Pustułka [fantasy] [P] - Weryfikatorium.pl - forum literackie\nPustułka [fantasy] [P]\nPostautor: makaron3d » pn 16 kwie 2018, 17:02\nEdytor usunął wszystkie wcięcia, nie umiem ich przywrócić. Tab nie działa.\nNawet jak na wczesną jesień, zapowiadał się wyjątkowo gorący dzień. Leniwe fale, srebrzące się w przedpołudniowym słońcu, kołysały zacumowanymi łodziami i z doskonałą regularnością uderzały w drewniane nabrzeże.\nPortowe koty, których gładkie lśniące futra świadczyły o udanym sezonie połowowym, wylegały w coraz to większej liczbie na pomost. Jedne niecierpliwie dreptały między zwojami lin oraz dębowych beczek. Kilka (pewnie tych bardziej doświadczonych) grzało grzbiety na pociemniałych brudem skrzyniach. Uszy miały skierowane na przysłoniętą zakotwiczonym knarem redę, skąd dobiegał już plusk zanurzanych wioseł i – niesłyszalne dla ludzkiego ucha – skąpane w szumie morza i ptasich krzykach rozmowy. Ponad głowami płynących rybaków toczyły koła kocie rywalki – mewy. Łapały w skrzydła nikłe ruchy błękitu i czyhały na rzucane im rybie skrawki.\nZ wyślizganego pieńka, leżącego przy jednej z szopek na klifie, wpatrywał się w niewyraźny horyzont chłopiec. Szczególnie często można go było tu zastać, gdy dopisywała pogoda, a w kuźni stryja nie było dla niego akurat nic do roboty. Miejsce to zapewniało rozległe pole widzenia oraz było wystarczająco odległe od fetoru przystani rybackiej. Malcowi parę razy udało się, jako pierwszemu w osadzie, dostrzec zmierzający do brzegu statek, z czego był ogromnie dumny. Marzył, by w przyszłości, gdy dorośnie, wybrać się z mężczyznami na wyprawę podobną do tych, o których tyle słyszał od starego Ragnalda, gdy ten się upijał i zbierało mu się na wspomnienia.\nCiągnącą od zabudowań piaszczystą ścieżką, wijącą się wśród smukłych sosen, nadbiegał zmachany młodzieniec. Ubrany był w przydużą lnianą koszulę, sięgającą mu kolan. Spostrzegłszy zamyślonego braciszka, zwolnił kroku. Uspokoił oddech, podniósł kilka szyszek i począł się skradać. Nieopatrznie nadepnięta sucha gałązka trzasnęła mu pod bosą stopą. Zatrzymał się, by odczekać ździebko i nie zdradzić swej obecności.\n– Słyszałem cię już wcześniej, Ulfi – wymamrotał młodszy brat, nie odwracając twarzy od rozpościerającego się przed nim widoku.\n– Mhm, jasne – odrzekł z przekorą Ulf, po czym machnął szyszkami w kierunku Izbora, lecz żadna z nich nie doszła celu. Podbiegł, pociągnął brata za ramię i dodał:\n– Ten nowy najemnik trenuje! – Obaj pognali co tchu w dół.\nPopielate czupryny wyrostków podskakiwały rytmicznie, gdy ci mknęli wzdłuż palisady. Przed budynkiem koszar mieścił się kojec ogarów, które niezmiennie witały ich ujadaniem zza pionowych szczebli. Odbili w prawo i dotarli na grząski dziedziniec. Spod przysadzistego budynku rady dostrzegła ich jedna ze straganiarek – przystojna kobieta około lat trzydziestu. Jej świeżą urodę podkreślał długi jasny warkocz opadający na pierś, opiętą fartuchową sukienką z brzegami zdobionymi wzorzystą krajką.\n– Podzielcie się – krzyknęła niebieskooka piękność i znad głów klientów rzuciła Ulfowi dorodne jabłko.\n– Dzięki, Unn! Pomożemy ci później ze skrzynkami – odpowiedział starszy z rodzeństwa.\nBracia minęli odbudowywaną karczmę, przy której ziemia wciąż nosiła woń pożogi. Smakując połówki rozłamanego jabłka, przekroczyli bramę na jedynej drodze wiodącej do miasteczka.\nZmagania dwóch mężów o nagich torsach obserwowała zaaferowana czeladka. Skończyli właśnie ćwiczenia z fechtunku. Odłożyli miecze. Ten wyższy starł pot z czoła i poprawił długie włosy spięte z tyłu tasiemką. Przywdział skórzany karwasz na lewe przedramię. Wyjął z pokrowca łęczysko łuku, jakiego w tych stronach nie widywano. Łuk refleksyjny przewyższał swymi osiągami wszelkie konstrukcje klasyczne. We wprawnej dłoni raził przeciwnika na dystansie dwa razy dłuższym niż łuk prosty, czy płaski. Wymagał przy tym wyjątkowej siły i nie nadawał się dla niewyćwiczonego strzelca.\nŁucznik zamocował cięciwę na zaczepach gryfów oraz przewiązał kołczan w taki sposób, że wystawał nad jego prawym barkiem. Mężczyzna ruszył. Rozpędził się i zmierzając równo do linii oddalonych o dobre sto pięćdziesiąt kroków, czterech słomianych tarcz, oddał w pełnym biegu, cztery szybkie strzały, a ich kolejną serię, wracając do punktu wyjścia. Jego wyrzeźbione ciało zdawało się tworzyć zwartą całość z dzierżoną bronią. Mimo znacznej odległości i niemożności wzrokowej oceny skuteczności wykonanego ostrzału, nikt ze zgromadzonych nie miał wątpliwości, że każda z tarcz otrzymała po dwa trafienia.\nŻołdak, obserwujący popisy z wysokości bramnej baszty, zagadnął prowokująco:\n– Może i w locie co ustrzelisz? – Wskazał przy tym frunącą turkawkę.\n– Nie zabijam dla zabawy – odmówił krótko najemnik.\nStrażnik nie dawał za wygraną. Wyciągnął z kociołka, ugotowanego wraz z łupiną, ziemniaka i zaproponował jako nowy cel:\n– Ten już ukatrupiony.\nTym razem strzelec przystał na propozycję – chętnie korzystał z możliwości pokazania próbki swych nieprzeciętnych umiejętności. Wyjął z futerału pęk swych najcenniejszych strzał o kruczych lotkach i cisnął nimi tak energicznie, że powbijały się w miękki trawiasty grunt. Uniósł jedną z nich. Wzmocnił uścisk na majdanie, spojrzał w kierunku strażnicy i skinął na znak gotowości.\nW powietrze poleciał nie jeden, a trzy cele – kompani strażnika postanowili nieco podnieść rangę wyzwania. Pierwsza rzutka rozpadła się niemal natychmiast, druga o mgnienie oka później. Ostatni ziemniak był już niewysoko nad ziemią. Mężczyzna chwycił strzałę, przyklęknął, i układając łuk równolegle do podłoża, oddał najdalszy strzał. Zaliczył trzecie trafienie, po którym strzała odeszła jeszcze mocno w górę i poszybowała w stronę pobliskiego boru.\nZ góry nikt się nie odezwał, ale już po chwili łucznik musiał łapać, jako dowód uznania, skórzany bukłaczek z nieznaną zawartością. Wziął solidnego łyka. Rozwarł szeroko usta, łapiąc oddech – białka jego oczu stały się jakby wyraźniejsze. Dopiero teraz słychać było zdławiony śmiech żołdaków, a jeden z nich, wyraźnie rozbawiony, przemówił:\n– Jeśliś posmakował, zapraszamy do nas.\nObdarowany nie mógł wykrztusić słowa przez podrażnione mocnym alkoholem gardło. Kiwnął tylko porozumiewawczo głową i przekazał manierkę swojemu, bardziej podejrzliwemu partnerowi. Ten również golnął i wyglądał na mocno wzruszonego darem, gdyż jego oczy w mig zaszły łzami. Chciał oddać pojemnik towarzyszowi, ale ten wskazał tylko palcem górę strażnicy. Racimir przechylił więc bukłak jeszcze raz, wzdrygnął się i posłał go mocnym rzutem do jego prawowitego właściciela. Po tym zwrócił się do swojego niedawno poznanego druha:\n– Niech smarkacze poszukają tej ostatniej strzały. Żal żeby przepadła.\nNadbor zmierzył grupkę małoletnich gapiów i wybrał, jak mu się zdawało, najstarszego. Przystąpił do niego i rzekł:\n– Jakie… – Odchrząknął, bo jego głos wybrzmiał chrapliwie, po czym zaczął jeszcze raz. – Jak cię wołają?\n– Odkąd przybyłem, widzę cię tu regularnie. Chciałbyś się uczyć fechtunku?\n– Łucznictwa – odrzekł nieśmiało młokos.\n– Dam ci lekcję, jeśli odszukasz i przyniesiesz mi strzałę, która przeszyła ostatnią rzutkę. – Nadbor celowo nie nazwał jej „ziemniakiem”.\n– Jestem z bratem. – Ulf położył rękę na barku Izbora.\nMężczyzna przyjrzał się niewysokiemu chuderlakowi o inteligentnych szarych oczach i potwierdził:\n– Niech będzie. Szukajcie jej w zasięgu trzystu… albo lepiej między twoim czterechsetnym i pięćsetnym krokiem… Ulf, tak?\nTropiciele bez zwłoki podążyli we wskazanym kierunku. Prędko dotarli do resztek rozrzuconego po łące warzywa i kontynuowali marsz. Przemierzyli już ponad trzysta kroków, weszli w mocno zakrzewiony teren, za którym rozciągał się stary sosnowy las z domieszką okazałych dębów. Wkroczyli między rosłe drzewa. Chłopak w przydługiej koszuli spojrzał na brata, który pochylił się nad ściółką i coś podniósł. Było to niewielkie inkrustowane puzderko. W rozchylonym pudełeczku oczom ukazywała się lustrzana powierzchnia polerowanego brązu. Cienkie blaszane wieczko oddzielało ją od części wypełnionej tłustawą, jaskrawoczerwoną mazią, składającą się głównie z proszków ochry i hematytu.\n– To złoto? – spytał młodszy z braci, okazując dłoń ze świecącym przedmiotem.\n– Raczej brąz. – Przyjrzał się błyskotce Ulfi. – Musiało należeć do możnej osoby. Mam złe przeczucie, związane z tą rzeczą i miejscem – wyjaśnił wyraźnie przejęty, po czym dodał. – Może znajdziemy coś jeszcze.\nZłe przeczucie natychmiast się sprawdziło. Z drugiej strony drzewa starszy z braci natknął się na dziwnie powyginane młodzieńcze ciało – leżało na brzuchu. Głowę i część pleców przysłaniała ciemnozielona peleryna.\nŻywo poruszająca główką kawka gmerała dziobem w boku bezwładnie spoczywającej postaci. Zwierzę spostrzegło intruza i zastygło, przyglądając się mu z zaciekawieniem. Chłopak podniósł niewielki patyk i rzucił nim w stronę krukowatego, który zerwał się z trzepotem i wydał z siebie zaskakująco przenikliwy pisk. Słyszalny o wiele dłużej niż rzeczywiście trwał. Młodzian musiał się żwawo uchylić przed odlatującym, z wyciągniętymi agresywnie szponami, ptaszyskiem.\nUlf nieraz widział zwłoki, ale zawsze w obecności dorosłych. Tym razem widok ten przyprawił go o żywsze bicie serca. Chłopak rozejrzał się za bratem. Postanowił oszczędzić mu przykrości i poprosił, by ten trzymał się z dala, póki on sam nie przyjrzy się ciału. Izbor uparł się, by zobaczyć co takiego się przed nim skrywa. Gdy już zobaczył, odwrócił się do martwej postaci plecami i stał jak wryty z miną świadczącą, że bliski jest płaczu.\n– Daj mi chwilę i wracamy. Zawiadomimy straż. – Uspokoił chłopaczka Ulf.\nŻądza posiadania sztyletu, przypasanego do biodra ofiary, była silniejsza od strachu. Chłopak wiedział, że to jedyna szansa, by go zdobyć. Przycupnął nad trupem, przeciągnął pas, by dostać się do klamry. Otwarł ją, wyszarpnął rzemienną plecionkę wraz z kordzikiem i zapiął już na sobie. Teraz zauważył, że jedna z kieszonek brązowej, pikowanej tuniki, jest uwypuklona. Drżące dłonie sięgnęły do wyraźnie obluzowanego guzika i mocowały się z nim przez moment. Wreszcie udało się go rozpiąć, a palce natrafiły na metaliczny chłód. Był to złoty łańcuszek, zwieńczony medalionem w kształcie łzy z przeźroczystego kamienia.\nRabuś wyczuł, że ciało jest wciąż ciepłe. Wahał się, lecz ostatecznie odkrył zasłoniętą dzianiną twarz. Jego oczom ukazały się wpierw lekko zmierzwione długie czarne włosy. Następnie piękna swą delikatnością, a zarazem upiorna dziewczęca twarz, na której jeden szczegół wyjątkowo się wyróżniał – czerwona krecha pomadki, biegnąca od górnej wargi aż do podstawy nosa.\nSądząc po nienaturalnym ułożeniu głowy, kark młodej kobiety był skręcony.\n„Musiała spaść z drzewa” – pomyślał Ulf.\nChłopak powiódł wzrokiem wzdłuż okorowania ku górze. Wśród koślawych rozłożystych konarów mignęła mu czarna plamka. Wprawiło go to w osłupienie.\n– Młody, znalazłem ją. Wbiła się w dąb. Idę po nią i wracamy.\n– Dobrze – odezwał się „słup soli”.