PBM mailowo - Xena Warrior Princess: Polskie Forum XWP\nWysłany: Czw 1:17, 08 Lis 2007 Temat postu: PBM mailowo\nSirhana odruchowo otulila sie plaszczem. Plaszczem\ndawniej krwiscie czerwonym lecz teraz rdzawo\nbrunatnym, wyblaklym od czasu, slonca i wiatru, tak\njak i reszta jej stroju. Prawde mowiac nie bylo az tak\nzimno - nie raz przyszlo jej przetrwac gorsze warunki\n- ale wciaz brakowalo jej goracego slonca nad morzem\npiaskow. Miala odslonieta twarz. W trakcie podrozy\nzauwazyla, ze kobiety wojowniczki, kobiety w meskich\nstrojach nie sa w tym kraju czyms niezwyklym. Nikt tez\nnie zwracal uwagi na to, ze osmiela sie pokazywac swa\ntwarz obcym mezczyznom.\nNawet nie tknela trunku, ktory postawil przed nia\nkarczmarz. W taki dzien jak dzis, uznala, ze\nroztropniej bedzie przez jakis czas poprzestrzegac\ndokladniej przykazan Allaha i jego prorokow.\nPrzynajmiej jesli chodzi o picie fermentowanych napoi\ni jedzenie w takich jak ta gospoda. Niezaleznie od\nnakazow wiary, nie miala szczegolnej ochoty na mieso\nna pewno nie bedace baranina ? wbrew zapewnieniom\numorusanej dziewki roznoszacej jadlo i napitki.\nSpod przymrozonych powiek przygladala sie otoczeniu.\nNie wszycy goscie wygladali na okolicznych mieszkancow\nwiosek. Gdy tylko weszla do gospody od razu jej uwage\nzwrocil dziwny osobnik grajacy ? na ile mogla ocenic ?\nna harfie. Napiela miesnie zdajac sobie sprawe, ze nie\njest on jednym z synow Adama. Nigdy wczesniej nie\nwidziala takich jak on. Opanowala sie jednak, widzac\nze zgromadzeni w gospodzie ludzie wydaja sie wcale nie\nbyc zaniepokojeni obecnoscia wsrod nich istoty\nnalezacej do innego rodzaju niz czlowieczy.\nDwoch mezczyzn w przeciwleglym koncu sali prowadzilo\nprzyciszonymi glosami rozmowe. Slyszala tylko szmer\nich glosow, nie mogla rozpoznac slow. Do tej pory nie\nmiala problemu ze zrozumieniem tutejszego dialektu.\nMoze rozmawiali w nieznanym jej jezyku a moze po\nprostu siedzieli zbyt daleko?\nJej uwage zwrocila blond wlosa wojowniczka, ktora w\npewnej chwili weszla do tawerny. Nieznajoma chyba\nlubila obcisle skorzane stroje ? miala na sobie\nskorzana kamizele i takiez spodnie opinajace, wyraznie\nsilne nogi. W ogole kobieta robila wrazenie postawnej\n? przewyzszala wzrostem wiekszosc z obenych. Byla\njednak proporcjonalnie zbudowana. Znad ramienia\nwystawala jej rekojesc miecza. Sirhana ze zdumienim\nrozpoznala jego rodzaj ? chinski metal, miecz tai-chi.\n?Ciekawe czy umie sie nim dobrze poslugiwac, wyglada\nna mloda i? butna? ? pomyslala Sirhana. Po czym\nusmiechnela sie w duchu slyszac jak nieznajoma zwraca\nsie do kobiety siedzacej przy lawie i do karczmarza.\nSirhana nie mrugnela nawet okiem gdy tamta obrzucila\nja taksujacym, wyzywajacym spojrzeniem. Przybrala\nobojetny wyraz twarzy jakby wcale jej to wszystko nie\nobchodzilo. Ale ukradkiem przyjrzala sie dziwnemu\ntatuazowi zdobiacemu szyje krotkowlosej, tuz przy\nWyczuwala panujace w gospodzie napiecie, mimo ze nikt\nnie pokazywal po sobie zdenerwowania. No moze za\nwyjatkiem, robiacej wrazenie lekko zaglodzonej,\nkobiety, siedzacej przy pobliskiej lawie, ktora\nnajwyrazniej miala klopoty z opanowaniem swoich\nemocji. Sirhana przyjrzala sie jej strojowi z miekiej\nskory, dlugim spietym w ogon wlosom oraz nietypowemu\nlukowi, ktory byl jedyna bronia jaka Sirhana mogla w\ntej chwili dostrzec przy kobiecie.\n?Czyzby to byla jedna z tych, nalezacych do armii\ndziewic? Te ktore spotkal Iskander, pan dwu rogow?? ?\nzastanowila sie ? ?Te ktore zwa amazonkami ?\nbezpiersnymi?? Obrzucila kobiete uwaznym spojrzeniem\nod stop do glow, wydawalo sie, ze niczego jej nie\nNagle do gospody wkroczyl poteznie zbudowany wojownik.\nWygladalo, ze bez wiekszego wysilku niesie sporych\nrozmiarow miecz oraz tarcze o ksztalcie tak znajomym\nShiranie - polksiezyca. Gwaltownie pchniete przez\nniego drzwi uderzyly i wywrocily na ziemie jakiegos\nnieszczesnika, ktory znalazl sie nieopatrznie na\ndrodze. Wojownik rozesmial sie, widocznie zadowolony z\ntego co przytrafilo sie miejscowemu i niemalze go\nrozdeptal ruszajac w glab karczmy.\n?Nieokrzesaniec? ? pomyslala Sirhana ze wzgarda. Nie\ndarzyla sympatia osobnikow popisujacych sie bez\npotrzeby swoja sila. Szczegolnie wobec takich ludzi\njak poturbowany kmiotek. Jednak przeczucie mowilo jej\nze nieznajomy nie jest zwyklym pieniaczem szukajacym\nburd w karczmach. Cos w jego wygladzie? zachowaniu?\nsama nie widziala dokladnie co, sprawialo ze nie czula\nsie bezpiecznie w jego obecnosci.\nZe swojego miejsca widziala jak podszedl do\nnieczlowieka i cos do niego powiedzial. Tamten chyba\nnie byl zadowolony z tego co uslyszal, ale po chwili\nzmienil grana melodie. Dla Sirhany bylo to bez\nznaczenia i tak nie znala zadnej z tych piesni.\nJeszcze jedna osoba znajdujaca sie w tawernie\nprzyciagnela jej uwage ? drobna, ogniscie rudowlosa\nkobieta o bardzo jasnej karnacji, ubrana na czarno.\nZmarszczyla brwi. Miala uczucie jakby skads tamta\nznala... ale przeciez to bylo niemozliwe...\nNieoczekiwanie w drzwiach pojawil sie znany juz\nSirhanie zakapturzony, tajmniczy osobnik. Zaraz jednak\nwyszedl z tawerny.\nZwalczyla pokuse zerwania sie z miejsca i wybiegniecia\n?Znalazl mnie wtedy, odszuka i teraz jesli bedzie\npotrzeba? ? pomyslala. Zauwazyla, ze pojawienie sie\nubranego na czarno obcego wywolao poruszenie wsrod\nzgromadzonych osob. Wszyscy jak jeden maz zaczeli\npodnosic sie z miejsc, z wyraznym zamiarem opuszczenia\ntawerny ? niektorzy nawet szpieszyli sie bardziej od\ninnych ? ta ktora uznala za Amazonke, raptownie\nwstajac od lawy wylala swoje wino. Nieco trunku\nochlapalo siedzaca obok krotkowlosa wojowniczke.\nSirhana pomyslala, ze chyba miedzy tymi dwiema\nkobietami predzej czy pozniej dojdzie do jakiejs\nWygladalo na to, ze wszyscy chca ruszyc za\nNie spodobalo sie to Sirhanie. Nie lubila\nniepotrzebnego towarzystwa. Nie wiedziala co ja czeka\nale wolala zmierzyc sie z tym co szykuje jej los\nsamotnie, majac oparcie we wlasnych umiejetnosciach?\njak zawsze. Wstala od stolika bez nadmiernego\npospiechu, przyslaniajac rownoczesnie twarz zawojem.\nMijajac szykwas rzucila w strone oberzysty monete i\nnie zprawdzajac czy udalo mu sie ja schwycic przeszla\nprzez drzwi tuz za rudowlosa kobieta.\nNa zewnatrz chyba trwala jakas sprzeczka. Krotko i\njasnowlosa wojowniczka stala z obnazonym mieczem.\nNieokrzesany wojownik, ktory wzbudzil taki niepokoj w\nSirhanie takze wygladal jakby lada moment mial dobyc\nNa wszelki wypadek odslonila rekojesc szabli i\nzatknietego za pas sztyletu. Nie wierzyla jednak, ze\ndojdzie do powaznej walki. Rudowlosa chyba pomyslala\ntak samo bo stanela spokojnie z boku przypatrujac sie\nbez slowa. Nieczlowiek zdaje sie ze probowal uspokoic\ntamta dwojke. Sirhana nigdzie w zasiegu wzroku nie\n?Kudija-fa-kan. Co ma byc, bedzie? ? powiedziala do\nsiebie cicho i powoli podeszla do zgromadzonych.\n- Sadze, ze polubimy sie z tym konikiem. Mam nadzieje ze zniesie moje\nniefachowe ujezdzanie! Pewnie biedak nie ma imienia wiec musze go jakos\nnazwac... hmmm jaki dzis mamy dzien? Piatek... No to od tej chwili zwiesz\nsie Paraskeyi* - poklepala zwierze po glowie i rozesmiala sie glosno - W\nrazie czego ja jestem juz gotowa...\nKon Etreii parsknal i wdzecznie zarzucil glowa pare razy jakby przytakujac\n- Chyba podoba mu sie nowe imie - odezwala sie z usmiechem Sirhana - I nie\ndziwe mu sie, biorac pod uwage poprzednie... - mruknela cicho do siebie.\nMoze Etrea nie miala duzej wprawy w jezdzie konnej ale widac bylo, ze nie\nboi sie zwierzecia i probuje znalezc z nim wspolny rytm. Kon wyglladal tez\nna spokojnego. Tych dwoje nie powinno miec ze soba zbyt duzych klopotow.\nPo kolei kazdy z druzyny wchodzil do stajni i wyprowadzal swojego\nwierzchowca, czy to podarowanego czy to wlasnego.\nSirhana zajela sie oporzadzeniem Dalili. Szybko i sprawnie osiodlala mala\nklaczke. Ufrapowala zawoj na glowie, po czym wyjela z jednego z jukow cienki\nlancuszek na ktory nalweczone byly metalowe okregi wiekosci kciuka i\nprzyczepila go umiejetnie do zawoju. Sprawdzila czy niczego nie brakuje w\njej bagazu i czy bron lekko chodzi w pochwach i juz miala dosiasc konia\nkiedy jej uwage zwrocily gniewne pokrzykiwania Haruki.\nWszystko stalo sie niemal blyskawicznie. Zanim zdazyla zareagowac na\npoczynania blondwlosej wojowniczki i jej watpliwa "prosbe" o pomoc zobaczyla\njak Valygar rusza w strone tamtej z grozna mina. Nwet slepiec domyslilby sie\n"Nie rob tego" - zdazyla tylko pomylec Sirhana. Nim uczynila cos wiecej , z\npomoca przyszla jej Nadzieja, jakby wykonujac niemy rozkaz i silnym\nszarpnieciem za skorzana kurte powalila swojego pana na ziemie. Sirhana\nposlala jej wdzieczne spojrzenie i czym predzej podeszla do rozszalalego\nrumaka Haruki, pozostawiajac Valygarowi zajecie sie nia. Sirhane bardziej\ninteresowalo zwierze. Jeden rzut oka wystarczyl wojowniczce na zrozumienie\nGwizndela cicho. Niemal natychmiast uslyszala ciche parskniecie za plecami.\n- Dalila pomozesz mi? - spytala nawet nie odwracajac glowy - On cierpi.\nZaczela powoli podchodzic do konia, mowiac cos do niego uspakajaacym tonem.\nOgier byl caly mokry, drzal na calym ciele i toczyl dziko wzrokiem w okolo.\nSpial sie w sobie widzac zblizajaca sie do niego Sirhane. Kwiknal nerwowo i\nuskoczylby do tylu rzucajac sie zapewne do dzikiego galopu, gdyby nie mala\nDalila zagrodzila mu droge. Zaczela ocierac sie lbem o jego grzbiet i szyje\ni jakby mimochodem naprowadzala go cialem na Sirhane. Chwile pozniej\ndolaczyla sie do niej Nadzieja. Czarny rumak powoli uspakajal sie.\nW koncu Sirhana mogla dosiegnac dlonia uzdy. Szybko uporala sie z wedzidlem\ni odczepila od niego munsztuk. Skrzywila sie z niesmakiem. Nic dziwnego ze\nzwierze zachowywalo sie jka oszalale. Ten paskudny kawal zelaza musial mu\nsprawiac nieznosny bol. Siegnela do mieszka przy pasie i podala koniowi\nwyjeta z niego szczypte proszku.\n- Wez, nie boj sie. - Zwierze po chwili wahania zlizalo z jej reki\n- Hmm wlasciwie to chcialem ci zaproponowac pomoc Widze ze mialas do\nczynienia z konmi co wiecej prawdopodobnie dosc\ndobrze potrafisz na nich jezdzic ale musisz sie nauczyc traktowac\nswojego wierzchowca jak przyjaciela, bratnia dusze a nie bezduszna\nmaszyne. Jesli pozwolisz chetnie Ci pomoge............\nPo chwili namyslu dodal - mysle ze ksiezniczka rowniez - prawda??\nNadzieja jakby w odpowiedzi radosnie zarzala i pochylila kilkakrotnie\nleb jakby przytakujac\n- Valygar ma racje. Jesli nie masz wprawy w obchodzeniu sie z konmi popros\nkogos z nas o pomoc. Nie musisz sie ich bac czy probowac sila zmusic je do\nposluszenstwa. Sa duze ale mysla, ze to my jestesmy od nich wieksi -\nusmiechnela sie. - Mial zalozone zle wedzidlo. Teraz juz powinien byc\ngrzeczny. To wyszkolony kon, przywyczajony do jezdzcow nawet nie majacych\nduzej wprawy. Staraj sie nie byc spieta, odnosic sie do niego lagodnie i\ncierpliwie a na pewno nic ci nie zrobi. Wystarczy, ze bedziesz na nim\nsiedziec a juz bedzie wiedzial jak i gdzie isc. - Rzucila w strone Haruki\nbuklak z woda odczepiony od siodla Dalili - Masz. Przemyj mu delikatnie pysk\nzeby nie dostal zakazenia i wytrzyj porzadnie spocone boki. Dalam mu pewne\nziola, ktore usmierza bol dziasel i go uspokoja. Mozesz nazywac go Chartem -\nto zdrobnienie od Chartaetos. - dodala nie silac sie na wyjasnienia skad to\nwie. - Albo sama nadaj mu imie jakie chcesz. Tylko zwracaj sie nim do niego\njak najczesciej. - skrzywila sie lekko - Nam mozesz nie ufac ale swojego\nwierzchowca powinnas byc pewna w kazdej sytuacji, wiec lepiej sie z nim\nzaprzyjaznij. Moze uratuje ci zycie.