestrzennej prowadzonej przez samorządy.\n– Gdy przeanalizowaliśmy studia uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego dziewięciu gmin powiatu wrocławskiego, okazało się, że tylko jedna z nich w swoim dokumencie planistycznym uwzględniła temat lokalnego centrum usług – podkreśla dr Damurski. – W pozostałych zapisy dotyczące usług były bardzo elastyczne. Samorządy najczęściej nie wyznaczają lokalizacji koncentracji usług, a zdają się na „niewidzialną rękę rynku”. Niestety skutkuje to tym, że pod Wrocławiem powstają typowe „sypialnie”, czyli rozległe przedmieścia pozbawione lokalnych centrów usługowych. Te centra nie utworzą się same z siebie, bo zabudowa w takich miejscach jest zbyt rozproszona. Brakuje tam naturalnych koncentracji, w których prowadzenie działalności usługowej byłoby opłacalne. Trzeba więc takie miejsce zaplanować.\nPięć studiów przypadku\nWe właściwym podejściu do kwestii lokalnych centrów usługowych władzom samorządowym mogą pomóc wyniki badań, jakie przeprowadzi zespół doktora Damurskiego. Dzięki grantowi z Narodowego Centrum Nauki (ponad 415 tys. zł) naukowcy zamierzają opracować model dobrze działającego lokalnego centrum usługowego. Takiego, które przyczynia się do tworzenia silnych społeczności lokalnych i zwiększa spójność terytorialną obszarów zurbanizowanych.\nNad stworzeniem tego modelu zaczął już prace interdyscyplinarny zespół, który tworzą urbaniści z Politechniki Wrocławskiej, socjolog z Uniwersytetu Wrocławskiego i ekonomista z Uniwersytetu Ekonomicznego. W zespole są również naukowcy z zagranicy – prof. Hans Thor Andersen z Danish Danish Building Research Institute Copenhagen w Danii i prof. Karel Maier z Czech Technical University in Prague w Czechach.\nBadacze skupią się na lokalnych centrach usługowych istniejących w tzw. obszarach funkcjonalnych miast (functional urban areas), czyli miastach centralnych i ich „obwarzankach”, których mieszkańcy codziennie dojeżdżają do pracy do miasta centralnego. Za obszar funkcjonalny danego ośrodka miejskiego uznaje się gminy ościenne, w których przynajmniej 15 proc. mieszkańców pracuje w mieście centralnym. W przypadku Wrocławia będą to więc np. Długołęka czy Siechnice.\nEuropejski Urząd Statystyczny wyróżnił w naszym kraju 58 obszarów funkcjonalnych. Spośród nich zespół badawczy wybierze 30 takich, które w swoich dokumentach dostrzegają znaczenie usług i ich planowania. W tej trzydziestce badacze wytypują pięć studiów przypadku, czyli konkretnych lokalnych centrów usług, które poddadzą głębszym analizom.\n– Zależy nam na tym, by były to zróżnicowane centra usługowe – tłumaczy dr Łukasz Damurski. – Na pewno wybierzemy więc do analizy takie, które zostało dobrze zaprojektowane i świetnie spełnia swoją funkcję, ale też takie, któremu czegoś brakuje i nie odpowiada w pełni na potrzeby mieszkańców. Będzie wśród tych pięciu także miejsce, które mogłoby być lokalnym centrum usługowym, ale nim nie jest, bo różne czynniki temu nie sprzyjają, jak w przypadku pl. Piłsudskiego na wrocławskich Karłowicach, który dziś służy głównie jako parking z kilkoma punktami usługowymi. Paradoksalnie w tym ostatnim przypadku będzie nam zapewne najłatwiej wyciągnąć wnioski. Bo jeśli mieszkańcy czegoś nie mają, łatwiej im określić, jakie są deficyty, a jeśli coś funkcjonuje obok nich od zawsze, to są do tego przyzwyczajeni i nawet nie zauważają, jak wpływa to na ich codzienne życie.\nZespół przyjrzy się także dwóm lokalnym centrum usługowym za granicą – w Czechach i w Danii. Nasi południowi sąsiedzi zostali wybrani ze względu na podobieństwa do Polski – zbliżoną historię społeczną i gospodarczą po II wojnie światowej i podobny sposób kształtowania systemu osadniczego. Natomiast Dania może posłużyć jako przykład modelowy, ponieważ jest krajem o bardzo dużym doświadczeniu w kształtowaniu lokalnych centrów usługowych. – To w Danii i w Holandii w ostatnich kilkudziesięciu latach powstawało najwięcej świadomie planowanych centrów usługowych – zaznacza dr Damurski.