Octave Mirbeau tak w natchnieniu pisał o malowanych przez Claude’a Moneta widokach Tamizy, wystawionych w 1904 roku w paryskiej galerii marszanda impresjonistów Paula Duranda-Ruela: „Temat jest jeden, a przecież różny – Tamiza. Dymy i mgły, formy, masy architektury, perspektywy, całe miasto głuche i huczące, zanurzone we mgle, walka światła i wszystkie fazy tej walki, słońce więzione w mgłach albo przebijające rozłożonymi promieniami barwną, lśniącą, ruchliwą głębokość atmosfery, dramat wieloraki, zawsze zmienny i pełen odcieni, ciemny albo feeryczny, przygnębiający i rozkoszny, ukwiecony i straszliwy dramat odblasków na wodach Tamizy. Jest tu i koszmar, i sen, i tajemnica, i niewidzialne, i nierzeczywiste, a wszystko to ma osobliwą naturę, naturę właściwą temu niezwykłemu miastu, stworzonemu dla malarzy, którego malarze aż do Claude Moneta nie umieli dojrzeć”[i].\nNie umieli dojrzeć miasta czy nie umieli dojrzeć mgły? Czy może nie mogli go dojrzeć właśnie z powodu spowijającej je mgły?\nPrzewrotną (bo jakżeby inaczej) odpowiedź Mirbeau mógł znaleźć w skandalizującym dialogu Oskara Wilde’a Zanik kłamstwa. Elokwentny Vivian, porte parole autora, mnożąc argumenty na rzecz tezy, iż „życie znacznie więcej naśladuje sztukę niż sztuka życie”, głosi tam: „Któż, jeśli nie impresjoniści stworzyli te cudne, ciemne mgły, co się wloką po naszych ulicach, przyćmiewają lampy gazowe i zamieniają domy na cienie potworne? Komuż, jeśli nie im i ich mistrzowi zawdzięczamy te czarowne zwoje srebrzyste, co zwisają nad naszymi rzekami i zwiewnym, lotnym obłokiem przesłaniają most łukowy i łódkę, słaniającą się po tafli wód? Ogromna zmiana, jaka w ciągu ostatnich lat dziesięciu zaszła w klimacie Londynu, jest jedynie i wyłącznie dziełem tej szczególnej szkoły artystycznej”. I dalej Vivian, dając wyraz panującemu, zwłaszcza wśród symbolistów, przekonaniu o kreacyjnym charakterze percepcji, kontynuuje: „Rzeczy istnieją, ponieważ my je widzimy, a co widzimy i jak widzimy zależy od sztuki, której wpływowi ulegamy. Wielka to różnica, czy na rzecz jakąś patrzymy, czy też ją widzimy. Wcale jej nie widzimy, dopóki nie dostrzegamy jej piękna. Wtedy dopiero, jedynie wtedy, zaczyna się jej istnienie. “Obecnie ludzie widzą już mgły, nie dlatego jednak, że one istnieją, lecz dlatego że poeci i malarze objawili im tajemnicze piękno tego zjawiska. Prawdopodobnie mgły istniały w Londynie od wieków. Twierdzę to nawet z całą pewnością. Ale nikt ich nie widział, i dlatego też nic o nich nie wiemy. Nie istniały, póki ich sztuka nie odkryła. Obecnie, trzeba przyznać, mgły stały się istną plagą. Pewna klika zupełnie się na tym punkcie zmanierowała, przesadnym realizmem swej metody wywołuje wprost u biednych na duchu bronchit. Tam, gdzie człowiek kulturalny znajduje rozkosz artystyczną, osobnik niekulturalny nabawia się przeziębienia”.\nWłaśnie w Londynie w 1870 roku Claude Monet schronił się przed wojną francusko-pruską. Tyleż londyński klimat, co tradycja malowanych pod słońce obrazów Claude’a Lorraina i wreszcie świeża jeszcze pamięć feerycznych, rozemglonych widoków Turnera sprawiły, że namalowany rychło po powrocie do Francji obraz Wschód słońca. Impresja, który stał się chrzestnym dziełem impresjonizmu, cały rozpływa się w porannej mgle. Potem Monet będzie malował zamglone paryskie ulice, zamglone wybrzeża Sekwany, zamgloną katedrę w Rouen, zamglone nenufary w Giverny. Znamy te obrazy na pamięć, ale chyba nigdy nie postawiono w związku z nimi pytania o miejsce mgły w malarstwie europejskim.\nNamalowany rychło po powrocie do Francji obraz Wschód słońca. Impresja, który stał się chrzestnym dziełem impresjonizmu, cały rozpływa się w porannej mgle\nPobieżny przegląd przynosi bardzo skąpe rezultaty. Jest oczywiście przywołany już Lorrain, z tym że mglistość wielu jego obrazów wynika właśnie z przyjęcia punktu widzenia pod światło, co odbiera konturom ostrość. Ale już Holendrzy, żyjący w mglistej i dżdżystej krainie i portretujący ją o różnych porach roku, nie malowali mgły. Mgła pojawia się u dwóch, skądinąd krańcowo różnych, pejzażystów romantycznych – Williama Turnera i Caspara Davida Friedricha. Dla pierwszego mgła jest jednym z elementów natury, jak śnieg, deszcz, para, wciągniętych w kłębiący się wir żywiołów. U Friedricha służy podniesieniu kontemplacyjnego nastroju widoków panteistycznie rozumianej przyrody. Ale już tak „meteorologicznie” nastawiony malarz jak Constable mgły nie maluje, co jest dziwne, zważywszy nie tylko angielski klimat, ale też paranaukowe podejście artysty do wahań pogody. Mgła pojawi się u impresjonistów, z upodobaniem zanurzą się w niej symboliści i esteci.\nTu można postawić pytanie: dlaczego tak mało w malarstwie mgły, podczas gdy jest ona powszechnym zjawiskiem atmosferycznym? Dlaczego malarstwo europejskie zdaje się jej nie dostrzegać? „Wzrok nie nawykły do światła i słońca nie jest zdolny u nas ani uchwycić, ani oddać tej nieskończonej skali farb i półcieni, która wciąż drży w powietrzu; uczucie kolorów ścina się pod szarą powłoką naszego horyzontu, a formy opięte chłodem i wstydem nigdy tu nie odsłonią swojej wielkiej tajemnicy”. Czy – jak uważał przypomniany tu Julian Klaczko – właściwe pewnym krainom zamglenie, odbierające formom wyrazistość, a kolorom żywość, przesądza o braku predyspozycji ich mieszkańców do sztuk plastycznych, a zatem mgła jest czymś sztuce z gruntu przeciwnym?\nMgła jest zawiesiną pary w powietrzu, która rozprasza światło, a zatem zamazuje kształty, nawet może uczynić je niewidocznymi. „Ograniczenie widoczności” – tak brzmią meteorologiczne komunikaty. Przede wszystkim mgła osłabia kontrast światła i cienia. To zaś przeciwieństwo – chiaroscuro – jest od renesansu jednym z najważniejszych składników sztuki malarskiej. Z kontrastu światła i cienia wyprowadzano przecież początek malarstwa, tak jak to ma miejsce w historii przekazanej przez Pliniusza o korynckiej dziewczynie obrysowującej cień kochanka. Dziewczyna kreśliła profil ukochanego przy świetle lampy. Inny mit, bliższy natury, mówi o stojącym u początków malarstwa cieniu rzucanym przez światło słoneczne – to zapisana przez Kwintyliana historia o zakochanym pasterzu obrysowującym cień dziewczyny. W obu wypadkach jednak – zarówno kobiecego, jak męskiego scenariusza – malarstwo tworzą światło i cień. Nic zatem dziwnego, że także historia sztuki poświęciła wiele miejsca studiom nad światłem w malarstwie. Niedawno przedmiotem kilku prac stało się jego przeciwieństwo: cień. Victor Stoichita, podobnie zresztą jak Ernst Gombrich i Michael Baxandall, wskazuje na filozoficzną tradycję kontrastu światła i cienia. To oczywiście najbardziej znana platońska metafora – wyobrażenie jaskini, gdzie skuci więźniowie, niezdolni obrócić głowy, skazani są na oglądanie cieni, które ogień rzuca na ścianę przed ich oczami. Platon przyrównuje patrzenie do poznania, stwarzając podstawę filozoficzną kultury mającej przez wiele stuleci koncentrować się na oku. Dla nas interesujący jest tu przede wszystkim ten fragment Państwa, w którym Platon mówi o wychodzeniu z jaskini, pokonywaniu kolejnych etapów przechodzenia od oglądania cienia do oglądania słonecznego światła. Takich etapów jest aż pięć: cienie, odbicia w wodzie i lustrze, światło gwiazd, księżyca, dopiero na końcu słońce samo. Świat widzialny jest zatem określany i poznawany zgodnie ze stopniami jasności i niejasności. Widok zamglony, o którym nie ma mowy, sytuowałby się więc w sferze pośredniej, gdzieś między cieniem a odbiciami. Byłby równie jak one niejasny, niedoskonały, zwodniczy. Trzeba też pamiętać o poznawczym i aksjologicznym aspekcie metafory. Cień jest najdalszy od prawdy. To, co mgliste, źle widoczne, musi też być od niej odległe. Ta negatywna konotacja jest zresztą bardzo zakorzeniona w języku, gdzie „mgliste” oznacza z reguły coś, co się rozpoznaniu wymyka, jest niemal podejrzane.\nŚwiat widzialny jest określany i poznawany zgodnie ze stopniami jasności i niejasności. Widok zamglony, sytuowałby się więc w sferze pośredniej, gdzieś między cieniem a odbiciami\nMgłę umieścić zatem można w strefie pośredniej między światłem a cieniem, między widzialnym a niewidzialnym, a zarazem cielesnym i bezcielesnym. Victor Stoichita, śledzący przejście od średniowiecznego obrazu, „z definicji oderwanego od fizycznej rzeczywistości”, do nowożytnego „okna na świat zewnętrzny”, znajduje jego pierwsze zapowiedzi w Boskiej komedii. „Niemal wszystkie postacie w Komedii są istotami widzianymi przez autora – lecz jednocześnie powinny pozostać niewidzialne, gdyż nie posiadają ciał. Są często określane mianem widzialnych dusz, cieni, zjaw. Wyglądają jak ciała, są ciałami, lecz subtelnymi i niemal przezroczystymi”. A w tłumaczeniu Porębowicza – są właśnie „mgłą”: „co za mgła to płynie / po owym ciele?”.\nMgła jako zjawisko atmosferyczne i optyczne nie stała się jednak przedmiotem teoretycznej spekulacji. Nie ma też o niej mowy w fundamentalnym dla malarstwa nowożytnego tekście, jakim jest traktat Albertiego o malarstwie. „Recepcja świateł” to dla Albertiego jedna z trzech części malarstwa, obok obrysu i kompozycji. Najważniejsza jest dlań umiejętność posługiwania się kolorem czarnym i białym – a zatem światłocieniowy modelunek, „uwydatnienie” brył, które Alberti zaleca wykonywać przez rozbielanie i poczernianie stosownych powierzchni, z zachowaniem gradacji i umiaru. Trudno się dziwić, że Albertiego, ceniącego obrazy, które „jak gdyby rzeźbione robią wrażenie wystających z tła”, nie interesowało coś, co zamazywało modelunek, miast go podkreślać. Raz tylko zauważa, że „ponieważ samo powietrze posiada pewną gęstość […] im większe jest oddalenie od widzianego przedmiotu, tym powierzchnia wydaje się ciemniejsza i bardziej niewyraźna” – co jest wnioskiem błędnym. Więcej uwagi temu nie poświęca. Albowiem: „Nie żądamy przecież od malarza – i chyba mamy słuszność – jakiegoś nieokreślonego wysiłku, lecz oczekujemy takiego obrazu, który byłby jak najbardziej wyraźny”. Jeden jest tylko autor, który mgłę widział, badał i jej malowanie zalecał – to oczywiście Leonardo da Vinci. Jego Traktat o malarstwie, który – jak wiadomo – nie jest traktatem, lecz zbiorem notatek, niewolnym od powtórzeń i niejasności, zawiera bez liku odniesień, spostrzeżeń i wskazówek dotyczących mgły. Leonarda w ogóle interesują wszelkie „stany pośrednie”: półcienie, światłocieniowe niuanse, odbicia i refleksy. Wielokrotnie zaleca malowanie w dni mgliste, pochmurne. „Zwróć uwagę na ulicy o zmierzchu, w dzień chmurny, na twarze mężczyzn i kobiet; ileż wdzięku mają wówczas takie oblicza. […] maluj swe dzieła o zmierzchu albo w dzień chmurny i mglisty; jest to bowiem doskonałe oświetlenie”. Wiele uwagi poświęca wpływowi gęstości powietrza (na które może oddziaływać mgła, kurz, dym) na zmiany koloru, waloru i wrażenia odległości. Pisze o „miastach i innych rzeczach widzianych w gęstym powietrzu” , „o przedmiotach widzianych przez oko z góry, zanurzonych w chmurach lub gęstym powietrzu” . Pisze wreszcie wprost o mgle: „Rzeczy widziane we mgle wydadzą się dużo większe, niż wynosi ich rozmiar rzeczywisty. A to dlatego, że perspektywa elementu pośredniczącego [il mezzo – w tym wypadku jest to właśnie mgła (dop. M. P.)], znajdującego się pomiędzy okiem a przedmiotem, nie zgadza się co do koloru z wielkością owego przedmiotu. Taka mgła bowiem jest czymś podobnym do zmąconego powietrza, leżącego pomiędzy okiem a horyzontem w czas pogodny. Ciało zaś znajdujące się w pobliżu oka, lecz widziane spoza bliskiej warstwy mgły, wygląda, jakby znajdowało się w odległości horyzontu, na którym ogromna wieża wydałaby się mniejsza niż stojący w pobliżu człowiek, wyżej wspomniany” . I dalej: „Gdy patrzymy na budowle z dużej odległości, wieczorem lub rankiem, przy mgle lub nieczystym powietrzu, widoczne są jasne partie budowli oświetlonych przez słońce, znajdujące się blisko horyzontu. Natomiast te partie budynków, na które nie pada słońce, pozostają średnio ciemne, niemal koloru mgły” . „Jakkolwiek w dużym oddaleniu zatraca się rozpoznawalność istoty wielu przedmiotów, niemniej te, które oświecone są słońcem, mają wygląd bardziej wyraźny, inne zaś wyglądają jakoby otoczone mętną mgłą. Ponieważ im niższa jest warstwa powietrza, tym gęstsza jest [w konsystencji], zatem przedmioty im niżej się znajdują, tym mniej będą wyraźne. To samo stosuje się odwrotnie” .