\nOstatnio zmieniony przez R dnia Czw 1:32, 08 Lis 2007, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 1:19, 08 Lis 2007 Temat postu:\nMorska podroz trwala juz prawie tydzien. Sirhana gdy tylko nadarzala\nokazja schodzila pod poklad, pod pretekstem zajecia sie konmi. Nie\nsie rozchybotanego pokladu - niejeden "okret pustyni", na ktorym miala\nokazje jechac nie raz w ciagu zycia, bardziej mogl przyprawic o morska\nchorobe. Ale ta niezmierzona polac wody, przyprawiala ja o niemily\na moze nawet i strach, nawet jesli sama przed soba nie chciala sie do\nprzyznac. Sirhana rytmicznymi ale spokojnymi ruchami czyscila siersc\nPotem, jak co dzien zamierzala, wyprowadzic klacz na spacer po gornym\npokladzie, by zwierze nie stracilo kondycji. Majac zajete rece\nnieskomplikowana czynnoscia, oddala sie rozmyslaniom. Statek, ktorym\nbyl wyjatkowo duzy. Nie znala sie za bardzo na zyciu na morzu ale\nwiedzy na temat bojowych statkow, ktora jej niedys wtloczono do glowy,\ntrieres nie przekraczala zwykle 25m, a ta miala prawie dwa razy tyle.\nSirhana zdziwla sie ze tak ogromny statek udaje sie wprowadzac w ruch\nprzy pomocy 50 galernikow, kiedy normalnie powinno ich byc prawie 200.\nPasowal raczej na ciezka, dosc powolna galere wykorzystywana w wielkich\nmorskich bitwach niz na zwinny piracki statek,\nsluzacy do szybkich abordazy kupieckich barek i szmuglerskich wypadow.\nBardziej odpowiednia bylaby jednostka o jednym rzedzie wiosel,\nbirema. Ale to juz\nbyl klopot kapitana, czy zdola sie utrzymac w swojej profesji. A moze\nzanadrzu pare tajemnic jak np. pomoc nie tylko swoich marynarzy,\nszczesliwego wiatru i nieszczesnych galernikow, stloczonych pod\nW kazdym razie dla Sirhany liczylo sie to, ze wytrwale posuwali sie do\nprzodu, a "bojowy" wyglad\n"Lepusa" zdaje sie, ze skutecznie zniechecal innych morskich bandytow\nnapasci na statek. Do tej pory rejs przebiegal w miare spokojnie, jesli\nliczyc drobnej utarczki miedzy Valygarem a Haruka, czy Amazonka a\nmarynarzy. Sirhane niepokoilo zachowanie marynarzy w stosunku do elfa.\nSlyszala ze ludzie morza sa bardzo przesadni i latwo oskarzaja innych,\nsprowadzili na nich nieszczescie. Z powodu elfa, druzyne mogly czekac\nklopoty... W kazdym razie jeszcze nikt nie stracil ani kropli krwi.\nRozsadek podpowiadal Sirhanie, ze dobrze sie stalo, ze nie doszlo na\npoczatku do walki z piratami ale jednoczesnie gdzies w glebi duszy\nzal, ze nic sie nie wydarzylo. Nie przywykla do tak dlugiego okresu bez\njakiejkolwiek potyczki. Lata treningu i takiego a nie innego sposobu\nzrobily swoje. Wiedziala, ze nie szukanie walki jest madrym\nOpanowywala emocje, uczucia i zachowywala zimna krew ale serce rwalo\nprzemocy, poddania jej rytmowi, kiedy cialo reaguje instynktownie, nie\nrozwazania za i przeciw, zimnego oceniania sytuacji, tylko\nprecyzja bez skrupulow. Bestia jaka sie stala dzieki tym, ktorych\nwciaz probowala nad nia zapanowac... To Tygrysica sprawila, ze Sirhana\nzobaczyla prawde. Usmiechnela sie w duchu, na wspomnienie nienawisci\ntamtej czula... Nadal to uczucie goscilo w jej sercu, ale teraz\nzmienilo. Czasem w samotne, zimne noce spedzane na pustyni,\nsie, czy kiedy uda sie jej osiagnac wyznaczony lata temu cel, czy\npotrafila zrezygnowac z tego kim teraz jest i zyc w spokoju. Rozmowa z\nnieco uspokoila obawy Sirhany ale przywolala tez wspomnienia. Bardzo\nwspomnienia... Pelniac swoja czesc nocnej warty wojowniczka\nsie, jak uniknac niebezpieczenstwa, ktore od tylu lat bylo jej\ntowarzyszem... Sama zapewne poradzilaby sobie, jak juz nieraz czynila,\nteraz bedac w druzynie latwo mogla z mysliwego stac sie zwierzyna. A w\nprzypadku reszte kompanii czekal los, moze gorszy od smierci.\nwestchnela ciezko i sprobowala skupic sie na innym temacie. Ciekawa\nbarda z Potadei, ktorego musieli odszukac. Kim byl? A raczej kim byla,\npoprawila sie Sirhana, przypominajac sobie ze Czarny nazwal barda\nnajwierniejsza przyjaciolka Tygrysicy. Coz takiego uczynila, ze\nsobie na zaufanie tamtej kobiety?\nNagle jej rozmyslania przerwaly gniewne okrzyki marynarzy dobiegajace z\n- Diabelski pomiot... nawet w Tartarze nie beda go chcieli". Sirhana w\npierwszym odruchu siegnela dlonia do rekojesci szabli, rozmyslila sie\njednak. Zamiast dobyc broni, zabrala tylko z haka zwiniety dlugi bicz i\npredzej wspiela sie po drabince na poklad.\nZobaczyla, ze zarowno Misiaka jak i druzyne otacza pierscien wrogo\nnastawionych marynarzy. W sumie bylo ich ponad dwudziestu. Zadziala\nautomatycznie. Nim ktokolwiek zdazyl zareagowac, w kierunku grupy\nzagrazajacej elfowi, pomknelo kilkanascie metelowych, blyszczacych\nNim dosiegly celu, w dloni trzymala kolejne, gotowa poslac je w slad za\ntamtymi. Sirhana z zadowoleniem uslyszala zaskoczone okrzyki bolu i\npadajacych na poklad sztyletow i drewnianych palek. Celowala w rece i\nNie chciala nikogo zabic... Na razie. Miala nadzieje, ze to\nodwroci uwage piratow i pozwoli zarowno Misiakowi jak i druzynie\nprzewage. Uniosla reke z biczem przygotowujac sie do ostudzenia zapalu,\npotencjalnych napastnikow. Spiela sie w sobie starajac sie wyczuc skad\nSirhana poddala sie rytmowi walki. Twarze napastnikow byly dla niej\nrozmazanymi plamami. Po prostu zadawala kolejne pchniecia, blokowala\nunikala ciosow atakujacych ja ludzi nie zastanawiajac sie nawet przez\nnad tym co trzeba zrobic. Moze powinna poczuc litosc ale nie miala na\nczasu... Przeskoczyla nad dwoma cialami strajac sie nie stracic\nsliskim od krwi pokladzie. Sekunde pozniej sparowala ostrze wymierzone\nplecy, odepchnela je i ciela na odlew szabla za siebie. Krotki jek i\ncharakterystyczny mlaszczacy odglos potwierdzily, ze i tym razem nie\nchybila. Poczestowala kopniakiem w szczeke marynarza, ktory zamachnal\nnia obciaznikiem na kawalku liny. Padajac pociagnal za soba dwoch\ntrzeciemu zmiazdzyl twarz rozpedzonym na linie ciezarkiem, ktory\nsie z dloni. Na moment wokol Sirhany zrobilo sie luzniej. Rozejrzala\nblyskawicznie oceniajac sytuacje towarzyszy. Wygladalo, ze radza sobie\nzupelnie niezle. Powietrze przecial krotki swiszczacy dzwiek.\nodruchowo skulila sie i omiotla wzrokiem otoczenie w poszukiwaniu\nNa szczescie okazalo sie, ze to Ayenne razi celnymi pociskami wrogow a\nna odwrot. Na nieoslonietym pokladzie nie mieliby szans... Jeszcze\nparokrotnie zerknela w strone Amazonki oceniajac jej zdolnosci. Nie\nusmiechalo jej sie oberwanie przypadkowa strzala w plecy. Szybko jednak\nobawy zniknely. Dziewczyna nie klamala, ze potrafi strzelac nawet z\nzamknietymi oczami - biorac pod uwage odniesione obrazenie bylo nad\nprawdopodobne, ze prawie nic nie widzi. Wzrok Sirhany zatrzymal sie na\nsieciach zawieszonych na burcie w jej poblizu. Szybkim ruchem przeciela\npodtrzymujace je liny, zanim ktoremukolwiek z napastnikow przyszloby do\nglowy uzyc je przeciwko niej czy komus z druzyny. Z satysfakcja\nze kilku marynarzy zaplatalo sie w nie i runelo jak dludzy na poklad,\nnogi walczacym. Juz nie wstali...\nUslyszala ostrzezenie o zderzeniu a moment pozniej poklad zadrzal jej\nstopami na znak, ze jeden ze statkow Brytow dobil do burty. Decyzje co\ndalszej walki ulatwil jej wysoki i dlugowlosy wojownik, ktory wylonil\nnagle spod pokladu i zakrzyknal gromko "Ayyeeinaaala".\nW tym momecie rozpoczal sie abordaz. Atakujacy Brytowie mieli dlugie,\nposklejane wlosy a twarze ozdobione blekitnymi tatuazami. Zobaczyla\noka, ze Valygar rzucil sie naprzeciw nowym napastnikom, ale droge\nmu marynarz. Sirhana nie tracila czasu na ogladanie walki "sierzanta"\nwyszarpnela najblizszemu piratowi dlugi noz z reki i skoczyla w\ndlugowlosego. "[To zapewne pomocnik tajemniczego pasazera - tamten nie\npokazalby swojej twarzy"] zdazyla pomyslec po czym ich ostrza sie\nWojowniczka klinga noza zablokowala bron przeciwnika, a rekojescia\ntrzymanej w drugiej rece, zdzielila go w\nnasade nosa. Chciala go zywego. Jednak ku jej zdumieniu, cios nie\ndlugowlosym prawie zadnego wrazenia. Usmiechnal sie zlowrogo i odplacil\nuderzeniem piesci w podbrodek. Udalo jej sie w ostatniej chwili zrobic\ntak, ze piesc tamtego zeslizgnela sie po szczece bokiem. Gdyby trafil\ndolu, pewnie zlamalby jej kark. Ale i tak poczula sie jakby kopnal ja\nPoleciala do tylu zamroczona. Tylko panujacej ciasnocie zawdzieczala ze\nupadla na deski pokladu. Odepchnela sie jak najszybciej od cial, ktore\njej oparcie i probowala odzyskac jasnosc umyslu. Zobaczyla, ze nie ma\nnoza ale na szczescie nie upuscila szabli. Uniosla ja czym predzej,\nblokujac zamaszyste ciecie dlugowlosego, od gory. Skrzywila sie z bolu,\nktory w tej samej chwili przeszyl jej ramie. Odskoczyla od przeciwnika\nzyskac na czasie. Nie czula reki. Przerzucila bron do lewej dloni i\nkrecic szabla swietlistego mlynca starajac sie odzyskac oddech i wladze\nprawym ramieniu. Wojownik zatrzymal sie przed nia i zmierzyl ja kpiacym\nspojrzeniem. Sirhana juz wiedziala z kim ma do czynienia. "Jest\nsilny. Wszystko stawia na jedna karte i nie lubi sie spieszyc" -\nJedyna szansa na pokonanie mocniejszego od niej przeciwnika bylo\njego ciosow i zmeczenie go. Zaczela wokol niego swoisty taniec.\nsie w ostatniej chwili pod ramionami, robila uniki i zwody, pare razy\nprzeturlala sie miedzy nogami. Wykorzystywala takze kazda okazje do\nmu uderzenia piescia lub kopniaka. Ciosy nie mogly zrobic mu powaznej\nkrzywdy ale sprawialy, ze tracil czas i energie na odzyskanie\nUwazala przy tym bacznie by nie dac sie trafic lub zlapac, wiedzac ze\nja zmiazdzyc golymi rekami. Z zadowoleniem obserwowala jak\nzamachuje sie orezem, ktore miast ciala napotykalo powietrze, co tylko\nwysysalo z niego sily. Oddech wojownika stal sie krotki a na jego czole\npojawily sie krople potu. Sama tez byla zmeczona ale miala nadzieje, ze\ntamten wczesniej sie zlamie. Dlugowlosy zacisnal szczeki tak, ze\njak drgaja mu miesnie pod skora i zaczal sie cofac. Wojowniczka\nsie krzywo wiedzac, ze mezczyzna nie ma dokad uciec. Wciagnela\npluc i rzucila sie w jego strone z zamiarem zakonczenia tej potyczki. I\nsie stalo. Tyle, ze nie zupelnie zgodnie z wyobrazeniami Sirhany...\nzdazyla go tknac, jej przeciwnik nagle rozplynal sie w powietrzu. - "Eh\ndeddschal? /co do diabla?/" - wymamrtotala zaskoczona i\nSzybko jednak sie opanowala slyszac ciche tapniecie za plecami.\nsie blyskawicznie, gotowa rozplatac napastnikowi glowe. Rozpieraly ja\ni zlosc z powodu tajmniczego znikniecia dlugowlosego. Ktos znowu\nmagiczne sztuczki... W ostatniej chwili powstrzymala sie od ciecia\nodlew, widzac ze ma przed soba Ayenne. - "Yaha /shit/" - zaklela krotko\n"Postaraj sie mi nie przeszkadzac" - rzucila, wybijajac jednoczesnie\nzebow piratowi, ktory jej sie napatoczyl pod piesc a drugiego czestujac\nkopniakiem miedzy nogi. Po chwili usmiechnela sie do Amazonki chcac\nzlagodzic ostre slowa i obrocic wszystko w zart. Nie powinna na niej\nwyladowywac swojego zlego humoru...\nAyenne nie zwracala jednak na nia uwagi. Glowe miala zwrocona tam\npamietala Sirhana stal Valygar. Podazyla za jej spojrzeniem. Nigdzie\nmogla dostrzec roslego wojownika. Za to zobaczyla elfa. Jego twarz -\nkrwia - miala zaciety wyraz a oczy rzucaly gniewne blyski, w dloniach\ndzierzyl dwa miecze. Nim Sirhana zdazyla sie zdziwic na widok tak\nnietypowego dla Misiaka zachowania - rzadko do tej ppory dawal sie\nemocjom - jej wzrok przyciagnela czarna, blyszczaca klinga... Jeden z\ntrzymanych przez elfa nalezal do Kai.\nWalka dobiegla konca. Nie bylo juz kogo zabijac - buntownicy i pierwszy oddzial Brytow zostali rozgromieni. Ale spokoj nie mial trwac dlugo. W kierunku triery plynely dwa duze statki z barbarzyncami na pokladzie. Byly jeszcze dosc daleko ale juz teraz bylo widac, ze sa to znacznych rozmiarow lodzie, z ktorych kazda mogla pomiescic przynajmniej piecdziesieciu ludzi, nie liczac zalogi. Sytuacja nie wygladala dobrze. Sirhana nie wiedziala co sie stalo z Kai i Valygarem, ale na razie musiala zalozyc najgorsze - ze zgineli. To oznaczalo, ze druzyna jest znacznie oslabiona. Na marynarzy kapitana nie mozna bylo liczyc. Nie byli specjalnie zaprawieni w otwartej bitwie z wyszkolonymi wojownikami, a niedawna potyczka znacznie ich wyczerpala. Zauwazyla, ze reszta towarzyszy takze z napieciem wpatruje sie w zblizajace statki.