\nPrzyjrzą się mieszkańcom i porozmawiają z władzami\nW wybranych centrach członkowie zespołu będą prowadzili obserwacje, analizując zachowania ludzi w tych miejscach. – Przyjrzymy się temu, jak wiele osób jest klientami tamtejszych sklepów i innych punktów usługowych oraz czy i jak korzystają z przestrzeni publicznej. Czy spędzają tam wolny czas? Bawią się z dziećmi? Wypoczywają? Czy może tylko tamtędy przechodzą, bo nie ma powodu, dla którego mieliby się zatrzymać na dłużej? – opowiada dr Damurski. – Będziemy to badać w różnych dniach tygodnia i o różnych porach dnia, żeby mieć pełen obraz sytuacji.\nKolejnym krokiem będzie dotarcie do użytkowników tej przestrzeni. Naukowcy przeprowadzą więc ankiety z klientami sklepów i innymi osobami, które tam przebywają, a także z usługodawcami, czyli sklepikarzami i właścicielami różnych zakładów. Wypytają ich o to, jak postrzegają przestrzeń swojego lokalnego centrum, czy dostrzegają tam jakieś problemy i czy czegoś im brakuje.\nBadacze przeanalizują także kwestie ekonomiczne, czyli czy działalność sklepów i innych punktów usługowych jest w tych miejscach opłacalna, a może jest na granicy opłacalności lub ich właściciele korzystają z wsparcia publicznego czy różnego rodzaju ulg, które umożliwiają im funkcjonowanie w danym miejscu (np. niższych czynszów za wynajem lokalu). Pod uwagę wezmą też wątek geograficzny, a zatem dostępność lokalnego centrum usługowego w skali osiedla dla różnych środków transportu.\n- Ostatnim, niezwykle ważnym adresatem projektu będą władze samorządowe: chcemy prześledzić, w jaki sposób podejmowane są decyzje dotyczące zagospodarowania osiedli i jakie procesy i procedury powinny być wdrożone, by zbudować lokalne centrum usługowe – podkreśla doktor Damurski.\n- Nasz projekt jest teoretyczny, dotyczy badań podstawowych, ale dążymy do stworzenia modelu, który mógłby zostać zastosowany w przestrzeni, czyli wdrożony – podkreśla. – Chcemy wypracować wzorzec, który będzie łatwy do zastosowania w polityce samorządowej. Wskaże on, jakie warunki muszą być spełnione i o co warto zadbać w samym zapisie planistycznym, żeby takie lokalne centrum mogło powstać i żeby dobrze funkcjonowało. Ostatnie miesiące naszego projektu, rozpisanego na trzy lata, poświęcimy na przygotowanie publikacji, która podsumuje nasze badania, ale także na poszukiwanie miejsc, w których moglibyśmy sprawdzić skuteczność naszych rekomendacji. Zdajemy sobie sprawę, że nie będzie to łatwe, ale będziemy próbować.\nDr Damurski podkreśla, że w swoich analizach zespół musi uwzględniać szeroki kontekst powstawania i funkcjonowania lokalnych centrów usługowych. Istotne są wątki: osadniczy (człowiek zagospodarowując przestrzeń, kieruje się zasadą najmniejszego wysiłku, staramy się mieć wszystko jak najbliżej i skupiać jak najwięcej funkcji w jednym miejscu, ale wszystko to rozmywa się w przypadku suburbanizacji), polityczny (spójność terytorialna) i technologiczny (e-usługi, czyli zakupy i inne usługi, jakie wykonujemy dziś online, mogą stawiać pod znakiem zapytania sens funkcjonowania lokalnych centrów usługowych). – Dlatego nasz projekt jest wielowątkowy i interdyscyplinarny. Zagadnienie lokalnych centrów usługowych wymaga szeregu analiz, by móc wyciągać wnioski, które pomogą władzom samorządowym w ich działaniach planistycznych, a docelowo przyczynią się do podniesienia jakości życia w obszarach miejskich – tłumaczy dr Damurski.


