piątek, 23.10.2020 20:56\t, komentarze: 47 , odsłony: 11087\nFOTO Gorące tematy Polecamy Strajk kobiet Świdnica Wideo\nW piątek 23 października o godzinie 19 na ulicy Pułaskiego w Świdnicy, pod biurem poselskim posła Ireneusza Zyski i Wojciecha Murdzka, czyli parlamentarzystów, którzy podpisali się pod wnioskiem złożonym do Trybunału Konstytucyjnego a dot. niezgodności zapisu aborcji w przypadku wady płodu z konstytucją, odbył się wspólny "spacer". Podobne wydarzenia miały miejsce w wielu polskich miastach.\nJak już informowaliśmy w czwartek Trybunał Konstytucyjny orzekł, że wykonanie aborcji w przypadku stwierdzenia poważnego uszkodzenia płodu niezgodne jest z konstytucją. Zdanie odrębne wygłosiło tylko dwóch sędziów, reszta zgodziła się z wnioskodawcami. To rozsierdziło polskie kobiety na tyle, że już w czwartkowy wieczór zdecydowały się wyjść na ulice. Dom Jarosława Kaczyńskiego szczelnie otoczony został kordonem policji a wobec protestujących użyto gazu.\nW Świdnicy spotkanie o charakterze spaceru (ze względu na pandemię koronawirusa) odbyło się pod biurem posłów PiS. Formalnie nikt ze zgromadzonych (a ci pojawili się bardzo licznie) nie był organizatorem manifestacji. Po krótkich przemówieniach tłum przeszedł na pl. Jana Pawła II.\n- W mojej rodzinie urodziło się dziecko bardzo, bardzo chore. Dziś siostrzenica ma 38 lat, nie chodzi, nie mówi, nie je sama, nie załatwia swoich potrzeb. Czy nasi rządzący zastanowili się nad tym co ma zrobić matka zmuszona do urodzenia chorego dziecka? Jaką pomoc od państwa otrzyma? Kto gdy ona umrze zaopiekuje się tym dzieckiem? Gdzie są te wszystkie panie co w kościołach modliły się o zaostrzenie prawa? Czy one przyjdą wtedy pomóc? - pytała jedna z uczestniczek "spaceru".\n- Ci ludzie jeżdżą po miastach ciężarówkami i mienią się ruchem pro life, czyli za życiem. Jakim życiem? Musimy pamiętać, bo to są niebezpieczni ludzie, że chcą odbierać nam wolność - dodał z kolei młody mężczyzna.\n- 11 lat temu przed faktem urodzenia dziecka, które nie wyglądało jako dziecko stanęła moja przyjaciółka. 10 lat temu popełniła samobójstwo. Patrzyła na porodówce jak inne kobiety cieszą się ze zdrowych dzieci. Ona nie mogła tego zrobić - opowiadała jedna z uczestniczek.\nW tym czasie przypadkowe osoby były legitymowane przez policję.\n- Na koniec rozmawiałam z koleżanką o akcji, którą chciałybyśmy zorganizować na Mikołaja dla dzieci i podeszła do nas policja... Poprosili o dowody, grzecznie dałyśmy, zapytali po co tu stoimy, to grzecznie odpowiadam, gdyż tu (wskazując) stoi moje auto i rozmawiamy o sprawach zawodowych, we dwie! Zapytał o jakich sprawach i grzecznie odpowiedziałyśmy, po czym policjant powiedział, że zostajemy spisane, bo WCZEŚNIEJ było tu zgromadzenie powyżej 25 osób. W złym miejscu i czasie po prostu stałyśmy. WOLNOŚĆ. Brak mi słów - opowiada pani Anna.\nNa szczęście obyło się bez żadnych, większych spięć. Ok.godz. 20.15 zgromadzenie zakończyło się.\nto nie jest strajk kobiet, tak szumnie nazwany przez dobę...\nwtorek, 27.10.2020 09:54 autor:\nGdyby można było usuwać kiedyś, paru POtomków krasnoarmiejców gardłujących teraz...\nsobota, 24.10.2020 20:57 autor: Weran\nTen gen bolszewii gotuje dzisiaj piekło kobietom. Czarne i czerwone-...\nsobota, 24.10.2020 21:37 autor: Witaj faryzeuszu\nPisie syny chciały poszerzyć elektorat o młodych, hahaha, to już...\nsobota, 24.10.2020 21:45 autor:\nTo prawda, młodzi nigdy im nie uwierzą, a starsi, no...\nniedziela, 25.10.2020 15:36 autor: autor\nNo cóż wiadomo,że to nie SB ecy i komuniści walczyli...\nniedziela, 25.10.2020 18:00 autor:\nTeraz ustawa abolicyjna dla złodziei z własnych szeregów, nie cofać...\nniedziela, 25.10.2020 15:40 autor: autor\nPan Bokszczanin jak zwykkle na czele.Az wstyd bo dzięki...\nniedziela, 25.10.2020 15:07 autor: Swidniczanka\nOtyłe knury, naciskają na rząd aby zablokować też możliwość badań...\nsobota, 24.10.2020 11:28 autor: Baby nie dajmy się !!!\nNikt nie chce blokować badań prenatalnych .Tylko,że takie badanie ...\nsobota, 24.10.2020 13:43 autor:\nTo, że sam dajesz się używać, to twoja sprawa. Badanie...\nsobota, 24.10.2020 14:30 autor: Autor-ka\nbabo!Kto i kiedy zaraził ciebie takim PROSTACTWEM!\nniedziela, 25.10.2020 12:17 autor: Autor\nSmoleńska sekta skaziła ten naród na pokolenia, jednak jest sazana...\nniedziela, 25.10.2020 15:35 autor: autor\nPrzypomnę wszystkim że kiedy matki niepełnosprawnych dzieci wiele dni okupowały...\nsobota, 24.10.2020 08:45 autor: Grażynka\nsobota, 24.10.2020 08:50 autor: Ewka\nTo ci lewacy dadzą po 1000eu na ryj. Jak wasza...\nsobota, 24.10.2020 09:41 autor: Dzialkowicz\nPisie syny, obrońcy lawendowo-pedofilskiej mafii, nie maja pojęcia o podstawowych...\nsobota, 24.10.2020 10:05 autor: kot prezesa\nBo biskupi sami chcą tylko kasy i napuszczać na...\nsobota, 24.10.2020 10:13 autor:\nWielu ludzi starszych którzy ciężko pracowali długie lata a dziś...\nsobota, 24.10.2020 14:20 autor:\nKaczor ma wysoką emeryturę choć nigdy uczciwie i ciężko nie...\nsobota, 24.10.2020 14:28 autor: Autor\nZazdrościsz niepełnosprawnym że mają renty?ciesz się że nie masz takiej\nsobota, 24.10.2020 17:17 autor:\nNaucz się czytać ze zrozumieniem .No chyba,że uważasz,że ktoś kto...\nniedziela, 25.10.2020 13:38 autor:\nJak corone złapią to najpierw sprawdzić czy byli...\nsobota, 24.10.2020 08:30 autor: Awiator\nSprawdź, czy maseczkę miała twoja idolka kaja smrodek jak ją\nsobota, 24.10.2020 21:34 autor: Gt\nPYTAM dlaczego lewak ma kisiel zamiast mózgu\nsobota, 24.10.2020 20:46 autor:\nsobota, 24.10.2020 20:10 autor:\nNie popieram aborcji ale rozumiem to że mogą protestować kobiety...\nsobota, 24.10.2020 08:47 autor:\nMoże mają córki albo wnuczki...\nsobota, 24.10.2020 18:17 autor: aak\nTak sukienkowi bronia nienarodzone dzieci,a sam bylem swiadkiem jak nie...\nsobota, 24.10.2020 13:06 autor: Tomáš\nMOCNY ten jeden transparent i chyba najbardziej trafny.\nsobota, 24.10.2020 10:10 autor:\nNa jakiego Mikołaja chcieliście zorganizować paczki .To jest święto świętego...\nsobota, 24.10.2020 09:52 autor:\nTo może protestujmy jeszcze o eutanazję po co mają się...\nsobota, 24.10.2020 09:35 autor:\nPora skończyć dzielenie społeczeństwa i rozgonić pedofilską szajkę !\nsobota, 24.10.2020 08:49 autor: autor\nGdzie k..a byliście jak podnosili wiek emerytalny POpaprancy i jak...\npiątek, 23.10.2020 23:45 autor:\nPrzy tym tempie podwyżek, będziesz pracował do 80 roku życia,...\nsobota, 24.10.2020 08:46 autor: pisie syny przy korycie\nPłatni Ordyńcy Lewaki podnieśli wiek emerytalny teraz szczują jak szczury\nsobota, 24.10.2020 05:22 autor: Hanys\nwidzę samych niedojrzałych emocjonalnie i nieodpowiedzialnych ludzi.\npiątek, 23.10.2020 22:41 autor:\nNajlepszy jest ten w czapce inaczej jarmułce .\nsobota, 24.10.2020 05:25 autor: Hanys\nNiedojrzałych? Bo co bo nie dają się zamknąć w domu?...\npiątek, 23.10.2020 23:05 autor: SEiLA\nNie dałaś się zamknąć w domu tylko w swoim świecie...\nsobota, 24.10.2020 07:36 autor: Kasia\nsobota, 24.10.2020 07:38 autor:\nSame Tanie!! Wykluczyć z wiary katolickiej żadnych posług niech idą...\nsobota, 24.10.2020 05:42 autor: Felczer\nWidać ile skrobanek jest w mieście nawet amazonki śmiech na...\nsobota, 24.10.2020 04:50 autor: Dama\nNiedawno krzyczeli Konstytucja, a od dziś już im się nie...\npiątek, 23.10.2020 23:27 autor:\nBrawo Panie! Trzymajcie sie!Transparenty trafione w sedno,a ten o jarku\npiątek, 23.10.2020 22:35 autor: Precz z pisiorami\nTaka mała frekwencja, że musieli wołać 14-15 latki (zdjęcie 5...\npiątek, 23.10.2020 22:21 autor:\nSzacun za transparent ze zdjęcia .heheheh . Prosta sprawa...\npiątek, 23.10.2020 22:07 autor: ANTY PIS\nPo ciężkiej operacji mąż wyrzucił ją z mieszkania. Bezdomna kobieta prosi o pomoc\nczwartek, 3.12.2020 09:57\nśroda, 2.12.2020 16:18\n[WYWIAD] Dyrektor PUP: "Ilość bezrobotnych zwiększyła się, natomiast w mojej ocenie jest to tylko nieznaczne pogorszenie sytuacji"\nśroda, 2.12.2020 09:58\nGaszyn Challenge na bis. Tym razem dla Amelki, która potrzebuje najdroższego leku świata\nponiedziałek, 30.11.2020 09:32\nczwartek, 26.11.2020 13:39\nPremier i minister apelują o oddawania osocza. Mieszkańcy mimo chęci pomocy mają z tym problem\nczwartek, 26.11.2020 10:17\nniedziela, 22.11.2020 10:38\nPałac z mroczną historią przejęty przez skarb państwa\npiątek, 20.11.2020 09:31\n[WYWIAD] Posłanka Izabela Mrzygłocka: zamiast konkretnych działań mamy raczej nachalną propagandę w mediach publicznych\nwtorek, 17.11.2020 08:51\nMieszkańcy "boją" się potencjalnie zakażonych Covidem. Radny prosi o przeniesienie punktu pobrań\nponiedziałek, 16.11.2020 09:34\nZorganizowali m.in. koncert neonazistowskich kapeli w Grodziszczu. Odpowiedzą za propagowanie faszyzmu\npiątek, 13.11.2020 10:04\nNauka zdalna. Rodzice mają kłopot z dostępem do sprzętu\npiątek, 6.11.2020 11:03


Zobacz, kto odpowiada za wypadek na oblodzonej drodze - Prawo na drodze - Auta, samochody, motocykle - wiadomości i informacje - Serwis Motoryzacyjny dziennik.pl - Dziennik.pl\nZobacz, kto odpowiada za wypadek na oblodzonej drodze\n25 sty 2012 aktualizacja 25 sty 2012, 9:32\nZobacz, kto odpowiada za wypadek na oblodzonej drodze / Inne\nOsoby, które na skutek zaniedbań poniosły straty lub doznały uszczerbku na zdrowiu, mają prawo do odszkodowania. Muszą jednak udowodnić szkodę. Jeśli między nią a działaniem bądź zaniechaniem nie ma związku przyczynowego, to gmina uniknie odpowiedzialności\nZasypane śniegiem i oblodzone chodniki czy drogi są każdego roku utrapieniem mieszkańców i kierujących pojazdami. W tym okresie wzrasta również liczba wypadków (kolizji) samochodowych i urazów doznanych przez pozostałych uczestników ruchu drogowego. Za niewłaściwy stan ciągów komunikacyjnych nie można jednak wyłącznie obwiniać zimowej aury. Wszystkiego nie da się również usprawiedliwić brakiem środków finansowych w gminnym budżecie. W przypadku dróg samorządy mają bowiem wiele możliwości na pozyskanie dofinansowania zewnętrznego. Przedstawione powyżej okoliczności nie zwalniają lokalnych samorządów od ponoszenia odpowiedzialności za szkody spowodowane niewłaściwym utrzymaniem infrastruktury drogowej.\nGmina jako właściciel drogi lub podmiot odpowiedzialny za utrzymanie chodnika powinna podejmować wszelkie działania, które są konieczne w danych warunkach do normalnego z nich korzystania. Obowiązek ten nakłada na nią art. 7 ust 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Jest on również rozwijany w ustawach o utrzymaniu czystości i porządku w gminie oraz o drogach publicznych. Ten ostatni akt prawny za drogi gminne uznaje drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii – krajowych, wojewódzkich, powiatowych, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Z kolei ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminie wskazuje, że obligatoryjnym zadaniem lokalnych samorządów jest zapobieganie zanieczyszczaniu ulic, placów i terenów otwartych. W szczególności polega to na zbieraniu i pozbywaniu się błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń uprzątniętych z chodników przez właścicieli nieruchomości. Równocześnie samorządy są odpowiedzialne za odbieranie odpadów zgromadzonych w przeznaczonych do tego celu pojemnikach ustawionych na chodniku. Dodatkowo gminny powinny utrzymywać czystość i porządek na przystankach komunikacyjnych, których są właścicielami bądź zarządzającymi. Chodzi jednak tylko o takie miejsca przeznaczone do zatrzymywania autobusów, które po pierwsze są położone na obszarze gminy, a po drugie są zlokalizowane przy drogach publicznych. Przy tym sama kategoria drogi nie ma znaczenia.