\n- Jestesmy straceni... - uslyszala za plecami glos kapitana. Odwrocila sie i skrzywila z dezprobata na widok jego smiertelnie pobladlej twarzy.\nEtrea przestala przygladac sie wrogim galerom i kopniakiem zepchnela trupa tarasujacego jej droge. Zwinnymi skokami zaczela przemieszczac sie na dziob. Chciala sprawdzic, czy statek Brytow, ktory ich staranowal, nie uszkodzil powaznie poszycia. Tonaca lajba nie uciekna daleko przed pogonia. Oparla sie o reling i spojrzala w dol. Deski wygladaly na cale. Czego nie moznabylo powiedziec o wrogim statku. Lodz, ktora przyplynal pierwszy oddzial Brytow, juz nabierala wody. Widocznie zderzenie dalo jej sie powaznie we znaki. Etrea zobaczyla jak kilku marynarzy z ich galery pospiesznie przecina liny abordazowe, zeby nie dopuscic by wrak pociagnal ich w glebiny, czy polamal burty. Nagle do jej uszu dobiegl niski, gleboki dzwiek. Jakby grzmot...\n- Na bogow, nie za duzo tych atrakcji jak na jeden dzien? Jeszcze tylko burzy brakowalo. - pomyslala z niezadowoleniem i podniosla glowe w poszukiwaniu innych oznak nawalnicy. Jednak niebo bylo bezchmurne i oslepiajaco blekitne. Chociaz nie... Na polnocy mialo ciemniejsza barwe. Ni to granatu ni to szarosci... I to stamtad najwyrazniej dobiegal odglos grzmotow. Etrea przylozyla reke do czola i zmruzyla oczy ale niewiele to pomoglo. Odwrocila sie i ruszyla biegiem w kierunku glownego masztu, wskoczyla na liny i wspiela sie na gore do bocianiego gniazda. Tak, stad miala o wiele lepszy widok na dziwne zjawisko. Nagle zdala sobie sprawe co moze oznaczac ten niski, powtarzajacy sie dzwiek. Usmiechnela sie szeroko. Moze nie wszystko bylo stracone, ale musiala sie upewnic.\nSzybko zsunela sie z powrotem na poklad i podeszla do kapitana, ktory z ponura mina wpatrywal sie w nadciagajacych Brytow.\n- Hej wilku morski, co tam jest gdzie niebo ma taki dziwny kolor? - spytala, wskazujac za siebie.\nKapitan popatrzyl na nia blednym wzrokiem, jakby nie zrozumial pytania. Po chwili sie otrzasnal - Tam? Na polnocy? To kipiel Zehn al-Thu'baan - odpowiedzial.\n- Zeby smoka. - przetlumaczyla odruchowo Sirhana.\nKapitan przytaknal. - Ta nazwa pasuje do tego miejsca jak zadna inna. Szczyty skal otaczajacych kipiel sa ostre i tak wysokie, ze zdaja sie siegac samego nieba. Morze wdziera sie pomiedzy nie z rykiem, a powstajace przy tym fale przewyzszaja maszty najwiekszych statkow.\nW glowie Etrei zrodzil sie pewien pomysl. Moze byl i szalony ale coz mieli do stracenia w obecnej sytuacji?\n- Przecisnie sie tam statek taki jak nasz? - spytala.\nKapitan pobladl jeszcze bardziej, o ile to w ogole mozliwe. - Mam tam poplynac?! To samobojstwo! Zaden statek tego nie wytrzyma!\nEtrea polozyla mu reke na ramieniu i spojrzala w oczy.\n- Mozemy uciec tym Brytom, ale nie bedzie to latwe ani bezpieczne. Kapitanie, ani ty ani ja nie podolamy temu zadaniu w pojedynke, musimy wspoldzialac.\nMezczyzna pokrecil przeczaco glowa - Kipiel uspokaja sie tylko na kilkanascie uderzen serca. Trzeba niezwyklego kunsztu zeglarskiego albo wrecz boskiej mocy, by zdazyc ja pokonac nim fale zmiazdza smialka, ktory tam wplynie. Wszyscy zeglarze omijaja to miejsce z daleka, wolac nadlozyc drogi niz skazywac sie na pewna smierc.\nW trakcie tej wymiany zdan reszta ocalalej druzyny podeszla do kapitana, Etreii i Sirhany.\n- A kto chcialby zyc wiecznie? - odezwala sie Haruka wzruszajac ramionami - Jaki masz pomysl? - zwrocila sie do Etrei.\n- No coz, mam pomysl, oczywiscie ze mam, pytanie czy jestescie na tyle szaleni by sie zgodzic na to co chcialabym zrobic? - odparla greczynka - Kapitan sam przyznal, ze jest szansa, mala, niewielka, prawie zadna, ale moze uda nam sie przedostac przez kipiel. Brytowie albo zrezygnuja z poscigu albo sami wpadna w pulapke.\n- Ja chetnie zaryzykuje. - poparla ja Sirhana - Nie pokonamy tylu wojownikow a galera jest za ciezka by uciec im na pelnym morzu. W kipieli mamy przynajmniej jakas szanse, jak powiedzialas.\nMisiak ramieniem probowal zetrzec z twarzy zaschnieta krew. Troche utrudnial mu to miecz Kai, ktory sciskal w dloni. - Tez uwazam, ze nie mamy innego wyjscia. Gdyby nie konie moglibysmy sprobowac doplynac do brzegu w szalupie czy chociaz wplaw. Mysle, ze wtedy ci co nas scigaja zostawiliby statek kapitana w spokoju ale tak... - wzruszyl ramionami z rezygnacja.\n- Elfie gdzie jest Kai? Masz jej bron. A Valygar? - spytala Sirhana. - Znikneli mi z oczu podczas walki. Czy oni...? - zawiesila znaczaco glos i powiodla pytajacym wzrokiem po towarzyszach.\nMisiak wstchnal i pokrecil glowa. - Nie wiem. Oboje wypadli za burte. Mam nadzieje, ze zyja. Kiedy podbieglem do relingu nikogo juz nie ujrzalem. Miecz Kai lezal na pokladzie...\n- Ja tez stracilam ich z oczu - dodala Haruka - Ale na szczescie nie widzialam rekinow. To dobry znak.\n- Jesli nie utoneli to prad zniosl ich pewnie na poludnie. Gdy juz wyjdziemy calo z tej opresji, ruszymy wzdluz plazy na ich poszukiwania - uspokoila ich Etrea. - A ty Ayenne? Zgadzasz sie na moj pomysl?\nAmazonka, oparta na majdanie luku popatrzyla na nia w zamysleniu. Twarz miala blada i spocona - niedawne zranienie w polaczeniu z walka nadwatlily jej sily. Ale trzymala sie dzielnie i widac było, ze nie pozwoli by druzyna uznala ja za slabeusza.\n- Nie znam sie na morzu. Wydaje sie, ze wiesz co mowisz. Chyba nie pozostaje mi nic innego jak zawierzyc twojemu przeczuciu. - usmiechnela sie do greczynki.\nEtrea odwzajemnila usmiech. - Uda nam sie. Zawsze mialam szczescie i wynosilam skore calo z roznych opresji, i teraz tez tak bedzie. - powiedziala z niezlomnoscia w glosie, najwyrazniej chcac dodac im otuchy.\n- Kapitanie? Jestes gotowy podjac ryzyko?\nMezczyzna popatrzyl na zmeczone twarze swoich ludzi, na zblizajace sie okrety, ktore zdazyly pokonac w miedzyczasie juz spora czesc dzielacej ich przestrzeni. Westchnal ciezko i pokiwala glowa. - Macie racje. To jedyna szansa. Zrobie co w mojej mocy. Niech bogowie maja nas w swojej opiece. - Po czym zaczal wydawac rozkazy marynarzom, ktorzy rozbiegli sie po statku przygotowujac go do zmierzenia sie z okrutnym morskim zywiolem. Piraci sprawnie oczyscili poklad z trupow. Garstke ocalalych buntownikow, których wzieto podczas walki do niewoli, zwiazanych i zaklneblowanych zamknieto w jednej z kajut. Teraz nie było czasu na ich przesluchiwanie.\nEtrea zasugerowala, by zrefowali zagle, a gdy majtkowie zabrali sie za robote sama wskoczyla na reje i pomagala im zwinac material lopoczacy na wietrze.\nPozniej stanela przy uchwycie steru, przymocowala sie do niego krotka linka i mocno ujela w dlonie dlugi drag wespol z kapitanem. Nie pokladala specjalnie duzych nadzei w swoich umiejetnosciach zeglarskich. Liczyla, ze szczesliwy los znow do niej sie usmiechnie. Stanela u boku kapitana nie tyle po to, by wyreczyc go w tym na czym sie znal ale by dopilnowac, ze wszystko pojdzie zgodnie z jej planem. Jesli kapitan by spanikowal, zaczal zawracac albo zawahal sie, wtedy straciliby cenny czas i w rezultacie zycie.\nKazdy kto zyw szukal schronienia. Rozkuto galernikow. Sirhana zobaczyla, ze marynarze przywiazuja sie linami do masztow, burt i innego nieruchomego wyposazenia statku. Poszla za ich przykladem, reszta druzyny takze oprocz Haruki.\n- Zejde do galernikow. Przypilnuje by utrzymali odpowiednie tempo, dajcie tylko znac kiedy maja zaczac - i zniknela pod pokladem.\nKipiel byla coraz blizej. Halas rozbijajacych sie fal stal sie ogluszajacy. Kapitan nie przesadzal. Kazdym nerwem dawalo sie odczuc potege tego miejsca. Wysokie, o ostrych krwedziach skaly otaczaly z czterech stron fragment morza. Woda wlewala sie do tego stworzonego przez nature basenu z przerazajacym impetem, po czym zmieniala sie w nieokielznana mase przewalajacych sie fal niczym wrzaca zupa w kotle jakiegos giganta. Promienie slonca rozszczepiajace sie we wszechobecnej wodnej mgle, na wszystkie kolory teczy nadawaly temu miejscu nierzeczywista atmosfere. Pieklo i raj...\nI nagle wszystko ucichlo. Woda wsrod skal przestala obijac sie o nie, opadly fale, morska piana z sykiem zastygla na mokrych glazach.\nEtrea w napieciu wyczekiwala wlasnie tej chwili - Teraz! - krzyknela i wraz z kapitanem naparla na ster. Rytm bebna nadajacy tempo wioslarzom przeszedl w jeden ciagly werbel. Statek skoczyl do przodu niczym przestraszone zwierze i pomknal ku srodkowi kipieli. Statki Brytow byly juz na tyle blisko, ze bez trudu dalo sie slyszec gniewne pokrzykiwania wojownikow, gdy ujrzeli jak wymyka sie im ofiara. Jednak wrogie galery nie zaprzestaly poscigu a nawet przyspieszyly. Komus musialo bardzo zalezec na rozprawieniu sie z druzyna... Kazdy inny zawrocilby.\n- Mam dosc wody na cale zycie! Nigdy wiecej nie wsiade na zadna przekleta giaurowska lajbe! - pomyslala gniewnie Sirhana i zacisnela mocniej wezel na linie ktora sie obwiazala. - Ze tez dalam sie na to namowic. Moj kon ma wiecej rozumu ode mnie! - Nagle zamarla. Konie! Zapomnieli o koniach. Szarpnela za line probujac sie uwolnic, a kiedy nie ustepowala wyciagnela noz i przeciela ja jednym ruchem. Zerwala sie i biegiem ruszyla do stajni pod pokladem, nim ktokolwiek zdazyl ja powstrzymac.\nMorska ton tylko pozornie byla spokojna. Co prawda daleko jej bylo do chaosu piany i wody sprzed paru chwil ale jej powierzchnia roila sie od duzych i malych, zdradliwych wirow. Etrea nie wiedziala co skrywa woda. Mogly to byc ostre podwodne skaly, mielizna lub po prostu bardzo silny morski prad. Kazda z tych rzeczy grozila wypchnieciem statku z kursu, unieruchomieniem go, a na pewno spowolnieniem. A na to nie mogli sobie pozwolic. Musieli jak najszybciej dostac sie na druga strone kipieli, bezpiecznie na otwarte morze. - Jesli slyszy mnie ktorys z bogow, któremu wiernie skladalam ofiary, to czas najwyzszy by przypomnial sobie o tym i pomogl mi nieco. - pomyslala Etrea kiedy wraz z kapitanem starali się wyminac trzy wiry naraz. - Albo jakiekolwiek bostwo, sprzyjajace naszej wyprawie...\nJak tylko Sirhana znalazla się w stajni zauwazyla, ze nie ma w niej Rakasha. Nawet nie poczula się zaskoczona. Dalaby sobie dlon uciac, ze tajemniczy wierzchowiec podazyl za swoja pania. - Oby ci się udalo odnalezc ja zywa, Rakashu. - Jej wzrok padl na siodlo i juki rudowlosej, oparte o scianke zagrody. - Takie niezwykle z ciebie stworzenie a nie mogles zabrac z soba tych drobiazgow? - pomyslala ni to ironicznie, ni to rozbawiona. Ale chwilowy przyplyw dobrego humoru minal, gdy do jej umyslu wdarlo się zdenerwowanie koni. Zdjela wierzchowcom uzdy i zaczęła je uspokajac lagodnym glosem i poklepywaniem. - Nie pozwole by stala wam się krzywda. Jestem tu z wami, nie obawiajcie się. Zwierzeta skupily się wokół niej, parskajac i lekko strzyzac uszami ale spokojniejsze niż przed chwila. Dalila i Nadzieja oparly jej pyski na ramionach i tracily lekko w policzki chrapami. Sirhana poglaskala obie po szyjach. Palcami drugiej reki musnela sztylet za pasem. Gdyby im się nie udalo gotowa była sama zabic konie niż skazywac je na powolna smierc z polamanymi konczynami, uwiezione na dnie w szczatkach galery... Nagle do jej uszu dobiegl niski dudniacy dźwięk potezniejacy z kazda chwila. Kipiel znow ozyla... Zacisnela dlon na rekojesci kindzalu, w oczekiwaniu na trzask pekajacego drewna.\nKapitan slyszac nasilajacy się szum fal zacisnal zeby i mocniej naparl na ster. Z jego twarzy bila determinacja. Woda zaczęła z rykiem przelewac się przez skaly. Triera zdolala pokonac już polowe kipieli. Wrogie statki dzielily od nich tylko dwie dlugosci galery. W tej samej chwili porwala ich jedna z fal. Chyba jednak ktorys z bogow wysluchal nietypowej modlitwy Etrei, bo miast zmiazdzyc triere o kamienne sciany, fala niemal lagodnie przeniosla ja przez pozostala przestrzen skalnego basenu i pchnela w kierunku waskiej przerwy miedzy wysokimi glazami.