Rodzaje ubrań strażackich – Sklep strażacki\nNapisano Lipiec 22, 2019 Lipiec 26, 2019 przez admin\nKażdy strażak posiada prawo do własnego umundurowania. Nie ma znaczenia czy służy w Ochotniczej Straży Pożarnej czy jest zawodowcem. Jest to zaszczyt ale i zobowiązanie. Ubranie strażackie może być bojowe, koszarowe oraz galowe.\nNa większą akcję – umundurowanie bojowe.\nUbranie strażackie bojowe to najbardziej charakterystyczny ubiór strażaka. Składa się z dwuczęściowego ubrania ochronnego, butów ochronnych, hełmu oraz kominiarki. Odzież bojowa jest stosunkowo ciężka i obszerna, nie krępuje jednak ruchów strażaka. W ubraniu bojowym strażak może bezpiecznie wykonywać swoje obowiązki, np. uczestniczyć w gaszeniu pożaru. Ważne jest aby bojowe ubranie strażackie było wykonane starannie i z dobrej jakości materiałów, każde niedociągnięcie bowiem, może zaważyć na jego zdrowiu i bezpieczeństwie.\nDo codziennych zadań – umundurowanie koszarowe.\nKoszarowe ubranie strażackie to zdecydowanie najwygodniejszy rodzaj umundurowania na podorędziu strażaka. Składa się z bluzy i spodni, butów na twardej podeszwie, czapki z daszkiem oraz logiem, kamizeli i dystynkcji. Tego typu ubranie strażackie noszone jest podczas imprez, świąt, zawodów, szkoleń oraz zabezpieczania imprez.\nOd święta – umundurowanie galowe.\nGalowe ubranie strażackie jest obowiązkowe podczas świąt strażackich, kościelnych i państwowych oraz we wszystkich sytuacjach, gdy strażak oficjalnie reprezentuje swoją jednostkę. W skład umundurowania galowego wchodzi marynarka, biała koszula, spodnie oraz wyjściowe buty. Całości dopełnia krawat, sznur, dystynkcje oraz charakterystyczna czapka – rogatywka.


Niemożliwe nie istnieje! – Osobiscie.pl\nKrzysztof Kokot | 24.01.2019 Archiwum Prywatne\nMoje życie od samego początku miało bardzo dużo wspólnego ze sportem. Już przed pójściem do szkoły pływałem i nurkowałem w basenie, nie bojąc się wody. Rodzice chcieli, żebym był wszechstronny i spróbował wielu dyscyplin sportu, tak też trafiłem m.in. na zajęcia z judo czy tenisa. Tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego zdałem testy i zostałem przyjęty do klasy pływackiej w szkole sportowej, jednak treningi odbywały się 2 razy dziennie więc moi rodzice stwierdzili, że nie dam rady i przepisali mnie do zwykłej szkoły podstawowej. Tam, w drugiej klasie, zapisałem się do klubu piłkarskiego, w którym trenowałem przez 3 lata. Byłem bardzo zadowolony i dumny z bycia piłkarzem i chciałem w przyszłości grać profesjonalnie jak większość małych chłopaków. Gdy byłem w 6 klasie szkoły podstawowej, mój klub rozwiązano więc zmuszony byłem odejść. Nastąpiła dwuletnia przerwa w sporcie, a jedyną aktywnością fizyczną były zajęcia w-f.\nPo lekcjach cały wolny czas spędzałem przed komputerem grając w gry. Byłem słaby fizycznie i bardzo szczupły. Moje mniemanie o sobie było niskie, nie mogłem patrzeć już na swoje obecne życie i pragnąłem zmian. Postanowiłem, że chcę zostawić jakiś ślad po sobie na tym świecie. Chciałem wrócić do piłki nożnej, jednak żaden klub nie był zainteresowany piętnastolatkiem, który „przespał” okres na kształtowanie sprawności w tym sporcie. Postanowiłem poszukać innego klubu sportowego. Całkiem przypadkiem trafiłem na stronę klubu kolarstwa szosowego Stomil Poznań, gdzie ogłoszony był nabór chłopców w wieku 12-13 lat do sekcji. Nie spełniałem więc kryterium wiekowego, mimo tego postanowiłem spróbować. Nie zostałem dobrze przyjęty, wyczuwając niechęć ze strony trenera. Być może ze względu na moją kiepską budowę ciała, gdzie przy wzroście 175 cm ważyłem 54 kg.