\nObowiązki utrzymania czystości i porządku na drogach publicznych należą też do zarządu drogi. Ten zgodnie z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminie jest zobowiązany do:\n● zbierania i pozbywania się odpadów zgromadzonych w pojemnikach do tego przeznaczonych i utrzymania tych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym,\n● pozbywania się błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń uprzątniętych z chodników przez właścicieli nieruchomości przyległych do drogi publicznej,\n● uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników, jeżeli zarząd drogi pobiera opłaty z tytułu postoju lub parkowania pojazdów samochodowych na takim chodniku.\nNiezależnie od tego, jeżeli gmina pobiera opłaty z tytułu postoju lub parkowania pojazdów samochodowych, to w tych miejscach jest zobowiązana do sprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń. Musi ona także odbierać odpady zgromadzone w pojemnikach na tym chodniku i utrzymywać je w odpowiednim stanie sanitarnym i technicznym.\nZarządcami dróg gminnych są wójtowie, burmistrzowie lub prezydenci miast (w przypadku dróg wojewódzkich są nimi zarządy województw, a powiatowych – zarządy powiatów). Ponadto generalny dyrektor dróg krajowych i autostrad jest zarządcą autostrady, ale do czasu przekazania jej, w drodze porozumienia, spółce, z którą zawarto umowę o budowę i eksploatację albo wyłącznie o eksploatację. Po przekazaniu funkcję zarządcy autostrady pełni taka spółka. W praktyce spotykane są również drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych. Najczęściej są to drogi wewnętrzne położone m.in. na terenie osiedli mieszkaniowych czy dojazdów do gruntów rolnych. Takimi drogami są również place przed dworcami kolejowymi czy autobusowymi. W tym przypadku zarządcą takiego terenu mogą być różne podmioty. W przypadku drogi osiedlowej może to być wspólnota czy spółdzielnia mieszkaniowa.\nNiezależnie od tego, kto jest właścicielem czy zarządcą danej drogi, to na nim spoczywa obowiązek jej właściwego utrzymania. To jednak nie koniec obowiązków nałożonych na samorządy. Z racji wykonywanej funkcji do właściwości szefa jednostki samorządu terytorialnego należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Do jego zadań należy również utrzymanie nawierzchni dróg i chodników, przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wykonywanie robót interwencyjnych i zabezpieczających. W konsekwencji każde uszkodzenie drogi stwarzające niebezpieczeństwo dla jej użytkowników powinno być zabezpieczone w szczególności poprzez jej oznaczenie w sposób widoczny dla użytkowników ruchu drogowego i chroniący ich przed powstaniem szkody. Zarządca drogi powinien wykonać prace zabezpieczające niezwłocznie po powstaniu uszkodzenia nawierzchni w stopniu zagrażającym bezpieczeństwu użytkowników ruchu drogowego. Zaniedbania ustawowych obowiązków, które doprowadzą do powstania szkody u kierującego pojazdem czy pieszego korzystającego z chodnika, najczęściej w praktyce skutkują odpowiedzialnością odszkodowawczą zarządcy terenu.\nOdpowiedzialność zarządcy drogi opiera się na zasadach wskazanych w kodeksie cywilnym (dalej k.c.). Zgodnie z art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Analizując zatem ten przepis, należy wskazać, że do stwierdzenia odpowiedzialności konieczne jest łączne wystąpienie następujących przesłanek:\n● powstania szkody (np. uszkodzenia opon w aucie na skutek wjechania w dziurę w drodze czy złamania ręki na skutek upadku na śliskim chodniku),\nszkoda musi być wywołana działaniem lub zaniechaniem, z którym ustawa wiąże obowiązek odszkodowawczy (np. wskutek zaniedbań ze strony zarządu dróg na jezdni występuje dziura czy też chodnik, na którym doszło do upadku, nie został odpowiednio i na czas odśnieżony),\n● pomiędzy szkodą a działaniem lub zaniechaniem, z którym ustawa wiąże obowiązek odszkodowawczy, istnieje związek przyczynowy (np. do uszkodzenia felgi doszło w wyniku poruszania się po dziurawych drogach).\nAnalizując poszczególne przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej, należy podkreślić, że samo pojęcie szkody nie zostało jednoznacznie zdefiniowane w kodeksie cywilnym. Można przyjąć, że szkoda to powstała wbrew woli samego poszkodowanego różnica między jego dotychczasowym stanem majątkowym a stanem, który zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 lipca 1957 r., 2 CR 304/57, LexPolonica nr 316158, uchwała składu 7 sędziów SN z 22 listopada 1963 r., III PO 31/63, LexPolonica nr 315214). W konsekwencji rolą przyznanego przez sąd odszkodowania jest wyrównanie powstałej różnicy. To jednak nie koniec.\nPrzez szkodę rozumie się nie tylko szkodę majątkową, ale także i szkodę niematerialną. Ta ostatnia w nomenklaturze prawniczej określana jest również jako krzywda. Nie wdając się w dalsze dywagacje na ten temat, należy od razu zastrzec, że obowiązek wynagrodzenia (zadośćuczynienia) krzywdy w odróżnieniu od szkody materialnej powstaje tylko wtedy, gdy przewiduje to wyraźnie przepis szczególny. Niezależnie od tego zgodnie z art. 361 par. 2 k.c. szkoda polega na stracie, którą poniósł poszkodowany (tzw. damnum emergens), lub na pozbawieniu go korzyści, które mógłby uzyskać, gdyby mu szkody nie wyrządzono (tzw. lucrum cessans). Sama strata w powszechnym rozumieniu tego słowa oznacza pomniejszenie czegoś, co w kontekście prawa cywilnego będzie zawsze odnosiło się do szeroko rozumianego majątku poszkodowanego.\nNależy również wskazać, że szkoda dotycząca utraconych korzyści ma zawsze charakter hipotetyczny. Często też występuje równocześnie z poniesioną stratą. Może ona polegać przykładowo na utracie możliwości otrzymania większego zarobku czy też konieczności wydatkowania większych środków na naprawę auta. Chociaż szkoda polegająca na utraconych korzyściach jest hipotetyczna, to orzecznictwo sądowe oraz doktryna praktycznie jednolicie stoją na stanowisku, że musi ona być wykazana przez poszkodowanego z tak dużym prawdopodobieństwem, aby uzasadniała ona w świetle doświadczenia życiowego przyjęcie, że utrata korzyści rzeczywiście nastąpiła (por. wyrok Sądu Najwyższego z 3 października 1979 r., II CR 304/79, LexPolonica nr 301386).\nPoza szkodą niezbędnym elementem do przypisania odpowiedzialności za nienależyte wykonywanie obowiązków, w tym tych związanych z utrzymaniem dróg i chodników, jest związek przyczynowy pomiędzy szkodą a działaniem bądź zaniechaniem zarządcy drogi. Zgodnie bowiem z art. 361 par. 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W orzeczeniu z 2 czerwca 1956 r. Sąd Najwyższy (3 CR 515/5, LexPolonica nr 365229) wskazał, że dla prawidłowego ustalenia, czy w konkretnym przypadku zachodzi normalny związek przyczynowy pomiędzy pewnym zdarzeniem a szkodą, należy jak najdokładniej wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza wszystkie fakty, które mogą być w jakimkolwiek związku przyczynowym ze szkodą. Dodatkowo zdaniem sędziów przy ocenie związku przyczynowego należy się kierować zasadami nauki, w miarę potrzeby wyjaśniając potrzebne dane przy pomocy biegłego. Opinia tego ostatniego często będzie miała decydujące znaczenie przy odtwarzaniu zaistniałych wypadków. Po takim wyjaśnieniu sprawy sąd musi ocenić, czy pomiędzy konkretnym zdarzeniem a szkodą istnieje normalny związek przyczynowy.\nWykazanie ustawowych przesłanek odpowiedzialności może ułatwić właściwe zgromadzenie dowodów. Szczegółowe ich wymienienie nie jest w praktyce możliwe. Wszystko bowiem zależy od okoliczności konkretnego stanu faktycznego. Można jedynie wskazać, że większa liczba dowodów na pewno nie zaszkodzi w prawidłowej ocenie zdarzenia przez sąd [Przykład 1]. Niezależnie od tego to na poszkodowanym spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, z których wywodzi skutki prawne. Nieudowodnienie zaś przed sądem swoich racji powoduje oddalenie powództwa. Z tych względów dla odpowiedniego zabezpieczenia roszczeń osoby poszkodowanej szczególnie istotne jest zgromadzenie odpowiednich dowodów potwierdzających zaistniałą szkodę i jej wysokość. Chodzi więc o zeznania świadków, w tym najczęściej interweniujących w takich sytuacjach policjantów. Pomocna będzie także dokumentacja zdjęciowa miejsca zdarzenia. W razie wystąpienia szkód na osobie niezbędne jest także wskazanie ich rozmiaru i charakteru. Tu pomocne mogą być opinie lekarskie i dokumentacja medyczna. Te dokumenty w sposób kompletny przedstawiają proces leczenia i rehabilitacji. Dobrym uzasadnieniem dochodzonej kwoty może być również odpowiednio udokumentowana historia wydatków poniesionych w związku z powstałą szkodą. Chodzi nie tylko o rachunki związane przykładowo z zakupem nowego ubrania, lecz także o koszty poniesione na dodatkową rehabilitacje czy opiekę pielęgniarską.\nJeżeli zatem w wyniku niewłaściwego utrzymania przez jednostkę samorządu terytorialnego dróg zimą kierujący pojazdem poniesie szkodę, to może się on domagać jej naprawienia na zasadach ogólnych przewidzianych w kodeksie cywilnym. Tak jak to już zostało wspomniane, art. 415 k.c. zobowiązuje każdego, kto ze swojej winy wyrządził szkodę drugiemu, do jej naprawienia. Z przepisu tego w analizowanym stanie faktycznym wynika, że jeśli w wyniku zdarzenia na drodze spowodowanego jej złym stanem, np. zbytnim ośnieżeniem lub oblodzeniem, dana osoba dozna szkody, to może się domagać odszkodowania. W razie zaś uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty (art. 444 k.c.).\nW przypadku zatem szkód na osobie za szkodę można uznać przykładowo konieczność poniesienia kosztów leczenia i rehabilitacji po wypadku lub nawet koszty wyuczenia nowego zawodu, gdy w wyniku wypadku poszkodowany nie może już wykonywać dotychczasowej pracy. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.\nPrzy zniszczeniu rzeczy szkodą będzie natomiast kwota pieniężna odpowiadająca jej wartości lub koszt naprawy. W przypadku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia poszkodowany może też domagać się przyznania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę (art. 445 k.c.). Chodzi tu o sytuacje, w których cierpień czy niewygód poszkodowanego nie można określić kwotą finansową. Konieczne jest jednak, aby te elementy można było powiązać z wypadkiem, wykazując pomiędzy nimi związek przyczynowo-skutkowy.\nPodobną odpowiedzialnością jest objęty również wypadek, do którego dojdzie nie tylko w wyniku fatalnego stanu technicznego dróg lokalnych, lecz także złego ich oznakowania. Za właściwe oznakowanie dróg odpowiadają również samorządy. Zwrócił na to uwagę Sąd Apelacyjny w Lublinie (sygn. akt I ACa 258/11). W sprawie, którą rozpoznawał chodziło o wypadek motocyklisty, do jakiego doszło w jednej z gmin na Lubelszczyźnie. Jadący miejską ulicą motocyklista minął latarnię na jednej z ulic i wjechał w nieoświetlony teren, zjechał z drogi asfaltowej i mimo hamowania uderzył w drzewo. W wyniku wypadku zarówno motocyklista, jak i podróżująca z nim pasażerka doznali obrażeń. Zniszczeniu uległ motor. Przed rozpoznaniem sprawy o odszkodowanie wyjaśniona została również kwestia odpowiedzialności karnej motocyklisty. W wyniku przeprowadzonego postępowania karnego został on uniewinniony od przestępstwa nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym skutkującego wypadkiem, w którym obrażenia ciała doznała inna osoba (art. 177 par. 1 kodeksu karnego).\nZ opinii biegłego przeprowadzonej w sprawie wynikało, że przebieg ulicy był słabo rozpoznawalny zarówno w dzień, jak i w nocy, a zmiana rodzaju nawierzchni z utwardzonej na gruntową była nie do rozróżnienia dla kierujących. Dodatkowo biegły doszedł do wniosku, że odcinek drogi powinien być stosownie oznakowany. Dopiero taka informacja pozwoliłaby uniknąć wypadku. Takiego oznakowania jednak na drodze zabrakło.