\nUlfi założył łańcuszek na szyję (ukrywając go pod koszulą), by mieć wolne obie dłonie. Doskoczył do najniżej zwisającej gałęzi i wdrapał się po niej do pnia. Zaparty stopami o chropowatą korę, dźwignął się i złapał gałąź powyżej. Teraz mógł się już wspinać jak po drabinie, więc raźno dotarł do miejsca, gdzie tkwiła poszukiwana strzała. Stał na grubym konarze. Ze skraju lasu, na którym stało drzewo, miał nieograniczone spojrzenie na swój rodzimy gród.\n„To było jej celem? Dlaczego miałaby obserwować miasto? I wreszcie, co spowodowało jej feralny upadek?” – rozważał w myślach Ulf.\nWtem przyszła mu do głowy myśl i zapytał na głos:\n– Czy lusterko było otwarte, gdy je znalazłeś?\n– Tak… – odpowiedział chłopiec stojący na ziemi. Po czym dodał ściszonym głosem. – Ktoś jest w pobliżu. Słyszę ich, idą tu…\nPrzebywający na drzewie chłopak był pełen podejrzeń. Narastała w nim pewność, że agresywne skrzydlate stworzenie, miało swój udział przy śmierci kobiety. Po słowach Izbora wyrwał pospiesznie gwiaździsty grot i z cedrowym drzewcem strzały w zębach zaczął schodzić, opuszczając się z gałęzi na gałąź. Wiedział, że brat posiada wyjątkowo czuły zmysł słuchu, a nie mając pewności kto się zbliża, wolał uniknąć ryzykownej konfrontacji.\n– Ulfi… – dało się słyszeć stłumione wołanie, zwieńczone dziecięcym szlochem, który nagle się urwał.\nSpośród konarów niewiele udawało się dostrzec – Izbora zasłaniały dwie skrzyżowane narośniętą zielenią gałęzie. Było wszakże oczywistym, że stało się coś niedobrego. Z dołu dobiegły odgłosy rozmowy w jakimś nieznanym narzeczu. Chłopak, mimo lęku, kontynuował osuwanie się w dół. Starał się przy tym pozostać niezauważonym.\n– Wyyy… dwa. Gdzie dwa? – zadała pytanie postać skryta za gęstwiną listowia. Nie doczekawszy się odpowiedzi, ten sam szorstki głos rozkazał. – Gada!\nUlf wychylił się zza pnia. Izbor, na którego nogawkach pojawiła się obfita plama, znajdował się między dwoma, odzianymi w zwierzęce skóry, drabami. Brodaty, stojący z tyłu, trzymał w garści jego wątłą szyję. Drugi, z toporem na plecach, przycupnięty, usiłował wydusić z niego informacje. Wszelkie niepowodzenia, wynikające z jego lichej znajomości języka, rekompensował sobie potrząsaniem malcem i wykrzykiwaniem obcych zwrotów. Sądząc po gestach, jakie wykonywał, musiały być groźbami z użyciem najwymyślniejszych przekleństw. Izbor, jednakże milczał.\nUlfi spojrzał na stopę, by poprawić jej ułożenie i dostrzegł kolejnego mężczyznę. Był młodszy i szczuplejszy od pozostałych dwóch, a i oblicze jego wyglądało na rozumniejsze. Trzymał pod pachą płócienną kapotę z kapturem. Stał przy zwłokach dziewczyny; spoglądał w kierunku szczytu dębu. Chłopak był przekonany, że został zauważony. Odruchowo przylgnął do szerokiego pnia i na powrót wspiął się wyżej. Zerknął jeszcze raz w zacienione miejsce gdzie wcześniej stał trzeci z obcych, lecz tamten znikł. Pozostało po nim jedynie, rzucone na dywan mchów, szare nakrycie. Gałęzie zaszeleściły.\nOsaczony chłopiec skulił się w rozwidleniu konarów. Za przytartymi wspinaczką kolanami, lśniącymi plamkami wysiąkającej krwi, tkwiła para okrągłych „sowich oczysk”. Ulf skłaniał się już ku myśli, o oddaniu się w łaskę przybyłych ludzi. Wyglądali wrogo, ale znalazł się w potrzasku i może nie było innego wyjścia. Jednakże postanowił pozostać w ukryciu. Pamiętał o bracie, którym powinien się był zaopiekować. Łudził się , że młody zostanie uwolniony. A gdyby nawet to nie nastąpiło. Usprawiedliwiał się, że lepiej będzie jeśli, choć jeden z nich dwóch, ujdzie z tego cało.\nNagle, przy prawej stopie chłopaka, pojawiła się dłoń. Palce o pożółkłych zaniedbanych paznokciach zacisnęły się wokół gałęzi. Przestraszony wyrostek, instynktownie puścił się w ucieczkę. Nie był już tak ostrożny, jak uprzednio. Nie zważając na możliwość niebezpiecznego upadku, poruszał się wielkimi susami w dół. Przed ostatnim skokiem zobaczył, kiwającą się obok – na cienkiej gałązce – kawkę. Przysiągłby, że tę samą, która wcześniej próbowała go ugodzić pazurami. Tym razem nie zwracała na niego uwagi i dopiero, gdy po upadku walnął w ziemię, ta zerknęła w jego kierunku, lecz potem znów odwróciła łebek i odleciała. Nie wiedzieć, dokąd.\nUlf nie chciał dać się schwytać. Wolał już sam się oddać w ręce mężczyzn przetrzymujących brata. Wyszedł na otwartą przestrzeń ze spojrzeniem wbitym w grunt. Stał w tej pozie, aż go zauważą. Co nie nastąpiło. Niepewnie podniósł głowę. Na polance nie było nikogo, nawet ciała kobiety.\nPierwsze uczucie ulgi przeszło w gniotącą mu serce obawę o los Izbora, którego uprowadzono w nieznanym kierunku. Było mu wstyd za swoje egoistyczne zachowanie, ale czuł, że następnym razem postąpiłby tak samo, co dodatkowo wzmagało poczucie niegodności. Młodzian uczynił krok i dostrzegł wysłużony płaszcz, wyglądający z bliska na kawał strzępiastej szmaty. Przypomniało mu to o człowieku, któremu ledwo co umknął z drzewa Podbiegł tam, gdzie ostatnio widział braciszka. Zaintrygowała go odchylona lekko darń. Pod spodem znalazł metalowe pudełeczko.\n„Spryciarz” – przyznał w duchu Ulfi i popędził do osady ściskając w dłoni utytłany ziemią przedmiot.\n– Pomocy! Pomocy! – Zziajany chłopak zbliżał się do bramy grodu.\nZaalarmowani nawoływaniem strażnicy, wychylali się za częstokół, lecz nikogo nie było na trakcie wiodącym do miasteczka.\n– Kogo licho niesie? – odkrzyknął najtrzeźwiejszy z żołdaków.\n– W lesie bandyci! Porwali Izbora!\n– Kto woła?! – krzyknął drugi, znacznie bardziej pijany strażnik. Nie czekając odpowiedzi dodał. – Psi synu, jak cie dorwe, nogi z zadu powyrywam!\n– Ulf, syn Einara!\nZamiast odpowiedzi, jeden ze strażników złamał się wpół na blance, a jego wymiociny spłynęły po drewnianych umocnieniach. Chłopak miał dość. Zrozumiał, że pomocy musi szukać gdzieś indziej. Słone krople bezsilności zwilżyły jego policzki.\n– Ulf?! – krzyknął wybiegający z bramy Racimir.\n– Proszę, pomóżcie mojemu bratu… – Wzruszony chłopiec przełknął łzy.\n– Podejdź. Nie chowaj się i powiedz, co się dokładnie wydarzyło. – Zachęcił go ręką najemnik.\nChłopak nie zrozumiał prośby. – Nie chował się przecież. Przystąpił do Racimira i przemówił:\n– W lesie znaleźliśmy…\n– Co u diabła!? – przerwał mu mężczyzna, odskakując krok w tył, po czym rozejrzał się dookoła. Obrócił się, spojrzał też w górę. – Co to za sztuczki? – dodał wyraźnie zaniepokojonym głosem.\nChłopiec pomyślał, że i ten jest nadto odurzony(zalatywało od niego gorzałką), by ich rozmowa mogła mieć sens, ale spróbował ostatni raz:\nPanie, znaleźliśmy martwą kobietę w lesie… – Po tych słowach wsunął w dłoń wojaka znalezione puzderko. A w tego jakby piorun trafił.\n– Diabeł, diabeł… Ludzie… – wydarł się wstrząśnięty najemnik. Upuścił przekazany mu przedmiot i pobiegł w stronę dziedzińca miasta.\nChłopak ukląkł, przyłożył dłonie do twarzy, lecz nie płakał już więcej. Trwał w tej pozycji, nie zważając na otoczenie. Jego myśli zatrzymały się i nie wiedział, jak wiele czasu minęło, nim usłyszał szept:\n– Jak on to zdobył?!\nŁucznik, oglądnął zdobione pudełeczko i spytał podniesionym głosem:\n– Ulf, jesteś tu?\nMłodzieniec zaczynał już podejrzewać samego siebie o szaleństwo. Klęczał zaledwie krok od wołającego, a ten był kolejnym, który traktował go jak powietrze.\n– Jestem! – odkrzyknął zniecierpliwiony Ulfi.\n– Dobrze – najemnik odpowiedział już ciszej. – Skąd to masz? – Wskazał na blaszany przedmiot.\nChłopiec odnosił wrażenie, że mężczyzna patrzy przez niego na wskroś.\n– Izbor znalazł je w lesie, przy dębie, gdzie leżały kobiece zwłoki.\nNadbor potarł się nerwowo po skroni, nic nie odpowiedział. Widać było, że coś go męczy. Przełknął ślinę i zebrał się wreszcie na kolejne pytanie:\n– Możesz opisać jej wygląd? Skąd wiesz, że nie żyła?\nNajemny woj wysłuchał w skupieniu całej relacji. Słowa wypowiadane przez Ulfa, wydawały się mieć ciężar kamieni, które jeden po drugim wiązane do szyi mężczyzny, ciągnęły go ku zimnym, mrocznym odmętom. Szczególnie silne wrażenie wywarło na nim przekonanie opowiadającego, że to czarny ptak miał się przyczynić do tragicznego upadku. A nie mniejsze, wzmianka o strzale tkwiącej w tym samym drzewie, przy którym spoczywały zwłoki. Nadbor był wyraźnie wstrząśnięty, a gdy odbierał odnalezioną strzałę, poruszał dłońmi jak ślepiec, nie mogąc jej uchwycić.\n– Znalazłeś na miejscu jakiś inny przedmiot?\n– Tak, ten. – Chłopak uniósł lekko pochwę sztyletu, przypiętą do paska.\n– Podaj mi. – Mężczyzna wysunął rękę.\nMłodzian niechętnie odpiął pas i położył go wraz ze sztyletem na wyciągniętej ku niemu, otwartej dłoni. Mężczyzna dał do zrozumienia gestem, że młodzieniec może zabrać broń z powrotem, co ten bez wahania uczynił.\n– Coś jeszcze? – kontynuował łucznik.\n– Nie, nic…\n– Jesteś pewny, że nie masz przy sobie innej rzeczy tej kobiety? – mężczyzna spytał niby mimochodem.\n– Jestem pewny! Sztylet, tak jak mówiłem, pozostał w miejscu, z którego zabrano zwłoki. Niczego więcej tam nie było. – Chłopak szedł w zaparte.\n– Dobrze. Obiecuję, że odnajdziemy twojego brata – zadeklarował dorosły, przy czym podał swą prawicę. – Zachowałeś się dziś jak na męża przystało. Pozwól mi uścisnąć twą rękę.\nChłopak rzeczywiście czuł, że dzisiejsze wydarzenia dużo go nauczyły. Z nieskrywaną dumą przyjął zasłużoną przecież pochwałę i pierwszy raz w życiu, podał dłoń jako mężczyzna.\nUścisk początkowo ciepły, przeszedł w braterski, następnie w uścisk prawdziwie męski, a kolejny etap był chyba poza skalą, gdyż pacholę zapiszczało niewieścim głosem. Oczy mężczyzny nie przejawiały już zrozumienia i szacunku, lecz dziką satysfakcję z zadawania bólu. Łucznik przyciągnął wyrostka do siebie i unieruchomił w stalowym chwycie.\nZbliżający się chłop, pchający wózek wyładowany zakupionymi na targu produktami, popatrzył na najmitę z politowaniem i wyszeptał do idącej obok starszej kobiety:\n– Dostanie taki żołd z góry, to i gospody mu nie trza. Bimbrem we łbie namiesza, a później tańczy sam ze sobą po ulicach. Psia jucha!\n– Tfu… – dodała od siebie tęgawa kobiecina w wypłowiałej, niegdyś niebieskiej sukience, obdarzając Nadbora spojrzeniem, które starczyło za tuzin obelg.\nŁucznik wyszukał po omacku usta szamoczącego się Ulfa i dociskał do nich dłoń, dopóty ludzie z wózkiem nie oddalili się na wystarczającą odległość. Wtedy raźnym ruchem sięgnął za kołnierz koszuli wyrostka i chwycił łańcuszek.\nAni drgnij – wysyczał gówniarzowi do ucha.\nStarannie zdjął wisiorek, przyjrzał się mu badawczo, po czym schował do kieszeni bezrękawnika.\nChłopak stał w milczeniu z zaokrąglonymi plecami i lekko zgiętym karkiem. Otrzymał niespodziewanego kopniaka podeszwą w zadek i upadł na żwirzaste pobocze gościńca.\nŁucznik złamał w rękach drzewiec najcenniejszej w swym arsenale strzały. Rzucił jej fragmenty za siebie i odszedł.\nSponiewierany Ulfi usiadł na drodze. Z wnętrza grodu dobiegł go tętent galopujących kopyt. Jeździec w pełnym pędzie przywarł do końskiej grzywy, by nie zawadzić o solidne nadproże bramy.\n– Z drogi zasrańcu! – krzyknął Nadbor z dosiądniętej – w pospiechu – na oklep, klaczy. Ledwo mignął przy usuwającym się w popłochu dzieciaku, wstrzymał gwałtownie wierzchowca. – Prrr… – Odwrócił się i rzekł niedbale. – Oddawaj!\nZaskoczony Ulf rozłożył ręce w geście niezrozumienia.\n– No, oddawaj, mówię! – głos mężczyzny znów zabrzmiał groźniej.