\nBrytowie nie mieli tyle szczescia. Rozszalaly morski zywiol cisnal oba statki na siebie. Zderzyly się z halasem. Dziob pierwszego wbil się z chrzestem w burte drugiego. Na poklad runely oba maszty miazdzac pod soba ludzi. Ich krzyki zginely w huku przewalajacych sie mas wody.\n- Niech te szczury ladowe pod pokladem zwieksza tempo! - ryknal na cale gardlo kapitan - Ta szczelina to nasza jedyna szansa.\nKiedy nic się nie stalo, a galera najwyrazniej jeszcze przyspieszyla, Sirhana zdecydowala się wrocic na poklad. Zdazyla jeszcze zobaczyc jak platanina lin i drewna, w ktora zmienily sie scigajace ich statki wirujac znika pochlaniana przez zarloczna kipiel. Po chwili tylko kilka pojedynczych desek unoszacych sie na wodzie było wszystkim co pozostalo po Brytach.\n- Smok zostal nakarmiony - pomyslala gorzko Sirhana. W tym samym momencie triera weszla w szczeline. Burty jekliwie zaprotestowaly ocierajac się o ostre skalne krawedzie i już byli na pelnym morzu.\ntu jest miejsce na ewentualne przesluchania buntownikow itp.\nKapitan skierowal statek ku piaszczystemu brzegowi. Odszukal niewielka zatoczke, zgodnie z wytycznymi na mapie. Kazal paru swoim ludziom by pomogli druzynie w sprowadzeniu koni ze statku. Pozwolil im tez zabrac z okretowej spizarni zapasy zywnosci i wody. Na jego twarzy było widac ulge, ze niewygodni pasazerowie wreszcie opuszczaja jego statek.\nSirhana stanela na krawedzi trapu i odwrocila się do mezczyzny. Siegnela za pas i rzucila cos w strone kapitana. Ten odruchowo zlapal przedmiot, którym okazala się wypchana sakiewka.\n- To czyste zloto. Jest warte tyle co ta cala lajba. Uznaj to za rekompensate za nieoczekiwane komplikacje podczas podrozy. I nie zapomnij podzielic się z zaloga i rodzinami zabitych przez nas niefortunnie na poczatku rejsu. - dodala glosniej tak by zgromadzeni wokół marynarze ja uslyszeli.\nKapitan splunal na poklad - Wiecej nie dam się namowic na wyswiadczanie przyslug dalekim krewnym. Obym już nigdy was nie spotkal. Podniesc kotwice! Ruszac się scierwa! Wyplywamy na morze. - wydarl się do nowomianowanego bosmana i odwrocil na piecie.\nDruzyna przez chwile patrzyla jaka galera oddala się od brzegu po czym ruszyla powoli piaszczysta plaza.\ntutaj miejsce na moja rozmowe z druzyna by zdali się na mnie i sluchali mych rad. I żeby się zgodzili )))\nZa rada Etreii, ktora najlepiej z nich znala sie na zelgudze, posuwali sie wzdluz wybrzeza na poludnie. Tam, jak twierdzila greczynka bylo bardzo prwdopodobne, ze prad morski zniosl Kai i Valygara. Jesli przezyli...\nSirhana nie oponowala. Taka decyzja byla lepsza niz zadna. Ale sceptyczne\nnastawienie wojowniczki zbladlo, kiedy po dniu wedrowki Ayenne wypatrzyla na\nplazy strzep ubrania. A kiedy znalezli blyszczaca w piasku dluga szilke do\nwlosow, niewatpliwie nalezaca do Kai jak twierdzil Misiak, nie bylo\nwatpliwosci ze sa na dobrym tropie. Pytanie tylko czy zdazymy na czas -\npomyslala Sirhana. Nie sadzila, ze bez broni i wycienczeni Kai i Valygar\nbeda w stanie stawic czolo niebezpieczenstwu. Wszystko jedno czy bedzie to\nwysysajaca sily spiekota dnia, chlod nocy, glod i pragnienie czy tez...\nbardziej materialni przeciwnicy, ktorych Sirhana tak sie obawiala.\nNa szczescie nic do tej pory nie wskazywalo, ze ktos ich sledzi.\nWojowniczka pomyslala, ze dobrze chociaz, ze jest z nimi wierzchowiec Kai.\nNadzieja pozwolila Sirhanie umiescic sobie na grzbiecie drugie siodlo nalezace do Kai, oraz juki i miecze obu zaginionych. Teraz szla rownym krokiem razem z innymi konmi, jakby zdajac sobie sprawe ze druzyna probuje odnalezc jej pana a nie porzucila go na pastwe losu.\nMijal drugi dzien poszukiwan. Wszyscy pomni zalecen Sirhany oszczedzali\nwode, starajac sie przede wszystkim poic zwierzeta by nie opadly z sil.\nDzieki nim szybko sie przemieszczali.\n- Jakis dzien drogi stad powinna byc niewielka rzeczka. Tak przynajmniej wynikalo z map kapitana. Kiedy tam dotrzemy napijemy sie do woli i bedziemy mogli rozbic oboz. - powiedziala Sirhana wskazujac reka kierunek.\nRozrzazona tarcza slońca powoli schowala sie za wydmami. Z kazda chwila robilo sie chlodniej i ciemniej. Jechali w milczeniu, kazdy pograzony we wlasnych rozmyslaniach i kulacy sie przed zimnem.\n- Co to? - spytala nagle Haruka wskazujac w kierunku wydm odgradzajacych\nwybrzeze od pustyni. Zatrzymali sie.\nCiemnosc nad morzem piasku rozswietlala lekka poswiata.\n- To chyba ognisko. - odpowiedziala jej Etrea.\n- A wiec żyja, odnalezlismy ich - ucieszyla sie Amazonka - Jedzmy tam czym\npredzej - mowiac to sciagnela wodze ale Sirhana zagrodzila jej droge.\n- Poczekaj. Nie wiemy czy to na pewno oni.\n- A kto inny moglby byc? - zdziwil sie Misiak.\nSirhana popatrzyla na niego. Gdyby widzieli dokladnie jej oczy mogliby\nzobaczyc w nich wahanie...\n- To niebezpieczny kraj - odparla w koncu wymijajaco. - Lepiej nie\nryzykowac. Zeskoczyla z Dalili. - Zaczekajcie tu na mnie, sprawdze kto tam\njest. - I zanim ktokolwiek z nich zdazyl zaprotestowac rozplynela sie w\nSirhana szybko przemierzyla przestrzen dzielaca ja od miejsca skad dobywala\nsie poswiata. W napieciu nasluchiwala odglosow pustyni. Lecz nie uslyszala\nnic procz wiatru, szumu przesypujacego sie piasku i od czasu do czasu\nnawolywan nocnych drapieznikow.\nNiemalze bezszelestnie wspiela sie nad wydme i ostroznie wysunela glowe\nznad jej krawedzi. Zobaczyla ruiny jakiejs poteznej budowli, czerniejace groznie na tle nocnego nieba. Wśród resztek murow plonelo male ognisko. Ktos chyba przy nim siedzial...\nNagle jakis szosty zmysl kazal jej rzucic sie w bok. Zrobila to, nim\nuswiadomila sobie przyczyne. W tej samej chwili poczula, ze ktos przemknal tuz obok niej. Przetoczyla sie, krzyczac: "Kai!", poderwala blyskawicznie na nogi - i zamarla bez ruchu, czujac na swoim gardle ostrze. Z lekkiego skaleczenia na szyi Sirhany pocieklo pare kropel krwi, ale reka trzymajaca sztylet nie wykonala dalszego ruchu. Po chwili nacisk zelzal.\n- Nastepnym razem pomysl, zanim zaczniesz sie do mnie skradac. Moglam cie\nzabic. - wojowniczka uslyszala przy uchu szept rudowlosej. Usmiechnela sie.\n- Zapewne, ale moze zdazylabym zabrac cie ze soba - i wskazala wzrokiem w\nNa wysokosci pepka Kai, w odleglosci mniejszej niz grubosc pazokcia, blysnelo\nostrze kindzalu Sirhany.\n- Nie sadze. - Usta Kai wygiely sie w lekkim usmiechu uznania. - Ale gratuluje refleksu.\nOdsunela sztylet od gardla wojowniczki. Ta uniosla reke, palcami\nsprawdzajac rozciecie i lekko sie przy tym krzywiac.\nKai ruszyla w strone ogniska, ale po chwili zatrzymala sie.\n- Skad wiedzialas, ze to ja? Nie moglas mnie slyszec.\nSirhana skinela glowa - To prawda. Cos innego mnie ostrzeglo. Rakash... Jego\nzapach... esencja... nie wiem, jak to nazwac. To towarzyszy tobie przez caly\nczas. Jest prawie nieuchwytne. Moj umysl zdal sobie z tego sprawe, zanim w\nogole zrozumialam co sie dzieje. Chyba tylko to uratowalo mi zycie... Moge\ncie prosic, zebys w przyszlosci troche mniej skwapliwie machala ostrymi\nprzedmiotami? Przynajmniej w stosuku do czlonkow druzyny. - Usmiechnela sie. - Mamy zadanie do wykonania.\nRudowlosa nie odpowiedziala, spojrzala tylko na nia przeciagle. Sirhana lekko zaklopotana odwrocila wzrok.\n- Zaraz przyprowadze reszte - rzucila, by przerwac niezreczna cisze i\nruszyla w przeciwnym kierunku niz Kai.\n- To oni - odezwala sie Sirhana wylaniajac sie z ciemnosci przy Dalili.\nJesli ktokolwiek z druzyny uslyszal ze sie zbliza, to nikt nie dal po sobie\ntego poznac. - Czekaja na nas przy wodzie.\n- Co ci sie stalo? - rzucila Haruka na widok swizej rany szyi wojowniczki. -\nZacielas sie przy goleniu?\nSirhana spiorunowala ja wzrokiem. Ale po chwili rozluznila sie i usmiechnela\n- Bylo za ciemno - odparla i spiela konia pokonujac wydme.\n- Dlugo kazaliscie na siebie czekac. - odezwal sie Valygar na widok\n- Czyzbys juz sie za mna stesknil? - spytala go Haruka z szelmowskim\nblyskiem w oku.\nOstatnio zmieniony przez R dnia Czw 1:29, 08 Lis 2007, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Czw 1:20, 08 Lis 2007 Temat postu:\nHaruka odwrocila sie nagle i gwaltownie zrzucila reke Etrei z ramienia.\n- Zostaw mnie! Nie potrzebuje niczyjej pomocy! - wykrzyknela.\nOdwrocila sie i szybkim - na ile pozwalala jej woda - krokiem ruszyla w strone brzegu. Jednoczesnie mowila cos do siebie, jednak w jezyku nie zrozumialym dla innych. W drodze po ubranie minela Sirhane, ktora caly czas obracala bicz w reku i obserwowala bacznie blond wojowniczke.\nDziewczyna rowniez miala ja na oku i gdy zakladala spodnie i kamizelke poslala jej szydercze spojrzenie. Wlozyla miecz do pochwy i powiesila na siodle. Zapinajac pas jeszcze raz odwrocila sie do Sirhany. Nagle jej twarz wykrzywil gniewny grymas i w ulamku sekundy znalazla sie przed nia.\nSirhana zacisnela mocniej dlonie na biczu. Przez chwile wydawalo sie, ze go uzyje ale odetchnela tylko gleboko.\n- Po prostu nie wiem co sie z toba dzieje. Cos ci jest, nie zachowujesz sie normalnie a przynajmniej... bardziej dziwnie niz dotychczas.\nTa uwaga rozwscieczyla Haruke. Jak ta kobieta smie mowic do niej takim lekcewazacym tonem i traktowac ja jak chora na umysle. Po tym co dla niej zrobila... Dla nich wszystkich!\n- Jedyna osoba, ktorej zaraz bedzie cos dolegac bedziesz ty! - wycedzila przez zeby jednoczesnie wymierzajac mocny prawy prosto w twarz Sirhany.\nW oczach pustynnej wojowniczki zablyslo zdziwienie.\nJak tylko Haruka doskoczyla do niej, Sirhana cala spiela sie w sobie. Niejednokrotnie miala do czynienia z takimi sytuacjami jak ta. Wiedziala czym moze sie skonczyc. Opanowala sie i nie zareagowala na obrazliwe slowa dziewczyny a nawet sprobowala przemowic jej do rozsadku. Ale nic to nie dalo. Dalej wszystko potoczylo sie tak jak musialo. Zanim jednak jej cialo zareagowalo instynktowie na wyprowadzony cios, nagle doswiadczyla dziwnego uczucia. Wydawalo jej sie ze jest w stanie slyszec bicie serca wojowniczki, ktore pulsowalo szybkim rytmem, a na moment przed atakiem przyspieszylo jeszcze bardziej.\n"Ach jak latwo byloby zarzucic jej na szyje ten bicz i jednym silnym szarpnieciem skrecic kark" - ta mysl, ktora nieoczekiwanie zablysla w jej umysle zaskoczyla ja jeszcze bardziej. Nim zdala sobie sprawe ze swojego zdziwienia wszystko zniklo a ona zablokowala przedramieniem prawej reki nadgarstek tamtej, tak ze piesc przeszla obok jej prawego ucha. Druga dlonia zlapala wyprostowne ramie Haruki powyzej lokcia. Wykonala skret cialem usuwajac sie z drogi, jednoczesnie chwytajac prawa dlonia za nadgarstek dziewczyny i pociagajac do przodu. Reka za lokciem dodatkowo wzmocnila ruch, w rezultacie wojowniczka poleciala przed siebie kilkanascie krokow tracac przy tym rownowage.\nBlondwlosa wykonala przewrot przez ramie unikajac upadku na ziemie. Znow stala twarza do kobiety pustyni. Wsciekla i rzucila sie na nia jak opetana\n- Zginiesz za to co chcialas zrobic!! [to znaczy co???] - wykrzyknela z furia nim dopadla do gardla wojowniczki\nUscisko byl mocny jednak...\nSirhana napiela miesnie szyi. Wtulila ja w ramionach i pochylila glowe. Nie probowala lapac Haruki za nadgarstki mimo, ze jej chwyt byl silny i skutecznie zaczynal pozbawiac ja tchu. Zamiast tego blyskawicznie wsunela obie rece pomiedzy ramiona wojowniczki i mocnym uderzeniem od wewnatrz w oba stawy lokciowe naraz, uwolnila sie. Rozepchnela jej rece na boki i kontynuujac ruch unieruchomila oba przedramiona przyciskajac je mocno po obu stronach swojego tulowia. Chwile pozniej uderzyla czolem w nasade nosa wojowniczki - na tyle mocno by ja lekko oszolomic ale by nie zlamac jej nosa - i puscila ja.