\nNa pierwszym testowym treningu już na samym początku wszyscy mi odjechali, więc wyścig toczyłem w samotności. Taki scenariusz powtarzał się przez kolejne 2-3 miesiące. Pamiętam, że długo zastanawiałem się stojąc przed bramą klubu przed drugim treningiem, czy na pewno chcę trenować. Tak, jak zawsze byłem słaby psychicznie i odpuszczałem, gdy tylko nadarzyła się okazja, wtedy o dziwo postanowiłem wejść w ten świat. Przez pierwsze miesiące treningów jeździłem w tym co dostałem od trenera. A zanim zasłużyłem na jakikolwiek podarunek, trenowałem w stroju od w-f oraz podstawowym kasku bez regulacji, który cały czas przemieszczał się po całej głowie. Rower, na którym jeździłem to zwykły MTB z marketu. Nie potrzebowałem żadnych zegarków czy liczników, liczyła się czysta rywalizacja. Cały czas słuchałem zaleceń trenera. Ten, po kilku miesiącach widząc, że nie odpuszczam, dał mi 2 klubowe koszulki, czarne spodenki kolarskie, używane buty marki Shimano oraz rower szosowy z lat 80′ z przerzutkami w ramie. Byłem bardzo szczęśliwy, że zostałem zaakceptowany i wyglądam choć trochę jak zawodnik.\nArchiwum Prywatne | W ucieczce podczas kryterium kolarskiego w Turku z czasów juniora młodszego, 2009 rok\nTreningi były bardzo ciężkie, tym bardziej że nie chciałem pokazać swoich słabości i walczyłem, żeby utrzymać się w najsilniejszej grupie. Uczucie palenia mięśni w udach towarzyszyło mi bardzo często, szczególnie podczas tempówek. Pewnego razu, podczas treningu jazdy drużynowej na czas było już tak źle, że myślałem o tym, w jaki sposób najbezpieczniej przewrócić się, żeby nie uszkodzić kolegów i nie wpaść pod auto trenera, który zawsze za nami jechał. Chciałem skończyć to cierpienie. Na szczęście jakaś siła nie pozwoliła mi się poddać. Myślę, że właśnie tego typu doświadczenia kształtują siłę naszego charakteru. Na pewno dużą zasługę miał w tym wszystkim mój trener Kazimierz Marchewka, którego bardzo szanowałem i był dla mnie wielkim wzorem.\nPo 6 miesiącach przyszedł czas na pierwszy wyścig – kryterium kolarskie w Poznaniu, czyli szybki i krótki wyścig na rundach o długości ok. 3-4km. Podczas okrążeni zbierało się punkty i wygrywał ten, który miał ich największą ilość. Zawody zakończyłem około 25 miejsca na 30 zawodników, ale byłem bardzo zadowolony z siebie, że dałem radę i czułem się częścią drużyny. Po sezonie, w tygodniu treningi mieliśmy na trenażerach w klubie, na siłowni lub biegaliśmy. Weekendy to jazda na rowerach MTB w terenie, co było moją udręką. Z racji wątłej budowy ciała nie miałem wystarczająco dużo siły do jazdy w terenie, przez co powtarzała się sytuacja z mojego pierwszego treningu – bardzo szybko widziałem wyłącznie plecy kolegów, by po chwili całkowicie zniknęli mi z pola widzenia. Ponownie czułem się najsłabszy, mimo że trenowałem już rok i nie byłem najmłodszy. Pamiętam, że bardzo mnie to stresowało i co weekend modliłem się, żeby była zła pogoda i trener zmienił trening w terenie na trenażer. Jednak on nie uznawał żadnych słabości i wiele razy jechaliśmy w deszczu lub przy ujemnych temperaturach, a jako że nie miałem odpowiedniego wyposażenia zimowego, jeździłem w zwykłych rękawiczkach. Wiele razy wracałem z odmrożonymi palcami u rąk i nóg, a w trakcie treningu moje dłonie były tak skostniałe, że ogromny wysiłek sprawiało zwykłe hamowanie. Trenowałem dużo i ciężko, pojedyncze treningi trwały czasami nawet 4 godziny. Jak na nastolatka z niedowagą to całkiem sporo, więc często bardzo mocno eksploatowałem organizm.