Rozdział 18 – cz. pierwsza – Kroniki Kareniry\nObrali kierunek na Rottfurt, odległy od Aver o cztery dni drogi. Trakt biegł blisko rzeki, co sprawiało, że każdego dnia mogli pokusić się o łowienie ryb. Ich liche zapasy pozostawiały przecież wiele do życzenia. Tamsin po cichu planowała zmniejszać własne porcje w obawie, że przed końcem podróży mogłoby zabraknąć jedzenia, a wycieńczona Adelinde w jej oczach potrzebowała go znacznie bardziej. Szczęśliwie mężczyznom połów udał się kilkakrotnie, dzięki czemu wieczorne ogniska skwierczały od rybiego tłuszczu, a zapach opiekanego mięsa rozchodził wraz z dymem daleko w las. Nie przejmowali się tym zbytnio. Ich myśli do tego stopnia zaprzątnięte były zagadkami z Aver, że zwyczajnie zapominali o większej przezorności, nocami nie wystawiali nawet żadnych wart. W tych warunkach być może na prawdziwy cud zakrawało, że podczas pierwszych dni podróży nie napotkali żadnych niebezpieczeństw.\nTrzeciego dnia natomiast, gdy słońce stało wysoko w zenicie natknęli się na podróżnego. Mężczyzna nadjechał z naprzeciwka, z daleka już skrzypieniem kół wózka ogłaszając swoją obecność. To właśnie ten dźwięk wywołał wśród nich poruszenie, von Salza momentalnie sięgnął po broń i wystąpił przed pozostałych. W czasach zarazy od podróżujących traktem innych ludzi mogli spodziewać się właściwie tylko najgorszych rzeczy. Podróżny jaki ukazał się w końcu ich oczom nie wyglądał jednak, przynajmniej na pierwszy rzut oka, jakby mógł przysporzyć im problemów. Własnoręcznie ciągnął wypełniony towarami po brzegi wózek, a jako że zajęcie to nie należało do najłatwiejszych wyglądał na strudzonego. Zdawał się być w podobnym, co rycerz wieku, posturą jednak nie mógł się z nim równać. Miał ciemne włosy i twarz upstrzoną niewielkimi plamkami, które oglądane z odległości mogły być równie dobrze kropkami kurzu, piegami jak i śladami po przebytej ospie. Jego podróżne odzienie było bardzo dobrej jakości, a całą swoją aparycją raczej przyciągał niż odpychał. Obrzucił ich uważnym spojrzeniem, skupiając się przy tym głównie na wypełniającym środek drogi Czarnym Rycerzu i zmrużywszy oczy odezwał z nutą zaskoczenia w głosie.\nTo jednak nie pytanie obcego bardziej zadziwiło stojących za rycerzem młodych ludzi, ale odpowiedź zagadniętego.\nOkazało się, że ta dwójka nie tylko zna się od bardzo dawna, ale jeszcze von Salza był w trakcie poszukiwań swojego druha z czasów dzieciństwa. Wzajemne powitania, wyjaśnienia i rozmowy przeciągnęły się do tego stopnia, że postanowili zarzucić tego dnia dalszą podróż. Zamiast tego znaleźli odpowiednie miejsce, niezbyt oddalone od traktu, gdzie rozbili obóz, by pośród popijania wina, jakie Franz wiózł w sakwach wymienić się informacjami o przebytej drodze i ostatnich doświadczeniach.\nFranz okazał się bardzo miłym, młodym człowiekiem. Przedstawił się jako kupiec, ale jego śmiejące się oczy zdradzały, że za przykładną fasadą kryło się coś więcej. Podczas rozmów Rycerz niejednokrotnie nie szczędził mu przygany, ale jasnym też było, że brała się ona ze wspólnych historii. Tamsin, nauczona już trochę przykładem jednego szelmy, włożyła między bajki część opowieści nowopoznanego. Wypadał wprawdzie dość przekonywująco, ale może właśnie przez ten radosny błysk widziała w nim raczej kamrata Einharda niż przedstawiciela szanowanego zawodu. Tym lepiej, rozumowała. Łatwiej mu przyjdzie odnaleźć się w ich kompanii, skoro stało się już jasne, że w dalszą drogę wyruszą razem. Sama cieszyła się z tego spotkania. Podobała jej się swoboda i radosne, przynajmniej tego wieczoru, usposobienie Franza, dodatkowo widziała też, że Czarnemu Rycerzowi zdjęto dzięki temu niezauważalny ciężar z piersi. Wyjawił im przecież, że z uwagi na wspólne wychowanie i jeszcze prośbę zmarłego opiekuna poszukiwał chłopaka i chociaż w jego jednostajnym głosie próżno by doszukiwać się tonów troski, przeniosła te emocje na siebie i radowała się za niego.\nTej nocy po raz pierwszy od czasów, kiedy podróżowali pod czujnym okiem Heinza, podzielili między siebie warty. Może sprawił to Franz, obawiający się o swój towar, a może widok wschodzącego dumnie Morrslieba przywołał u wszystkich nieprzyjemne przeczucia. Okazało się to właściwym posunięciem, bo w środku nocy siedzący przy dogasającym ognisku Einhard usłyszał niepokojący szelest i ściszone głosy kilku osób. Od strony traktu skradała się ku nim grupa rzezimieszków. Pospiesznie obudzony von Salza wystąpił do przodu i zakrzyknął na obcych gromko. Tej bandy jednak, choć mieli już pewne doświadczenie w odstraszaniu podobnych typów nie udało im się odegnać jedynie słowem. Wywiązała się walka. W ciągu pierwszych chwil Franz, który odważnie i nierozważnie zarazem zaatakował przywódcę banitów został raniony tak mocno, że padł na ziemię i tylko szybkiej reakcji Adelinde i Einharda zawdzięczał fakt, iż nie pożegnał się z życiem. Posypały się strzały, błysnęły ostrza, rozgorzały wiedźmie płomienie. Morrslieb świecił jasno podsycając złość zagniewanych dusz. Nie było udawania, markowanych ciosów ani litości. Była tylko krew płynąca z ran i śmierć po kolei zabierająca napastników. Nawet wiedźma, odurzona mocą pulsującą pod zawieszonym wysoko na niebie dyskiem nie oglądała się na nic. Raz draśnięta i dwukrotnie trafiona strzałą nie zważała na ból własnych ran, prowadzona przemożnym pragnieniem, by odpowiadać jedynie pięknym za nadobne. Nawet gdy ostatni z bandytów został zabity, wciąż jeszcze drżała niespokojnie czując krew szumiącą w żyłach i trudno, dużo ciężej niż zwykle przyszło jej zgasić w sobie chęć wyzwalania mocy. Ostatni upust rozjuszonej złości mogła jeszcze skierować ku duchom, bowiem bandyci prowadzili ze sobą dziesięcioletniego zaledwie, toczonego zarazą chłopca. Wykorzystywali go, by groźbą zarażenia ospą gnębić napotkanych ludzi. Leżał teraz, ledwie żywy u stóp martwych napastników. Nieprzytomny i wyniszczony zieloną ospą. Wypędzenie z niego ducha choroby pozwoliło jej wyrzucić z siebie pozostałości gniewu i mściwości, a widok znikających z chłopięcej buzi wrzodów i krost uszczęśliwił ją do tego stopnia, że zapomniała o niedawnym, morderczym nastroju.\nKażde z nich przedstawiało sobą nędzny widok. Poza Adelinde, która ukryta pod wozem nie brała udziału w potyczce wszyscy zostali ranni, niektórzy ciężko. Dodatkowo u Hermana trafionego zatrutą strzałą pojawiły się pierwsze oznaki ospy. Zagnieżdżony w nim duch oparł się mocy Tamsin i pozostało im jedynie podać Rycerzowi ostatnią porcję leku, jaka była w ich posiadaniu, z nadzieją że pomoże równie skutecznie, co wcześniej. Sam Rycerz zdawał się tym w ogóle nie przejmować, ale dla zielarki tłumaczenia o bogach, którzy mają go w opiece miało takie samo znaczenie jak każde inne wymówki opornych pacjentów.\nOpatrzony Herman z pomocą swojego przyjaciela pochował ciała bandytów, nie zaniedbując swoich obowiązków. Reszta zaś zwinęła obóz i po krótkim odpoczynku ruszyli dalej. Ta noc nie była dobra na sen.\nRottfurt nie przywitał ich gościnnie. Wyglądał ponuro i niebezpiecznie. Ulice miasta były puste, wszystkie co do jednego okna mijanych kamienic i domów zamknięte były na głucho. W powietrzu unosił się smród zgnilizny, nie dostrzegali nawet śladów obecności zaraźników, którzy odziani w długie czarne szaty i maski powinni zliczać żyjących jeszcze mieszkańców, a martwych zwozić do masowych grobów. Część ulic miasta była zabarykadowana, jak wyjaśnił im Franz, im głębiej zapuścili by się w plątaniny uliczek, tym większa była szansa, że stanęła by im na drodze jedna z grup, które walczyły o panowanie nad resztkami miejskich zapasów. Okrutne czasy wniosły jeszcze więcej podziałów między ludzi i teraz liczyła się tylko siła tych, którzy za wszelką cenę pragnęli przeżyć. Rottfurt zmagał się z nawrotami zielonej ospy od tygodni i ujrzeli wyraźnie jak może wyglądać miasto pozbawione silnej, praworządnej ręki. Franz poprowadził ich ku jednej z gospód, blisko miejsca w którym weszli do miasta. Trzeba było jednak sporej dozy przekonywania ze strony Czarnego Rycerza i obietnicy udzielenia pomocy medycznej, by panująca w gospodzie grupka rozsunęła barykady i wpuściła ich do środka. W ciągu spędzonego tam dnia zdążyli nawiązać przyjazne stosunki z mieszkającymi tam ludźmi, większość z nich okazała się zresztą bardzo młoda. Na tyle, na ile mogli Einhard i Tamsin opatrzyli rannych, odpoczęli, a kolejnego dnia obdarowani zapasami żywności ruszyli w dalszą drogę, zostawiając uratowanego z rąk bandytów chłopca wśród rówieśników.\nGrunburg był kolejnym miastem na ich drodze. Przedstawiał jednak zgoła odmienny widok niż Rottfurt. Bramy zamknięte miał na głucho, a mury miejskie, co widać było nawet z daleka, obsadzone były strażą. Czekali dość długo zanim wpuszczono ich do środka, a i to dzięki papierom von Salza, bowiem osobą która pojawiła się w końcu na blankach, by ich powitać był nieco leciwy i surowszy nawet z wyglądu niż Herman, kapłan Morra.\nPrzekroczenie Reiku było niczym zrzucenie balastu. Po drugiej stronie, na ziemiach prowincji Talabeklandu czekał na nich niedostępny las i miejscowy leśnik, którego zadaniem było poprowadzenie ich ku głównej drodze. Zostawili za sobą wyludnione wioski, pola zryte głębokimi jak śmierć rowami, stosy i kłęby dymów ulatujących wraz z ludzkim życiem. Ból, rozpacz i wszechobecny brak nadziei. Wszystko to zostało w Reiklandzie.\nPrzewodnik pod wieloma względami przypominał jej Heinza. Przemierzał niedostępne dla nich gęstwiny z łatwością równą tamtemu, był też równie milczący bądź burkliwy ilekroć niechcący wyłamywali się spod jego wskazówek. Czasem próbowała sobie przypomnieć tamte pierwsze dni, pierwsze wędrówki pod okiem Leśnika sprzed niemal dwóch lat, ale ten las był inny, podobnie jak człowiek przed nią. Za każdym razem rzeczywistość cieniem kładła się na wspomnienia. Była w tym podobieństwie jednak jakaś dziwna słodycz, na równi niemal przemieszana z bolesnym ukłuciem. Nie było go z nimi i czasem łapała się, że pośród nieuchwytnych cieni zza zasłony życia wypatruje tego jednego, by zaraz potem przypomnieć sobie, że nie umarł przecież. Jedynie dla nich był stracony.\nPodczas postojów zielarka ostrożnie dotykała drzew, bosymi stopami brodziła w trawie palcami szukając ciemnej, wilgotnej ziemi. Mniejszą przy tym niż zwykle uwagę poświęcała towarzyszom podróży. Dzień za dniem zgromadzone wewnątrz niej cienie ulatywały między groźnie wyglądające drzewa, między ciemne parowy, których unikał przewodnik i zmurszałe, pokryte ciężkim mchem pnie zdobiące puszczę. Jakby musiała sobie przypomnieć, źdźbło po źdźble, że istnieje jeszcze świat wypełniony czymś więcej niż chorobą.\nKrzywe deski podłogi jeszcze nigdy nie napawały go takim lękiem. Z drżeniem ramion poderwał twarz przyklejoną do nieheblowanego blatu i rozejrzał się wokół. Słońce wpadające przez okopcone gomółki okien raniło opuchnięte oczy. Wyostrzony do granic bólu słuch rejestrował harmider na zewnątrz. ,,Na grube pióra Pana! Boję się…” jęknął wysoki młodzieniec i stanął na niepewnych nogach. Zbawczy siennik w wynajętej izbie znajdował się za nieosiągalnymi w tym stanie schodami. ,,Trudno, spróbujmy ławeczki na zewnątrz”. Ostrożnie, krok za krokiem, dumny Herman von Salza poczłapał w stronę wyjścia. Niby czapla brodząca w płytkim bajorze wyciągał długie nogi i z nieufnością badał grunt. Drzwi były coraz bliżej.\nGwar tętniącej życiem przystani ogłuszył go z siłą obucha. Przytrzymał się niskiej powały i zmrużył oczy. Ostre, letnie słońce nie dawało dzisiaj pardonu pijakom. ,,Vanitas vanitatum et omnia vanitas” mruknął i opierając się o ścianę ruszył ku niewielkiej ławeczce przy majdanie. Nie zauważył jednak młodej dziewczyny siedzącej na skraju. Mrużyła w promieniach oczy niby szczęśliwy kot i zdawała rozkoszować się pięknym porankiem.