\nHaruka zatoczyla sie do tylu przyciskajac dlon do czola i potrzasajac glowa. Szybko doszla do siebie i ze zdwojona sila rzucila sie na wojowniczke pustyni. W jej oczach szalala furia.\nSirhana odpierala kolejne ataki rozwscieczonej Haruki. Moglaby zakonczyc ta cala potyczke w mgnieniu oka ale widziala, ze nie moze zabic blondwlosej. Zastosowala najprostsza metode - obracala ciosy dziewczyny przeciw jej samej. Wykorzytywala zasady dzwigni, zachowania ciala w zaleznosci od przemieszczenia srodka ciezkosci i odpowiednich punktow nacisku. Blokowala uderzenia niwelujac ich sile, po to tylko by wykorzystac rozpedzenie przeciwniczki i pchnac ja dalej niz tamta zamierzala dotrzec. Kilkakrotnie poslala ja na piasek ale glownie starala sie utrzymac ja na dystans. Nie miala pojecia jak mogloby sie zakonczyc bliskie zwarcie dla nich obu. Miala nadzieje, ze Haruka zmeczy sie i sama zaprzesta walki.\nAle w miare uplywu czasu ataki tamtej stawaly sie coraz zacieklejsze i wcale nie slabsze. Az dziwne bylo skad czerpie na to sily. Sirhana normalnie moglaby rownie dlugo bawic sie w tego rodzaju przepychanki ale nie byla w najlepszej kondycji. Zebra ostro protestowaly przeciwko naglym skretom ciala, unikom i przewrotom. Wiedziala ze nie powinna tego za bardzo przeciagac, jesli nie chce zeby kosci poprzebijaly jej pluca. Byla swiadoma tego, ze gorzej walczy. Wolniej reagowala na ciosy albo podejmowala gorszy sposob obrony ze wzgledu na kontuzje. Haruka byc moze w obecnym stanie nie zdawala sobie z tego sprawy ale instynktownie wykorzystywala kazda nadarzajaca sie okazje. Sirhana pare razy przyjela uderzenia piesci tamtej w szczeke, nie oszczedzala takze nog i ramion, wiedzac ze lepiej by na nie trafil impet ciosu niz na tulow.\nW dodatku walka na miekkim piasku nie nalezala do najlatwiejszych. Nie trudno bylo o potkniecie, stracenie rownowagi, a nierowne podloze dodatkowo utrudnialo poruszanie sie. Turlajac sie, robiac uniki, zadajac lub blokujac ciosy dotarly do miejsca, w ktorym Erea pozostawila swoje ubranie.\nW tej samej chwili Haruka ciezko upadla na piach powalona kolejnym sprawnym chwytem Sirhany. Lezala przez moment bez ruchu szybko oddychajac - nie ze zmeczenia tylko z przepelniajacego ja gniewu.\nNagle poczula pod palcami chlodny metal. Zacisnela dlon na rekojesci krotkiego sztyletu spoczywajacego pod ubraniem Etrei.\nUsmiechnela sie zlowrogo...\nSirhana wpatrywala sie w plecy lezacej na piasku Haruki. Chyba potyczka dobiegla konca. Rozluznila sie. Zaczela rozmasowywac sobie szyje i przedramiona. Walka nie trwala dlugo. Nawet nie tyle by pozostali czlonkowie druzyny zdazyli sie do niej wlaczyc. Blondwlosa zaczela sie niezgrabnie podnosic...\n- Masz juz dosc? - rzucila do niej Sirhana. Podeszla do upuszczonego bicza i schylila sie po niego.\nNagle tamta w mgnieniu oka odzysklala sprawnosc. Wojowniczka zdala sobie sprawe, ze to pulapka. Nie zdazyla jednak uniknac garsci piachu, ktora Haruka supnela jej w twarz podrywajac sie na nogi. Zamykajac odruchowo oczy zdazyla jeszcze zauwazyc zamaszysty ruch reki wojowniczki i blysk slonca na ostrzu noza. Nic nie widzac instynktownie odskoczyla do tylu.\nChwile pozniej blyskawica bolu przeciela jej cialo. Ignorujac ja wykonala kolejny skok, a potem przeturlala sie po piachu i znow byla na nogach. Rozejrzala sie czujnie przygotowana na kolejny atak.\nHaruka stala kilkanascie krokow przed nia, ciezko dyszac i mrugajac oczami, ktore jakby na chwile zaszly mgla...\n- Ha! I co? Nie poszlo ci tak latwo! - krzyknela do wojowniczki pustyni. W palcach prawej dloni obracala szybko zakrwawiony noz. Pare razy przerzucila go z reki do reki, jakby prowokujac przeciwniczke do reakcji. Na jej wargach pojawil sie pozbawiony wesolosci usmiech - Teraz odpowiesz za ten blad - dodala ciszej i uniosla ramie do ciosu.\nSirhana czula piekacy bol. Siegnela dlonia za koszule. Palcami wyczula rozciecie biegnace w poprzek brzucha az prawie do samych zeber. Na szczescie to bylo tylko drasniecie. Jednak gdyby nie zdazyla uskoczyc w pore, pewnie by teraz zbierala wlasne wnetrzosci z piachu pod stopami. Wyjela reke, na ktorej widnialy mokre czerwone smugi. Rana nie byla gleboka ale uszkodzenie skory na dosc znacznej powierzchni sprawilo, ze wygladalo to powazniej niz naprawde. Krew powoli przesiakala juz przez koszule, tworzac na niej ciemna prege.\nSirhana poczula slodki i mdlacy jednoczesnie zapach, ktory dziwnie ja fascynowal. Uniosla zakrwawiona reke do oczu, jakby nie wierzac w to co widzi. Jej zrenice zwezily sie. Zacisnela zeby. Gdzies w zakamarkach jej umyslu zaczela budzic sie bestia. Dzikie zwierze pragnace zasmakowac krwi swojego wroga. Dala porwac sie temu uczuciu. Spojrzala na swoja ofiare. Z mordercza precyzja ocenila gdzie musi zadac cios by przerwac jej zycie. Jeden ruch dloni... Jedoczesnie miala wrazenie, ze jej to niedotyczy, ze stoi gdzies z boku przypatrujac sie dwom walczacym kobietom. Odbierala niezwykle subtelne wrazenia... zapach skory, szelest wiatru na materiale, skrzypniecie ziarnka piachu i wiele innych, ktorych chyba nawet nie potrafila nazwac, ale ze wszystkich zdawala sobie sprawe. Jej zmysly na krotka chwile niesamowicie sie wysotrzyly. Zobaczyla jak jedna z kobiet unosi reke z nozem z zamiarem rzucenia sie na druga. W glowie zabrzmial jej ostry rozkaz: zabic!\nWysłany: Czw 15:58, 08 Lis 2007 Temat postu:\nJa chyba wroce do mojej poprzedniej postaci Tylko kurna nie pamietam jak sie nazywalam :>\nWysłany: Czw 17:34, 08 Lis 2007 Temat postu:\nprosze cie bardzo <g>\nmaile z drugiego PBM-a ktory zdechl nim sie na dobe zaczal\n[pxpbm] Targowisko zwierzat - Game Master - 1 - wszyscy\n- mam nadzieje, ze polskie znaczki sie nie wykrzacza\n- przygoda rozgrywa sie w okolicach początku 5 sezonu czasu "Xeny"\n- jest to rozpoczecie przygody wiec uznalam, ze wszystkim wam udala sie\nakcja zawarta w etapowce\n- na koniec etapowki zapoznajcie sie z opcjami, ulatwi wam to opis\nTargowisko zwierząt podczas "Festiwalu Dobrego Zakupu" w Messynie\nśrodek lata, dzień - późne popołudnie\nCiepła, letnia pora przyciągnęła na doroczny 'Festyn Dobrego Zakupu'\nkupujących, oglądających, targujących się. Na olbrzymiej łące niedaleko\nmurów Messyny rozsiadły się szerokie zagrody, padoki i kurniki\ngdyż tutaj właśnie, poza miastem, odbywał się targ zwierząt. W tym roku\nnatura szczodrze obrodziła toteż nie można było przejść obojętnie wobec\ntakiego bogactwo wszelkiego stworzenia. Zwierzęta gospodarskie, domowe,\nnawet egzotyczne, wszystkie wyszykowane i wystawione by kusić\nTrudno było lawirować między biegającymi w popłochu zagubionymi\nwyjącymi ze swoich zagród krowami i skrzeczącymi, obłędnie kolorowymi\nptakami zza mórz. Jednak trud poszukiwań zawsze się opłacał. Tutaj\nmógł znaleźć coś dla siebie: samotnicy papugę do towarzystwa,\nkonia lub osła, strachliwi obronnego psa. Jeśli jednak byłeś\nmogłeś trafić lepiej. Tylko podczas Festynu na jednym polu stawało w\ni konkury o klientów dwóch cieszących się największą sławą handlarzy\nrumakami. Konie ze stadnin Stanosa i Brelkiego nie były tanie, ale\nswojej ceny. Piękne, zdrowe, młode, wyszkolone lub pół-dzikie, objęte\nsłowną gwarancją kupców (których słowo miało wartość tak wysoką jak ich\nobroty). Od lat wiadomo było - jeśli kupować konia to właśnie w\npodczas letniego Festynu.\nPrzybyli tutaj by zdobyć rumaka, kupić okazyjnie siodło lub inne\njeździeckie. A może po prostu z ciekawości weszli pomiędzy stragany.\nnie zwracał na nich uwagi - ot kolejni poszukiwacze przygód, jakich\nkręci się po ulicach miast i wsi o każdej porze roku. Niektórzy zapewne\nszybko zapomnieliby o tym dniu gdyby nie wydarzenie, które temu i owemu\nodmieniło plany na najbliższy czas.\nNie wiadomo kiedy i jak, nagle, na prowizorycznych "ulicach" targu\nsię dudniący tętent. Jak to się stało, że deska zagradzająca padok\nStanosa opadła na ziemię? Konie, widząc zaproszenie do galopu nie dały\ndługo prosić i z rozwianą grzywą, hoże i rześkie, popędziły przed\nTargowisko oszalało w panice. Ludzie chowali się gdzie tylko się da -\nwskakiwali w błoto pomiędzy świnie, wdrapywali się na młode drzewka,\npokładali się na lady straganów. Białe i kolorowe pierze fruwało w\npowietrzu, bryzgała na boki ziemia splątana korzeniami traw.\nKonie w mgnieniu oka przeleciały przez targowisko jak wzburzona fala.\nPierwsi, którzy się otrząsnęli zaczęli zaprowadzać porządek. Niektórzy\nuspokoiwszy swoje rumaki, rozjuszone zapachem wolności, wskoczyli na\ngrzbiety i gnali za uciekinierami. Byli wśród nich nie tylko czeladnicy\nStanosa ale i przypadkowi obserwatorzy - poczciwcy i uczynieni okazją\nzłodzieje. Ci pierwsi wiedzeni instynktem uczciwości po złapaniu konia\nwracali do zagród prowadząc zgubę. Ci drudzy nigdy nie zawrócili...\nByłeś jednym z tych naiwnych poczciwców. Jednym z pierwszych, którzy\nw pościg. Wraz z wieloma innymi udało się Wam dogonić stado i ugasić\nwerwę. Z liny wykonałeś prymitywny zaprzęg i założyłeś na szyję\nrumaka. Buchał powietrzem z nozdrzy i był niespokojny, mimo to dał się\nNa targowisku czekał Stanos. Poznałeś go bo w tym zamieszaniu wielu\ngo po imieniu. Podszedłeś z koniem i przekazałeś mu prowizoryczną uzdę.\n- Dziękuje - powiedział Stanos, patrząc na ciebie badawczo- Mam u\ndług. Pozwól zaprosić się jutro wieczorem na wystawną kolację w\n"Tańczący trzewik". Będę zobowiązany jeśli przybędziesz. Przyjmij ten\nrzemień, będzie twoim znakiem wstępu, po tym rozpoznają cię moi ludzie\nwpuszczą na biesiadę.\nTy również przyjrzałeś się kupcowi. Wyglądał jak drwal lub kowal. Miał\nszerokie barki, silne ręce. Wzrostem przewyższał wielu mężczyzn na\nLekko przyprószone siwizną włosy zdradzały wiek i zapewne\nByło w nim coś nieokreślonego. Może to ten błysk w oku - taki sam jak w\noczach galopujących chwilę temu przez pole koni.\n==> Opisac pogon za koniem (bohaterowie posiadajacy 'jezdziectwo' i\n'oblaskawienie zwierzecia' nie beda miec zadnych problemow, bohaterowie\ntych umiejetnosci musza proporcjonalnie nieco utrudnic sobie zycie, w\nuwzglednić następującą rzecz:\n1. Większość koni po przebiegnięciu ok. kilometra-dwóch wytraciła pęd i\nzatrzymała się. Dalej pognały tylko te najbardzej zadziorne. Aby je\ntrzeba posiadać długą linę i złapać je na "lasso", trzeba posiadać\numiejętność 'zarzucanie liny'. Konie które się zatrzymały są\nrozbuchane, mogą sprawiać kłopoty. Płeć złapanego konia do wyboru, może\nbyc klacz, może to być ogier.\n2. Stanos nie ma czasu na dłuższe rozmowy. Ludzie przyprowadzają mu\non z każdym rozmawia. Po zgromadzeniu prawie wszystkich koni zniknie\nswoich zabudowań zająć się nimi.\n==> Opisac czy zgadzacie sie uczestniczyc w kolacji, jesli tak to w\nmożna uwzględnić następujące rzeczy:\n1. Karczma posiada na piętrze salę 'balową', która na tę noc została\nzarezerwowana. Bohater zostanie wpuszczony do sali tylko za okazaniem\n2. W sali jest sposo osób, ale z góry widać, że wszyscy się najedzą\nstoły są bogato zastawione. Stoły ustawione są w literę U. W centrum\nkrzesło różniące się od pozostałych, zapewne dla gospodarza. Gospodarza\njeszcze nie ma. Goście zajęci są rozmowami, nikt nie dotyka jedzenia,\ndlatego, że czeka aż ktoś inny zacznie i da sygnał do wielkiego żarcia,\nmoże dlatego, że słudzy gospodarza bacznie obserwują wszystkich. Na\nktoś zaczepi cię i wciągnie w rozmowę. Słudzy stoją w kątach, są\nSprawnie interweniują gdy do sali chce się dostać ktoś bez rzemyka\n3. Do sali będą chcieli się dostać "szpiedzy", tzn. słudzy konkurenta\nBrelke, by dowiedzieć się co 'knuje' Stanos. Możesz (nie musisz)\nwięc z ofertą kupna rzemyka (jeśli się nim pochwalisz) lub wymyślnymi\nsposobami na zmuszenie cie byś wziął 'osobę towarzyszącą' (do wyboru,\nwas nawet pobić trochę jeśli chcecie\npytania na [link widoczny dla zalogowanych], prosze zeby w temacie wpisac imie postaci\nnazwe etapu do ktorego jest pytanie\n2gi XenaPBM ruszyl - dawac postaci bo zostaniecie zamrozeni bez\n[pxpbm] Targowisko zwierzat - Erdihl - 1 - wszyscy\nTo miasto mialo byc tylko epizodem w jego podrozy. Mozna wrecz\npowiedziec, ze trafil tu przypadkiem, gdyz najkrotsza droga do Delf\nzastala zalana po niedawnych wielkich deszczach.