\nKiedy robiłem w przychodni sportowej badania mające wykazać zdolność do uprawiania kolarstwa, przed wejściem na wagę wypiłem ponad 1 litr wody i wsadziłem do kieszeni klucze, telefon i portfel, żeby zwiększyć swoją wagę. O dziwo zadziałało i nic poza niewielką wagą nie budziło wątpliwości lekarza. Mijały kolejne lata, kolejne wyścigi, kolejne zgrupowania, z roku na rok byłem coraz lepszy. W głowie pojawiło się kolejne marzenie – wystąpienie z orzełkiem na piersi. Ciężkie do zrealizowania zważając na to, że nie byłem najlepszy. Wyścigi z serii Pucharu Polski czy innych ogólnopolskich kończyłem przeważnie w środku stawki. Mimo to zaczęło mi coraz bardziej zależeć na kolarstwie i chciałem ścigać się zawodowo. Myślałem nad zmianą klubu na lepszy, jednak jak na osiemnastolatka nie miałem odpowiednich znajomości, a może zabrakło po prostu odwagi…\nW 2011 roku, trener widząc moje zaangażowanie, wyrobił mi licencję U23, która uprawniała mnie do ścigania się z seniorami. Byłem jedynym młodzieżowcem w klubie, ponieważ ci słabsi zakończyli karierę, a ci lepsi przeszli do lepszych klubów. Trenowałem więc indywidualnie, w najcięższych cyklach miałem do przejechania 1000 km/tydzień z konkretnymi zadaniami i akcentami w trakcie. Będąc uczniem Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego w Poznaniu, miałem na szczęście na to czas.\nArchiwum Prywatne | Sposób na urozmaicenie długich i jednostajnych treningów wytrzymałościowych oraz rywalizacja pomiędzy kolegami z klubu, który zrobi lepszą sztuczkę w czasie jazdy, 2011 rok\nZbliżały się Mistrzostwa Polski, gdzie po dobrym występie miałbym szansę przejść do lepszego klubu. Pech chciał, że tydzień przed zawodami, podczas ogólnopolskiego wyścigu uległem poważnemu wypadkowi. Przy prędkości ok. 45km/h na szybkim zakręcie straciłem kontrolę nad rowerem i uderzyłem w drzewo. Z wypadku pamiętam tylko, że siedziałem na trawie widząc odsłonięte kości piszczelowe w dwóch miejscach na nogach. Ze szpitala wyszedłem tego samego dnia, bowiem na szczęście nic poważnego mi się nie stało poza ranami na nogach i rękach. Zdecydowanie bardziej ucierpiał rower, z którego niewiele zostało. Rama złamana, widelec z kołem wyrwany, kierownica i manetki pogięte. Nie miałem pieniędzy na nowy, klub też nie był w stanie mi go zapewnić. Do treningów wróciłem po 3 miesiącach korzystając z pożyczonego roweru.\nWe krwi miałem tylko rywalizację. Jeżdżenie dla zabawy nie miało dla mnie sensu.\nNiestety, w styczniu 2012 roku coś we mnie pękło. Trener stwierdził, że klub nie wyrobi mi na przyszły rok zawodniczej licencji, bo nie ma pieniędzy i że tak po prostu czasem bywa. Rodzice i przyjaciele tylko to potwierdzili, że czasem trzeba pogodzić się z losem i wypadałoby zająć się normalnym życiem, a rower traktować jako hobby. Strasznie mnie to irytowało. Nie chciałem być amatorem, więc kilka dni później odszedłem z klubu. Nie po to tyle poświęciłem przez ostatnie kilka lat, żeby teraz ścigać się tylko dla przyjemności i zabicia czasu. We krwi miałem tylko rywalizację. Jeżdżenie dla zabawy nie miało dla mnie sensu. Niestety, w kolejce nie ustawiały się inne kluby, chętne przyjąć mnie w swoje szeregi…\nPo skończeniu szkoły zacząłem szukać pracy oraz zapisałem się na studia zaoczne. Jednak po roku „zwykłego” szarego życia, którego nienawidziłem, leżąc w łóżku i rozmyślając, że miałem przecież zrobić w życiu coś wielkiego, postanowiłem spróbować raz jeszcze na własną rękę. Wróciłem do treningów i poprzedniego trenera, żeby pomógł mi się przygotować do sezonu 2013 i startu w kilku górskich wyścigach. W międzyczasie startowałem w amatorskich zawodach w kraju, czy też prestiżowym wyścigu na górę Śnieżka, jednak cały czas te cele były dla mnie za małe. Postanowiłem, że w 2014 roku wystartuję w Mistrzostwach Europy w maratonie MTB w Irlandii. Moim motto stało się powiedzenie „Impossible is Nothing”- bardzo w nie wierzyłem i chciałem pokazać, że jest prawdziwe. Stworzyłem projekt na witrynie „Polak Potrafi”, żeby zebrać fundusze na ten wyjazd. Projekt niestety nie zebrał odpowiednich środków mimo aprobaty mediów, które udało się zaangażować. Byłem więc zmuszony odłożyć na później swoje marzenia.