\n-Uch. Wybaczcie pani, nie zauważyłem was. –wydukał zmieszany. –Zamyśliłem się…Wysoka sylwetka przesłoniła na moment słońce i dziewczyna oderwała się od własnych rozmyślań. Nie brała udziału w nocnym degustowaniu karczemnych trunków, więc wczesnym rankiem wypoczęta wymknęła się z pokoju, by swobodnie rozejrzeć się po najbliższej okolicy. Obserwowanie budzącej się do życia portowej dzielnicy sprawiło jej ogromną przyjemność. Przycupnięta na ławeczce rozkoszowała się nie tylko ciepłem letniego dnia, ale także każdym hałaśliwym odgłosem, jaki do niej docierał, każdym okrzykiem wyciśniętym gdzieś z zapracowanych płuc, rubasznym zaśmiechem robotników uwijających się przy brzegach i wreszcie szumem zwyczajnych rozmów dobiegających z pobliskich budynków. Chłonęła to wszystko z rozkwitającym uśmiechem, jakby każdy z przejawów toczącego się obok szumnie życia mógł przepędzić cienie zalęgłe na dnie szarych tęczówek. Widok rycerza nie budził już w niej lęku, uśmiech ten nie zgasł więc wcale, przeciwnie, spojrzała na przybyłego ciepło i rozjaśniła się życzliwie. Pokręciła przy tym głową delikatnie wskazując miejsce obok siebie.\n– Nie przeszkodziłeś mi Panie. Usiądź proszę, nie spodziewałam się że którykolwiek z was pojawi tak wcześnie.\n-Prawdę powiedziawszy nie do mnie należał wybór. – próbował się ukłonić, ale gwałtowny ruch zachwiał nim i zmusił do kurczowego trzymania się jednej z okiennic. –Prawdę powiedziawszy… – dodał, gdy już doszedł nieco do siebie. –Prawdę powiedziawszy to wnętrze i wspomnienie moich wczorajszych… ekscesów… – twardo zaakcentował to słowo. –To wszystko wydało mi się tak obmierzłym, że musiałem wyjść. Pani zaś, jak widzę, nie marnuje czasu na sen. To się chwali. Czas naszego Pana wszak ściśle reguluje oblubieniec Manana i Słońce. Pora najodpowiedniejsza… -zdał sobie sprawę, że kobieta go nie słucha. Wziął głęboki oddech i powoli usiadł obok niej. –Ciepło dzisiaj.\nZaśmiała się cicho, gardłowo. Nie musiała patrzeć, by odgadnąć w jakim znajdował się stanie. Cień współczucia przemknął przez zarumienione od słońca policzki. Bez słowa podniosła się z miejsca i w kilkunastu krokach pokonała odległość dzielącą ich od studni. Ciężko zakręciła kołowrotem, spod lekko postrzępionych brzegów spódnicy wyłoniły się bose stopy, gdy dziewczyna wspięła się na palce, by pochylić się nad wiadrem wyłonionym ponad cembrowinę. Zaraz też wróciła na miejsce, wyciągając ku rycerzowi obie ręce. W jednej dzierżyła pełną teraz manierkę, w drugiej zaś mokrą, białą chustkę, krople zimnej wody skapywały jej jeszcze spomiędzy palców.\n– Wybacz Panie śmiałość, ale zgaduję że możesz tego potrzebować.\nUniósł ciężkie jak ołów powieki w górę i dojrzał opromienioną nimbem światła istotę. ,,Lux perpetua” przemknęło mu przez myśl, ale szybko skarcił się za to bluźnierstwo. Nie tak wyobrażał sobie wstąpienie w dziedzinę Czarnego Pana. Nie o tym mówiły pisma i doktorzy kościoła.\n-Ach. Dziękuję. – odparł ostrożnie. Wypukła grdyka przesunęła się wzdłuż ptasiej szyi. –Nie jestem pewien czy powinienem… Sam wprowadziłem się w taki stan… Pokuta… Credo nakazuje… – szare jak zmurszałe nagrobki źrenice śledziły ruchy dłoni uzbrojonej w manierkę, a uszy strzygły za upragnionym chlupotem zimnej wody.\n-Jestem niewymownie wdzięczny, Pani. – skłonił głowę i przyjął dar z jej rąk. Było w tym coś alegorycznego. Opromieniona i rozjaśniona słońcem niewiasta, stojąca i obdarowująca, a przed nią zgarbiony, w czerń odziany mąż zdany na jej łaskę. Zaiste, shalyiańska pieta dłuta najlepszych, tileańskich mistrzów.\nRaz jeszcze łagodnie pokręciła głową.\n– Obawiam się, że pokuta i tak was nie minie, nadchodzące godziny pokażą.- zajęła swoje poprzednie miejsce, ale nie wystawiła już oblicza na działanie słońca tak swobodnie jak wcześniej. – Pozostaje wierzyć, że było warto. Wyglądaliście razem na solidnie rozbawionych, gdy was opuszczałam. Mam nadzieję… – zawahała się nieznacznie – …mam nadzieję, że zostawiliście przy tym choć część trosk. – spojrzała przed siebie dodając ciszej – Jak ja dzisiaj.\n-Nie wiem Pani jakie troski ze sobą nosisz. –spojrzał na nią kątem oka. Jest smutna? –Masz nadzieję znaleźć ich rozwiązanie w tym mieście? Chodzi o te dzieweczkę? – zastanawiał się chwilę. –Wydajecie się być blisko. –wśród gwaru i morza głosów wyłowił nagle przenikliwy pisk i poderwał głowę. Szukał wzrokiem czas jakiś, aż w końcu lekko się uśmiechnął. –Widzicie? Tam w górze, to krogulec. –zmienił nieoczekiwanie temat. –Poluje. Musi tutaj mieć używanie. Przy ludzkich siedzibach lęgną się gryzonie i małe ptaszki. Jeśli tylko ludzie go nie spłoszą, rzecz jasna. Nieduży. –jakby znów zaczął mówić sam do siebie. –Pewnikiem samiec. Z lotu ptaków, ich mowy, zachowań wiele płynie dla nas nauki. –zerknął ukradkiem w jej stronę. –Nasi kapłani potrafią wróżyć z ich lotu, nawet w snach. Każdy co innego symbolizuje. Znów jednak nie o tym. –podrapał się po głowie. –Taka nauka, dajmy na to, z tego tu krogulca płynąć może, że człowiekowi łatwiej się żyje przy źródle zagrożenia, albo i cierpienia. –spojrzał na nią otwarcie, ciekaw czy go rozumie. – O zdobycz mu łatwiej, gniazdować za to trudniej. Boi się. Stąd to jego keee –keeeee. Myślę, że z tą dzieweczką może być podobniej. Lżej niektórym ludziom kiedy mają się o kogo troszczyć. Nawet jeśli to w troskę ich wpędza. Boją się bowiem życia w samotności, dla siebie samego. Boją się, że może im celu braknąć.\nPowiodła wzrokiem za jego palcem, przyglądając się krążącemu wysoko punktowi dopóki nie zniknął.\n– Myślę, że nie braku celu się boją. Wszak znaleźć go można niemal na każdym kroku. Zawsze jest ktoś potrzebujący troski, minęliśmy ich już tyle…Samotność – przez głowę przemknęło jej wspomnienie pierwszych dni po uwięzieniu Eckharda, strachu i zagubienia jakie wtedy czuła, tak odległych teraz – Samotność też nie jest już im straszna. Podobne lęki zdają się teraz dziecinne. – spojrzała na niego, ale wzrok miała odległy. Odetchnęła lekko, prawie jakby zrzucała niewidzialny ciężar z piersi i powiodła ręką dookoła – Siedziałam tu od rana ciesząc oczy. Wszyscy dookoła zdają się okropnie zajęci swoimi sprawami. Zwykłe, ludzkie troski. Praca, chleb, odpoczynek. Nie wiedzą nawet jakie mają szczęście, ale ja wiem, a teraz dzięki nim mogę sobie znowu przypomnieć. Rozumiesz mnie Panie? Nie, nie o Aime się martwię. Przynajmniej nie teraz, kiedy jesteśmy prawie u celu.\n-Patrzy zatem Pani na tych prostaczków i raduje się ich szczęściem w doczesności. –zamyślił się. –Cały czas utwierdza mnie Pani w przekonaniu o szlachetności Waszego serca. Zaczynam się jednak domyślać skąd te przemyślenia do Was przybyły. –wstał z lekkim wahaniem i postąpił do studni. Oparł się o cembrowinę i zmierzył ją wzrokiem. –Ciemną doliną zdawał się Pani Reikland. Ciężko Was doświadczyły zachodnie gościńce naszego Imperium. Nie dziwota. Ja też ciężko odchorowałem tamtą przygodę. I nie mówię tu tylko o Zielonej Ospie. –odruchowo podrapał się po zabliźnionej ręce. –Możecie widzieć mnie bezdusznym, ale tak nie jest. Droga, którą wybrałem wiedzie innymi torami i ku innej optyce skłania. Pan nasz jednak umiłował swą córkę i nie bez przyczyny zezwolił jej, i jej sługom, sięgać do swej domeny. Ja o tym pamiętam. Znajduje jednak pocieszenie w myśli, że wszyscy ci nieszczęśnicy doświadczają teraz wytchnienia w Czarnych Ogrodach. Bo choć, jak mawia Księga Proroctw Ostatecznych, Dies irae dies illa solvet cosmos in favilla to jednak na końcu cosmos ów ma się kąpać w glorii w lux perpetua i pod bezpiecznymi skrzydłami Pana trwać po wiek wieków. –jego twarz wyrażała pewność i uniesienie, na wpół przymknięte oczy wzniósł ku niebu po czym uśmiechnął się do niej szczerze, z troską. –Tylko wiara w taki porządek rzeczy pozwalała mi iść między stosami trupów. Doczesność, proste życie, to wszystko przeminie. –zatoczył ręką wokół. –W Reiklandzie mieliśmy sprawę o rząd dusz umęczonych, w tym jest nasza victoria, nasz wawrzyn. Panienko Tamsin, jeśli nie zaraza to wojna, głód, albo powódź przerwą sielankę życia poczciwego. Taki już los człowieczy. Prawdziwe szczęście czeka po tamtej stronie.\n– Niemal zazdroszczę tej wiary. Miałeś w tym pancerz, który cię chronił Panie. Nie mogłabym też, nie po tym czego byłam świadkiem uznawać cię za bezdusznego. Myślę nawet, że winna ci jestem przeprosiny. – wstała i zbliżyła się do studni. Stając przed nim skłoniła głowę gestem wyrażającym szacunek – Za wszystkie te niemiłe słowa, którymi raczyłam cię Panie na początku. Za gniew i opór. Nie znajduję teraz dla tego usprawiedliwienia.\nSzaroniebieskie oczy zamigotały żywo, gdy spojrzała mu prosto w twarz\n– A jednak to dzięki tobie się udało.\n-Jestem tylko narzędziem Pańskim. Nie dziękujesz, Pani, sierpom, młotom. Nie wychwalasz tarcz, jeno rękę ją dzierżącą. Nie mogłaś mnie też urazić, albowiem pusta skorupa nie ma uczuć, jeno ten kto ją napełnia. –uniósł jej podbródek. –Mnie napełnił Pan wolą swą. Wskazał mi do was drogę. Wspomógł w modlitwie i konsekracji. –głos jego, choć nieco ochrypły, dźwięczał spiżowym tonem pośród odurzającego zapachu przydrożnych bzów. –Ja tylko rad jestem, że mogłem was, ciebie Pani i Panicza Einhard, poznać. Przypomnieliście mi parę rzeczy. Kilka rad mądrego człowieka. –zanurzył się nieco we wspomnieniach. –Lękam się jednak czegoś. Pismo wyraźnie mówi: Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. –wyrecytował. –Pani nie musi się lękać. Wiem to na pewno. Rodzi Pani owoce pełne i słodkie. O inne drzewa się martwię. Uschnięte. Przez złych nadzorców splugawione. –zmierzył ją surowym wzrokiem. –Pani wie o kim mówię, prawda?\nZadrżała pod tym spojrzeniem, pobladła i bardzo niechętnie skinęła głową.\n– Tutaj wina leży też po mojej stronie. Może część decyzji, która pchnęła go na tę ścieżkę nie należała do mnie, ale teraz moja obecność tylko przybliża niebezpieczeństwo. Jak choćby pod bramami Aver…- zająknęła się, oczy jej pociemniały od przykrych wspomnień. – Nie mogę zapomnieć – szepnęła dudniącym głucho głosem – tego wściekłego spojrzenia, gdy pozbawiony przeze mnie swojego łupu ten twór, kimkolwiek był…z czystej złośliwości położył rękę na ramieniu Einharda. Nie jeden raz przecież… – umilkła i pokręciła głową. – Wiem, że akurat wtedy należało tak postąpić. Nie zmienia to jednak konsekwencji, prawda? – od niechcenia przesunęła dłonią po chropowatych kamieniach studni bezwiednie zaciskając palce na krawędzi – Dla wszystkich nas to były trudne doświadczenia, co do tego jednego nie mylicie się Panie.\nWidział ból w jej oczach. Żal? Trwogę? Zastanawiał się jak długo jej towarzyszą? Nigdy nie zastanawiał się nad uczuciami bliźnich. Swoimi także nauczył się nie zajmować. Teraz jednak chciał to zrozumieć. Cały czas pamiętał swój sen. Pamiętał huragan emocji jaki nim wówczas targał. Popatrzył jeszcze raz na tę kobietę. Co ona musi czuć balansując na granicy bluźnierstwa? Czy powinien ją jakoś pokrzepić? Wesprzeć? Herman von Salza zdecydowanie nie był człowiekiem pełnym współczucia. Uświadomił sobie jednak, że los lub jak wolał uważać, wyroki Kruczego Boga, połączył go z tymi dziwnymi ludźmi i winien im jest coś więcej niż tylko zbrojną ochronę. ,,Jeśli już zamoczyłeś nogi, przejdź przez te cholerną rzekę” usłyszał w głowie głos Iwana. Franz, Tamsin, Einhard, oni wszyscy stali się mu w pewien sposób bliscy. Opuścił go spokój, który tak długo w sobie hołubił. Miał jednak przeświadczenie, że postępuje słusznie. Morr rozpozna swoich.