\nWjezdzajac na przedmiescia zauwazyl niezwykly nawet jak na\nmiasto tej wielkosci ruch. Wszyscy mieszkancy i przybysze\npodazali w jednym kierunku. Pstanowil sprawdzic co sciagnelo tak\nwielka liczbe ludzi w to miejsce i udal sie razem z innymi. Wkrotce\ndotarl na drugi kraniec miasta. Na olbrzymim polu jak okiem\nsiegnac staly stragany, pomiedzy ktorymi klebily sie tlumy.\nUcieszyl sie niespodziewanym widokiem. Wygladalo na to, ze\nudalo mu sie trafic na dzien targowy. Potrzebowal nowego siodla,\nstare ktorego uzywal juz chyba od niepamietnych czasow bylo juz\ndosc mocno sfatygowane. Nie byl krezusem, jednak w sakiewce\nbrzeczalo kilkanascie srebrnych drachm, oficjalnego srodka\nplatniczego w tym kraju. Mogl sobie pozwolic na skromny, acz\nIdac miedzy straganami dotarl w koncu do dzialu konskiego i\nzaczal rozgladac sie za stoiskiem rymarza. W koncu wypatrzyl\nkilka z nich obok siebie. Przy pierwszym z nich sobie tylko\nznanym zmyslem wyczul zaniepokojenie wsrod koni znajdujacych\nsie w polozonej niedaleko zagrodzie. Gdy odwracal sie w tamtym\nkierunku pierwsze konie opuszczaly wlasnie padok. Chec niesienia\npomocy zaszczepione mu od dziecinstwa pchnela go do\nnatychmiastowego dzialania. Rzucil ogladane wlasnie siodlo i\nzgrabnym ruchem wskoczyl na swojego rumaka, ktory wiedziony\ninstynktem drobil nogami jakby chcial pobiec za pobratymcami.\nPozostal jednak na miejscu. Spiewnym i dziwnym jezykiem\nszepnal cos rumakowi, ktory gwaltownie ruszyl z miejsca niemal\nnatychmiast przechodzac w swobodny galop. Dolaczyl do grupy\nposcigowej. Po dluzszej gonitwie udalo sie wreszcie otoczyc\nrozhukane zwierzeta. Zeskoczyl z konia i podbiegl do ciagle\nniespokojnego stada. Niektore rozbiegly sie, inne skupily sie wokol\njednego z nich, o pieknej siwej masci. Zblizyl sie do niego. Nie bal\nsie. Jego lud od zarania obcowal z dzika natura i zyl z nia w\nharmonii. Spojrzal prosto w oczy zaniepokojonego zwierzecia.\nPrzemowil lagodnie w swoim spiewnym jezyku. Zauwazyl, ze pod\nwplywem glosu niepokoj w oczach zwierzecia ustepuje miejsca\nufnosci. Podszedl blizej i nakryl reka chrapy ogiera. Kon uspokoil\nsie zupelnie. Puscil zwierze, ktore poszlo za nim jakby znalo go\nod lat. Prowadzac swojego konia i uciekiniera obok siebie dotarl na\npowrot do targowiska i udal sie w strone padoku. Dostrzegl tam\npostawnego mezczyzne niemal dorownujacego mu wzrostem lecz\nznacznie potezniej zbudowanego do ktorego wszyscy\ndoprowadzali rozproszone wczesniej konie. Poszedl w jego\nkierunku i przekazal konia. Mezczyzna powiedzial cos po grecku.\nNiestety rozumial niewiele w tym jezyku, tyle ile zdolal sie\nnauczyc podrozujac przez ten kraj, uklonil sie jednak lekko\nprzyjmujac to co zostalo powiedziane za podziekowanie.\nMezczyzna widzac, ze nie jest do konca rozumiany wreczyl mu\nrzemien i wymowil wyraznie kilka slow. Przybysz zrozumial z tego\nslowa "karczma" i "jutro" dwa pozostale, jak sie domyslal, byly\npewnie nazwa przybytku. Postaral sie je zapamietac. Rzemien byl\nprawdopodobnie forma zaproszenia. Mezczyzna usmiechnal sie i\nzatrzymal na nim jeszcze przez chwile wzrok. Wydawalo mu sie,\nze zauwazyl to co zawsze chcial ukryc bedac w wiekszych\nzbiorowiskach ludzkich. To, ze nie nalezy do rasy ludzi. Wzrok\nmezczyzny zdawal sie go przeszywac na wylot, jak celnie\nwystrzelona strzala. Zaintrygowal go, postanowil przyjac\nzaproszenie zakup siodla odkladajac na czas blizej nieokreslony.\nNastepnego dnia wieczorem udal sie na poszukiwania karczmy.\nGdy wreszcie znalazl sie przed wejsciem zaprezentowal\notrzymany rzemien i zostal wpuszczony do srodka.\n[pxpbm] Targowisko zwierzat - Sirhana - 1 - wszyscy\nOparla sie plecami o miejski mur i spod przymknietych powiek\nkolorowemu tlumowi na prowizorycznym targowisku na lace. Znajdowala sie\nsobie kraju, ale ludzie wokol niej i panujacy harmider przypominaly to\nznala - wsrod tlumu widziala nawet stroje podobne do tego jaki sama\ntargowiska sa wszedzie takie same, poza tym bylo to miasto portowe,\nspotykaly sie szlaki z calego swiata, a co za tym idzie i nacje. Z\nznaczylo to, ze latwiej bedzie jej wtopic sie w ludzka mase, z drugiej\nniebezpiecznstwo, ze natknie sie na kogos, kogo nie chciala spotkac...\nPustki w sakiewce zmusily ja do zejscia ze statku w sycylijskiej\nwczesniej niz zamierzala. Na szczescie byla to grecka kolonia, wiec nie\nmiec trudnosci z dogadaniem sie z ludzmi. No przynajmniej nie tak duze\nobawiala. Dobrze, ze podczas rejsu przemogla swoja niechec do\npokladzie z widokiem na bezmiar wody. Dzieki temu troche doszlifowala\nprzysluchujac sie rozmowom zeglarzy...\nInstynktownie odwrocila glowe, kiedy cos zwrocilo jej uwage. Po chwili\nznany jej odglos przebil sie przez panujacy halas. Tetent rumakow\nprzed siebie po ubitej ziemi.\nPrzez krotka chwile przypatrywala sie chaosowi pojawiajacemu sie\ngdzie rozpedzone konie umyslily sobie przebiec.\nZ prawdziwa przyjemnoscia patrzyla na zadbane zwierzeta, ktorym, mimo\nbardziej masywne niz bedwinow, wieksze i rasy zimnokrwistej, nie mozna\nodmowic swoistego piekna, gdy tak galopowaly...\nNiestety, nie mogla sobie pozwolic nawet na najmarniejszego z nich. Nie\nbylo na nocleg pod dachem, a co dopiero na wierzcowca. Choc na pewno o\nprzyjemniej byloby pokonywac polacie drogi na konskim grzbiecie, niz na\nA moze? - przemnkelo jej nagle przez glowe - Coz szkodzi sprobowac?\nZ ta mysla ruszyla biegiem za uciekajacym stadem. Zauwazyla, ze nie\npostanowila to zrobic... Kluczac pomiedzy straganami, starala sie\nzwierzeta i przeciac im droge. Nie bylo to latwe, bo na targowisku\njeszcze wiekszy balagan, niz ma to miejsce normalanie.\nPanujaca ciasnota ograniczala szybkosc poruszania sie, ale na szczescie\ntylko ludzi. Na otwartym terenie pewnie nie mialaby najmniejszych szans\ndotarcie w poblize zwierzat.\nPogoni udalo sie w koncu osaczyc konie i powoli, ale konsekwentnie\nna razie dosc luzny krag.\nJej uwage zwrocil jeden z wierzchowcow, ktory przestraszony czyms\nraptownie w bok i zaczal oddalac sie od glownej grupy.\nKierowal sie w strone przeciwna, niz miejskie mury. Tam, gdzie polana\nprzechodzila w kamieniste pagorki. Na ktorych rozpedzony kon z\nsobie noge... Pedem minela dwa ostatnie stragany i wyskoczyla przed\nnarazajac sie niemal na stratowanie. To byla plowa klacz, moze\nwiecej. Zwierze stanelo deba i rzac groznie przebieralo kopytami w\ngotowe zmiazdzyc pod nimi czaszke intruza.\nUtrzymywala odpowiedni dystans, ale nie dala zwierzeciu mozliwosci\nSzarpnieciem zerwala sznur rozpiety podwojnie pomiedzy dwoma palikami\nStrzasnela z niego pospiesznie towary na deske, sluzaca za blat\nzwazajac na awanturujaca sie przekupke.\nPrzeciagnela pospiesznie koniec sznura przez mniejsza petle i tak\nzaimprowizowany arkan jednyn ruchem zarzucila na szyje klaczy. Kon\nco prawda opadl przednimi nogami na ziemie, ale dla odmiany zaczal sie\nna boki. Przyciagnela sznur w dol i trzymala mocno, starajac sie nie\nzwierzeciu na uwolnienie glowy. Silowaly sie tak przez jakis czas. W\nzmeczenie i lekkie przyduszenie zaciskajaca sie petla sprawily, ze kon\nsie. Zaczela skracac sznur spokojnymi ruchami i przyblizac sie do\ndyszacego i drzacego zwierzecia. W koncu byla na tyle blisko, ze jedna\nprzykryla wierzchowcowi chrapy, a druga chwycila za petle na szyi.\nPrzez mooment kusilo ja by wyskoczyc klaczy na gbiet i pognac przed\nSzybko jednka zdusila te chec. Jakkolwiek nie bylyo jej stac na kupno\nmiala jednka tez zamiaru go krasc. Szczegolnie, ze pewnie zaraz by ja\nPo co zwracac na siebie glupio uwage i od razu orobic sobie klopoty w\nkraju? Moze jeszcze los sie odwroci...\nDalej juz poszlo gladko. Zwierze dalo sie bez wiekszych problemow\nreszty stada. Przekazala je mezczyznie, do ktorego zwracano sie\ni sprawial wrazenie kogos z pozycja - pewnie wlasciciela zbieglycyh\nZ lekkim trudem zrozumiala, ze zaprasza ja na posilek do karczmy,\ndnia wieczorem i nim sie obejrzala stala juz sama z kawalkiem rzemyka w\nreku reku i petla ze sznura w drugim. Ten drugi zreszta zaraz jej\nzdenerwowana przekupka, ktora przybiegla za nia.\nWzruszyla ramionami i schowala rzemyk za pazuche. To chyba bylo cos w\nimiennego zaproszenia. Dziwne maja tu zwyczaje...\nPostanowila skorzystac z zaproszenia. Nie miala nic innego do roboty, a\nwlasnie byl ten usmiech losu, na ktory liczyla. Nawet jezeli nie uda\nzalatwic u samego Santosa, to kazda okazja do zdobycia informacji byla\nNoc spedzila pod miejskimi murami, przy ognisku i czujnie jak zwykle.\nczula sie bezpieczniej, niz w miescie. Rano wrocila do Mesyny. Reszte\nwydala na kapiel, balwierza i oczyszczenie odzienia. Na to pierwsze i\ntak by sie\nzdecydowala niezaleznie od przygody z konmi, to drugie uznala za dobra\ninwestycje, biorac pod uwage wieczorne spotkanie. Troche czasu zajelo\nustalenie, gdzie znajduje sie karczma, bo dopiero za piatym razem udalo\nna tyle poprawnie wymowic jej nazwe, zeby nie przyprawiac zapytanego o\nW koncu dotarla do tego przybytku pod ruchomym butem, jak\ndla ulatwienia lamiaca jezyk nazwe i nawet o wlasciwej porze.\nJak tylko pokazala rzemien dwom osilkom, zostala bez problemu\nwielkiej sali na pietrze. Mimo ze ostatni posilek jadla poprzedniego\nwieczorem, nie rzucila sie zaraz od wejscia do suto zastawionego stolu.\nnikt przy nim nie siedzial i nie jadl. Nie wiedziala czy nie narazi sie\nzlamanie jakiegos tutejszego zwyczaju, jezeli zacznie sie sama\nZreszta niejeden raz nie jadla dluzej, przezyje. Zaczela przechadzac\npomiedzy goscmi, pilnie, acz dyskretnie przypatrujac sie otoczeniu i\ntoczacych sie wokol rozmow...\n[pxpbm] Targowisko zwierzat - Anephut - 1 - wszyscy\nStala niedaleko miejskiego muru i przygladala sie tlumowi klebiacemu\npobliskim targowisku. Przebywala w obcym miescie i nie bardzo czula sie\nnim swobodnie ,bardzo ja interesowala kultura panujaca w nim.\nsobie widoczki gdy uslyszala nagle tetent koni. Zlokalizowala\nhalas i zobaczyla stado koni , ktore w biegly w srodek miasta taranujac\nwszystko na drodze. Wiedziala , iz nie umie jezdzic konno i stara\nsie od nich z daleka lecz jak to sie mowi "raz kozie smierc" nie mogla\nnarazac ludzi zgromadzonych na targowisku. Pedem ruszyla w strone koni.\nZauwazyla na pobliskiej lace jakis sznur, wiec nie zastanawiajac sie\ngo i popedzila dalej za konmi. Zauwazyla ze jeden z koni ( caly czarny,\nmiedzy oczami przbiega mu biala"nic" ) wpatruje sie w nia. Zaczela do\npodchodzic podrodze zrobila petle z szura chcac zalozyc mu na\ndo niego lecz kon sie cofal bojac sie jej pochwili zacza uciekac. Ona\nbardzo zafascynowana tym koniem ruszyla za nim. Biegla za nim jakies\nminut az dotarla do nie duzej polanki gdzie jej "milosc" stala nadal\nwpatrujac sie w nia jak zahipnotyzowany. Bardzo powoli podeszla do\ncaly czas szepczac mu pare slow w swoim ojczystym jezyku egipskim,\nmu petle na szyje nie przerywajac szepczenia. Bardzo pragnela miec tego\nkonia lecz wiedzilala ze jej nie stac na niego. Od kilku dni spi pod\nniebem poniewaz nie ma na nocleg, a co dopiero na konia. Lekko\npetle i zaprowadzila konia z powrotem do wlasciciela o imiemiu Santos.\ndotarla juz na miejscie z trudem przekazala konia wlascicielowi. Lecz w\nglebi serca wiedziala ze jeszcze zobaczy tego ogiera. Santos sprawial\nwrazenie kogos waznego. Po chwili zdala sobie sprawe ze Santos zaprasza\nna kolacje do karczmy, ktora odbedzie sie nastepnego dnia wieczorem.\nmogla odmowic zgodzila sie. Pochwili stala sama na ulicy z rzemykiem w\nNastepnego dnia wieczorem poszla do karczmy.