\nEmocje sięgają zenitu, serce wali jak oszalałe, puls coraz wyższy, zalany jestem zimnym potem. I nagle dźwięk syreny startowej, której chyba nie zapomnę do końca życia… Zaczęło się…\nSpróbowałem swoich sił w triathlonie. Dostałem niezłą lekcję na pływaniu (wcześniej dystans 200 metrów pokonywałem w około 4 minuty i był to najdłuższy dystans, jaki mogłem przepłynąć bez przerwy) a na zawodach miałem do przepłynięcia 600m. Niewyobrażalny dystans. Zupełnie inaczej było na rowerze. Dogoniłem prawie całą czołówkę i wykręciłem najlepszy czas. Bieganie nie było niestety moją domeną. Klasyczna wersja triathlonu nie stała się więc moją pasją. Postanowiłem spróbować swoich sił w cross triathlonie, czyli terenowej wersji, gdzie rower i bieg odbywają się w górzystym terenie, ponieważ tam najbardziej liczą się umiejętności kolarskie oraz technika. Zobaczyłem w tym swoją szansę. Zacząłem coraz więcej pływać i startować, trenowałem samemu po pracy, układając sobie wcześniej plany treningowe. Stawałem się coraz lepszy, chciałem zostać zauważony przez Polski Związek i wystartować za granicą. Czułem, że albo zrobię to teraz, albo nigdy.\nW końcu, w sierpniu wywalczyłem medal Mistrzostw Polski U23 w cross triathlonie. Dzięki uporowi i ciężkiej pracy oraz pomocy Polskiego Związku, zostałem zgłoszony do Mistrzostw Świata ITU w cross triathlonie w niemieckim Zittau.\nArchiwum Prywatne | Rozłożony na łóżku pakiet startowy w hotelu, wieczorem przed Mistrzostwami Świata elity, 2014 rok\nSam wyjazd, start i atmosferę Mistrzostw Świata Elity pamiętam jak najlepszy film, który kiedykolwiek widziałem. Odprawa techniczna, konferencje prasowe, telewizja, wielkie miasteczko zawodów, wokół najlepsi triathloniści na świecie, „pasta party” i koncerty na scenie. Wszystko zorganizowane perfekcyjnie i na wielką skalę. Trasa cała zamknięta, a na plaży ustawiony już podest startowy z wyznaczonym dla każdego zawodnika miejscem. Byłem bardzo podekscytowany, a jednocześnie zestresowany tym wszystkim. Całą noc i ranek lało, godzina startu zbliżała się nieuchronnie, a wraz z nią wzmagało się moje zdenerwowanie.\nArchiwum Prywatne | W oczekiwaniu na start w Pucharze Europy ITU nad jeziorem Bohinj w Alpach Julijskich (Słowenia), 2015 rok\nPo rozgrzewce, w specjalnej strefie dla zawodników elity, każdego z nas przedstawiono przed publicznością i wezwano na swoje miejsce startowe. Właśnie spełniło się moje marzenie. Byłem bardzo dumny, że to właśnie ja występuję w stroju z orzełkiem na piersi. Stanąłem na starcie najważniejszej imprezy w sezonie… Uczucie wprost niewiarygodne… Wszedłem na podest startowy. Zero gestów, zero rozmów, każdy z nas jest sam, zamyka się w swoim świecie motywacji. Słychać tylko głośną muzykę z głośników na scenie, która miała wykrzesać z nas jeszcze więcej mocy. W głowie miliony myśli, które tak szybko jak się pojawiają, tak szybko znikają. Czułem się taki strasznie mały, bezbronny i słaby, a wzrok setki kibiców, przechodniów, fotoreporterów i całej reszty jeszcze to potęgował. Najchętniej zapadłbym się pod ziemię albo po prostu uciekł. Ale dlaczego ? Przecież właśnie spełniam swoje marzenie. Stałem więc dzielnie, z podniesioną głową i pełną piersią, bo miałem zadanie do wykonania i tak wiele osób na mnie liczyło. Nagle