\n-Czarny Kodeks uczy nas niezachwianej wiary w zwycięstwo śmierci, Panno Tamsin. Znajdźcie w tym pociechę. –zakołysał się na piętach. –Wszyscy należymy do Czarnego Pana, a on dba o swoje dziatki. Najwidoczniej w swej mądrości uznał, że będę potrzebny Paniczowi von Regenwalde. Oto więc jestem, niech się stanie według woli Pana. –wśród gałęzi bzu brzęczały pracowite pszczoły. Herman rozejrzał się zmieszany, ale podwórze jak na złość było całkiem puste.\n-Zwycięstwo śmierci – powtórzyła za nim. Oczy, które na niego podniosła rozumiały dobrze te słowa. Patrzyły poprzez niewidzialne zasłony i znały świat obcy żywym ludziom. – Wiem, że mu pan pomoże, panie von Salza. – powoli na twarz dziewczyny wrócił łagodny uśmiech, westchnęła cicho – Proszę mi wybaczyć, takie rozmowy są pewnie ostatnim czego pragnęłaby pańska ciężka głowa. Sama też chciałabym zostawić to za sobą. Nie wiem czemu zaczęłam. Może przez ten wasz nabożny szacunek dla Ogrodów Morra. Twój spokój panie po części i mnie się udziela. Mniej też się obawiam przejścia na drugą stronę.\n-Franz zapewne zakpiłby, że każdemu udziela się grobowy spokój kiedy obcuje się z kimś martwym za życia. –potarł ze znużeniem skronie. –Mój godny pożałowania stan nie ma tu nic do rzecz. Człek powinien swą silną wolę hartować. Nie ustawać w przesuwaniu granic. –poruszył ramionami, aż strzeliły zastane kości. Ściągnął przez głowę koszulę i przewiesił ją przez cembrowinę. Zaskrzypiał kołowrotek. Zaterkotał łańcuch i po chwili von Salza dzierżył wiadro zimnej wody. –Panienka się odsunie. –sam też postąpił krok do tyłu i parsknął głośno, gdy lodowata woda przykryła go roziskrzonym całunem. –Uh. Tego mi było trzeba. –wycharczał wydmuchując nos i mierzwiąc swoje przydługie włosy. –Opłakujmy żywych i ich nędzną dolę na tym świecie. Zazdrośćmy zmarłym, albowiem do nich należy spokój ogrodów Pana. –skłonił głowę i chwilę milczał. –Zapomnijmy o moim stanie, Panno Tamsin. Zamierzam się przejść po okolicy zanim reszta naszych kompanów zwlecze się z łoża boleści.\nOdstąpiła od studni, ale i tak dosięgła ją część srebrnych kropel. Zaszurała bosą stopą wśród piasku i drobnych kamyków, obracając się z powrotem ku niemu dopiero, gdy skończył swoją ablucję.\n– Jeśli to propozycja, chętnie skorzystam z możliwości przechadzki. Sama obawiałam się oddalać. Co do kpin Franza, nie przejmowałabym się nimi. Uwierzyłabym żeście Panie martwi dopiero, kiedy inni przestaną was widzieć. – zerknęła na niego z ukosa i uśmiechnęła się żartobliwie – A porównując do duchów zdajecie się nader żywi.\n-Ach tak, propozycja. –rycerz zmieszał się nieco. –Zapomniałem o tym wspomnieć. Wybaczcie. Oczywiście, zapraszam. Chciałbym tylko uprzedzić… -zatrzymał się w miejscu. –Nie znajdzie Pani ze mną takiej rozrywki jak z Paniczem Einhardem czy choćby nieszczęsnym Franzem. –ukłonił się jej wyuczoną dwornością. –Jakkolwiek postaram się nie uchybić protokołowi. –twarz miał skupioną, a usta zaciśnięte. Ostre rysy jakby się pogłębiły. –Musimy uważać. Na tych ciasnych uliczkach pełno rzezimieszków, którzy za zawartość naszych sakiewek gotowi oskórować własne matki. –mówiąc to poprawił ciężki pas i sprawdził czy mizerykordia gładko daje się wysunąć z pochwy. –Co Panienka powie na przechadzkę nabrzeżem w stronę Małego Kislevu?\nOtworzyła szerzej oczy, gdy poprawiał broń, ale jedynie skinęła głową.\n– Nie szukam rozrywki, nie musi się Pan obawiać ani wysilać niepotrzebnie. Nie chcę sprawiać kłopotu. – opuściła głowę zerkając na swoje proste odzienie, a gdy ją podniosła patrzyła na niego spokojnie – Zapominacie, przez grzeczność zapewne, że nie mam żadnego wymyślnego przedrostka przed nazwiskiem, ba nie mam nawet tego drugiego, jeśli więc mowa o protokołach i uchybieniu to raczej ja powinnam się starać. – mówiąc to spoglądała już ponad jego ramieniem na ruchliwe nabrzeże, odgarniając na plecy luźno puszczone włosy.\n-Wie Pani, prawdę powiedziawszy, jeszcze dwa lata temu nie miałem nawet imienia. –wzruszył ramionami. –Wszystko płynie, jak zapewne powiedziałby nasz umiłowany Einhard. Nie ma się co turbować. Galanteria obowiązuje mnie zawsze. –wskazał ramieniem drogę i puścił Tamsin przodem. Trzymał się pół kroku za kobietą, po jej prawej stronie. Jego buty zachrzęściły na wysypanej żwirem ścieżce wiodącej w dół, ku głównej arterii wybrzeża. Niebawem wmieszali się w pstrokaty i cuchnący tłum. Ciżba, niby wielogłowa bestia sunęła przed siebie, w nieznanym kierunku. Niczym fala nieczystości porywała wszystko co napotkała na swojej drodze. Herman zmarszczył czoło i ściągnął brwi. Nie podobało mu się tu. Śmierdziało rybami, potem i odchodami. Ludzie wokół niego byli obmierźli i do cna przyziemni. Trzymali się swych nikczemnych żywotów kurczowo i bezmyślnie. Ślepi na bogów, na wieczność, na cokolwiek co wykraczało poza wyżerkę, wypitkę i pochędóżkę. Coś jednak ciągnęło młodego rycerza między ludzi. Nie potrafił tego wyjaśnić, ale w jakiś niepojęty sposób czuł, że tym ludziom nie należy się wzgarda, ale pociecha i nauka. Popatrzył kątem oka na swoją towarzyszkę. ,,Ona z pewnością nie raz niosła im pomoc. Bezinteresownie zapewne.” Ocenił jej skromny strój i porównał z dostatkiem w jaki opływali znani mu felczerzy i cyrulicy. ,,Shalyia musiała ją sobie upodobać.” Dumał dalej.\n-Masz Pani ochotę na coś do jedzenia? –postanowił przerwać milczenie w obawie, że kobieta odczyta jego myśli. –Może mają tu jakieś lokalne przysmaki, nie wiem, ryby, węgorze?\nIdąca obok rycerza Tamsin zdawała się patrzeć na inne niż on uliczki. Nie przeszkadzały jej brud ani nieprzyjemne zapachy. Nie skrzywiła się nawet, gdy mijający ich łachmaniarz brzeg jej spódnicy ochlapał błotem strzelającym spod kół koślawego wózka, uśmiechnęła się za to wdzięcznie w odpowiedzi na wycharczane z bezzębnych ust przeprosiny. W duchu śmiała się tylko, że gdyby nie groźna sylwetka rycerza postępującego za nią zamiast przeprosin usłyszałaby zapewne stek przekleństw. Zachwyciła się niemowlęciem trzymanym w ramionach chudej kobiety sterczącej na schodach jakiegoś przybytku sprawiając że choć na chwilę zniszczona twarz tamtej zalśniła dumą i radością. Rozglądała się wszędzie żywo, jakby wąskie przejścia, niskie domy i byle jak sklecone uliczne stragany warte były każdego zachwytu. Roziskrzone oczy prześlizgiwały się po sylwetkach ludzi chłonąc ich różnorakie ubiory i zajęcia i nikt, nawet najbardziej obszarpany żebrak, ani cuchnący rybami sprzedawca nie był w stanie wywołać skrzywienia odrazy na obliczu zielarki. Na pytanie rycerza prędko pokręciła głową.\n– Nie, nie jestem. Dawno już zdążyłam posilić się w karczmie. W przeciwieństwie do ciebie Panie, jak mniemam. – wskazała ręką gdzieś przed siebie – Zdaje się, że stamtąd dochodzi mnie zapach pieczonej ryby, może więc jesteśmy bliżej tych nieznanych, lokalnych przysmaków niż myślimy?\nJuż miała postąpić krok w tamtą stronę, gdy zawahała się wyrzucając z siebie dyktowane ciekawością pytanie – Czy wolno mi spytać dlaczego Panie nie miałeś imienia?\n-Taki bowiem zwyczaj panuje w naszym konwencie. –zatrzymali się przy jednym z zaułków. Herman z ulgą wymknął się temu lewiatanowi, który dusił i tłamsił w sobie jednostkę, połykając ją i trawiąc bez litości. –Imię bowiem osadza nas w doczesności. Tu i teraz. Słudzy Czarnego Pana winni być jak sama śmierć. Niezmienni, bezimienni, milczący i obojętni, choć niektórzy wolą określenie – sprawiedliwi. – zaduma ściągnęła blade oblicze rycerza. Otworzyła na wpół zasypane jamy grobowej czerni jego źrenic. Przez usta przebiegł ulotny cień bolesnych wspomnień. –Dzieciom z nieprawego łoża w Ostermarku nikt też nie nadaje imion. No chyba, że rodzic zechce je uznać. Jeśli nie, samemu musisz sobie zdobyć imię. Wykuć w sobie nowego człowieka. –wzruszył ramionami. –Hermanem von Salza, jak już mówiłem, jestem od niedawna. Zakony rycerskie potrzebują szlachetnych nazwisk w swych szeregach. Któż bowiem traktowałby nas poważnie bez tych wszystkich vonów, denów i innych, wymyślnych przedrostków? –spojrzenie młodzieńca stwardniało, podobnie jak jego nieprzyjemny głos. –Ja zaś zawsze chciałem mieć imię. Nie chciałem pozostać bezimiennym, anonimowym cieniem. –rozejrzał się i jego uwagę przykuł niewielki ogródek na tyłach jednej z chałup. Niezwykle rozrośnięty krzak róży osłaniał go od strony alejki. Herman podszedł do krzewu i urwał jeden z kwiatów. Przyjrzał się bladym, jakby nieśmiałym jeszcze płatkom. Obrócił kwiat w ręce, po czym wręczył go zielarce. –Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus.\nDygnęła lekko w podzięce, odruchowo wciągając słodki zapach zerwanego kwiatu. Rumieniec przemknął przez jej policzki, ale zniknął równie szybko jak się pojawił. Odpowiedź rycerza wywołała bolesny uścisk w sercu dziewczyny, wizja osamotnionego chłopca pozbawionego imienia sprawiła, że oczy zaszły jej mgłą współczucia. Jednak twardy wzrok i ostro brzmiący głos stojącego naprzeciwko mężczyzny jasno mówiły, że nie takiej reakcji pragnął. Zaglądając mu w twarz pomyślała więc nie o dziecku poddanym bezlitośnie surowym regułom, a o Czarnym Rycerzu z dnia ich pierwszego spotkania, posępnym, dostojnym i budzącym grozę.\n– Udało ci się Panie. – Nie spytała ile siły, ile samozaparcia musiało od niego wymagać dopięcie swego, ale uśmiech jakim go obdarzyła świadczył, że zdawała się rozumieć też to, czego nie powiedział.\n-To się jeszcze okaże. –obrócił się na pięcie i ruszył ku nabrzeżu. Zbyt go bolało współczucie, choćby niewypowiedziane. Nauczył się znosić obojętność i upokorzenia, ale nigdy nie przyszło mu się mierzyć z jakimikolwiek oznakami czułości. Herman von Salza uczył się świata i zamieszkujących go ludzi na nowo. Czasami prędkość nauki nieco go przerażała. Przyspieszył więc kroku i rzucił przez ramię. –Jeśliś nie głodna Pani to darujmy sobie przysmaki i poznajmy trochę okolicę. Może nam się to przydać w poszukiwaniach. –zatrzymał się na skrzyżowaniu, którego północna odnoga prowadziła w stronę nabrzeża. Odór ryb nasilił się jeszcze bardziej. Doszła do niego woń stojącej wody i butwiejącego drewna. Piski mew, odległe pokrzykiwania flisaków i przekleństwa dokerów działały lepiej niźli najwyraźniejszy drogowskaz. –Popraw mnie Pani jeśli się mylę, ale słyszałem kiedyś teorię jakoby zarazy nie brały się li tylko z morowego powietrza i szkodliwych waporów, ale także z warunków w jakich żyje człowiek. Czemuż zatem żyjemy niby larwy na truchle? –rozejrzał się z odrazą. –Czemu dozwalamy, aby nasze własne niechlujstwo i lenistwo trzebiło nas skuteczniej niż zagony zwierzoludzi i zastępy Chaosu? Jest li w tym boski plan czy tylko ułomność naszej natury?\n– Kiedy byłam bardzo mała moja matka powtarzała, że biednie nie znaczy brudno. Nie ważne jednak jak często zdzierała ręce szorując paskiem podłogę, mój braciszek i tak zachorował. Rozglądasz się Panie wokół z niesmakiem i widzisz jedynie rozkład. Ja myślę o każdej piędzi ziemi z takim trudem zajętej do życia. O rodzinach skupionych wokół tych mulistych brzegów, zależnych od zarobków często jednej tylko osoby. Porzuconych dzieciach przemykających się po ruderach w poszukiwaniu żywności jak ten krogulec, którego mi dziś pokazywałeś. O tej kobiecie, która własnym ciałem płaci za chleb dla siebie i dziecka, a choroby znajdą na pewnie na długo zanim jej syn dorośnie. Larwy na truchle? Nie zgadzam się na taką ocenę ludzkiego życia. Myślę też, że nie lenistwo, a obojętność albo okrucieństwo trzebią nas skuteczniej. Po to wszak zabrałeś broń Panie, by ochronić nas przed tymi, którzy ocenią naszą wartość nie sercem, a oczami ważącymi zawartość naszych sakiewek.