\nGnojek pojął w porę i ponownie odpiął broń, będącą mu jedyną osłodą po zwieńczonej goryczą przygodzie.\nKasztanka wyrwała z miejsca. Z galopu weszła w cwał. Spod równo nabitych podków sypał piach, ciągnąc za jeźdźcem długi szal kurzu.\nWiatr miarowo gładził opierzenie szybującej pustułki. Silniejsze podmuchy pogwizdywały na lotkach skrzydeł, zwiastując rychłą zmianę aury.\nCwałujący daleko w dole rumak wydawał się tracić kontakt z podłożem. Niósł swego właściciela groblą, przecinającą rozległą łatę porośniętych z rzadka trzciną mokradeł, która następnie rozwidlała się na dwie drogi. Jedna z nich przechodziła w wąską, mało – widać – uczęszczaną dróżkę. I właśnie w tę zarośniętą ścieżynkę został skierowany wodzami zgrzany wierzchowiec. Jego chrapy pracowały ciężko, potrzebował wytchnienia. Nadbor niechętnie, acz widząc pianę powstałą na styku skórzanych spodni i spoconego końskiego grzbietu, przeszedł w kłus. Dotarłszy do brzegu niewielkiej rzeczki napoił konia. Chciał też obmyć jego pokryte już przyschniętą solą boki. Wyręczyła go w tym gwałtowna ulewa, ciągnąca w ślad za chmurami po ołowianym niebie.\nRuszyli dalej, pokonując siekaną deszczem mieliznę. Klacz poślizgnęła się na gliniastej powierzchni stromego brzegu. Zatańczyła, tylnymi pęcinami łapiąc równowagę i z mozołem kontynuowała marsz.\n– Jeszcze kawałek koniku i… – powiedział łucznik. – „I właściwie nie wiem co, ale zaraz będziemy na miejscu” – dodał w myślach.\nIm bliżej byli celu, mężczyzną targały coraz silniejsze emocje. Wiedział, że zadośćuczynienie jego żądzy zemsty, nie da mu prawdziwej ulgi, po stracie najbliższej osoby.\nPo przekroczeniu brodu opad zelżał. Dukt wiódł ich w głąb olsu, którego ponurość podkreślał siąpiący deszcz i odczuwalny coraz silniej chłód. Gdy w oddali zamajaczyła niewyraźna sylwetka, zatrzymali się.\nCzęstotliwość charakterystycznego dudnienia kopyt uderzających o grunt zmalała. Nadbor rozpoznał w zbliżającym się jeźdźcu swego wiernego druha. Przybyły zrównał się z nim wierzchowcem. Oparł się na łęku i patrzył mu bez słowa w zobojętniałe oczy. W końcu zwrócił się do przyjaciela, używając jego prawdziwego imienia.\n– Strasznie mi przykro, Vins.\nNadbor (Vins) nie odpowiedział ani słowem. Poklepał tylko po szyi klaczkę, zaniepokojoną zalotami stojącego obok ogiera.\n– Zawróć i odejdź na południe, tam powinieneś być bezpieczny. Inaczej będę cię musiał zatrzymać… – Jekart urwał i dodał. – Rozumiesz?\nNadbor nie reagował na kierowane doń słowa, patrzył przed siebie. Jekart chwycił za uzdę kasztanki i przyciągnął ją mocarnym ramieniem do siebie tak, że znalazł się z Vinsem twarzą w twarz. Kolejny raz spróbował nakłonić go do rozmowy.\n– Po co tu przybyłeś? Sofiji życia nie wrócisz…\n– Zamilcz – wyszeptał wreszcie Vins, na co Jekart puścił rzemienny pasek ogłowia i zareplikował:\n– Koniecznie chcesz umrzeć? Przecież to nie twoja wina i on to rozumie, skoro nadal żyjesz. Nie każ mi brać w tym udziału. Wiesz, co mnie spotka, jeśli każę cię przepuścić.\nNadbor szturchnął klacz piętami, a ta ruszyła stępa.\n– Głupiec… Cholerny głupiec! – pożegnał się gniewnie Jekart i nie próbował go już wstrzymywać. Sam pozostał w miejscu, nie chciał być świadkiem tego, co się miało niebawem wydarzyć.\nNadbor znikł już z oczu spoglądającego za nim przyjaciela, gdy z leśnych zarośli wygramoliło się kilku chłopa pod bronią, przyodzianych w futra i skóry. Postawni, o surowych obliczach mężczyźni zagrodzili mu drogę. Ten, wsparty na trzymanym przed sobą dwuręcznym mieczu, dał sygnał dwóm innym, by zbliżyli się do jeźdźca i przemówił:\n– Zsiadaj i odrzuć żelastwo, Vins.\nVins powoli wysunął miecz. Chwycił go za sztych z zamiarem przekazania rękojeści nadchodzącemu zbirowi.\n– Tylko spokojnie, chłopcy w lesie mają cię na oku – zareagował po tym geście przywódca szajki.\n– Przekażcie mu, że przybyłem i chcę z nim rozmawiać – rzucił mężczyzna z grzbietu wierzchowca.\n– Hahaha… Czy ty naprawdę myślisz, że on mógł nie wiedzieć, iż tu zmierzasz i że właśnie dotarłeś? – Nie czekając na odpowiedź mówca dodał. – Mistrz wspaniałomyślnie darował ci życie, a ty masz czelność stawać tu z żądaniami. I to po tym wszystkim?! Brać go! – krzyknął wściekle.\nNa te słowa Vins machnął głowicą broni w zad klaczy, która wystrzeliła do przodu, tratując stojącego przed nią człowieka. Zaświszczały strzały. Rumak popędził z impetem na pozostałych mężczyzn, którzy w porę się rozstąpili. Posiadacz okazałego mieczyska zamachnął się potężnie i rąbnął tępym brzeszczotem w nogę napierającego rumaka. Kasztanka stanęła dęba, wydając z siebie przeciągłe, pełne bólu rżenie, napawając trwogą zgromadzonych. Obłamana kończyna wisiała na ścięgnach. Zwierzę wierzgnęło spazmatycznie, zrzucając jeźdźca i zwalając się tuż obok niego z łoskotem.\nPoturbowany Vins słyszał przedśmiertne rzężenie klaczy, ugodzonej kilkoma dedykowanymi jemu grotami. Rozemocjonowany założył na szyję trzymany dotąd w garści łańcuszek. Odczołgał się kilka metrów. Dopiero teraz dotarło do niego, że i on otrzymał trafienie. Strzała tkwiła w przeszytym na wylot prawym przedramieniu.\n– Gdzie on jest? – wrzasnął jeden ze zbrojnych, podnosząc upuszczony przez jeźdźca miecz.\n– Zapadł się pod ziemię kurwi syn! – wtórował mu drugi, podczas gdy pierwszy opadał już na ziemię z poderżniętym gardłem. Miecz Nadbora nie zdążył upaść przy trupie, kiedy znikł z pola widzenia zdezorientowanych mężczyzn.\n– Wszyscy do mnie! – rozkazał dowodzący. – Zewrzeć szy… – Przerwał mu sztylet wbity po jelec w pierś. Na jego wardze pojawiła się plwocina krwi. Wyglądało, jakoby smakował jej ze zdziwieniem. Dławił się. Wykonał dwa kroki, by upuścić broń. Klęknął i zamknął powieki. Woda sączyła się tłustymi kroplami z kaptura, przysłaniającego jego pociętą szkaradnymi szramami facjatę. W końcu osunął się w kałużę. Nim jej barwa przeszła w żywy szkarłat, pozostali przy życiu członkowie bandy rozpierzchli się po leśnych ostępach.\nNadbor przysiadł obok martwego zwierzęcia i pogładził je po delikatnym ciepłym czole. Zapatrzył się w jego mokre oczodoły, co wzbudziło w nim żal i poczucie winy. „Nie chciałem, by to się tak dla ciebie skończyło” – skierował swe myśli ku oddanej towarzyszce mężczyzna.\nBól w zranionej ręce się wzmagał. Vins oparł się na zdrowym ramieniu i wstał. Z wysokości wierzchołków drzew przyglądało się pobojowisku kilka par ślepiów, a on, niezauważony, ruszył w stronę majaczącego widoku chaty na pobliskiej łące. Im był bliżej, tym więcej zauważał ptactwa przesiadującego w otoczeniu domostwa.\nA to, z początku nieruchome, teraz jak gdyby zaczęło reagować na ciche odgłosy „mlaskania” jego stóp na mokrym podłożu. Doszły go pojedyncze odgłosy ćwierknięć, które błyskawicznie przeszły w zgiełk o wielości tonacji. Wszystko to zagłuszył hałas wydawany przez setki, a następnie całe tysiące wznoszących się skrzydeł. W rezultacie, leśną polanę zajęła czarna gęsta wirująca chmura, z której osypywały się pióra i truchła poobijanych ptaków. Nadborem targały silne podmuchy – ledwo stał na nogach. Rozłożył ramiona i, uniósłszy je w górę, próbował przekrzyczeć kotłujący się przed nim rój:\n– Weź i mnie! – powtórzył to wiele razy, aż w końcu rzucił. – Na co czekasz?!\nWtedy ściana skrzydeł jakby się przerzedziła u dołu. Ujawniając korytarz, po którego łukowatym sklepieniu prześlizgiwały się pióra ptaków w zapamiętaniu zataczających koła. Mężczyzna schylił się i, walcząc z uderzeniami powietrza, bez zastanowienia wszedł do środka – nie był to jego pierwszy raz. Wewnątrz było zupełnie cicho. Po drugiej stronie, długiego na kilkanaście kroków przejścia, jaśniała plama światła.\nTunel prowadził na zieloną połoninę ponaznaczaną tu i ówdzie wrośniętymi w trawę głazami. Natychmiast po wyjściu na otwartą przestrzeń, oczom Vinsa ukazał się przepastny widok. Stojąc nad urwiskiem napawał się sięgającym po horyzont majestatem wysokich gór. Skaliste turnie były na wyciągnięcie ręki. Silne nasłonecznienie szybko pozwoliło mu opanować drżenie przemokniętego wychłodzonego ciała. Nadbor doskonale wiedział, że wszystko, co widzi, jest iluzją. Mimo to nie umiał się oprzeć zachwytowi, jaki wywarło na nim to miejsce i na chwilę zapomniał o tym, co go tu sprowadziło.\n„Prawda, że pięknie?” – rozległ się starczy głos, zdający się nie mieć swego źródła.\nNadbor rozejrzał się zdziwiony. Dostrzegł dwóch chłopców zwróconych do niego plecami. Siedzieli niewiele dalej. Słowa zestarzałego Mistrza znów zadudniły Nadborowi w głowie:\n„Tutaj magia medalionu nie działa.”\n„Gdzie jesteś bydlaku?” – odrzekł Vins. Instynktownie zrobił to w myślach.\nJeden z chłopców – długowłosy brunet – obrócił się i rzucił dziecięcym głosem:\n– Skończ tę grę, okaż swą twarz i powiedz, dlaczego… – wykrzyczał zdezorientowany mężczyzna.\nBrunet przekazał coś na ucho malcowi siedzącemu obok niego. Tamten wstał. Gdy odchodził, dało się w nim rozpoznać brata Ulfa.\n– Izbor?! – zawołał z niedowierzaniem mężczyzna i przestąpił kilka kroków w jego stronę.\nChłopiec przystanął, ale brunet wskazał mu gestem, by się oddalił i ten usłuchał. Nadbora zatrzymała w miejscu transformacja, jaka zaszła w ciele długowłosego chłopaka. Przybrał formę starego człowieka ubranego w białą szatę, a jego włosy momentalnie posiwiały.\n– Podejdźże – polecił starzec o pomarszczonej twarzy i rzadkiej, równie długiej i siwej co włosy głowy brodzie.\nVins w odpowiedzi sięgnął po miecz, ale ten stał się tak ciężki, że nim dobrze go uchwycił, wypadł mu z nagiej dłoni. Próby uniesienia go z powrotem spełzły na niczym.\n– Tonuj emocje synu! W tym miejscu nie jesteś w stanie mnie choćby zranić – mężczyzna w todze powiedział to ze wzbierającą irytacją, która ostatecznie przeszła w szczere rozbawienie nad bezradnością jego niedoszłego kata.\n– Nigdy więcej mnie tak nie nazywaj – wysyczał upokorzony Nadbor i przygryzł wargi. Był gotów skoczyć starcowi do gardła z gołymi rękoma, kiedy ten kontynuował:\n– W jakim celu zabiegałeś o mą uwagę? Bardziej stosownym byłoby ci żebrać o przebaczenie. Pozwoliłem byś odszedł, gdy ją przyprowadziłeś. Miałeś o niej zapomnieć miast knuć, jak z nią zbiec. Była mi potrzebna. Choć wciąż nie przygotowałem jej dostatecznie… A teraz, gdyby nie ten dzieciak, który jest na tyle inteligentny, że może ją zastąpić… – Brwi starca zbiegły się zdradzając wzmagające się w nim poczucie gniewu. – Widzisz, do czego doprowadziła twa lekkomyślność. – Po ostatnim zdaniu starzec spojrzał na Vinsa z wyrzutem, lecz jego oblicze prędko powróciło do pierwotnie stoickiego wyrazu.\n– Oddaj mi jej ciało. Pozwól ją pochować. – Vins przetarł palcami (wskazującym i kciukiem) wilgoć w kącikach oczu.\nWtem z firmamentu – kończąc lot nurkujący – spadł smukły ptak o silnych szponach. Wyhamował gwałtownie, z wykorzystaniem całej powierzchni brunatnych, cętkowanych skrzydeł i przysiadł zgrabnie na sterczącym pionowo, pokrytym porostami odłamku granitu.\n– Za późno… – odrzekł zimno Mistrz.\nNadbor upadł przed głazem na kolana jak przed nagrobnym kamieniem. Docisnął bezsilne pięści do oczu.\n– Mogłeś ukarać mnie zamiast niej, gdy się dowiedziałeś. – Był zrozpaczony.