muzyka przestaje grać, zapada totalna cisza, jedyne co słychać to walenie kilkudziesięciu sportowych serc, które w ciągu kilku sekund rzucą się do walki o to najcenniejsze trofeum dla sportowca. Wtedy padają te ostatnie słowa przed startem: „On your marks”… Emocje sięgają zenitu, serce wali jak oszalałe, puls coraz wyższy, zalany jestem zimnym potem. I nagle dźwięk syreny startowej, której chyba nie zapomnę do końca życia… Zaczęło się…\nArchiwum Prywatne | Dzień przed startem w Pucharze Europy na Słowenii, przerwa podczas objazdu trasy zawodów i wizualizacja jutrzejszego startu w głowie\nNiestety nie był to zbyt udany start dla mnie, ponieważ trasa kolarska i biegowa zamieniła się w bagno przez deszcz, który lał dzień wcześniej i cały ranek. Zaliczyłem na rowerze 3 kraksy, tracąc hamulec podczas jednej z nich i łamiąc kask na drugiej. Wiedziałem, że nie mam szans na dobry wynik i strata będzie spora, ale zależało mi za wszelką cenę, żeby ukończyć wyścig. Dotarłem do mety jako 57 na 63 zawodników, którzy wystartowali. Tak zaczęła się moja przygoda z cross triathlonem. Mimo tego niepowodzenia, chciałem spróbować wejść w ten świat, tym bardziej że w elicie mężczyzn nie było dotąd Polaków.\nW kolejnych latach mam zamiar cały czas zbliżać się do czołówki światowej zgodnie z powiedzeniem „trenuj tak długo i ciężko, aż twoi idole nie staną się twoimi rywalami”.\nW kolejnym roku zaliczyłem starty z serii Pucharu Europy na Słowenii oraz Xterra Triathlon, wciągnąłem się w cross triathlon całym sobą. Dołączyłem do klubu Posnania Triathlon oraz znalazłem kilku sponsorów, dzięki którym w 2016 roku mogłem poświęcić cały czas na treningi i starty. Zaowocowało to kilkoma dobrymi wynikami w Polsce i za granicą oraz startem na Mistrzostwach Europy w Niemczech, a także rok później w Danii. Niestety zeszłej jesieni podczas jednego ze startów zwichnąłem staw barkowy co wyłączyło mnie z pływania na kilka miesięcy. Mimo tego nie poddałem się i w sierpniu 2018 roku pobiłem swój rekord życiowy na 1500m zdobywając 9 miejsce podczas Pucharu Europy Xterra w Rumunii. W kolejnych latach mam zamiar cały czas zbliżać się do czołówki światowej zgodnie z powiedzeniem „trenuj tak długo i ciężko, aż twoi idole nie staną się twoimi rywalami”.\nMyślę, że moja historia pokazuje, że nigdy nie wolno się poddawać i zawsze warto dążyć do realizacji swoich marzeń. W wielu przypadkach będzie to piekielnie ciężka droga, ale w końcu „niemożliwe nie istnieje”.\nKrzysztof Kokot 24.01.2019\nNic w życiu samo nie przyjdzie


Rusza wakacyjny cykl zajęć z jogi | Tychy.pl\nStrona główna Sport Rusza wakacyjny cykl zajęć z jogi\nPierwsze w tym roku otwarte zajęcia z jogi na świeżym powietrzu odbędą się 8 lipca o godzinie 10.00 przy boisku głównym na Paprocanach, gdzie spotkają się chętni na poranne rozciąganie. Wydarzenie przeprowadzone zostanie z zachowaniem obowiązujących rygorów sanitarnych.\nLiczba miejsc została ograniczona do 50 osób (decyduje kolejność pojawienia się na miejscu). Uczestnicy zobowiązani są do zmierzenia temperatury i dezynfekcji rąk przed udziałem w zajęciach. Natomiast podczas ćwiczeń powinni zachować bezpieczną odległość, nie nawiązywać bezpośredniego kontaktu z innymi osobami oraz stosować się do zasad higieny osobistej.\nZainteresowani zobowiązani są do zabrania własnych mat i przyjścia na zajęcia w odpowiednim stroju.\nMiejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Tychach zastrzega sobie jako organizator prawo do odwołania zajęć w przypadku brzydkiej pogody. Planowo joga będzie odbywać się regularnie w każdą środę o godzinie 10.00 przy boisku głównym na Paprocanach.