\n-Nie zrozumiała mnie Pani. Albo i ja nie wyraziłem się jasno. Nie szukam winy wśród gminu jako takiego. Nie uważam też biedy za wyznacznik zepsucia. Sam tak naprawdę, prócz Agata, nie mam nic na własność. Nawet ta koszula na grzbiecie nie do mnie należy. Ba, nawet mojego nazwiska z tym dumnym VON na przedzie, tyle ile mnie wśród czarnej braci. Nie, Panienko Tamsin, ja nie na biedę kosym okiem spoglądam. Ja na całe nasze plemię, gatunek cały, krzywo patrzę. Na tych tu nędzników, na purpuratów z dziedziny Sigmara, na książąt-elektorów, na wszystkich jednako. Na nas też, na Panią i na mnie samego. Bo w nas wszak taka sama krew płynie. To samo pompuje. –zacisnął usta i uniósł podbródek. –Nie w tym, tak sobie myślę, sztuka by się kim innym urodzić, ale by kimś innym stać się naprawdę. Nie taplać się w gnoju bo tak i dziadowie czynili. Nie żreć łapami brudnymi bo i inni tak czynią. Czegoś więcej chcieć od siebie i od życia niż to co na tacy podano. Bogowie nam rozum i godność dać chcieli, a my to wszystko depczemy w imię… No właśnie, w imię czego? Mówicie o chorym bracie, o matce pracowitej. Ja dramaty dostrzegam. Myślę też, że i pojmuję nieco. Wy jednak nie zgodziliście się na takie życie. Czegoś więcej wam było trzeba. Nie czyni was, ani mnie, determinacja lepszymi. Sąd nas po śmierci czeka. Tam się okaże komu ile, podle zasług. Ja mówię, nie marnujmy tej chwili doczesnej na zwykłe przeżycie. I nie po to puginał przy sobie niosę żeby li tylko życie ratować. Panienki za przeproszeniem czy moje nędzne. Ja nie dam się do poziomu tego błotnistego bruku sprowadzić. Za żadną cenę. Ani siebie, ani Panienki.\n– Rzeczywiście, nie pojęłam wcześniej dobrze coście mieli na myśli. – nie uszły jej uwagi zaciśnięte usta rycerza, dumnie uniesiona brodza czy lśniące stalą oczy – Nigdy nie spotkałam nikogo, kto mówiłby w ten sposób o bliźnich. – Zmarszczyła czoło i rozejrzała się dookoła starając się choć przez moment ujrzeć to, co i on widział. W gruncie rzeczy zgadzała się z częścią wypowiedzianych przez niego słów, to jednak gdzie się z nimi mijała nie dawało się już tak łatwo wytłumaczyć. – Nie skazywałabym ich tak łatwo na potępienie – odezwała się w końcu cicho – Nawet we własnych oczach. Małe i duże dramaty stanowią ciągłe walki, czasem zwykłe przeżycie jest zaciekłym bojem z losem. Godność daną nam przez bogów tak łatwo podeptać. Ja sama wcale nie chciałam niczego więcej od życia. Nie patrzyłam na nie nigdy w takich kategoriach. To nie determinacja wypchnęła mnie dalej jeno zwykły splot okoliczności. Teraz zaś wiem, że nie wolno mi tego zmarnować. W tym jednym na pewno zgadzamy się ze sobą. Wierzę, że nie należy tylko do mnie życie, które niosę, że nie wolno mi spocząć i myśleć jedynie o sobie. – powoli szaroniebieskie oczy podniosły się na niego – Boli mnie jednak ta wzgarda, którą słyszę w twoim głosie Panie. Nie za siebie, ale za nich. Wszystkich. Choćbyś nawet miał rację.\n-Bardzo dobrze poznałem co to wzgarda moja Pani. –odpowiedział zimno. –I mylisz się mówiąc, że łatwo godność ludzką podeptać. Nikt tego za nas nie może zrobić. Człek traci swą godność jeśli sam się jej wyrzeknie. Pobity, opluty, zelżony, nic to. Dumę nosi się w sobie i nikt nie jest cię w stanie z niej odrzeć. Tylko ty sama. Nikt inny. –ostatnie zdanie zgrzytnęło niby nagrobna płyta. Głucho i ostatecznie. Nawet nie zorientował się kiedy dotarli do kei. Zacumowane barki kołysały się na rzece poskrzypując z cicha. Nabrzeże tętniło życiem. Rozładowywano towary. Odszpuntowywano beczki. Wszystkiemu towarzyszyły ludzkie wrzaski i przekleństwa. Herman minął dwójkę pijanych flisaków i przeskoczył nad jednym z chybotliwych trapów. Wyciągnął rękę w stronę zielarki:\n-Ostrożnie. Ślisko tu i pełno drzazg.\nUjęła tę dłoń i pozwoliła się poprowadzić po niepewnie wyglądających deskach.\n– Jesteś Panie pełen niespodzianek – rzuciła po części do siebie, po części do niego – Przykro mi. Nikt nie powinien spotykać się z taką reakcją, a już na pewno nie będąc dzieckiem. – Chciała powiedzieć coś jeszcze, ale wbrew wcześniejszym ostrzeżeniom poślizgnęła się nagle i tylko wsparcie mocnego ramienia uchroniło ją przed upadkiem. Wyprostowała się uśmiechając przepraszająco.\n-Musisz pomyśleć o jakichś trzewikach Pani. To bose bieganie może się źle skończyć. -rzucił kiedy dźwigała się na nogi. -Możemy zaraz udać się do szewca. Na pewno jest ich tu bez liku. -to mówiąc zaczął się rozglądać.wokół jakby od tego wśród łódek i trapów miał się zaraz, cudownym zrządzeniem losu pojawić warsztat szewski. Po chwili zerknął w jej stronę upewniając się, że stoi już bezpiecznie obok niego i nic jej nie dolega. -Nie żałujcie mnie Pani bo nie ma czego. Wyrosłem już z żalów.\n– Ależ ja mam trzewiki! Dostaliśmy przecież po pięknej parze. Tylko żal mi je zniszczyć – rzuciła szczerze – poza tym… – zająknęła się, ale dokończyła nieznacznie tylko ściszając głos. Głos, w którym pojawiły się inne niż dotychczas nuty – W ten sposób łatwiej mi się skupić. Im mniej mnie krępuje, tym łatwiej mi uchwycić i odsunąć rąbek zasłony. – Wyciągnęła przed siebie dłoń, jakby rzeczywiście usiłowała odepchnąć niewidzialną materię, ale zamiast tego drgnęła, zacisnęła palce w pięść i przyciągnęła je do piersi. Pokręciła głową zerkając na niego z ukosa – I nie żałuję was Panie von Salza. Przez moment myślałam jedynie o pewnym chłopcu i o tym, co znosił.\n-To dobrze. -uciął rycerz i przyjrzał się kobiecie raz jeszcze. -Zapomniałem o naszych reiklandzkich układach. Na butach nie powinno się oszczędzać. Co do innych przeciwwskazań… tutaj już się nie wypowiem, ale ufam w Pani mądrość.\n– Dlaczego nie? Dlaczego nie powinno się oszczędzać? – spytała zaczepnie, chmara ciemnych włosów podniosła się na wietrze – Pomyśleć ile można by obdarować ludzi, gdyby tylko je sprzedać, albo nawet można by wózek kupić i znowu stragan z ziołami otworzyć… – skrzywiła się – Tyle z mojej mądrości. Einhard wyśmiałby mnie zaraz. Czekam tylko, aż jaką kabałę wymyśli, w której trzeba będzie wziąć udział. Zgaduję, że wtedy przyjdzie czas na strojenie się bez żalów, na wszystkie te pozory i małe kłamstewka. Udawanie kogoś, kim się nie jest. Tak pewnie zresztą będzie lepiej. Bezpieczniej.\n-Dlatego, że mogą Pani życie uratować. Odmrożenia, zwichnięcia, rany, mam wymieniać dalej? -uniósł pytająco brew. -Przecież jest Pani mądrą kobietą, po cóż te wózki z ziołami i jałmużna? Pani wie, że nie po to Pani na trakt ruszyła by teraz jak pomyleniec kruszec na bruk rozrzucać. -podjął marsz wzdłuż przystani. -Pani o coś innego chodzi, a te buty choćby. Te buty są narzędziem, które Pani w tym pomóc mogą. Dobry rzemieślnik zaś na narzędziach nie oszczędza. To z resztą, jako zawołana zielarka i uzdrowicielka, też Pani zapewne wie. I nikt tu nie mówi o strojeniu. -zatrzymał się i rozłożył ręce. Kiedyś biała koszula luźno wisiała na jego wychudłym ciele. Obcisłe spodnie do jazdy konnej również pamiętały lepsze czasy. -Nie o próżność tu chodzi. To też jest vanitas. Mamy jednak zadanie do zrobienia i coś tak błahego jak chłód, brud i śliskie deski nie powinny nas powstrzymać. -zakończył i ruszył dalej. -Einhardowe bale maskowe i przebieranki również. -dodał znad ramienia.\n– Droczę się tylko z Panem. Nie jestem, aż tak niemądra, jak szliśmy w góry nie kręciłam nosem na ciężkie buciory. Teraz odrzucam je świadomie. Może taki mały bunt, może kara dla samej siebie. Inna jeszcze rzecz, że bliżej mi do ziemi, kiedy ją czuję pod bosymi palcami, a jak jeszcze na kamyk nastąpię, to nie muszę zgadywać czy akurat prawdziwe jest to, co mam przed oczami. Potrzebuję tego i myślę, że w przyszłości będę potrzebować nawet bardziej. Żeby nigdy nie zapomnieć, bo odrzuciłam już niektóre z własnych przekonań, dopuściłam się karygodnych uczynków – odwróciła twarz ku nadciągającym powiewom ostrego wiatru, nie gotowa by spojrzeć mu w oczy – Boję się teraz, że mogą być kamykami, które z czasem strącą lawinę pogrążając mnie ze sobą.\n-Nie jest też tak, że musi Pani brnąć dalej w to co Panią przeraża. -osłonił dłonią oczy od niesionych wiatrem kropel. -Moja religia nie ingeruje bezpośrednio w człowiecze życie. Tyle tylko, żeby godnie przyjąć swój koniec. I jako członek kruczej kongregacji to mogę Pani polecić. -zamyślił się chwilę. -Jako Biały, radzę Pani czynić tak żeby zawsze wiedziała Pani po czym i dlaczego stąpa. Czasem coś trzeba odrzucić. Innym razem przyjąć. Należy tylko pamiętać dlaczego to się robi. -przeczesał ręką zroszone włosy. Drewniany pomost skrzypiał pod nogami kiedy mijali kolejny łodzie. -Uprzedzałem, że kompan ze mnie do rozmowy żaden. Tyczy się to niestety także żartów.\n– Nie szkodzi. Przyjdzie i pora na żarty. Wdzięczna jestem za przechadzkę i za towarzystwo – chwilę szła obok w milczeniu. Podobało jej się lekkie kołysanie pomostu pod nogami, nieustanny plusk wody uderzającej o ukryte niżej bale. Spróbowała odgarnąć nieposłuszne włosy, ale okazało się to zajęciem z góry skazanym na porażkę. – Zwłaszcza, że Pan jeden może zrozumieć, jak to jest stać pomiędzy dwoma światami. Żywych i umarłych. Nawet jeśli cieszą nas zupełnie odmienne rezultaty.\n-Zapewne. –odparł. –Nie znam się na tym, ale coś mi mówi, że taki wiatr może zwiastować burzę. Myślę, że powinniśmy powoli zawracać. –zadumał się na chwilę. –Choć z drugiej strony w Małym Kislevie mają dość spore podsienia przed domami. Moglibyśmy tam przeczekać ulewę. Widziała Pani kiedyś kislevskie domostwa? Ich snycerkę? Kolorystykę? Architekturę? –zawiesił głos na moment. –Ktoś bardziej zmysłowy powiedziałby wręcz, że można się zakochać.\nUnik, pomyślała, niech i tak będzie. Potrzebę, by wyrzucić z siebie coś jeszcze opanowała jak wszystko inne. Jeden spokojny wdech, jeden cichy puszczony z wiatrem oddech. Wyprostowała się nieznacznie.\n– Nie widziałam. Całe życie spędziłam wśród miast i wiosek Wissenlandu. Dopiero niedawno, kiedy zostałam sama opuściłam go na rzecz innych prowincji. Pan byłeś w Kislevie? – obrzuciła go zaciekawionym spojrzeniem. Przypomniało jej się jak wspominał już kiedyś o swoim nauczycielu, Iwanie. – Nie wracajmy jeszcze. – poprosiła z żarliwością, która zaskoczyła ją samą. – Trochę deszczu nam przecież nie zaszkodzi. – Uderzyło ją nagłe pragnienie, by poczuć smagnięcia strug ulewy na twarzy. Uniosła wzrok w stronę napływających z oddali ciemnych chmur czując narastający uścisk w piersi. Wdech, wydech.\n-Czy coś ci się stało Pani? Twój oddech… -zaniepokoił się rycerz. Zbliżył się do niej i przyjrzał badawczo. -Mogę ci jakoś pomóc?\n– Nie możesz – postąpiła krok w tył nie bacząc, że staje na samej krawędzi trapu. – Nic mi nie jest – skłamała podnosząc pociemniałe od skłębionych emocji spojrzenie – Zbyt mało jeszcze czasu minęło. Zbyt świeże jest… Wszystko. – Zadrżała chybocząc się lekko. Z piersi wyrwało jej się westchnienie, głos rozbrzmiał głęboką, ciemną tęsknotą – Część mnie pragnie zerwania kontroli. Odwetu. Chwilami ciężko, ciężej mi z tym walczyć. Heinz radził, żebym utopiła takie momenty w mocnym trunku, albo w czyichś… – potrząsnęła głową urywając.\n-Ach tak… -Hermanowi nie uszło kolejne wspomnienie martwego towarzysza. -Wybacz mi moją niemoc. Rzeczywiście, nie umiem nikomu wrócić życia. Nie wiem na kim i za co chciałabyś wziąć odwet. Wybacz. -obserwował badawczo jej reakcje. -Wiem jednak jak ciężka może być strata kogoś bliskiego. Strata wiekuista. Nie będę ci teraz opowiadał o szczęśliwej wieczności w Ogrodach Pana. Kiedyś być może sama to zrozumiesz. Doczesność jednak wyje przez dziurę, którą pozostawiają po sobie nasi bliscy. -przenikliwy wiatr targał coraz mocniej ożaglowaniem cumujacych w pobliżu łodzi, Herman odruchowo skulił się w sobie w poszukiwaniu ciepła. -W moich stronach mówi się, że ci którzy odeszli winni być porządnie opłakani i pożegnani. Ludzie wierzą, że pomaga im to przejść na drugą stronę. Może i wy potrzebujecie takiego pożegnania?