\nPo zakończonym postępowaniu karnym motocyklista zażądał odszkodowania i zadośćuczynienia od gminy – właściciela drogi. Zarówno sąd okręgowy, jaki i apelacyjny przyznały rację poszkodowanemu. Sądy obu instancji doszły do wniosku, że gmina odpowiada za wypadek na podstawie art. 416 kodeksu cywilnego, i nakazały jej wypłacić odszkodowanie (przepis ten reguluje odpowiedzialność osoby prawnej za szkodę wyrządzoną z winy jej organu). Ich zdaniem brak oznakowania drogi, która zmieniła się w nawierzchnię nieutwardzoną, brak jej oświetlenia i jakiegokolwiek oznakowania skrętu spowodowały, że motocyklista był zaskoczony nagłą ciemnością oraz końcem drogi skręcającej w prawo. Sąd podniósł przy tym, że każda kategoria drogi powinna być prawidłowo oznakowana.\nOdpowiedzialność gminy w tym przypadku wynika z naruszenia obowiązków ustawowych. Zgodnie bowiem z ustawą o drogach publicznych zarządcą dróg gminnych jest organ gminy – wójt (burmistrz, prezydent miasta). Dodatkowo zgodnie z par. 11 rozporządzenia ministra infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U nr 177, poz. 1729 z późn. zm.) organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje co do zasady na własny koszt zarząd drogi.\nW praktyce wiele samorządów, mając świadomość kosztownej odpowiedzialności spowodowanej niewłaściwym utrzymaniem dróg, szczególnie w okresie zimowym wykupuje ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.\nZgodnie z przepisami kodeksu cywilnego ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Przepisy kodeksu cywilnego chronią jednak objęte umową samorządy, przewidując, że bezsporną część świadczenia ubezpieczyciel powinien spełnić w terminie 30 dni. [przykład 2]\nNajważniejsze zadania zarządu drogi to:\n● opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej,\n● opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg,\n● pełnienie funkcji inwestora,\n● utrzymanie nawierzchni dróg i chodników,\n● realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu,\n● wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych,\n● prowadzenie ewidencji dróg oraz udostępnianie ich na żądanie uprawnionym organom,\n● przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich,\n● wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających,\n● przeciwdziałanie niszczeniu dróg,\n● dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego,\n● utrzymywanie zieleni przydrożnej,\n● nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych.\nMożna się ubiegać o dofinansowanie\nSamorządy mają kilka możliwości uzyskania dodatkowego finansowania na poprawę stanu technicznego dróg. W grę wchodzą nie tylko środki z Unii Europejskiej, lecz także fundusze pozyskane w ramach Narodowego Programu Przebudowy Dróg Lokalnych. Dodatkowo tylko do 17 lutego 2012 r. można składać wnioski o dofinansowanie inwestycji na drogach samorządowych z rezerwy subwencji ogólnej w 2012 r. Zgodnie z ustawą z 13 listopada 2008 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 80 poz. 526) w projekcie budżetu państwa utworzona została rezerwa subwencji ogólnej. Środki z rezerwy przeznacza się na dofinansowanie inwestycji na drogach publicznych powiatowych i wojewódzkich oraz na drogach powiatowych, wojewódzkich i krajowych w granicach miast na prawach powiatu, a także na dofinansowanie remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami krajowymi i wojewódzkimi w granicach miast na prawach powiatu.\nDowody szkody są niezbędne\nW wyniku wypadku na ośnieżonej drodze nie mogłam udać się na wykupioną wcześniej wycieczkę. Chcę dochodzić odszkodowania od jej zarządcy. Czy konieczne są dowody wykazujące wysokość szkody?\nW każdym przypadku dochodzenia odszkodowania poszkodowany powinien wskazać podmiot odpowiedzialny i wykazać jego winę. Innymi słowy musi wskazać, kto powinien utrzymać drogę w odpowiednim stanie i jakie czynności powinien podjąć, a tego nie zrobił. Dodatkowo musi wykazać, jakiej wysokości szkoda została poniesiona i z czego ona wynika. W tym celu musi przedstawić rachunki za leczenie, rehabilitację, naprawę uszkodzonej rzeczy i udowodnić związek przyczynowy pomiędzy szkodą a działaniem lub zaniechaniem podmiotu odpowiedzialnego. Związek przyczynowo-skutkowy to nic innego jak odpowiedź na pytanie, czy szkody na pewno powstałyby w wyniku nieutrzymania przez właściciela drogi w odpowiednim stanie. Na poparcie racji można również wskazać, że nie przyczyniliśmy się do wypadku, np. z powodu nieuwagi czy pozostawania pod wpływem alkoholu. Gdyby tak jednak było, wysokość odszkodowania ulegnie odpowiedniemu zmniejszeniu w zależności od stopnia przyczynienia się. Gdy zaś dochodzimy zadośćuczynienia poza elementami wskazanymi powyżej, musimy wykazać, że krzywda spowodowana wypadkiem (bóle, cierpienia, lęki etc.) zaistniała w związku z wypadkiem, a więc na przykład, że w wyniku upadku nastąpiły uszkodzenia głowy powodujące bóle lub zmiany psychiczne (lęki, nerwice). Dowód w tym zakresie może stanowić na przykład badanie lekarskie i zeznania świadków, którzy potwierdzą, że przed wypadkiem takie zaburzenia u poszkodowanego nie miały miejsca.\nCzy sprawę kierować do sądu\nW wyniku wjechania w dziurę w drodze samochód uległ uszkodzeniu. Zamierzam dochodzić odszkodowania od gminy. Czy muszę skierować sprawę do sądu?\nW pierwszej kolejności warto wezwać podmiot odpowiedzialny za wyrządzenie szkody do dobrowolnego spełnienia świadczenia, czyli do zapłaty w konkretnym terminie odszkodowania w określonej w nim wysokości. W przypadku braku zapłaty następnym krokiem jest wniesienie powództwa o zapłatę odszkodowania do odpowiedniego sądu, a więc sądu miejscowo właściwego ze względu na siedzibę (lub miejsce zamieszkania) osoby odpowiedzialnej za szkodę. Podział sądów ze względu na właściwość miejscową określił w specjalnym rozporządzeniu minister sprawiedliwości, zaś odpowiednie informacje najłatwiej uzyskać na stronach internetowych każdego z sądów. O właściwości rzeczowej sądu (rejonowy czy okręgowy) decyduje natomiast kwota dochodzonego roszczenia. Jeżeli dochodzimy odszkodowania w wysokości do 75 tys. zł, właściwy do rozpoznania sprawy w I instancji będzie sąd rejonowy, w przypadku wyższych kwot będzie to sąd okręgowy.\nPodstawa pr awna\nUstawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn.zm.).\nUstawa z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 z późn. zm.). Ustawa z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 236, poz. 2008 z późn. zm.). Ustawa z 8 grudnia 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).\nwypadek lód droga samochód śnieg\nJeśli potrzebujesz pomocy z zakresu dochodzenia odszkodowania z tytułu wypadku, uszczerbku na zdrowiu w Krakowie polecam Kancelarię odszkodowawczą Cito Kraków, przy ul.Łąkowej. Gwarantują fachową poradę nie tylko z tego zakresu, ale także odszkodowań z innego tytułu.\nDlaczego polskiego kierowcy nie można nauczyc jazdy po białej jezdni?.\nTurniej WTA w Brisbane: Keys i Pliskova zagrają w finale


ZKS Granat Skarżysko - Kadra Granatu Skarżysko na rundę jesienną 2020/2021. W sobotę inauguracja nowego sezonu\nKadra Granatu Skarżysko na rundę jesienną 2020/2021. W sobotę inauguracja nowego sezonu\nMeczem z Partyzantem Radoszyce piłkarze Granatu Skarżysko zainaugurują rozgrywki na czwartoligowych boiskach w sezonie 2020/2021. Zanim jednak zawodnicy rozpoczną zmagania o ligowe punkty przedstawimy szeroką kadrę Granatu, która będzie reprezentować klub ze Skarżyska w nadchodzącym sezonie piłkarskim.\nPiłkarze Granatu mieli dłuższą przerwę niż zazwyczaj, spowodowana była ona pandemią, praktycznie całą runda rewanżowa poprzedniego sezonu została odwołana. W zespole doszło do kilku zmian w kadrze. Z drużyną pożegnali się: Bartosz Styczyński (kontuzja), Damian Szyszka (Łysica Bodzentyn), Maciej Kolasa (ŁKS Probudex Łagów), Dominik Szymkiewicz (nie wznowił treningów), Kacper Paluch (kontuzja), Łukasz Wojna (Neptun Końskie), Łukasz Piotrowski (Orlicz Suchedniów), Błażej Miller (sprawy zawodowe), Kamil Uciński (Łysica Bodzentyn), Paweł Suwara (Łysica Bodzentyn).\nNowymi zawodnikami w Granacie będą: Karol Dudzik (ŁKS Łagów), Dawid Strzelec (Juventa Starachowice), Szymon Boruch (Broń Radom), Patryk Kędra (Proch Pionki), Damian Szewczyk (Proch Pionki), Tomasz Bartosiak (Proch Pionki), Jakub Gurski (Korona Kielce - CLJ), Karol Mojecki (ŁKS Probudex Łagów), Bartosz Sot (Star Starachowice), Karol Wasik (SMS Kraków).\nKadra będzie uzupełniana młodymi zawodnikami z juniorów z rocznika 2004 - 2005: Nikodem Łoskot, Wiktor Pluta, Oliwier Świtoń, Piotr Siemieniec, Jakub Nowak, Aleksander Świtoń, Fabian Fuk\nW okresie przygotowawczym Granat Skarżysko rozegrał cztery spotkania kontrolne. W pierwszym meczu kontrolnym podopieczni trenera Piotra Dejworka przegrali z Oronką Orońsko 2:0, w drugim spotkaniu sparingowym pokonali Wicher Miedzianą Górę 2:1. W kolejnych spotkaniach pokonali Partyzanta Radoszyce 4:1 i przegrali z ŁKS Probudex Łagów 5:0. Ważnym sprawdzianem był też mecz 1/4 Okręgowego Pucharu Polski. w którym Granat przegrał z KSZO Ostrowiec Świętokrzyski 4:3.\nW sezonie 2020/21 IV liga będzie liczyć 20 zespołów. Na inaugurację rozgrywek IV ligi "trójkolorowi" podejmować będą na własnym stadionie z Partyzanta Radoszyce. Spotkanie to odbędzie się w sobotę, 18 lipca, o godzinie 11.00. Spotkanie odbędzie się z udziałem publiczności, kibice będą musieli przestrzegać zasad bezpieczeństwa (min. zachowanie dystansu społecznego oraz zasłanianie ust i nosa).\n- To był bardzo krótki okres przygotowawczy, pięć tygodni to za mało na przygotowanie zespołu zwłaszcza po tak długiej przerwie. Nie zdążyliśmy zrobić bardzo wielu rzeczy. Najważniejszym mankamentem jest to, że nie zdążyliśmy się jeszcze dobrze jako zespół poznać. Zmiany kadrowe są duże, ubyło sporo zawodników, sporo przyszło nowych . Budowa nowego zespołu po tak długiej przerwie wymagają czasu, żeby to wszystko scalić, przygotować, znaleźć właściwą taktykę dla takiego składu personalnego - powiedział Piotr Dejworek, trener Granatu Skarżysko.\n- Potrzebuje jeszcze kilku tygodni, kilku, kilku kolejek , meczów ligowych, w których to wszystko będzie się dogrywało. Mam nadzieję, że to się uda zrobić nie kosztem wyników. Wynik meczów ligowych będzie priorytetem, natomiast będę kład silny nacisk na to, żeby przyglądać się różnym formacjom i zawodnikom indywidualnie - zaznacza trener.\n- Trafiło do nas wielu zawodników utalentowanych, czy oni potrafią godnie zastąpić tych, którzy odeszli – zobaczymy. Sparingi i mecz pucharowy różnie o tym stanowiły, były lepsze i grosze momenty. Sam jestem ciekaw jak to będzie wyglądało pod presją wyniku - podkreśla Piotr Dejworek.\n- Granat będzie grał w każdym meczu o trzy punkty. Chcemy zająć miejsce nie gorsze niż w poprzednim sezonie (zespół zakończył ligę na 4 pozycji), byłbym bardzo szczęśliwy gdyby udało nam się ten wynik powtórzyć. Jeżeli się nie uda, pewnie niedosyt będzie, ale nie będzie tragedii - dodaje szkoleniowiec Granatu.\n- Ten sezon będzie bardzo długi. Na dzień dzisiejszy kadra liczy 19 zawodników. Cały czas będziemy dążyć do tego, żeby przynajmniej jeszcze jednego wartościowego zawodnika pozyskać, żeby to była pełna dwudziestka wartościowych zawodników poparta wchodzącą powoli do kadry pierwszego zespołu młodzieżą. Oswajanie młodzieży z treningami w pierwszym zespole, oswajanie ich z kadrą pierwszego zespołu, z zachowaniami w dorosłej piłce też jest elementem szkolenia bardzo istotnym. Bardzo mi zależy na tym, żeby jak najwięcej miejscowych zawodników pojawiało się w drużynie, żeby za kilka lat stanowili o sile drużyny seniorskiej naszego klubu - mówi Piotr Dejworek.\nKadra Granatu - Sezon 2020/21 - runda jesienna\nBramkarze: Patryk Sieczka (1999, wychowanek), Dawid Strzelec (2002)\nObrońcy: Adrian Bednarski (1994), Bartłomiej Papros (1994), Karol Dudzik (1992), Maciej Głowaczewski (1998, wychowanek), Szymon Boruch (2003), Patryk Kędra (1999),\nPomocnicy: Damian Szewczyk (1994), Tomasz Bartosiak (1994), Damian Parszewski (2001, wychowanek), Jakub Gurski (2001), Arkadiusz Krzymieński (1994, wychowanek), Jakub Łubek (2001, wychowanek), Konrad Angelo (2002, wychowanek), , Mateusz Stopiński (2000, wychowanek), Karol Wasik (2001).