\n– Ciebie zamiast niej! Cóż za godne podziwu poświęcenie. I mówi to ten, który zwabił niczego niepodejrzewającą młódkę, a później przehandlował, by samemu zaznać wolności. Aczkolwiek niedługo wytrzymałeś. Od początku wiedziałem, że odwiedza cię w mieście, po tym, gdy wróciłeś. – Mistrz zrobił pauzę i dokończył. – Było mi ciebie żal. Ty i te twoje pożałowania godne popisy. Życie ze świadomością, że ją zabiłeś, jest dla ciebie wystarczającą karą.\n– O czym bredzisz, stary człowieku? Wiem już, że to jeden z twych ptasich sług ją zepchnął. – Młody mężczyzna był wzburzony. Jego pociągła twarz emanowała wzgardą, gdy patrzył na swego rozmówcę.\n– Ty naprawdę nie wiesz! Twe mylne przekonanie jest wręcz zabawne. Mój latający sługa owszem, był tam jako przedłużenie mego wzroku. Usiłował też odzyskać ów medalion, który sobie przywłaszczyłeś, a który twoja ukochana zwyczajnie mi skradła.\nNadbor zerwał łańcuszek z szyi i cisnął nim w przepaść. Mistrz, nie przerywając, oskarżał dalej:\n– Głupcze! Wyczekiwała spotkania z tobą, gdy nadleciała strzała. Twoja strzała! Resztę już znasz. Doprawdy, nie wymyśliłbym nic bardziej trywialnego.\n– Łżesz, starcze! – Nadbor puścił się z rękami na Mistrza stojącego nad brzegiem przepaści. Wydawało mu się, że porwał mężczyznę i wraz z nim leci w dół, ale przeniknął przez jego sylwetkę i runął samotnie na ukryte głęboko w cieniu góry skały.\nPowietrze przeszyło pełne nostalgii kwilenie. Jekart machinalnie podniósł głowę, osłaniając oczy przed znów zacinającym deszczem. Niczego nie dostrzegł. Chwycił urękawiczonymi dłońmi ćwiekowany rękaw kaftana Vinsa i dźwignął ubłoconego przyjaciela. Dwaj jego ludzie pomogli mu przerzucić go przez koński grzbiet. Poinstruował podkomendnych:\n– Nie zbliżajcie się zanadto do umocnień. Upewnijcie się tylko, że strażnicy dostrzegli, iż zostawiacie rannego i możecie wracać.\n„Stary ma do ciebie niezrozumiałą słabość” – dodał już tylko w duchu Jekart klepnąwszy udziec kobyły, niosącej nieprzytomnego najemnika, na którego plecach bezszelestnie przysiadł niewielki drapieżny ptak.\nPostautor: Misieq79 » pn 16 kwie 2018, 22:09\nTytułem wstępu, zanim poczytasz wszystkie ALE: jest nieźle. A teraz będę marudził.\nmakaron3d pisze: Source of the post Nawet jak na wczesną jesień\n"nawet" tu jest zbędne. Zauważ że zdanie zagra i bez tego.\nmakaron3d pisze: Source of the post udanym sezonie połowowym,\nto brzmi dość pokracznie. Dodajmy że koty nie mają "sezonów", jeść muszą cały rok.\nmakaron3d pisze: Source of the post przysłoniętą zakotwiczonym knarem redę\nMusiałby być za****cie wielki knar żeby przysłonić całą redę. I sama reda średnio pasuje do przystani rybackiej - bo przecież nie jest to duży port.\nmakaron3d pisze: Source of the post nadbiegał zmachany młodzieniec. Ubrany był w przydużą lnianą koszulę, sięgającą mu kolan.\nTu mam dysonans (i nie tylko tu, o czym później). "młodzieniec" sugeruje - no właśnie, młodzieńca, już nie dziecko. Dodatkowe włosy pod nosem i nie tylko tam A koszulina do kolan?\nmakaron3d pisze: Source of the post machnął szyszkami\nmasz na myśli "rzucił", si?\nmakaron3d pisze: Source of the post Jej świeżą urodę podkreślał długi jasny warkocz opadający na pierś, opiętą fartuchową sukienką z brzegami zdobionymi wzorzystą krajką.\ni tu pytanko - narrator wszechwiedzący czy jedzie na ramieniu jednego z braci? Bo inaczej popatrzy na kobietę smarkacz Izbor (warkocz), a inaczej młodzieniec Ulf (okolice warkocza).\nmakaron3d pisze: Source of the post Zmagania dwóch mężów o nagich torsach obserwowała zaaferowana czeladka. Skończyli właśnie ćwiczenia z fechtunku\nzgubiłeś podmiot. Fechtunek skończyli zapaśnicy czy czeladka?\nmakaron3d pisze: Source of the post Przywdział skórzany karwasz na lewe przedramię\nWidzę że potworek pt "karwasz łuczniczy" rozpanoszył się nieco, ale karwasz to element płytowy. Ochraniacz po prostu.\nmakaron3d pisze: Source of the post We wprawnej dłoni raził przeciwnika na dystansie dwa razy dłuższym niż łuk prosty, czy płaski.\nłuk płaski jest odmianą prostego. I ponownie pytanie o narratora - bo obserwatorami są bracia. Czy (a jeśli tak, to skąd) mają wiedzieć to, co napisałeś? Czy po prostu widzieli, że dziwnie wygląda, niesie jak pieron ale ten i ów z lokalsów próbował go napiąć i nie dał rady?\nmakaron3d pisze: Source of the post Żołdak, obserwujący popisy z wysokości bramnej baszty, zagadnął prowokująco:\nMam wrażenie że z tej odległości musiałby krzyczeć. Łucznik również.\nmakaron3d pisze: Source of the post Wyciągnął z kociołka, ugotowanego wraz z łupiną, ziemniaka\nPopatrz, jeden niepotrzebny przecinek i wychodzi że kociołek ugotowano z łupiną\nmakaron3d pisze: Source of the post Wyjął z futerału pęk swych najcenniejszych strzał o kruczych lotkach i cisnął nimi tak energicznie, że powbijały się w miękki trawiasty grunt.\ni powyginały, dłobiazg\nmakaron3d pisze: Source of the post Zaliczył trzecie trafienie, po którym strzała odeszła jeszcze mocno w górę\nbo ten zimniok to nie był zwykły zimniok z pola jeno zimniok z pola siłowego\nmakaron3d pisze: Source of the post Obdarowany nie mógł wykrztusić słowa przez podrażnione mocnym alkoholem gardło. Kiwnął tylko porozumiewawczo głową i przekazał manierkę swojemu, bardziej podejrzliwemu partnerowi. Ten również golnął i wyglądał na mocno wzruszonego darem, gdyż jego oczy w mig zaszły łzami. Chciał oddać pojemnik towarzyszowi, ale ten wskazał tylko palcem górę strażnicy. Racimir przechylił więc bukłak jeszcze raz, wzdrygnął się i posłał go mocnym rzutem do jego prawowitego właściciela. Po tym zwrócił się do swojego niedawno poznanego druha:\n...a w tym fragmencie przeskakujesz znowu na narratora wszechwiedzącego - bo nagle wiemy i że alkohol, i że żłopie go niejaki Racmir. Poza tym znowu mam rozdźwięk - na początku TEN najemnik ZNOWU trenuje (znaczy, nie jest tu nowy) a teraz - jakby był tu od dziś i jeszcze nie poznał się na miejscowych trunkach.\nmakaron3d pisze: Source of the post W rozchylonym pudełeczku oczom ukazywała się lustrzana powierzchnia polerowanego brązu. Cienkie blaszane wieczko oddzielało ją od części wypełnionej tłustawą, jaskrawoczerwoną mazią, składającą się głównie z proszków ochry i hematytu.\nBo może i chłopaki ze wsi (rybackiej!), ale w mig rozpoznali brąz, ochrę i hematyt. Znowu kłania się narrator.\nmakaron3d pisze: Source of the post Żywo poruszająca główką kawka gmerała dziobem w boku bezwładnie spoczywającej postaci. Zwierzę spostrzegło intruza i zastygło, przyglądając się mu z zaciekawieniem. Chłopak podniósł niewielki patyk i rzucił nim w stronę krukowatego, który zerwał się z trzepotem i wydał z siebie zaskakująco przenikliwy pisk. Słyszalny o wiele dłużej niż rzeczywiście trwał. Młodzian musiał się żwawo uchylić przed odlatującym, z wyciągniętymi agresywnie szponami, ptaszyskiem.\nTen fragment od czapy. Kawka z agresywnymi szponami? Atakująca człowieka, a nawet dwóch? No i chyba przed nad-, a nie odlatującym powinien się uchylić.\nmakaron3d pisze: Source of the post czerwona krecha pomadki\nPomadka to anachronizm. Barwiczka.\nmakaron3d pisze: Source of the post – Dobrze – odezwał się „słup soli”.\nNieeee. ani to potrzebne, ani zabawne.\nmakaron3d pisze: Source of the post Narastała w nim pewność, że agresywne skrzydlate stworzenie, miało swój udział przy śmierci kobiety.\nCiekawe, ja mam pewność że laskę przestraszyła wbijająca się nad głową odbita od zimnioka strzała i dlatego spadła\nmakaron3d pisze: Source of the post z cedrowym drzewcem strzały w zębach\nSkąd tam cedr?\nScenka na dębie - gryzie mnie logicznie. Nagle zniknęli wszyscy, paznokciowy (wyżej), drab x2 i Izbor? Ulf ląduje na ziemi i nikogusieńko, nawet śladów? Na miotle odlecieli?\nCiąg dalszy jutro, późnawo a nie chciałbym po łebkach.\n[W]Pustułka [fantasy] [P]\nPostautor: makaron3d » wt 17 kwie 2018, 00:13\nRany boskie. Dzięki za drobiazgową analizę. Kilka sugestii trafia w sedno, ale pewnie z 90% mogę z łatwością obalić.\nKilka rzeczy przeoczyłem, lub widziałem i zostawiłem, mimo że nie grały.\nDziękuję za uwagi odnośnie barwiczki i łuku prostego/płaskiego (coś mi tu świtało).\nMógłbyś się wykazać odrobiną elastyczności. Wiele Twoich zarzutów jest mocno na siłę.\nSkąd cedr? A skąd na polskich ziemiach rzymskie monety? Cedry rosły na Bałkanach.\nUważasz, ze tak inteligentny ptak jak kawka nie może odlatując zamarkować uderzenia dzieciaka w łeb? Poza tym czy to zwykła kawka?\nWidziałem pliszkę zaczepiającą kota i pozorującą na niego ataki.\n"Uszy miały skierowane na przysłoniętą zakotwiczonym knarem redę"\nReda jest przysłonięta knarem, ale dla kotów. Kot to takie niewielki drapieżnik - coś jak szczur.\nPoważnie nie możesz znaleźć uzasadnienia dla pozostania knaru choćby w małym porcie? Może jest uszkodzony i został do naprawy.\n"Portowe koty, których gładkie lśniące futra świadczyły o udanym sezonie połowowym"\nKoty nie mogą mieć sezonu połowowego(może ew. łowny), a tutaj chodziło o rybaków, którzy mają taki sezon. Ja widziałem koty portowe i wiem jak pięknie wyglądają dobrze odżywione.\nPalisady miewały max 3 metry. Brama w palisadzie niech ma z 2,5 metra. Można śmiało założyć, że strażnicy przebywają jakieś 3 metry nad ziemią. Ja z balkonu na parterze nie muszę krzyczeć do osób stojących przed domem.\nKoszula sięgająca kolan młodziana - widziałeś kiedyś koszule średniowiecznych Słowian? Na dorosłym sięgała do pół-uda.\nNie wiesz po kim ma tę koszulę.\nTak, podmiot jest zgubiony przy fechtunku, ale skąd wziąłeś zapaśników trenujących fechtunek? Fechtunek to chyba coś jak szermierka.\nO co chodzi z karwaszem? Szczerze mówiąc pierwszy raz usłyszałem o tym elemencie czytając o łucznictwie pisząc to opowiadanie, więc nie wiedziałem, że się rozpanoszył. Poza tym karwasze były wykonywane z grubej skóry, często wiązane do przedramienia. Nadal nie rozumiem tej uwagi.\nStrzała trafia w ziemniaka i leci dalej. Wyobraź sobie, że łuki tego typu mialy zasieg do 700 metrow. Policz sobie, że na każde 10 metrów z około 300 m, wznosi się delikatnie w górę. Niech to będzie nawet kilkanaście centymetrów.\nZakładasz, że ktoś będąc w nowym otoczeniu kilka dni, musi się już koniecznie napić alkoholu? Może jest abstynentem i kurtuazyjnie wziął łyka. Pomyśl...\nMoże coś przegapiłem, ale nie brałem pod uwagę, że dzieciaki są obserwatorami/narratorami.\nMasz rację, narrator był w domyśle wszystkowiedzący. Coś nie tak?\nPoważnie doceniam Twój wysiłek, ale skoro można coś wytłumaczyć, to po co kombinować? Nie wiem czy na wszystkie zarzuty odpisałem.\nDzięki za komentarz, czekam na więcej.\nPostautor: Godhand » wt 17 kwie 2018, 07:28\nmakaron3d pisze: Strzała trafia w ziemniaka i leci dalej. Wyobraź sobie, że łuki tego typu mialy zasieg do 700 metrow. Policz sobie, że na każde 10 metrów z około 300 m, wznosi się delikatnie w górę. Niech to będzie nawet kilkanaście centymetrów.\nNie bardzo. Ciocia wiki troszkę nas oszukuje, podając zasięg łuku refleksyjnego "odmiany tureckiej" (mając na myśli zapewne łuk janczarski) jako wynoszący siedemset metrów. Niestety, większość rozsądnych źródeł łuczniczych mówi o czterystu, czterystu pięćdziesięciu metrach, a killing range tego łuku wynosi jakieś dwieście pięćdziesiąt metrów.\nPonadto strzelanie "na zasięg" jest wykonywane zupełnie inaczej, niż strzelanie do celu.\nPostautor: makaron3d » wt 17 kwie 2018, 09:38\nŁuk jeźdźców miał zasięg taki jak mówisz - nie pisałem o krótkim łuku. W tekście nie przyjąłem zasięgu 700 m, tylko do około 500 dziecięcych kroków, także wszystko gra. Przebijalność nie ma tu nic do rzeczy. Pisząc komentarz popełniłem błąd licząc do 700 m, ale to bez znaczenia. W opowiadaniu jest ok.\nPostautor: Misieq79 » wt 17 kwie 2018, 10:27\nmakaron3d pisze: Source of the post Mógłbyś się wykazać odrobiną elastyczności. Wiele Twoich zarzutów jest mocno na siłę.\nWitamy na Weryfikatorium Poczekaj aż Gorgiasz odeśpi, wyliczy Ci wszystkie przecinki\nmakaron3d pisze: Source of the post Poważnie nie możesz znaleźć uzasadnienia dla pozostania knaru choćby w małym porcie?\nknar jako taki mi nie przeszkadza, bardziej sformułowanie że zasłania całą redę. Jednemu kotu - OK.\nmakaron3d pisze: Source of the post Strzała trafia w ziemniaka i leci dalej.\n"Ostatni ziemniak był już niewysoko nad ziemią. Mężczyzna chwycił strzałę, przyklęknął, i układając łuk równolegle do podłoża, oddał najdalszy strzał." Czyli, trafiając zimnioka, strzała już spada. A u Ciebie PIDZIUM! i do góry, w las.\nmakaron3d pisze: Source of the post Ja z balkonu na parterze nie muszę krzyczeć do osób stojących przed domem.\nOK, tu mój błąd, przeoczyłem że wrócił do punktu wyjścia.\nmakaron3d pisze: Source of the post Skąd cedr? A skąd na polskich ziemiach rzymskie monety?\nA skąd wiadomo że Polska? Bo trochę namieszałeś z imionami, są i słowiańskie i nordyckie. Ulf, jego brat Izbor, Unna, Racmir. I do tego knar.\nA strzały z - niech będzie - bałkańskiego importowanego cedru (choć cyprysik Lawsona jest ponoć najlepszy do ich wyrobu) cisną na usta stary dowcip o wożeniu drewna do lasu. Wiem, wiem, kto bogatemu zabroni?\nmakaron3d pisze: Source of the post Koszula sięgająca kolan młodziana - widziałeś kiedyś koszule średniowiecznych Słowian?\nIzbor np ma na tyle krótką że doskonale widać (z góry!) jak obszczał sobie nogawice.\nTo jadziem dalej.\nScenka z niewidzialnością zacna, sam dałem się złapać ale\n1) gubię się, kiedy pojawia się w scenie Racimir, a kiedy Nadbor\nmakaron3d pisze: Source of the post Ani drgnij – wysyczał gówniarzowi do ucha.\n2) Znowu masz narratora subiektywnego, tym razem z pkt widzenia jednego z najemników.\nmakaron3d pisze: Source of the post Bimbrem we łbie namiesza,\n1) sztuka destylacji dotarła do Europy około XII w\n2) a sam termin bimber jest znacznie późniejszy. Proponuje gorzałkę, jak już musisz.\nmakaron3d pisze: Source of the post Spod równo nabitych podków sypał piach\nNajstarsze ślady nabijanych podków to chyba 910 n.e. i to ofkz w Cesarstwie. Który mamy rok?\nmakaron3d pisze: Source of the post Nadbor niechętnie, acz widząc pianę powstałą na styku skórzanych spodni i spoconego końskiego grzbietu, przeszedł w kłus.\nTo zdanie jest potworkowate. Ale, Autorze, jeździłeś kiedyś konno? Kłusem na oklep?\nmakaron3d pisze: Source of the post tylnymi pęcinami łapiąc równowagę\nmakaron3d pisze: Source of the post zaniepokojoną zalotami stojącego obok ogiera.\n... którym nie poświęciłeś ani słowa. Ani temu, że Jekart siedzi na ogierze. Autorze, widziałeś kiedy ogiera w obecności klaczy? Kwik słyszalny na półtora strzelenia z łuku. Płaskiego. Pięć nóg.\nmakaron3d pisze: Source of the post Nadbor znikł już z oczu spoglądającego za nim przyjaciela, gdy z leśnych zarośli wygramoliło się kilku chłopa pod bronią, przyodzianych w futra i skóry. Postawni, o surowych obliczach mężczyźni zagrodzili mu drogę. Ten, któren? wsparty na trzymanym przed sobą dwuręcznym mieczu gupio się pytasz, Boholt jak malowany!,\nZnowu zgubiłeś podmiot, wychodzi że zagrodzili drogę przyjacielowi.\nmakaron3d pisze: Source of the post Na te słowa Vins machnął głowicą broni w zad klaczy\ni zaklął, patrząc na to co zostało z jego palców. Poza tym koń zareaguje na łydkę.\nmakaron3d pisze: Source of the post rąbnął tępym brzeszczotem w nogę napierającego rumaka. Kasztanka stanęła dęba,\nGalopujący koń pozbawiony nagle nogi nie staje dęba tylko wali się na pysk. W sumie, koń w galopie nigdy nie stanie dęba.\nmakaron3d pisze: Source of the post Poturbowany Vins słyszał przedśmiertne rzężenie klaczy, ugodzonej kilkoma dedykowanymi jemu grotami.\nŻe zacytuję klasykę polskiego kina akcji: "Spudłowałeś z takiej odległości?" Mówimy o strzelaniu do leżącego delikwenta.\nmakaron3d pisze: Source of the post Zapatrzył się w jego mokre oczodoły\nnawet jej oczy wydłubali s*****yny! I to jak szybko!\nmakaron3d pisze: Source of the post Vins przetarł palcami (wskazującym i kciukiem) wilgoć w kącikach oczu.\nAutorze na grzyb Ci ten nawias i jego zawartość?\nmakaron3d pisze: Source of the post klepnąwszy udziec kobyły,\nUdziec to na rożnie. Zad.\nPoczątek ciekawy, choć masz tendencję do gubienia podmiotów i przecinkozy. Później zaczyna się akcja - i jest gorzej. Pojawia się Jekart, jak diabeł z pudełka - przyjaciel Nadbora/Vinsa. Zmuszasz czytelnika do zastanawiania się - kto jak komu kiedy. Tak samo jakaś tam Sofija - śledzimy nadbora/Vinsa, który w połowie okazuje się głównym bohaterem. Walą się nań głazy przeszłości - no walą, łotewer, my tych głazów nie znamy.\nChyba że to fragment, choć na NF napisałeś "koniec" a nie "cdn", wtedy uznaj że komentarza o ciągłości fabuły nie było.\nCały fragment z koniem mnie nie przekonuje. W scenie akcji tez gubisz podmioty i trzeba kilka razy przeczytać, żeby zorientować się kto kogo. Natomiast tunel z ptaszysk - fajny.\nChyba tyle. Jest nieźle, ale jeszcze sporo do roboty.\nPostautor: makaron3d » wt 17 kwie 2018, 13:54\nMasz u mnie duży plus za ogarnięcie wątku z niewidzialnością, na NF póki co nikt nie załapał.\nNie jeździłem konno, więc miej litość dla mej indolencji w tym temacie.\nWyłapałeś przeplatające się imiona słowiańskie i wikińskie - we wczesnym średniowieczu były ziemie, gdzie obie kultury współistniały.\nWpisz w google "Wineta". Bracia pochodzą ze związku mieszanego. Mamusia jest słowianką\nVins oberwał w czasie jazdy, nie leżąc na ziemi. Na ziemi był przez chwilę zasłonięty konającą kobyłą.\nMiecze niekoniecznie były ostre - częściej służyły do miażdżenia kości. Palce byłyby bezpieczne. Głowica miecza jest bardziej hollywoodzka niźli łydki.\nGalopujący koń z odłupaną kończyną od razu sie zwali - może masz rację. Mnie się wydawało, że może to zależeć od fazy w jakiej znajdują się kopyta.\nZad już raz był klepany, teraz czas był na udo.\nCzemu tytułem jest "Pustułka"? Umiesz mi odpowiedzieć? Mam nadzieję, że tak.\nPodsumowując: Dziękuję za zainteresowanie tekstem i cenne uwagi.\nByły pomocne. Wiem o co Ci chodzi, zwrócę baczniejszą uwagę na kwestie podmiotowości. No i szczególiki też będę dopieszczał.\nChciałbym rozwinąć i kontynuować to opowiadanie. Na NF "koniec" jest z automatu, nie mam z tym nic wspólnego\nPostautor: Misieq79 » wt 17 kwie 2018, 17:40\nJeszcze wracając do sceny upadku Vinsa - nie zająknąłeś się o łukach, to raz (acz pamiętam o chłopcach w lesie). Dwa, jest pośród napastników, na.odległość miecza od Boholta (btw dwuręczak to też anachronizm, pojawił.się jako kontra na zbroję płytową) więc szyliby w gromadę swoich.\nPustuka. Olałem tytuł, wisz, niedawno zawitało do nas np fantasy "Nieumarły, kruk i wiedźma" i ges łot - ani nieumarłego, ani kruka, ani wiedźmy. Ale skoro pytasz - na mój gust dziadek reinkarnował w nią Sofiję. W pustułkę żeby podkreślić głupotę.\nSwoją szosą co trzyma uczniów przy dziadku? Zwraca się do Vinsa jak do niewolnika wręcz, bez "dałem / przyrzekłem ci to i tamto".\nI czemu Sofi po prostu nie wejdzie do grodu skoro dziad ma szpiegów w lesie a nie tam? Nie spotka się z Vinsem tak o? Na początku myślałem że to jedna ze złych i nadaje heliografem.\nPostautor: makaron3d » wt 17 kwie 2018, 22:34\nPodkreślić głupotę? Tak, wiem, że miecz dwuręczny pojawił sie później.\nCóż, spotykała się z Vinsem w mieście, jest o tym mowa. Szpiedzy nie będą wiedzieć, że poszła do miasta?\nCo trzyma uczniów przy Miszczu? - strach.\nNie rozumiem zarzutów do łuczników "chłopcy mają cię na oku" i nie wiem, czemu mieliby szyć w swoich.\nProsiłem, byś nie próbował na siłę doszukiwać się nonsensów, ale widać weszło Ci w krew.\nW ogóle niespecjalnie rozumiem treść ostatniego Twojego komentarza.\nPostautor: Misieq79 » śr 18 kwie 2018, 06:42\nTo poszukaj etymologii słowa pustułka.\nPostautor: Godhand » śr 18 kwie 2018, 13:04\nNie wiem jakie masz realia społeczne, ale od kiedy zwykły chłop może sobie pozwolić na takie komentarze w stosunku do najemnika? Nawet jeśli szepcze (czyli założenie jest takie, że najemnik nie usłyszy) to już wzrok, jakim kobieta obdarza Nadbora, jest otwarcie prowokujący.\nŁucznik złamał w rękach drzewiec najcenniejszej w swym arsenale strzały.\nWcześniej była opisywana jako jedna z kilku najcenniejszych, teraz już jako najcenniejsza.\nI drzewce - chyba, że masz enty (tylko wtedy zdanie bez sensu )\nJeździec w pełnym pędzie przywarł do końskiej grzywy, by nie zawadzić o solidne nadproże bramy.\nCiekawe, jak tam chłopaki w płytowych napierśnikach wjeżdzają...\nTo miałoby sens gdyby najpierw mówił groźnie, potem łagodnie, a teraz znów groźnie. Ale nic na to nie wskazuje.\nW ogóle nie łapię końca całego fragmentu. Ktoś wjeżdża galopem, pochylając się w siodle, wtedy najemnik szybko wskakuje na siodło, żąda oddania broni, która jest jedyną pamiątką chłopca po zwieńczonej goryczą przygodzie (co zresztą sugeruje, że zakończyła się w nieprzyjemny sposób, a w rzeczywistości była nieprzyjemna od samego początku).\nChaos, Panie, chaos.\nNadbor niechętnie, acz widząc pianę powstałą na styku skórzanych spodni i spoconego końskiego grzbietu, przeszedł w kłus.\nWedług mnie użycie „acz” w tym zdaniu jest błędne, a na pewno niezręczne.\nZatańczyła, tylnymi pęcinami łapiąc równowagę i z mozołem kontynuowała marsz.\nPęcinami łapała równowagę?\nWiedział, że zadośćuczynienie jego żądzy zemsty, nie da mu prawdziwej ulgi, po stracie najbliższej osoby.\nZdanie koszmarne, a i użycie słowa „zadośćuczynienie” dość niefortunne.\nOparł się na łęku i patrzył mu bez słowa w zobojętniałe oczy.\nŁęk z oczami?\nPoklepał tylko po szyi klaczkę (…)\nWcześniej była określana jako klacz, a klacz i klaczka to nie to samo.\nPostawni, o surowych obliczach mężczyźni zagrodzili mu drogę. Ten, wsparty na trzymanym przed sobą dwuręcznym mieczu, dał sygnał dwóm innym, by zbliżyli się do jeźdźca i przemówił.\nJaki „ten” ? Wkradł się chaos narracyjny.\n– Hahaha… Czy ty naprawdę myślisz, że on mógł nie wiedzieć, iż tu zmierzasz i że właśnie dotarłeś? – Nie czekając na odpowiedź mówca dodał.\n„Mówca dodał” jest złem.\nPosiadacz okazałego mieczyska zamachnął się potężnie i rąbnął tępym brzeszczotem w nogę napierającego rumaka.\nBzdura. W czasach, gdy od ostrości klingi może zależeć życie, nikt (a już na pewno nie najemnik czy rozbójnik) nie pozwoli sobie na posiadanie tępego miecza.\n– Wszyscy do mnie! – rozkazał dowodzący. – Zewrzeć szy… – Przerwał mu sztylet wbity po jelec w pierś.\nJest niewidzialny, ok, ale i tak instynktownie powinien raczej atakować plecy ofiar, lub zza pleców podrzynać im gardła.\nWyglądało, jakoby smakował jej ze zdziwieniem.\nJej? Raczej ją.\nWykonał dwa kroki, by upuścić broń.\nTo brzmi jak warunek – musiał wykonać dwa kroki, dopiero wtedy mógł opuścić broń.\nMężczyzna schylił się i, walcząc z uderzeniami powietrza, bez zastanowienia wszedł do środka – nie był to jego pierwszy raz.\nNie lubię zwrotu „nie był to jego pierwszy raz.” Wolałbym „robił to już wcześniej”. Ale to widzimisię.\nNatychmiast po wyjściu na otwartą przestrzeń, oczom Vinsa ukazał się przepastny widok.\n„Przepastny widok” to błąd.\nTo ona spadła, ugodziła ją strzała, czy wystraszyła się strzały i spadła? Bo strzała była wbita w drzewo, nie w ciało dziewczyny. Natomiast przy prędkości strzały, wystraszyć się jej raczej by nie zdążyła.\nTekst jest w miare ciekawy i w miarę dobrze napisany. Zdarzają się czasem niezręczne zwroty (Nadbor puścił się z rękami na Mistrza), które psują odbiór całości. Nie panujesz też czasem nad narracją, szczególnie w dynamicznych opisach – wtedy nie wiadomo kto kogo i komu co\nPierwsza część jest wyraźnie lepsza od drugiej, jakbyś tę drugą pisał w pośpiechu. Postacie trochę papierowe, za to masz bardzo plastyczne opisy przyrody i otoczenia. Ogólnie tekst raczej na plus, a po sporych poprawkach mógłby być całkiem dobry.\nPostautor: makaron3d » śr 18 kwie 2018, 15:23\nDzięki za wyczerpujacy koment Godhand. Kolejny mój tekst bedzie dzieki waszym uwagom lepszy.\nCiekawe, ze zauwazyles roznice w poziomie na jakim napisalem poczatek i koniec. Od momentu, gdy Nadbor wyruszył na kasztance, chcialem to opowiadanie skonczyc jak najszybciej. Zalozylem sobie 11 stron i objetosc stala sie wazniejsza od samej tresci. Teraz napisalbym to inaczej. Jeszcze raz dzieki. Pod spodem moje wyjasnienia do Twych zarzutów.\nZałożyłem radę miasta i najemników na jej usługach. Ponoć było we wczesnym sredniowieczu takie miasto na północy Polski, gdzie funkcjonowało coś na na podobienstwo demokracji Załóżmy, że podatnicy mają jakiś wpływ na radę. Miasto-port było przez pewien czas niezależne.\n'Łucznik złamał w rękach drzewiec najcenniejszej w swym arsenale strzały.'\nMoże Cię nie zrozumiałem. Jeśli masz w piwnicy skrzynkę najlepszych win i jedną butelkę rozbijesz, to nie możesz powiedzieć, że rozbiła się butelka najlepszego wina?\n'Jeździec w pełnym pędzie przywarł do końskiej grzywy, by nie zawadzić o solidne nadproże bramy.'\nPamiętaj, że to jest brama w palisadzie. Takie miejsca raczej powinny być w miarę wąskie i niskie. Nikt nie mówi, że w miasteczku stacjonuje dywizja kawalerii. Gdyby konie szły wolno, problemu by nie było, w galopie jeździec chyba się unosi raz po raz.\n'– No, oddawaj, mówię! – głos mężczyzny znów zabrzmiał groźniej.'\nZauważ, że w scenie poprzedzającej te słowa, Nadbor poniżył Ulfa. Zresztą, czy słowa z obecnej scenki "Z drogi zasrańcuy brzmią łagodnie?\n'Zatańczyła, tylnymi pęcinami łapiąc równowagę i z mozołem kontynuowała marsz.'\nTo miała być metafora opisująca problemy z równowagą, dla mnie brzmi ok, mogę się mylić.\n"Posiadacz okazałego mieczyska zamachnął się potężnie i rąbnął tępym brzeszczotem w nogę napierającego rumaka."\nPotężne, ciężkie miecze sluzyły do kruszenia kości i odkształcania pancerzy, nie do zadawania cięć. Ostrze nie mialo wielkiego znaczenia. Możesz sie nie zgadzac, takie materialy czytałem.\n'– Wszyscy do mnie! – rozkazał dowodzący. – Zewrzeć szy… – Przerwał mu sztylet wbity po jelec w pierś.'\nMoże faktycznie warto było dać do zrozumienia, że sztylet, jak to stylet w hollywood, został rzucony z pewnej odleglosci. Trzeba dookreślić nastepnym razem.\n"– Głupcze! Wyczekiwała spotkania z tobą, gdy nadleciała strzała. Twoja strzała! Resztę już znasz. Doprawdy, nie wymyśliłbym nic bardziej trywialnego."\nOgólnie historyjka ze strzałą jest chyba najsłabszym punktem opowiadania. Lekko niedorzeczna. Jednak pamietaj, ze siedziala na galęzi gapila sie w lusterko, i mazala usta. W takiej sytuacji niewiele trzeba, maly nieostrozny ruch, ale rozumiem Twe obiekcje"\n[WW]Pustułka [fantasy] [P]\nPostautor: Rubia » czw 19 kwie 2018, 00:18\nmakaron3d, z Twoich komentarzy wynika, że wprawdzie piszesz fantasy, ale jednak bardzo dbasz o średniowieczne realia. Więc skoro to wczesne średniowiecze, mieszanka wikińsko-słowiańska i Wineta, to może jednak nie kazałbyś swoim bohaterom strzelać do kartofli, które do Europy zostały przywiezione przez Hiszpanów w 1567 r., do tego z Ameryki Południowej? Ja wiem, Wikingowie pływali daleko, a o lokalizację Winlandii można się spierać do upojenia, ale kartofel jednak nie powinien się znaleźć w garnku wczesnośredniowiecznego woja.\nRzepa bardziej by pasowała, też można ją piec albo gotować.\nPostautor: Kruger » czw 19 kwie 2018, 07:48\nmakaron3d pisze: Source of the post Pamiętaj, że to jest brama w palisadzie. Takie miejsca raczej powinny być w miarę wąskie i niskie. Nikt nie mówi, że w miasteczku stacjonuje dywizja kawalerii. Gdyby konie szły wolno, problemu by nie było, w galopie jeździec chyba się unosi raz po raz.\nJeśli wąskie i niskie, to chyba jednak nikt by nie próbował w pełnym pędzie...\nmakaron3d pisze: Source of the post Założyłem radę miasta i najemników na jej usługach. Ponoć było we wczesnym sredniowieczu takie miasto na północy Polski, gdzie funkcjonowało coś na na podobienstwo demokracji Załóżmy, że podatnicy mają jakiś wpływ na radę. Miasto-port było przez pewien czas niezależne.\nŚredniowiecze wczesne - Polski nie było. Chyba, że wczesne, jak na Polskę, ale za pierwszych Piastów za cholerę nie kojarzę niczego takiego. Może wolny Gdańsk w Hanzie? Ale to nie średniowiecze.\nPostautor: Iwar » czw 19 kwie 2018, 09:01\nRubia pisze: Source of the post kartofel\nObroną może być, że to fantasy, lub historia alternatywna. Jednak moim zdaniem byłaby to zła linia obrony, szczególnie w drugim przypadku. W historii alternatywnej właśnie owe alternatywy szczególnie przyciągają uwagę czytelnika. Historia alternatywna jest to taka literatura zgrzytu. I działa tylko wtedy jeśli ten zgrzyt jest logiczny, przynajmniej w pewnym stopniu. Logiką logiczną, albo przynajmniej logiką fabularną. Natomiast taki kartofel znikąd, będzie odebrany przez znających się na temacie jak zgrzyt, po prostu, bez wyjaśnienia.\nA szczególnie, że sądząc po komentarzach, starasz się Autorze trzymać reali epoki i 'realizmu'.


Prowadzisz salon kosmetyczny? Dbaj o bezpieczeństwo klientów - http://dziennik.pisz.pl/\nCo to jest pozycjonowanie?Choroba i leczenie stwardnienia rozsianegoDobrze zapełniony ogródO psychologicznej pomocy w trudnych chwilachIdealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!Wybieramy ogrodzenie. Typy i rodzaje płotów i ogrodzeńDbaj o czystość swojego autaHale namiotoweEn artikkel om tannproblemer Druk poligraficzny - czyli o drukarniach i zakładach poligraficznychInformacje o prawieO naprawie sklepuBhp-pulsar.plProblemy godne dobrego prawnikaHave You ever been in Polish Tatra Mountains?Gdzie wynająć fotel?Skąd wziąć części do swojego samochodu?Ciekawe fakty na temat drewnaIdealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!Shuttle is needed. Get prepared before going abroadDomowa elektrownia słonecznaCo to są tłumaczenia?Tworzenie stron RybnikMeble można wypożyczyć budowa myjni samoobsługowychNa jakie ogrzewanie postawić zimą?Materiałowe woreczki na bieliznę czy butyClose look at plumbing repairsJakie meble na eventMarzenia o urlopie w Andaluzji - co zobaczyć


Hydrotruck na kwarantannie. Kiedy wrócą koszykarze? | Echo Dnia Radomskie\nSylwester Szymczak 26.10.2020\nKoszykarze Hydrotrucku byc może w sobotę zagrają na wyjeździe ze Spójnią Sylwester Szymczak\nOśmiu zawodników i członków sztabu szkoleniowego Hydrotrucku Radom jest zakażonych koronawirusem i przebywa na kwarantannie. Jeśli sytuacja się nie pogorszy to w sobotę zespół zagra na wyjeździe ze Spójnią Stargard.\nFatalna sytuacja zdrowotna w radomskiej drużynie panuje już od ubiegłego tygodnia i pocieszające jest to, że najgorsze już za drużyną.\n- Większość zawodników przechodzi chorobę łagodnie, ale skłamałbym, gdybym powiedział, że u wszystkich było tak różowo. Niektórzy czuli się źle i na pewno tego wirusa nie można lekceważyć. Jeszcze do wtorku i do środy niektórzy mają kwarantannę. Większość członków zespołu pojawi się na treningu już w środę. W piątek wyjeżdżamy praktycznie z marszu na mecz ze Spójnią Stargard. Ciężko będzie zagrać w meczu po takiej przerwie, ale z drugiej strony chcemy już grać i cieszymy się, że wracamy do zajęć i meczów - mówi Piotr Kardaś, prezes Hydrotrucku Radom.\nJak mówi prezes Kardas, koszykarze realizują indywidualne rozpiski treningowe, aby utrzymać organizm w formie. Nie jest to co prawda taki sam trening jak z zespołem w hali, ale póki co, musi drużynie wystarczyć.\nRadomskich koszykarzy przez koronawirusa ominęły dwa ligowe spotkania, wyjazdowe ze Stelmetem Zielona Góra i domowe ze Ślaskiem Wrocław. Jeśli nic się nie wydarzy niepokojącego, w sobotę o godz. 20 zgodnie z terminarzem powinien się odbyć mecz Spójnia Stargard - Hydrotruck. Mecz ze Śląskiem wstępnie zaplanowano na wtorek, 3 listopada, zaś 8 listopada Hydrotruck u siebie zagra z GTK Gliwice.


Komora szoku termicznego parownika termicznego skraplacza powietrza BTC Tye Air\nKomora szoku termicznego skraplacza wyparnego powietrza BTC Komora szoku termicznego służy do testowania lub struktury materiału kompozytowego, w jednej chwili dzięki ekstremalnie wysokiej temperaturze i niskiej temperaturze w ciągłym środowisku może wytrzymać stopień, aby w możliwie najkrótszym czasie przetestować jej zęzy cieplne kurczenie się na zimno spowodowane uszkodzeniami chemicznymi lub fizycznymi\nsystemy chłodnicze i sprężarki: Aby zapewnić szybkość chłodzenia komory i minimalne wymagania temperaturowe, komora testowa używa kaskadowego binarnego systemu chłodzenia freonowego niemieckiego COPELANDBAN złożonego ze sprężarek półhermetycznych. System kaskadowego cyklu chłodniczego obejmuje cykl chłodzenia wysokociśnieniowego i niskociśnieniowego, który jest połączony ze skraplaczem parowania pojemnika, parownikiem i skraplaczem będzie działał jako niskociśnieniowy parownik obiegowy jako skraplacz obiegu wysokociśnieniowego z.\nKonstrukcja i zastosowanie technologii regulacji energii układu chłodniczego, skuteczne leczenie może zagwarantować, ale również w odniesieniu do energii i wydajności chłodniczej układy chłodnicze można regulować w przypadku normalnej pracy urządzenia chłodniczego, dzięki czemu koszty operacyjne układu chłodniczego i awaria spadną do lepszego stanu gospodarki.\npoziom cyklu chłodniczego jest stosowany w odniesieniu do karty, jeżeli cykl, który składa się z dwóch procesów izotermicznych i dwóch procesów adiabatycznych, którego proces jest następujący: czynnik chłodniczy poprzez sprężarkę adiabatyczną sprężanie do wyższego ciśnienia, zużycie energii temperatura spalin po przejściu czynnika chłodniczego przez skraplacz izotermicznie w i wokół średniej wymiany ciepła średnie ciepło do czterech tygodni. Po przepływie czynnika chłodniczego przez zawór odcinający adiabatyczne prace rozprężne, gdy temperatura czynnika chłodniczego spada. Ta pętla wielokrotnie, aby osiągnąć cel chłodzenia.


Hotele Bari: Hotele ibis na weekendowy wypad lub podróż służbową\nStrona główna > Hotele Włochy > Hotele Bari\nWszystkie hotele Ibis w Bari\nBari: dzięki idealnemu położeniu w centrum miasta lub w pobliżu dworca i lotniska, z pewnością znajdziesz hotel ibis na swoje następne wakacje lub podróż służbową. Bari: zobacz listę hoteli ibis wraz ze wszystkimi ofertami i promocjami weekendowymi. W hotelach ibis obowiązuje program lojalnościowy Le Club AccorHotels, który obejmuje ponad 2000 hoteli na całym świecie. Hotele ibis to ponad 1800 hoteli na całym świecie, które oferują wszystkie udogodnienia spotykane w nowoczesnych hotelach w przystępnej cenie. Hotele ibis to również całodobowa recepcja, Wi-Fi, śniadanie w formie bufetu, parking i bar, a także restauracje w większości hoteli.\nNasze hotele w Bari\n14.48 k.m od centrum miasta


Prywatnie | Z ŻYCIA MŁODEJ MAMY...\n27 listopada 2016 27 listopada 2016 Prywatnie, Rodzina, Życie\tcodzienność, Dom, dziecko, macierzyństwo, mama, rodzina, syn\tZostaw komentarz\nMacierzyństwo pochłonęło mnie w takim stopniu, że zapomniałam o tym, że kiedykolwiek prowadziłam jakiś blog! Za chwilę przedstawię Wam mojego, juz 2 letniego syna-Adasia, ale zanim to zrobię napiszę choć trochę jak sporo się u nas pozmieniało… Pamiętacie jak miałam sie przeprowadzić na nowe mieszkanko? Zrobiliśmy to, nawet nie raz ! Niedługo po tym, jak […]\n31 lipca 2014 27 listopada 2016 III TRYMESTR, Prywatnie, Rodzina, Życie\tbadanie prenatalne, ciąża, paznokcie, usg 4d\t6 komentarzy\nAle by mi się przydał teraz laptop… Tak bardzo nie lubię siedzieć przed komputerem! U nas wszystko dobrze, powoli zaczyna nam się wszystko układać. Czeka nas przeprowadzka już na NASZE mieszkanie. W weekend M. pomaluje tylko ściany w pokojach, posprzątamy i można się wprowadzać. Bardzo się cieszę A teraz troszkę o moim maleństwu.. Adaś 23 […]


SABKON.COM BLOG FOTOGRAFICZNY: Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie\nJaskinię odkryto 14 października 1966 roku podczas eksploatacji wyrobiska „Kletno III” przez Bystrzyckie Zakłady Kamienia Budowlanego wydobywające w tej okolicy marmur metodą odkrywkową. Podczas wykonywania odstrzału, po którym odsłonił się dwumetrowy otwór o soczewkowatym kształcie. Wiertacz strzałowy Roman Kińczyk z Lądka-Zdroju wraz z jednym z pracujących tu więźniów zajrzeli pierwsi do otworu jaskini i znaleźli w nim kości. Duża ilość szczątków nasunęła odkrywcom przypuszczenie o zbiorowym grobie.\nPowiadomiono natychmiast kierownictwo zakładu i geologa z pobliskiego uzdrowiska. Trzy dni później dokonano pierwszych fachowych oględzin. Łączną długość korytarzy i sal na dwóch poziomach oszacowano na ok. 200 m. Liczne kości stwierdzone w namuliskach okazały się być szczątkami prehistorycznych ssaków.\nW tej sytuacji decyzją Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych przerwano eksploatację kamieniołomu, a teren przekazano do dyspozycji naukowców. W 1967 r. Instytut Geograficzny Uniwersytetu Wrocławskiego opracował plan badań jaskini. Kierownictwo badań objął ówczesny rektor Uniwersytetu Wrocławskiego, prof. dr Alfred Jahn.\nLatem 1967 r. prowadzone były wykopaliska paleontologiczne. 4 grudnia grupa grotołazów z Akademickiego Klubu Turystycznego pod kierownictwem dr. Mariana Puliny przekopała korytarz prowadzący do dalszych ciągów jaskiniowych o bardzo bogatej i barwnej szacie naciekowej. W latach 1968–1969 prowadzono dalszą eksplorację, w trakcie której odkryto tzw. „Stare piętro wrocławskie”, położone za Salą Blokową oraz silnie naruszone tektonicznie partie z Korytarzem Wodnym. Po przekopaniu namuliska w Sali Lwa Jaskiniowego łączna długość dostępnych korytarzy jaskini wzrosła do ok. 800 m, zaś różnica poziomów do ok. 50 m.\nW grudniu 2011 roku, w Korytarzu Kryształowym, członkowie Sekcji Grotołazów Wrocław oraz Sekcji Speleologicznej Niedźwiedzie z Kletna odkryli nowe partie jaskini (Gang Zdzicha). W kwietniu 2012 roku odkryta została kontynuacja Gangu Zdzicha obfitująca w bardzo trudne do pokonania zaciski. 2 maja 2012 roku dokonano kolejnego, spektakularnego odkrycia – po przejściu skrajnie trudnego zacisku (Gilotyna) znaleziona została ogromna sala o długości około 115 m, szerokości około 30 m i wysokości do 30 m, którą nazwano Salą Mastodonta. Występują w niej wielkie i różnorodne formy naciekowe: stalaktyty, stalagmity, stalagnaty, żyrandole, kopuły, kaskady i draperie.\n8 września 2012 roku zostały odkryte dalsze, położone na południe od Sali Mastodonta partie, których długość przekracza 1000 metrów. Jaskinia posiada w dalszym ciągu olbrzymi potencjał eksploracyjny. Podczas praktycznie każdego wejścia speleolodzy znajdują w jaskini nowe korytarze. Badania geofizyczne pozwalają przypuszczać, że możliwa jest kontynuacja ciągów Jaskini Niedźwiedziej pod kopułą Śnieżnika Kłodzkiego aż na stronę Republiki Czeskiej, do Doliny Morawy.\nW drodze do jaskini mijamy kaplicę św. Bernarda, otwarta w 2016 roku na miejscu dawnej kaplicy w Kletnie.\nEtykiety: Dolny Śląsk, Jaskinia, Turystyka


ImunoElixeer RAPID x 10 tabletek | cena, opinie - Apteka internetowa i-Apteka.pl\nEkstrakty roślinne z czarnego bzu, pelargonii przylądkowej, jeżówki purpurowej i ostryżu długiego oraz cynk i witamina C zawarte w suplemencie diety ImunoElixeer RAPID wspomagają prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego i odpornościowego.\nPołączenie dobroczynnych właściwości ekstraktów z czarnego bzu, pelargonii przylądkowej, jeżówki purpurowej oraz ostryżu długiego, a także witaminy C i cynku. Suplement diety ImunoElixeer RAPID to wsparcie dla organizmu na trzech płaszczyznach. Jeżówka purpurowa, ostryż długi, czarny bez oraz witamina C i cynk wspomagają naturalną odporność organizmu. Pelargonia przylądkowa, jeżówka purpurowa, ostryż długi, czarny bez przyczyniają się do utrzymania w zdrowiu układu oddechowego. A właściwości przeciwutleniające ostryżu długiego, czarnego bzu, witaminy C i cynku chronią komórki przed stresem oksydacyjnym i szkodliwym działaniem wolnych rodników.\nNie należy stosować preparatu w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik suplementu. Nie stosować u dzieci poniżej 12. roku życia, u kobiet w ciąży i karmiących piersią.\nZalecana dzienna porcja: 1-2 tabletki. Przyjmować, popijając wodą. Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia.


Zobacz temat - Ukryte animacje\nAngel of Darkness - Ukryte animacje\n--=AngiE=-- - 01-01-2008, 12:33\nWidziałam. Bardzo fajny ten obrót zresztą, taki dynamiczny.\nU mnie działa trochę więcej, Menkaure\nHubert - 01-01-2008, 20:37\nSluchajcie czy ktos wie skad mozna sciagnac ten program Pizza AOD bo w 1 poscie tego tematu ten link nie dziala. Prosze pomozcie!!\n--=AngiE=-- - 01-01-2008, 21:05\nPierwsze [PizzaDOX Cheat Enabler]\nWystarczy trochę cierpliwości. Kasia Trent podała ten link. Druga strona tematu to naprawdę nie daleko.\nHubert - 01-01-2008, 21:32\nK@t - 05-01-2008, 13:14\nU mnie działają niektóre opcje w ustawieniach kamery, odkryłem, że jeżeli wybierze się jakąś opcję, to Lara ma taki zestaw ruchów jak na jednym filmiku(Tomb Raider Aod Beta1 Tombs bodajże), jeżeli się stanie i naciśnie przycisk do tyłu/End, to Lara robi przewrót\nKtóra to opcja konkretnie ?\npmkkoch - 05-01-2008, 13:33\nCamera/Control Variant: Tank Mode (2 of 2) - Tutaj jak się biegnie i kliknie klawisz do tyłu, to Lara robi przewrót, działa to dość topornie ale jednak\nZapewne Lara miała wtedy robić swój dynamiczny obrót, ale on jest dostępny tylko w Animations... Niestety\nA wiecie co? Działa mi większość opcji! A przynajmniej nie wywalają!\nIntegral - 05-01-2008, 15:01\nCamera/Control Variant: Tank Mode (2 of 2)\nBzdura, na dłuższą metę nie da się tym trybem grać . A podobieństwa do ruchów trailerowych są śladowe.\nTo samo u mnie, przynajmniej na (dużo) słabszym sprzęcie.\nK@t - 05-01-2008, 15:02\nA to tym to ja wiem, tylko myśałem, że masz ten obrót "na stojąco"\nkluz_kaa - 05-01-2008, 19:30\nJa nie wiem, stosuję się do instrukcji, a gdy wybieram wybieram Single Animation, to wywala mnie do windy Kiedyś działało, a dzisiaj nie wiem. Nie mam żadnych patchy, innymi słowy gra jest czysta. Pomoże ktoś?\npmkkoch - 05-01-2008, 19:42\nA sprawdzałeś czy nie został żaden plik po wcześniejszej instalacji AoD?\nZainstaluj jeszcze raz, może zadziała. Możliwe też, że nie jest kompatybilne z sprzętem, zmieniałeś go? Ja np. mam nową płytę główną i mi muzyczki się zacinają albo są przyśpieszone\nkluz_kaa - 05-01-2008, 19:44\npmkkoch, nic nie zmieniałem, a AOD'a instalowałem pierwszy raz od... bardzo dawna. Żadnych pozostałości po wcześniejszym graniu nie ma\nNie ma takiej potrzeby, bo mam nowy dysk, a po jego wymianie, nie instalowałem TRAOD.\npmkkoch - 05-01-2008, 19:48\nMożliwe, że w rejestrach były jakieś szmelce po AoD'zie(ja raz tak miałem), usuń AoD'a, usuń pozostałości po nim, sprawdź czy w rejestrach są pozostałości po AoD(Uruchom/Regedit - wpisuj TRAOD Tomb Raider Angel of Darkness itp.)\nK@t - 05-01-2008, 20:04\nKluzz, wybrałeś wcześniej opcję Camera Target On Player ? (z menu Camera).\nMenkaure - 05-01-2008, 20:04\nA jakie masz wydanie? Być może że masz wersję już z patchami. Zdarza się tak.\n[ Komentarz dodany przez: K@t: 05-01-2008, 20:07 ]\nNapisał przecież, że ma czyste wydanie No chyba, że ma już późniejszą edycję gry, ale ta kwestia też była poruszana.\nMenkaure - 25-02-2008, 15:43\nWczoraj ukończyłem AoD, ponieważ dowiedziałem się, że Lara może w pewnym momencie wykonać pewną czynność, która tak właściwie nie jest obowiązkowa, w dodatku sama Lara nic o niej nie mówi, że już ją posiada\nW The Lost Domain tuż przed pociągnięciem wajchy na małej wysepce w lokacji z mostem Lara po raz ostatni ogłasza, że jej "legs feel stronger now". Wówczas może zrobić daleki skok umożliwiający pokonanie czasówki nieopodal tego miejsca. Zawsze robiłem to na zasadzie - pociągnij wajchę, biegnij przez chwilę na oślep i rób skoki z chwytem na kolejne podwyższenia.\nTymczasem ktoś niedawno powiedział, że Lara ma możliwość wykonania skoku, który daje mnóstwo czasu na uporanie się z czasówką w kilka sekund bez obaw, że drzwi zamkną się przed nosem.\nSkok ze sprintu.\nBardzo efektowny i szkoda, że jest potrzebny właściwie tylko podczas czasówki (lecz i tutaj niekoniecznie). Dlatego więc nigdy go nie stosowałem, a przeglądając ukryte animacje ten ruch jak i wiele innych bardzo mnie zaciekawił. Żałuję, że nie pojawił się wcześniej. Nic jednak straconego, liczę na to, że taka umiejętnośc pojawi się w nowej odsłonie TR, w końcu wraca również sam sprint.\nJak już napisałem w innym temacie, TAoD odkrywam za każdym razem na nowo. Dla mnie przez te ukryte animacje, drog - grę można przechodzić na wiele sposobów. Dlatego AoD mimo swojej nietumrejdowości jest wciąż jedną z czołowych części TR w moim prywatnym rankingu.\nLula - 29-05-2008, 21:15\nNie wiem czy ktoś o tym napisał, ale ja napisze. W drugim poziomie Lara ucieka przed policją, zamyka drzwi i jest ok. Jednak gdy wejdziemy na góre, policja się dostaje, wpuszczają gaz i właśnie w tym momencie staramy się zrobicz wszystko jak najszybciej. Jest jednak trik, że policja w ogóle nie wejdzie no i mamy dużo czasu. Gdy wejdziemy po pierwszych schodach (na półpiętro) zauważymy, że nad nami jest dziura. Ustawiamy się przodem do niej, przy samej krawędzi schodów i robimy hop z aletem + ctrl i oczywiście wchodzimy. Jeżeli to nam się uda policjantów mamy z głowy. Przechodzimy reszte poziomu normalnie. Mam nadzieje, że to na coś się przydało.\nBlack Angel - 07-11-2009, 19:06\nOdkryłem fajny ruch wejście na półkę podczas wiszenia takie jak w aniversary. Mam zdjęcie ale nie wiem jak wrzucić (wkleiłem do painta) powiedzcie jak to pokaże. Robisz go podczas wiszenia (może być nawet na początku gry) trzymasz naraz lewy shift i strzałkę w górę. Znalazłem skok na główkę tylko nie ma dużej wysokości w grze aby mieć pełnię efektów stajesz przy krawędzi i przytrzymujesz akcję nie próbujcie tego robić na początku neptunes hall bo Lara tam nie chce tego zrobić przez te małe zwężenie dziury. Kiedyś mi wyszło takie dynamiczne zejście z półki do wiszenia spróbuję to znaleźć\nPolo_Gard - 07-11-2009, 20:12\nJak wkleisz do Painta i zapiszesz to wchodzisz na stronę np. tinypic.com i klikasz przeglądaj...\nWybierasz zdjęcie i go wrzucasz klikając na prześlij teraz. Po przesłaniu będzie kilka linków po prawej stronie. Dajesz jakiś link tutaj na forum. A my oglądamy i oceniamy. Chętnie obejrzę te nowe ruchy\nTambylec - 08-12-2009, 23:48\nRobisz go podczas wiszenia (może być nawet na początku gry) trzymasz naraz lewy shift i strzałkę w górę.\n-_- TO już było w poprzednich Tombach... Swoją drogą ciekawy jest fakt, że animacja tego 'fajnego wchodzenia na półkę' jest żywcem skopiowana z poprzednich części - jak Lara jest w trakcie tej akrobacji, to nawet tak samo ma pięści złożone. xd\nBaj de łej, czy ktoś wie, jak się robi, żeby Lara mogła patrzeć za siebie? Już tłumaczę o co chodzi: często, kiedy naciskałem klawisz 0, żeby się rozejrzeć, to zamiast zbliżenia do głowy Lary, ta odwraca się do mnie i zaczyna bezceremonialnie się na mnie jopić. xd Udało mi się tak tylko kilka razy i to przypadkiem. Czy ktoś ma przepis na to, żeby takie coś wychodziło za każdym razem?\nWindston Smith - 20-12-2009, 23:58\nNie da sie tego zrobic za kazdym razem, jedynie w okreslonych miejscach. Np. w Parisian Back Streets przy zamknietych drzwiach do "ukrytej lokacji". Podejdz do tej furtki i sproboj ja otworzyc, potem wcisnij klawisz rozgladania.\nkrtomb - 22-12-2009, 02:13\nZakładam że nikt z Was nie zwrócił uwagi na ten drobny szczegół że jest to bug, który nigdy nie pojawia się w tym samym miejscu i widać nienaturalne wygięcia polygonów, z których Lara jest wykonana - de facto można się rozglądać, ale nikt nie jest w stanie się aż tak obrócić...\nkiedyś miałem sentyment do AOD, ale gdy ostatnio odpaliłem go na swoim laptopie to stwierdziłem, że ta gra nie ma niczego do zaoferowania. Praktycznie wszystko jest zawsze takie samo, nic się nie zmienia i zawsze są te denerwujące błędy. Jak tak patrzę na gry które powstały nawet wcześniej niż AOD to nie dość że nie mają aż tak rażących błędów jak braki tekstur, to niektóre z nich wciąż wyglądają tolerowalnie dla oczu :DDD\nA jeśli chodzi o animacje, to najbardziej niedorzeczne z nich to turlanie puszką z gazem łzawiącym (tudzież innym). Bez sensu - takie podchody jak w jakimś SWAT czy coś... masakra... Mnie boli że tak naprawdę chcięli zrobić Tomb Raidera jako NIE tomb raidera. Bo nagle, praktycznie niewiele grobowców - tylko archeological dig site i Tomb of Ancients mają potencjał - no i jeszcze Lux Veritatis Vault - reszta do bani. Tak to policja, podchody, ukrywanie się, skręcanie karku - porażka... Jeszcze ten Kurtis - ludzie się nim tak podniecają, a przecież to nic innego tylko ewidentna próba przerzucenia uwagi na bohatera który jest męskim odpowiednikiem Lary z kilkoma paranormalnymi zdolnościami - dobrze że tych animacji nie ma i zostały tylko w filmikach...\nBlack Angel - 11-09-2010, 16:07\nCzy ma ktoś niespatchowane pliki do traod? Bo bardzo chciałbym obejrzeć te animacje.\nGeBeT - 16-08-2011, 09:13\nCo ta są te ukryte animacje? Ja przechodziłem grę i od czasu do czasu były jakieś animacje, np.: w Starożytnym Grobowcu. Ale o co biega z tymi ukrytymi?!\nK@t - 16-08-2011, 09:20\nPo zainstalowaniu programu umożliwiającego używanie cheatów w AoD (np Pizza) można było aktywować różne animacje, które zostały stworzone przez Core, ale w samej grze nie ma dla nich użytku.\nDla przykładu były to animacje podnoszenia i rzucania małymi przedmiotami, wchodzenia do śmietnika itp. Niestety pierwsze posty wyparowały, ale przejrzyj resztę tematu.\neee...mleko?! - 20-12-2012, 13:15\nA może jakiś dobro-duszny wotorowicz dał by linka do tej całej pizzy ? Linki w tym temacie są już nie aktywne a ja podczas przeszukiwania net'u owego programu nie znalazłem Animacje niby można przeglądać w SCU alee gówno prawda Dodam jeszcze że mam premierową nową z 2003 udało mi się kupić 2 lata temu w ostrołęce na czyszczeniu archiwum za bagatela 120 zł.