\nW szaroniebieskiech tęczówkach zielarki odbiła się tkliwość, a potem zgromadzone tam cienie rozlały się pozostawiając jedynie czyste jeziora żalu.\n– A co jeśli próbuję pożegnać ich wszystkich? Heinza, Edwina, zarażonych z Auerswaldu, Awer, opuszczonych wiosek i mieszkańców Iskry. Dziewczynkę, która wydała ostatnie tchnienie tak blisko, bo w pokoju tuż obok naszego i chłopca, którego sponiewierane, martwe ciało badaliśmy. Karczmarza, co się powiesił, bandytów zabitych na trakcie, oszalałą karczmarkę, wiecznego starca z podciętym gardłem. Gorzej – krew odpływała jej z twarzy wraz z kolejnymi, wyrzucanymi z siebie słowami – bo przecież niektórych muszę żegnać dwa razy. Zmarłe dusze wyją głośniej niż żywi. A ja… nie potrafię tego zmienić. Chociaż słyszę. – Wyciągnęła rękę i dotknęła grzbietu jego poznaczonej bliznami dłoni. Nie do końca zdając sobie sprawę, z tego co czyni, powolutku powiodła palcami aż do ramienia, nieomylnie zgadując miejsce, w którym zanikały ostatnie ślady po ospie. – Wy mnie przepraszacie za niemoc? Ja przegrałam tę walkę.\nDotyk kobiety był niczym uderzenie pioruna. Herman znieruchomiał wstrząśnięty i mógł tylko słuchać jak zielarka wyrzuca z serca gorycz i żal.\n-Pani… -zaczął niepewnie. -Wasz dar… Ja nie do końca pojmuję jego istotę. To jak patrzycie na świat. Mogę wam jednak powiedzieć, choć nie chcę, że ludzie będą ginęli cały czas. Jakkolwiek okrutnie to nie zabrzmi to musicie do tego przywyknąć. Stwardnieć. Zobojętnieć. -spojrzał na nią, a jego oczy były puste jak świeżo wykopane groby. -Taki niestety jest nasz nienajlepszy ze światów. I inny nie będzie. Ku naszej udręce i zgryzocie.\n– Wam się udała ta sztuka? – zapatrzyła się w te puste oczy pojmując od razu, że odpowiedź może być tylko jedna. – Zawsze jedna i ta sama rada. Nie przejmować się tyle, jakby istniała jakaś miara, którą wszyscy dobrze znają. – Cofnęła palce, zdziwiona że jeszcze chwilę wcześniej czuła pod nimi ciepło ludzkiego ciała zamiast zimnego kamienia, którego się spodziewała. Bladą twarz dziewczyny wykrzywił gorzki grymas. – Tylko wiedźma jest za głupia, żeby ją poznać. – Wzdrygnęła się gwałtownie, jednym ruchem ręki strząsając z rzęs srebrzyste krople, a potem wyprostowała z trudem zbierając pokłady wewnętrznej siły i zaciskając drobne pięści w buncie przeciwko całemu światu. – Nie potrafię i ponad wszystko czuję, że mi nie wolno. Bo ten świat jest zły. Spędziłabym życie na klęczkach, gdyby modlitwy do bogów wystarczyły by to zmienić. Ale nie wystarczą. Nie starczy też jednego życia, na naprawę całego cierpienia. Wiem to. Pozostaje mi tylko próbować. – Zwiesiła głowę przesuwając się tak, by móc go wyminąć, głos miała cichutki gdy kończyła -Tylko czasem brak mi sił, by tłamsić to wszystko głęboko w sobie. Dlatego dzisiaj…\n-Nie ma wspólnej miary. -rzucił patrząc w pustkę. Nie widział ciemniejącego horyzontu, ani wzburzonej rzeki. -Nie ma też odpowiedzi, Panno Tamsin. Jest tylko pustka i śmierć. Od tego wszystko się zaczyna i na tym się kończy. Ja nie uciekłem w wiarę, nie uciekłem do boga. To on mnie znalazł i usidlił. -nie odwracał się i nie patrzył nawet czy kobieta go słucha. W zasadzie nie wiedział nawet czy wciąż mówi do niej czy już do siebie, a może… -Ja niczego nie wybrałem. Nigdy nie miałem wyboru. Słyszę twój smutek i chciałbym ci współczuć. Jak sama jednak zauważyłaś, jestem bezduszny i nie mam serca. Wiesz co ludzie mawiają? Nie można zranić czegoś czego nie ma. -w tym momencie lunął rzęsisty deszcz. Cały świat pogrążył się w strugach bijących w oszałamiającym tempie do wtóru przeraźliwie jasnych błyskawic. Cała twarz rycerza była mokra, zwłaszcza oczy. Otarł ją wierzchem dłoni i bez słowa zawrócił.\n– Biały… – ogarnął ją chłód nie mający nic wspólnego z zimnymi smagnięciami burzy. Wystawiła policzki i czoło ku niebu, odgarniając oblepiające je ciemne loki. Niebo dudniło od grzmotów, trzaskając niemal w rytm jej bijącego serca. Głupia. Tak bardzo skupiła się na sobie. Wysoka, chuda sylwetka oddalała się coraz bardziej. Nie odważyła się zawołać, choć niczego bardziej nie pragnęła niż zapewnić jak bardzo jej przykro. Przemoknięta w jednej chwili spódnica ciasno oblepiła jej nogi i Tamsin przeciwstawiając się silnym podmuchom wiatru z trudem postąpiła do przodu na śliskich deskach trapu.\n– Nie wierzę ci! – rzuciła za nim przekrzykując burzę. – Zamurowałeś je tylko głęboko pod grobową płytą!\nNagły podmuch zachybotał trapem i dziewczyna pisnęła przestraszona.\nUsłyszał pisk zanim postawił stopę na twardym gruncie. Wiatr wył potępieńczo, deszcz zacinał coraz mocniej, a on z głupia frant zastanawiał się jak mógł mimo wszystko wyłowić jej okrzyk. Ciało na szczęście zareagowało szybciej niż otumaniona silnymi emocjami świadomość. W kilku długich susach znalazł się tuż obok. Kobieta chwiała się miotana silnym szkwałem, który nadciągał znad wielkiej rzeki. Spòdnica działa jak żagiel i krępowała jej ruchy. Nie myśląc wiele poderwał zielarkę na ręce i ruszył ku niewidocznym w ulewie zabudowaniom. Trap był śliski, a oczy zalewała mu woda. Co krok walczył aby utrzymać równowagę. W pewnym momencie, tuż obok jej głowy przeleciał urwany silnym podmuchem żagiel. Ciężkie płutno obaliło stojącego na pirsie mężczyznę, który machał w ich stronę rękami.\n-Musimy się skryć w jakiejś chałupie! -próbował przekrzyczeć nawałę. -Inaczej nas zmiecie albo utopi!\nW pierwszej chwili nie zrozumiała słów, które wykrzyczał tuż obok jej ucha. Rozluźnienie ręki kurczowo oplecionej wokół szyi rycerza przyszło jej z niespodziewanie wielkim trudem. Ogromne, czarne źrenice wypełniały całą przestrzeń rozszerzonych strachem oczu. Raz już spienione wody rzeki zamykały się nad jej głową pozbawiając tchu i miażdząc rozpalone płuca. Ożywione wspomnienia przelały się teraz z prędkością równą błyskawicy. Stanięcie na własne nogi zdało jej się przy tym niemożliwością. Zaskakujące, ale bezpieczna czuła się dokładnie tam, gdzie była. Dla pewności tylko przywarła mocniej do twardej piersi. Wyciągnęła rękę wskazując majaczące w zwałach deszczu półotwarte i częściowo puste szopy, w których zimowano łodzie.\nPodążył wzrokiem za wyciągniętą ręką. Zrozumiał w czym rzecz i rozpoczął mozolny marsz w stronę piaszczystej łachy, na której wzniesiono prowizoryczne chatynki.\nWiele czasu zajęło im przedzieranie się przez strugi deszczu, a dmący ze straszliwą zażartością wiatr co rusz obalał młodzieńca na kolana. Kiedy w końcu dotarł do zbawczego konturu szopy byli mokrzy od stóp do głów i utytłani w nadrzecznym piasku. Herman naparł barkiem na krzywo zbite drzwiczki. Prowizorka ustąpiła po chwili i znaleźli się w ciemnym pomieszczeniu przesyconym wonią ryb i wilgoci. Wszędzie walały się rybackie sieci, więcierze i saki. O ścianę stały oparte wędki i niewielkie wiosła.\n-Udało się… -wydyszał rycerz.\n– Mówiłam, że trochę deszczu nam nie zaszkodzi – głos dziewczyny drżał jeszcze, ale spróbowała uśmiechnąć się dzielnie, szczękając zębami. Nie ostało się nic z ciepłego, letniego poranka. Zaniedbane wnętrze chaty sprawiało posępne wrażenie, ale przynajmniej chroniło przed żywiołem szalejących na zewnątrz. Delikatnie wysunęła się spod jego oparcia i uklękła na ziemi. Otrzepywanie ubrań nie miało najmniejszego sensu. Dokładne oględziny rycerza mówiły jej, że sama nie może wyglądać lepiej i ramiona zastrzęsły jej się ze śmiechu. Zebrała czarne strąki w posiniałe z chłodu palce w marnej próbie wyciśnięcia z nich wody.\n– Przynajmniej nie muszę wytrącać piasku z butów. – zachichotała czując opuszczające napięcie.\n-Tak. Bez wątpienia. -mruknął Herman żywiąc płonną nadzieję, że wysokie cholewy uchroniły go od pojawienia się małej pustyni w każdym bucie. -Pogoda jest kapryśna jak szlachcianka na wydaniu. Wczesne lato… Dobrze, że na barcie nie złapała nas taka ulewa. -usiadł ciężko na zwiniętej niedbale linie i zzuł jeden z butów i zadumany zerknął do środka. -Kurwa. -wyrwało mu się zanim powściągnął język. -Wybacz Pani. -wybąkał wysypując kilkanaście uncji piachu z wysokiego trepa.\nNie wiedzieć czemu to przekleństwo wywołało kolejny wybuch wesołości dziewczyny. Spróbowała odcisnąć z wody fałdy spódnicy, ale skończyła tylko z mokrymi dłońmi brudnymi od piasku, mułu i fragmentów rzecznych traw. Z pewną dozą bezradności skontastowała przy tym, że po wszystkim nie ma ich gdzie wytrzeć, poza rzecz jasna własnym, sponiewieranym ubraniem.\n– Zabawne, że przez ponad tydzień na łodzi nie bałam się ani razu, a wystarczyła odrobina deszczu i większych fal, by przypomniało mi się jak to jest tonąć. – wzdrygnęła się mimowolnie i objęła ramionami. – Wiedziałam, że nie jest tak jak mówisz. Nie musiałeś po mnie wracać, znaczy… Nie musiał Pan.\n-Oczywiście, że musiałem. -odpowiedział walcząc z drugim butem. -Bądź co bądź płynie też we mnie rycerska krew. -but z obrzydliwym mlaśnięciem oderwał się od stopy, a ze środka wylała się struga mułu. -Trzeba będzie zamówić w Kocie pranie. Może to dobra okazja na zmianę garderoby. -zastanawiał się Herman.\n– Ach tak? Co zatem czynią płoche damy uratowane przez rycerza? Nie mam w tym doświadczenia. W podaniach złym wiedźmom raczej ścinają głowy.\n-Ciężko byłoby ściąć głowę mizerykordią. -Herman pozwolił sobie na odrobinę wisielczego humoru.\n– Myślę, że jednak wolałabym tego nie sprawdzać.\n-Możesz mi więc wierzyć na słowo. -wzruszył ramionami i dodał. -Nie nazwałbym cię też Pani płochą. Z tego co widziałem prowadzisz się obyczajnie i godnie.\nW tym momencie Tamsin zarumieniła się po korzonki włosów opuszczając oczy. Zaraz jednak stłumiła ukłucia wstydu, myśląc że właściwie nikogo nie powinno to obchodzić.\n– Obawiam się zatem, że któregoś dnia przyjdzie mi Pana rozczarować.\n-Prowadzenie się innych osób, nawet moich towarzyszy, nie będzie nigdy dla mnie powodem rozczarowań, Panno Tamsin. -odparł obojętnie. -Zapewniam Panią, że jeśli chodzi o mnie to może rozporządzać Pani swoim ciałem wedle upodobań. Nie moja to rzecz.\nZdecydowanie nie podobał jej się kierunek, w którym poszła rozmowa. Bardziej jednak niż sam temat, nie podobał jej się jego ton. Gładki, doskonale obojętny. Jakby rozprawiał o rzeczach prędzej niż ludziach. Poruszyła się niespokojnie.\n– Zgadzam się, nie wasza to rzecz. Ściślej rzecz biorąc, niczyja. – rzuciła z mocą.\n-Dokładnie. I na tym poprzestańmy. -zakończył zakładając oczyszczony but. -Pójdę sprawdzić czy ulewa nieco zelżała. Jeśli będziesz mnie Pani potrzebowała będę nieopodal. -rzucił na odchodne i zamknął za sobą nieszczęsne drzwiczki.\nGdy wyszedł wstała rozejrzeć się po pomieszczeniu. Miała nadzieję, że nikt będzie miał im za złe schronienia się tutaj. Oglądając stare sieci i mnóstwo dziwnego drobiazgu, dla którego nie umiała znaleźć nazw czuła jak mija jej wzburzenie. W rzeczywistości czuła się rozczarowana, raz za razem dotykała ją ta obca, wystudiowana obojętność okazywana przez rycerza. Z iście kobiecym brakiem logiki nie potrafiła tylko dociec dlaczego właściwie ją to obchodzi. Pocierając zmarznięte ramiona porzuciła oglądanie rybackiego sprzętu na rzecz maszerowania wokół całej wolnej przestrzeni. Niby do czego miałabym potrzebować rycerza z wielkopańskimi manierami – fuknęła nieopatrznie następując przy tym na zagrzebany w klepisku haczyk od wędziska. Z gardła wyrwał jej się cichy jęk, ostrożnie klapnęła na ziemię. I tego już było dla poważnej, uprzejmej i prowadzącej się godnie Tamsin za wiele. Przeżyła gromy, topienie, duchy, demona, zarazę i bandytów, ale ten maleńki kawałek metalu w stopie sprawił, że rozpłakała się rzewnie jak dziecko.