\nNapastnicy: Krzysztof Rzeszowski (1990, Kacper Gładyś (2001, wychowanek), Dawid Bilski (2001, wychowanek), Karol Mojecki (1989), Bartosz Sot (1994)\nTerminarz - Runda jesienna\n1. kolejka, 18.07.2020 (sobota),11.00 GRANAT Skarżysko - PARTYZANT Radoszyce\n2. kolejka, 25.07.2020 (niedziela), 17.30 OLIMPIA POGOŃ Staszów - GRANAT Skarżysko\n3. kolejka, 2.08.2020 (niedziela), 11.00 GRANAT Skarżysko - GKS Rudki\n4. kolejka, 9.08.2020(niedziela),17.30 Lubrzanka Kajetanów - GRANAT Skarżysko\n5. kolejka, 15.08.2020 (sobota), 17.00 GRANAT Skarżysko - TS 1946 NIDA Pińczów\n6. kolejka, 23.08.2020 (niedziela),17.00 SPARTAKUS Daleszyce - GRANAT Skarżysko\n7. kolejka, 29.08.2020 (sobota), 17.00 GRANAT Skarżysko - MKS STAR Starachowice\n8. kolejka, 5.09.2020 (sobota), 16.00 GRANAT Skarżysko - ALIT Ożarów\n9. kolejka, 13.09.2020 (niedziela), 16.00 WIERNA Małogoszcz - GRANAT Skarżysko\n10. kolejka, 19.09.2020 (sobota), 15.00 GRANAT Skarżysko - MKS Neptun Końskie\n11. kolejka, 27.09.2020 (niedziela), 15.00 Łysica Bodzentyn - GRANAT Skarżysko\n12. kolejka, 3.10.2020 (sobota), 15.00 GRANAT Skarżysko - OKS Opatów\n13. kolejka, 11.10.2020 (niedziela), 15.00 Hetman Włoszczowa - GRANAT Skarżysko\n14. kolejka, 17.10.2020 (sobota), 14.00 GRANAT Skarżysko - GKS Nowiny\n15. kolejka, 25.10.2020 (niedziela) 13.00 AKS 1947 Busko Zdrój - GRANAT Skarżysko\n16. kolejka, 31.10.2020 (sobota), 13.00 GRANAT Skarżysko - MORAVIA Morawica\n17. kolejka, 8.11.2020 (niedziela), 13.00 MKS ORLICZ Suchedniów - GRANAT Skarżysko\n18. kolejka, 11.11.2020 (środa), 13.00 GRANAT Skarżysko - CZARNI Połaniec\n19. kolejka, 15.11.2020d (niedziela), 13.00 NAPRZÓD Jędrzejów - GRANAT Skarżysko\nDolny rząd od lewej: Karol Wasik, Damian Parszewski, Jakub Gurski, Szymon Boruch, Kacper Gładyś, Tomasz Bartosiak, Maciej Głowaczewski, Karol Dudzik. Środkowy rząd od prawej: Nikodem Łoskot, Wiktor Pluta, Krzysztof Rzeszowski, Patryk Sieczka, Dawid Strzelec, Oliwier Świtoń, Piotr Siemieniec, Jakub Nowak, Dawid Bilski Górny rząd od lewej: Karol Mojecki, Bartłomiej Papros, Patryk Kędra, Damian Szewczyk, Bartosz Sot, Adrian Bednarski, Aleksander Świtoń, Fabian Fuk, Kamil Kobryń


I Świętokrzyska Olimpiada Przedszkolaka – dodatkowy termin rejestracji – Kuratorium Oświaty w Kielcach\nJesteś tutaj: Strona główna » Szkoły i organy prowadzące » Olimpiady, konkursy, turnieje » I Świętokrzyska Olimpiada Przedszkolaka – dodatkowy termin rejestracji\nSzanowni Państwo, w związku z dużym zainteresowaniem I Świętokrzyską Olimpiadą Przedszkolaka i zbliżającym się okresem ferii zimowych, informuję, iż przedłużono możliwość rejestracji przedszkola lub innej formy wychowania przedszkolnego do dnia 31 stycznia 2020 r.\nProsimy o rejestrację korzystając z formularza zgłoszeniowego\nSzczegółowe informacje na temat organizacji etapu gminnego I Świętokrzyskiej Olimpiady Przedszkolaka zostaną przekazane w kolejnym komunikacie.\nOsoby do kontaktu w sprawie Olimpiady:\nwizytator Irena Sobieraj – irena.sobieraj@kuratorium.kielce.pl, tel. 41 350 18 57\nwizytator Elżbieta Szczęsna-Kusak – elzbieta.szczesna@kuratorium.kielce.pl, tel. 41 350 18 57\nNastępny artykuł VIII Międzyszkolny Konkurs Poetycki im. Łukasza Uniejewskiego\nPoprzedni artykuł Ogólnopolski konkurs „Kwalifikacja przyszłości”


Kandydaci do window dressing z sWIG80 - Puls Biznesu - pb.pl\nKandydaci do window dressing z sWIG80\nopublikowano: 28-12-2011, 15:48\n"Parkiet" przypomina dziś o - jak napisano - raczej wątpliwym pod względem etycznym podbijaniu stóp zwrotu przez fundusze w końcówce okresów rozliczeniowych, np. pod koniec kwartału czy roku.Tzw. strojenie okien (ang. window dressing) rzadko robione jest w sposób, który widać na pierwszy rzut oka, choć i tak się zdarza (by przypomnieć tylko podbijanie notowań ABC Daty). Łatwiej o nie tam, gdzie płynność i rozmiary spółki stosunkowo nieduże. Przyjrzeliśmy się więc firmom z sWIG80 i spróbowaliśmy wytypować te, które na dwóch ostatnich sesjach w tym roku mogą zaliczyć nadzwyczajny wzrost.\nW pierwszej kolejności odrzuciliśmy te spółki, które, licząc od początku roku, mają dodatnia stopę zwrotu. Jest ich tylko 10: Action, City Interactive, Cognor, Famur, Integer, Krezus, Police, Sygnity, Wawel i Octava.\nNastępnie sprawdziliśmy akcjonariat pozostałych firm. W 18 spółkach powyżej progu 5 proc. nie ma żadnego funduszu.\nW pozostałych 52 przypadkach największą część akcjonariatu fundusze kontrolują w Elektrobudowie (57,6 proc.), Compie (42,2 proc.), AB (34,8 proc.), Bomi (33,6 proc.) i Radpolu (32,4 proc. - we wszystkich przypadkach zsumowaliśmy stan posiadania tych funduszy, które ujawniły się z pakietami powyżej 5 proc.). To jednak niekoniecznie może być dobry trop, bo w każdą z tych spółek zaangażowane są co najmniej trzy fundusze (w Elektrobudowie aż 6, w Compie 5), a gra toczy się raczej o pokonanie rywali, a nie absolutną stopę zwrotu.\nWytypowaliśmy więc te spółki, w których obecne są co najwyżej 1-2 fundusze, a jednocześnie stopa zwrotu od początku roku jest mocno ujemna - plasująca spółkę w gronie 20 najsłabszych w portfelu indeksu. Efekt selekcji w tabeli.\nspółka fundusze w akcjonariacie stopa zwrotu od początku roku\nDuda BZ WBK AM (5,32%) -61,6%\nMostostal Zabrze ING OFE (5,97%) -56%\nTrakcja Polska ING OFE (6,54%) -83,7%\nHydrobudowa Polska ING OFE (11,04%) -76%\nPolnord Templeton (11,6%) -58,4%\nGant Ipopema TFI (13,8%) -61,8%\nJW Construction PPIM (7,62%), PKO TFI (5%) -67,2%\nMirbud BPH TFI (5,68%), PPIM (82,4%) -54,5%\nErbud Aviva OFE (9,36%), ING OFE (10,04%) -74,6%\nŹródło: pulsinwestora.pl na podst. danych GPWInfostrefa i Bloomberg\nNa liście nie dziwi nadreprezentacja spółek budowlanych i deweloperskich, bo to właśnie te sektory przez cały rok wyraźnie odstawały od reszty rynku. Ciekawostką jest też to, że w akcjonariacie aż czterech z wymienionych firm jest ING OFE.\nJeśli wziąć pod uwagę tylko te spółki, w których znaczne udziały mają TFI, a nie OFE (tym ostatnim może mniej zależeć na stopie zwrotu, ko rankingi KNF sporządzane są po pierwszym i trzecim kwartale), to lista wygląda jak poniżej:\nspółka fundusz (udział procentowy)\nCalatrava Idea TFI (6,03%)\nAsseco CE ING TFI (6,59%)\nMNI Aviva (7,44%)\nPolnord Templeton (11,58%)\nLentex PPIM (8,21%)\nHawe PPIM (9,55%)\nAlchemia PPIM (10,59%)\nMirbud BPH TFI (5,68%), PPIM *,24%)\nIpopema TFI Allianz (6,5%)\nElektrotim ma umowę o wartości 27 mln zł\nNapięcia po umowie Kurdów z ExxonMobil\nTFI / Kandydaci do window dressing z sWIG80


Dante (Jellenta)/Apoteoza - Wikiźródła, wolna biblioteka\nDante - Apoteoza\nRaj jest cały apoteozą nietylko opisaną, lecz i odczutą, nietylko powszechną, ale i własną. Nie podobna wątpić, że u schyłku swego życia poeta zaznał przedsmak wstąpienia w owo niebo poetyckie, które się zowie chwałą i nieśmiertelnością. Jeden z czcicieli, Johannes de Virgilio, zapraszał go przecie do Bolonii, obiecując uroczystą koronacyę na wieszcza.\nJuż wtedy więc wawrzyn był przygotowany. Ale poeta nie kwapił się, radę kornego przyjaciela odrzucił, a sam szukał nowych zagadnień, nowych dla umysłu trudności. Czasami zdaje się jakoby miał ambicyę poznania wszystkiego i zostawienia wszędzie, we wszystkich większych miastach północnych Włoch — cząstki swej potężnej duszy. Wędrował więc do Mantuy, na grób Wergiliusza, i tam podobno wdał się w badania nad «Żywiołami ognia i wody». Porwany żądzą przyrodoznawczą, po powrocie do Werony stoczył publiczną w tej materyi dysputę w kaplicy Ś-ej Heleny wobec całego ciała naukowego.\nTo pragnienie nauki i nauczania, wobec mnogości i rozkwitu szkół wyższych, bardzo łatwo mogło Alighierego zbliżyć do jednej z wszechnic. O tem, że był w Sorbonnie, niepodobna wątpić, wielu zaś jest zdania, że tam nawet wykładał teologię i egzegezę Pisma Świętego . Inni sądzą, że szedł raczej uczyć się niż nauczać. Trudno z tem pogodzić późny bądź co bądź wiek poety. Przytem układ i styl ważniejszych prac naukowych Danta czyni wrażenie, jakgdyby one powstały właśnie z zapisków profesorskich — zwłaszcza rozprawa O mowie ludu . Jest przeto więcej niż prawdopodobne, że zajmował katedrę, i to niejednokrotnie, bo i w Paryżu i w Bolonii, a może nawet w Padwie.\nŁatwowierni chcieliby widzieć ślady stóp wielkiego wędrowca po całej niemal Europie, a przynajmniej doprowadzić je do Anglii .\nNie mamy pewności jak długo korzystał z gościnnego dachu wielkodusznych władzców Werony. Najpewniej aż do roku 1317, choć, być może, z pewnemi przerwami. Zdaje się, że nawykły do ciągłej tułaczki i chciwy świata całego, nie umiał zagrzać miejsca, — cnoty leżenia wygodnego «pod pierzyną i w puchach łoża» nie posiadał. Nie wiemy też napewno kiedy zaproszony został i przybył na dwór raweński ale sam ten okres ostatni w życiu poety ukazuje się w świetle wyraźnem.\nPrzynajmniej to, co o nim opowiada Boccaccio, brzmi bardzo pewnie i stanowczo.\nGuido Polenta, zwany też Guido Novello, pan Rawenny, był bratankiem Bartłomieja da Polenta, którego widzieliśmy wyżej walczącego pod Campaldino, i nieszczęsnej jego siostry, Franczeski. Kronikarze sławią jego szlachetność, dzielność i wykształcenie, oraz lubowanie się w otoczeniu ludzi światłych. Dantemu okazał względy wyjątkowe, gdyż pierwszy wyciągnął doń rękę i z całą subtelną wyrozumiałością dla drażliwostek sławnego męża, zaprosinom swym dał formę jakoby o łaskę się ubiegał. Nie trudno domyśleć się, że poeta znalazł tutaj osłodę wygnania. To pewna, że rozwinął też bogatą działalność jako mistrz poetyki i zyskał wielu uczniów.\nSą przypuszczenia, że wstąpił u schyłku żywota do zakonu Ś-go Franciszka; jednak nic poważnego na ich poparcie nie przytoczono, znany zaś sceptycyzm jego wobec sług Kościoła odbiera tym domysłom wszelką nawet logikę. A przytem był snadź po dawnemu mężem politycznym, skoro rycerski łaskawca wyprawił go z misyą poselską do Wenecyi w sporze, który wyniknął w r. 1321. Ta jednak podróż poety przez okolice błotniste podkopała właśnie jego zdrowie, którego starczyło już potem na bardzo krótko.\nLos mu oszczędził samotności w tych ciężkich przejściach niemocy; zdaje się bowiem, że nie małą była mu pociechą blizkość dzieci. W Rawennie mieszkali Pietro Jacopo i córka, Beatrice \n Tkliwe podanie opiewa, iż ona-to najczulej wspierała go w ostatniej dobie życia, które zgasło w r. 1321, w dzień Podwyższenia Krzyża Świętego t. j. we Wrześniu, a potem bezmierny swój żal koiła w klasztorze...\nTak więc uleciał duch wieszcza nad wieszcze.\nGuido da Polenta wyprawił mu pogrzeb okazały, a mary przyozdobił bogato w emblemata poezyi. Najprzedniejsi obywatele zanieśli zwłoki w trumnie kamiennej i złożyli w kaplicy kościoła San Pier Maggiore, należącego do zakonu Braci Młodszych (Frati minori), a potem w mieszkaniu poety Guido wygłosił, wedle ówczesnego zwyczaju, mowę pozgonną, sławiąc wielkie cnoty i geniusz zmarłego.\nNad mogiłą, niby dymy kadzideł, wzbiły się w górę legendy, rzucające na wielką postać światło coraz bardziej cudowne. Otoczyły one jego żywot cały od kolebki, a nawet i przed kolebką. Oto matka poety siedziała raz w cieniu drzewa laurowego i widziała jak dziecię, które nosiła w swem łonie, przemienia się w pasterza, a potem w pawia, symbol chwały. Opowiadano, iż jeden z poległych pod Campaldino zmartwychwstał, aby opisać mu królestwo zaświata, w którem przebywał — i że stąd wzięła się Komedya Boska. Od ust do ust szły dziwy bądź mytyczne bądź anegdotyczne o nadzwyczajnym rozumie poety i uroku wywieranym przez święty poemat .\n Ale z tem światłem czas jakiś walczyły jeszcze mroki przesądu i nienawiści i nie prędko dano popiołom Danta spocząć naprawdę.\nW r. 1329 legat papiezki, Bertrand du Poyet, grasujący po Romanii, kazał spalić Monarchię publicznie, jako dzieło kacerskie, i już miał uczynić to samo z kośćmi jej twórcy, gdy oparli się temu rycerz florencki Pino della Tosa i Ostagio da Polenta i oszczędzili Włochom hańby. Godzi się nadmienić, że jeszcze w wieku bieżącym, za panowania austryackiego, odwiedzanie grobu Danta poczytywane było za czyn buntowniczy.... .