Badania i Lajfersi na I Kongresie Kryminologicznym w Polsce – lajfersi\nKierownik projektu badawczego, dr Maria Niełaczna przedstawiła założenia i problematykę aktualnie prowadzonych przez nas badań nad wykonaniem kary dożywotniego więzienia – czynników jakim jest system i Służba Więzienna – ich reakcja, udział i oferta, a następnie aktywność samego skazanego i rola psychologii – właściwej diagnozy i tego, co z niej wynika dla ćwierci wieku życia więźnia dożywotniego w społeczności więziennej.\nW dniach 25-26 września 2019 r. odbył się I Kongres Kryminologiczny organizowany przez Zakład Kryminologii Instytutu Nauk Prawnych PAN oraz Polskie Towarzystwo Kryminologiczne im. prof. Stanisława Batawii.\nCelem Kongresu było spotkanie polskich badaczów – wymiana i konfrontacja prowadzonych przez nich badań, ustaleń i wniosków. Forum uczestników było różnorodne (przestępczość jako taka, wiktymizajca, polityka karna i penitencjarna), choć zabrakło badań i opinii dotyczących funkcjonowania więzienia i wykonania kar skrajnie długich.\nNasz Zespół badawczy przedstawił planowane rezultaty i podzielił się wiedzą o prowadzonych w ramach grantu NCN badaniach.\nJakie rezultaty chcemy uzyskać?\nstatystyczny obraz badanej grupy 299 więźniów dożywotnich (ilu jest faktycznie niebezpiecznych, ilu się uspołeczniło, np. założyło rodzinę, ilu zdobyło zawód i wykształcenie, ilu pracowało zawodowo podczas kary, ilu był aktywnych w pisaniu skarg do różnych instytucji praw człowieka)\npoparty dowodami opis zróżnicowania tej grupy więźniów, a jednocześnie pewnej typologii: źli-dobrzy, krótko-długodystansowi (kryterium czasu), ekstremalni niereformowalni-reformowali,\nopis roli psychologii i psychologa jako ważnego wskaźnika efektywności długoterminowej kary,\nopis i diagnoza reakcji (responsywności) oraz ewolucji systemu więziennego na nieliczną, lecz rosnącą w liczbie i specyfice grupę więźniów dożywotnich.\nJakie są nasze ustalenia badawcze?\nzabójcy pierwsi raz karani więzieniem, skazani na długoletnią karę pozbawienia wolności (powyżej 15 i 25 lat), nie wracają do przestępczego życia. Doświadczenie czasu dolegliwej, długoletniej izolacji – strat osobistych, rodzinnych i społecznych, poprawa swojego funkcjonowania społecznego w czasie kary, zdobycie kwalifikacji zawodowych – to najważniejsze czynniki, które wpływają na odcięcie się od przestępczego stylu życia i brak powrotności. Dojrzewają i oddalają się od tego, kim byli w dacie zbrodni;\nsamookaleczenia więźniów dożywotnich, problemy z kontrolą emocji, problemy w adaptacji do reguł i warunków wykonania kary, rozpad więzi rodzinnej (zazwyczaj w pierwszych miesiącach po wyroku sądu okręgowego lub apelacyjnego) – dowodzi temu, że wymiar kdpw jest trudny do akceptacji dla skazanych na nią sprawców zbrodni. Jest to kara stawiająca szczególne wymagania Służby Więziennej;\n„perspektywa” nieodłącznie związana z miejscem i czasem izolacji, racjonalnym do wypełnienia i zaplanowania, jest najważniejszą metodą pracy z tą kategorią więźniów;\nzazwyczaj po 8-10 latach większość więźniów dożywotnich układa swoje życie w więzieniu, czyli dostosowuje swoje postępowanie do obowiązujących reguł i warunków, stabilizuje się, wyrasta z zachowań ryzykownych, wygasza agresję lub inne negatywne emocje, poddaje się oferowanym oddziaływaniom, w tym specjalistycznym;\nekstremalne przypadki skazanych na dożywocie – mało podatnych na pozytywny wpływy lub biernych w procesie resocjalizacji – mimo świetnego dostosowania do więziennego życia i „niesprawiania trudności” – są oceniane przez personel z ostrożnością; dowodem na to jest 11 awansowanych do zakładu półotwartego.\nspośród 299 badanych potencjalnie co drugi mógł być awansowany (161) do zakładu karnego lżejszego typu i móc liczyć na 1-szą przepustkę pod eskortą funkcjonariuszy SW. Na 161 badanych 6 mężczyzn i 5 kobiet odbywało karę w zakładzie typu półotwartego;\nistnieją dobre praktyki postępowania z dożywotnimi jak: nacisk na zagospodarowanie bezkresu czasu przez umożliwienie mu pracy, nierzadko odpłatnej, kierowanie do programów związanych z kontrolą emocji, zwłaszcza gniewu i zachowań agresywnych lub zapobiegających skutkom długoletniej izolacji, udzielanie widzeń bez dozoru z najbliższymi, planowanie cyklu edukacyjnego, kontrola stanu psychicznego, adaptacji i stabilizacji.\nskazani na kdpw proszą o ułaskawienie – to kolejna „furtka”, którą mogą wydostać się na wolność. O ułaskawienie wnosiło 60-75 skazanych. We wszystkich przypadkach prócz jednej sądy wystawiały opinię negatywną – głównie dlatego, że nie było „szczególnych wydarzeń jakie nastąpiły po wydaniu wyroku”;\nanaliza dokumentacji personelu więziennego, sądów penitencjarnych orzekających o warunkowym zwolnieniu zabójców skazanych na 25 lat oraz Kościoła, dowodzą, że nie ma sprawców trwale niebezpiecznych, że każdy z nich – z uwagi na zasadę indywidualizacji, stan aktualnej wiedzy naukowej, polskie i międzynarodowe standardy postępowania z więźniami dożywotnimi – winien być regularnie diagnozowany, poddany skutecznym oddziaływaniom w zależności od diagnozy.\nOpracowała: dr Maria Niełaczna\n← Lajfersi w Gandawie\nRMF24: Uprowadzili i zabili przedsiębiorcę. Sąd skazał ich na dożywocie →


spory wspólników | Radar Prawny\nRadar Prawny > spory wspólników\nOstrzeżenia są najczęściej kojarzone z księgami wieczystymi, gdzie ujawnia się na przykład informacje o ustanowionym przez sąd zakazie zbywania nieruchomości czy o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w KW z rzeczywistym stanem prawnym. Niedoceniana jest natomiast rola ostrzeżeń w innych publicznych rejestrach, w tym rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). Powodem może być brak wyraźnej podstawy prawnej dla takich wpisów.\nUchwały zgromadzenia wspólników/walnego zgromadzenia spółki – nawet te sprzeczne z prawem – pozostają w mocy tak długo, aż nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego na podstawie prawomocnego wyroku sądu (uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2013 r., III CZP 13/13). Ten, kto chce bronić spółkę przed skutkami wadliwej uchwały (np. członek zarządu lub wspólnik/akcjonariusz sprzeciwiający się uchwale),...\nW trakcie postępowania egzekucyjnego komornik może postanowić o zajęciu udziałów jakie dłużnik posiada w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Dokonanie takiej czynności prowadzi do istotnej zmiany praw wierzyciela, dłużnika oraz samej spółki. Świadomość tych zmian może w znacznym stopniu przyczynić się do skuteczniejszej realizacji swoich interesów, których pilnować trzeba często w atmosferze zaognionego konfliktu pomiędzy stronami, które często mają już za...\nIstnieje kilka możliwości odstąpienia od uczestnictwa wspólnika w spółce osobowej. W poniższym artykule przedstawimy, jakie możliwości mają w tym zakresie wspólnicy spółek jawnych, partnerskich i komandytowych, ze względu na analogiczny charakter stosowania kluczowych przepisów w tych rodzajach spółek. W pewnych przypadkach „wystąpienie” wspólnika łączy się z rozwiązaniem spółki i ustaniem jej bytu prawnego po przeprowadzeniu likwidacji. Inne, jak zbycie ogółu...\nProwadzenie przedsiębiorstwa w formie spółki wiąże się z możliwością występowania konfliktów między wspólnikami, których źródłem może być np. przekraczanie granic ryzyka ekonomicznego, relacje interpersonalne, czy odmienne wizje prowadzenia działalności gospodarczej. Przedmiot tych sporów jest uzależniony przede wszystkim od statusu wspólników w spółce (zakresu praw i obowiązków) i rodzaju spółki. Wspólnicy w spółkach osobowych mają odmienne prawa i obowiązki, a tym...\nUprawnienie do żądania rozwiązania spółki i do wyłączenia wspólnika Przepisy art. 63 § 1 i 2 k.s.h. przyznają wspólnikom spółki jawnej odpowiednio: uprawnienie do wytoczenia powództwa o rozwiązanie spółki i prawo do żądania – w tym samym trybie (procesu) – wyłączenia wspólnika ze spółki. Wskazane uprawnienia nie mogą zostać wyłączone odmiennymi postanowieniami umowy spółki (powołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący). Nie...\nPrzepis art. 30 § 2 k.s.h. przyznaje uprawnienie do wytoczenia powództwa o pozbawienie wspólnika spółki jawnej prawa do reprezentacji tej spółki. Przesłanką uwzględnienia powództwa przez sąd są „ważne powody”. Co istotne, na mocy art. 103 § 1 k.s.h. wskazany przepis ma odpowiednie zastosowanie do spółki komandytowej z uwagi na brak odrębnych regulacji w tytule II dziale III k.s.h., dotyczącym tejże...\nSądowe dochodzenie roszczenia o wypłatę zysku w spółce jawnej lub komandytowej\nFundamentalnym uprawnieniem wspólników z tytułu uczestnictwa w spółce osobowej, np. jawnej lub komandytowej, jest majątkowe prawo do zysku, które – jak się w większości przyjmuje – ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie można go wyłączyć w drodze umowy, szczególnie, jeżeli jednocześnie utrzymuje się obowiązek danego wspólnika do uczestniczenia w stratach spółki. Takie postanowienie zgodnie z art. 58 § 3 k.c....\nPostępowanie zabezpieczające w sprawie odebrania wspólnikowi prawa do prowadzenia spraw spółki komandytowej\nZgodnie z art. 730 k.p.c. w każdej sprawie cywilnej można żądać udzielenia zabezpieczenia, przy czym może to nastąpić jeszcze przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Oznacza to m.in., że w pozwie o odebranie wspólnikowi prawa prowadzenia spraw spółki komandytowej (która to sprawa jest sprawą cywilną – gospodarczą), a nawet przed jego złożeniem, można domagać się udzielenia zabezpieczenia wspomnianego roszczenia...


Świadkowie Bożego Miłosierdzia: 2009.07\n22 VIII 73 r. Mówi ojciec Ludwik.\n— Masz kłopoty z przyjęciem mojego określenia, że „anioły nie mają sumienia ani woli". Odnosi się to do ludzkiego pojmowania tych władz. Otóż natura ludzka duchowa obdarzona została sumieniem i wolą. Są to jej władze duchowe. Sumienie to głos Boży w nas, głos nieomylny, jasno wskazujący nam drogę postępowania etycznego. Znaczy to, że sumienie nie określi ci np., który z dwóch systemów filozoficznych jest słuszny, a który nie, natomiast od razu poczujesz niepokój i niezadowolenie, postępując sprzecznie z prawami Bożymi, np. z prawem miłości bliźniego. Sumienie jest tą władzą naszej natury duchowej, która pozostaje nie skażona grzechem pierworodnym, ale może zostać zagłuszona, praktycznie zniszczona, „unieszkodliwiona" złą wolą.\nAniołowie mają naturę duchową odmienną od ludzkiej. Trudno by ci było zrozumieć istotę tej odmienności, która czyni z nich byty duchowe absolutnie różne od nas, aczkolwiek również stworzone i współżyjące z Bogiem we wzajemnej miłości, kochające Go całą pełnią swej natury duchowej, bezgranicznie Mu oddane i współdziałające z Nim w Jego planach i wedle Jego woli. (...)\nDuchy czyste — aniołowie — jako byty stworzone z miłości przez Ojca-Stwórcę, pojmują w prawdzie swoją zależność od Niego. Część z nich przyjęła tę prawdę, inna zaś część ją odrzuciła: odrzuciła zależność, zaprzeczając poznanej rzeczywistości. W tym znaczeniu aniołowie mają wolę, ale wolę utrwaloną dobrowolnie w oddaniu się Panu i Ojcu. Byty duchowe istnieją poza czasem, dlatego wolny wybór ich pozostaje utrwalony w wieczności i nie podlega wahaniom. W tym znaczeniu stan aniołów bliski jest naszemu stanowi w Chrystusowym królestwie miłości, tu, w niebie.\nSądzę, że rozumując przez analogię łatwo to przyjmiesz, gdyż masz utrwalone przekonanie, że my, triumfująca część Kościoła Chrystusowego, nigdy swego wyboru nie żałując i posiadając nadal wolę, łączymy się z wolą Boga na zawsze i nierozdzielnie, „albowiem słuszne to jest i sprawiedliwe" i jedynie prawdziwe.\nArchaniołowie są natury tej samej co Aniołowie; są to byty duchowe o ogromnej sile miłości, bezgranicznie oddane Panu i z Nim dzielące Jego miłość ku wszelkiemu stworzeniu, znajdujące szczęście we współpracy z Panem w Jego planach. Nie słudzy, a domownicy Jego — tak można by ich określić lepiej — wykonawcy woli Pańskiej, najbliżsi Mu, strzegący Jego praw.\nJak widać o. Ludwik wyjaśnił drobiazgowo moje wątpliwości.\nAutor: Leszek o 22:52 8 komentarzy:\n20 VIII 1973 r. Mówi ojciec Ludwik.\n— Chciałaś napisać o aniołach. Pomogę ci w tym. Posłuchaj. Bóg stworzył niesłychanie wielką liczbę bytów duchowych, które pozostają połączone z Nim miłością — i o tych mówimy myśląc o aniołach. Ich świadomość poznawcza nieskończenie przewyższa naszą, gdyż pozostaje nie skażona grzechem, tj. istnieją wedle myśli Bożej zamierzonej dla nich, w zgodzie z nią.\nNie możemy mieć jasnego pojęcia o istnieniu bytów różniących się naturą swą od natury ludzkiej, dlatego wszelkie wyobrażenia w tej materii są nieścisłe, a ponieważ człowiek nie może myśleć bez wyobrażeń, dlatego tworzy wyobrażenia „osób" wedle skali porównawczej ludzkiej i tylko w jej granicach. Są one z natury swej bardzo odległe od rzeczywistości, gdyż „najświętszy" człowiek również nie jest bliski aniołom; nie jest im podobny poza jedną cechą — kochania Boga z całej pełni i wszystkich mocy swej natury.