Środowisko naturalne to dziś jeden z najistotniejszych tematów | Zamilsteel\nDużo mówi się z reguły o zanieczyszczeniach bądź intensywnym eksploatowaniu nieodnawialnych źródeł energii. Ekologia ma istotne znaczenie i społeczeństwo zaczyna się nią interesować, co można zaobserwować przykładowo w przypadku toreb wielorazowego użytku lub segregowania odpadów.\nOwa segregacja nie jest kłopotliwym obowiązkiem, jednakże należy pamiętać, że jest niezwykle istotna dla stanu środowiska. Z jakiego powodu?Przede wszystkim przez wzgląd na fakt, że selektywna zbiórka odpadów pozwala na ponowne wykorzystanie szkła czy papieru. Recykling to skuteczny sposób na zminimalizowanie ilości odpadów, jakie zalegają na wysypiskach śmieci (patrz gospodarka odpadami przemysłowymi). Ponadto, pozwala na ochronę drzew, jakich liczba w ostatnich latach bardzo się zmniejszyła. Obecnie na każdym osiedlu umieszczane są niezbędne pojemniki (warto odwiedzić pojemniki metalowe) na odpady , do jakich należy wkładać konkretne rodzaje odpadów, toteż ich selekcja nie sprawia nikomu poważnych problemów. Co ciekawe, dla gospodarstw domowych, które decydują się na segregowanie odpadów, cena ich wywożenia jest dużo niższa, dlatego w takich przypadkach bardzo duże znaczenie ma też zachęcający czynnik ekonomiczny. Warto uczyć dzieci segregowania odpadów oraz szacunku do przyrody, gdyż to w końcu dla ich dobra aktualnie są wprowadzane wszystkie kolejne rozwiązania, jakie mają chronić środowisko naturalne przed zniszczeniem.\nWarto też pamiętać, aby nie wyrzucać baterii oraz urządzeń elektronicznych. Większość sklepów z podobnym sprzętem oferuje możliwość wywiezienia starych urządzeń do wyznaczonych punków, co jest rzeczywiście niezwykle wygodne. Często można z nich jeszcze odzyskać części, jakie służą na przykład do wykonywania napraw. Troska o środowisko nie jest dla dzisiejszego człowieka dużym wysiłkiem, a tylko kwestią zastosowania w życiu kilku prostych zmian, które nie zabierają dużo czasu. Segregowanie śmieci jest zmianą, od której zdecydowanie należy zacząć. W sklepach dostępne są przydatne kosze, jakie są przeznaczone do podobnej segregacji i redukują ryzyko pomyłki, dlatego warto się w nie zaopatrzyć. Na dodatek, warto się zainteresować również innymi działaniami, jakie mają faktycznie istotny wpływ na stan środowiska naturalnego.


10 trendów w e-commerce w 2021 roku - eGospodarka.pl - Raporty i prognozy\neGospodarka.pl › Wiadomości\t› Gospodarka\t› Raporty i prognozy\t› 10 trendów w e-commerce w 2021 roku\nJakie trendy zdominują e-commerce w 2021? © adrian_ilie825 - Fotolia.com\nPandemia COVID-19 przyspieszyła rozwój e-commerce w Polsce. Polacy spojrzeli na zakupy internetowe nie tylko w kontekście ich wygody, ale i bezpieczeństwa. Eksperci platformy sklepów internetowych Shoper oceniają, co wywarło największy wpływ na sektor e-zakupów w ostatnich miesiącach i co będzie go kształtować w 2021 roku.\nJakie trendy zdominują e-commerce w 2021?\nJednym z trendów będzie social selling.\nNowi kupujący wchodzą do sieci z entuzjazmem, któremu towarzyszy też obawa o bezpieczeństwo zakupów, szczególnie w sytuacji pandemicznej. Z wyzwaniem tym mierzą się firmy zajmujące się logistyką, które muszą dbać, by ich kurierzy zachowywali rygorystyczne wymogi sanitarne. Duzi gracze w branży zachęcają zatem sprzedawców, by zrezygnowali z opcji zapłaty za pobraniem, by zminimalizować kontakt dostawcy z klientem. I faktycznie, wśród kupujących jej popularność spada na rzecz szybkich płatności online. Optymalnym rozwiązaniem okazują się też paczkomaty z opcją bezdotykowego otwierania skrytek, których cały czas błyskawicznie przybywa - z 6 tys. rok temu do 10 tys. dzisiaj.\nWiele biznesów debiutujących online przekonało się szybko, że uruchomienie sklepu internetowego to dopiero połowa sukcesu. Potem trzeba jeszcze “tylko” ściągnąć do niego klientów, czyli nauczyć się zasad promocji w sieci. Widzimy, że ten przyspieszony kurs odbywa się całkiem sprawnie. Odnotowaliśmy w tym roku u naszych sprzedawców najwyższy poziom wydatków na działania reklamowe od czasu uruchomienia usługi Shoper Kampanie przed 5 laty - komentuje Oliwia Tomalik.\n- Dla nas, jako platformy, pewnym wyzwaniem był intensywny przyrost liczby sklepów, zwłaszcza prowadzonych przez osoby, które nie planowały wchodzić do internetu tak szybko. Wiosną nasz Dział Obsługi Klienta dostawał 3-krotnie więcej zapytań niż zwykle i część zadań musiał scedować na wirtualną asystentkę głosową, co pomogło rozładować “korki” na infolinii - wspomina przedstawicielka Shoper.\nOd dawna mówiło się, że pustki w lodówce będziemy uzupełniać online tak samo jak półki z książkami i szafy z ubraniami. Predykcjom tym towarzyszyło jednak przekonanie, że odpowiednia technologia już jest, ale dużą przeszkodą są przyzwyczajenia klientów. Faktycznie, dopiero radykalna zmiana codziennej rutyny, pozwoliła wielu osobom odkryć, że zakupy spożywcze można równie dobrze robić w internecie. Kategoria Delikatesy na platformie sklepów internetowych Shoper - pod którą kryją się sklepy z asortymentem spożywczym - notuje największe wzrosty sprzedaży ze wszystkich. Wiosną sięgały niemal 400 proc. Ta marginalna dotąd kategoria sklepów była w tym roku jedną z bardziej popularnych wśród nowopowstających e-sklepów.\nTymczasem bez ogłoszeń i promocji do Europy coraz pewniej wchodzi chiński Aliexpress - na zamówione tam produkty często nie trzeba już czekać kilkunastu dni, bo wysyłane są z centrów dystrybucyjnych na naszym kontynencie. Markeplace’ami usiłują stać się też sieci społecznościowe jak Facebook i Instagram. Na ekspansję stawiają też platformy takie jak Vinted, skupione na jednej grupie akcesoriów.\nZnaczna część wydarzeń zaplanowanych na ten rok się nie odbyła. Jednym ze sposobów wyjścia z tej sytuacji była transformacja głównej wartości performance'u w produkty, które można sprzedawać online - ebooki, webinary lub e-kursy - jogi, makijażu, gotowania online etc.\nW czasie, gdy zdalna praca, edukacja i rozrywka często angażują wszystkie domowe komputery, to telefony częściej stawały się e-zakupowym narzędziem numer 1. Widać to było szczególnie przy takich okazjach jak Black Friday czy polowanie na świąteczne prezenty, gdy kupujący musi - lub ma wrażenie, że musi - szybko podjąć decyzję. Na platformie Shoper mobilne zakupy podczas ostatniego Czarnego Piątku dorównały w minionym roku tym robionym za pomocą komputera.\nSklepy korzystające z oprogramowania Shoper są automatycznie dostosowane do urządzeń mobilnych już od dawna. Udostępniamy też sprzedawcom funkcję PWA, która pozwala kupującym na utworzenie na ekranie startowym skrótu do ulubionego sklepu, tak by potem uruchamiał się jak aplikacja mobilna. Rosnąca popularność takich metod płatności jak BLIK, Google Pay czy pay-by-link zoptymalizowanych pod urządzenia mobilne sprawia, że nie ma już potrzeby biec po kartę kredytową. Zakupy można dokończyć bez wstawania z kanapy - zauważa Oliwia Tomalik z Shoper.\nKoronawirus przyćmił chwilowo tematy związane ze zmianami klimatycznymi. Nie oznacza to jednak, że ustała debata na temat ochrony środowiska naturalnego. Przeciwnie, ostatnie badanie Blue Media “Postawy ekologiczne Polek i Polaków” pokazuje, najliczniejsza grupa osób jest zdania, że sytuacja ekologiczna jest zła i wymaga działań naprawczych. Coraz częściej zdajemy sobie sprawę, że zielone innowacje należy wprowadzać wszędzie tam, gdzie to możliwe - także w branżach, które przywykliśmy uważać za “czyste”, jak zakupy internetowe.\nSpodziewamy się, że w nadchodzących latach rozwiązania szkodliwe dla środowiska obkładane będą dodatkowymi akcyzami i staną się jeszcze droższe od tych bardziej ekologicznych, tak jak to dzieje się już w Niemczech. Zachęci to sprzedawców do odpowiednich wdrożeń, a konsumentów do bardziej świadomych zakupów - mówi Oliwia Tomalik.\nJednym ze sposobów na zmniejszenie ilości opakowań po e-zakupach może być regularne zamówienie od tego samego sprzedawcy przy założeniu, że przy okazji odbioru nowego produktu zwracamy opakowanie po starym do ponownego wykorzystania. Abonamentowe formy kupowania przyjmowały się dotąd najlepiej dla jednego, specyficznego produktu jak kawa czy karma dla zwierząt domowych. Praktyka ta stosowana jest też przy dostawach wody do firm i coraz częściej przy dietach pudełkowych. Będą pojawiały się abonamenty na kosmetyki, artykuły spożywcze, czy ubrania - te ostatnie także w formie wypożyczalni.\nWięcej na ten temat: e-commerce, handel internetowy, e-handel, sklepy internetowe, zakupy online, zakupy internetowe, Allegro, Answear, Amazon, Aliexpress, social selling, m-commerce, rok 2021\nRe: 10 trendów w e-commerce w 2021 roku\nAlicjaK13 / 2021-01-13 12:27:33\nRobiłam kurs jezyka angielskiego online dla firm w British School In Company Training. Rozmowy biznesowe mam już w jednym palcu. [ odpowiedz ] [ cytuj ]


Podstawowe narzędzie obozowe. Jaki nóż zabrać w teren | Gadżetomania.pl\nNóż, który zabierasz ze sobą w dzicz musi być nie tylko wyjątkowo ostry, ale również wytrzymały. Dlatego przed zakupem należy dobrze się zastanowić nad przeznaczeniem ostrza. Nie wszystkie noże sprawdzą się w każdych warunkach.\nOdpowiedni nóż to jedyne narzędzie, którego potrzeba survivalowcowi (Pixabay.com)\nPoniżej znajdziesz kilka porad, jak wybrać typowy nóż przeznaczony do prac obozowych. Dowiesz się również jak sprawić, by posłużył ci przez długi czas.\nGarść podstawowych porad\nNiezależnie od tego, z jakiego materiału będzie wykonany, wytrzymałość każdego noża ma swoje granice. Dlatego lepiej uniknąć złych nawyków, niż wymieniać ostrze co kilka wypadów. Przede wszystkim liczy się odpowiednia konserwacja. W zależności od tego, czy wybierasz nóż ze stali węglowej czy nierdzewnej, będzie ona wyglądać inaczej. Te pierwsze należy dokładnie przecierać po każdym użyciu, inaczej szybko zaczną rdzewieć. Stal nierdzewna wymaga konserwacji nieco rzadziej, mniej więcej raz w miesiącu. Za taką jakość trzeba jednak sporo dopłacić, ale dłużej zachowają ostrość.\nCzęstym błędem nowicjusza jest wybieranie do prac obozowych modelu o stosunkowo niskiej wytrzymałości na obciążenie głowni. Tyczy się to głównie ostrzy składanych. Jeśli potrzebujesz noża, który zniesie o wiele większy nacisk, lepiej postawić na full tang, czyli takie, w których rękojeść i głownia wykonane są z jednego kawałka metalu. Noże składane wymagają większej uwagi, szczególnie jeśli chodzi o konserwację mechanizmu. Jeśli do wnętrza dostanie się błoto lub resztki krojonego materiału, może to poskutkować nie tylko zacinaniem się mechanizmu, ale nawet stępieniem ostrza.\nGłownie o dobrych właściwościach tnących\nNie ma noża, który doskonale sprawdzi się w każdych warunkach, każdy poradzi sobie trochę lepiej lub gorzej w zależności od tego, do jakich czynności obozowych jest przeznaczony. Noże o wyraźnie zarysowanej krzywiźnie ostrza mają bardzo dobre właściwości tnące. Wpływa na nie również grubość samej głowni oraz to jak wysoki jest szlif. Fachowcom polecane są również noże tzw. recurve, kształtem przypominające spłaszczoną literę S. Mniej doświadczonym survivalowcom nieco kłopotu może sprawić ostrzenie, jednak klasyczna osełka powinna dać sobie z tym radę.\nNajlepsze właściwości tnące mają głownie noże o głowniach drop point z wydatnym brzuścem oraz charakterystyczny bowie z nieco wyższym czubkiem.\nNoże o dużej wytrzymałości\nJeśli zależy ci na ostrzu przeznaczonym głównie do ciężkich prac obozowych, czyli przecinania, ciosania i precyzyjnego cięcia, przede wszystkim powinno ci zależeć na wytrzymałości głowni. W takim przypadku warto zainwestować w nóż o większej grubości i szerokości. Zaowocuje to dużą wytrzymałością czubka. Jeśli zależy ci na tym, by wykonywać nim precyzyjne prace, warto zainwestować w nóż o głowni drop point z charakterystycznym, opadającym grzbietem. Jeśli zależy ci na nożu przeznaczonym do strugania i precyzyjnego cięcia, możesz również wybrać ostrze z płaskim brzuścem. Doskonale sprawdzi się również jako typowy nóż turystyczny.\nSame podręczniki to nie wszystko. Dziecko musi mieć jeszcze szkolne przybory Odświeżacz do WC. Jak prawidłowo założyć? Suszarki do włosów do 200 zł Płytkie pralki do 1000 zł, czyli szukamy taniego prania Największe hity The Who na żywo. Limitowane wydanie z blu-rayem Wiertarki do 200 zł Zmiotka do kurzu - najbardziej niepraktyczny przyrząd do sprzątania, choć miał go każdy Kubki termiczne - przegląd ciekawych modeli Chromecast - co to jest i jakie korzyści daje? Podpowiadamy Laptopy to tylko początek. Mobilne komputery zdobywają popularność Grzejnik elektryczny - jaki wybrać? Oto kilka cennych porad Odśwież swoją kuchnię. Małe i większe AGD w promocyjnych cenach\nOdświeżacz do WC. Jak prawidłowo założyć? Realme 8 i 8 Pro - gdzie kupić nowego smartfona?