\nAle światło gloryi nad głową poety już wtedy zwyciężało. Przyszło Odrodzenie i złożyło u stóp mogiły jego najwyższą daninę uwielbienia, jaką znają dzieje poezyi.\nPotem fale zachwytu rozeszły się z Włoch dalej, na wszystkie piśmiennictwa ogarnięte zorzą nowej twórczości.\nDante rośnie i głową sięga niebios jako natchniony symbol jasnowidzenia i proroctwa, arcymistrz fantazyi, wcielenie tragicznego czynu. Niemasz w liczbie wielkich poetów nowej doby takiego, któryby nie żywił się wieszczym duchem Boskiej Komedyi.\nWięc Dante żyje w chwili obecnej, w szamocącej się poezyi wieku — życiem własnem, niespożytością wytchnionego na świat piękna? A może to prędzej szanowna relikwia, pół-bóg zdobiący orszak Parnasu, lecz lirą przebrzmiałą niezdolny wzruszać prawdziwie a silnie?\n W wieku, którego chwałą i godłem — szczerość, nie wolno być obłudnym, nawet względem marmurowych bogów. I o Dantym przeto wyznać można bez najmniejszej ujmy dla religii sztuki, że nie zupełnie i nie łatwo dostroić się doń może smak człowieka spółczesnego. Tu niema owego naturalnego spółdrgania, które wywiązuje się między nami a utworem z ducha nowego poczętym. I przedewszystkiem staje temu na zawadzie niezrozumiałość wielu najważniejszych motywów i obrazów.\nDo Danta przystępować trzeba w zbroi erudycyi historycznej, a przynajmniej ze znawstwem dziejów Włoch i Florencyi, Stolicy Apostolskiej i całych Wieków Średnich. Pieśni jego widzimy zawsze w otoczeniu objaśnień, które nieraz zalewają poprostu tekst, obszerniejsze od niego dziesięćkroć. Nieskończone litanie nazwisk i dat przerażają i odpychają: a wiadomo, że żadne dzieło sztuki nie sprawia prawdziwej, żywiołowej rozkoszy, jeśli go nie możemy chłonąć wzruszeniem, brać bezpośredniem uczuciem, jeśli jest niezrozumiałe. Zachwycać się można tylko tem, co wpada w sferę naszego uczucia, nieznane zaś imiona, zagadkowe allegorye zostają zwykle w samej książce, i jesteśmy wobec nich zimni albo zakłopotani.\nZ tego względu arcydzieło Danta najlepiej porównać do niektórych starych malowideł włoskich — dajmy na to Benozza Gozzoli. Nie biorę dawniejszych jeszcze, jak Orcagni, bo te grzeszą karykaturą i, choć bardziej współczesne Boskiej Komedyi, w gruncie rzeczy nie zasługują nawet na porównanie z nią. Gozzoli nadaje się tu lepiej: przypomnę ściany domowej kaplicy Medyceuszów, pokryte całkowicie freskami jego niezmordowanego pędzla. I jemu nie zależało na jasności; kaplica jest tak ciemna, że gdyby nie człowiek, który, siedząc w zagłębieniu okna, blachą polerowaną rzuca po kolei mdławe światło na malowidła, nic-byś nie widział i nie zrozumiał. Są to zaś całe tłumy, orszaki, pochody figur, z których każda jest zarazem portretem prawdziwej osobistości. Wskutek tego mają one inne, daleko pełniejsze znaczenie dla dziecka Florencyi niż dla przybysza z obcych krajów, który tylko jednem uchem może słuchać objaśnień przewodnika. Zostaje mu wprawdzie sama tak zwana czysta sztuka, rysunek, koloryt, kompozycya, duch artysty — tak, ale zniknął duch dzieła, temat, wewnętrzna intencya malarza, i to silne uczucie uwielbienia, hołdu lub zgrozy, które było główną sprężyną twórczości. To przecież nie uczty i ceremonie Pawła z Werony, działające na nas bez pomocy klucza samą wystawnością, przepychem i południową siłą typów.\nW ogólności ta wielka, niebywała w poezyi tłumność, którą spotykamy w Boskiej Komedyi, da się zrozumieć tylko na tle całej sztuki włoskiej, a przedewszystkiem szkoły florenckiej. Same prawie sceny na skalę olbrzymią: oto jeden z jej zewnętrznych rysów znamiennych. Całe narody i społeczeństwa, całe kościoły i armie na obrazach: oto widok pospolity. Niepojęta po wszystkie czasy łatwość kompozycyi, układu figur, dar urozmaicania, dziwna swada rysunku i kolorytu — słowem, to, co cechuje większość mistrzów Odrodzenia jak Rafael, Michał Anioł, Tintoretto, pozwoliło stwarzać płótna olbrzymie i zaludnione. Było to znamieniem potęgi i nadludzkiej płodności, ale zarazem i przeszkodą do skupienia, do tego wpatrzenia się głębokiego w duszę ludzką, w tajemnicę człowieka, którem zadziwia Lionardo da Vinci. One nadają przewagę znakomitą — zdaniem mojem — Madonnom Rafaela nad jego Stanzami, a niewielkim obrazom Buonarottiego na pułapie kaplicy Sykstyńskiej, jak Stworzenie Adama — zwycięztwo nad Sądem ostatecznym. One sprawiły, że o tyle głębsi nieraz są Hiszpanie Murillo i Velasquez.\nOwoż poeta nasz należy do grona owych mocarzów tworzenia, którym nadmiar liczebny figur zaszkodził. Chcąc ogarnąć wszystkie, nie mógł dostatecznie rozwinąć i pogłębić dramatów pojedynczych. Niektóre przepiękne miejsca, jak lot Paola i Franczeski, migają zaledwie przed nami. Bohaterowie i potępieńcy piekieł trzymają się kilkoma wierszami. Czytając, chciałoby się ich przybliżyć i obejrzeć, w ich straszne twarze spojrzeć: a tymczasem ledwieś ich ujrzał — już przed tobą kto inny, inny okrąg, inna pieśń, inne postacie.\nJest w tem jakaś szczodrobliwość w rodzaju Tintoretta i jakieś niesłuszne równouprawnienie artystyczne. Niemasz gatunkowego ciężaru w tych wydarzeniach, które są jednak powołane do odegrania szczególnie tragicznej roli piękna, i proszą się o to, ażeby je wysunąć na czoło. Mistrz zostawił jakoby następcom wyzyskanie takich motywów jak męki Ugolina lub Paola i Franczeski.\nAle nie kusił tak bardzo tłomaczów-poetów z bożej łaski. Przekładali go najczęściej estetycy, lecz nie pieśniarze. Czyż bowiem chce się transponować melodyę, która rozłakamia muzyka, lecz zostawia go głodnym? Przypomnijmy sobie, że Mickiewicz, ażeby otrzymać jednę dłuższą symfoniczną całość, musiał sięgnąć aż do trzech pieśni i że z każdej mógł wziąć zaledwo po kilkadziesiąt, a z XXXII zaledwo kilkanaście wierszy.\nAle za to ten mistrz jest jedynym, co widział i odtworzył piekło, czyściec i niebo — i to wystarcza! Przeniósł w nie świat istot ziemskich, ludzi realnych i zamienił w cienie, w duchy. Jest to byt szczególny, nieprawdopodobny, a jednak prawdziwy; nigdy nie budzi w nas niedowierzania; przemawia do serca i do umysłu językiem najczystszej prawdy, i nieraz ludzie łatwowierni pytali: czy Dante w rzeczy samej nie przeszedł za życia przez Piekło? z osobą jego kojarzono swąd szatański. Mimo że jego kraina potępienia ma pewien zarys i granice — wiadomego stożka, wierzchołkiem tkwiącego w najgłębszych otchłaniach ziemi, na każdym kroku czyni wrażenie czeluści niezmierzonej; jej kontury rozpływają się we mgłach i łunach; jej mieszkańcy przedstawiają się nam w najdziwniejszych grupach i pozach; sceny najbardziej fantastyczne, najdziksze potwory i rodzaje katuszy, niesłychane żywioły — zaznaczone są tylko, ale ręką bajecznie pewną, kolorem potężnym, z poczuciem ruchu i zgiełku, które oszałamia, z odgłosem wrzawy, wycia, jęków i skarg — ogłuszającym, tym odgłosem, który pewnie ongi budził trwogę.\nSzumią wśród nocy bez gwiazd i księżyca;\nSłucham i łzami nabiegła źrenica.\nOkropny hałas, tysiączne okrzyki,\nWybuchy gniewu, szlochania boleści,\nI wycie mężów, i lament niewieści.\nZgiełk przeraźliwy tak rozlicznych wrzasków\nTo wre naprzemian, to się społem zetrze,\nJako tumany afrykańskich piasków,\nKiedy się zerwą i zmącą powietrze.\n(Przekład A. Mickiewicza).\nTen sposób tworzenia nie ma w poezyi równego; trzeba go znowu zestawić z malarstwem późniejszem, — nie z dziełami Giotta, sztywnemi jeszcze i jednostajnemi, lecz z Michałem Aniołem lub mistrzami szkoły weneckiej. Rafael wydałby się jeszcze zbyt symetrycznym i spokojnym. Nawet Rubens w swych sądach ostatecznych jest zbyt jednostajny, przez ów koloryt zielono-siny i przez układ, w którym stale powtarza się motyw spadania z góry w dół, i wzlatywania z dołu do góry. Ta swoboda rysowania niezwykłego ruchu i grup, ta intuicyjna znajomość scen i póz niezdarzających się w rzeczywistości, ten puls namiętny, gwałtowny — są wogóle czysto malarskie. Drga w nim ów nerw improwizacyi szybkiej i polotnej i hojnej właściwej tylko Włochom, a zarazem pewna szlachetna i urocza płynność koncepcyi. Prawie że nie pragniemy, ażeby w tych grupach niemożliwego lotu było więcej logiki i usprawiedliwienia. Przy nich realizm wydałby się brutalnym, kiedy nawet okrzyczany za szorstki realizm Caravaggia jest dziwnie szlachetny i poetyczny; proszę wziąć jego «Złożenie do grobu» w Watykanie i porównać z niem wiszące w sąsiedniej sali płótna ostatnich dni — jaka w nich grubość, trzeźwość i biała, codzienna jasność!\nOwoż taki byt, nieprawdziwy, a jednak przekonywający, byt cieniów, ale nie wodnisty i nie czczy jak mgła — ma cała Komedya Boska. Jest to forma istnienia jedyna, — jakoby w czwartym wymiarze.\nLudziom nowym potrzeba jednak piękna bardziej intensywnego, i dlatego ukochali oni w dziele Danta to, co daje wzruszenia trwałe i silne; pojedyńczym, a tak niezliczonym, ogniwom Komedyi składać można hołd dosyć zimny, lecz szczery podziw budzić musi olbrzymia skala kompozycyi, wogóle całość utworu, który po wsze czasy przerastać będzie inne ogromem treści, wiedzy, poezyi i wszechludzkich dążeń. Pozostanie na zawsze arcy-wzorem, oślepiającem światłem — cudowne połączenie w jednym człowieku ziemi z niebem. Bo czy może być coś wznioślejszego nad obraz duszy, w której przedziwnie złożyły się, niby warstwy, jedna nad drugą, energia tytana, miłość dla Ludzkości i eteryczna wzniosłość wyznawcy czystej boskiej idei? W planie mystycznej wędrówki znalazła wcielenie cała pełnia i żądza doskonałości i cały przebieg wznoszenia się do najwyższych wyżyn.\nPielgrzym świątobliwy, choć stąpa po ziemi, jej żywemi wspomnieniami oddycha, oddał przecie myśl potężną a rozległą jak świat — dobru i prawdzie wiekuistej. Wybraniec, wpuszczony do krain Zaświata przez tych, «co gdy chcą — mogą» — jak odpowiada stale Wergili krnąbrnym stróżom piekieł — choć ma w sobie ciężar materyalny namiętności i uczuć ziemskich, osiągnął jednak to, że spojrzał w oblicze bóstwa i ujrzał rzeczy, do których opisania sił zabrakło wyobraźni szczytnej, i sfery, kędy «miłość wprawia w ruch słońce i gwiazdy». Uwieńczył dramat ziemi i Ludzkości — wizyą świętych osób i prawd, a tem samem postawił na szczycie wizyę, wizyę raju duchowego ukoronował na królową poezyi, cnót i nauk.\nGdy się zastanowimy na chwilę nad samym pomysłem Komedyi, uczuwamy, że to jednak wynalazek poetycki nadzwyczajny — zużytkować plastykę katolickiej wyobraźni dla idei trzech bytów pośmiertnych, w ten sposób jak to uczynił Dante. Najprostszym w świecie środkiem zapełnił zaświat drgającem życiem, a świat realny przekształcił w poetyczne widma. Takie odkrycie musiało się stać nową dla twórczości erą — i stało się też erą. I jeżeli o tem często zapominamy, to dlatego, że zapominamy również, iż ongi słońce obracało się naokoło ziemi. Do wielkich odkryć przywykamy łatwo i zdaje się nam, że się same zrobiły — Bóg wie jak dawno. A przecież były czasy, kiedy zdumiewano się nietylko zasadniczym pomysłem Komedyi, lecz jego rozgałęzieniem i konsekwencyami, tak, jak się one wyraziły w szczególnym układzie kar i pokut, w świecie zwierząt, tam wprowadzonych. Pisano wczoraj jeszcze studya o różnych pojedynczych zmyśleniach Piekła i Czyśćca, tak jak przyrodnik pisze monografię pewnej rodziny zwierząt lub roślin, albo prawnik rozprawę o rzeczywistym kodeksie karnym.\nZapominamy wreszcie i dlatego, że koncepcya mistrza włoskiego weszła niejako w duchowy skład całej wogóle poezyi. Gdy się znalazł model zaświata, i w dodatku tragicznego, a tuż obok wzór raju, wielcy poeci nie mogli być nań nieczuli. Dante, zapładniając malarstwo w osobach Rafaela, Michała Anioła, Botticellego i wielu innych wielkich i wielu średnich, jak Piotr Cornelius, zapłodnił również literaturę. Dużo mu pewnie zawdzięcza całe epos włoskie, i niemniej — wszechludzkie, w poezyi różnych narodów.