\nDlatego rozpatrując nasze zagadnienie powinniśmy się oprzeć na zrozumieniu, że oprócz ludzkości istnieje nieskończona liczba bytów innych, w tym byty duchowe czyste, zrodzone z miłości Boga i połączone z Nim miłością wzajemną, żyjące Jego życiem, działające Jego wolą, którą uznały za własną. Byty te świadomie i dobrowolnie podporządkowały się Ojcu, widząc w tym swoje szczęście.\nNie jest słuszne przypisywanie aniołom cech natury ludzkiej: sumienia i woli. Bo tam, gdzie nie ma możliwości błądzenia, nie istnieje kwestia wyboru: działanie wypływa wówczas z miłości widzącej jasno.\nTym razem mam pewne niejasności. Po pierwsze jak należy rozumieć zdanie Bóg stworzył niesłychanie wielką liczbę bytów duchowych, które pozostają połączone z Nim miłością — i o tych mówimy myśląc o aniołach. Czy to istnieje niesłychana liczba bytów duchowych, z których te, które są połączone z Nim miłością, nazywamy aniołami, czy też istnieje niesłychana liczba bytów duchowych, zwanych aniołami, które wyróżniają się tym, iż pozostają połączone z Nim miłością?\nI druga dotycząca woli i sumienia. Skąd wziął się szatan? Do tej pory przyjmowałem, że to anioł, który decyzją swej woli odwrócił się od Boga.\nWydaje mi się więc, że to stwierdzenie o braku woli należy przyjąć, jako podkreślenie jedności woli Bożej i aniołów.\nAutor: Leszek o 20:41 3 komentarze:\nO oddaniu się Panu\n14 V 1978 r. Święto Zesłania Ducha Świętego. Mówi ojciec Ludwik.\nCo do Elizy — otóż trzeba coś wybrać. Ona stoi wciąż na rozstajnych drogach i dlatego pełna jest niepokoju. Z jednej strony oddaje się Panu całkowicie, z drugiej dodaje: „... pod warunkiem, że Bóg spełni moje życzenia, a ja chcę mieć to i to...", czyli w ogóle nie liczy się z planami Bożymi co do niej. Skutkiem tego braku szczerego i bezwarunkowego oddania się jest zawieszenie w próżni, niepokój sumienia, rozdwojenie pomiędzy miłością siebie a Boga.\nBóg nie żąda od nikogo, aby Mu się oddał, pragnie bowiem od nas tylko bezinteresownej miłości; to ona dopiero kieruje nas ku Niemu. Miłość prawdziwa zawsze dąży do swego źródła. Jednak Eliza wchodząc dobrowolnie do ruchu odnowy okazywała, że chce być z Bogiem. I Pan pragnie przyjść jej z pomocą, wylać na nią swoją łaskę i moc, uszczęśliwić ją — o ile ona zdecyduje się zawierzyć Mu.\nZwracam uwagę, że wszystko zaczyna się od naszego pragnienia, by kochać Boga - to ona [miłość] dopiero kieruje nas ku Niemu. Miłość prawdziwa zawsze dąży do swego źródła.\nTo ostatnie zdanie jest prawdziwe nawet poza tym kontekstem, w którym tu występuje. Jeśli mamy wątpliwości, czy miłość, która trwa, jest prawdziwą miłością, wystarczy się przyjrzeć się temu, czy przybliża nas do Boga.\nAutor: Leszek o 20:38 2 komentarze:\nO darze Ducha Świętego\n18 III 1977 r. Mówi ojciec Ludwik.\n— Otrzymuje Ducha Świętego ten, kto pragnie służyć Bogu, kochać Go bardziej i skuteczniej pracować dla Niego, kto zdecydowany jest być Mu posłusznym, nawet gdyby to burzyło wszystkie jego osobiste plany czy perspektywy „szczęścia ludzkiego". Bóg musi mieć w człowieku wolność działania dla przygotowania go do królestwa Bożego, a także po to, aby mógł on być rzeczywiście pożyteczny swoim bliźnim.\nChcecie otrzymać Ducha Świętego? – no to macie receptę.\nAutor: Leszek o 20:35 5 komentarzy:\nWiek, którego dożywa się na ziemi, nie ma dla Boga żadnego znaczenia. Znaczenie ma tylko nasz rozwój, przebiegający u każdego z różną, właściwą mu szybkością. Długością życia dysponuje Pan tak, aby każdy mógł osiągnąć dostępną mu pełnię. On wybiera nam czas śmierci, gdy dojrzewamy.\n— Wydaje mi się, że rzadko kto jest dojrzały, tzn. „święty", w chwili śmierci.\n— Jeśli nawet tak jest, to na pewno Bóg wybierze moment śmierci dla danego człowieka najlepszy. Dotyczy to każdego, chociaż czasem wydaje się to nieprawdopodobne.\nBóg zachował sobie prawo decydowania o naszym życiu – zarówno o naszym poczęciu, jak i o momencie naszej śmierci. Ale nawet w tych dwóch kwestiach nie odebrał nam naszej wolności, a my tę wolność nadużywamy. Nie chcę tu rozwijać całego tematu; zwrócę tylko uwagę na kwestię samobójstwa. Kiedyś było ono bardzo mocno piętnowane; dziś już tak nie jest.\nZ jednej strony to dobrze, bo to przecież nieszczęśliwi ludzie, którzy bardzo się pogubili. Z drugiej jednak strony to źle, bo łatwiej nam przychodzi decyzja o samobójstwie, a taka decyzja zawsze jest złą decyzją, jako że kłóci się z tym, co jest w tej notce. To przekonanie o wiecznym potępieniu, jakie funkcjonowało przez wieki, jest na pewno przesadzone – mocno wierzę w to, że większość z nich w ostatniej chwili wybrała Chrystusa. Nie zmienia to jednak faktu, że taka decyzja burzy misterny plan Boży, co tylko oddala chwilę osiągnięcia dostępnej mu pełni. Mało – jeśli zważyć, że dusze czyśćcowe cierpią (o czym było kilka notek wstecz), to widać wyraźnie, że decyzja o samobójstwie nie kończy cierpienia, a przeciwnie – je wydłuża.\nJeśli w tym rozumieniu intuicja mnie nie opuszcza, proszę pamiętajcie w swoich modlitwach o samobójcach – im taka modlitwa jest bardzo potrzebna.\nAutor: Leszek o 20:33 3 komentarze:\nBóg nie zwraca uwagi na wiek człowieka\n27 III 1977 r. Mówi ojciec Ludwik.\nWidzisz, Bóg w ogóle nie zwraca uwagi na wiek człowieka (choć zna jego stan fizyczny i możliwości), ponieważ Bóg widzi nas — duchy — nigdy nie starzejących się. My dla Niego jesteśmy zawsze Jego dziećmi. Przecież wiesz, że przemijaniu podlega to, co podlega prawom fizycznym; popularnie określamy to jako materię. Świat duchowy jest ponad (i oczywiście poza), ale podkreślam: ponad prawami fizycznymi — istnieje w innych kategoriach, bez porównania szerzej, wspanialej, poza czasem rozumianym jako przemijanie, starzenie się, śmierć. Tu istnieje młodość stała, a „młodość" to radość, przyjaźń, bezinteresowność, entuzjazm, pragnienie dzielenia się wszystkim, to miłość i czystość pragnień, braterstwo, otwartość, szczerość, zachwyt, wdzięczność — słowem to, co na ziemi uważamy za atrybuty młodości, tu jest atmosferą, w której żyjemy. Ale posiadamy też cechy „dojrzałości" czy „mądrej starości", a więc mądrość, wyrozumiałość, spokój, łagodność, przenikliwość widzenia itd. Zastanawiam się właśnie, jak niewiele one znaczą w „ziemskim" rozumieniu tych pojęć, bo tu jesteśmy prześwietleni Jego miłością, mądrością i pokojem, żyjemy Jego życiem, w Jego radości — zawsze młodzi.\nOstatnie cytaty były na tyle jednoznaczne, że ich nawet nie komentowałem. Tu główna myśl też nie wymaga komentarza (i notkę umieściłem ze względu na tę myśl), ale zwrócę uwagę na sformułowanie poza czasem rozumianym jako przemijanie, starzenie się, śmierć. To sformułowanie sugeruje, że jakieś pojęcie czasu tam występuje, tyle że aż tak bardzo odległe od naszego, że dla nas nie do pojęcia. Proszę sobie przypomnieć, jak kiedyś to tłumaczyłem (snułem taką analogię jaka jest między naszym przestrzennym widzeniem i płaskim widzeniem mrówki, a niebiańskim i ziemskim odczuwaniem czasu) – to sformułowanie sugeruje, że intuicja mnie nie myliła.\nAutor: Leszek o 20:30 2 komentarze:\nBóg jest Panem wolnych\n20 III 1977 r.\n— Pan mówi tak prosto, tak łaskawie i serdecznie. Niczego poza skruchą i miłością nie żądając, obiecuje wszystko, na wieczność. Jeden akt miłości, uznania Go Bogiem i żalu, że się tego nie rozumiało wcześniej — za wieczne szczęście... Taki właśnie jest Bóg! Nieskończona, darząca Miłość, łaknąca tylko naszej dobrej woli pokochania Go, bez której nie możemy wejść do Jego domu. Bóg jest Panem wolnych i aby nas uratować, potrzebne Mu nasze zezwolenie, ponieważ nie odbierze nam nigdy wolności, którą nas obdarował.\nAutor: Leszek o 20:28 3 komentarze:\nAutor: Leszek o 20:25 9 komentarzy:\nŚwięto Miłosierdzia będzie wielkim dniem dla całej ludzkości, ale wówczas dopiero, gdy zrozumie ona, że została uratowana, a nie że „się uratowała" — bo wbrew sobie, wyłącznie dzięki łasce Chrystusa.\nWszyscy, którzy już rozumieją Jego nieskończone miłosierdzie, powinni na nim się opierać, o nie apelować, z Nim współpracować. Nie ma służby gorętszej niż ta, gdzie współpracujemy z Chrystusem miłującym nas, nie władcą, nie sędzią, nie królem — a miłującym nas najbliższym, najbardziej kochającym nas Przyjacielem, tym, który nas kocha jak dzieci własne, jak swoją bezcenną własność kupioną własnym życiem.\nWidzisz, nie mam możności wyrazić potęgi ani ognia Jego miłości. Nie da się tego przełożyć na język ludzki. Jedno ci powiem: cokolwiek zrobisz, niezależnie od tego, czy ci się uda, czy też nie, masz Jego miłość i pomoc; niedługo bowiem nic nie będzie tak ważne, jak zrozumienie tego, że Bóg nas kocha miłością swojej miary, i nie może zginąć nikt, kto tej miłości zaufa. Syn marnotrawny nie spodziewa się przebaczenia, ponieważ Ojca sądzi swoją miarką sprawiedliwości, i będąc grzeszny, trwa w odosobnieniu swojej nieufności, raniąc miłość Jego boleśniej wtedy, niż przedtem — grzesząc. Miłość bowiem nie jest atrybutem — jest istotą, duchową tkanką, naturą Boga. Jeżeli Bóg nie jest dla nas bezgraniczną płomienną Miłością, to znaczy, że czcimy bożki i wyznajemy pogaństwo pełne okrutnych mściwych potęg stworzonych na naszą miarę przez naszą marną, ograniczoną wyobraźnię.\nJeszcze raz powtórzę: niedługo bowiem nic nie będzie tak ważne, jak zrozumienie tego, że Bóg nas kocha miłością swojej miary, i nie może zginąć nikt, kto tej miłości zaufa.\nAutor: Leszek o 20:23 8 komentarzy:\nJesteśmy jak pojedyncze nuty nieskończonej pieśni, w której każdy instrument jest innym zespołem (narodem, miastem, zakonem, związkiem) i każdy śpiewa we właściwym czasie własny wątek. Ten hymn ku chwale miłości Pana do nas i Jego miłosierdzia powinien być nieskazitelnie harmonijny cudownie czysty potężnie brzmiący — taki, na jaki Bóg zasługuje. A tymczasem to, co teraz ludzkość „wygrywa", jest przerażające. Jedne nuty są głuche, inne fałszywe, całe instrumenty fałszują. Tak mówiąc między nami, czyli gdybyśmy dalej opierali się na przenośni, to głos ludzkości obecnie jest przerażającym wyciem, i to wyciem trwogi i przerażenia, jak głos syreny samochodów gestapo. To, co ludzkość przejawia, w naszym świecie jest przeczuciem katastrofy, krzykiem lęku, grozy, bólu i obrzydzenia. Ludzkość jako całość jest jak człowiek zgangrenowany: czuje, że gnije, cierpi i miota się szukając ratunku — tyle że nie u Boga, a wprost przeciwnie. To jak granat przed wybuchem: wre, syczy — i nie ma odwrotu.\nGdyby nie miłosierdzie Boga, Jego cierpliwa i wyrozumiała miłość, Jego współczucie dla tej części ludzkości, która cierpi wraz z Nim, która kocha i przebłaguje, nie byłoby ratunku. Tylko, widzisz, On zna całość, całą ludzką rodzinę, tę teraz żyjącą i nas. A my też prosimy. Gdyby nie miłość tak silnie łącząca Boga z nami wszystkimi, ludzkość nie istniałaby już obecnie (czyli nie miałaby przyszłości). Królestwo Jego ograniczyłoby się, a plany Boże zamyślone dla nas (ludzkości obecnie żyjącej i przyszłej) byłyby przekreślone przez naszą złą wolę.\nJakim nieskończonym cudem jest miłość Boga do nas!\nW tej wypowiedzi pobrzmiewały jeszcze echa wojny. Pytanie, czy dziś ta wypowiedź byłaby inna?\nObawiam się, że nie; obawiam się, że nadal aktualne jest zdanie Ludzkość … cierpi i miota się szukając ratunku — tyle że nie u Boga, a wprost przeciwnie. To od nas zależy, czy w końcu straci ono na aktualności…\nAutor: Leszek o 20:18 8 komentarzy:\nCzyściec (podejście drugie)\nWszechświat to Boży dom. Nieskończone jest Jego królestwo, bez przestrzeni i czasu, bez śmierci, bólu i trwogi, ale każdy z nas wnosi tu siebie, i ile jeszcze jest w nas niedoskonałości, tyle może być cierpienia. Tylko jest to cierpienie wewnętrzne, nasze własne, a nie płynące z zewnątrz. Tu nikt nikomu bólu zadać nie może, ale boli nas nasza niedoskonałość. Przede wszystkim bolesne jest zmarnowanie szans, które każdy z nas otrzymał do wykorzystania, jak gdyby do „rozliczenia się", ale przecież naprawdę po to, aby przynieść Mu sobą chwałę — według swoich możliwości.\nJeszcze jeden fragment poświęcony czyśćcowi. Zwróćmy uwagę na fakt, iż w tym fragmencie oprócz tytułu nie pada słowo czyściec (a przytoczyłem pełną treść tego podrozdziału). Kluczowe dla zrozumienia jest tu zdanie Nieskończone jest Jego królestwo, bez przestrzeni i czasu, bez śmierci, bólu i trwogi, ale każdy z nas wnosi tu siebie, i ile jeszcze jest w nas niedoskonałości, tyle może być cierpienia. To w nim jest bowiem z jednej stwierdzenie, że Jego królestwo jest nieskończone - poza przestrzenią. A to oznacza, że nie da się wyznaczyć granicy przestrzennej między niebem, a czyśćcem. Faktyczna granica opisana jest w drugiej części zdania …bez śmierci, bólu i trwogi, ale każdy z nas wnosi tu siebie, i ile jeszcze jest w nas niedoskonałości, tyle może być cierpienia. Królestwo Boże jest bez śmierci, bólu i trwogi, ale nie jest bez cierpienia. Nie ma w nim jednak cierpienia, które by płynęło z zewnątrz (innymi słowy szatan nie ma żadnego dostępu do tych, którzy tam są), jest jednak cierpienie płynące ze świadomości własnej niedoskonałości. Póki nie staniemy się jako i On doskonali, będzie nam towarzyszyć cierpienie – to jest właśnie nasz czas czyśćca.\nAutor: Leszek o 19:57 8 komentarzy: