Wydawnictwo Inspiracje Moniki Knapczyk: maja 2018\nFragmenty powieści, cz. 4\n(…) Nareszcie zaczynam rozumieć. Zawsze obwiniałem tylko Luizę, a przecież większość nieszczęść wynikła z mojego zaślepienia. Czuję, jak pod powiekami zbierają mi się łzy smutku, ale i wdzięczności dla dziewczyny ze wzgórz, za to, że nareszcie przestałem odrzucać niewygodną dla siebie prawdę. Ta prawda już mnie nie poniża, ale wyzwala. Nie próbuję tych łez hamować. Przed Vairą nie muszę zgrywać twardziela.\n– Ona obudziła się pierwsza. Przerwała farsę, która zniszczyłaby wam obojgu życie – mówi dalej Vaira. – Kosztowało ją to mnóstwo wysiłku i bólu. Oczywiście ty znów przyjąłeś rolę ofiary, z niej robiąc nieczułego potwora. Pozwól jej żyć własnym życiem, Arkadiuszu. Pozwól jej wreszcie odejść, również z twojej głowy.\n– Naprawdę cierpiałem – szepczę przez łzy. – Nie umiałem bez niej żyć. Byłem tylko połową ludzkiej istoty.\n– Wiem – głos Vairy jest teraz nadzwyczaj łagodny. – Wiem, mój biedaku. Ale od dziś będzie inaczej. Uczynię cię znów niepodzielną całością. Nauczę cię kochać bez zatracania samego siebie.\n– Ale czy musiało tak być? Tak strasznie źle? Czy naprawdę nie istniała dla nas żadna lepsza wspólna droga?\nKręci powoli głową. Słomiane włosy sypią się przy tym na wszystkie strony z prawie słyszalnym szelestem.\n– Być może udałoby się wam przezwyciężyć egoizm – odzywa się wreszcie. – Tak, myślę, że wasze małżeństwo mogłoby wyglądać inaczej. Gdybyście bardziej się pokochali, tak naprawdę pokochali, moglibyście być razem bardzo szczęśliwi. Ale ty musiałbyś trochę zmniejszyć nacisk, a ona musiałaby przestać przed tobą uciekać.\nMam nadzieję, że Vaira pokaże mi tę drugą, piękną przyszłość. Ale ona nie ma zamiaru tego robić. Odwraca głowę w lewo, gdzie do tej pory była tylko pustka. Teraz rozgrywa się tam jakaś scena, a raczej trzy obrazy nakładają się na siebie tak ściśle, że nie mogę ich rozdzielić. W końcu moja percepcja przyzwyczaja się do tej troistości. Obserwuję trzy rzeczywistości jednocześnie i jakiś w niepojęty sposób po kolei. Jest to jedna z tych rzeczy, których nigdy nie będę nawet próbował zrozumieć.\nNa pierwszym obrazie widzę Gwen. Miała wypadek na jakiejś polnej drodze. Musiała uderzyć w jedno z rosnących na poboczu drzew, bo jego pień głęboko wrzyna się w zgnieciony na miazgę przód agili. Samochód wisi w powietrzu, podtrzymywany przez konar, który przebił przednią szybę i teraz tkwi w środku, podpierając dach. Zauważam nagle, że gałąź jest nadłamana i może pęknąć w każdej chwili. Tylne koła opierają się o grunt, ale jest to bardzo niepewny punkt oparcia, ponieważ agila wciąż się chybocze, grożąc gwałtownym upadkiem.\nDziewczyna leży pod samochodem. Nie mam pojęcia, dlaczego się tam znalazła. Po prostu tkwi pod vauxhallem, ryzykując przygniecenie dziewięcioma setkami kilogramów ciężaru miejskiego auta. Zastanawiam się, dlaczego nie próbuje się stamtąd wyczołgać, zanim konar się złamie i agila straci ostatnią podporę, ale wtedy spostrzegam, że jedna z jej nóg jest nienaturalnie wygięta, jak u szmacianej lalki, a spod skóry przebija biel kości. Trudno poruszać się z otwartym złamaniem, bo każde przesunięcie tej nogi musi sprawiać Angielce potworny ból. Pozostaje jej więc czekanie, aż ktoś wyciągnie ją spod samochodu. Wyraźnie widzę spływające po policzkach Gwen łzy i całą twarz wykrzywioną grymasem cierpienia i strachu. Mam chęć natychmiast rzucić się dziewczynie na pomoc, lecz obraz nagle znika, zastąpiony przez drugą scenę.\nJest ona nie mniej koszmarna. Widzę Maję w jakimś lesie, otoczoną trójką rozzłoszczonych wilków. Indianka złapała się w pułapkę sieci, jakiej dzicy używają do polowania na duże zwierzęta i wrogów. Ta sieć zwisa z grubej gałęzi rozłożystego dębu, trzymając się na jednym, niepewnym węźle. Dziewczyna jest na razie bezpieczna, ponieważ pułapka znajduje się wystarczająco wysoko, by bestie nie zdołały do niej doskoczyć. Maja nie ma żadnej broni, nawet scyzoryka. Byłaby bezpieczniejsza, gdyby nie miotała się wściekle w sieci, bujając nią na wszystkie strony i poluzowując węzeł. Zaczynam się zastanawiać, kiedy siatka ześliźnie się z konara i wraz z dziewczyną spadnie na ziemię, wydając Maję na łup wilczych kłów.\nSpoglądam na twarz Indianki. Maluje się na niej strach, ale także niepohamowana wściekłość. Maja zawsze była taka niezależna, taka samodzielna i odważna. Radziła sobie z życiem w pojedynkę, nie szukając pomocy i ochrony u mężczyzn. Ta sytuacja musi więc być dla niej podwójnie przykra. Bo teraz z całą pewnością potrzebuje czyjejś pomocy. Nie zdoła zabić trzech dorosłych wilków gołymi rękami.\nGdybym miał broń, natychmiast rozprawiłbym się z bestiami. Nie jest mi to jednak dane, ponieważ najpierw muszę zaznajomić się z trzecim obrazem. Tym razem widzę pustynię i czołgającego się po piasku człowieka. Kiedy przyglądam mu się uważniej, rozpoznaję Kirjo. Jedynym odzieniem starego Dahla jest brudna przepaska, obwiązana wokół bioder. Myślę przelotnie, że nigdy do tej pory nie widziałem Kirjo nagiego, i czuję nagłe zażenowanie. Całe ciało Indianina pokrywają ropiejące wrzody, które muszą sprawiać mu wielki ból. Ten widok przywodzi mi na myśl trąd, tajemniczą chorobę, która kojarzy mi się głównie z czasami biblijnymi i Bliskim Wschodem.\nW tamtych dwóch przypadkach znałem rozwiązanie, teraz nie mam pojęcia, jak mógłbym pomóc Kirjo. Nie znam się na leczeniu rzadkich chorób. Zanim jednak wpadnę w rozpacz, obraz znika. Znów stoję na wąskiej dróżce, zawieszonej pomiędzy dwoma światami. Tym z przyszłości i tym, w którym moim przyjaciołom grozi śmierć. Wiem, że Vaira stoi tuż za mną, więc odwracam się w jej stronę i krzyczę, przepełniony niepokojem:\n– Co im zrobiłaś!? Natychmiast ich uwolnij, słyszysz!?\nWtedy postać Vairy urasta do niewiarygodnych rozmiarów. Jej twarz wypełnia teraz całe niebo, otaczając mnie ze wszystkich stron. Cała rzeczywistość jest Vairą, a może to ona jest całą moją rzeczywistością. Jej oczy są teraz czarne, niewiarygodnie czarne, jak czarna dziura. Gdybym wpadł w któreś z nich, już nigdy bym się nie wydostał.\nKiedy się odzywa, jej głos jest potężny jak burza, jak dźwięk spiżowego dzwonu. Już nie jest dziewczyną, ale boginią na podobieństwo greckiej Hery.\n– Ja bardzo wiele mogę, Arkadiuszu. Jeśli tylko chcesz, zmienię twoją przeszłość. Sprawię, że twoje życie potoczy się dokładnie tak, jak sobie zaplanowałeś. Stworzysz z Luizą rodzinę, którą ci przed chwilą pokazałam. Powiedz tylko słowo, a tak się stanie.\n– Czy będziemy szczęśliwi? – pytam. To dziwne, ale nie odczuwam już lęku o siebie. Przejmuję się tylko losem uwięzionych przez Vairę przyjaciół.\n– Obie wersje przyszłości są możliwe. Powiedziałam ci, że zależałoby to tylko od was dwojga. Nawet ja nie umiem powiedzieć, co się na pewno wydarzy. Wiem tylko, co może się zdarzyć, jeśli zostaniecie razem.\nPopatruję jeszcze raz w prawo. Kobieta zajęła się przeglądaniem jakichś papierów, a mężczyzna na powrót utkwił wzrok w ekranie telewizora. Formalnie stanowią małżeństwo, ale tak naprawdę są dla siebie obcymi ludźmi. Kręcę z dezaprobatą głową. Nie chcę żyć w taki sposób. Ta przyszłość jest zbyt niepewna, zbyt kapryśna, bym odważył się zawierzyć swój los tak wątłej nadziei.\n– Ale nie dam ci szczęścia za darmo – głos Vairy staje się lodowaty i zupełnie pozbawiony emocji. Bezwzględność tej istoty z pewnością wprawiłaby mnie w zdumienie, gdybym nie był tak bardzo zaciekawiony, jakiego to targu Vaira próbuje ze mną dobić. – Będziesz miał upragnioną rodzinę, ale w zamian musisz poświęcić życie tamtej trójki.\n– Jak to!? – krzyczę ze zdziwieniem. – Przecież sama mówiłaś, że Dahla nie są żywymi ludźmi, więc jak mogą umrzeć?\n– Zgadza się, nie są żywi w biologicznym sensie tego słowa. Pomimo to ich istnienie może się skończyć. Jeśli im nie pomożesz, ta dwójka na zawsze wypadnie ze strumienia czasu. Zaś twoja przyjaciółka Gwen umrze naprawdę. Nie tylko w Nerelii, ale także w twoim świecie.\n– Naprawdę mogłabyś ich zabić?\nOkrucieństwo Vairy z trudem mieści mi się w głowie. Nie ma już dziewczyny, która karmiła mnie nad strumieniem owocami. Jest tylko niewyobrażalnie potężna, groźna, nienazwana siła. Kiedy Vaira odzywa się ponownie, jej głos jest jeszcze bardziej obojętny i zimny, jakby nie było w niej nawet krzty współczucia:\n– Wszyscy troje są w Nerelii cieniami, a ci tutaj są tylko cieniami cieni, odległym obrazem istot, do których się przywiązałeś. Ale jeśli zginą tutaj, rozpłyną się w nicości także tam. Nie rozumiem, dlaczego się wahasz, Arkadiuszu. Oni są dla ciebie nikim. Nigdy nie spotkałbyś Gwen, gdybyś pozostał w swoim świecie. Nie musisz ratować obcej kobiety. Jeszcze mniej powinieneś się przejmować tamtą dwójką. Przecież ludzie często odwracają się od wytworów własnej fantazji.\n– Oni są moimi przyjaciółmi! Nie będę umiał bez nich żyć! – krzyczę z rozpaczą, jakby moje słowa mogły choć trochę zmiękczyć kamienne serce Vairy.\n– Więc cenisz ich wyżej niż własną żonę i dzieci? Przekreślisz swoje prawdziwe życie, żeby ratować cienie?\n– Nie wolno ci ich krzywdzić! Zabij mnie, jeśli chcesz, tylko pozwól im odejść!\n– A gdybym obiecała ci, że Luiza wreszcie cię pokocha i wasze małżeństwo będzie rajem na ziemi? Czy wtedy poświęciłbyś swoje młodzieńcze urojenia?\nSpoglądam znów w prawo. Scena zmieniła się tym razem nie do poznania. Kobieta siedzi na kolanach mężczyzny i gładzi go po twarzy, szepcząc coś czule. On – czyli moje starsze wcielenie – delikatnie pieści Luizę, napawając się bliskością ukochanej. Oboje nie widzą świata poza sobą nawzajem.\nI nagle już wiem, co powinienem zrobić. Muszę zdążyć, zanim się rozmyślę. (...)\nFragmenty powieści, cz.3\n(…) Wciąż czuję lekki zawód, jednocześnie tajemniczy głos podszeptuje mi, że ta sprawa nie jest jeszcze skończona. Dlatego na razie odpuszczam. Niespodziewanie Vaira zapomina całkowicie o niedawnym smutku i podnosi się sprężyście. Jej oczy mocno błyszczą, a na wargach zastyga zagadkowy, nieco nieobecny uśmiech.\n– Jeśli chcesz, pokażę ci, jak naprawdę wygląda Nerelia – mówi.\nByć może robi to tylko po to, by wynagrodzić mi tamtą odmowę. Pomimo to moje serce zaczyna natychmiast uderzać jak szalone. Zrywam się prędko z trawy i próbuję coś powiedzieć, lecz zdumienie i radość są zbyt wielkie, bym mógł wykrztusić choćby jedno sensowne zdanie.\n– Jeśli się boisz, nie będę cię zmuszać do przyjęcia prawdy – dodaje, źle odczytawszy moją ekscytację. – Naga rzeczywistość najczęściej okazuje się zbyt raniąca dla ludzi z waszego wymiaru.\n– Nie – kręcę pospiesznie głową, bojąc się, że za chwilę wycofa się całkowicie ze złożonej propozycji. – Niczego przede mną nie ukrywaj. Proszę, powiedz mi wszystko. Z tobą nie muszę się niczego bać. Przecież nie pozwolisz, by spotkała mnie jakakolwiek krzywda.\nUczepiłem się tych słów jak mantry, by nie dopuścić do siebie nawet cienia podejrzenia, że sprawy mogą wyglądać znacznie gorzej. Zaczynam się trochę bać, lecz konsekwentnie odsuwam od siebie lęk i nieufność, by miłość do Vairy mogła zawsze zwyciężać.\n– Nie oszczędzaj mnie – powtarzam. – Chcę poznać prawdziwą Nerelię. Teraz.\n– Dobrze – kiwa głową. – Niech tak będzie. Patrz, Arkadiuszu.\nOdsuwa się ode mnie o parę kroków i powoli rozkłada ramiona, a następnie wysoko je unosi. Rękawy jej szaty zsuwają się do samego końca, odsłaniając ładne, dziewczęce ciało. Te ręce są jak skrzydła wielkiego ptaka, który szykuje się do lotu. Wyraźnie widzę czerwony kwiat na przedramieniu, tajemnicze znamię dziewczyny, jakby większe i ciemniejsze. Oczy Vairy gwałtownie zmieniają kolor, stając się z niebieskich prawie czarne. Po raz pierwszy jestem świadkiem tej przemiany i nie umiem powstrzymać okrzyku przerażenia.\nKrajobraz wokół nas znika. Zastępuje go nieskończona, jednakowa we wszystkich kierunkach, opalizująca przestrzeń, bez najdrobniejszej ciemnej plamki. Mam wrażenie, jakby moje stopy opierały się na czymś twardym, chociaż nie widzę żadnego podłoża. Nade mną i pode mną jest tylko ta perłowa otchłań. Próbuję zrobić krok do przodu i nagle zaczyna mi się kręcić się w głowie. Ludzkie zmysły muszą mieć jakiś punkt odniesienia, bo inaczej wariują. Nie jesteśmy przystosowani do funkcjonowania w niezmiennym, bezgranicznym eterze. Podobnie muszą czuć się kosmonauci po opuszczeniu po raz pierwszy bezpiecznego schronienia statku.\nZaciskam mocno powieki i kurczowo chwytam się jedynego materialnego obiektu, który pozostał z niedawnego bogactwa Nerelii. Obejmuję Vairę z całej siły, tuląc rozpaczliwie twarz do jej piersi. Słyszę równe, spokojne bicie serca ukochanej i nabieram trochę otuchy. Ten dźwięk najpierw jest jedynym, który zakłóca idealną ciszę, a potem Vaira zaczyna mówić. Głos wydobywa się z jej ust łagodnym tchnieniem, lecz zamiast rozlegać się tuż nad moją głową, potężnieje w napierającej zewsząd nieskończoności i powraca jako groźny grzmot. Nawet gdybym chciał, nie byłbym w stanie nigdzie się przed nim ukryć.\n– Taka właśnie jest Nerelia. Nic w niej nie jest prawdziwe, łącznie ze mną. Każda rzecz, każde zjawisko jest odzwierciedleniem twoich emocji. Nerelia istnieje w tobie i nigdzie indziej. Bez ludzi, których marzeniami się żywi, byłaby tylko monotonną pustką. Przyjrzyj się jej teraz i zapamiętaj ten widok na zawsze.\nWyswabadza się z mojego uścisku, okazując przy tym zadziwiającą u kobiety siłę. Ale przecież nie jest zwykłą kobietą z mojego dawnego świata. Oddala się o parę kroków, a kiedy znów otwiera usta, jej słowa są rozkazem i ponagleniem:\n– Otwórz oczy, Arkadiuszu. Otwórz je i patrz.\nPotwornie boję się tej przytłaczającej i jednocześnie zachwycającej pustki, lecz nie śmiem sprzeciwić się Vairze. Prostuję się, próbując wymacać stopami iluzoryczne podłoże. Ostatecznie, skoro wszystko w tym wymiarze polega na wyobrażeniu, czemu nie miałbym wyobrazić sobie teraz góry i dołu? Wreszcie czuję się wystarczająco pewnie, by odemknąć powieki. Nadal otacza mnie wyłącznie nieziemsko lśniąca nieskończoność, w której ja i Vaira jesteśmy jak figurki poruszane niewidzialnymi sznurkami.\nŹródło obrazu: tapetus.pl\nRobię trzy kroki do przodu i tyle samo w tył, a potem próbuję wspiąć się wyżej po iluzorycznych schodach. Kiedy mi się to udaje, nie jestem nawet zaskoczony. Schodzę na poprzedni poziom i znów stoję obok Vairy, lekko górując nad nią wzrostem. Wiem już jednak doskonale, że moja fizyczna przewaga jest złudzeniem.\nZgodnie z życzeniem dziewczyny, rozglądam się dokoła zachłannie i wciąż nieco lękliwie, by dokładnie wyryć sobie to miejsce w pamięci.\n– A ludzie? – pytam. Mój głos brzmi w tej pustce wyjątkowo rozpaczliwie i samotnie, jakbym krzyczał na pustyni. – Czy ludzie też są nieprawdziwi? A ty? Czym ty, u diabła, jesteś? Jeszcze jednym moim przywidzeniem?\n– Owszem – odpowiada, wciąż trzymając ramiona szeroko rozłożone, jakby miała zostać w takiej pozycji ukrzyżowana. Ten widok zaczyna mi się nagle wydawać groteskowy. – Wyobraziłeś sobie nie tylko przedmioty, ale również bliskich ci ludzi. Tylko Gwen jest prawdziwa, lecz w realnym świecie wasze drogi życia nie spotykają się. Tamci dwoje, nazywający sami siebie Indianami Dahla, są wcieleniem twojego marzenia o bezinteresownej przyjaźni, akceptacji i opiece, których tak często brakowało ci w poprzednim życiu. Kirjo jest ojcem, jakiego nigdy nie miałeś, dbającym o zaspokojenie twoich potrzeb, zamiast ciągłego stawiania wymagań i rozliczania z osiągnięć. Maja to matka i siostra w jednej osobie, dziewczyna silna i niezależna, nie rezygnująca ani z kobiecej strony swej natury, ani z indywidualności. Wyobrażając sobie Maję, ratujesz dwie ważne dla ciebie kobiety, zwracając im zagarniętą przez mężczyzn wolność. Teraz rozumiesz, Arkadiuszu? Nie ma żadnych Nerelian. Są tylko wasze poplątane życia, które w tej rzeczywistości zyskują nową głębię.\n– Ale… Przecież oni już tu byli, wcześniej, przed moim przyjazdem. Kirjo i ten notariusz, Daniel Brady, to starzy znajomi. Plemię Dahla mieszka na tych ziemiach od wielu stuleci. Gwen dobrze zna oboje, a przecież sama mówisz, że ona też jest prawdziwa. Jak to możliwe, żebyśmy razem z Gwen śnili ten sam sen?\n– Głuptasku – mówi jak do dziecka, obdarowując mnie pełnym pobłażliwości uśmiechem. – Dlaczego sądzisz, że każdy musi śnić wyłącznie swój własny, prywatny sen? Może istnieje jakaś wyimaginowana przestrzeń, w której halucynacje różnych osób spotykają się i łączą ze sobą, tworząc wspólną opowieść? Może tamci dwoje zaspokajają także ukryte potrzeby Gwen? Skąd możesz wiedzieć, co siedzi w głowie twojej przyjaciółki? Tłumaczyłam ci, że każdemu opowiadam tylko o jego własnym życiu.\n– Czy mieszkańcy Nerelii rodzą się i umierają?\nAle Vaira nie odpowiada na to pytanie. Zamiast tego mówi:\n– Pokazałam ci prawdziwą naturę tego świata. Ta wizja trwa już zbyt długo, ponad twoją wytrzymałość. Powróćmy więc do Nerelii, którą kochasz.\nOpuszcza powoli ramiona, a jej oczy rozjaśniają aż do najczystszego lazuru. Opalizujący blask znika, zastąpiony przez zwyczajne słoneczne światło. Znów jesteśmy na porośniętym soczystą trawą wzgórzu, z majaczącym na horyzoncie gęstym lasem. Czuję na twarzy oddech wiatru, a moje nozdrza drażni zapach kwiatów. Pod powiekami zbierają mi się łzy ulgi i wzruszenia, lecz nie pozwalam im spłynąć. Opadam tylko w nagłej słabości na kolana, mając chęć ucałować ziemię, po której stąpam. Nerelia jest moja drugą ojczyzną i nie wyrzeknę się jej, bez względu na to, jak daleko zajdą chore mrzonki Vairy.\nA ona siada obok mnie, podciąga kolana pod brodę i obejmuje je ramionami, znów doskonale udając dziewczynę z krwi i kości. Zastanawiam się, jaka jest rola Vairy w moim życiu, którą z ważnych dla mnie osób ona z kolei reprezentuje. Nie poruszam tego tematu na głos, chociażby dlatego, że odpowiedź wydaje mi się oczywista. Powtarzam ostatnie pytanie:\n– Czy Nerelianie rodzą się i umierają?\n– Nie, Arku. Nie rodzą się i nie umierają w ludzkim tego słowa znaczeniu. To dlatego nigdy nie rozmawiają o narodzinach, ślubach i pogrzebach. Dlatego w plemieniu nie ma niemowląt, z tego też powodu nie przywiązują zbytniej wagi do stopni pokrewieństwa, chociaż żyją w ściśle zintegrowanych małych grupach, które należy chyba nazwać rodzinami. Jednakże ich jednostkowe byty nie są wieczne, nie egzystują poza bezlitosnym strumieniem czasu. Nerelianie pojawiają się w tej rzeczywistości i pewnego dnia ją opuszczają. Nie pytaj mnie, jak to się dzieje i dokąd odchodzą ich dusze.\n– Ale przecież… Jak mogą nie być żywi? Przecież oddychają, jedzą, pocą się, umieją płakać… Mają zwykłe ludzkie ciała, które mogę obejmować i całować. Nie są duchami i nie zachowują się jak one.\n– Nie powiedziałam, że są duchami. Nerelianie to mentalna energia obleczona w pozory ciała. Różne rodzaje tutejszych istot naśladują organiczne życie mniej lub bardziej pieczołowicie. W przypadku Dahla ta imitacja sięga perfekcji, dlatego z takim uporem uważasz ich za prawdziwych ludzi. Zwierzęca część twojego mózgu już na wstępie odrzuca prawdę, ponieważ nie zgadza się ona ze świadectwem zmysłów. Lecz intuicja podpowiada ci, że mam rację. (...)\nFragmenty powieści, cz. 1\nZgodnie z obietnicą, publikuję kilka wybranych fragmentów książki, celem zaostrzenia apetytów na lekturę całości 😊\nStary człowiek zatacza ramieniem zamaszysty krąg, mówiąc przy tym:\n– To wszystko, cała ta ziemia aż po wierzchołki gór, należy do ludu Dahla. Mogę panu sprzedać, ile pan zapragnie.\nPatrzę na jego pobrużdżoną zmarszczkami twarz i zaplecione w warkocz włosy, niegdyś czarne, a teraz całkiem siwe. Ten mężczyzna jest wiekowy jak jego kraj. Należy do tego miejsca duszą i ciałem. Skaliste granie są bruzdami na jego policzkach, a oddech jest porywistym, mroźnym wiatrem, hulającym w zaśnieżonych żlebach.\n– Chcę tylko tyle ziemi, żebym mógł się tutaj osiedlić – odpowiadam.\n– W takim razie na pewno spodoba się panu dom w lesie. Jest w doskonałym stanie. Poprzedni właściciele wyprowadzili się zaledwie kilka tygodni temu.\n– Proszę mi pokazać ten dom – mówię.\nIdę za Indianinem w głąb lasu. Przeprawiamy się przez potok. Stary skacze po kamieniach jak kozica. Podziwiam gibkość jego ciała i zręczność ruchów, odziedziczone po przodkach, żyjących tutaj od wieków. Mógłbym być jego wnukiem, pomimo to już jestem zmęczony. Siedzący tryb życia i brak sportu zaczęły właśnie dawać mi się we znaki.\nTamten nagle odwraca się i pyta:\n– Arkadius – powtarza natychmiast w tutejszym dialekcie. – Polubi pan Nerelię. Każdy zakochuje się w tej krainie, gdy trochę tutaj pomieszka.\nZbywam tę uwagę milczeniem. Przecież już postanowiłem, że zostanę w Nerelii na dłużej. Może dlatego mam dziwne przeczucie, że kupię ten dom.\nStajemy na skraju polany. Indianin jest niewzruszony jak skała, za to ja próbuję złapać oddech po wspinaczce po delikatnej pochyłości zbocza. Myślę przez chwilę, jak czułbym się, gdyby stary kazał mi zdobywać jeden z tych niebosiężnych, nagich szczytów. Jestem typowym mieszczuchem i wolę stanie w korku od fizycznego wysiłku.\nDom jest drewniany, z kamienną podmurówką. Ma parter i piętro. Okna są stare, ale może uda mi się je wymienić. Nie widzę żadnych gospodarskich zabudowań, wyjąwszy drewnianą szopę oraz garaż z białej cegły. Obchodzę wokół dom, stary idzie za mną. Odkrywam jeszcze porośniętą winnym pnączem altanę. To chyba wszystko, na co mogę tutaj liczyć.\n– Możemy wejść do środka? – pytam.\n– Jasne – odpowiada flegmatycznie.\nSchody głośno skrzypią, więc stawiam ostrożnie kroki. Balustrada wokół ganku jest już mocno spróchniała. Będę musiał wkrótce ją naprawić. Siadam na chwilę na rozklekotanej sofie z pluszową tapicerką, wytartą od częstego dotykania, i wystawiam twarz na ostre promienie słońca. W kącie ganku ktoś zostawił ogrodowy parasol. Przyglądam się brudnym zaciekom na białym materiale.\nStary otwiera kluczem drzwi, więc wchodzę do środka. Wszystkie sprzęty są na swoim miejscu. Mogę się przeprowadzać choćby dziś. Oczywiście dom wymaga gruntownego sprzątania. Każdą powierzchnię pokrywa cienka warstewka kurzu, a w zakamarkach zdążyły się zagnieździć pająki. Mam nadzieję, że nie ma tu pluskiew. Lecz generalnie nie zgłaszam zastrzeżeń.\nNa dole jest kuchnia, pokój dla gości i łazienka. Oglądam szafki kuchenne z jasnego drewna. Te wiszące mają w drzwiach szybki z rżniętego w jodełkę kryształu. Na chwilę przenoszę się w myślach na wieś, do domu dziadków od strony mamy. Jednak tutejsza kuchnia podoba mi się bardziej, bo nie jest ciemna i zagracona, ale duża, jasna i przestronna.\nNa górze są trzy sypialnie oraz pomieszczenie gospodarcze, służące jednocześnie za pralnię, suszarnię i prasowalnię. W najdalszym kącie stoi pordzewiała w paru miejscach pralka wirnikowa, pamiętająca chyba jeszcze dzieciństwo moich rodziców. Na szczęście tuż obok jest doprowadzenie zimnej i gorącej wody. Nie będę musiał grzać jej w kuchni i wnosić garnkiem po stromych, drewnianych schodach, ryzykując poparzenia.\n– Skąd bierze się tutaj ciepła woda? – pytam starego. – Jak ten dom jest ogrzewany?\n– Będzie pan musiał palić węglem. W piwnicy jest kotłownia. Węgiel może pan kupić w mieście. Dowóz i rozładunek jest za darmo. Zresztą, nie powinien się pan tym martwić. Tutaj praktycznie nie ma zimy.\nNo tak. W Nerelii, kraju, który nie istniał na żadnej mapie świata, zima nie była mile widzianym gościem. Wycofała się ona w wysokie partie gór i nigdy nie nękała okolicznych mieszkańców. W tym wydartym spod władania natury miejscu wola ludzi, a zwłaszcza Indian Dahla, stawała się prawem.\n– A co z jesienią? – pytam przekornie. – Bo wie pan, to moja ulubiona pora roku.\nTamten uśmiecha się szeroko. W tym uśmiechu jest coś drapieżnego i bardzo niebezpiecznego.\n– Kiedy przychodzi jesień, liście na drzewach mienią się w słońcu wszystkimi odcieniami czerwieni i złota. Zakręci się panu w głowie od bogactwa naszych lasów.\nWstrzymuję na chwilę oddech. Skąd stary wiedział, że w jesieni najbardziej lubię właśnie kolorowe, szeleszczące pod stopami liście? Każdego roku układałem z nich dla Luizy bukiety, które moja dziewczyna wyrzucała zaraz następnego dnia. Czyżby Dahla czytali w myślach? To przypuszczenie wydaje mi się tak fantastyczne, że postanawiam nie zaprzątać sobie nim dłużej głowy.\nSchodzimy na dół. Indianin puszcza mnie przodem i zamyka drzwi na klucz. Jeszcze nie kupiłem domu, więc na razie jestem tutaj tylko gościem. Pytam starego:\n– Do kogo należy ta posiadłość?\n– Do nas – odpowiada enigmatyczne. – Wszystko w tym miejscu należy do plemienia Dahla.\n– Ale do kogo konkretnie? – dopytuję. – Czy ma jakiegoś właściciela? Gdzie on mieszka?\nNie na darmo byłem obiecującym prawnikiem. Muszę się upewnić, że stary nie próbuje mnie naciągnąć albo wrobić w jakiś podejrzany interes.\nTamten znów jedynie się uśmiecha. Robi to tylko kącikami ust, a jego ciemne oczy stają się wąskimi szparkami. Zastanawiam się, co próbuje przez to wyrazić. Najwyraźniej wie coś, o czym ja nie mam bladego pojęcia. Zaczynam jeszcze raz, z nieco innej beczki:\n– Komu powinienem zapłacić? Panu?\n– A więc chce pan kupić ten dom?\nWciągam gwałtownie powietrze.\n– Tak – mówię. – Postanowiłem, że go kupię.\nKlamka zapadła. Gdybym się za chwilę wycofał, straciłbym w jego oczach wiarygodność. Sam nie rozumiem, dlaczego tak bardzo zależy mi na uznaniu tego mężczyzny. Przecież poznałem go zaledwie kilka godzin temu.\n– W takim razie zejdźmy do miasta – odpowiada po chwili milczenia. – Zaprowadzę pana do naszego notariusza. Tam spiszemy akt własności i będzie pan mógł przekazać na jego ręce pieniądze.\n– Dobrze – kiwam głową. – Pojedźmy do miasta.\nZnów idę za moim przewodnikiem, ale tym razem nie czuję się tak bardzo zmęczony, ponieważ schodzimy w dół. Idziemy po ścieżce, więc nie muszę przynajmniej przedzierać się przez gęste zarośla jeżyn, które wznoszą się po obu jej stronach. Wyciągam rękę i zrywam kilka dojrzałych owoców. Smakują jak samo lato. Przez chwilę znów czuję się małym, psotnym chłopcem.\nZrównuję się z Indianinem i pytam:\n– Czy to jest jedyna droga na wzgórze? Bo wie pan, chciałbym wjechać tam samochodem. Mam sporo rzeczy.\nPatrzy na mnie przez chwilę, a potem pyta:\n– Czy mogę mówić panu po imieniu?\n– Naturalnie – wzruszam ramionami. Naprawdę mi to nie przeszkadza, chociaż do tej pory niechętnie przechodziłem z obcymi na ty. Ale w Nerelii jest inaczej. Jakbym już nie musiał bez przerwy się pilnować, by nie okazano mi lekceważenia.\n– Jest inna droga, Arkadius. Okrąża wzgórze od południa, wije się jak wąż po jego stromiźnie i prowadzi pod sam dom. Przecież ją widziałeś, kiedy pokazywałem ci posiadłość.\nFaktycznie, zauważyłem piaszczystą dróżkę, kończącą się pod zamkniętymi drzwiami garażu. Tylko miejskie ulice były wyasfaltowane, reszta kraju żyła w doskonałej symbiozie z naturą. Przez chwilę zastanawiam się nad kupnem samochodu terenowego bądź zamieszkaniem w mieście. To ostatnie odrzucam natychmiast. Pragnę ciszy i odosobnienia, chcę teraz być sam dla siebie sterem, żeglarzem i okrętem.\n– Wiesz, dlaczego poprowadziłem cię ścieżką po bardziej stromej stronie wzgórza, zamiast pozwolić ci wjechać tam samochodem?\nZnów czyta mi w myślach. Bo właśnie nad tym głowię się od kilku minut. Skoro umiał zadać właściwe pytanie, zna też odpowiedź, jednak z czystej przekory pytam:\n– Potrzebujesz więcej ruchu, młodzieńcze. Ruchu i świeżego powietrza. Nie możesz spędzić reszty życia na siedząco.\nTo samo mówiła czasami moja mama, lecz nigdy nie chciałem jej słuchać. Ojciec uważał, że marnuję tylko czas, przeznaczając go na granie z kolegami w piłkę zamiast na naukę, więc nie chciałem go zawieść. Dopiero od niedawna odkrywam powoli, że zdobywanie wiedzy to nie tylko obcowanie z książką.\nDocieramy do mojej wysłużonej skody fabii, rocznik dziewięćdziesiąty dziewiąty, najwcześniejszy z możliwych. Kupiłem ją od sąsiada, który nagle wzbogacił się, grając na giełdzie, i sprawił sobie w salonie nowiutką toyotę avensis. Miałem stabilną pracę w szanowanej kancelarii adwokackiej i bez trudu mógłbym wziąć kredyt na nowe auto. Nie zrobiłem tego, ponieważ byłem zbyt przywiązany do mojej staruszki.\nAle to już przeszłość. Teraz jestem bezrobotnym, wydającym właśnie większość swoich oszczędności. A ponieważ postanowiłem żyć, przynajmniej przez jakiś czas, wyłącznie bieżącą chwilą, porzucam więc nostalgiczne myśli. Skoro nawet pogoda próbuje podnieść mnie na duchu, nie powinienem jej w tym przeszkadzać.\nStary z gracją zajmuje fotel pasażera. Jedziemy do miasteczka. Po drodze milczę, zerkam tylko na niego ukradkiem. Nosi indiański strój, a w warkocz wetknął dwa ptasie pióra. Nie jestem ornitologiem, ale sądzę, że musiały kiedyś należeć do orła lub jastrzębia. Próbuję wyobrazić go sobie w okazałym pióropuszu. Za naszyjnik służy mojemu towarzyszowi zżółknięty ze starości kieł, nanizany na rzemyk. Próbuję zgadywać po wielkości, czy jest wilczy, czy niedźwiedzi. W końcu stawiam na niedźwiedzia, ale nie dałbym sobie uciąć głowy.\nZaczynam się zastanawiać nad czymś ciekawym. Otóż w każdej kulturze jej członkowie, a szczególnie mężczyźni, lubią otaczać się przedmiotami kojarzącymi się z drapieżnymi zwierzętami, jakby dzięki samemu posiadaniu danej rzeczy przejmowali część siły, zręczności bądź wdzięku zwierzęcia. To dlatego jeździmy jaguarami, zabijamy krokodyle dla ich skóry i ozdabiamy nasze salony myśliwskimi trofeami. Gwałtowny rozwój cywilizacji nie zabił w ludziach pierwotnego respektu dla świata przyrody. Ta myśl sprawia, że rozumiem Nerelię lepiej niż kilka chwil temu.\nW mieście mieszkają zarówno Indianie, jak i biali. Stary prowadzi mnie po skrzypiących schodach na najwyższe piętro jakiejś starej kamienicy. Wolałbym nie przychodzić tutaj po zmroku. Za to sam gabinet notariusza jest urządzony bardzo gustownie. Ściskam przyjaźnie dłoń białego mężczyzny po czterdziestce, potem przyglądam się dyskretnie jego dobrze skrojonemu, prążkowanemu garniturowi. Zaczynam żałować, że już dawno zdjąłem krawat i zostawiłem marynarkę w samochodzie. Po wspinaczce w pełnym słońcu musi ode mnie cuchnąć potem na kilometr.\nZ początku czuję się jak smarkacz przed obliczem dystyngowanego profesora. Na szczęście ta chwila trwa krótko. Przecież trafiłem z powrotem na znajome prawnicze podwórko. Jeśli moje wykształcenie miałoby okazać się bez znaczenia, to niepotrzebnie zmarnowałem połowę życia, by je zdobyć. (...)\nKolejne wersje okładki\nPrzygotowałam jeszcze jedną niespodziankę dla przyszłych czytelników książki. Poniżej prezentuję trzy poprzednie wersje okładki, związane z kolejnymi zrealizowanymi bądź planowanymi wydaniami „Vairy”. Obecnie mają one wartość już tylko sentymentalną, i nie będą nigdzie i w żadnej formie wykorzystywane.\n1. Okładka do wydania e-bookowego z roku 2012 w serwisie dla wydawców i self-publisherów RW2010 (www.rw2010.pl). Pozycja jest już wycofana ze sprzedaży i nie figuruje w katalogu publikacji serwisu.\nProjekt był bardzo oszczędny, wręcz ascetyczny, z białym tłem oraz czernią i czerwienią jako jedynymi akcentami kolorystycznymi. Oprócz tytułu i nazwiska autorki, na okładce widniały składające się wyłącznie z prostych linii czarne schodki, prowadzące niejako „w głąb”, ku lewemu dolnemu narożnikowi strony, oraz wpadająca pomiędzy nie mała czerwona kuleczka, mająca symbolizować... co?... samotność?... zagubienie bohaterów powieści?... beznadzieję ludzkiej egzystencji, kończącej się zawsze nieuchronnym upadkiem?... wręcz „wpadnięciem” w koszmar, z którego nie sposób się wydostać?...\nNiestety, po przejrzeniu zawartości dysku okazało się, że okładka nie zachowała się w pamięci komputera. Została ona usunięta również z zasobów serwisu, na którym przechowywana była publikacja, nie ma więc możliwości pobrania jej z tej lokalizacji.\nNa szczęście odtworzenie tamtego szkicu nie było trudne. Najbardziej poglądowo motyw ten wyglądał, o ile mnie pamięć nie zawodzi, jakoś tak:\n2. Okładka do planowanego wydania e-booka w serwisie FutureNet z roku 2017, w ramach funkcjonalności płatnego udostępniania multimediów, która nigdy nie została wprowadzona. Ze względu na budzącą kontrowersje zawartość serwisu nie podaję adresu tej strony.\nOkładka ta jest najsłabsza z wszystkich czterech, ponieważ jest to tylko zdjęcie z parku na białym tle, z dodanym obowiązkowym tytułem publikacji i nazwiskiem autorki. Niemniej jednak, udostępniam dla zaspokojenia ciekawości.\n3. Okładka zaprojektowana przed kilkoma tygodniami przeze mnie na potrzeby aktualnego wydania, zmodyfikowana przez panią Patrycję Smagę.\nWidzimy na niej to samo zdjęcie dziewczyny z rozwianymi pszenicznymi włosami, które znalazło się również na ostatecznej wersji okładki. Zostało ono wyszukane w zasobach serwisu www.pixabay.com, udostępniającego tysiące obrazów na licencji Creative Commons 0, a więc do swobodnego, nieograniczonego prawami autorskimi wykorzystania, i wybrane jako bezapelacyjnie najlepsza opcja.\nWidzimy też dyskretny motyw czerwonej róży, tak istotnej dla fabuły książki, w prawym dolnym rogu zdjęcia. Został on uwzględniony także w docelowym projekcie. Na górze strony znajdziemy z kolei zielony liść, mający symbolizować silną więź bohaterów książki z naturą.\nOsobiście uważam, że ten ostatni projekt jest naprawdę niezły. Ale, żeby nie było wątpliwości, okładka przygotowana przez panią Patrycję Smagę jest nie do pokonania i zwyczajnie rządzi 😄\nSpotkanie autorskie w Radomiu – przeżyjmy to jeszcze raz\nW dniu 27 kwietnia 2018 r., a więc już równo miesiąc temu, odbyło się w Filii nr 2 Miejskiej Biblioteki Publicznej w Radomiu, na ul. Zientarskiego 1A (Osiedle Gołębiów) o godz. 11:00, spotkanie autorskie z moim udziałem, promujące zbiorek poezji o tytule „Zegar melodii”.\nNa początku pojawił się niewielki zgrzyt, ponieważ ze względu na nieporozumienie z przewoźnikiem zostałam wypuszczona z autobusu tuż za rondem „kozienickim”, przy wjeździe na ulicę Wojska Polskiego, zamiast na samym Gołębiowie. Przejście całej ulicy Kozienickiej, w szczególności z dwójką małych dzieci, zabrało mi zbyt wiele cennego czasu. Rezultatem było około dziesięciominutowe spóźnienie i wyraźne już zniecierpliwienie uczestników. Wprawdzie kilkakrotnie za to przeprosiłam i usłyszałam z drugiej strony zapewnienie, że nic wielkiego się nie stało, ale niesmak pozostał.\nW końcu jednak, po kilkukrotnym zapytaniu o drogę, dotarliśmy na miejsce. Dzieci zostały zaprowadzone przez panią kierownik filii Ewę Nowak do specjalnego kącika zabaw, gdzie szybko poczuły się jak u siebie dzięki jej fachowej opiece, a ja przeszłam wraz z gośćmi na salę i zajęłam przygotowane dla mnie krzesło.\nSpotkanie zostało wspaniale poprowadzone przez panią Aleksandrę Michalską, również reprezentującą filię na Gołębiowie. Opanowanie tremy nie było na początku łatwe, głównie ze względu na zażenowanie wywołane spóźnieniem. Na szczęście szybko przełamałam lody dość sensacyjną informacją, że jako mała dziewczynka mieszkałam przez cztery lata na tym osiedlu, dosłownie po sąsiedzku, w wieżowcu tuż obok biblioteki, i że właśnie tutaj powstawały moje pierwsze, bardzo jeszcze nieudolne teksty poetyckie i prozatorskie, które już dawno skazałam na zapomnienie. Tutaj wszystko się zaczęło, ale tutaj z całą pewnością się nie skończy. Gołębiów będzie początkiem nowego rozdania i nowego otwarcia w moim literackim życiu, a nie ostatnim przystankiem 😃\nW tym miejscu pragnę serdecznie podziękować mojej kochanej Mamie oraz bratu Sławkowi i bratowej Paoli za poświęcony czas i pokrzepiającą obecność na spotkaniu. Dziękuję również mojemu Tacie, który wprawdzie nie mógł być obecny na samym wydarzeniu, ale pojawił się zaraz po nim, by przeżyć ze mną te wspaniałe chwile. Dziękuję koleżance Ewelinie Bartos, która jako jedyna z powiadomionych osób dotarła na miejsce i dzielnie reprezentowała byłą IV b z niezapomnianego radomskiego „Kochanowszczaka”. Dziękuję koledze Wojtkowi Janickiemu, pomagającemu mi w nagłośnieniu spotkania w gronie naszych wspólnych znajomych i czuwającemu nad nim na odległość.\nDziękuję również moim kochanym dzieciom Wiktorii i Przemkowi za ich cierpliwość, wyrozumiałość i wierne towarzyszenie mi w każdym kroku, stawianym przeze mnie na niełatwej pisarskiej i wydawniczej drodze. A tak oto poczynali sobie w tym dniu w bibliotece:\nWreszcie, dziękuję pani dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej w Radomiu, pani Annie Skubisz-Szymanowskiej, za zaproszenie do Radomia i wsparcie w organizacji wydarzenia, oraz oczywiście obecność na nim. Dziękuję paniom Ewie Nowak i Aleksandrze Michalskiej za dopracowanie wszystkiego do ostatniego szczegółu i bezpośrednią opiekę nad spotkaniem, a także pani Annie Pruskiej, kierowniczce Filii nr 3 na Osiedlu Michałów, przemiłej osobie i wielkiej miłośniczce literatury, za zadawanie ciekawych pytań i oczywiście za wspólne zdjęcie, które jeszcze w tym samym dniu pojawiło się na Facebooku. A tak wyglądamy razem z perspektywy mojego aparatu:\nMichałów również jest dla mnie szczególnym miejscem, ponieważ to właśnie na tym osiedlu mieszkałam przez kolejne dwadzieścia lat, do samej przeprowadzki do Puław, właśnie tam przeżyłam najpiękniejszy w życiu czas dorastania i młodości, i co najważniejsze, pojawiałam się w tamtejszej filii w charakterze czytelnika co najmniej raz w tygodniu.\nWróćmy jednak do samego spotkania, które trwało około godziny. Pierwszą połowę dyskusji prowadziła pani Aleksandra, pytając o moje poetyckie inspiracje i wybierając utwory do zaprezentowania. Potem dostałam wolną rękę, z czego z radością skorzystałam, przeprowadzając dokładnie ten sam eksperyment co w Puławach 😏\nZapytałam mianowicie o intrygujący wiele osób wiersz, w którego tytule zamiast słów jest jedynie ciąg cyfr i kropek, i niemal natychmiast otrzymałam prawidłową odpowiedź. Data przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Duch Europy, w moim wierszu będący rodzaju żeńskiego, idea europejskiej jedności ponad podziałami, jako coś większego od kwestii ekonomicznych, które tak wielu ludziom przesłoniły całą resztę. Bardzo pięknie podsumowała to zresztą pani Aleksandra. Brawo dla Radomia za zdanie egzaminu 😄\nPani Anna Pruska zapytała z kolei o wiersz zamykający zbiorek, ten mówiący o mnogości doznań, czym bardzo sympatycznie mnie zaskoczyła. W jej opinii utwór ten ma wyjątkowo optymistyczny wydźwięk i chociażby dlatego zasługiwał na głośny odczyt. Z sali padło również pytanie o moje formalne inżynierskie wykształcenie i to, jak ma się ono do mojej aktualnej działalności wydawniczej. Moja odpowiedź, iż nie zamierzam na razie wracać do wyuczonego zawodu, ponieważ chcę w pełni poświęcić się literaturze, wyraźnie spodobała się uczestniczce spotkania. Ja też jestem gorąco przekonana, że zmiany, które właśnie wprowadzam w moim życiu, mogą okazać się zmianami na lepsze...\nA oto wspaniała radomska publiczność:\nNa koniec przyszła pora na sprzedaż i podpisywanie książek, a także indywidualne rozmowy z czytelnikami i uwiecznianie się ze mną na pamiątkowych zdjęciach. Wyprzedały się wszystkie przygotowane na ten cel egzemplarze, łącznie z autorskim, który trafił w ręce Eweliny Bartos. Odbyło się to na zasadzie wymiany, mianowicie otrzymałam za niego powieść kryminalną o tytule „Cukiereczek” autorstwa jej męża Grzegorza Bartosa, zdolnego radomskiego prozaika. Książka jest świetna i miałabym sporo do powiedzenia na jej temat, aby jednak nie przedłużać dzisiejszej relacji, postanowiłam napisać w związku z nią osobną recenzję.\nPani Aleksandra poprosiła mnie również o dedykację na egzemplarzu bibliotecznym – dla czytelników filii – oraz o wpis do księgi pamiątkowej biblioteki. Była to dla mnie najbardziej emocjonująca chwila całego spotkania, gdy wzruszenie dosłownie chwyciło mnie za gardło i potrzebowałam paru momentów, by dojść do siebie. Łzy prawie stanęły w oczach i omal nie dałam ujścia emocjom... nie licytowałoby to jednak z godnością pisarza, który w każdej sytuacji powinien umieć zachować spokój... 😏\nPonieważ poczułam się w tej chwili tak, jakby to miasto znów objęło mnie ramionami i przygarnęło do siebie po wieloletniej trudnej emigracji. Emigracji wewnętrznej, nie tylko z Radomia, ale przede wszystkim od dawnej siebie. Oczywiście nie przeprowadzam się na powrót do Radomia, lecz moje serce zawsze już będzie rozdarte na pół. Ciałem tu, a duchem tu i tam jednocześnie... Mam nadzieję, że puławianie wspaniałomyślnie mi to wybaczą.\nNa koniec relacji ważna informacja dla mieszkańców Radomia. Mój zbiorek poezji można aktualnie znaleźć i wypożyczyć z czterech bibliotek w tym mieście. Są to mianowicie:\nCzytelnia Regionalna Miejskiej Biblioteki Publicznej, ul. Piłsudskiego 12, I piętro, pokój 35\nFilia nr 2, ul. Zientarskiego 1A (Osiedle Gołębiów) - egzemplarz z dedykacją\nFilia nr 3, ul. Królewska 5 (Osiedle Michałów)\nFilia nr 6, ul. Kusocińskiego 13 (Osiedle XV-Lecia)\nZapraszam już miłośników moich książek na kolejne spotkania autorskie, które odbędą się w najbliższych miesiącach w kilku gminach powiatu puławskiego, a także – być może – znów w Radomiu. Informacje o nich będą się tu sukcesywnie pojawiać, trzymajcie więc proszę rękę na pulsie... i do zobaczenia już wkrótce 😊