\nStworzył on największy gmach poetycki i styl — styl epopei, której bohaterami nie są rycerze, lecz Ludzkość walcząca duchowo, idąca przebojem przez potęgi złe. Prawda, że natchnął więcej protestantów niż katolików, i że tacy jak Milton, Klopstock i niewątpliwie owiany duchem dantejskim Byron, Shelley i Goethe, stoją na pozór na biegunie przeciwległym myśli religijnej; ale świat pozazmysłowy w Raju Utraconym, w Messyadzie, Kainie i Fauście oddycha niewątpliwie atmosferą dantejską. Choć słychać w niej zgrzyty cynizmu szatańskiego, owdzie znów buntu prometejskiego — pierwiastki nienawistne florentczykowi — to jednak wszędzie mamy do czynienia z piekłem lub niebem.\nNawet tam, gdzie swą pieczęć wycisnął styl grecki Eurypidesa i myt o Prometeuszu, albo gdzie drga tchnienie Jezajaszowe melodyi hebrajskich — znać zarazem, jako pokład zwierzchni, surowy i ewangieliczny patronat Danta. Różnice, jakie zachodzą między protoplastą a samym jego rodem, to długie pięć wieków reformacyi i rewolucyi; podobieństwo zaś tkwi w krytyce świata, za pośrednictwem nadświata, w potępieniu złowrogich mocy politycznych i moralnych: tyranii, grzechu, zdrady, okrucieństwa. Jednę i tę samę nazwę ma dla Boskiej Komedyi i Fausta Burckhardt: «wspaniały, zamknięty w sobie obraz świata całego» . «Każdy z tych poetów był zresztą świadomym i żarliwym wyznawcą Danta, a wielu po dzień dzisiejszy pilnie lutni jego nadsłuchuje.\nPodobnież idea Beatryczy, jako anioła opiekuńczego i elegijnego przewodnika poety — czarowała i dziś jeszcze czaruje i zachęca do naśladownictwa .\nBo Dante zachował w tych afektach całą swą świeżość. Zagaśnie może kiedyś jego aureola epiczna, ale zostanie wdzięk obu opiekuńczych postaci i głęboka miłość, z którą pielgrzym się do nich zwraca. To, co on uczuwa na widok swej nadziemskiej kochanki i przy każdem słowie mistrza łacińskiego — jest cudną słodyczą, kornością, pełną prze-szlachetnego wdzięku, szczerością uwielbienia i podzięki niezrównaną. W ten sposób nikt przed Dantym nie mówił i nie czuł. On, jak drugi Tymon, wynalazł wielostronną lirę, na której można takie akordy wygrywać.\nWidzieliśmy przecie, że pierwszy odważył się poczytać mowę wiązaną bogów za mowę — ludu. Taki czyn zuchwały, taki zamach na całą tradycyę wiedzy, poezyi i wszechnic, potwierdzający może samouctwo poety — świadczy sam przez się wymownie, że Dante odczuwał piękno inaczej niż wszyscy poprzednicy i rywale. Oczywiście, tym wrogiem łaciny i konwencyonalności była potęga, szczerość i bogactwo uczuć poety, to wszystko, co się jarzmić nie daje, lecz wyrywa się z siłą żywiołową z serca. Tak samo odczute są jego canzony, sonety i Nowe życie. «Kiedy się je czyta — mówi słynny znawca sztuki włoskiej, Burckhardt — to widać, że poeta własną duszę przed nami otwiera i chwyta najdelikatniejsze odcienie radości i żałoby, aby potem siłą woli ubrać je w najszlachetniejszą formę. I wydaje się wówczas «jakgdyby w Wiekach Średnich wszyscy bez wyjątku poeci samych siebie unikali, a on jeden sam siebie był odszukał i zbadał. Choćby nawet nie był stworzył Boskiej Komedyi, już przez ten opis swej młodości jest granicznym słupem pomiędzy Wiekami Średniemi a nowożytnemi czasy. Umysł jego i dusza czynią olbrzymi krok ku poznaniu życia wewnętrznego».\nBo w tych Wiekach Średnich panowała poezya trubadurów, pełna zimnych, sztucznych zwrotów i czczych słów, konwencyonalna i zużyta — a Dante wprowadził «nowy słodki styl (dolce stil nuovo), uczucia proste i mocne, wyrażenia zwięzłe i jasne oraz silne opisanie sytuacyi». Wszystkie ludy po wszystkie czasy mogą go zrozumieć i odczuć jego myśli.\nJest on też pierwszym wielkim subjektywistą — a nie brak książek, w których nazwany został nawet indywidualistą. Boć zważmy, że choć tak tkliwie pokorny wobec swych boskich towarzyszy, nie przestaje być jednak wybranym między ludźmi. Wyróżnił osobę swoję z pośród całego ziemskiego świata i nadał jej niesłychany przywilej — wstępu za życia do trzech krain wieczności. Mówi też i opowiada «od siebie», podmiotowo, a nawet własne losy i uczucia wplata w rozmowę z cieniami i w ich dzieje — na każdym niemal kroku. Wszystko, co maluje, sam widział i odczuł, wszystko przeprowadził przez ogień własnej duszy.\nI, o, dziwo, z tego subjektywizmu w tworzeniu zdaje sobie sprawę jak świadomy estetyk i wynosi jego zalety w różnych urywkach różnych dzieł swych. I chociaż, jako uczeń Ś-go Tomasza z Akwinu, tem samem pozostaje pod wpływem Arystotelesa i idei nowoplatońskich i uważa piękno za odblask Boga i nieba, to jednak sztukę czyni zależną od natchnienia i przejęcia się.\nWięc śpiewa wprost — w pieśni Della vera Gentilezza: «Kto chce stworzyć postać, zdoła tylko wtedy, gdy nią być potrafi», a w Biesiadzie rozwija tę myśl jeszcze dobitniej i szczerzej w słowach zdumiewająco dzisiejszych. «Żaden malarz nie potrafiłby stworzyć jakiejkolwiek figury, gdyby wprzód nie czynił się w duchu takim, jaką figura być miała» .\nZasadę tę głęboko wziął do serca Giotto, który miał odwagę czerpać z własnych doświadczeń i spostrzeżeń i dzięki temu stworzył nowe malarstwo, jak jego mistrz stworzył nową poezyę i był pierwszym prawodawcą piękna wszechludzkiego.\nMistrz ten, w swej zrywającej wszystkie tamy szczerości — nie tylko poezyę, ale i naukę chciał uczynić żywą i ludzką (w Convito) i uwolnić od bizantynizmu szkolarzów. Wszystko, słowem, co wyrzekł i czego nauczał, było odczute i jako takie musiało mieć władzę porywania. Oto dlaczego służy sam za natchnienie wielu szczerym geniuszom, aż do dnia dzisiejszego.\nNiedościgła siła wyobraźni sprawiła w nim, że poetyckie fantazye oddaje z prawdą potężnych hallucynacyj, która się udziela czytelnikowi. I każdy przyznać musi, że na ten sam rodzaj silące się poematy, jak Jerozolima wyzwolona lub Raj utracony są tylko malowaniem, nieraz nawet mało łudzącem, Komedya zaś jest widzeniem — rzeczywistego naocznego świadka i współaktora.\nJakie wymowne świadectwo tkwi w tem, iż na posługi oddał mu swój ołówek najszczerszy może, najbardziej subtelny, najbardziej młodzieńczy geniusz epoki prerafaelicznej — Sandro Botticelli! I w tem, że jego cykl rysunków do Boskiej Komedyi jest naprawdę zbiorem arcydzieł, w których cudownie się sprzęgły lekkość, powiewny wdzięk, iście dantejska pokora w postaci wieszcza i iście dantejska, królewska wspaniałość w obrazach czyśćca i nieba. Jakieś niezrównanie wiosenne życie, tłumna, a przytem przestrzenna oryginalność układu i linii wprost czarująca. Gdy np. z płomieni świec tworzą się długie smugi kręte, okalające całą prawie scenę w sposób dziwnie prosty i uroczy — to czujemy całą niższość naciąganych krzywizn w obrazach dzisiejszych.\nI tak samo czerpią z tej skarbnicy romantycy nowocześni jak Ary Scheffer lub niedający się określić żadnem imieniem ogólnem, Böcklin, albo nowy prerafaelita — Dante Gabryel Rossetti.\nChcę głównie zwrócić uwagę na dzieła dwu pierwszych, osnute na tym samym motywie Paola i Franczeski, mającym dla malarza swą główną ponętę w fatalistycznym węźle miłości i żałoby — oraz w wierszach:\nGdy mi to jeden z duchów opowiadał,\nDrugi tak szlochał, że litością zdjęty\nTraciłem zmysły, jak gdybym umierał,\nI padłem jako martwe ciało pada.\nOba godne uwielbienia, — Scheffera bodaj w stopniu wyższym. W jego przedziwnej, płynącej w przestrzeni grupie, o charakterze doskonale mistycznym i tchnieniu prawdziwie zamogilnem — kochanek ma głowę odwróconą przejmującym bólem i wstydem, że płacze, wstydem, że zgrzeszył. Fałdą szaty zakrywa oczy, a Franceska, jaśniejsza i delikatna, objąwszy kochanka za szyję, tuli głowę do jego piersi, senna jakąś śmiertelną żałością. To prawdziwe cienie ludzi, co zasnęli śród smutku i miłości, co mają w sobie straszny jad sumienia, ale są zarazem sądowi ziemskiemu nieprzystępni. U Böcklina więcej siły niż liryzmu: oboje do widza odwróceni twarzami unoszą się jakoby nad przepaściami, a Paolo z tragiczną potęgą w twarzy prawie szorstko budzi z rozpaczy i podtrzymuje Franczeskę, która słania się pod ciężarem płaczu. Ta grupa ma w sobie znów zuchwałą, straszną rozdartość, nieosłodzoną żadną pieszczotą twardość, żadną muzyką elegii niezłagodzoną chyżość ruchu — jest szarpiąco dosadna.\nA iluż innych jeszcze artystów szczerych talentem swym uczciło Danta? Zapełniliby z łatwością całą galeryę obrazów, tak jak spis ich zajmuje całe rozdziały . Na tym ołtarzu malarstwo dawniejsze włoskie składało ofiary, których zliczyć niepodobna.\nAle nam tu chodzi o coś więcej jeszcze, niż o apoteozę Danta: o jego zmartwychwstanie pod czarodziejskiem zaklęciem poezyi romantycznej.\nSzczerość to życie, a życie jest wieczne i jako takie przemaga każdą chwilę martwoty. Taką martwotą była doba scholastyki w poglądach na poezyę i fałszywego klasycyzmu w samej poezyi. Trzeba było otrząsnąć się wprzód z tego pyłu, ażeby módz należycie odczuć poemat, którego charakter wiekuisty, na pozór zbratawszy go z oderwaną nauką, z filozofią i religią, wprowadził w błąd całą niemal Ludzkość. Przypomnieć warto, że tylko uśmiech cyniczny miał dla Boskiej Komedyi Wolter (którego straszliwa trzeźwość często bywała płytkością). Wyrzekł on więcej niż dowcipnie: ponieważ Dante ma komentatorów, to wystarcza, aby stał się niezrozumiałym. Dziwniejsza jest, że i Lamartine tak samo prawie myślał. Szczery jednak, a przedewszystkiem indywidualny, zmysł poetycki, ten głos serca literatury, nieznoszący przymusu, przestał zadawalać się światłem, rzucanem na dzieła i osobę wieszcza z dusznych zakamarków uczoności, i nareszcie przemówił świeżym srebrnym dzwonem. Kiedy aż do ostatnich czasów zagadnienie Danta spoczywało i nawet komentarzy nie pisano, nagle zjawiło się ich kilka prawie jednocześnie. A przytem sam nieśmiertelny utwór zaczęto drukować na nowo z takim zapałem, że w krótkim okresie, który mniej więcej odpowiada gasnącemu dziś pokoleniu, ukazało się około dwudziestu pięciu wydań Boskiej Komedyi . Lecz dlaczegoż właśnie temu oto pokoleniu przypadła rola odnowiciela Danta? Bo ono odrodziło poezyę wogóle, bo wydało subtelne plemię romantyków, które umiało i samo tworzyć i znało się na twórczości innych i miało sztukę wwiercania się w dusze zawiłe i niezwykłe. Było to nietylko pokolenie śmiałej fantazyi, gorącego uczucia, głębokiej, wpatrzonej w duszę ludzką liryki — ale i czynu. Romantyzm był rewolucyą poezyi, rewolucya była romantyzmem historyi. Już więc na pograniczu dwu wieków, czerwonem od łun przewrotu, zjawiają się tacy jak Vincenzo Monti, a potem szlachetny wygnaniec Ugo Foscolo, ażeby z imienia duchowego ojca Italii zrobić sztandar rokoszowy. Poeci-szermierze, poeci męczennicy odczuli pod beretem teologa zuchwałą głowę Tyrteusza, pod leniwą suknią mędrca — płomienną pierś marzyciela i wielkiego patryoty. Choć więc idea zjednoczenia i oswobodzenia Włoch zakiełkowałaby i kwitła sama przez się, jednak Dante był dla niej znakomitym argumentem i świetnem hasłem. Zapał narodowy z natury rzeczy pomieszano w jedno płomię duchowe z zapałem florentczyka, którego słowa łatwo możnaby włożyć w usta wiekowi osiemnastemu:\nO, niewolnico, Italio biedna,\nGospodo balu, nawo bez sternika\nW czas burzy wielkiej, już nie ziem królowo,\nJeno siedzibo wszelkiego nierządu!\nSłusznie też powiedziano o wielkim dramatopisarzu budzącej się Italii, Alfierim, że w nim odżyło ziarno przez Danta posiane. I słuszniej jeszcze, że «prawdziwe odrodzenie Włoch stanie się i stać się może tylko na drodze, wskazanej przez poetę Komedyi Boskiej, na drodze pełnego powagi przeboju, czystego poświęcenia, zaparcia się wszelkiej płochości» .\nPoprzez dzieje Włoch przewijają się bowiem dwie wstęgi — dwa usposobienia: czysto literackie i nieraz swawolne — to Petrarca, Ariosto, Pulci i im podobni, i surowo ideologiczne, poczęte w Alighierim, ukoronowane potem sztuką Michała Anioła, a zakończone w Leopardim i po części w Carduccim. Świetnie ten ostatni charakteryzuje wielkiego protoplastę jako sędziego-poetę wieków, straszliwego sędziego i świadka bezrządu i upadku. Podobnież określa go Józefin Paladan: «Żaden geniusz nowoczesny nie ukazuje potomności oblicza tak surowego jak Alighieri. Zda się jakoby przeszedł przez życie w postawie świeckiego papieża, dzikiego i natchnionego ».