\n“Wnikliwość, z jaką Leonardo przygląda się mgle, wynika z jego przekonania, że „przestrzeń, przez którą przenikają promienie wzrokowe, nie jest całkowitą pustką, nie ma doskonałej przezroczystości” (tak jak w niematerialnej, jednorodnej, euklidesowej przestrzeni była pomyślana perspektywa linearna Albertiego). Między okiem a widzianym przedmiotem znajduje się bowiem il mezzo – „wszelkie ciało o pewnej przejrzystości”: powietrze, szkło, kryształ, lecz także dym i mgła (obserwacja ta stała się przesłanką do rozbudowania wiedzy perspektywicznej o perspektywę barwną i powietrzną. „Woda, szkło, kryształ są to «media jednorodne» (comune), o jednolitej konsystencji i ograniczonej powierzchni […]. Powietrze natomiast, w przeciwieństwie do wody stanowiącej continuum, stawia, zależnie od nasycenia wilgocią, dymem lub kurzem, rozmaity opór promieniom wzrokowym, a zatem zmienia obraz przedmiotu odbierany przez oko. Im grubsza jest warstwa powietrza, tym bardziej zaciera i zmienia kształty i kolory. Im bardziej przesycone jest ono cząsteczkami wilgoci, tym jest bielsze i tym bardziej pochłania przedmiot, a w pewnych wypadkach go deformuje. Konsystencja powietrza nie jest jednolita, dolne bowiem jego warstwy są gęstsze niż górne, bardziej przesycone kurzem, dymem bądź wilgocią. W zależności od tego, w jakiej warstwie powietrza przedmiot będzie oglądany, będzie się zmieniać jego obraz”.\nW Leonardowskim Traktacie są, jak wiadomo, zawarte także „przepisy na obrazy. Obraz bitwy, obraz burzy. Jest też przepis na „malarskie przedstawienie krajobrazu okrytego mgłą” (nie wiadomo, dlaczego umieszczony w księdze VI, mówiącej o drzewach i ziołach):”\n“Mgła mieszająca się z powietrzem im znajduje się niżej, tym jest gęstsza. A zatem promienie słoneczne mocniej ją rozświetlają, o ile znajduje się ona pomiędzy słońcem a okiem. Jeśli jednak oko umieszczone jest pomiędzy słońcem a mgłą, wówczas wydaje się ona ciemna, a tym ciemniejsza, im znajduje się niżej, jak to zostało dowiedzione [poprzednio]. W jednym i w drugim wypadku mgła staje się ciemna jak chmura, jeśliby taka chmura znajdowała się pomiędzy słońcem a mgłą. Lecz mgła występująca pomiędzy słońcem a okiem – oddzielona od tego ostatniego pewną przestrzenią – uczestniczy mocno w blasku słońca, a tym więcej, im bliższa jest ciała słonecznego. Budynki miasta wyglądać będą w tym wypadku tym ciemniej, im świetlistsza będzie mgła, w której się znajdują, ponieważ wówczas i one będą bliższe słońca.”\nJak zostało powiedziane, mgła owa równomiernie przybiera na gęstości, to znaczy tym jest gęstsza, im bliżej ziemi się znajduje. A im jest niżej, tym więcej chwyta blasku słonecznego i dlatego zanurzone w niej budynki równoległoboczne, jak wieże i kampanile, wyglądają, jakby traciły na grubości w miarę zbliżania się do swej podstawy. Dzieje się tak z konieczności, ponieważ ciało ciemne wydaje się tym ciemniejsze, w im świetlistszym powietrzu jest umieszczone” .\nZ obrazów Leonarda znamy słynne sfumato, zacierające ostrość konturów zarówno obiektów, jak też ich cieni, przeminione potem niemal w znak firmowy przez jego uczniów. Nie znamy jednak dzieła, które byłoby realizacją, choćby częściową, w zakresie pejzażowego tła, wskazówek dotyczących obrazu we mgle. Podobnie zresztą jest z innymi zawartymi w Traktacie zamysłami obrazów: bitwy  czy burzy . Bitwa, aczkolwiek echem pewnych zaleceń mogą być szkice Leonarda do Bitwy pod Anghiari, była po prostu nie do zrealizowania środkami malarskimi. „Ukaż przede wszystkim dym armatni…” – tak zaczyna się ten wspaniały, acz okrutny fragment. Obraz był nie do zrealizowania nie tylko dlatego, że – jeśli zostałby wykonany zgodnie ze wskazówkami Leonarda – nic by na nim nie było widać, gdyż wszystko przesłaniałby kurz i dym. Leonardo całkowicie zapomina o ograniczeniach malarstwa. Jak filmowiec chwyta różne momenty akcji, zmienia punkty widzenia, dokonuje ostrych zbliżeń, montażowych cięć, gwałtownych najazdów kamerą na drobne szczegóły (na przykład na okryte kurzem brwi pierwszoplanowych postaci). Jego bitwa rozgrywa się w czasie, żołnierze krzyczą, „kurz pomieszany z wylaną krwią zmienia się w czerwone błoto i widać, jak krew biegnie z ciała krętym strumykiem w pył”, krwią też napełniają się ślady końskich kopyt.”\nZ obrazów Leonarda znamy słynne sfumato, zacierające ostrość konturów zarówno obiektów, jak też ich cieni, przeminione potem niemal w znak firmowy przez jego uczniów\nPrzekraczający możliwości malarstwa jest też „przepis na burzę”. Jan Białostocki dowiódł niegdyś, że obraz Poussina Krajobraz z Piramem i Tyzbe powstał pod wpływem Leonardowskiego tekstu. Zgodnie z relacją André Félibiena żyjący w Rzymie peintre-philosophe miał możliwość studiowania w bibliotece Barberinich, gdzie znajdowały się pisma Leonarda. Wykonał też ilustracje służące do zrozumienia wykładu, którymi później posłużono się w publikacji Trattato della pittura. Zestawienie tekstu Leonarda i obrazu Poussina jest całkowicie przekonujące, jeśli chodzi o ogólną tematykę i repertuar motywów. „Obraz Poussina przekracza swym bogactwem program Leonarda, gdyż malarz wprowadził do dzieła ideę ludzką. Nie tylko burza działa na ludzi, także – namiętności, miłość, wierność, boleść, rozpacz…” – pisał Białostocki, wielbiciel malarstwa Poussina. Poussin istotnie wzbogacił obraz burzy o tragiczną historię kochanków (Leonardo, jak wiadomo, żadnych zaleceń ikonograficznych nie dawał), ale „programu artystycznego” nie wykonał. A jest to program wspaniały: „Przedstawiając nawałnice, czyli burze morskie, ukażemy powietrze zaćmione ciemnymi chmurami, przemieszanymi z deszczem i wiatrem, z wijącymi się wężowym biegiem groźnymi błyskawicami niebios. Rośliny, zgięte ku ziemi, z odwróconymi liśćmi na pochylonych gałązkach, zdają się uciekać ze swych miejsc, jakoby przerażone wstrząsami straszliwego pędu wichrów, przesyconych wirującym w zawrotnym biegu pyłem i piaskiem z wybrzeży morskich. Na ciemnym nieboskłonie kłębią się chmury[…]”\n[…] Pioruny, powstające w kłębach chmur, rzucają wściekłe błyskawice, których blask oświeca miejscami krajobraz pogrążony w mroku” – pisze Leonardo . Tymczasem obraz Poussina, aczkolwiek ukazuje groźne chmury na niebie, błyskawice, pochylone od wiatru drzewa, jest doskonale czytelny. Nie tylko najbliższa naszym oczom grupa martwego Pirama i rozpaczającej Tyzbe, ale także ukazane w głębi sceny walki pasterzy z lwem, aż po kolejne, coraz dalsze plany architektoniczne – wszystko jest w pełni widoczne, żadne „grube ciemności”, kurz ani mgła nie zakłócają precyzyjnego widoku. Paradoksalnie, bliższy Leonardowskiemu tekstowi jest dany przez Poussina opis obrazu i wysiłków zmierzających do tego, by oddać „powietrze pełne ciemności, deszczu, błyskawic i piorunów padających w różnych miejscach, nie bez tego, iż powstaje tam zamieszanie. […] W tym zamieszaniu kurz unosi się w wielkich tumanach”18. Pisząc, Poussin mógł pozostać Leonardowi wierny. Malując, ów kartezjańsko myślący artysta nie mógł zrezygnować z widzialności form.”\n„Powstające w kłębach chmur, rzucają wściekłe błyskawice, których blask oświeca miejscami krajobraz pogrążony w mroku” – pisze Leonardo . Tymczasem obraz Poussina, aczkolwiek ukazuje groźne chmury na niebie, błyskawice, pochylone od wiatru drzewa, jest doskonale czytelny. Nie tylko najbliższa naszym oczom grupa martwego Pirama i rozpaczającej Tyzbe, ale także ukazane w głębi sceny walki pasterzy z lwem, aż po kolejne, coraz dalsze plany architektoniczne – wszystko jest w pełni widoczne, żadne „grube ciemności”, kurz ani mgła nie zakłócają precyzyjnego widoku. Paradoksalnie, bliższy Leonardowskiemu tekstowi jest dany przez Poussina opis obrazu i wysiłków zmierzających do tego, by oddać „powietrze pełne ciemności, deszczu, błyskawic i piorunów padających w różnych miejscach, nie bez tego, iż powstaje tam zamieszanie. […] W tym zamieszaniu kurz unosi się w wielkich tumanach”. Pisząc, Poussin mógł pozostać Leonardowi wierny. Malując, ów kartezjańsko myślący artysta nie mógł zrezygnować z widzialności form.\nTu zdajemy się zbliżać do odpowiedzi na pytanie o nieobecność mgły w nowożytnym malarstwie. Brak artystycznego odzewu (obraz Poussina jest wyjątkowy) na wskazówki Leonarda można prosto wytłumaczyć znikomą i fragmentaryczną znajomością jego pism, przez wieki nieoddziałujących na artystyczną praktykę. Problem leży jednak gdzie indziej. Najogólniej mówiąc – w racjonalnych teoriach malarskich, ufundowanych na filozoficznych koncepcjach utożsamiających widzenie z poznaniem, a ślepotę[…]”\nW renesansowych traktatach, przy wszystkich różnicach, jakie między nimi istnieją, roztrząsa się związki między ciałami, przestrzenią, cieniem i światłem. Światłocień jest nie tylko narzędziem modelunku, „cieniowania” brył, aby wydawały się „jak gdyby rzeźbione” – jak to określał Alberti. Już Leonardo wiedział, że również przedstawienie trójwymiarowej rzeczywistości na powierzchni w dużej mierze zależy od poprawnej relacji między światłem a cieniem. „Dla mnie cienie wydają się mieć ogromne znaczenie w perspektywie, ponieważ bez nich ciała nieprzezroczyste i stałe nie mogą zostać poprawnie przedstawione”. Związek między cieniem a przestrzenią perspektywiczną był równie istotny dla Dürera, skądinąd bardzo ostro rysującego cienie, rozmywane w sfumato przez Leonarda. Każdy na swój sposób opracowywał teorie projekcji cienia jako szczególnej cechy trójwymiarowych przedstawień. Przy wszystkich stylistycznych ewolucjach traktowanie cienia jako jednego z czynników tworzenia przestrzennej iluzji perspektywicznej stało się jednym z bardzo trwałych elementów budowy obrazu. Tego przez wieki nauczano w akademiach. Światłocień budujący bryłę i budujący przestrzeń był bowiem koniecznym elementem mimetycznej wierności naturze. A mgła to wszystko niwelowała. Bryły zamieniała w płaskie sylwetki, przestrzeń czyniła niejasną, myliła odległości.\nZwiązek między cieniem a przestrzenią perspektywiczną był istotny dla Dürera, skądinąd bardzo ostro rysującego cienie, rozmywane w sfumato przez Leonarda\nPiętnastowieczni twórcy perspectiva artificialis zdołali – jak była już o tym mowa – ująć w reguły matematyczne sposób widzenia świata, aż do ustanowienia dlań wzorca czysto intelektualnego, jasnego i czytelnego. Takie widzenie wykluczało to, co nieostre, niewyraźne, mgliste. Przypomnijmy, że łacińskie perspicere, od którego perspektywa bierze swą nazwę, oznacza „przeniknąć”, „rozpoznać”, „wnikliwie poznać”. A jak przenikać i poznawać mgłę, wodną zawiesinę ograniczającą widoczność? Może się ona stać tylko źródłem pomyłek i błędów. W widzeniu, a co zatem idzie – i w myśleniu.”\nJean Clair, pisząc o „zdeprawowanych perspektywach”, wskazuje na wiele elementów widzenia wyeliminowanych przez racjonalną teorię sztuki i perspektywę geometryczną: widzenie z bardzo bliska, widzenie dwuoczne, widzenie „dotykowe”, widzenie przypadkowego fragmentu zamiast całości. Dodać do tego można widzenie nieostre, niewyraźne, zakłócone przez mgłę. Zresztą o sprawach tych była już mowa, podobnie jak o zastrzeżeniach wobec systemu perspektywicznego, które pojawiły się w siedemnastowiecznej Francji i powolnie, acz sukcesywnie przyczyniały się do jego rozpadu. Wreszcie Diderot napisał o perspektywie jako nauce, która już dalej iść nie może: „Śmiałbym twierdzić, że przed upływem stu lat nie doliczymy się w Europie nawet trzech wielkich geometrów”.\nDiderot wróżył tak w roku 1754. Pomylił się niewiele. Za jeden z wyznaczników granic nowoczesności w sztuce uważany jest właśnie proces destrukcji systemu perspektywicznego jako systemu widzenia zracjonalizowanego, jednoocznego, nieruchomego, zdystansowanego, redukcyjnego. Początków tego procesu upatruje się właśnie w obrazach impresjonistów, u Cézanne’a. Nieprzypadkowo więc mgła zostaje wtedy dostrzeżona i wprowadzona do obrazów. Paryska czy londyńska mgiełka spowijała miasta także w XVII wieku, ale nie widziało jej, nie mogło jej widzieć oko poprawione przez rozum. Żeby ją zobaczyć, trzeba było innej koncepcji sztuki i obrazu.”\nCzy gdy znajdziemy się we mgle, nie ogarnia nas dziwne, niewytłumaczalne uczucie, mieszanina zachwytu i niepewności? Może to właśnie spojrzenie przez mgłę, która powoduje „rozchwianie, rozpłynięcie się konturów tak dobrze do tej pory znanych przedmiotów”, pozwala na odnowę spojrzenia, na zobaczenie świata w innej, zmiennej postaci, świata niejasnego, który broni swych tajemnic przed zaborczym spojrzeniem racjonalnych ostrowidzów.\n[i] Fragment książki Inne obrazy wydanej nakładem Słowo/Obraz terytoria\nKatarzyna Kuczyńska-Koschany: Kalendarium Jean Nicolas Arthura Rimbaud


Franciszkańska droga na szczyty nieba - Adonai.pl\nFranciszkańska droga na szczyty nieba\nNigdy nie powinniśmy wynosić się ponad innych, ale raczej mamy być sługami i poddanymi każdego człowieka ze względu na Boga - oto zdanie z Listu św. Franciszka z Asyżu do wszystkich wiernych. To zdanie, wraz z szerszym fragmentem listu, znajduje się w Godzinie Czytań dzisiejszych modlitw brewiarzowych. Wszystkim braciom i siostrom obecnym w tej chwili na liturgii eucharystycznej to zdanie przekazuję jako zbawienne wskazanie na ich drogi życia. Cóż innego mamy sobie wzajemnie przekazać w tę uroczystość ku czci św. Franciszka, jeśli właśnie nie to jedno zdanie i jeden najszczytniejszy przykład?\nBezpośrednim powodem naszego zgromadzenia liturgicznego jest nie tylko wspaniale i uroczyste wspomnienie świętego o. Franciszka, które każdego roku obchodzimy w Kościele w dniu 4 października, ale i drugie wydarzenie, związane z przykładem i wzorem służebnego poddania się człowiekowi ze względu na Boga, przykładem, który w czasach współczesnych dał nam Bóg w postaci św. Maksymiliana, oświęcimskiego sługi i męczennika. Mamy po temu bardzo szczególną podstawę, gdyż w tym roku mija 90 lat od rozpoczęcia drogi franciszkańskiej przez o. Maksymiliana.\nW 1907 r., w Pabianicach koło Łodzi odbyły się misje ludowe. Głosił je prowincjał franciszkanów ze Lwowa, o. Peregryn Haczela.W zapiskach franciszkańskich jest podane, że o. Haczela był kapłanem bardzo gorliwym, śmiałym i otwartym. Te trzy określenia - kapłan gorliwy, śmiały i otwarty - są niezmiernie istotne. W tamtym czasie, w latach Powstania Styczniowego, władze okupacyjne zniosły zakony franciszkańskie w Polsce. Miała to być kara za współpracę franciszkanów w obronie Ojczyzny. Zamysł władz carskich był nader przebiegły i chytry. Chciano uniemożliwić dopływ nowych, młodych sił do służby Bożej. Starszym zakonnikom wyznaczono na mieszkanie klasztory w Kaliszu i Grodnie, ażeby tam wymarli. W Polsce centralnej miało nie być ani nowicjatu, ani seminariów - żadnego miejsca dla młodych, żadnej nadziei na żywą przyszłość franciszkańską w Polsce.\nBył jednakże zakon franciszkański na terenach ówczesnej Galicji - we Lwowie, gdzie prowincjałem był wspomniany o. Peregryn Haczela, człowiek o szerokich horyzontach umysłowych, utalentowany organizator, kapłan ze wzrokiem utkwionym w przyszłość. Wiedział on, że bez dopływu młodych, świeżych sił do zakonu, jego przyszłość rzeczywiście byłaby podcięta i narażona na niebezpieczeństwo wymarcia. Trzeba było wytężyć wzrok w przyszłość, rozkrzewić odwagę, rozgrzać wiarę i zawierzając wielką sprawę Bogu zabrać się do dzieła ratowania franciszkanów na ziemiach polskich. O. prowincjał założył najpierw Małe Seminarium we Lwowie i wyruszył na pracę misyjną. Wykorzystał to, że rząd carski zezwolił zakonnikom z innych zaborów na głoszenie misji w Królestwie Kongresowym. Wybrał dawny klasztor w Łagiewnikach pod Łodzią z cudownym obrazem św. Antoniego z Padwy i grobem o. Rafała Chylińskiego, promieniującym wielką świętością. Od władz carskich wyjednał pozwolenie na osiedlenie się kilku misjonarzy lwowskich w Łagiewnikach i stamtąd zaczęli oni głosić Ewangelię w okolicznych miejscowościach. Tym sposobem o. Haczela znalazł się także w Pabianicach, gdzie nastąpił decydujący moment w życiu młodego pabianiczanina, Rajmunda Kolbego, przyszłego o. Maksymiliana. Gdy Rajmund usłyszał z jego ust zachętę, by młodzi ludzie poświęcali się służbie Bożej, zgłosił się wraz ze swoim starszym bratem, Franciszkiem, z intencją udania się do Małego Seminarium we Lwowie. Opuścili swoje Pabianice i wyruszyli w daleki świat. Taki w skrócie był początek franciszkańskiej drogi o. Maksymiliana. Nie mógł jeszcze wiedzieć, że ta droga miała być o wiele dłuższa i zaprowadzić go nie tylko na krańce ziemi, ale i na szczyty nieba.\nDziś jednak nade wszystko spoglądamy na jej początek. O. Peregryn nie mógł przewidywać, jakie dorodne ziarno pod przyszły zasiew Ewangelii przywiezie z Pabianic do Lwowa. Jeśli się jednak spojrzy okiem wiary na jego trudy, na nie kończące się zmagania z władzami carskimi, niepodobna wytłumaczyć wszystkiego jedynie odwagą, inteligencją i otwartością o. Peregryna. Trzeba szukać głębszych racji tego faktu i odczytać w jego gorliwości wyraz poddania się drogowskazowi łaski Bożej. O. Peregryn wiedział niewątpliwie jedno, że szukał dusz dla Boga, gotowych poświęcić się służbie Chrystusowej. Nie mógł natomiast wiedzieć, że szukał nade wszystko tej jednej, wybranej , upatrzonej przez Boga duszy Rajmunda. I gdyby nawet z tego połowu dusz wrócił do Lwowa tylko z tą jedną - młodego chłopca, którego znalazł w Pabianicach, wszystko byłoby udane, połów byłby obfity, bo sieć była z właściwej strony zarzucona, tak jak ongiś uczniowie Pańscy posłyszeli polecenie Chrystusowe i zarzucili sieć z innej strony, gdzie ryb było w bardzo wielkiej obfitości.\nPowinniśmy dzisiaj, w dniu poświęconym św. o. Franciszkowi, dziękować Bogu, że kiedyś polecił o. Peregrynowi wybrać się do Łagiewnik, a stamtąd do Pabianic, gdzie na objawienie się łaski czekał Rajmund Kolbe. On był Bogu bardzo potrzebny. Miały nadejść czasy jeszcze gorsze. O. Maksymilian miał najpierw pójść śladami o. Peregryna i zacząć swą peregrynację, czyli pielgrzymowanie do Pana, przez świat - i ten bardzo daleki w Japonii ten bliższy na ziemi włoskiej, i ten kiedyś zakazany w środku Polski, gdzie wyrósł Niepokalanów, i ten wreszcie, gdzie miała się zakończyć peregrynacja ziemska o.Maksymiliana, w obozowym piecu ognistym, gdzie się spełniło polecenie Św.\nFranciszka, żeby nigdy się nie wynosić ponad innych i być ze względu na Boga sługą i poddanym każdego człowieka. Św. Maksymilian był bezustannie takim człowiekiem dla ludzi. Być prawdziwie człowiekiem to znaczy być dla innych, w bezgranicznej miłości do nich, kimkolwiek są i jakiekolwiek zamysły snują względem świata. Tak jak to uczynił Jednorodzony Syn Boży, nasz Zbawiciel. Zajrzyjmy jeszcze raz do Listu św. Franciszka. Własną ręką napisał, że wolą Ojca było, aby Jego Syn błogosławiony i chwalebny, dany nam i dla nas zrodzony, ofiarował siebie przez własną krew na ołtarzu krzyża jako żertwa i ofiara; nie za siebie, ale za grzechy nasze... Miłujmy bliźnich jak samych siebie. Miejmy w sobie miłość i pokorę, pełnijmy uczynki miłosierdzia, one bowiem obmywają dusze z brudu grzechu.\nZaiste przedziwna i błogosławiona jest od tylu wieków obecność św. Franciszka w świecie. Zaiste błogosławiona będzie po najdłuższe czasy, gdy z wieku na wiek dobry Bóg ożywiać ją będzie przez wciąż nowe i świetlane przykłady najwierniejszych wyznawców Ewangelii, takich jak w naszych dniach św. Maksymilian Kolbe, rozmiłowany w Chrystusie aż do całkowitej żertwy z siebie dla ludzkiego brata, aż do złożenia swego życia dla Ewangelii w owym szaleńczo wymyślonym przez człowieka piecu ognistym, który ciało pali,ale duszy ludzkiej dotknąć nie potrafi. Pan Bóg pomieszał kiedyś złowieszcze szyki tych, którzy obecność franciszkańską w Polsce skazali na wymarcie. W Grodnie i w Kaliszu mieli dokonać żywota najstarsi synowie św. Franciszka. Oni z czasem rzeczywiście umarli. Mogli jednak umierać spokojnie. Na ich miejsce Bóg wybrał następne franciszkańskie sługi - w Pabianicach znalazł młodego chłopca Rajmunda z rodziny Kolbów, bo on był gotów za słowem o. Peregryna zacząć franciszkańską pielgrzymkę Chrystusowej miłości. Gdy zaczęto wydawać nowe wyroki na ludzi i gdy trzeba było na nie franciszkańskiej odpowiedzi, oddania siebie za braci, tam, w 13 bloku obozowym o. Maksymilian umierał śmiercią głodową i - zda się - można było dosłyszeć Chrystusową Ewangelię wypowiedzianą przed wiekami ustami św. Franciszka: Nigdy nie powinniśmy wynosić się ponad innych, ale raczej mamy być sługami i poddanymi każdego człowieka ze względu na Boga.\nNapisano w pewnych franciszkańskich drogowskazach: Ich wolnością - zamknięcie, ich bogactwem - ubóstwo, ich miłością - Chrystus. Dobrze napisano, bo niezwykle prawdziwie. Na tym polegała wolność św. Franciszka i taka tylko może być wolność jego synów. Na tym polegała wolność św. Maksymiliana. W dniach, kiedy u końca wieku ludzkość stawia sobie po raz 'kolejny pytanie o wolność i kiedy daje takie na to odpowiedzi, że przypomina się starodawny biblijny obraz o pomieszaniu języków budowniczym wieży Babel, przed franciszkanami staje przeogromne zadanie: żeby świat, który wciąż wydaje wyroki na ludzi i jest wrogi dla człowieka-brata, ten świat niby otwarty na wolność, mógł usłyszeć, iż są ludzie, którzy idą drogą w taki sposób, że naprawdę można zażyć szczęścia, że ich wolnością jest zamknięcie, ich bogactwem - ubóstwo, ich miłością - Chrystus, który dał siebie na życie ludzi.\nCzy to wszystko jest jeszcze aktualne - przekornie, ale z umiłowaniem ducha franciszkańskiego pytano braci franciszkańskich we wspomnianych drogowskazach.\nCzy duch franciszkańskiej kontemplacji jest również dziś aktualny? Odpowiedzmy najkrócej - aktualna jest Ewangelia, żywa w ludziach, którzy się rozmiłowali w Chrystusie i poszli za Nim do końca, nawet gdy ten koniec oznaczał 13 pawilon obozowy.\nDodam jeszcze, że w tych dniach nąjszczerzej przejąłem się trzęsieniem ziemi, które nawiedziło środkowe Włochy i poważnie uszkodziło bazylikę św. Franciszka w Asyżu. Żal mi dwóch młodych franciszkanów, którzy zginęli pod jej gruzami, i jednoczę się z Wami, franciszkanie z Niepokalanowa. Wszak stało się nieszczęście w Waszej rodzinie. Zarazem myślę, iż mamy powód, by dziękować Panu Bogu, że dolna część bazyliki pozostała i kataklizm oszczędził grób św. Franciszka. Żywię nadzieję, że ten święty znak, grób o. Franciszka, w niedługim czasie, po dokonaniu niezbędnych napraw w uszkodzonej części świątyni, tym jaśniej będzie promieniować ideałami, które rozniosły się na cały świat.\nAbp Władysław Ziółek


Temat postu: Iran w tydzień - strata czasu i pieniędzy\n#1 Wysłany: 13 Wrz 2016 20:13\nOd razu uprzedzam, że tytuł jest przewrotny - ma na celu większą klikalność relacji\nPostaram się w kilku postach zamieścić trochę informacji praktycznych, jak i subiektywnych wrażeń z pobytu.\nNa początek trochę powieści, bez zdjęć. Pojawią się w późniejszej relacji, ale nie spodziewajacie się cudów, nie jesteśmy wirtuozami aparatu, jak chociażby @Zeus czy @Don_Bartoss\nWszystko zaczęło się od oferty z głównej: https://www.fly4free.pl/dobre-tanie-loty-z-minska-iran-od-405-pln-kazachstan-od-431-pln/\nWyjazd na Bliski Wschód od dawna chodził mi po głowie - chęć zderzenia się z zupełnie inną kulturą, poznanie tej słynnej gościnności, piękne krajobrazy.\nIran jako państwo wzbudza w naszym kraju skrajne emocje - rodzina przed wyjazdem pożegnała się z nami na zawsze, co bardziej ogarnięci podróżniczo znajomi zazdrościli świetnego wyboru. Sam miałem trochę mieszane uczucia, ale na miejscu wszystko poszło zgodnie z planem.\nŚwietnym bonusem była możliwość rozplanowania podróży tak, iż zostawał jeden dzień na zwiedzanie Mińska. Już po fakcie wiem, że naprawdę warto było, a sam Mińsk zdecydowanie zasługuje na odwiedziny, w wymiarze chociażby 15-godzinnym.\nChyba nie muszę tłumaczyć, dlaczego znowu pojechaliśmy na tydzień. Zdaję sobie sprawę, że w tak krótkim czasie ciężko sobie wyrobić pełną i rzetelną opinię o danym kraju. Niemniej jednak uważam, że i na tydzień warto. Pewnie, można się czepiać, że koszt wiz, dojazdów, itp., ale to wpadanie w malkontenctwo. Znamy i tu na forum osoby, które lecą na weekend na Alaskę, czy do Australii - to jest czysty fun. Dla celów kronikarskich - byliśmy w Iranie od 27 sierpnia do 3 września.\nFakt, iż przelot realizowany był przez Belavię, nastręczył nam trochę problemów. Właściwie rzecz ujmując, to dzięki koeldze @Don_Bartoss polecieliśmy. Pierwotna wieść gminna niosła, iż NIE TRZEBA uzyskiwać wizy irańskiej wcześniej. Toteż, spokojnie czekałem na załatwienie formalności do ok. 1 miesiąca przed wyjazdem. Na szczęście Bartek wyprowadził mnie z błędnego przekonania, i tak trzeba było postarać się o wizę irańską z wyprzedzeniem..\nSama procedura jest dość prosta, jakkolwiek kosztowna i czasochłonna. Nie będę się rozpisywał, zainteresowani sięgną do informacji zawartych w odpowiednich wątkach. Polecam skorzystanie z pomocy caravanistan, wtedy cena uzyskania kodu autoryzacyjnego wynosi 27€ (bezpośrednio key2persia - 30 €). Oczekiwanie na kod ok. 10 dni roboczych. Następnie, wycieczka do Ambasady w Warszawie, tutaj 4 dni. Dzięki uprzejmości mamy @miloszp, mamy swoje wizy po ok. 3 tygodniach od rozpoczęcia procesu.\nCo do wizy Białoruskiej - wbrew ostrzeżeniom zawartym w temacie o wizach, nie załączyłem innych biletów niż lotnicze, a i tak dostałem 2-dniowy tranzyt w każdą stronę. Może to dzięki temu, że Żona składała dokumenty - Kobiety zawsze są dla siebie miłe. Sam proces bardzo szybki i przejrzysty, po ok. 5 dniach roboczych wiza od odbioru. Dziękuję @ane.wald za odebranie paszportów, oszczędziło to nam kolejnej darmo-wyprawy do stolicy.\nW ramach przestrogi dla innych powiem, że wszystkie formalności wizowe załatwiłem... 2 dni przed startem podróży. Nie polecam, szkoda nerwów.\nCzy do wyjazdu jakoś szczególnie się przygotowalem? Nie. Chcieliśmy się sprawdzić, jak to jest podróżować na delakatnym "spontanie". W podróż wyruszamy z ogólnym wyobrażeniem, co chcemy zobaczyć, na konkrety przyjdzie czas na miejscu. Naszą pomocą w planowaniu było oczywiście forum (polecam wątki - kompendium wiedzy oraz atrakcje), jak również Lonely Planet z... 2008 roku\nGłównym punktem programu miał być przejazd koleją w Lorestanie, na trasie Dorud-Andimeshk. Wraz z żoną kocham góry, ale nie chciałem poświęcać połowy wyjazdu na jeden przejazd.. Koniec końców, zrezygnowaliśmy.\nCo można zobaczyć w tydzień? Stanęło na tym, że oglądamy turysyczne must-see - Teheran, Shiraz, Yazd, Esfahan, Kashan, Qom. Bardzo żałujemy odpuszczenia Maszhadu, ale to zostawiamy na kolejną podróż, przy okazji tranzytu do Turkmenistanu\nTo był jeden z niewielu wyjazdów, przy okazji którego nie rezerwowałem żadnych noclegów. Zresztą, oprócz couchsurfingu taka możliwość nie istnieje, no chyba że w drogich hotelach. Czym bliżej wyjazdu, tym bardziej się obawiałem, że sen będzie pod chmurką. Myślałem, że jedziemy w środku sezonu turystycznego, więc będzie problem, ale nic takiego nie miało miejsca.\nNa tygodniową podróż zabraliśmy 550$, wydaliśmy 500. Zdaję sobie sprawę, że nie zaczyna się relacji od kosztów, ale będę miał najnudniejszą część z głowy. Da to też obraz, co i jak zwiedzaliśmy - przynajmniej będzie wiadomo, czego się spodziewać w dalszej części relacji.\nPrzyjmijmy, że 35000 IRR (reali) to 1 USD. Wydatki są dla dwóch osób.\nDZIEŃ I (sobota) (Teheran)\ntaxi z lotniska - 800.000 IRR\npociąg do Shiraz - 2 x 680.000 IRR\npałac Golestan - 2 x 150.000 IRR\nherbata - 4 x 20.000 IRR\nDzień II (niedziela) (Shiraz)\ntaxi z dworca - 250.000 IRR\nhotel - 800.000 IRR\nmeczety - 4 x 150.000 IRR\nzamek - 2 x 200.000 IRR\nkebab - 2 x 35.000 IRR\nlody - 2 x 20.000 IRR\nnapoje - 3 x 20.000 IRR\nnapoje - 2 x 25.00 IRR\npiwo - 2 x 30.000 IRR\nDzień III (poniedziałek) (Shiraz)\nbilet na nocny autobus Lux do Yazd - 2 x 300.000 IRR\ntaxi do Persepolis - 800.000 IRR\nmeczet Nasir Al-Mulk - 2 x 150.000 IRR\nPersepolis - 2 x 200.000 IRR\nogród 2 x 200.00 IRR\nkebab - 4 x 40.000 IRR\nsok i piwo - 4 x 40.000 IRR\nDzień IV (wtorek) (Yazd + Esfahan)\nbilety do Eshafanu - 2 x 130.000 IRR\nmeczet - 2 x 80.000 IRR\nobiad - 2 x 80.000 IRR\ntaxi - 2 x 75.000 IRR\nherbata 4 x 40.000 IRR\ntaxi - 150.000 IRR\nnocleg - 700.000 IRR\nburka - 100.000 IRR\nDzień V (środa) (Esfahan)\nwstęp do 2 meczetów i Pałacu w centrum Isfahanu - 3 x 400.000 IRR\nKościoły - 2 x 200.000 IRR + 2 x 50.000 IRR\nobiad + napój - 300.000 IRR\npiwo+sok - 75.000 IRR\nwstęp do meczetu - 2 x 150.000 IRR\npiwo w hostelu 30.000 IRR\nDzień VI (czwartek) (Kashan + Qom)\nautobus na dworzec - 2 x 10.000 IRR\nautobus do Kashan - 2 x 110.000 IRR\nnapoje - 2 x 25.000 IRR\nŁaźnie - 2 x 150.000 IRR\ntaxi - 50.000 IRR\nsok - 30.000 IRR\nbus do Qom - 2 x 75.000 IRR\nsandwich - 2 x 20.000 IRR\ntaxi - 40.000 IRR\npiwo - 2 x 20.000 IRR\npociąg do Teheranu - 2 x 40.000 IRR\nburka - 140.000 IRR\nnocleg - 800.000 IRR\nDzień VII (piątek) (Teheran)\nśniadanie - 2 x 45.000 IRR\nmetro - 2 x 7.500 IRR\nmuzeum narodowe - 2 x 300.000 IRR\npiwo cukier słodkości - 250.000 IRR\nobiad - 2 x 75.000 IRR\nsoki - 2 x 25.000 IRR\nbus na lotnisko - 2 x 17.500 IRR\nJak już wspomniałem, całość zamknęła się w 500 dolarach, co daje ok. 1000 zł na osobę/tydzień. Biorąc pod uwagę, że zbytnio nie oszczędzaliśmy (vide noclegi i taksówki do niektórych atrakcji), można by zejść do ok. 600 zł. Ale to już co kto lubi.\nŻeby nie było, że bez zdjęć - żonka w Shiraz, w świetnym punkcie widokowym, przy ciekawej "świątyni"\n#2 Wysłany: 13 Wrz 2016 20:24\npół forum zaangażowane w tego tripa\ndawaj dalej, relacji z Iranu nigdy dość\n#3 Wysłany: 13 Wrz 2016 20:45\nSuper, czekam na cd i liczę jednak na duużo zdjęć\nps. prognozuję co najmniej 171 postów w relacji\n#4 Wysłany: 13 Wrz 2016 21:08\nw tego tripa to i moja mama była zaangażowana\n#5 Wysłany: 13 Wrz 2016 21:39\nCo to znaczy, że jednak trzeba było wcześniej uzyskać wizę? Wszystkie źródła mówią, że obecnie nie ma raczej problemu z uzyskaniem wizy na lotnisku.\n#6 Wysłany: 13 Wrz 2016 21:43\n@Pabloo, wyrabiając białoruską wizę tranzytową potrzebujesz mieć w paszporcie wizę kraju docelowego.\n#7 Wysłany: 13 Wrz 2016 21:54\nKilometry: 193 422\nHej, lecę 21.X do Iranu z Pragi z przesiadką w Kijowie, rozumiem że raczej nie będzie problemu z wizą na miejscu?\n#8 Wysłany: 13 Wrz 2016 21:56\nRaczej nie będzie problemu. To nie ten sam przypadek.\n#9 Wysłany: 13 Wrz 2016 22:13\nleciałam z WAW przez Kijów do Teheranu - nie ma problemu z VoA\nPiotr Majcher uważa post za pomocny.\n#10 Wysłany: 13 Wrz 2016 22:35\n@maxima, Ukraina nie wystawia Polakom wiz tranzytowych ani żadnych innych. A mowa o Białorusi\n@Gadekk, czekam z niecierpliwością na kolejne odcinki. Zwłaszcza, jeśli przemycisz akcenty geologiczne!\n#11 Wysłany: 13 Wrz 2016 22:51\nA już rozumiem, chodzi o wizę do Białorusi, choć z posta to zupełnie nie wynika.\n#12 Wysłany: 13 Wrz 2016 23:42\nDla wyjaśnienia (a potem skasowania za kontynuację OT). Brak wizy irańskiej nie uniemożliwia korzystania z usług Belavii, którą tak jak innymi liniami można polecieć bez wizy. Utrudnia jeśli nie uniemożliwia dostanie wizy białoruskiej.\nJesli ktoś planuje dolecieć do Mińska i nie opuszczać lotniska powinien obejść się bez wizy irańskiej i nie musi mieć wizy białoruskiej (znam taki przypadek). Ale wiza irańska załatwiana w Polsce jest raptem 3 EUR plus fotografia, koszty przelewów droższa niż wiza na lotnisku. Poza tym jeśli jest się w Mińsku, szkoda go nie zwiedzić.\n#13 Wysłany: 14 Wrz 2016 19:59\nO 9 idę do pracy, zostawiam żonę z zadaniem zapakowania plecaków. Do 17 czas mija niezwykle wolno, do tego myślę tylko o tym, czy jutro zdążymy do Mińska na lot.\nNaszą podróż zaczynamy w Krakowie, pendolino o 20.25. Jeszcze tylko telefony do rodziców, gdzie jedziemy - można ruszać.\nPodróż spokojna, polecam strefę ciszy, można jeszcze coś w spokoju doczytać.\nZ dworca odbiera nas @ane.wald. Kolega podjął się trudnego zadania, a mianowicie wypicia kilku piwek z nami, jako że w Iranie będzie pod tym względem posucha Krakowsko-warszawskie spotkanie kończymy o 2 w nocy, o 6.12 pociąg do Terespola..\nPodróż TLK mija bardzo sennie, nawet nie mamy ochoty na czytanie przewodnika. Jedyne, co mnie martwi, to przedstanie się do Brześcia - jak to zrobić w miarę szybko. Wysiadamy, kierujemy swoje kroki w stronę kantoru, Pani podpowiada pójście pod Biedronkę i szukanie samochodów z białoruskimi rejestracjami, co też czynimy. Wymieniamy przy okazji kilkadziesiąt złotych na nowe ruble, będzie na pociąg.\nNie mija 15 minut, a już jedziemy na granicę. Już się cieszyłem, że pójdzie szybko, a tu klapa.. Mimo, iż był to piątkowy ranek, kolejka była dosyć spora.. Rozmowy mijają nam na wyjaśnianiu, dlaczego Iran, dlaczego z Białorusi, itp, itd\nTip: przy wjeździe/wyjeździe z Białorusi jesteśmy zobligowani do wypełnienia dwóch karteczek, z zaznaczeniem kilku podstawowych informacji. Karteczki dostaniemy od pograniczników, nie trzeba wypełniać cyrylicą.\nKoniec końców, niecałą godzinę przez odjazdem ostatneigo pociągu, jestesmy na dworcu. Dworzec w Brześciu jest jakąś atrakcją, wygląda stylowo, wewnątrz jest czysto. Bilet platskartny do Mińska kosztuje 8 rubli od osoby - świetna cena, biorąc pod uwagę odległość i czas przejazdu.\nDla zainteresowanych - na dworcu w Brześciu istnieje możliwość skorzystania z pryszniców, koszt to 3.5 rubla.\nKilka chwil po 14 wyruszamy. Plan zakładał oglądanie widoczków, jednak wczorajsza noc dała się we znaki, kładziemy się spać. Atrakcją samą w sobie jest możliwość zakupienia herbaty, w cenie 0.5 rubla/kubek.\nPrzed 19 docieramy do Mińska. Miasto - na pierwszy rzut oka - wydaje się być godne odziedzin. Teren wokół dworca zadbany, zero śmieci na ulicach, ludzie uśmiechnięci. Na dworcu kolejowym w Mińsku nie ma publicznych pryszniców - to taka uwaga końcowa.\nUdajemy się w stronę dworca autobusowego - mieliśmy szczęście, autobus na lotnisko odjeżdżał 3 minuty po naszym przyjściu. Koszt - 3.5 rubla. Jak to zostało już wspomniane w odpowiednim wątku, dojazd trwa ok. 70 minut, po drodze mijamy m.in. słynny budynek biblioteki.\nLotnisko sprawia dobre wrażenie, nie wydaje się być zbyt tłoczne. Check-in zaczyna się 2 godziny przed lotem. Oddajemy bagaże, szybka kontrola bezpieczeństwa, ostatni burger i piwo w strefie bezcłowej, ruszamy! Kontrola paszportowa bez problemu, funkcjonariuszka z zaciekawieniem i uśmiechem ogląda paszport, po czym życzy przyjemnego lotu. Jeszcze tylko żona przebiera się w ciuchy "na Irankę", a pozostałe współpasażerki ubierają chustki na głowę. Nie powiem, zabawnie to wygląda, jak podczas oczekiwania na lot każda kobieta mocuje się z tym kawałkiem materiału.\nLot mija bardzo spokojnie, lecimy Embraerem, nie jest zbyt wygodnie. Siedzenia są podwójne, obłożenie ok. 90%. W środku lotu podawana jest kolacja (?), na którą składa się bułka, sałatka, masło, herbata. Bardzo skromnie. Lądujemy delikatnie po czasie, przy wyjściu wita nas gorące powietrze. Niewyspani toczymy się do stanowisk kontroli paszportowej, cała procedura bardzo szybka, pogranicznicy nie zadają żadnych pytań. na dobrą sprawę, chba nikt nie starał się o wizę na lotnisku - korytarzyk z napisem VISA jest nieopodal, nie zauważyłem nikogo przechodzącego. Inna sprawa, że obcokrajowców na naszym locie było śmiesznie mało; myślałem, że spotkamy jakieś polskie twarze, a tu nic.\nPo dokumentach czas na odebranie bagażu. Sennie spędzamy ok. 40 minut przy taśmie, godząc się powoli z tym, że bagaż nie doleciał. Koniec końców, na szarym końcu pojawiają się nasze plecaki.\nWychodzimy z arrivals, wbrew pozorom nie czeka na nas tłum pazernych taksówkarzy. Znajdujemy mniej zaludnione miejsce, trzeba się trochę ogarnąć przed dalszym zwiedzaniem.\nGdy czekam na żonę, aż skończy się ogarniać, podchodzi ok. 60 letni gość i zaczyna rozmowę - co u mnie, skąd jestem, dlaczego Iran, itd. Rozmawia nam się bardzo przyjemnie. Gość prowadzi nas do kantoru na piętrze, wymeiniamy 300 USD. Kursy:\nDziś już mogę powiedzieć, że śmiało można wymienić kasę na lotnisku, to nie Europa. Ani w Teheranie, ani w Esfahanie, ani w Yazd nie mieliśmy lepszego kursu. Wybór należy do Was, czy chcecie nosić większą gotówkę ze sobą.\nPoczątkowo myślałem, żeby jechać taksówką tylko do metra, jednak dziadeczek przekonał mnie, że lepiej podrzuci mnie na stację kolejową, bo mogą nam się wyprzedać bilety na pociąg do Shiraz.\nKażdy proponował nam samolot na tej trasie (teheran - Shiraz), ale my mamy słabość do pociągów, do tego oszczędzamy jeden nocleg.\nUdaje się kupić bilety, cena to ok. 80 zł/osoba. Nieźle, biorąc pod uwagę standard pociągu, to tego mikro poczęstunek. Ok, mamy już pociąg o 16, można w spokoju zjeść śniadanie, napić się herbaty. Tak wygląda cukier w Iranie (świetny souvenir po powrocie)\nZbyt wiele dziś nie zobaczymy. Najbardziej żałuję Muzeum Klejnotów, które jest czynne dopiero od 14.. Niestety, innym razem. Na powrocie również nici, bo w irański weekend (czwartek-piątek) nie pracują.\nNie znaleźliśmy żadnej przechowalni bagażu, toteż z plecakami ruszamy na miasto. Cel - bazaR. Już kilka metrów za dworcem uświadamiamy sobie, że nie będzie łatwo - zaduch, spaliny, klaksony, słońce. Ruch uliczny w Iranie to temat na osobny wątek. Jak to ujęła moja żona, tam nie idzie się przed autem, ale za. Nikt nie zważa na przejścia i pieszych generalnie - trzeba radzić sobie w gąszczu aut. Urzekł mnie pewien starszy jegomość, który - obserwując nasze nieudolne próby przejścia na drugą stronę drogi - krzyknął "Hey, Mister, be more consequent!" po takiej komendzie nie było wyjścia, ruszyliśmy przed siebie.\nBazary to wizytówka Azji. Kocham te zapachy, tumult. Ten w Teheranie jest naprawdę olbrzymi - a to część z elektroniką, a to z przyprawami, a to z gadżetami kuchennymi. Każdy chce, byś zatrzymał się i kupił coś u niego.\nNasze pierwsze zakupy to... soczki. Właściwie po dziś dzień nie wiem, co piliśmy. Sprzedawca na pytanie o smak napoju odpowiedział wyłącznie, że jest "good for health". No i tego się trzymaliśmy do końca wyjazdu.\nDosłownie naprzeciw bazaru znajduje się Pałac Golestan. Chciwi irańczycy podzieli go na kilka odrębnych sal, do których wejście kosztuje ok. 80.000 - 100.000 IRR. Chcąc zwiedził pałac w całości, trzeba liczyć się z wydatkiem ponad 900.000 IRR - to ponad 90zł/osoba. Samo wejście na dziedziniec to 150.000 IRR.\nPałac zbudowany został na planie prostokąta, właściwie w każdej części jest coś do zobaczenia. Biedujemy ok. 40 minut, po czym wracamy w stronę bazaru. Dajemy się namówić na oglądanie dywanów. Gość prowadzi nas w taki zakamarek bazaru, że czuję się świadomie uprowadzony. Koniec końców, trafaimy do jego sklepu. Nawet nie wiedziałem, że jest tele rodzajów dywanów\nDochodzi 13. Czujemy zmęczenie, nieprzespana noc daje się we znaki. Do dworca jest ok. 2km, idziemy inną drogą. Ludzie przyglądają się nam z zaciekawieniem, czasami ktoś się przywita, porozmawia chwilkę. Wbrew pozorom, nie ma zbyt wielu turystów na ulicy. Myślałem, że białych będzie trochę więcej.\nDworzec przeżywa prawdziwe oblężenie. Matki z dziećmi plus kilkanaście tober, piski i wrzaski. Nie ma nawet gdzie usiąść.\nPrzy okazji warto wspomnieć, że na każdym rogu mamy stanowiska z wodą - czy to na mieście, czy w miejscach turystycznych. Można śmiało pić, czy nabrać do butelki na później. Jest to spore ułatwienie, tym bardziej, że upał doskwiera.\nPakujemy się do pociągu kilka chwil po 15.\nZabawne, przedziały są 4-osobowe. Układ jest taki, jak w płackarcie - dół siedzenia, a na górze łóżka. Każdemu przysługuje pościel. Do dyspozycji każdego jest termosik z gorącą wodą na kawę/herbatę, do tego jakieś drobne przekąski. Klimatyzacja dwustrefowa, na każdą połowę przedziału.\nNaszymi współpasażerami są dwaj młodzieńcy, którzy niezbyt dobrze znają angielski. Do tego ich kilkuletnia siostra z przedziału obok. Na początku trochę się nas wstydzą, później bawią się w najlepsze. Starsi nagrywają ojca, który mówi coś po angielsku, i wracają do nas. Taki offline google tłumacz. Udaje się zasnąć na chwilę, ale postanawiamy obudzić się o 19, ażeby skosztować widoków. Mimo wszystko, droga jest monotonna, właściwie cały czas pustynia. Przerażająco wyglądają gliniane domy, do tego puste. Nie wiem dlaczego, może na zimę ktoś w nich mieszka? Popijając herbatę z nosami w szybie spędzamy ok. 2 godzin, po czym na dobre kładziemy się spać. Tak naprawdę, tego nam najbardziej potrzeba - pozbyć się plecaków i odespania podróży do. Następny przystanek - Shiraz, 7.45 następnego dnia.\nObiecuję więcej zdjęć w kolejnych postach.\nPrzepraszam za zamieszanie wizowe w pierwszym wpisie. Oczywiście można się starać o wizę na lotnisku, niemniej jednak zawsze jest jakieś drobne ryzyko, że zostanie się odprawionym z kwitkiem. Jak ktoś mieszka w Warszawie, naprawdę warto postarać się o wizę wcześniej. Nasze wcześniesze starania o wizę wynikały z tego, że jest to wymóg obligatoryjny przy tranzytowej wizie białoruskiej, tj. wiza do kraju docelowego.\n#14 Wysłany: 14 Wrz 2016 20:10\nRelacja fajnie się zapowiada taka porada, zmniejszaj trochę zdjęcia, bo mimo rozdzielczości 1920x1080 muszę je oglądać na 'parę razy'\n#15 Wysłany: 15 Wrz 2016 21:22\nNiezłe to podliczenie kosztów - daje pojęcie o bieżących cenach w Iranie. Ja jakoś w podróżach nie potrafię takich podsumowań finansowych robić Czekam na ciąg dalszy, tym bardziej, że jakoś ostatnio wzrosło moje zainteresowanie Iranem...\n#16 Wysłany: 17 Wrz 2016 12:40\nPadliśmy ok. 21, pobudka kilka chwil po 7 - wreszcie odespana podróż, czujemy się zdecydowanie lepiej. Pociąg ma delikatne spóźnienie, na miejscu jesteśmy kilka chwil po 8.\nSam dworzec kolejowy - widać, że dość nowy - umiejscowiony jest w odległości kilku kilometrów od miasta.\nW informacji turystycznej pytamy o możliwości dojazdu do Shiraz. Najtańsza opcja to 2 x autobus, ale też zdecydowanie czasochłonna.. No nic, decydujemy się na starcie z taksówkarzami. Wystarczy przekroczyć próg dworca, a już nadbiega co Ciebie cała masa naganiaczy. Zagaduje do nas irańczyk w średnim wieku, z w miarę dobrym angielskim. Pyta, gdzie śpimy, co chcemy robić, itp. W sumie nie mieliśmy sprecyzowanych planów, więc gość polecił hotel znajomego. Cena 800.000 IRR, co daje ok. 22$, ze śniadaniem. Jeszcze tylko ustalenie kosztu przejazdu - 250.000 IRR. Nasza taksówka jest lekko zdezolowana, ale nadaje to tylko kolorytu podróży. Na pytanie, co warto zobaczyć w Shiraz, otrzymujemy odpowiedź godną turysty - ogrody, Meczety, Persepolis\nPo ok. 30 minutach docieramy pod hotel, znajdujący się przy głównej arterii miasta. Przy próbie zameldowania okazuje się, że noc kosztuje 1 minion Reali, na co się nie zgadzamy. Próbę ratunku podejmuje nasz kierowca, na co uśmiechnięta recepcjonistka się zgadza. Przeżywamy chwilę grozy, gdyż pobyt wiąże się z zostawieniem na recepcji paszportów. Czytałem jednak, że jest to normalna procedura. Na wszelki wypadek, mieliśmy jednak zapasowe kopie, tak więc wszystko ok. Pokój na 4 piętrze, jest łazienka z prysznicem i "europejską toaletą", klimatyzacja. Czas na krótkie odświeżenie się, można ruszać w miasto.\nOkazuje się, że większość atracji miasta mamy w zasięgu pieszym.\nNa pierwszy ogień - Cytadela Karim Khana\nPałac zbudowany na planie prostokąta, wewnątrz znajdują się liczne sale z objaśnieniami, kim był przedmiotowy jegomość.\nNiezła gra świateł\nRaz zdjęcie prześwietlone, raz za ciemne\nSam pałac to maksymalnie pół godziny. W środku oczywiście możliwość skorzystania z darmowej wody, ale to standard przy atrakcjach.\nIdziemy dalej, w stronę bazaru. Neiopodal znajduje się meczet Vakil.\nStety niestety, główny plac był w remoncie - z tego też powodu, zdjęcia wyszły słabe\nWarto zwrócić uwagę na funkcje meczetów w kulturze. To nie tylk omeijsca modlitwy - można tam spać, uczyć się, spędzać czas wolny. Nie wyobrażam sobie czegoś takiego w naszych kościołach - np. spanie pod nawą\nNastępnym punktem programu była kaplica Shah Cheragh - tutaj Ania została zmuszona do założenia czadoru, niemniej jednak bardzo stylowego. Zwiedzanie odbywa się z przewodnikiem. Wspólnie z nami zwiedza para z Irlandii, która jest na tripie do świecie - właśnie wpadli do Iranu na 3 tygodnie..\na tak prezentuje się boczne wejście:\nTutaj już w środku, na głównym placu\nNiestety, podczas zwiedzania wnętrza przewodnik zabrania używać aparatu. Kompleks składa się z dwóch części - nowo-wybudowanej bbiblioteki/czytelni oraz mauzoleum.\nObie konstrukcje robią wrażenie. Ściany wewnątrz mauzoleum pokryte są kawalkami luster, co daje kapitalny efekt. Żałuję, że nie mam fotek. Oczywiście jest osobna przestrzeń dla pań i panów. Ania mówiła, że jej koleżanka z Irlandii popłakała się na widok wnętrza twierdząc, że nigdy nie widziała czegoś piękniejszego\nTutaj wejście do biblioteki\nZatrzymujemy się na chwilkę przy zdrowotnych napojach - do dziś nie wiem, co piłem.\nKolejnym przystankiem miał być meczet Nasir Al-Mulk - to ten, który promuje tanie loty do Iranu na glownej stronie Świetna gra świateł, dzięki odpowiedniemu umieszczeniu witraży. Miły Pan sprzedający bilety informuje nas, że wejście o tej porze to strata pieniędzy - radzi wrócić jutro, ok. 9. Mamy zamiar skorzystać z jego porady.\nW dalszej drodze czas na lody - okropnie słodkie, ale smaczne. Do tego wrażenie, jak gdyby jadło się jakieś małe robaki.\nNaszą uwagę przyciąga zapach świeżych wypieków. Z zaciekawieniem podchodzimy do piekarni, prosimy o wypiek. Starszy irańczyk z uśmiechem wręcza nam kawałek pity, nie chcąc za to żadnych pieniędzy. Ot, siła Lachestanu.\nWszystko to po drodze na dworzec autobusowy, gdzie idziemy w celu kupienia biletów na jutrzejszy, nocny autobus do Yazd. W międzyczasie Ania nieomal została przejechana przez skuter, pędzący bez względu na przemieszczające się osoby. Zatrzymuje nas ok. 60 gość, siedzący na barierce koło drogi, a w ręku słownik persko-angielski. Standardowa gadka, skąd jesteśmy, co tu robimy, itp.. Rozmowa przybrała trochę smutny klimat, gość mówi że akurat meczety to najbrzydsze budynki w Iranie. Z tym nie możemy się zgodzić. Na koniec żegna nas słowami, żeby nie ufać nikomu, i nie dać się zapraszać do domów. Prawdę powiedziawszy, te słowa zbiły nas trochę z tropu, ale dalej dziarsko ruszyliśmy.\nWejście na teren dworca to nie jest prosta sprawa. Już na dziedzińcu atakują nas naganiacze, drąc się wniebogłosy: Tehran! Esfahan! Kashan! Ahvaz! Aż się łezka w oku kręci, przypomniał się dworzec w Biszkeku. Na naszą odpowiedź, że potrzebujemy bilet do Yazd, zostajemy poprowadzeni do odpowiedniego okienka. Zakup biletu to formalność, nie trzeba nawet paszportu.\nRuszamy dalej - tym razem Mauzoleum Hafeza, wielkiego poety. Zdjęcia z tego miejsca promują Shiraz w internecie. No cóż, ja się totalnie zawiodłem. Nie dość, że daleko od centrum, to jeszcze drogo.\nJest późne popołudnie, mimo to naprawdę gorąco. Nie wyobrażam sobie funkcjonowania bez wszechobecnych dystrybutorów zimnej wody. Warto mieć na uwadze, że w każdym woda ma inny smak, co stanowi pewną niedogodność\nZ mauzoleum Hafeza udajemy się w stronę bramy Qur'an. Znajduje się ona na zdecydowanych obrzeżach miasta.\nMijamy niedokończony, świetnie położony, 5* hotel Shiraz.\na tutaj wspomniana brama\nNaszą uwagę przykuwa okoliczne wzgórze, wraz z arterią ścieżek.\nNie mamy jasno określonych planów, toteż decydujemy się na marsz w górę. Słońce pali niemiłosiernie, niemniej jednak dziarsko się wspinamy.\nPierwszy stop w połowie góry - widoczki już są zadowalające, mamy panoramę na całe Shiraz.\nPchani ciekawością, udajemy się jeszcze wyżej. W górze majaczy nam skalny meczet, którego zdjęcie zamieściłem w pierwszym poście. Świetne miejsce, ażeby odpocząć, jak również chłonąć panoramę miasta.\nW tle widać dym - na sąsiednim wzgórzu coś zaczęło się palić.\nPlusem tego miejsca jest to, że jesteśmy zupełnie sami. Ani śladu miejscowych i turystów. Dla zainteresowanych - trzeba iść w górę, dosłownie vis a vis Qur'an Gate. Plusem jest też fakt, iż nie trzeba wracać tą samą trasą - są schody, prowadzące do ronda obok hotelu Shiraz.\nZmęczenie daje się nam we znaki, wracamy. Do hotelu mamy ponad 3 km. Wedrując ulicami Shiraz spotykamy się z dużą życzliwością, ludzie nas zaczepiają i pytają o podstawoe rzeczy. Jest czas na spróbowanie kolejnego fantastycznego napoju\nZdarzyło się i przejść po moście, pod którym tysiąc lat temu płynęła rzeka\nDocieramy umęczeni do hotelu. Szybki prysznic, chwila oddechu. Dzięki WiFi, szukamy miejsca na dobry obiad. Traf chce, że w odległości 1,5 km znajduje się polecana na Tripadvisor restauracja. Ruszamy. Wygłodniali, docieramy na miejsce. Pierwszy zły znak - szyld po angielsku. Drugi zły znak - menu po angielsku. Na szczęście, bar okazał się być zamnięty do 18, co wcale na złe nam nie wyszło. Podczas drogi powrotnej do centrum naszą uwagę przykuwa mała obskurna budka z kebabem. Traf chciał, że akurat ktoś kupował kebab z pomidorami. Na migi dochodzimy do porozumienia ze sprzedawcą. Za pyszną pitę + mięso płacimy grosze. Grosze, gdyż piwo bezalkoholowe jest w podobnej cenie.\nNa wieczór zaopatrujemy się w kilka butelek wspomnianego "piwa" (smakującego bardziej jak kwas chlebowy z dodatkiem owoców), buszując po internecie w poszukiwaniu atrakcji na kolejny dzień.\nZnów los się do nas uśmiechnął - pod hotelem stoi nasz taksówkarz. Zagadujemy, ile chciałby za kurs do Persepolis. Rzuca klasyczny milion Reali, ale udaje się zejsć do 800.000 IRR. Zdaję sobie sprawę, że to i tak drogo, ale Persepolis znajduje się ponad 40 km poza miastem..\nPS. przepraszam za wielkość zdjęć, ale takie wrzuciłem na serwer..\n#17 Wysłany: 18 Wrz 2016 22:25\nNa dziś mamy zaplanowane największe atrakcje, to jest meczet Nasir Al-Mulk (jak już wspomniałem, promujący tanie loty do Iranu na facebooku, jak i na głównej F4F) oraz Persepolis. Musimy tak zorganizować sobie czas, ażeby zbyt długo nie siedzieć na dworcu - odjazd do Yazd mamy zaplanowany ok. 23.30..\nZaczynamy śniadaniem o 7.30. No cóż, nie powala na kolana. Oprócz pity, do dyspozycji masło, kilka smaków dżemów (ale trzeba przyznać, że marchewkowy i z dzikiej róży jest świetny), uratowały nas jajka na twardo. Do tego danie na ciepło z fasolą, które zbytnio nie przypada nam do gustu. No trudno, najadamy się na słodko, popijamy kawką i herbatką.\nUmawiamy się z obsługą, że do Persepolis pojedziemy ok. godziny 10. Dostajemy także zgodę na zostawienie bagaży, co w kontekście późniejszego zwiedzania okaże się zbawiennym.\nKilka chwil po 9 ruszamy do Nasir Al-mulk. Poranki są wyjątkowo przyjemne - słońce oczywiście wysoko na horyzoncie, ale nie jest upiornie gorąco. Podczas drogi widzimy, jak rozstawiają się okoliczne kramy - naprawdę jestem pełen podziwu dla tych ludzi, kto to wszystko kupuje? Większość kramów jest z odzieżą, tj. koszulami, marynarkami, itp.\nMeczet jest otwarty od 9, my jesteśmy po 9. Wejściówka standard, 150.000 IRR od osoby.\nTak wygląda dziedziniec, bardzo niepozorny. Jak to w Iranie, część w przebudowie.\nPo prawej stronie widać ścianę z witrażami - to na nią muszą padać promeinie słoneczne, ażeby w środku odbywał się festiwal kolorów.\nW środku, mimo najlepszej pory do odwiedzin, nie uświadczamy zbyt wielu turystów. Zabawę psuje rodzinka z Chin, która za cel wzięła sobie zepsucie zdjęć wszystkim innym. Pozowania córki nie było końca. Mimo wszystko, kilka interesujących ujęć udało się zrobić.\nNaśladując innych, siadamy i obserwujemy w ciszy.\nwyżej, w tle wspomniana azjatycka rodzinka\nTutaj wyszło na jaw prawdziwe oblicze żony\na teraz mikro zabawa ze światłem\nDosyć tego dobrego, czas wracać do hotelu - niebawem Persepolis i Nekropolis. Jeszcze zdjęcie na wyjście\nWiem, że zdjęcia z wewnątrz mogłyby być lepsze. Efekt całościowy popsuł po części fakt, iż nie wszystkie witraże były odsłonięte. Niemniej jednak, miejscówka robi bardzo dobre wrażenie. Warto!\nW hotelu meldujemy się o 9.40. Mamy więc chwilę oddechu przed dalszą wyprawą\nWychodząc, zabieramy ze sobą bagaże, rozliczamy się także z noclegu. Wszystko gra, paszporty oddane. Jedziemy! jak już wspomniałem wcześniej, być kierowcą w Iranie to prawdziwa sztuka. Trzeba im jednak oddać, że niekiedy respektują światła, na co większych skrzyżowaniach.\nDroga przez miasto troszkę się dłuży, ruch mimo wczesnej pory dosyć duży. Za miastem robi się luźniej, droga dwupasmowa, można jechać 110 km/h. Krajobraz półpustynny, gdzieniegdzie zabudowania. Żona wykorzystuje transfer na krótką drzemkę. Ustalamy z kierowcą, że najpierw Persepolis, a później 15 minut w Nekropolis.\nNa miejscu jesteśmy kilka chwil przed 11. Umawiamy się z kierowcą, że odbierze nas za dwie godziny i trochę, to jest o 13. Dziarsko udajemy się do części z biletami - 200.000 IRR od osoby. Naprzeciw wejścia znajduje się szatnia z przechowalnią bagażu - co większe plecaki warto zostawić.\nJest chwila przed południem, żonka lekko zmęczona temperaturą\nOd kas biletowych do właściwych ruin jest do przejścia ok. 500 m. Po lewej stronie znajdują się restauracje i sklepiki z pamiątkami.\nKrajobraz wokół ruin niezbyt porywający\na tutaj przed samym wejściem - wzrok przykuwają strzeliste wieże; na pierwszym planie schody do wyjścia i wejścia.\nDroga do ruin, jak i sam szlak wewnątrz usiany jest tabliczkami z informacjami, co właściwie oglądamy. Jest to jakaś alnernatywa dla przewodnika, który kosztuje 500.000 IRR. Oprowadzanie z przewodnikiem trwa ok. 1,5 godziny.\nPierwszy przystanek przy Bramie Narodów (?)\nWrażenie robią detale.\nNiestety, i tutaj dotarł niechlubny zwyczaj "oznaczania się". Stąd też pełno wyrytych napisów, w stylu, "Muhammad Ali, 2014, byłem tu" itp. itd. Nie robi to dobrego wrażenia.\nJest naprawdę gorąco. Polecam zaopatrzyć się w butelkę wody, co jakiś czas jest możliwość jej uzupełnienia. Kompleks jest dość dobrze oznaczony, nie sposób się zgubić, czy pominąć jakiejś części.\nNiektóre z posągów zachowane w dość dobrym stanie\nWieża z misternymi ornamentami\nSwoje kroki kierujemy ku wyższym partiom kompleksu. Każdy idzie jak chce, nie ma wyznaczonej ściezki.\nPo kilkuminutowym marszu, naszym oczom ukazuje się.. grobowiec (?) Niestety, nie ma możliwości zajrzenia wewnątrz.\nZ góry mamy świetny widok na kompleks\nNa drugim planie, rzut skarbca. Legenda głosi, że wojska Aleksandra Wielkiego przez 5 dni wywoziły stąd kosztowności.\nI znowu rzut oka na całość, tym razem środkowa część\nCałość robi wrażenie. Do tego jak sobie wyobrazimy, kiedy to zostało zbudowane.. Klasa.\nOk, wracamy do właściwej części. Tutaj znajdują się najlepiej zachowane rzeźbienia.\nProcesja z darami. Świetna, misterna robota.\nA tutaj ciekawostka - traf chciał, że natrafiliśmy na grupę z przewodnikiem. Zrobił stop aby pokazać, że tutaj znajduje się jedyne w całym kompleksie przedstawienie samicy. Konia z rzędem temu, kto odgadnie, gdzie to jest.\nPałac, choć rozległy, jest różnorodny i warto tu trochę pobłądzić\nWbrew pozorom, jest to miejsce wycieczek także dla tubylców.\nOk, dwie godziny minęły, czas wracać. Uważam, że nie ma co poświęcać więcej czasu.\nPunktualnie o 13 widzimy się z taksówkarzem. Jedziemy pod Nekropolis, to jest Naqsh-e Rustam. Są to skalne grobowce, podobne do tych w Persepolis. Mówi się, że w tym miejscu znajdują się groby Dariusza I oraz Xerxesa.\nZgodnie z radą forumowiczów, nie wchodzimy na do środka. Całość jest doskonale widoczna z zewnątrz.\nJeszcze rzut oka na okoliczne skały - wybaczcie, żona jest geologiem, kocha te sprawy\nSpacerek wokół siatki nie zajmuje nam więcej niż 15 minut. Wszystko się zgadza, można wracać do hotelu. Droga mija sennie, temperatura dała się we znaki. Po ok. 45 minutach docieramy do celu. Upewniwszy się, że można zostawić bagaż, ruszamy na kebab i w stronę ogrodów.\nPo ok. 20 minutach marszu jesteśmy u starego znajomego na kebabie. Oto jego miejsce pracy\nA tak wygląda finalny produkt - niezbyt bogato, ale smakuje wyśmienicie. W gratisie mamy jeszcze ćwiartkę białej cebuli, wyjątkowo łagodnej. Płatny dodatek to opiekane pomidory - polecam! Żegnamy się z kucharzem, wspólna fotka, do tego kupujemy 2 kebsy na późną kolację.\nPo posiłku, udajemy się w stronę ogrodu Eram. Ze ścisłego centrum to ok. 3 km piechotą. Idziemy przez park Azadi - miejsce spędzania wolnego czasu przez miejscowych. Park jest pełen młodych par - zadowoleni trzymają się za ręce, leżą na kocach, piją herbatkę - naprawdę sielska atmosfera. Oczywiście sstanowimy niemałą atrakcję, co rusz ktoś nam pomacha albo zaczepi rozmową. Warto odwiedzić to miejsce, trochę na uboczu głównych turystycznych atrakcji.\nPrzed nami kolejne 2 km wędrówki. Wejście do ogrodu Eram jest płatne - 200.000 IRR. No cóż, to już prawie nasz ostatni wydatek w Shiraz. Znajdujemy kawałek cichego i spokojnego miejsca, postanawiamy... uciąć sobie małą drzemkę Nie ejsteśmy w tym osamotnieni, po drodze spotykamy kilka śpiących osób. Po ok. godzinie snu ruszamy w drogę po parku. Ogród właściwie powinien nazywać się botanicznym, jest tu pełno różnych gatunków roślin z całego świata.\nRzut oka na centralny budynek w ogrodzie, gdzie znajduje się mała wystawa różnych kamieni - naprawdę warto tam wejść, świetne okazy.\nNa wędrówce wokół parku schodzi prawie godzina. Na szczęście, krótki sen przywrócił siły. Przed nami najgorsze - 3 km do hotelu, 2 km na dworzec ruszamy! Droga mija nam na wymianie wrażeń, do tego podpatrujemy lokalną społeczność. Czasami warto wejść w boczne uliczki - ma się wtedy możliwość zobaczenia miejscowych przy swoich codziennych zajęciach. Nie mówiąc już o tym, że są zdecydowanie bardziej skorzy do rozmowy niż Ci, którzy czatują przy atrakcjach turystycznych. Zabieramy bagaże z hotelu, dziękujemy za wszystko.\nOkropnie zmęczeni docieramy na teren dworca, kilka chwil przed 20.00. Podpatrujemy miejscowych, rozstawiamy się z plecakami na zielonej trawce, odpoczywamy.\nW międzyczasie konsumujemy kupiony wcześniej kebab, zapijamy bezalkoholowym piwkiem. Gdy zrobi się ciemno, ok. 21.30, udajemy się do budynku. Czas do odjazdu autobusu mija nam na wieczornej toalecie, do tego oglądamy jakiś oranski film. Boarding zaczyna się o 23.30, jesteśmy pierwszymi pasażerami. Pakujemy plecaki do luku, sami staramy się jak najszybciej zasnąć. Pobudka za ok. 6 godzin. Autobus klasy LUX, fotele są naprawdę wygodne, mają szerok izakres regulacji. W cenie soczek w kartoniku i małe ciasteczko.\n#18 Wysłany: 18 Wrz 2016 23:08\nte lody z robaczkami to faluda\nspecjalność Shiraz, choć w innych miastach też jest:)\n#19 Wysłany: 18 Wrz 2016 23:24\nTylko z Nasir Al-Mulk wrzuciłeś dwa takie same zdjęcia.\n#20 Wysłany: 21 Wrz 2016 12:07\nŚwietna relacja! Jako że czytam wszystko bardzo uważnie, mam pytanie: co to znaczy "spać pod nawą"? Chyba inaczej rozumiem to słowo


Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Marconich - MIM137658\nMieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich\nMieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)Mieszkanie do sprzedaży - Warszawa, Wilanów, Ulica Marconich (Nieruchomość MIM137658)\nOferujemy Państwu trzypokojowe mieszkanie położone w bardzo atrakcyjnej lokalizacji przy ul. Marconich na warszawskim Wilanowie. Mieszkanie znajduje się na 1 piętrze w nowoczesnym, czteropiętrowym budynku z 2000 roku. Okolica jest cicha i spokojna.\nPo lewej stronie znajdują się wejścia do dwóch sypialni wyłożonych drewnianymi panelami. Jedna z nich ma powierzchnię 14,9 m², podwójne okno skierowane na północny zachód, dużą szafę oraz spektakularną, ozdobną tapetę na ścianach. Kolejny pokój jest nieco mniejszy, ma powierzchnię 13,2 m² oraz dwa okna zbiegające się w rogu pomieszczenia skierowane na północ i północny zachód.\nW odległości 3 minut piechotą znajduję się przystanek autobusowy Królowej Marysieńki, z którego można szybko dojechać m. in. do Metra Wilanowska oraz w kierunku Centrum, Kabat, Powsina, Konstancina i Włoch.\nJestem zainteresowany/a nieruchomością numer MIM137658. Proszę o kontakt.


serwis Piaseczno, wpiasecznie.pl\nwpisane słowo: serwis - znalezionych rekordów: 19\nTUSZE - TONERY REPRODUKCJA - ZAMIENNIKI - ORYGINAŁY - SERWIS www.tonerdlaciebie.pl\nCzytaj więcej: tonerdlaciebie.pl\nFirma HELP-SERVICE oferuje profesjonalne, oraz kompleksowe świadczenia usług w zakresie: Serwisu sprzątającego, opieki nad utrzymaniem czystości we wspólnotach mieszkaniowych, pomocy domowej. Posiadamy również pomoc techniczną polegającą na serwisowaniu w zakresie elektryki, hydrauliki, drobnych remontów, ślusarzy i stolarzy. Sprzątanie z naszą firmą to gwarancja jakości oraz dobrze wykonanej pracy za przystępną cenę.\nCzytaj więcej: HELP SERVICE\nProfesjonalny serwis PC i MAC, Outsourcing IT, Sprzedaż sprzętu i oprogramowanie, Doradztwo Informatyczne, Sieci LAN, WAN, WIFI, Sieci światłowodowe. Specjalizujemy się w systemach podnoszących bezpieczeństwo IT, systemach backupu, systemach szyfrujących i odzysku utraconych danych.\nCzytaj więcej: SecIT\nFULMARK KLIMATYZACJA do domu i biura\nKlimatyzacja do domu i biura. Sprzedajemy klimatyzatory firm Daikin, LG, Samsung, Sanyo, MDV, Gree , Mitsubishi Electric. Wykonujemy również montaż, serwis i naprawę klimatyzacji w domach, mieszkaniach, sklepach, aptekach i biurach. Posiadamy w swej ofercie tanie klimatyzatory naścienne już od 1530 zł netto. Wiecej informacji na naszej stronie internetowej: www.fulmark.pl tel(22) 73-73-555 Serdecznie zapraszamy do skorzystania z naszych usług. -\nCzytaj więcej: FULMARK KLIMATYZACJA do domu i biura\nGłównym kierunkiem działalności naszej firmy jest kompleksowa dostawa rozwiązań dla biznesu oraz osób indywidualnych. Nasze usługi to: - Instalacje elektryczne i teletechniczne - Montaż central telefonicznych z kompleksową obsługą serwisową - Instalacja sieci strukturalnych - Domofony, bramofony, wideodomofony - Telewizja przemysłowa CCTV - Systemy alarmowe i kontrola dostępu - Obsługa informatyczna - Instalacje telewizji naziemnej i satelitarnej\nCzytaj więcej: SAPTEL\nKlimatyzacja - Sim Serwis\nFirma Sim Serwis specjalizuje się w montażu i serwisie urządzeń klimatyzacyjnych wielu renomowanych firm . Odpowiedni sprzęt naszej firmy pozwala na wykonywanie napraw bez emisji czynnika chłodniczego do atmosfery. Klimatyzatory jak i również urządzenia klimatyzacyjne cieszą się coraz większą popularnością nie tylko w biurach, firmach ale również w domkach jednorodzinnych, co powoduje coraz większe zainteresowanie urządzeniami klimatyzacyjnymi wysokiej jakości.\nCzytaj więcej: Klimatyzacja - Sim Serwis\nFACHOWY SZYBKI I TANI SERWIS SPRZĘTU KOMPUTEROWEGO I NIE TYLKO !!! więcej informacji na www.sysvalue.pl\nCzytaj więcej: SysValue\nFULMARK KLIMATYZACJA WENTYLACJA\nSprzedajemy klimatyzatory Daikin, Sanyo, Samsung, LG. Oferujemy montaż, serwis, naprawę klimatyzacji w domu, biurze i obiektach handlowych. W zależności od rodzaju pomieszczenia proponujemy : - klimatyzatory naścienne, - klimatyzatory kasetonowe - klimatyzatory kanałowe - systemy Multi - systemy VRV - oczyszczacze powietrza Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą.\nCzytaj więcej: FULMARK KLIMATYZACJA WENTYLACJA\nAUTO SERWIS ŻEROMSKIEGO 39A. Zapraszamy do naszego serwisu. Gwarantujemy fachową profesjonalną obsługę oraz atrakcyjne ceny. Zapraszamy firmy z autami służbowymi. Czynne pon-pt 9:00 -19:00 tel: 882 239 369 (mieścimy się obok salonu ford)\nCzytaj więcej: TPI SERVICE\nLSG IT SOLUTIONS Łukasz Saganowski\nKompleksowa obsluga informatyczna firm, sprzedaż oraz naprawa notebooków, komputerów PC,serwerów,drukarek, monitorów. Stałe umowy serwisowe,wdrożenia CCTV,tworzenie sieci lan. Zapraszamy do współpracy firmy oraz osoby fizyczne! Oferujemy najlepsze ceny oraz profesjonalna obsługę! W ofercie sprzęt nowy oraz używany!\nCzytaj więcej: LSG IT SOLUTIONS Łukasz Saganowski\nFirma AWM-SERWIS powstała w 2003 roku. Od początku działalności posiadamy w sprzedaży części eksploatacyjne do wycinarek laserowych, narzędzi do pras krawędziowych oraz wykrawarek rewolwerowych. Od 2004 roku zajmujemy się także sprzedażą używanych maszyn. Ponadto wykonujemy usługi serwisowe obrabiarek firmy AMADA i TRUMPF, prowadzimy szkolenia z zakresu obsługi wszystkich typów maszyn tego producenta oraz oprogramowania zewnętrznego.Nasz dział handlowy zapewni Państwu rzetelną i miłą obsługę.\nCzytaj więcej: Awm-serwis Guzowski\nSpectreNet Sławomir Małuj\nZajmujemy się obsługą informatyczną firm i osób fizycznych. Naprawiamy, serwisujemy komputery stacjonarne, laptopy, drukarki, sprzęt sieciowy. Wdrażamy oprogramowanie i rozwiązania sprzętowe. Działamy na terenie Piaseczna i w okolicy. Problemy ze sprzętem rozwiązujemy szybko i sprawnie. Cechuje nas profesjonalne i szczegółowe podejście do problemów. Pracujemy od poniedziałku do piątku w godz.6:00-22:00\nCzytaj więcej: SpectreNet Sławomir Małuj\nSZNURKOWSKI SERVICE-KOMPLEKSOWE USŁUGI KOMPUTEROWE,SERWIS NAWIGACJI GPS,AKTUALIZACJA MAP.\n-KOMPLEKSOWE USŁUGI KOMPUTEROWE -NAPRAWY ELEKTRONICZNE PŁYT GŁÓWNYCH I KOMPONENTÓW -INSTALACJE I KONWERSACJE SYSTEMÓW OPERACYJNYCH -NAPRAWY MONITORÓW LCD WSZYSTKICH MAREK SERWIS NAWIGACJI GPS ORAZ AKTUALIZACJE MAP -AKTUALIZACJA GPS DLA KIEROWCÓW TIR-NAPRAWY SPRZĘTU GPS -ODBLOKOWANIE KAŻDEJ NAWIGACJI -NAPRAWA USZKODZONYCH SYSTEMÓW PO NIEUDANYM ODBLOKOWANIU -WYMIANA WYŚWIETLACZY AKUMULATORÓW,PANELI DOTYKOWYCH,GNIAZD ŁADOWANIA ITP. -AKTUALIZACJA MAP,FOTORADARY,MAPY TIR TRUCK-IGO,TOMTOM -AKTUALIZACJA FOTORADARÓW I PUNKTÓW POI -NAWIGACJE W TELEFONACH (ANDROID WINDOWS MOBILE IOS).\nCzytaj więcej: SZNURKOWSKI SERVICE-KOMPLEKSOWE USŁUGI KOMPUTEROWE,SERWIS NAWIGACJI GPS,AKTUALIZACJA MAP.\nWulkanizacja Baniocha MAKSYM\nOferujemy pełną obsługę systemu TPMS czujniki ciśnień kół. -Kasowanie błędów, programowanie komputera i czujników nowych i używanych. -Prostowanie felg aluminiowych i stalowych. -Wymiana opon. -Wyważanie kół. -Spawanie felg aluminiowych.\nCzytaj więcej: Wulkanizacja Baniocha MAKSYM\nserwisowniaGSM.pl to serwis telefonów komórkowych, smartfonów oraz tabletów. Świadczymy profesjonalne usługi w zakresie serwisu mobilnych urządzeń jak i sprzedaż wszelkiego rodzaju akcesoriów: ładowarek, baterii, pokrowców, kart pamięci,pokrowców szkieł hartowanych oraz wiele innych. Charakteryzuje nas najwyższa jakość i atrakcyjne ceny.Nasi technicy to ludzie z kilkunastoletnim doświadczeniem w branży elektronicznej którzy zadbają o najwyższej jakości naprawy i zadowolenie klienta.\nCzytaj więcej: serwisowniaGSM.pl


Niektórych z nas Duch Święty zaprosił do ewangelizacji podczas drogi – i działo się dokładnie tak, jak w Dziejach Apostolskich – w słowie, które nas prowadziło podczas tych rekolekcji. Tak jak Bóg przychodził do dworzanina Kandaki, zanim jeszcze spotkał Filipa – poprzez Pisma Izajasza, które czytał w swoim wozie, tak samo szukał już naszych kierowców, zanim jeszcze nas spotkali – mieli w sobie ogromny głód Boga, sami zaczynali rozmowę o wierze. Bardzo ważne było dla mnie spotkanie z dwoma chłopakami, którzy wzięli nas na stopa – okazało się, że jadą na detoks (jeden sam wyszedł z nałogu i teraz pomaga koledze, w rozmowie później okazało się, że kilka dni temu, kiedy leżał pijany, podeszli do niego jacyś ludzie i modlili się za niego). Po tamtym spotkaniu miałam ogromny spokój, że ten chłopak wyjdzie z nałogu i będzie miał żywą wiarę, tak bardzo wyraźnie było widać, jak Pan Bóg do niego przychodzi - modląc się potem za niego, już dziękowałam Bogu za to, co czyni w jego życiu. I wtedy zrozumiałam, że Bóg ma plan nie tylko wobec tego chłopaka, ale wobec każdej z tych osób, które spotykamy, że On przychodzi do nich, chce ich uzdrawiać. I zrozumiałam, że modląc się za każdą z tych osób, które spotkaliśmy, już mamy dziękować! Bo Bóg wysłuchuje nasze modlitwy i ma konkretny plan wobec każdej z tej osoby – walczy o nie. I tak jak Duch zabrał Filipa i dworzanin go już nigdy nie spotkał, to i my, choć już pewnie nigdy nie spotkamy naszych kierowców, ufamy, że Bóg będzie stawiał w ich życiu kolejne osoby, kolejne wydarzenia, które będą ich przybliżać do Niego – nam pozostaje tylko ufna modlitwa za te osoby.\nPodczas pięknostopowania Bóg dał nam radość bycia apostołami. Wyruszyłyśmy tak jak w Ewangelii – we dwie – i Duch Święty obdarzył nas niesamowitą wprost jednością. Zadziwiające, że każdego dnia rekolekcji słowa z Ewangelii na dany dzień były jakby specjalnie dla nas. Wyruszyłyśmy według wskazań Ewangelii bez pieniędzy – Bóg o wszystko się zatroszczył w tym czasie. Czułyśmy wtedy, że Bóg jest tak blisko nas, jakby nas prowadził za rękę. Czułyśmy obecność Ducha Świętego, który prowadził naszą drogą i naszymi rozmowami. Żadne spotkanie nie było przypadkowe – spotykałyśmy ludzi w ważnych momentach ich życia, kiedy Bóg o nich walczy. Wielu z kierowców nigdy wcześniej nie brało autostopowiczów, ale jakoś poczuli, że mają nas wziąć. Pan Bóg działał poprzez deszcz – kilkakrotnie deszcz nas zatrzymywał w jakimś miejscu i wtedy następowały bardzo ważne spotkania, rozmowy. Jeszcze zanim wyruszyłyśmy z Łodzi, byłyśmy świadkami, jak Bóg przychodzi z mocą – nie mogłyśmy wyruszyć, ponieważ nagle zerwała się ogromna ulewa – i wtedy przybiegł chłopak, który tego dnia się nawrócił – i my mogłyśmy go przywitać w kościele po dziesięciu latach w świadkach Jehowy. Kiedy powiedziałyśmy mu, że obok jest kaplica poszedł się tam pomodlić i w tym momencie przestało padać i mogłyśmy wyruszyć w drogę. Dla mnie ogromną radością było ewangelizować w najprostszy sposób – uśmiechem. :-) Taki dostałam charyzmat na tę drogę i to było niesamowite, bo ludzie bardzo często zwracali uwagę na ten uśmiech, widzieli w nim Boga. A ja widziałam w ich oczach taki ogromny głód. Trudno to doświadczenie opisać słowami... Mogłabym jeszcze pisać i pisać o tych niezwykłych spotkaniach! Było tak, jak było zapowiedziane podczas piątkowej Ewangelii: Nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was.