Skąd się wziął Design Thinking i jakie może przynieść ci korzyści? – Twój StartUp\nSkąd się wziął Design Thinking i jakie może przynieść ci korzyści?\nBiznes, Lifestyle / By admin / 1 minute of reading / 11/11/2019 19/03/2021\nChoć na samym początku rozwiązanie to stosowane było jedynie na rynku amerykańskim, szybko rozprzestrzeniło się także na pozostałe kontynenty. Myślenie projektowe, bo tym właśnie jest Design Thinking, to metoda, która pozwala wychodzić poza utarte schematy rozwiązań. Takie działania są szczególnie ważne zwłaszcza w przypadku dopiero co raczkujących działalności i startupów.\nŚwiat biznesu oszalał na punkcie tego nowoczesnego sposobu działania. Niezależnie od tego, czy sen z powiek zmywają ci kwestie związane z nowymi produktami, lepszym funkcjonowaniem firmy, czy tworzeniem strategii. Design Thinking zdecydowanie może pomóc na każdym etapie rozwoju marki.\nGłówne założenia tej metodyki to skoncentrowanie na użytkowniku, kreatywna kolaboracja oraz stosowanie różnego rodzaju testów i eksperymentów. Rozwiązania utworzone w ten sposób powinny być technologicznie wykonalne, opłacalne i przede wszystkim pożądane przez użytkowników.\nUniwersalny charakter myślenia projektowego umożliwia korzystanie z niego za każdym razem, kiedy mamy do czynienia z problemami, które nie mają oczywistego rozwiązania. Mowa przede wszystkim o zagadnieniach, wymagających nieszablonowego podejścia, łączącego zupełnie odmienne dziedziny. Między innymi z zakresu projektowania, ergonomii, psychologii, technologii, czy biznesu.\nDzięki Design Thinking wygenerujesz idee, które dadzą Ci możliwość tworzenia innowacyjnych rozwiązań. Jeśli poszukujesz nowych rozwiązań na działanie twojego startupu lub działalności, a dodatkowo chcesz wprowadzać oryginalniejsze produkty, to myślenie projektowe jest właśnie dla ciebie.