\nDo niego dzisiaj zwraca się myślą każdy duch namaszczony, mający nad sobą mistyczną gędźbę ideałów. Nieszczęśliwy Giacomo Leopardi tę mistykę głuszył w sobie zgrzytami sarkazmu, ale ona, silniejsza, górowała. Melodye Dantejskie czyste i wzniosłe dźwięczą w jego marmurowych rymach spiżem.\nJakgdyby wiek nasz był duchowym krewniakiem Danta — tak często zwraca się doń po chleb moralny i natchnienie poetyckie.\nNietylko bowiem tragiczny zamiar, czyniący ze świata piekło, budzi w literaturze sumienie dantejskie, domaga się sądu i wyroku, nadziei i proroctwa, lecz i tęsknota idealistyczno-mistyczna wogóle pożycza nieraz od Danta nastrojów jego Nowego Życia i boskości jego Beatryczy. W tym liliowym powiewie marzeń, które nazwano prerafaelizmem, łatwo odróżnić asfodele i nadziemskie, elizejskie kwiaty Czyśćca i Nieba. Przypłynęły one z południa głównie na skrzydłach neoplatonizmu i, rzecz prosta, za sprawą wyższych mocy dziejowych, które wybrały sobie za narzędzie Byronów i Shelleyów, a potem i czysto dantejską rodzinę Rossettich. Jej głowę znamy już ze słynnego dzieła o kabalistycznych tajemnicach Komedyi; syna jednego nazwał Dantem; drugi syn, William, tłómaczył Piekło, córka wydała pracę o planie Komedyi. Wszyscy troje są ludźmi nowymi, najwięcej zaś Dante Gabryel Rossetti, wielki marzyciel, poeta i malarz, zmarły w r. 1882. Jego obraz «Sen Danta» oddycha niewysłowionym czarem marzenia i melancholii, które uzmysławia cudna grupa niewiast, otaczających śpiącą Beatryczę. Jest to malowidło o niezrównanej, wprost muzycznej, melodyjności. Jego sto jeden sonetów miłosnych, pod ogólnym tytułem Dom Życia, uważać można za wyrosłe pod tuberozowem tchnieniem Nowego Życia . Jest to najsubtelniejszy, najpoetyczniejszy wyraz szlachetnego uczucia i głębokiego hołdu dla kobiety.\nNie tu miejsce na całkowity opis tego drugiego, literackiego, żywota Danta. Wyśledzić gałęzie i pędy piśmiennictwa, w które wlewa się jego zapładniający geniusz — to przedmiot całej osobnej księgi. Niechaj wystarcza, że wogólności to mistrzowanie poetom nowym zaznaczyć mamy prawo, witając w niem laur świeży na sławną, smutną głowę.\nTak samo treścią osobnego, a wielce pięknego, rozdziału musiałby być Dante w literaturze polskiej. Byłoby godnem trudu wykazać, jak dla chwały wielkiego sędzi nierządu przygotowany był grunt w narodzie, który wydał Skargę i słyszał jego sędziowskie gromy. Jakoż chwała ta zabłysła w dobie sławnej naszego romantyzmu. Trójca wielkich naszych wieszczów uczuła w sławnym wygnańcu wzniosłą miłość ojczyzny, namaszczone poświęcenie dla idei i chłoszczące szyderstwo. Mickiewicz, jak już wiemy, przekładał z mistrzowską prawdą, uczuciem i bezmierną szerokością urywki Piekła; jego pierwszej, wstępnej tercyny pieśni III nigdy dość często przytaczać nie można:\nStanowi ona i w oryginale ogniwo najwspanialsze, w złowrogim rytmie swym — naszemu językowi niedostępnym — jedyne na świecie, a szlachetnością i muzyką brzmienia zdolne przyprawić o nieprzytomny zachwyt:\nPer me si va nel’ eterno dolore,\nA Juliusz Słowacki? Słusznie pisze on do autora Irydyona: «... Na spotkanie twojej czarnej Dantejskiej chmury prowadzę lekkie, tęczowe i Aryostyczne obłoki». Bo całe «Poema Piasta Dantyszka, herbu Leliwa o Piekle» cechuje pewna przedziwna lekkość i powiewność. To nie są straszne pożary mąk piekielnych, lecz raczej skaczące błędne ogniki, błyskotliwe race uczucia, wobec których nie zupełnie przekonywającemu wydadzą się słowa:\nMój widok sądem jest, mój płacz przeraża,\nUmarli co mię zobaczą, nie zasną:\nBóg może nawet twarz odwróci jasną\nNa blask boleści, który ze mnie strzela.\nW tem jednak skrzywdził siebie Słowacki, że zawiele oddał Aryostowi; jest bowiem w całej tej fantazyi sam sobą, niezrównanie rodzimy we wszystkiem, co się dzieje dokoła szlachcica z czapką na bakier na głowie, niosącego krwawy zapozew Bogu. Czy gdy Dantyszka niosą aniołowie «nakształt zerwanej stokroci w tęczę złotowłosą», czy go przeprawia w czarnej łodzi «człowiek, co, wożąc mgły, zarabia chleba», — zawsze i wszędzie jest to strzelistość olśniewająca «Beniowskiego», świetne meteory tragedyi, miotającej pioruny, czerepy i węże, rozlewającej się w kałuże krwi, spowitej w straszne kiry, tęskniącej bielą gołębi lub łabędzi.\nI dlatego zasadnicza piekła Dantyszkowego tonacya, choć raz po raz czyni wrażenie, jakoby z motywu Ugolinowego wziętą była — ma swoje źródło we własnej jaskrawej fantazyi Słowackiego, do której obraz mąk Ugolina, poprostu, szczególnie przypadał:\nWidziałem rzeczy straszne i żałobne,\nWidziałem ludzie do wężów podobne\nI zrastające się ich ciała z gadem:\nAle ten zdrajca, ośliniony jadem,\nAle ten własne gryzący piszczele,\nAle ten blady w lamentów kościele,\nOplwany cały krwią zdradzoną w oczy;\nAle ten straszny, co psim zębem broczy\nBiałą pierś żony i bolem się żywi,\nA gdy zapłacze, to piekło zadziwi —\nTen jeden z myśli mi trupy wygonił\nI zadziwiłem się, żem łzę uronił.\nChoć poeta skorzystał z niektórych ważnych epizodów Komedyi Boskiej, gdy np. pokazał swemu Piastowi nawet Papieża w piekle — nadał mu znaczenie nadzwyczaj swojskie i głęboko trafne. I przeto w ogólności rzec można, że Dante odbił się u Słowackiego jako potężny zapładniający bodziec, którego zasługi nie zmniejsza chyba pewien dosyć wyraźny rozdźwięk niedociągnięcia i maniery .\nŁącznik jeszcze silniejszy i zarazem wysoce oryginalny między Komedyą a literaturą polską stanowi Zygmunt Krasiński. U niego bowiem Dante jest nietylko pochodnią rozświetlającą mroki piekieł rodzimych, nietylko autorem namaszczonym przez Boga, lecz i żywym człowiekiem, który nieśmiertelnie przetrwał do czasów nowych i wmieszał się do spraw dziejowych i spraw polskich. Odgrywa on rolę potrójną: służy Krasińskiemu za natchnienie i użycza jego wiekopomnemu dziełu imienia Nieboskiej Komedyi, oraz poddaje formę do całkiem nowoczesnego obrazu — obrazu piekieł giełdy i targu, w Poemacie niedokończonym (Sen). Następnie staje się sam Wergilim i przewodniczy poecie w wędrówce po owych właśnie okręgach państwa pieniężnego, a także po czarodziejskiej kranie przeszłości od wieszczbiarzów chaldejskich po przez walki idei i wiar aż do trybunów ludu dzisiejszego. Wreszcie miesza się do dramatu osobistego duszy bohatera — na poły Hamleta, nieco Platończyka i nieco bohatera czynu — służąc mu za druha, towarzysza, powiernika i mistrza w zawikłaniach życiowych.\nNie miejsce tu na dokładną charakterystykę tego dziwnego stosunku. Powierzchownemu czytelnikowi może się on wydawać grubo naciągniętym i wlewającym do szczytnej poezyi pewną prozę. Może go razić, że Młodzieniec odzywa się do swego towarzysza: «Uważaj Aligier», a służący Jakób wiedzie z nim pogawędkę i mówi: «Wielmożny Panie». Mogłoby się też wydawać pewnym gwałtem i pewnym przymusem stronniczym, zadanym wielkiemu apostołowi braterstwa, że ukazuje w piekle rękodzielników i wyrobników i rzuca ich w jeden wspólny dół z lichwiarzami. Ale uważne wgłębienie się w oba wielkie utwory Krasińskiego odsłania jego górne stanowisko w sprawie wiekowej walki społecznej, wzniosłość etyczną w bohaterze, i taką skalę rozległą kompozycyi, takie osiowe, centralne uchwycenie dramatu świata nowego, że cień Danta nie miałby prawa skarżyć się ani na zbytnią poufałość, ani na wybór towarzystwa, ludzi i wypadków.\nBo owo otoczenie, które mu dał nasz poeta, jest doniosłe i tragiczne, zwłaszcza w pielgrzymce po historyi, gdzie występują, kto wie czy nie pod wpływem Rossettiego, z całą swą tragiczną grozą Templaryusze, Albigensi, Różokrzyżowcy i Wolno-mularze, gdzie się ukazuje boski Platon i majaczeje w oddali walka tronu świeckiego z duchownym, gdzie kołyszą się nad głowami wszystkie, godne Danta, wielkie pragnienia, bole, krzywdy i tęsknoty do wiekuistego ideału Ludzkości.\nMiędzy dwiema postaciami poetów wywiązuje się w końcu jakaś równoległość i niby podobieństwo — ten sam ideał uduchowionej «Planety troistej, lecz jednej», «Niedziela człowieczeństwa» i «Zmartwychwstania ciał — Anielstwo», te same tradycye rzymskie, ten sam indywidualizm, wyższy nad sekty i sztandary, ten sam filozoficzno-dyalektyczny nastrój umysłu.\nA jeśli mimo to niekiedy zgrzytnie fałszywą nutą przekonanie o wyższości nad Dantem, a czasami znów buta szlachecka, nieco jasełkowo przedstawiona — to jednak każdy przyzna, że trudno wymyśleć hołd głębszy i wyższy nad ten, którym jest przedstawienie Danta w roli uczestnika i bohatera dramatu wieku dziewiętnastego. Choć dziwnym, ale przecież bajecznie uwielbionym, jest ten Aligier, który walczy z Pankracym, upomina go, iż jest synem Rzeczypospolitej lackiej i recytuje mu imiona królów i hetmanów polskich.\nTo coś więcej niż owo kadzidło, którego jedynie brakowało, ażeby Danta uczynić świętym — jak mówi słynny jego czciciel i znawca, Ozanam. To jakieś uznanie patronatu nad nieszczęsnemi ludami.\nTakiego pomnika nie wystawił nikt wielkiemu florentczykowi. Krasiński w imieniu swoich i całego świata uznał go orędownikiem narodów i zbawienia w przyszłości, rozdawcą wiekuistej Miłości, Rozumu i Woli.\nI oto nie wyda się już chyba przesadnem twierdzenie Proroctwa, że na grób w Rawennie cisną się tłumy pielgrzymie: światli królowie, a między nimi Jan Saski — słynny tłómacz i komentator Danta, znany pod pseudonimem Philaletesa, dom Pedro Brazylijski, Wiktor Emanuel oraz przedwcześnie zmarły Fryderyk III, bojownicy wolności, poeci i artyści z całego świata. Księga pamiątkowa uwieczniła wszystkie sławne i drogie imiona. Byron wszedł tam w stroju uroczystym, jak do świątyni, i złożył u stóp grobowca dzieła swoje, a papież Pius IX wpisał obok swego imienia znaczący w tym wypadku i melancholijny urywek z Czyśćca o znikomości sławy: Non e’l mondan rumor altro ch’un fiato di vento (Rozgłos światowy wszak to wiatru tchnienie, co stąd i zowąd dowolnie przychodzi). Lecz tym razem stało się inaczej. Sława trwa i wzrasta. Nawet echo samego cierpienia w dziwnie trwałe wcieliło się symbole.\nJakgdyby sam los chciał zostawić nietkniętą aureolę wygnańczą poety i uczynić go chlubą i własnością całego świata, grób ten do dnia dzisiejszego został za granicami właściwej ojczyzny. Niewdzięczna Florencya, parvi mater amoris, jak opiewa wiersz, przypisywany samemu poecie a umieszczony potem na grobowcu , próżno starała się zabrać sławne popioły. Zapóźno było. Całą swą historyę ma ta walka jej z Rawenną, która zręcznie i wytrwale chwały swej broniła. Nie pomogły żadne podstępy, prośby i poselstwa, wyprawiane przez miasto rodzinne Alighierego. A gdy się nareszcie udało zyskać nad Rawenną wpływ, — było to za Leona X Medyceusza — i wysłańcy jego przybyli po prochy poety i trumnę wreszcie otworzono — o, dziwo! — okazała się pustą! Tylko parę liści zeschłego wawrzynu i nikłe okruchy kości świadczyły, że w niej niegdyś istotę ludzką złożono na sen wiekuisty.\nDziś istnieją dowody, że to Franciszkanie, w obawie przed zamachem — trumnę z wnętrza muru wyjęli i zwłoki przenieśli. Znaleziono je dopiero w roku 1865 podczas obchodu jubileuszowego — niemal przypadkiem, w kaplicy sąsiadującej z Mauzeoleum; leżały w skrzyni drewnianej z napisem: OSSA DANTIS A me Fra Antonio Santis hic reposita  anno 1677 die VII octobris.\n Było to odkrycie świętem nadzwyczajnem i dało pochop do mnóstwa sprawdzeń, pomiarów, mów i prac literackich. Lecz nieubłagana krytyka, i tej szlachetnej radości nie szanując, pośpieszyła pokazać zapaleńcom swą twarz powątpiewającą.\nAle dusza ogółu nie słucha trzeźwych wywodów, zresztą w tym razie słabych bardzo; poetycznej radości wydrzeć sobie nie pozwoli — i dobrze czyni. Więc skarb ojca Santisa przeniesiono uroczyście do tego samego Mauzoleum, które i dawniejszą trumnę wieszcza przytuliło.