Skuteczna komunikacja online - Totylkokod\nSkuteczne komunikacja – kilka punktów, które należy spełnić, żeby wiadomości były zrozumiałe i łatwe do odbioru, przez drugą osobę.\nSkuteczna komunikacja to sztuka przekazywania zwięzłych informacji w sposób zrozumiały dla drugiej osoby – bez pozostawiania miejsca na własną interpretację i domysły, co autor miał na myśli / czego ode mnie oczekuje.\nCzy nie chciałbyś wiedzieć, dlaczego ktoś odzywa się właśnie do Ciebie, czego od Ciebie oczekuje i jakie akcje musisz podjąć? Takie informacje, dobrze byłoby zawrzeć w treści naszej wiadomości.\nSłowo, które angażuje.\nIstnieje magiczne słowo, otwierające wiele możliwości i angażujące drugą osobę, to: potrzebuję.\nJednak zanim z niego skorzystamy, należy zwrócić uwagę na następujące aspekty:\nczy na pewno potrzebuję pomocy tej osoby? Czy nie wie tego / może wykonać to ktoś inny?\nczy sprawdziłem wszelkie możliwe źródła i opcje, zanim napisałem do tej osoby?\nczy z wiadomości, jasno wynika, do czego i dlaczego, jest nam potrzebny czas tej osoby?\nczy wiadomość jest zrozumiała i jasno z niej wynika, jakie akcje dana osoba musi podjąć?\nczy poinformowaliśmy o terminie / dlaczego to, o co prosimy, jest takie ważne? (Jeżeli wiadomość tego dotyczy?)\nczy po napisaniu wiadomości, nie jestem w stanie sam sobie odpowiedzieć na zadane pytanie / podjąć odpowiednich akcji (metoda gumowej kaczuszki) przed wysłaniem jej do odbiorcy?\nNa co warto zwrócić uwagę, podczas pisania wiadomości?\nna to, co chciało się napisać,\nco faktycznie się napisało,\nsposób, w jaki odbierze to nasz odbiorca.\nGdy już mamy napisaną wiadomość, warto przed wysłaniem wczuć się w rolę odbiorcy i odpowiedzieć sobie, czy jest to wiadomość, którą sami chcielibyśmy otrzymać? Czy można coś w niej jeszcze poprawić / doprecyzować? (jeżeli wykonaliśmy już jakieś akcje, które były nieskuteczne, też warto o tym wspomnieć np. zapytałem osobę X, sprawdziłem dokumenty Y, zapytałem na czacie grupowym i ogólnym, sprawdziłem w miejscu Q).\nWiadomości powinny być krótkie, zawierać informacje, których oczekuje się od drugiej osoby, najlepiej w postaci wypunktowanej i pozwalającej od razu przejść do akcji, które dana osoba musi podjąć.\nNależy się zawsze upewnić, że informacja jest kompletna, zrozumiała i zawiera wszystko, co potrzebujemy od osoby, z którą się kontaktujemy.\nczy dana osoba ma dostęp do niezbędnych plików oraz odpowiednie uprawnienia, jeżeli jest to istotne,\nczy pliki, które wysyłamy, są tymi finalnymi,\nczy wszystkie linki nam się otwierają,\nczy ma dostęp do miejsc, od których wymagamy od niej akcji,\nczy wiadomość, zawiera wszelkie niezbędne elementy, żeby osoba, która będzie musiała podjąć do niej jakieś działanie, mogła to zrobić i zamknąć ten temat?\nCzy Ty drogi czytelniku, dodałbyś jeszcze coś do tych list?


Zareagował jeszcze przed służbą - 5 osób odpowie za kradzież - Aktualności - Policja.pl\nZareagował jeszcze przed służbą - 5 osób odpowie za kradzież\nPolicjant jeszcze w drodze na swoją służbą zauważył podejrzanie zachowujących się mężczyzn. Postanowił interweniować. Okazało się, że 5 osób uciekało z miejsca kradzieży. Mężczyźni w wieku od 15 do 52 lat zostali zatrzymani a skradziony towar odzyskany. Dwóch z nich będzie odpowiadało w warunkach recydywy, natomiast o losie nieletniego zadecyduje sąd rodzinny.\nPolicjant kędzierzyńskiej "patrolówki" właśnie jechał na swoją służbę. Zauważył wówczas grupę mężczyzn uciekającą w stronę zaparkowanego samochodu. Po chwili wszyscy pośpiesznie odjechali. Policjantowi sytuacja ta wydała się bardzo podejrzana.\nO wszystkim powiadomi dyżurnego, sam cały czas jechał za uciekającym samochodem. Po dojeździe do Zalesia Śląskiego auto zostało zatrzymane przez patrol ruchu drogowego. W samochodzie podróżowało 5 mężczyzn w wieku od 15 do 52 lat. Byli to mieszkańcy województwa opolskiego i dolnośląskiego. Okazało się, że przeczucie nie myliło kędzierzyńskiego funkcjonariusza.\nW bagażniku samochodu mundurowi znaleźli artykuły spożywcze, sprzęt AGD oraz narzędzia budowlane. Towar warty blisko 3000 złotych został chwilę wcześniej skradziony w kędzierzyńsko-kozielskich marketach. Mężczyźni zostali zatrzymani i trafili do policyjnego aresztu. Odzyskany towar został oddany pracownikom sklepów. Policjanci którzy zajęli się tą sprawą dodatkowo ustalili, że 22-latek dodatkowo miesiąc wcześniej miał dwukrotnie ukraść w sklepach elektronarzędzia warte blisko 2000 złotych.\nMężczyźni zostali już przesłuchani i usłyszeli zarzut kradzieży, do którego przyznali się. Grozi im teraz do 5 lat więzienia. 22 i 35-latek byli już wcześniej karani za kradzież, dlatego będą odpowiadać w warunkach recydywy. Natomiast 15-latek będzie odpowiadał przed sądem rodzinnym.


KSM Borowie: czerwca 2014\nV spotkanie Jerycha Młodych odbyło się w dniach 27-28 czerwca 2014 roku pod hasłem "Runo Gedeona" . Nasz oddział uczestniczył w nim bardzo aktywnie. Już kilka tygodni przed wydarzeniem rozpoczęliśmy intensywne przygotowania. Zostaliśmy wyznaczeni do zrobienia przejścia granicznego POLSKA- MEKSYK. Mimo , że w pierwszych myślach było to dla nas ogromne wyzwanie, to potem stało się już to czystą przyjemnością. Słupy, budki graniczne, pieczątki a także kozły zatrzymujące przejście cieszyły się dużym zainteresowaniem( trudno było się nimi nie interesować, jeśli co chwilę trzeba było przechodzić obok nich i rozmawiać ze "strażnikami granicznymi" by przejść na pola Jerychońskie :) )\nW piątek o godzinie 19.30 zabrzmiały dzwony Jerycha , które oznajmiały rozpoczęcie eventu. Pierwszym ważnym punktem tegorocznego spotkania młodych była konferencja Rafała Porzezińskiego. Uświadomił on nam , jak jeszcze wiele dobrego Bóg może zrobić w naszym życiu, wystarczy żebyśmy pozwolili mu działać i żebyśmy modlili się nieustannie. W tak zwanym 'między czasie' słowa do nas kierowała dwójka głównych prowadzących- ksiądz Grzegorz i Kasia. Kolejnym punktem była procesja z relikwiami bł. Jose Luis Sanchez del Rio i ze znakami ŚDM. Następnie gdy już powitaliśmy Krzyż Światowych Dni Młodzieży "przeszliśmy" z nim Drogę Krzyżową, w której kolejne stacje oznaczały rany, z których może uleczyć nas Chrystus swoim krzyżem. Drogę Krzyżową uświetniła także pantomima przygotowana przez grupę młodzieży ze Zbuczyna. Następnie ok godziny 23.30 adorowaliśmy Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Każdy z nas miał możliwość przystąpienia do Sakramentu Pokuty i Pojednania. Ostatnim elementem pierwszego dnia spotkania była projekcja filmu pt .: "Cristiada" , który przedstawiał życie i męczeństwo młodego chłopca o imieniu Jose podczas rewolucji chrześcijańskiej w Meksyku.\nNasi KSM'owicze dzielnie od godziny 17 do 1 w nocy pełnili obowiązki STRAŻNIKÓW GRANICZNYCH.\nDrugi dzień spotkania był równie pełny wrażeń , jak i pierwszy. Prawie wyspani ale jak zawsze gotowi do podbudowy swojej duchowości i formacji rozpoczęliśmy modlitwą i katechezą z Rafałem i członkiem zespołu FPS sobotni poranek. Jednym z głównych punktów sobotniego dnia były spotkania w grupach formacyjnych. Animatorzy wyposażeni w charakterystyczne sombrera i kartki z numerami grup prowadzili grupki młodych ludzi. ( dwoje naszych najstarszych KSMowiczów - Michał S i Patryk T również uczestniczyli w tym jako animatorzy) . Przewodnim tematem prac w grupach było "Runo Gedeona" a także obrona wiary. Po formacji w grupach przyszedł czas na modlitwę Anioł Pański , gdyż wybiła 12. Tuz po niej nastąpił radosny moment , ponieważ odwiedzili nas.... PRAWDZIWI MEKSYKANINIE. Swoją muzyka zaprowadzili nas aż do Meksyku (a może nawet i dalej). Po tańcach i śpiewach pouczające konferencje wygłosił bloger Mateusz Ochman pt .: NIE BÓJ SIĘ BYĆ ODWAŻNYM . W przerwie po konferencji posililiśmy się Meksykańską fiestą. Ok godz. 15 , trzyosobowa reprezentacja naszego oddziału czynnie uczestniczyła w procesji z Arką poprzez niesienie flag jerychońskich. Kilka minut później słuchaliśmy świadectw. Kulminacyjnym momentem Jerycha Młodych była Eucharystia sprawowana przez biskupa Piotra Sawczuka. Po niej pożegnaliśmy znaki ŚDM i przekazaliśmy je młodzieży białoruskiej.\nKSM BOROWIE OZNAJMIA , ŻE CZAS JERYCHA BYŁ CZASEM WSPANIAŁYM.\n'STRAŻNICY GRANICZNI' POZDRAWIAJĄ !\nPeregrynacja znaków ŚDM- Garwolin\n20 czerwca 2014r, o godzinie 17.30 nasz oddział KSM wyruszył na Peregrynacje znaków ŚDM w naszym dekanacie.\nPunktualnie o godzinie 18.00 zgromadzeni wraz z kapłanami i przewodniczącym całemu wydarzeniu Biskupem Siedleckim Kazimierzem Gurdą powitali znaki. Następnie wszyscy w procesji przeszliśmy z kościoła parafii Matki Boskiej Częstochowskiej do kolegiaty Przemienienia Pańskiego. W czasie przejścia śpiewane były pieśni pasyjne a możliwość niesienia Krzyża ŚDM i ikony mieli : gimnazjaliści, licealiści, studenci, rodziny, harcerze oraz KSMy i Oazy. Po dotarciu do głównego miejsca spotkania witaliśmy uroczyście Znaki hymnem Światowych Dni Młodzieży. Podczas śpiewania nawiązywaliśmy więzi z innymi poprzez trzymanie się za ręce. Chwilę później nastąpił czas na świadectwa. Podzieliła się nimi z nami pewna rodzina i ksiądz, którzy opowiadali o doświadczeniach z pobytu na ŚDM. Ok godziny 19.30 rozpoczęła się Msza Święta, której przewodniczył Biskup Kazimierz Gurda. W swojej homilii często nawiązywał do słów św. Pawła o wartości Krzyża Chrystusowego. Mówił też, o bliznach na ciele i sercu Apostołów Chrystusa, które stały się ich znakami przynależności do niego. Na zakończenie Mszy, tuż przed błogosławieństwem zawierzaliśmy swoje życie Sercu Jezusowemu. Później udaliśmy się na agape przygotowaną w auli KLO. Nakarmieni duchowo ( Eucharystią ) i fizycznie ( jedzenie) uczestniczyliśmy w Drodze Krzyżowej ulicami Garwolina. Był to czynny udział , gdyż nasz oddział miał rozważanie 10 stacji a także niósł wtedy Krzyż i Ikonę. Po powrocie do kolegiaty obejrzeliśmy przejmujące Misterium Męki Pańskiej pt. " Nabierz odwagi i oczekuj Pana" w wykonaniu młodzieży Zespołu Szkół w Miętnem.