| Odsłony: 15286\nNiezwykły przewrót w medycynie dokonał się w 1990 roku, kiedy w renomowanym czasopiśmie medycznym „The Lancet” zostały opublikowane badania dr. Deana Ornisha dotyczące wpływu stylu życia na rozwój zmian miażdżycowych w naczyniach wieńcowych serca. Okazało się, że miażdżyca jest odwracalna.\nArtykuł, który się ukazał zatytułowano: „Czy zmiany w stylu życia mogą spowodować regresję choroby wieńcowej?”. Dr D. Ornish po raz pierwszy wykazał, że zmiany miażdżycowe dotyczące naczyń wieńcowych są odwracalne bez zastosowania jakichkolwiek leków czy zabiegów operacyjnych. Do tej pory wierzono, że miażdżyca blokująca naczynia tętnicze nie może się cofnąć. Jedynym sposobem na jej usunięcie był chirurgiczny przeszczep naczyń, tzw. bajpasów, lub angioplastyka. Zalecenia dietetyczne stosowane do tamtej pory nie powodowały zatrzymania postępu choroby wieńcowej. Zakładały one redukcję spożycia cholesterolu do 300 mg i ograniczenie spożycia tłuszczu do 26% całkowitych kalorii na dobę.\nDr D. Ornish i jego współpracownicy założyli, że dieta bardziej restrykcyjna pod względem zawartości tłuszczu i cholesterolu może okazać się lecznicza. Ograniczyli spożycie cholesterolu do 5 mg na dobę oraz do 10% kalorii z tłuszczu. Była to dieta lactoovowegetariańska: bez produktów zwierzęcych, takich jak mięso, drób, ryby, z uwzględnieniem białka jaja kurzego i odtłuszczonego mleka lub jogurtu. Składała się głównie z produktów roślinnych, takich jak: warzywa, owoce, ziarna zbóż oraz niewielkiej ilości orzechów.\nOprócz zaleceń dietetycznych stosowany był program ćwiczeń fizycznych, kontroli stresu oraz zakaz palenia tytoniu. Badaniom zostali poddani pacjenci z zaawansowaną chorobą wieńcową serca, u których wykazano poważne zwężenia miażdżycowe w badaniach angiograficznych. Prawie wszyscy byli potencjalnymi kandydatami do operacji wszczepienia bajpasów.\nZostali oni w sposób losowy podzieleni na dwie grupy: eksperymentalną i kontrolną. W pierwszej zastosowano zalecenia dr. D. Ornisha, w drugiej – dotychczasowe zalecenia dietetyczne oraz leczenie farmakologiczne. Po roku przeprowadzono badania kontrolne, które okazały się zdumiewające. Zaszokowały one środowisko medyczne na całym świecie. U 82% pacjentów z grupy eksperymentalnej doszło do cofnięcia się zwężenia miażdżycowego naczyń wieńcowych od 2,2% do 5,3%! Przepływ krwi przez naczynia wieńcowe u poszczególnych pacjentów zwiększył się tym samym od 9% do 23%! Efekt był zależny od stopnia zwężenia naczyń przed przystąpieniem do eksperymentu, przy czym osoby z większym zwężeniem doświadczyły proporcjonalnie większej poprawy. Poza tym w grupie eksperymentalnej zaobserwowano zmniejszenie częstości napadów bólu wieńcowego o 91%, zmniejszenie czasu trwania bólu o 42% oraz zmniejszenie jego intensywności o 28% (tabela nr 2). Poziom cholesterolu ogólnego obniżył się średnio o 24%, a cholesterolu LDL aż o 37%! (tabela nr 1).\nW grupie kontrolnej stan zdrowia obserwowanych osób uległ zdecydowanemu pogorszeniu. Stwierdzono pogłębienie zwężęnia światła naczyniowego średnio o 3%, wzrost częstości napadów bólowych aż o 165%! oraz wzrost czasu ich trwania (o 95%) i ich intensywności (o 39%) (tabela nr 2).\nBadania dr. D. Ornisha wykazały, że chcąc wyleczyć serce z miażdżycy nie wystarczą zalecane do tej pory wskazania dietetyczne. Owszem, redukują one w pewnym stopniu ryzyko zawału, jednak proces miażdżycowy dalej postępuje i nie dochodzi do regresji już istniejącej choroby. Prawdziwie lecznicza dieta to dieta wegetariańska z ewentualnie niewielką ilością odtłuszczonego nabiału, zawierająca obfitość wysokobłonnikowych produktów roślinnych.\nPowstaje pytanie: Czy taka dieta jest wskazana dla wszystkich dotkniętych miażdżycą? Odpowiedź brzmi: Jak najbardziej tak!\nTabela nr 1. Efekty eksperymentu dr. Ornisha po roku – ocena cholesterolu we krwi\nspadek poziomu cholesterolu ogólnego 24%\nspadek poziomu cholesterolu LDL 37%\nTabela nr 2. Efekty eksperymentu dr. Ornisha po roku – angiografia\nregresja zwężenia miażdżycowego 82% badanych!\nzmniejszenie zwężenia światła naczyń 2,2–5,3%\nzwiększenie przepływu krwi przez naczynia 9–23%\nzmniejszenie częstości ataków bólu 91%\nzmniejszenie czasu trwania bólu 42%\nzmniejszenie intensywności bólu 28%\npostęp choroby wieńcowej 100% badanych\nwzrost zwężenia światła naczyń 3%\nzmniejszenie przepływu krwi przez naczynia 9%\nwzrost częstości ataków bólu wieńcowego 165%!\nwzrost czasu trwania bólu 95%\nwzrost intensywności bólu 39%\nRodzaj diety w badaniach dr. Ornisha:\n• wszelkie produkty roślinne: warzywa, owoce, zboża, nasiona strączkowe, orzechy\n• z produktów zwierzęcych: tylko białko jaja kurzego i odtłuszczone mleko lub jogurt\n• 75% kalorii pochodzących z węglowodanów złożonych\n• 15% kalorii pochodzących z białka\n• najwyżej 5 mg cholesterolu\n• tylko 10% kalorii pochodzących z tłuszczów\n• zakaz spożywania napojów zawierających kofeinę\n• ograniczenie spożycia alkoholu\n• ilość spożywanych kalorii bez ograniczeń\nOczywiście trochę czasu potrzeba, aby przystosować się do nowego sposobu odżywiania. Jednak wystarczy najczęściej nie więcej jak kilka tygodni, aby całkowicie się zaadoptować.\nZwykle osoby przechodzące na dietę wegetariańską oceniają swój nowy jadłospis jako interesujący i smaczny i, co ciekawe, tracą apetyt na potrawy wcześniej spożywane, które niszczyły ich serce. A to, co najbardziej motywuje do przyjęcia takiego stylu życia to samopoczucie, które bardzo szybko się poprawia; ustępują bóle zamostkowe, wzrasta ogólna wydolność organizmu i jego tolerancja wysiłku, poprawia się nastrój, spada poziom cholesterolu, osoby chore twierdzą, że od wielu lat nie czuły się tak dobrze.\nOpracowano na podstawie: Nedley N., Blocked Arteries, Clean Them Out Naturally, Proof Positive: How to Reliably Combat Disease and Achieve Optimal Health through Nutrition and Lifestyle , 1998 Ludington A., Diehl H., Reversing Heart Diseases , Health Power, 2000.


lekarz stomatolog, kierownik kliniki\nProwadzi klinikę DenticaNova, a także dwie inne kliniki stomatologiczne. Ukończył Wydział Lekarski Oddział Stomatologii na Akademii Medycznej w Warszawie oraz Zarządzanie Zakładami Opieki Zdrowotnej w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie na kierunku podyplomowym.\nSwoją wiedzę z zakresu stomatologii, a także zarządzania poszerza na licznych szkoleniach, konferencjach i kursach. Uczestniczył m.in. w ICOMS – XXI International Conference on Oral and Maxillofacial Surgery w Barcelonie (2013 r.), poświęconej różnorodnym dziedzinom stomatologii, w tym chirurgii szczękowo-twarzowej, implantologii i protetyce czy w przynoszącej nowe spojrzenie na stomatologię estetyczną Akademii Digital Smile Design (2015 r.) - zarówno w kraju jak i poza jego granicami w Barcelonie.\nMając świadomość, jakie możliwości przynoszą nowoczesne technologie, wprowadza je do swoich klinik i aktywnie wykorzystuje w praktyce zawodowej.\nKiedy ma taką możliwość, wyjeżdża do Afryki, by jako stomatolog nieść pomoc miejscowej ludności. Kiedy bieżące obowiązki mu na to nie pozwalają, angażuje się w działania „Dentysty w Afryce” w Polsce, podejmując w kraju wiele aktywności, które pozwalają na kontynuację i popularyzację idei leczenia na Czarnym Lądzie.


Notes okołociążowy: 9 miesięcy\nZacznę, od wytłumaczenia ciszy na blogu: moje problemy ze zdrowiem sprawiły, że mam czasu i sił. Muszę teraz odpoczywać, oczywiście przy małym dziecku i nie tylko, mam tonę zaległości, więc będę wracać ;)\nA teraz coś optymistycznego! Nasz Mały Zuch skończył dziewięć miesięcy, myślę sobie och, jakby druga ciąża, tylko, że u mnie ciąża aż tyle nie trwała ;) Ignaś jest już bardzo obrotnym chłopakiem, poznaje świąt z wielkim zaangażowaniem...\nChciałam zrobić zdjęcie, ale widać ile w nim energii ;)\nIgnacjo waży teraz ok. 11 kg! Kurcze, i ja mam się oszczędzać?! Hm... Długość ciałka bliżej nie znana (tak, wreszcie to zrobię!), ale sądzę, że może jakieś 80 cm...? Coraz więcej ciuszków z metką "74" odchodzi do lamusa, więc pierwszy raz od dawna wybrałam się na mały szoping w kierunku strefy malucha ;) (To chyba jasne, że po drodze jest strefa kobieca... ;P)\nGórnych jedynek jak nie było, tak nie ma, ale symptomy ząbkowania nawet na chwilę nie ustępują. Kolejna tubka Dentinoxu już w połowie :-/ Ta wątpliwie przyjemna procedura, nie pozostaje obojętna dla przesypiania nocy. Standardowo o 18:00 jest kąpiel, potem mleko i spanie. Ale od kilku dni, od momentu "mleko" do "spanie" powtarza się nowy element aktywności - zabawa. Zasypia ok. 19:00/20:00. Wydaje mi się jeszcze, że popełniam błąd taktyczny w sprawie zbyt późnej drzemki w ciągu dnia... Przemyślę.\nMleko to niezmiennie HiPP Bio Combiotik 2, teraz Ignaś pije znowu 180 ml. Czasami dodaję miarkę kaszki jaglanej. Dalej dostaje całe kawałki jedzenia wg. metody Bobas Lubi Wybór, i obserwuję, że je coraz więcej (w sensie trafia do buzi i połyka). Nie protestuje kiedy daję mu na łyżeczce spróbować naszej zupy, więc niech tak będzie jak chce. Do picia dostaje wodę i herbaty (dla dzieci, ale nie ekspresowe).\nWielorazówki wciąż nam towarzyszą i bez zmian je sobie chwalę:) Nosi je w rozmiarze - L (całkowicie odpięte), z podwójnymi wkładkami głównie. Na noc czasami wkładam formowanki.\nNowe umiejętności to podciągania się i stanie przy meblach, a nawet spacerowanie wzdłuż nich. Siada już zupełnie fachowo i bez żadnej pomocy. Wdrapuje się na schody (musieliśmy założyć bramkę na schodach), ale kanapa czy łóżko są jeszcze za wysokie. Uwielbia wdrapywać się za to na szybę i lustro;) Rozpoznaje pomieszczenia i pamięta co gdzie jest. Szybko nudzą go zabawki i zaraz idzie gdzieś dalej. Przeżywa głęboką fascynację... odkurzaczem! ;)\nI tak nam leci czas... bardzo szybko ;) Kiedy lekarz mi powiedział, że teraz mam tylko odpoczywać, żadnego dźwigania, biegania, pośpiechu, noszenia po schodach, pomyślałam jasne, jasne. Bo od początku; moje odpoczywanie + 11 kg + ząbkowanie + dłuższe usypianie + wzmożona aktywność (+ pisanie mgr)... Jak to mówią: będzie dobrze! ;)\nMagda 11 listopada 2014 10:29\nPiękny ciężkouchwytny Ignaś :D\nFajnie, że się odezwałaś. Mam nadzieję, że szybko Ci miną problemy zdrowotne!\nMagdalena Zapiski mamy 11 listopada 2014 12:04\nDużo zdrówka życzę. I szybkiego wyjścia górnych jedynek, też na nie czekam z utęsknieniem.\nIgnaś już duży, chyba nikt by nie zgadł, że to wcześniak ;)\nPięknie się rozwija i jak widać albo raczej nie widać na zdjęciach szybko się porusza ;)\nMiniowe Szczescie 11 listopada 2014 13:16\nSliczny Ignas... moj Mlody (tez wczesniak) na 6 miesiecy mial 10 kg,wiec nie narzekaj ;)\nDuzo zdrowka dla Ciebie!\nMakola 11 listopada 2014 18:38\nDzięki Dziewczyny! ;) No, jest już całkiem spory... ;)\nZuzi Clowes 12 listopada 2014 00:38\nTo zdróweczka Śliczna! Chuchaj na siebie i dmuchaj, na ile ząbkujące dziewięciomiesięczne i jedenastokilowe (ale jakie słooooodkie!) dziecko Ci pozwala :) Buźka!\nmonia 12 listopada 2014 08:15\nMoj wazy i mierzy tyle samo co Ignas\na ma poltorej roku:) moze odrobine wyzszy,maly chudzielec :-P\nZdrowia zycze!:) i czekamy na zdjecia pokoiku Ignasiowego :)\nJustyna Sz 12 listopada 2014 16:52\nKochany Ignaś :D\nA Tobie dużo zdrówka :* No i z niecierpliwością czekam aż nas oprowadzisz po mieszkaniu, bo ostatnio zrobiłaś mi niezłego smaka :D\nSzczypta o Mnie 12 listopada 2014 21:20\nSzczęściara 14 listopada 2014 00:38\nIgnaś ma aż rumieńce od tych wariacji ! :D duży jest. Mania waży prawie 9 kg dopiero :)\nDonna L. 14 listopada 2014 10:33\nNie wiem, czemu, ale czytając tego posta miałam wrażenie, że piszesz o tym, że jesteś po raz drugi w ciąży. Czy to tylko złudzenie?\nPozdrowienia dla Ciebie i Ignacego!\nPóźnojesienna stylówka młodej mamy ;)\nNowy pokój Ignasia\nPokój (mojego) niemowlaka


Przegląd etiud Wydziału Radia i Telewizji na uniwersytecie Lusofona w Lizbonie\nUniwersytet Humanistyczno–Technologiczny Lusofona\nStudentka studiów magisterskich Wydziału Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego na kierunku Organizacja Produkcji Filmowej i Telewizyjnej, Katarzyna Woźniak, zorganizowała w dniu 14 czerwca bieżącego roku przegląd etiud zrealizowanych przez studentów WRiTV, w którym wzięli udział studenci portugalskiej Lusofony oraz część kadry z Departamentu Kina.\nTwist&Blood reż. Kuba Czekaj (2010),\nMagma reż. Paweł Maślona (2013),\nPóki wilk syty reż. Olga Kałagate (2012),\nŚwięto zmarłych reż. Aleksandra Terpińska (2012).\nPokaz etiud został odebrany bardzo pozytywnie przez widownię. Po przeglądzie miała miejsce dyskusja z widzami na temat wyświetlonych filmów, ich problematyki, ale także metod i sposobu realizacji filmów przez polskich studentów, w porównaniu ze studentami portugalskimi. Poruszone były też kwestie ewentualnej współpracy oraz dalszych przeglądów etiud powstałych na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego przy okazji przyszłych wydarzeń kulturalnych w Lizbonie.\nUniwersytet Humanistyczno–Technologiczny Lusofona to największy niepubliczny uniwersytet w Portugalii, z siedzibą w Lizbonie. Nazwa uniwersytetu pochodzi od słowa „Lusofonia”, którym zwykło określać się wspólnotę wszystkich krajów, w których używa się języka portugalskiego i które połączone są ze sobą kulturowo i historycznie. Należą do nich między innymi Portugalia, Brazylia, Mozambik, Angola i inne, ze wspólną liczbą mieszkańców przekraczającą 250 mln.\nŚrednia liczba studentów na tej uczelni to 11 tysięcy, a kadra składa się z 1500 wykładowców. 9 departamentów, na które podzielony jest uniwersytet (w tym m.in. Departament Kina) przepełniony jest studentami różnych narodowości, studia prowadzone są w językach portugalskim i angielskim, realizowany jest także program wymiany studenckiej Erasmus +.


8,628,389 Pogoda Zdjęcia Stockowe - 123RF\npogoda zdjęcia stockowe\nNiebezpieczna burza z piorunami i błyskawicami\nSzalony zachód słońca w Izraelu Widoki na Ziemię Świętą\nciemne chmury burzowe z ulewnym deszczem latem\nTornado na drodze biznesowej - dramatyczna pogoda na miasto\nNastrojowy zachód słońca na Monte Cucco (Umbria, Włochy), z drzewem na pierwszym planie i słońcem filtrującym przez chmury\nBłyskawica w ciemności i dramatyczne burzowe chmury\nCiężki śnieg, zaśnieżona ścieżka i zalegający śnieg na gałęziach drzew. Park w śnieżnej zimie. Selektywne skupienie.\nDroga nr 496 w sezonie zimowym w Laponii w Finlandii pokryła się dużymi opadami śniegu.\nPejzaż z wizerunkiem wsi o zachodzie słońca\nPiękne chmury na niebie. Chmury zapowiadające deszcz.\nPiękna i niezwykła formacja chmur Altocumulus lub Cirrocumulus widziana z okna samolotu o wschodzie słońca. Widok na panoramę ponad chmurami z powietrza\nWschód słońca nad polem kukurydzy latem.\nRozpryskiwanie i topnienie kropli śniegu na białych dżinsach.\njasne niebo pogoda, słońce na błękitnym niebie chmury, promieni słonecznych, słonecznej czystej mocy energetycznej\nZestaw ikon pogoda\nWysoki kąt widzenia Burza i piorun na wsiach\npogoda ikona wektor symbol projektu\nChmura Ground Electric Lighting za domem dachy\nBurza morska. Stara latarnia morska rzeki Douro, Porto, Portugalia.\nPiękne ośnieżone szczyty górskie w słoneczny dzień w Mayrhofen w Austrii\nZestaw ikon pogody. Ilustracje wektorowe kreskówki kolorowe sztuki. Lepkie symbole prognozy. Infografiki meteorologiczne znaki. Ikony WWW wektor projekt\nPrognoza pogody tle koncepcji - przeciwstawne warunki pogodowe, jasne słońce i błękitne morze; ciemne burzliwe niebo z błyskawicami i morza Stomy\nDwie chmury połączone tęczą - realistyczne wektor ilustracja na przezroczystym tle. Magiczny kolorowy łuk tęczy między białymi chmurami.\nparasol w deszczowy dzień z tęczą\nMalowniczy obraz drzewa świerki. Mroźny dzień, spokojna zimowa scena. Lokalizacja Karpaty, Ukraina Europa.\nzła pogoda i burza z piorunem na lotnisku\nKobieta ma przeziębienie na kanapie w domu w płaszczu zimowym\nPiękne białe chmury na niebie\nGóry Karpaty. Zdjęcie zostało zrobione wysoko w Karpatach. Piękne niebo i jasnozielona trawa oddają klimat Karpat.\nZbliżenie: dziecko ubrane w żółte kalosze i chodzące podczas deszczu ze śniegiem, deszczu i śniegu w zimny dzień\nZielona trawa, krzewy i drzewa w ogrodzie w słoneczny dzień\nKobieta czuje się tak gorąco na ulicy\nHasła pokrewne:klimatzimowytornadozamrażanieAktualnościpogoda wektoryUSAglobalne ocieplenieczas


Przez radar83, Grudzień 2, 2013 w Narzędzia do uprawy przedsiewnej\nBrona talerzowa Gherardi\nBrona wirowa "robi" super robotę to nie podlega żadnej wątpliwości,lepsze od niej są tylko chyba agregaty talerzowe ale to wyższa półka cenowa .Jednakże pociągne jeszcze temat "wachadłówki " <_< .Może bardziej jako alternatywy dla biernych agregatów upr.siewnych które potrafią się zapychać,a tu zawsze to jakąś aktywną pracę wykonuje i może lepiej by sie to spisywało? :huh: Czy faktycznie nadaje się to tylko na eksponat do ogródka? :)\nCiągnik to Mtz :mellow:. Klasa ziemi to druga, trzecia.Widziałem w dwóch miejscach pole po bronie wahadłowej Amazone REV.Oczywiście nie to samo jest co po wirowej ale to też zależy chyba od prędkości jazdy?Amazone różnią się tym że od polskich że mają wał packera i to może robić lepszą robotę od polskiej? <_< Widział ktoś w akcji U238 z wałem strunowym i pole po niej?Zastanawiam się czy jeśli trafią się spore bryły w polu to czy U238 poprostu nie poprzesuwa ich w inne miejsce i finał :wacko:


Ogrodzenia betonowe lubuskie ceny – Farba do posadzek betonowych\nOgrodzenia Betonowe w Lubuskie najnowsze ogłoszenia na OLX. Produkowane przez naszą firmę ogrodzenia betonowe są wytrzymałe trwałe , któremozna zastosowac w wszelkiego rodzaju różnego rodzaju obiektach, a także posesjach. Posiadamy profesjonalne sprzęty i wykwalifikowanych.\nSzukasz cen , cenników, kosztów lub kosztorysów ogrodzeń betonowych ? A może interesuje Cię najtańsza oferta w Lubuskim ? Złóż zapytanie, a specjaliści od ogrodzeń betonowych z Lubuskiego sami prześlą Ci wyceny.\nJakiego typu oferty chcesz otrzymać? Zakup oraz montaż ogrodzenia. Tylko zakup ogrodzenia. Transport na terenie całego kraju – Najniższe ceny.\nOferujemy ogrodzenia betonowe w najniższych cenach. Obsługa na terenie całego kraju. Mamy do zaoferowania Państwu ogrodzenia betonowe.\nIch szeroki wybór mogą sprawdzić Państwo w zakładce Produkty. Strona internetowa producenta ogrodzeń betonowych , siatki ogrodzeniowej.\nWykonujemy również usługi koparko-ładowarką, transportu maszyn ciężkich, rozładunku i załadunku towar na paletach. Jedyne ogrodzenia w Polsce wyróżnione EURO CERTYFIKATEM. Jakość komponentów podczas produkcji, gęste zbrojenie, a także ścisła kontrola procesów technologicznych daje gwarancję wieloletniego użytkowania naszych produktów.\nZróżnicowane wzornictwo i wymiary pozwala na dowolną kompozycję dostosowaną do przeznaczenia i architektury Państwa obiektu. Największy w regionie producent i dystrybutor ogrodzeń. Pomysły dla: ogrodzenia betonowe lubuskie. Niezliczone pomysły na aranżacje wnętrz i design w świetnym stylu – w każdym produkcie i każdym detalu. Portal dla osób ceniących sobie niebanalny wystrój wnętrz w domu oraz w miejscu pracy.\nPrzejrzyj najlepsze projekty wnętrz, zobacz jak można się urządzić. OGRODZENIA BETONOWE Wykonane z betonu płyty prefabrykowane o różnych wzorach. OGRODZENIE BETONOWE Nasza firma specjalizuje się w produkcji oraz montażu ogrodzeń betonowych. Oferowane przez nas produkty wykonywane są z wysokiej jakości zbrojonego betonu.\nCena za komplet: Przęsło o wysoko. Dostarczamy kostkę brukową w Gorzowie ( lubuskie ).\nPrevious postTartak ciechomice płock\nNext postCo to jest wkładka in situ


Cykliczny bra-fitting w Lublinie\nNastępne dopasowanie już w środę, 3 czerwca o godzinie 18 w klubokawiarni dla kobiet Babie Lato.\nTym razem mamy przyjemność zaprosić Was na dopasowanie do WOKu - gościny udzieli nam klub dla rodziców Podushkowiec. Zaczynamy o godzinie 18.15 :)\n28 maja - czwartek - godz. 18:15\nsala nr 19 na górze po lewo\nDo mierzenia będą dostępne staniki firm Panache, Masquerade, Freya, Curvy Kate.\nDopasowanie - Babie Lato\nJuż jutro, 20 maja kolejne dopasowanie - spotykamy się w kawiarni Babie Lato przy ul. Głębokiej 8a o godzinie 18. Osoby, które znają teorię, zapraszamy na godzinę 19 lub 20stą.\nPo raz kolejny z niechęcią omijasz sklep z bielizną? Uważasz, że z Twoim biustem jest coś nie tak - jest zbyt mały/zbyt duży/zbyt szeroko rozstawiony, lub zbyt obwisły i dlatego nie da się na niego dobrać stanika? Myślisz, że Twój biust nie ma szans wyglądać dobrze bez push-upa? Mylisz się, a my znamy odpowiedź na pytanie, jak znaleźć idealny biustonosz! :)\nJesteśmy grupą forumowiczek Lobby Biuściastych. Od jakiegoś czasu, ze względu na to, że około 90% kobiet nosi zły rozmiar stanika organizujemy w lubelskiej kawiarni Babie Lato cykliczne dopasowanie biustonoszy.\nDzięki tym spotkaniom wiele kobiet odnalazło swój właściwy rozmiar biustonosza a razem z nową częścią garderoby zyskało lepszy wygląd, odciążenie kręgosłupa i akceptację własnej sylwetki.\nJak na razie spotkania odbywają się w każdą 1 i 3 środę miesiąca w kawiarni Babie Lato od godziny 18stej. Spotkania rozpoczynamy wykładem, podczas którego przedstawiamy teorię, a po wykładzie przechodzimy do osobnej salki, gdzie mierzymy, mierzymy i mierzymy. Jeżeli ktoś zna już teorię, zapraszamy na dopasowanie trochę później - ok. 19-20, wtedy będzie mniejsza kolejka\nNa dopasowaniu posiadamy staniki firm Panache, Comexim, Masquerade, Freya, Curvy Kate, obwody 60-85 do brytyjskiej miseczki K. Staramy się dobrać stanik każdej kobiecie, a w momencie, gdy nie znajdziemy odpowiedniego modelu udzielamy wskazówek gdzie i jakich modeli można szukać.\nSerdecznie polecam obejrzenie zdjęć, które pokazują, co daje zmiana stanika na właściwy\nO dopasowaniu można czytać śledząc ten wątek na Lobby Biuściastych.\nJeżeli macie jakiekolwiek pytania, pytajcie w komentarzach, na forum, lub wysyłajcie maile pod adres brafitting@gmail.com\nCiągle też poszerzamy ofertę modeli, tak więc miejmy nadzieję, że każdy znajdzie coś dla siebie, serdecznie zapraszamy!


spóźniają się - Strona 2 - Forum ZHP\nPost autor: Kinka » 26 gru 2003, 17:59\nW mojej starej drużynie notorycznie się spóźnialiśmy. Drużynowy w końcu nas ostrzegł, że po czasie nie będzie wpuszczał. I tak, po tym jak kilka razy pocałowaliśmy klamkę, zaczęliśmy przychodzić punktualnie.\nPost autor: rojek » 29 gru 2003, 17:06\nwiecie, że u mnie się nie spóźniają...? dopiero teraz to zobaczyłam... dzięki\nPost autor: princessa » 01 sty 2004, 10:40\nPost autor: Martyna » 02 sty 2004, 15:24\nPost autor: Martyna » 02 sty 2004, 15:25\nPost autor: Ursus » 02 lut 2004, 23:08\nJeśli spóźnianie się ludzi na zbiórkę wynika z problemów techniczych (nie ma odpowiedniego dojazdu, za póżno kończą lekcję w szkole itp...) to jest to kwestia zmiany terminu zbiórki, to chyba oczywiste.\nJeśli jednak wynika to tak poprostu z samozachowania harcerzy, którzy traktują to jako normę, to wynika to ze złego podejścia w tej kwestii kadry drużyny i brakiem umiejętności wprowadzenia i przestrzegania dyscypliny na podstwowym poziomie! Takie zachowanie świaczy choćby o braku szacunku do przełożonych, chyba że oni sami potrafią się tak zachować.\nWnioski też są chyba oczywiste...\nPost autor: KarolinaA » 16 lis 2007, 22:28\nJa uważam, że najlepszą kara jest brak nagrody, więc jeśli harcerze se spóxniaja to zróbcie cos takiego na poczatku zbiórki co wszyscy lubią, np. zagrajcie w ulubioną grę, albo zjedzcie cukierki. Skutkuje.


→ Konstytucja 3 Maja → Rozpocznij Naukę / Ściągnij Fiszki MP3\n0 16 fiszek kikitest\nW którym roku została uchwalona Konstytucja 3 Maja?\nW 1791 roku\nJak nazywano dokument, którym była Konstytucja 3 Maja?\nByła to ustawa rządowa\nJakim fortelem posłużono się dla zwołania Sejmu, który uchwalił Konstytucję 3 Maja?\nZwołano go w trybie pilnym - bez powiadomienia części posłów\nIle trwały prace przygotowawcze projektu Konstytucji?\nKto był w spisku przygotowującym projekt Konstytucji 3 Maja\nKról, jego sekretarz Scipione Piattole, Hugo Kołłątaj, Stanisław Małachowski\nJakie wydarzenia na arenie międzynarodowej umożliwiły uchwalenie Konstytucji 3 Maja?\nWubuchła wojna Rosji z Turcją, a państwa zaborcze stanęły po przeciwnych stronach barykady\nKtórą konstytucją w historii świata była Konstytucja 3 Maja\nByła drugą na świecie, a pierwszą w Europie (równo 4 miesiące przed francuską)\nJak nazywał się sejm, na którym uchwalono Konstytucję 3 Maja\nSejm Czteroletni, zwany także Wielkim\nCo oznacza, że Sejm Wielki był 'skonfederowany'?\nTo znaczy, że nie można było go zerwać przez liberum veto\nJak nazywali się marszałkowie Sejmu Wielkiego?\nStanisław Małachowski i Kazimierz Nestor Sapieha\nCzy Konstytucja była po 3 maja uzupełniania?\nTak - w październiku 1791 roku dodano na prośbę przedstawicieli ziem litewskich "Zaręczenie wzajemne obojga narodów" mówiące, że RP zachowuje federalny unijny charakter\nKto z posłów i w jaki sposób chciał uniemożliwić kontynuowanie prac nad Konstytucją?\nPoseł Suchorzewski - groził, że jeżeli prace nie zostaną wstrzymane zabije swojego syna\nJak nazywała się konfederacja zawiązana w celu przywrócenia porządku sprzed Konstytucji 3 Maja?\nIle obowiązywała Konstytucja 3 Maja?\nJaką datę uważa się symbolicznie za koniec Konstytucji 3 Maja?\n23 VII 1792 roku - przystąpienie króla do Targowicy\nCo dziwnego jest w tym, że na obrazie Matejki (Konstytucja 3 Maja) pojawia się postać Jana Dekerta?\nPostacie tych dwóch grup są smutne, wyobcowane i nie stoją na pierwszym planie - chłop jest, jakby odbychany przez szlachcica, żyd zaś jest ledwo widoczny w prawym dolnym rogu (symbolizuje to pominięcie tych grup społecznych)\nhistoriamatura z historiikonstytucja 3 maja postaciejakim dokumentem była konstytucja 3 majakonstytucja 3 maja\nWojna trzynastoletniaŚwiat od Rewolucji Francuskiej do wybuchu I wojny światowej (matura – poziom rozszerzony)Najsłynniejsze bitwy w historii Polskiczyim synem był bolesław śmiałykalendarium średniowiecznej historii polski od 960 do 1466Królowie Polski- daty panowanialowdfsPolska po II wojnie światowej (matura – poziom rozszerzony)Świat od odkrycia Ameryki do Rewolucji Francuskiej (matura – poziom rozszerzony)średniowiecze poziom podstawowywładcy polski 960-1138Bogowie egipscyBogowie rzymscyNapoleońska Europahistoria\nRelieve de EspañaŚrodki stylistyczne - semantyczne środki wyrazuMajor dates in the history of the US


Justyna Błażejowska, Paweł Wieczorkiewicz\nAutor: Justyna Błażejowska, Paweł Wieczorkiewicz\nHuculszczyzna... Dziś słowo to mieści w sobie znacznie więcej niż tylko zwięzłe nazwanie krainy etnogeograficznej obejmującej część Karpat Wschodnich. Dla nas, spadkobierców tej a nie innej ...\nNiezwykłość bestsellerowej historii drugiej wojny światowej Martina Gilberta polega m.in. na rzadkiej umiejętności autora zamknięcia w jednym tomie pełnej opowieści o tej straszliwej zawierusze, kt...\nUtopia u władzy, Historia Związku ...\nHistoria Związku Sowieckiego Tom 1 Od narodzin do wielkości (1914-1939)\n„Książka, która otwarła moje oczy na system sowieckiego zniewalania ludzi. Lepszej historii tego systemu przed jego końcem nikt nie napisał”.prof. Andrzej Nowak&bdquo...\nStolica państwa, nie mówimy tutaj specjalnie tylko o Warszawie, ale stolica każdego państwa jest jego sercem, mózgiem i przede wszystkim obliczem. Odzwierciedla ona wszystkie wzruszen...\nKomuniści przeciwko komunistom, Po...\nDyktaturze komunistów nad narodami Europy Środkowo-Wschodniej towarzyszyła walka we własnych szeregach. W Polsce spośród oficerów Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego wyłoni...\nPolesie to kraina uznawana za jedną z najdzikszych, najmniej zbadanych w dawnych granicach II Rzeczypospolitej. Krzysztof Hejke od kilku lat już lat podróżuje na rozlewiska Polesia, dokument...


made by alejandra: Budleja purpuras\nOd tego roku w moim ogrodzie rośnie budleja. Bardzo piękna i mało wymagająca roślina, w kolorach od słodkiego różu do biskupiego fioletu, właściwie niektóre kwiaty są aż czarne. Dodatkowym atutem jest stado motyli przy tych kwiatach. Owady bardzo je lubią i chętnie kręcą się w pobliżu.\nNo ale nie o kwiatkach tu miało być.\nTen komin od pierwszego spojrzenia skradł moje serce. Nie zastanawiałam się właściwie w ogóle. Chciałam jak najszybciej taki mieć, choć to może jeszcze nie pora.\nSamo dzierganie tego projektu to czysta przyjemność! Robiło mi się rewelacyjnie! Aż żal, że tak szybko koniec ;) Nie zawiodłam się też podziwiając gotowy komin. Jestem zachwycona!\nZużyłam 2 motki malabrigo rios w kolorze purpuras. Robiłam na drutach nr 4.00 mm, dość ściśle bo chciałam żeby trzymał formę. W przepisie jest możliwość dziergania z 5 lub 6 segmentów wzorów. Ja zrobiłam z 5, ale myślę, że wzór świetnie nadaje się do własnych modyfikacji.\nBędziemy się tej jesieni lubić, oj tak!\nAutor: Alejandra o 19:54\ndanonk 3 września 2017 04:52\nPiękny!!! I ten kolor tak nieoczywisty, a jednocześnie głęboki. Szkoda, że tak mało zdjęć na tobie. Może innym razem. Patrząc na takie piękne zimowe projekty, żałuję tego braku zmiany pór roku, które u mnie nastąpiły.Pozdrawiam:))\nBasia Nolberczak 3 września 2017 10:43\nBudleya jest bardzo wymagająca jeśli idzie o przymrozki. trzeba ją dobrze okrywać bo szybko przemarza i najlepiej odkryć dopiero po zimnej Zośce. Piękny komin:) pozdrawiam\nkasikk_29 6 września 2017 10:47\nDobrze zobaczyć coś pięknego. Bardzo lubię taką dzianinę, na której widok myśli się o czymś miękkim, ciepłym i przyjemnym. Warkocze przepiękne...\nMam ten kolorek, ale chyba arroyo. I tylko jeden motek :( Muszę coś z niego wymyślić.\nAnonimowy 19 września 2017 15:51\nKomin prezentuje się ślicznie.\nMożesz napisać, co to za wzór? Gdzieś jest do kupienia, czy to Twój pomysł?\npiseth san 9 października 2017 08:13


Strona główna > Artykuły > Owoce miękkie > Webinarium "Doprowadzić truskawki do zbioru w dobrej kondycji": Mikroelementy w nawożeniu truskawki\n05.04.2021 ~ Kamila Szałaj\n26 marca odbyło się nasze webinarium „Doprowadzić truskawki do zbioru w dobrej kondycji”. Rozmawialiśmy m.in. o mikroelementach w nawożeniu truskawki. Całe wystąpienia dr. Michała Szklarza z ADOB obejrzysz pod artykułem.\nO mikroelementach w nawożeniu truskawki opowiedział dr Michał Szklarz z firmy Adob, znanego producenta nawozów dolistnych, m.in. Basfoliaru. Przedstawił objawy niedoboru azotu, fosforu, potasu, magnezu, wapnia, żelaza, manganu, cynku, miedzi i boru.\nZaznaczył, że na pobieranie składników pokarmowych bardzo duży wpływ ma pH.\n- Jeżeli pH jest za wysokie, to zaczynają się problemy z niedoborem mikroelementów, zwłaszcza żelaza. Przy pH powyżej 7 dostępność mikroelementów z gleby dla roślin jest mała, a przy pH niższym od 5,5 dobra – powiedział.\nPodkreślił, że przy nawożeniu dolistnym mikroelementami warto sięgnąć po chelaty (związek chemiczny i kation metalu).\n- W przeciwieństwie do kompleksów, chelaty mają wysoką stałą trwałość, są stabilne w wysokim pH i w obecności fosforanów i wodorowęglanów – zaznaczył dr Szklarz.\nPodkreślił, że jedynym biodegradowalnym związkiem chelatującym jest IDHA. Wśród chelatów IDHA wymienił nawóz Adob Ca IDHA, który skutecznie zapobiega niedoborom wapnia, zmniejsza podatność roślin na infekcje, wspomaga równomierne dojrzewanie i zwiększa jędrność owoców.\nDr Michał Szklarz polecił też nawozy w technologii 2.0 o obniżonym napięciu powierzchniowym.\n- Innowacyjna technologia 2.0 poprawia przyswajalność składników pokarmowych przez liście i zwiększa efektywność działania nawozu. Gwarantuje lepsze pokrycie blaszki liściowej i lepszą absorbcję składników pokarmowych przez rośliny – zaznaczył dr Szklarz.\nJak stosować zabiegi dolistne? – Najlepiej wykonywać takie zabiegi po zachodzie słońca. Nad ranem też jest dobrze, ale bywa rosa, więc możemy stracić część cieczy roboczej – powiedział ekspert.\nPrzedstawił też program nawożenia truskawki.\nObejrzyj zapis całego wystąpienia dr. Michała Szklarza z ADOB!