\nFlorencyi zaś i tym razem zostawiono tylko zaszczyt powrotu nad Arno z pustemi rękoma. Straszna to nauka.\nSnadź z wygnania i sieroctwa wielkim cieniom bliżej było do właściwej swej ojczyzny, do sfer, kędy króluje\nMiłość, co słońce porusza i gwiazdy.\n↑ Poeta, nazwany tak z powodu swego uwielbienia dla autora Eneidy.\n↑ Opierając się w tym względzie na świadectwie biskupa z Fermo, który wyraźnie o zawodzie nauczycielskim Danta mówi.\n↑ Głównym zwolennikiem tej opinii jest Scartazzini, który obszernie wywodzi, że Dante mógł jedynie nauczać, nie zaś uczyć się. Wedle Scartazziniego pobyt w Paryżu przypada na czas przed cesarzem niemieckim Henrykiem VII († 1313), Cipolla zaś podaje rok 1316 — 1318 za Filipa Długiego. (Scartazzini Dante-handbuch, rozdziały Student oder Docent; Am Wanderstabe.\n↑ Pobytu w Anglii dowodził Gladstone.\n↑ Błąd w druku; brak przecinka po słowie.\n↑ Córka Antonia została we Florencyi przy matce, Gemmie Donati, która przeżyła męża o lat kilkanaście. Co do reszty dzieci, to nic pewnego Dantologia nie posiada. Według jednych (L. Bruni) było ich wogóle tylko czworo, według Pelliego siedmioro: Pietro, Jacopo, Gabriello, Aligero, Elioco, Bernardo, Beatrice. Potem miały przybyć Antonia i Imperia. Wiadomości co do Piotra i Jakóba są prawie pewne. Linia Piotra przetrwała aż do naszych dni. Jakób napisał komentarz do Komedyi Boskiej. (I—X Krauz 37—38, 115—116).\n↑ Opowieści te uwiecznili głównie Boccaccio, Petrarca, słynny kronikarz Benvenuto da Imola, Poggio, Sacchetti, Giovanni da Prato i wielu innych. Wszystkie streścił Krauz w rozdziale Sagen und Anegdoten (124—136).\n↑ Przekonał się o tem na sobie F. Boissard. Patrz dzieło przytoczone, rozdział ostatni.\n↑ Kultura Odrodzenia (tom II p. 49).\n↑ Burckhardt (II 48 — 49) przytacza pisarzów włoskich dawnych, którzy, za przykładem Danta, wprowadzili allegorycznego towarzysza.\n↑ «Nullo dipintore potrebbe porre alcuna figura se intezzionalmente non si facesse prima tale quale la figura essere dee». Ciekawe te dowody i wiele innych jeszcze zebrał prof. Janitschek w rozprawie: Die Kunstlehre Dantes und Giotto’s Kunst... (Lipsk 1892) głównie str. 17 — 23. Nie potrzeba Janitschka i Burckhardta dla zrozumienia i ocenienia estetycznego nowatorstwa Danta, — powołuję ich jeno, ażeby nie być posądzonym o zbyt paradoksalną charakterystykę.\n↑ F. X. Krauz w powołanem dziele swem szczególnie uwzględnia stosunek Danta do sztuk plastycznych. Okazuje się, że inspiracyjna zdolność Komedyi jest naprawdę bajeczna.\n↑ Witte: Ueber das Missverständniss Dantes.\n↑ Wegele (608).\n↑ Wstęp do tłómaczenia sonetów D. G. Rossettiego «La maison de vie»\n↑ Beatryczą D. G. Rossettiego była jego żona, przedwcześnie zgasła Elżbieta Siddal. Podobno poeta rękopis sonetów włożył do jej trumny, lecz potem uzyskawszy, że go wydobyto, ogłosił drukiem. Peladan w pięknem i ciekawem studyum, stanowiącem wstęp do przekładu Domu Życia, uważa poezyę Rossettiego za ciąg dalszy poetyckiego neoplatonizmu, który się uwieńczył idealną miłością Petrarki (Laura), Michała Anioła (Wiktorya Colonna) i Danta. Uważa też, że wędrówce tego prądu sprzyjało inne dzieło Rossettiego ojca: Il mistero del amor platonico del medio evo (1840).\n↑ Któryś z krytyków wypowiedział zdanie, że motyw Ugolina mógł grać pewną rolę i w Ojcu zadżumionych i tonem profesora karcił mnie, że Ojca zadżumionych czynię krewniakiem byronowskiego «Więźnia Czyllonu» (w książce mojej p. t. Wszechpoemat i najnowsze jego dzieje), a nie Ugolina, który właśnie «Więźnia» zrodził. Korzystam ze sposobności, aby ten zarzut odeprzeć. Pokrewieństwa literackie, a zwłaszcza poetyckie, opierają się, nie na wspólności imion bohaterów lub zewnętrznego wątku, lecz na wspólności nastrojów i uczuć. Otóż gra uczuć w Ojcu zadżumionych, a zwłaszcza stopniowanie ich tragiczności, tchnie od początku do końca «Więźniem Czyllonu», zaś z Danta tragedyi zamorzenia w «wieży głodowej» nie zawiera ani jednego bądź psychicznego, bądź estetycznego rysu.\n↑ Jura Monarchiae, Superos, Phlegetonta lacusque lustrando cecini voluerunt fata quousque; sed quia pars cessit melioribus hospita castris actoremque suum petiit felicior astris, hic claudor Dantes patriis extorris ab oris quem genuit parvi Florentia mater amoris. Wiersz ten — jeden z wielu ułożonych różnemi czasy i przez różnych poetów na grobowiec Danta — jest według Scartazziniego dziełem ucznia i przyjaciela Danta, Bernarda Canaccio. (Porównaj też E. X. Krauza rozdział: «Dante in Rawenna»).\n↑ Kości Danta przezemnie brata Antoniego tutaj złożone i t. d.\nTę stronę ostatnio edytowano 26 mar 2013, 15:26.


Obecny czas to 13:43 Pon 12 Kwi 2021\nWysłany: 13:49 Pon 22 Sty 2007 Temat postu:\nZnowych wiesci cena ma isc do goru i podobno strasza ze nawet sporo a ile w tym prawdy pokaza kolejne tygodnie. P.Mizgier skupuje czy bedzie skupowal jaja i wywozil do czechy wegier i dobrze placi a ile to pokaza kolejne dni.Pozdrawiam\nWysłany: 13:46 Pon 22 Sty 2007 Temat postu:\nKoledzy gdyby ktos potrzebowal to mam do zaoferowania:\ntel. 505 027 781\nWysłany: 13:34 Pon 22 Sty 2007 Temat postu:\nKolego Kogucik nie wiem dokładnie z której fermy była ta dostawa ale informacje które tutaj podaje są w 100% prawdziwe. Problem polega na tym że ten producent trochę sie przysypał jajkiem i w akcie desperacji wynajął transport bo swojego nie ma i jeszcze w takiej cenie puscił towar. A jak wiadomo wśród hurtowników takie wieści rozchodzą sie lotem błyskawicy i zaraz robi się presja na cenę. Znam takich cymbałów którzy dzien po Bożym Narodzeniu dzwonili i sami od siebie opuszczali o 3 grosze. To jest po prostu chore. A na spotkaniu w Brennej dwa tygodnie temu wszyscy opowiadali jakie to mają wysokie ceny. Tylko wystarczy pojechac na giełde do Katowic spisac numery z jaj i wiemy kto po ile puszcza. Ale przed innymi to nikt nie powie prawdy. Zakłamanie środowiska drobiarskiego nie zna granic. To by było na tyle.\nI jeszcze jedno: Kolego Dudek538 jeśli chcesz sie czegoś dowiedziec to napisz tez sam od siebie dwa zdania na temat sytuacji w swoim regionie.\nWysłany: 12:38 Pon 22 Sty 2007 Temat postu:\nChcialbym sie dowiedziec jakie ceny sa na ten tydzien. Jak narazie to kiepsko z cena w porownaniu do pasz. Jest szansa ze cena pojdzie w gore? Jak tam u was z zejsciem?\nWysłany: 12:30 Pon 22 Sty 2007 Temat postu:\nKolego Remik powiedz mi, kto jest taki bogaty ze tak sprzedaje w tym Ostrowie?\nWysłany: 21:55 Sro 17 Sty 2007 Temat postu:\nPuls to ja mam odpowiedni szczególnie jak spoglądam na faktury za soje(900zł) i pszenice(700)\nAle widać chyba tylko ja tyle płace skoro inni sprzedają jajka o dwa grosze taniej ode mnie i mają sie dobrze.\nW poniedziałek do Katowic przyjechały jajka z Ostrowa Wielkopolskiego w następujących cenach: 2A-0,15 1B-0,17 1A-0,19 brutto.\nU mnie ceny są o dwa grosze wyższe i też sprzedaję. Ceny nie ma sensu opuszczać bo na zejście to nie ma wpływu. A ci producenci którzy nie potrafią szanowac swojej pracy niech oddają towar i po 5 groszy. Jak słusznie zauważył Kolega Ekofarmer to ich sprawa. Tylko szkoda że odbija się to na całym rynku.\nWysłany: 13:59 Sro 17 Sty 2007 Temat postu: ...\nKOLEDZY PRODUCENCI,MIEJCIE REKE NA PULSIE BO CHYBA COŚ JAK TO SIE MÓWI DRGA I TO W DOBRĄ STRONĘ.\nDUŻO STAD IDZIE POD NÓŻ,JUŻ ZACZYNA BRAKOWAĆ DUŻEGO JAJA.\nWysłany: 15:24 Pon 15 Sty 2007 Temat postu:\nWITAM PROSZE O OFERTY CENOWE JAJ BEZPOSREDNIO Z FERM- MAM RYNEK ZBYTU WAWA I OK. OFERTY NA E-MAIL AB.MOTO@POCZTA.FM\nWysłany: 19:29 Nie 14 Sty 2007 Temat postu:\nnie zwrocilem uwagi... produkcja tez.\nczy ktos sie tam zglosil? pierwszy raz spotykam sie z informacja o tej instytucji.\nWysłany: 19:26 Nie 14 Sty 2007 Temat postu:\nW obrocie krajowym artykułami rolno-spożywczymi przedsiębiorca ma obowiązek zgłaszania wojewódzkiemu inspektorowi jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zgłaszającego, podjęcia lub zaprzestania działalności gospodarczej w zakresie produkcji, składowania, konfekcjonowania i obrotu artykułami rolno – spożywczymi, zgodnie z Ustawą z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.\nWysłany: 21:52 Sro 10 Sty 2007 Temat postu:\nmam pytanie czy ktokolweik z Was mial juz taka kontrole i czy placa za pobrane partie\nWysłany: 09:09 Wto 9 Sty 2007 Temat postu:\nKażdy z producentów z którym rozmawiałem nie prognozuje większego spadku niż 2-3 gosze.(każdy uskarża się na wysoki poziom cen paszy)\nWiadomo każdy chciałby kupić jak najtaniej.\nAle dobry jakościowo towarek ma cene i chociaż można kupić taniej ja wole zapłacic grosz drożej i być pewnym tego czym handluje.\nJakość jakości nierówna.\nKażdy z producentów ma swój sposób sortowania jaj, z reguły ci co są tańsi sortują na minimum wagi i może dlatego poźniej jest taka rozpiętość w cenach "takiego samego" sortu"\nU mnie ceny identyczne jak podaje ekofarmer i gal\nPS KOGUCIK jak już kupisz daj znać odkupie o grosik drożej i dam transport.


Google przygotowuje konkurencję dla popularnego Dropboksa. Usługa Google Drive powinna zostać udostępniona w przyszłym tygodniu. Oferuje ona 5 gigabajtów bezpłatnej przestrzeni do przechowywania danych (Dropbox oferuje 3 GB), a za jej... czytaj więcej >>\nIBM pracuje nad najbardziej pojemnym magazynem danych w historii. W laboratoriach w Almaden powstaje 120-petabajtowy system przechowywania danych. Będzie się on składał z 200 000 wspólnie pracujących dysków twardych. W sumie ma on pomieścić... czytaj więcej >>\nTagi: Almaden, dane, dyski twarde, IBM, przechowywanie danych, serwerownia\nfoto: GE Inc.\nSpecjaliści z General Electric Global Research zaprezentowali 500-gigabajtowy dysk holograficzny, na którym można zapisywać dane z taką prędkością, z jaką zapisuje się obecnie na płycie Blu-ray. To bardzo ważny krok w kierunku komercjalizacji... czytaj więcej >>\nTagi: dvd, Hologram, mikrohologram, pamięć holograficzna, przechowywanie danych, zapis danych


co dziś jemy Mamo?: PUSZYSTE PASZTECIKI Z WĄTRÓBEK KURZYCH\nPodczas przygotowywania tego przepisu na bloga, zdałyśmy sobie sprawę, że przepis został już wcześniej umieszczony. Po zastanowieniu, postanowiłyśmy jednak go umieścić. Jest to mini wersja wcześniejszego wpisu, tak więc będzie małym przypomnieniem :-)\nWcześniejszy post z przepisem na pasztet i konfiturę z czerwonej cebuli TUTAJ.\n- 3 szalotki drobno posiekane\n- ½ łyżeczki utłuczonego ziela angielskiego\n- ½ – 1 łyżka posiekanych listków tymianku\n- ½ – 1 łyżeczka czarnego pieprzu\n- 80 ml szklanki koniaku\n- 200 g wątróbek kurzych (umytych i oczyszczonych)\n- 90 ml śmietany\n- 75 g stopionego masła (ostudzonego)\n- 1 pokruszony liść laurowy\n- 50 g masła (dodatkowo)\n1. Na patelni roztopić masło i podsmażyć szalotki z czosnkiem. Dodać koniak, pieprz, ziele angielskie i tymianek. Zmniejszyć ogień i gotować bez przykrycia około 2 minut, aż zostanie łyżka płynu.\n2. W blenderze zmiksować wątróbki z szalotką, jajkami, śmietaną i stopionym masłem. Powstałą masę przetrzeć przez sito (można przetrzeć dwa razy, my zrobiłyśmy to jeden raz).\n3. Masę przelać do małych żaroodpornych foremek, nasmarowanych wcześniej tłuszczem.\n4. Piekarnik nagrzej do 150 ºC. Foremki umieść na blaszce piekarnika, na którą wlać gorącą wodę, tak aby sięgała do połowy wysokości naczynia. Przykryć folią i piec przez około 40 minut. Wyjąć i ostudzić.\nDo pasztetu idealnie pasuje konfitura z czerwonej cebuli TUTAJ.\nmiss_coco 31 sierpnia 2011 14:03\nPasztet piekny jak foie gras. Mistrzostwo !\nPolka 1 września 2011 09:52\nDziewczyny i bardzo dobrze, że przypominacie bo ja szukam dobrego przepisu na pasztet własnie :))))\naga i kaja 3 września 2011 08:59\nsuper, jeżeli pomogłyśmy :-)\nPaulina 21 stycznia 2012 17:52\nDzięki za ten pasztet, właśnie szukałam odpowiedniego przepisu i ten wydaję się być idealny! Pozdrawiam :)