\n"Bogu serce, ludziom uśmiech, sobie krzyż."\nDzisiejszy dzień był bardzo ważny dla naszego oddziału, a w szczególności dla naszego księdza asystenta, który właśnie dzisiaj obchodził 3 rocznicę święceń kapłańskich. Podczas wieczornej Mszy Św. złożyliśmy księdzu życzenia oraz wręczyliśmy mu bukiet kwiatów. Z tego miejsca chcemy jeszcze raz życzyć naszemu asystentowi bożego błogosławieństwa oraz wielorakich łask. Chcemy również podziękować za wszystkie lata posługi w naszej parafii oraz za stworzenie w naszej parafii oddziału KSM.\nZnaki ŚDM w Garwolinie\nDnia 14 czerwca, czyli za niespełna tydzień, do naszej diecezji przybędą Krzyż i Obraz Matki Bożej – znaki Światowych Dni Młodzieży.\nŚwiatowe Dni Młodzieżyto zainicjowane przed 30 laty przez św. Jana Pawła II międzynarodowe spotkania młodych całego świata, którzy razem ze swoimi katechetami, duszpasterzami, biskupami i Ojcem Świętym, co 2-3 lata, gromadzą się w jednym miejscu, za każdym razem w innym zakątku ziemi, by wyznać wiarę w Jezusa Chrystusa. Ostatnie takie spotkanie miało miejsce przed rokiem w Rio de Janerio w Brazylii. Jak wiemy kolejne Światowe Dni Młodzieży odbędą się już za dwa lata w Krakowie. Ojciec św. Franciszek trzykrotnie zwracał się do polskiej młodzieży z tą samą prośbą: „Dobrze przygotujcie Światowe Dni Młodzieży!”.\nWażnym wydarzeniem w tym przygotowaniu będzie peregrynacja Krzyża i Obrazu Matki Bożej. Zgodnie z intencją św. Jana Pawła II ma ona specyficzny charakter. Krzyż i Obraz Matki Bożej nie zatrzymują się tylko w kościołach, ale wędrują tam, gdzie żyje człowiek: do szkół, szpitali, domów dziecka, zakładów karanych, by wszędzie tam nieść nadzieję płynącą z Ewangelii.\nŚwięte znaki w sobotę 14 czerwca przybędą do Siedlec, w poniedziałek 16 czerwca w południe powędrują do sanktuarium w Woli Gułowskiej i tego dnia wieczorem dotrą do Łukowa, 17 czerwca do Międzyrzeca Podlaskiego, 20 czerwca nawiedzą Ryki, a wieczorem tego dnia Garwolin. 23 czerwca odwiedzą najpierw Dęblin, by wieczorem nawiedzić Radzyń Podlaski, 24 czerwca odwiedzą Parczew, 25 czerwca Włodawę, skąd 26 czerwca dotrą do Białej Podlaskiej, by na koniec odwiedzić Pratulin, gdzie 27 czerwca rozpocznie się nasze diecezjalne „Jerycho Młodych”.\nDo udziału w tych uroczystościach zapraszam więc wszystkich diecezjan: duszpasterzy z wiernymi, zarówno młodych jak i starszych, całe rodziny, szczególnie młode małżeństwa, osoby cierpiące, przeżywające różne rozterki, a także tych, którym w tych trudnych dla wiary czasach słabnie duch.\nProszę Czcigodnych Księży proboszczów, wikariuszy i katechetów o podanie wiernym dokładnego programu tych wydarzeń w poszczególnych miejscach nawiedzenia. Na koniec zwracam się z gorącą prośbą o modlitwę w intencji duchowych owoców tej peregrynacji oraz przygotowań do Światowych Dni Młodzieży.\nWszystkim z serca błogosławię - Bp Kazimierz Gurda, Biskup Siedlecki\nProgram peregrynacji Krzyża Światowych Dni Młodzieży\ni ikony Matki Bożej w Garwolinie 20-21 czerwca 2014\nPiątek, 20 czerwca:\ngodz. 17.00 - przejęcie Krzyża i Ikony Matki Bożej od młodzieży w Rykach.\ngodz. 18.00 - uroczyste powitanie znaków ŚDM w parafii Matki Boskiej Częstochowskiej\ngodz. 18.15 - procesja ze Znakami ulicami Garwolina do Kolegiaty Przemienienia Pańskiego\ngodz. 19.30 - uroczysta Eucharystia z udziałem kapłanów i młodzieży z 3 dekanatów:\ngarwolińskiego, łaskarzewskiego i osieckiego\npod przewodnictwem Biskupa Siedleckiego Kazimierza Gurdy.\nWspólna agapa w Katolickim Liceum im. C.K.Norwida w Garwolinie\ngodz. 20.45 - Droga Krzyżowa ze Znakami ulicami miasta. Bierzemy czynny udział, niesiemy znaki przez jedną stację\ngodz. 22.30 - W Kolegiacie Misterium Męki Pańskiej "Nabierz Odwagi i oczekuj Pana"\nw wykonaniu młodzieży Zespołu Szkół w Miętnem.\nPo zakończonych uroczystościach przewidziana jest indywidualna adoracja Znaków do godz. 1.00\nSobota, 21 czerwca:\ngodz. 8.00 - Eucharystia w Kolegiacie. Przekazanie Znaków do parafii Miętne\ngodz. 12.00 - Misja Ewangelizacyjna przy Znakach na placu w Garwolinie (skwerek)\ngodz. 13.15 - Nawiedzenie Znaków i modlitwa przy KOPS\n(Krajowym Ośrodku Psychiatrii Sądowej) w Garwolinie\ngodz. 13.30 - Nawiedzenie Znaków i modlitwa przy Szpitalu w Garwolinie.\nPielgrzymka ze Znakami ze Szpitala do parafii św. Jana Pawła II w Sulbinach.\ngodz. 14.00 - Eucharystia i modlitewne czuwanie w parafii w Sulbinach\ngodz. 16.00 - przekazanie znaków do Archidiecezji Katowickiej.\n7 czerwca 2014 roku oddział naszego KSM wziął udział w corocznym spotkaniu młodych na Polach Lednickich. Pojechaliśmy tam razem z młodzieżą z dekanatu garwolińskiego. Atmosfera towarzysząca całemu wyjazdowi była od początku bardzo przyjemna. "Nasza podróż" rozpoczęliśmy od uczczenia urodzin ks. Łukasza z Trąbek i dwojga innych solenizantów. Złożyliśmy im życzenia i zaśpiewaliśmy STO LAT . Zastał tez przygotowany tort, który zjedliśmy podczas postoju.Po dojechaniu na miejsce zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcie i ruszyliśmy pieszo w kierunku Ryby aby wybrać sektor, w którym spędziliśmy całą sobotę na uwielbianiu Boga. Od godziny 10.00 każdy z nas miał możliwość spowiedzi. Następnie modliliśmy się Aniołem Pańskim i Koronka do Bożego Miłosierdzia. W tak zwanym' między czasie' czas umilaliśmy sobie tańcem i śpiewem na cześć Pana.\nO Godzinie 17 miało miejsce uroczyste rozpoczęcie spotkania. Uczestniczyliśmy we Mszy Świętej, Adoracji Najświętszego Sakramentu, w słuchaniu przesłania Papieża Franciszka i konferencjach.\nWspólnie z kilkudziesięcioma tysiącami ludzi tańczyliśmy do piosenek takich jak np, tegoroczne 'Nasze Oczekiwanie' , ' Tak tak Panie' 'Ojciec' i wiele wiele innych. o godzinie 24 każdy z nas wybrał Jezusa Chrystusa na Pana naszego życia i ofiarował je mu całe. Przeszliśmy też przez Bramę III Tysiąclecia.\nNa pewno wrócimy za Pola Lednickie już za rok !


Jakub Popiwczak: Nie przegraliśmy przez brak Lukasa Kampy. Nasze podejście było złe - Sport WP SportoweFakty\nJakub Popiwczak: Nie przegraliśmy przez brak Lukasa Kampy. Nasze podejście było złe\nW sobotę Jastrzębski Węgiel przegrał z dobrze dysponowaną Asseco Resovią Rzeszów 0:3. W ich szeregach zabrakło lidera Lukasa Kampy, ale i woli walki. Zostali zdeklasowani przez gospodarzy hali Podpromie.\nMonika Skrzyniarz 04 Marca 2019, 12:41\nWP SportoweFakty / Iza Zgrzywa / Na zdjęciu: Jakub Popiwczak\nPlusLiga: jastrzębianie rozgromieni w Rzeszowie. Asseco Resovia z kompletem punktów\n- Pokazaliśmy inną twarz Jastrzębskiego Węgla. Nie dość, że zagraliśmy źle, to nie pokazaliśmy woli walki, czy agresji na boisku. Tego, co nas zawsze cechowało, co potrafiliśmy wzbudzić. Boli ten styl, to że przeszliśmy obok meczu - mówił po 23. kolejce PlusLigi Jakub Popiwczak.\nJastrzębski Węgiel poległ w hali Podpromie z Asseco Resovią 0:3. Mimo pojedynczych momentów lepszej gry, nie potrafił przeciwstawić się rzeszowskiej ofensywie. Prezentował się zdecydowanie gorzej w przyjęciu i ataku. Ich boiskową niemoc najlepiej przedstawia ratio z jakim skończyli rywalizację. Podczas gdy Asseco Resovia zagrała na +30, jastrzębianie zanotowali +3 punkty.\n- Początkowe 2:0 czy 4:0 to przewaga w momencie seta, która o niczym nie świadczy. Tylko na tyle było nas stać i tylko w takich momentach potrafiliśmy prowadzić. Resovia była zdecydowanie lepszym zespołem. Powtórzę, możemy przegrywać, ale nie w takim stylu - mówił libero.\nCzytaj także -> Cerrad Czarni wypuścili z rąk wygraną z PGE Skrą. "Zawsze w takich sytuacjach jest duży niedosyt"\nW szeregach Ślązaków w starciu z rzeszowianami zabrakło głównego filara zespołu, rozgrywającego Lukasa Kampy - Myślę, że przegraliśmy nie przez jego nieobecność. Po prostu podejście było nie takie jak trzeba. Wszyscy pewnie pomyśleli, że jak nie było Lukasa to nie możemy wygrać tego meczu, stawiamy się w roli jakiegoś outsidera, który przyjechał do Rzeszowa walczyć o jakiekolwiek punkty. Nie możemy tak do tego podchodzić. Jesteśmy zespołem, który jest wyżej od Resovii w tabeli. W tym momencie zajmujemy trzecią pozycję i jakikolwiek by nie był rywal, czy w jakimkolwiek składzie personalnym byśmy grali, jesteśmy na tyle mocni i doświadczeni, że musimy walczyć - mówił Popiwczak.\nCzytaj także -> Błysk atakujących i rzeszowska ściana. Punkty, bloki, asy 23. kolejki PlusLigi\nPorażka z Asseco Resovią nie zaprzepaściła szans Jastrzębskiego Węgla na zdobycie pozycji wicelidera PlusLigi. Nadal siatkarze Roberto Santilli'ego są w rywalizacji z ONICO Warszawa, do której tracą cztery oczka. Ich bezpośrednie starcie w 25. serii spotkań może rozstrzygnąć ostateczną klasyfikację topu tabeli.\nJednak wcześniej jastrzębianie we własnej hali podejmą Cuprum Lubin. Do meczu dojdzie 7 marca, o godzinie 17:30.\nCzy Jastrzębskiemu Węglowi uda się jeszcze wywalczyć pozycję wicelidera tabeli?\nSiatkówka Polska Asseco Resovia Rzeszów Jastrzębski Węgiel PlusLiga Jastrzębie-Zdrój Jakub Popiwczak


Prokuratura zapozna się z wywiadami prezydenta udzielonymi po incydencie w Gruzji - Money.pl\nStrona głównaProkuratura zapozna się z wywiadami prezydenta udzielonymi po incydencie w Gruzji\nProkuratura zapozna się z wywiadami prezydenta udzielonymi po incydencie w Gruzji\nW zeszłym roku w pobliżu konwoju, którym jechali prezydenci Lech Kaczyński i Michaił Saakaszwili, padły strzały. Radosław Skiba z warszawskiej Prokuratury Okręgowej powiedział, że na razie nie planuje się przesłuchania głowy państwa w tej sprawie. Jak wyjaśnił, śledczy chcą się zapoznać z powszechnie dostępnymi materiałami, które dokumentują przebieg całego zdarzenia.\nRadosław Skiba nie wykluczył jednak, że przesłuchanie prezydenta może okazać się konieczne. Może o tym zdecydować prokurator prowadzący śledztwo, gdy stwierdzi, iż zgromadzone materiały są niewystarczające.