Jeden uśmiech może zmienić całe twoje życie | Paweł Socha\nJeden uśmiech może zmienić całe twoje życie\nPrzeczytałem ostatnio niesamowitą przypowieść, która zapadła mi w pamięć, dlatego postanowiłem się nią podzielić. Przeczytajcie w skupieniu i wyciągnijcie pozytywne wnioski.\nAntoine de Saint-Exupery opowiada, jak został pochwycony przez wroga i wrzucony do więziennej celi. Z pogardliwych spojrzeń strażników i brutalnego sposobu, w jaki go traktowali, wywnioskował, że zostanie następnego dnia stracony…\n„Byłem przekonany, że mają mnie zabić. Ta myśl doprowadzała mnie do szaleństwa. Nerwowo zacząłem szarpać się po kieszeniach, by sprawdzić, czy może jakiś papieros nie uszedł uwagi przeszukujących mnie żołnierzy. Rzeczywiście, znalazł się jeden. Tak bardzo trzęsły mi się ręce, że prawie nie mogłem trafić do ust. I tak zresztą nie miałem zapałek – zabrali mi je podczas rewizji.\nZerknąłem przez kratę na strażnika. Nie patrzył na mnie. W końcu, nie patrzy się na trupa, prawda? Zawołałem do niego: ‚Czy ma pan ogień?’\nObejrzał się w moją stronę, wzruszył ramionami i podszedł, by zapalić mojego papierosa.\nGdy znalazł się tuż przy mnie i zapalił zapałkę, jego spojrzenie mimowolnie spotkało się z moim.\nUśmiechnąłem się. Nie mam pojęcia, dlaczego to zrobiłem. Może ze zdenerwowania, a może dlatego, że gdy jest się bardzo blisko kogoś, trudno się nie uśmiechać.\nW każdym razie, uśmiechnąłem się. W tej samej chwili jakby iskra przyjaźni przeskoczyła przepaść między naszymi sercami, naszymi ludzkimi duszami. Wiem, że tego nie chciał, ale się uśmiechnął. Mój uśmiech wywołał uśmiech na jego ustach. Zapalił mi papierosa, ale się nie odsunął. Stał nadal blisko, patrząc mi w oczy i uśmiechając się.\n‚Ma pan dzieci?’ – zapytał.\n‚- Mam, mam. Niech pan patrzy’. Wyjąłem portfel i nerwowo wygrzebałem z niego zdjęcia mojej rodziny. On też wyciągnął zdjęcia swoich i zaczął rozprawiać o planach i nadziejach, jakie z nimi wiązał.\nNagle oczy zaszły mi łzami. Powiedziałem, jak bardzo obawiam się, że nigdy już nie ujrzę swojej rodziny, nigdy nie zobaczę, jak dorastają moje dzieci. Łzy zakręciły się także w jego oczach. Bez słowa otworzył drzwi mojej celi i cichaczem mnie z niej wyprowadził. Wypuścił mnie z więzienia, a potem ukradkiem, bocznymi drogami, z miasta. Tutaj, przy rogatkach, uwolnił mnie i sam, nie odezwawszy się ani słowem, zawrócił. Moje życie uratował uśmiech”.\nNiczym stado baranów\nKto naprawdę jest biedny a kto bogaty?\nNajpierw daj, a i Tobie będzie dane\nNigdy nie jest za późno, by realizować swoje marzenia\n29 kwietnia 2012\t4 komentarzy Short URL\nBardzo dobrze że o tym przypomniałeś. Jest takie powiedzenie: „Więcej zdobędziesz uśmiechem niżli wyrąbiesz mieczem” Ponadto uśmiech jest bardzo zarazliwy i na szczęście nie ma na tą „zarazę” lekarstwa. Pomyślności. Piotrek Deja\nTo jest takie proste:) A jednak dla wielu niewykonalne…\nNa nasze nieszczęście żyjemy w społeczeństwie, które stosunkowo rzadko darzy nieznajomych uśmiechem. Dzięki za kolejną porcję inspiracji – dzisiaj się do kogoś uśmiechnę!\nKamil Sabatowski ostatnio opublikował..Przychód pasywny a przychód aktywny.\nKolejny powód do uśmiechu – uśmiechnięci ludzie żyją dłużej i w lepszym zdrowiu niż osoby ponure 😉


Kolejarz O. - Ostrovia: Sam Gizatullin to za mało. Bohater Dolny (noty) - Sport WP SportoweFakty\nMateusz Kozanecki 29 Maja 2017, 17:57\nPatryk Dolny był bohaterem TŻ Ostrovia podczas niedzielnego meczu w Opolu, w którym ostrowianie wygrali 46:44. Po drugiej stronie dwoił się i troił Denis Gizatullin. Żaden z zawodników nie dostał jednak maksymalnej noty.\nDenis Gizatullin - 5. Zaliczył wpadkę na otwarcie, później był już bezbłędny. Niewiele brakło, a Rosjanin zostałby bohaterem spotkania. Głównie za jego sprawą gospodarze odrobili większość strat, a przed ostatnim biegiem mieli jeszcze szansę na wywalczenie remisu.\nAdrian Gomólski - 3. W całym spotkaniu jechał bardzo nierówno. Jednak to m.in. dzięki niemu Kolejarz do ostatniego biegu miał szansę na zdobycie remisu. Zadecydowała o tym akcja z czternastego biegu, kiedy wyprzedził na dystansie Łukasza Sówkę.\nDawid Stachyra - 1. Fatalny występ w wykonaniu tego zawodnika. Gdyby nie wykluczenie Marcina Rempały zapewne nie zdobyłby punktów. W odwodzie pozostaje jeszcze Michał Łopaczewski i kierownictwo opolskiej drużyny powinno się zastanowić nad odsunięciem Stachyry od składu.\nMarcin Rempała - 3. W swoim pierwszym starcie zanotował dość groźnie wyglądający upadek. Z nawierzchnią toru zapoznał się także w biegu jedenastym. Mimo to pojechał przyzwoicie. Wraz z Denisem Gizatullinem zwyciężył podwójnie w wyścigu trzynastym, po którym strata gospodarzy zmalała do czterech punktów.\nKevin Woelbert - 5. Ocena z minusem. W decydującym o losach spotkania wyścigu stoczył zaciętą walkę z rywalami. Dojechał jednak do mety na trzeciej pozycji. Z wyjątkiem biegu ósmego, w którym przegrał z parą ostrowian, spisywał się całkiem dobrze.\nKamil Kamiński - 1. Popełnił błąd w biegu juniorskim, który kosztował go utratę punktowanej pozycji. Może stracić miejsce w składzie, gdy do pełni sił po kontuzji wróci Tomasz Olczak.\nJarosław Krzywosz - 2. Świetny występ podczas rundy DMPJ na swoim torze napawał optymizmem przed ligową potyczką z Ostrovią. W niedzielę pokazał jednak niewiele. Na pewno stać go na więcej.\nPatryk Dolny - 5. Przez całe spotkanie był najlepszym zawodnikiem swojego zespołu. W decydującym wyścigu zachował zimną krew i zajął drugie miejsce, które dało Ostrovii zwycięstwo w meczu.\nSam Masters - 4. Wrócił do składu po blisko półtoramiesięcznej przerwie i jeździł w kratkę. Po jego wpadce gospodarze szybko zaczęli odrabiać straty. Spisywał się lepiej, gdy startował z zewnętrznych pól.\nKamil Brzozowski - 4. Ostatnie miejsce zajęte w biegu piętnastym mogło kosztować Ostrovię nawet utratę zwycięstwa. W pozostałej części meczu jechał jednak na niezłym poziomie, co potwierdził wyprzedzając na dystansie Kevina Woelberta.\nŁukasz Sówka - 3. Zdążył już przyzwyczaić, że znacznie lepiej prezentuje się na swoim domowym obiekcie. Zaliczył bardzo słabą końcówkę, dwukrotnie przyjeżdżając do mety ze sporą stratą do rywali.\nZbigniew Suchecki - 2. Kolejny mecz Zbigniewa Sucheckiego, w którym spisuje się zdecydowanie poniżej oczekiwań. Powinien być wsparciem dla młodzieżowców, z którymi startuje w parze. W niedzielę tego zabrakło.\nMarcel Studziński - 3. Ze wszystkich juniorów, którzy startowali w tym spotkaniu, spisywał się najlepiej. Zrobił to, co do niego należało.\nJędrzej Zając - 1. Od wychowanka opolskiego klubu wymagano nieco więcej niż zdobycia zaledwie jednego punktu, na torze, który doskonale zna. W biegu juniorskim wykorzystał błąd Kamila Kamińskiego, dzięki czemu przedarł się na trzecie miejsce. Później jednak nie błyszczał.\nprofesor fermann 29-05 21:24 Zgłoś\nstanowczo noty lateksów są zawyżone


Liga Mistrzów 2020. Szansa dla Arkadiusza Milika. Dries Mertens doznał kontuzji - Sport WP SportoweFakty\nArkadiusz Milik w najbliższych meczach może wrócić do podstawowego składu Napoli. Kontuzji nabawił się bowiem jeden z bohaterów meczu LM z Barceloną - Dries Mertens.\nIgor Kubiak 26 Lutego 2020, 12:15\nPo pierwszej połowie spotkania 1/8 finału Ligi Mistrzów SSC Napoli prowadziło z FC Barcelona 1:0 po kapitalnym strzale Driesa Mertensa. Napastnik gospodarzy wykorzystał asystę Piotra Zielińskiego i z dystansu uderzył pod poprzeczkę bramki rywali. Po zmianie stron autor gola musiał jednak zejść z boiska z powodu urazu.\nMertens miał wyraźne problemy z prawą stopą. Lekarze obłożyli mu nogę lodem, a na boisku pojawił się Arkadiusz Milik. Ostatecznie mecz zakończył się remisem 1:1, a testy medyczne wykazały stłuczenie kostki u Belga. Według "Sky Sports Italia" Mertens nie będzie do dyspozycji trenera przez ok. 10 dni.\nTym sam do podstawowego składu Napoli może wrócić Milik. Polak dwa tygodnie temu nabawił się stanu zapalnego w kolanie, przez który nie znalazł się w kadrze na mecz Serie A z Cagliari. Napastnik wrócił szybko do treningów, ale w kolejnych spotkaniach - w lidze z Brescią i Lidze Mistrzów z Barceloną - na placu gry pojawiał się dopiero po przerwie.\nJeśli prognozy mediów się potwierdzą, Mertensa zabraknie w meczu Serie A z Torino (29 lutego) i Pucharu Włoch z Interem Mediolan (5 marca). Pod znakiem zapytania stoi jego występ w lidze z Hellas Werona (8 marca). Przypomnijmy, że rewanż przeciwko Barcelonie Napoli rozegra dopiero 18 marca.\nMilik wraz z Mertensem są w tym sezonie najlepszymi strzelcami Napoli. Zdobyli po 12 goli. Trzeba jednak zaznaczyć, że Polak tej sztuki dokonał w 21 spotkaniach, a Belg w 28.\n-> Liga Mistrzów 2020. Arkadiusz Milik po Napoli - FC Barcelona. "Zabrakło tylko słowa"\n-> Liga Mistrzów. Arkadiusz Milik: Wcześniejsze kontuzje zostawiły ślad\nCzy Arkadiusz Milik zdobędzie gola w najbliższym meczu z Torino?\nl.Figo 26-02 16:45 Zgłoś komentarz\nnabawił się chyba został sfałlowany przez gamonia z barcy powinien za to wylecieć na kilka spotkan to była nakładka groziła nawet złamaniem nogi\nBelgia Polska Europejskie Puchary Liga Mistrzów Piłka nożna we Włoszech Piłka w Europie Włochy Serie A Piłka nożna SSC Napoli Arkadiusz Milik Dries Mertens