McDonaldowi mówimy stanowcze nie. Lekarze z dziecięcego szpitala w Poznaniu | Babyonline.pl\nZestawów z McDonalda nie ma w szpitalnym menu i nie będzie!\nNiektórzy rodzice karmią swoje chore dzieci fast foodami, co wpływa na pogorszenie ich stanu zdrowia. Szpital dziecięcy w Poznaniu wydał zakaz dożywiania dzieci w ten sposób na oddziale. Czy inne szpitale pójdą ich przykładem?\nDopalacze w ciąży! Ofiary dopalaczy w...\nDzieci szybciej zdrowieją w odnowionych salach...\nSzpital dziecięcy przy ulicy Krysiewicza w Poznaniu. Oddział dzieci starszych. Leżą tam osoby, które mają alergie, choroby przewodu pokarmowego i oddechowego. Teoretycznie każda z nich jest na specjalnej diecie dostosowanej do ich choroby (to część leczenia). W praktyce jednak wszystkie żywią się tak samo – jedzeniem z McDonalda, który powstał tuż przy szpitalu.\nO stałe, świeże dostawy hamburgerów, frytek czy kurczaków z zestawów Happy Meal dbają rodzice chorych dzieci. Według personelu szpitalnego, zdarzało się, że co trzecie dziecko na oddziale wcinało fast foody, ignorując posiłki szpitalne. Niektórzy rodzice wychodzili nawet w nocy po frytki dla swoich milusińskich. To się jednak skończyło.\nZobacz także: Alergii i astmie sprzyjają fast foody: najnowsze doniesienia!\nRedakcja poleca: Antybiotyki w jajkach\nWojna na oddziale\nWojnę śmieciowemu jedzeniu wypowiedziała ordynator oddziału, dr Grażyna Sierakowska-Urbańska. Poparł ją cały personel szpitala. Na drzwiach oddziału wywieszono kartkę: "Prosimy o nieprzynoszenie jedzenia z McDonalda!". To jednak nie wszystko. Rodzice przyłapani na dokarmianiu w ten sposób dzieci będą musieli wyrzucić jedzenie do kosza lub zjeść posiłek osobiście.\nLekarze i pielęgniarki próbują rozmawiać z rodzicami o skutkach ich nieodpowiedzialnego zachowania. Tłumaczą, że dzieci dostają silne antybiotyki i inne leki, które zaburzają florę bakteryjną. Potrawy smażone, wysokoprzetworzone nie służą dzieciom, a nawet pogarszają ich stan. Bywa, że z powodu złej diety dzieci muszą być dłużej hospitalizowane.\nJestem na tak, ale...\nWiększość rodziców rozumie argumenty lekarzy i stara się stosować do ich zaleceń. Przyznają, że nie wiedzieli wcześniej, że przyczyniają się do pogorszenia stanu zdrowia swoich dzieci. Zdarzają się jednak i tacy, dla których dobre samopoczucie ich podopiecznych jest ważniejsze... niż zdrowie.\nLekarze podkreślają, że nie wypowiadają wojny McDonaldowi w ogóle, tylko na swoim oddziale.\n– Wszystko jest dla ludzi, jeśli ktoś chce zjeść obiad w restauracji, może to zrobić. Sama czasem wstępuję tam na kawę, ale moim obowiązkiem, jako lekarza, jest chronić dzieci na oddziale – tłumaczy ordynator Grażyna Sierakowska-Urbańska.\nPolecamy: Dałam życie, umrę z głodu\nWięcej na temat : szpital dieta fast food dieta dziecka mcdonalds szpital dla dzieci chore dzieci śmieciowe jedzenie


WYNIKI GMINNEJ ZBIÓRKI ZSEiE ZUŻYTYCH BATERII- 2022 – Stowarzyszenie Ekologiczno Kulturalne EKOklub\nprzeprowadzonej w ramach projektu\nZIEMI NA RATUNEK – CZWATRA EDYCJA\nW kolejnej kwietniowej akcji zbiórki zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zużytych baterii zorganizowanej przez Stowarzyszenie EKOklub wzięło udział 46 indywidualnych gospodarstw z terenu Gminy Sieroszewice.\nWspółrealizatorzy zadania tj. pracownicy Zakładu Komunalnego w Sieroszewicach dotarli do wielu miejscowości odbierając zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz zużyte baterie z przeznaczeniem na recykling.\nIndywidualnie na plac zbiórki zużyty sprzęt dostarczyła połowa z wymienionych uczestników, a także OSP z Latowic. Czyn dla Ziemi wsparło także dziewięć instytucji. Były to Szkoły Podstawowe: w Ołoboku, Masanowie, Zamościu, Sieroszewicach, Publiczne Przedszkole w Wielowsi, Dom Pomocy Społecznej w Psarach, Koło Gospodyń Wiejskich w Latowicach, OSP w Latowicach, Sołectwo Wielowieś, a także Stowarzyszenie EKOklub.\nAkcja okazała się być bardzo potrzebna. Świadczy o tym wynik.\nKońcowy raport Firmy Remondis to: 202 kg zużytych baterii oraz 7 220kg kg zużytego sprzętu oddanych do recyklingu.\nUdział w akcji na rzecz recyklingu, to dowód odpowiedzialności i obywatelskiej świadomości. Gratulujemy wszystkim aktywnym, bo jedno jest pewne – przyszłość Ziemi zależy od postaw ludzi, ich właściwego gospodarowania, konsumowania i korzystania z zasobów.\nPodczas listopadowego podsumowaniu IV edycji projektu Ziemi na ratunek nagrodzimy najaktywniejszych uczestników opisanej akcji.\nDziałanie wspierane przez Samorząd Gminy Sieroszewice w ramach umowy dotacji do zadnia publicznego realizowanego przez Stowarzyszenie EKOklub w 2022 r. pn. „Ziemi na ratunek- IV edycja”


Opera - Music - Audiostereo.pl\nJanuary 30 in Music\nKiedyś słuchałem dużo, czasem coś oglądałem (na żywo i z zapisu). Wg mnie opera tzw. "żelaznego repertuaru" to niestety pieśń przeszłości - nie ma już metod szkolenia, ludzie z dużymi głosami mogą robić kariery gdzie indziej, a granie muzyki klasycznej częściej dziś przypomina odrabianie lekcji. Dzisiejsze gwiazdy wokalne 50 lat temu miały by problemy żeby załapać się do top 10 w swojej kategorii (a to już były czasy schyłkowe).\nCzasem puszczę sobie jakiś akt Parsifala albo Mestersingerów albo jakiś miks arii. Generalnie lubię Mozarta, Wagnera, Straussa i włoską operę z końca XIX w. Nie lubię belcanta i opery francuskiej. Opery barokowej praktycznie nie znam - tu być może dzieje się lepiej bo chyba HIP jeszcze nie dostał aż takiej zadyszki.\nwojciech iwaszczukiewicz 19360\nPodchodziłem do tego tematu wielokrotnie i... nie dałem rady .Nawet kiedyś założyłem taki wątek . Jak i od czego zacząć .\nDla jasności w tzw. muzyce poważnej jestem w miarę oblatany .Od muzyki dawnej do XX wiecznej awangardy . Ale z operą mam problem .O ile jeszcze same arie jestem w stanie zaakceptować a nawet się zachwycić to jako całość nudzi mnie a nawet irytuje . Te recytatywy , kiczowate libretta , statyczność akcji to wszystko mi przeszkadza . Ale są wyjątki . Mam na BR Rigoletto z młodą Netrebko w nowoczesnej reżyserii i to mi się podoba .Tę samą operę oglądałem na żywo w Operze we Lwowie , w tradycyjnej inscenizacji i zrobiła wrażenie . Opera to specyficzny teatr , pełna konwencja .Umowność , bajka niczym western .Albo to się kupuje albo nie .Ostatnie 50 lat to istna rewolucja w kwestii inscenizacji operowej .Pojawiła się nowoczesna reżyseria ,scenografia a nawet aktorstwo .Współczesny śpiewak operowy to także aktor . Czasami o dużej sprawności fizycznej .We wspomnianej przeze mnie inscenizacji Netrebko musi śpiewać niemal do góry nogami ! Ja to wszytko wiem ale jednak nadal nie mogę się przełamać . Prawdziwe odkrycie opery chyba jeszcze przede mną .\nSamo słuchanie opery z audio, to tak podziwianie jazzu tylko z płyt - prawdziwa jazda to live. Myślę, że po doświadczeniach na żywo, to i płyty operowe wchodzą lepiej i są lepiej rozumiane. Ale być może się mylę, chociaż moja nieżona jest miłośniczką opery i oprócz przedstawień w chicagowskiej Civic ma doświadczenia z live w nowojorskiej Metropolitan i jako słuchaczka nie ma problemów z operą z płyt nawet zaraz po przedstawieniu. Ja na przykład po jakimkolwiek koncercie live z CSO nie mogę się długo przyzwyczaić do nagrań symfoniki czy też w ogóle klasyki z płyt. Na niektóre wybrane opery publika przychodzi poubierana w stroje z epoki i w perukach - taka jazda! ?\nSamo słuchanie opery z audio, to tak podziwianie jazzu tylko z płyt - prawdziwa jazda to live. Myślę, że po doświadczeniach na żywo, to i płyty operowe wchodzą lepiej i są lepiej rozumiane. Ale być może się mylę, chociaż moja nieżona jest miłośniczką opery i oprócz przedstawień w chicagowskiej Civic ma doświadczenia z live w nowojorskiej Metropolitan i jako słuchaczka nie ma problemów z operą z płyt nawet zaraz po przedstawieniu. Ja na przykład po jakimkolwiek koncercie live z CSO nie mogę się długo przyzwyczaić do nagrań symfoniki czy też w ogóle klasyki z płyt. Na niektóre wybrane opery publika przychodzi poubierana w stroje z epoki i w perukach - taka jazda!\nProblem w tym, że nawet nie ruszając się z Polski masz szansę posłuchać na żywo jazzmanów albo pianistów klasycznych wysokiej klasy. Otella nie posłuchasz nawet u siebie w Hameryce bo ostatni wybitny Otello przekroczył 80-kę. To samo dotyczy 80-90% ról w repertuarze włoskim czy niemieckim. Sam pamiętam ze dwa udane wieczory operowe w ostatniej dekadzie. Generalnie w operze można miło spędzić czas ale nic więcej. Opera może balansować między kiczem i głupotą i być jednocześnie wielką sztuką, ale gdy staje się tylko reliktem - to jest koniec. Możesz sobie podziwiać szkielet T-Rexa w muzeum i wmawiać sobie, że taki stwór na żywo to musiało być coś...\nDlatego ja lubię słuchać bardzo starych nagrań- to jak słuchanie głosów umarłych w Grze w klasy Cortazara (choć tam akurat chodziło o jazz).\nNo to Panowie, generalnie skreśliliście operę.\nJest to dla Was coś takiego, co zamiata się pod dywan.\nSkreśliliscie Art Deco, Secesję szeroko rozumianą?\nPoważnie - nie ma tu żadnego fana opery? Nawet jednego?\n??? No co żesz Pan? Nikt nie skreśla, przynajmniej nie Ja - dawaj przykłady, a ja będę je sprzedawał swojej nieżonie i udawał oblatanego w operach bardziej niż ona ?\nNiekoniecznie- ja lubię operę barokową: Monteverdi, Handel. Polecam np. opery Monteverdiego na DVD pod Harnoucourtem- wspaniałe wykonania i naprawdę widowiskowe inscenizacje. Na CD/streaming Rinaldo Handla pod Malgoirem (wzór niedościgły) z Eswoodem.\nGeneralnie od opery w bardziej współczesnych inscenizacjach odstręcza mnie maniera inscenizacji współczesnej na dodatek często zideologizowanej- było jakieś wykonanie bodajże Rinaldo czy Juliusza Cezara, gdzie goście występowali w mundurach przypominających nazistowskie.\nWięc to tak: gramy muzykę całkiem OK, ale mamy do treści dystans i żebyś widzu nie dał się nabrać, że my tu śpiewamy i gramy na poważnie, ależ skąd! Jesteśmy poprawni.\nPoza tym wygłupy np Jarousskiego to dobre do hipermarketu a nie opery.\nAle to moja bardzo osobista opinia. Jednakże nieprzypadkowo wymieniłem na początku wykonania z lat 70-tych, gdzie takich jaj nie było.\nNo i aspekt techniczny: opery są zazwyczaj długaśne, dobry TV i odtwarzacz są nieodzowne.\nA co najważniejsze- znajomość libretta:\nweźmy na ten przykład Il combattimento di Tancredi e Clorinda Monteverdiego- bez znajomości przekładu Piotra Kochanowskiego (Jerozolima Wyzwolona wg T. Tassa) - a to poezja najwyższej próby, pełnego efektu nie dostaniemy.\nPozdrowienia od starego zgreda a3\nEdited January 31 by absinth3


„Bądź pozdrowiony gościu nasz” – Zespół Szkół w Pietrowicach\nW dniu 17 października 2019r. naszą szkołę odwiedził szczególny gość – Ksiądz Biskup Andrzej Czaja, w asyście Proboszcza parafii Braciszów księdza Krzysztofa Wójtowicza. Na powitanie zabrzmiała piosenka „Bądź pozdrowiony gościu nasz” w wykonaniu uczniów naszej szkoły. Następnie głos zabrał pan Dyrektor Szkoły, który podziękował Księdzu Biskupowi za obecność i podkreślił rolę i znaczenie Kościoła w naszym życiu. Przedstawił krótką historię szkoły, zwracając uwagę jak ważny jest dla nasz Patron Jan Paweł II. W imieniu uczniów Biskupa powitała Zuzanna Puk, przewodnicząca Samorządu Uczniowskiego. Kolejną częścią programu była część artystyczna, którą przygotowali wszyscy uczniowie szkoły. Następnie głos zabrał Ksiądz Biskup. Podziękował za ciepłe powitanie. Nawiązał do roli nauki w życiu, zachęcał dzieci do wytrwałej pracy w szkole i nad sobą. Zwrócił również uwagę na postać św. Jacka, opowiadając krótką historię jego życia. Ta radosna i serdeczna wizyta na długo zostanie w naszej pamięci, a przede wszystkim w naszych sercach. Zapewniamy Księdza Biskupa o pamięci i modlitwie w Jego intencjach.