Fade to Silence | PC Steam Gra | Fanatical\nOkoło Fade to Silence\nFade to Silence to gra przygodowa dla pojedynczego gracza i kooperacji rozgrywająca się w postapokaliptycznym świecie, który jest zamrożony w wiecznej zimie. Śnieg i lód ukształtowały bezlitosny krajobraz. Natura jest zepsuta. Potworne stwory z horroru Eldritcha przemierzają zamarznięte pustkowie.\nJako gracz wcielasz się w rolę Asha, naturalnego, ale udręczonego przywódcy. W tej roli badasz postapokaliptyczne, zamarznięte pustkowia, aby zebrać zasoby niezbędne do stworzenia schronienia dla przetrwania. Przy zmniejszających się zasobach, proste zadania, takie jak ulepszanie sprzętu i szybkie zbieranie materiałów, wymagają ekspedycji, aby oczyścić niezbędne przedmioty. W poszukiwaniu materiałów przetrwania musisz poruszać się po ogromnym terytorium, w którym spotkasz potwory Eldritcha i jeszcze większego wroga: nieubłaganą zimę. Podczas gdy mroźne temperatury nieustannie odbijają się na Ashu, najbardziej śmiertelnym wydarzeniem jest zamieć. Jeśli zostaniesz zaskoczony, przetrwanie wymaga każdej ilości umiejętności, determinacji i szczęścia.\nAby przetrwać i pokonać wszystkie wyzwania, musisz przyciągnąć naśladowców, wprowadzając ich do swojego schronienia. Każdy indywidualny zestaw umiejętności i cechy charakteru zapewniają dostęp do zasobów i sprzętu wyższego poziomu. Bez zwolenników możesz wyłapać tylko najprostsze rzeczy, tworząc tylko prowizoryczne narzędzia i broń.\nFade to Silence wprowadza wiele dynamiki surowego klimatu zimowego do złożonego, opartego na charakterze, przeżycia grupowego. Dynamiczny system pogodowy zwiększa zanurzenie w zimnym, zepsutym świecie. Przetrwanie zależy od tego, jak dobrze czytasz wzorce pogody, a jeśli dojdziesz do właściwego wniosku: albo szukać schronienia, albo naciskać do domu. Dynamiczne przemieszczenie śniegu pozostawia realistyczną ścieżkę zarówno graczowi, jak i NPC. Ten znak ostrzegawczy powie regiony, w których dobrze jest polować i regiony, w których przebywają potwory.\n· Napięta atmosfera i bezlitosna rozgrywka. To gra stratega.\n· Tryb eksploracji pozwala wędrować po świecie i przeżywać historię we własnym tempie.\n· Odkryj rozległy zimowy krajobraz: wersja startowa pozwala odkrywać deltę rzeki, gęsty region leśny i uprawne pola uprawne o powierzchni 8 km².\n· Wyprawy Wolf Sled: Spakuj sanki, zabierz ze sobą zwolennika i weź udział w długoterminowych wyprawach do najdalszych regionów.\n· Rekrutuj zwolenników, aby uzyskać dostęp do lepszego sprzętu, co pozwoli ci przetrwać zimne środowisko i coraz bardziej niebezpieczne stworzenia.\n· Poprowadź swoich zwolenników i utrzymuj ich przy życiu. Staniesz w obliczu trudnych wyborów moralnych.\n· Walcz z coraz bardziej niebezpiecznymi stworzeniami Eldritcha, które wędrują po apokaliptycznym świecie.\n· Gra w trybie kooperacji dla dwóch graczy (gdy gracz gospodarz zwerbuje pierwszego naśladowcę)\n· Zaufaj swojemu wewnętrznemu głosowi. To twój przyjaciel.\nCo użytkownicy mówią o Fade to Silence?\nPomóż innym użytkownikom, opisując to, co lubisz w Fade to Silence