Dobra Opieka - Ogłoszenie: 12. GRUDZIEŃ - 05.12.2020 - NIEMCY - NÜRNBERG - 1700 € / msc + PREMIA ŚWIĄTECZNA | Dobra-Opieka\n12. GRUDZIEŃ - 05.12.2020 - NIEMCY - NÜRNBERG - 1700 € / msc + PREMIA ŚWIĄTECZNA\nOkres zatrudnienia: 05.12 - 6/8 tyg.\nKod : NOZ/ 05.12\nDo opieki Pan (180 cm 90 kg) poruszający się na wózku inwalidzkim (po upadku z drabiny). Podopieczny bez problemów neurologicznych. Ma założony cewnik. Nie ma potrzeby transferowania Seniora. Pan jest w stanie sam przedostać się na wózek. W domu mieszka również Żona Podopiecznego. Jest mobilna, zdrowa. Do dyspozycji Opiekunki własny pokój, internet, tv oraz samochód z manualną skrzynią biegów.


Jesteś tutaj: 2012/2013Uroczyste obchody Dnia Niepodległości\nUtworzono: czwartek, 15, listopad 2012 20:12\nBiało-czerwone kotyliony, flagi, proporczyki w świetlicy oraz dźwięki patriotycznych pieśni i recytowana historia zniewolenia, odzyskania wolności - to dzieła uczniów, którzy zadbali, aby Święto Niepodległości w PZSTiZ było dniem uroczystym. Twórcami i adresatami akademii, zaprezentowanej 9 listopada na deskach szkolnej świetlicy, byli uczniowie, młode pokolenie, "kolejna zmiana w sztafecie pokoleń, sztafecie przekazującej sobie najcenniejszy depozyt - suwerenne, niepodległe państwo".\nMałgorzata Gruchota z II THT i Kacper Neryng z I TI zainicjowali na scenie dyskusję, która doprowadziła do zdefiniowania, tych wydawałoby się prostych, oczywistych słów, jakimi są: wolność, niepodległość, suwerenność. Recytatorzy i młodzi aktorzy: I. Śliwińska, D. Piskorska, K. Górawska z klasy II THT; K. Kałużna, J. Tratwal z IV THO; K. Graczyk, P. Stasikowski, P. Temniuk, M. Gruszka, K. Obst, A. Łopacka, M. Mieżeń z II TŻ; D.Miśta z II K przeprowadzili słuchaczy przez kolejne lata zmagań i heroicznych walk Polaków o odzyskanie niepodległości.\nCałość uświetniły liryczne i żołnierskie pieśni patriotyczne śpiewane przez młodych, utalentowanych wokalistów: A. Sinoracką, E. Wygryz, B. Kasprzyka z II TEH; A. Wielgosz z II TŻ; J. Pankowskiego z II S; K. Bebiołkę i M. Jaworskiego z I EH .\nTa lekcja historii, mam nadzieję, była dobrym wstępem do uroczystego świętowania Dnia Niepodległości w niedzielę 11 listopada.\nScenariusz, organizacja, wystrój sali i sceny: Waldemar Wachowski\nOprawa muzyczna: Adrianna Krzemińska, Krzysztof Janiak\nReżyseria: Joanna Czeszejko, Izabela Skrzyniarz\nNagłośnienie: M. Hołowko i D. Iwaszkiewicz z III TI


Z Troszyna do Szczecina | Piknik w Sakwach\nWanda chciała pojeździć po wałach przeciwpowodziowych tych nieco bliżej koło Lubczyny oraz tych dalej koło Czarnocina. No to jedziemy w sobotę z rana, najpierw pociągiem do Troszyna (stacja przed Wolinem) skąd jest lepszy dojazd do wybudowanej już części trasy rowerowej na wale przeciwpowodziowym. Pytanie było tylko czy wsiądziemy do pociągu? Udało się, Kierownik pociągu ogarną tak rowerzystów że wszyscy się zmieścili 🙂 Dziękujemy!\nNajpierw odwiedzamy jezioro Ostrowo by wykąpać Korbę, co zresztą jak widać bardzo lubi.\nZza płotu oglądamy odrestaurowany pałac w Mierzęcinie.\nDojazdem pożarowym nr 3 jedziemy w kierunku Rzystnowa mijając po drodze Wolą Strugę. Jak nie będzie już krzaków i kleszczy to następnym razem odwiedzimy ścieżkę przyrodniczą która przy niej wiedzie.\n„Tobie kniejo Zachodniopomorska…”\nPobliskie łąki wyglądają cudownie.\nDalej przez Jarszewko docieramy do placu budowy, bo póki co to ciągle teren budowy. Ale stróże gdy nie ma robotników przychylnym okiem spoglądają na rowerzystów. Zresztą tylu ich tu jeździ, że raczej nie podołali by ich wszystkich zatrzymać 😉\nNo to piknik nad zalewem zaczynamy od kąpieli Korby.\nMakaron z pieczonymi warzywkami i serem 🙂\nJedziemy dalej w kierunku Czarnocina.\nNo może nie zawsze jedziemy, bo jest odcinek około 1,5 km jeszcze nie ruszony, na którym kilka razy trzeba zejść z roweru.\nWieża widokowa przed Czarnocinem.\nWidoki całkiem, całkiem…\nA potem asfaltem do Stepnicy na kolację i zakupy. Nocleg znajdujemy zaraz po wyjeździe ze Stepnicy szlakiem rowerowym po nasypie kolejowym. Jest przy nim kilka ciekawych łąk do wykorzystania.\nNastępnego dnia zaczynamy od przeprawy lasem do asfaltu wiodącego ze Stepnicy do Krępska.\nPanował na niej tego dnia całkiem spory ruch rowerowy.\nKorba nie odpuści żadnej okazji, by nie skorzystać z zimnego piwka 😉\nZ Krępska bokami przejeżdżamy przez Modrzewie i dojazdem pożarowym nr 47 jedziemy na wały przeciwpowodziowe.\nZa jakiś czas i tutaj będzie teren budowy.\nRzeka Ina. Jadąc wzdłuż niej jest kilka ciekawych miejsc, które coś czuję w przyszłości wykorzystamy na nocleg 🙂\nZe względu na temperaturę co jakiś czas kąpaliśmy Korbę.\nObiadek? Pita w warzywami 🙂\nDo Lubczyny jedziemy przez Komarowo, z tym że po drodze napotykamy na rosnący Podagrycznik.\nTe zielone listki bardzo dobrze nadają się do sałatki 🙂\nNo to zbieramy.\nObok były pokrzywy, a Wandzie zamarzył się z niej sok.\nNa wałach koło Lubczyny jesteśmy już po raz któryś, choć tym razem jest jakby bardziej zielono. Korba w wodzie dostaje korby… 🙂\nKończymy w Załomiu, gdzie z rowerami (w tym Cargo ) pakujemy się do autobusu pośpiesznego linii C, którym wracamy do centrum. Kilometrów tego dnia mieliśmy już dość, a przyjemności w powrocie z Załomia przy bardzo dużym ruchu aut wracających znad morza, nie byłoby żadnej.


FORMY WERTYKALNE I GATUNKOWE FUZJE\nCo kryje się pod tym geometryczno-futurystycznym tytułem audycji? Dokładnie to, co autor miał na myśli. Kolejna „Jazzowa Odnowa" będzie bowiem, najprawdopodobniej, zawierać najbardziej nieprzewidywalne i pokręcone utwory w całej dotychczasowej (przyznaję, krótkiej) historii audycji. I to -- podkreślam! -- bez sięgania do płytowych zasobów free jazzu. Ale -- z drugiej strony -- należy się z tego cieszyć. Wszak to, co najwartościowsze, powstaje na styku kultur.\n• Nowy projekt jamajskiej sekcji rytmicznej, która przez czterdzieści lat zdążyła nas przyzwyczaić do tego, że nagrywa przede wszystkim płyty utrzymane w stylu reggae i dancehall. Aż tu nagle mieszkańcom Karaibów zamarzyło się nagranie albumu z towarzyszeniem wielkich gwiazd skandynawskiego jazzu.\n• Amerykańskiego wokalistę i gitarzystę, którego zainteresowania rozciągają się od psychodelii do soulu, od funku do bluesa, od jazzu do hard rocka. Na swojej najnowszej -- jazzrockowej, chociaż podlanej bluesowo-metalowym sosem -- płycie skorzystał z usług między innymi samego Carmine'a Appice'a.\n• Jednoutworową kontynuację prezentacji płyty sprzed tygodnia, pod którą -- jako kompozytor -- podpisał się John Zorn.\n• Opus magnum audycji stanowić będzie jednak dzieło niezwykłe -- i dlatego prezentowane w całości -- w którym ponad dwudziestoosobowa orkiestra zdecydowała się połączyć tak odległe światy, jak jazz, rock i klasyczną awangardę. A w tej orkiestrze -- sprzed czterech dekad -- pojawiło się dwóch wybitnych polskich jazzmanów -- kontrabasista i pianista.


Lechia odpadła, ale wstydu nie przyniosła. Gdańszczanie walczyli do końca | ZeStadionu\nLechia odpadła, ale wstydu nie przyniosła. Gdańszczanie walczyli do końca\nLechia Gdańsk chciała dziś udowodnić, że potrafi wygrać dwumecz z dobrym rywalem i pokonać Brondby. O to było jednak bardzo trudno, bo Duńczycy byli bardzo zmotywowani. Kibice byli jednak pełni optymizmu po dobrym pierwszym spotkaniu.\nLechia Gdańsk stanęła dziś przed najtrudniejszym wyzwaniem spośród wszystkich polskich klubów. Zdobywcy Pucharu Polski mieli nadzieję, że uda się utrzymać pozytywny wynik sprzed tygodnia i pokonać Brondby w dwumeczu, lecz Duńczycy głośno zapowiadali, że odwrócą wynik i pokażą się ze znacznie lepszej strony. Polscy kibice mieli nadzieję, że taki scenariusz nie zostanie zrealizowany.\nW składzie ponownie nie zabrakło Paulusa Arajuuriego i Marvina Schwabe, obrońcy i bramkarza, którzy w pierwszym meczu nie pokazywali się z pewnej strony. Sympatycy Lechii mieli ogromną nadzieję, że tym razem ponownie defensywa z Danii zagra słabo i sprawi, że zawodnicy z Gdańska będą mieli łatwość w konstruowania akcji ofensywnych. Mogliśmy być pewni, że znów czekają nas spore emocje.\nMecz otworzył się dla Lechii najgorzej, jak tylko się dało. Prowadzenie Brondby dał Paulus Arajuuri, któremu najwyraźniej bardzo zależało na tym, by udowodnić, że jest potrzebny w zespole. Były zawodnik Lecha Poznań oddał precyzyjny strzał i nie dał szans Dusanowi Kuciakowi. Lechia grała znacznie słabiej niż w pierwszym meczu, dzięki czemu gospodarze mieli więcej do powiedzenia na placu gry.\nTuż po wznowieniu gry zrobiło się dramatycznie. Wówczas mocnym strzałem piłkę do siatki Lechii posłał Kamil Wilczek, wprowadzając kibiców na stadionie w wielką radość. Wobec nienajlepszej gry gdańszczan wydawało się, że emocje już się zakończyły, a Brondby może być pewne awansu. Było jednak zupełnie inaczej.\nLechia Gdańsk miała sporo pecha\nNieoczekiwanie po wejściu Sławomira Peszki gra zupełnie się odwróciła. Lechia podeszła wyżej i przycisnęła rywala, co dało efekt. To właśnie Sławomir Peszko dośrodkował piłkę w pole karne na głowę Flavio Paixao, a Portugalczyk uderzył głową idealnie. Polacy przegrywali, ale już tylko 1:2, doprowadzając do wyrównania wyniku dwumeczu. Mogliśmy być pewni, że czeka nas wiele ciekawych akcji do ostatnich minut meczu.\nWynik nie uległ już zmianie, co oznaczało, że przyjdzie nam obejrzeć dodatkowe 30 minut dogrywki. Ta rozpoczęła się w najgorszy możliwy sposób. Jesper Lindstrom skorzystał na zamieszaniu w polu karnym Lechii i posłał piłkę do siatki z najbliższej odległości, doprowadzając do wielkiej radości kibiców w Kopenhadze. Lechiści nie zamierzali jednak składać broni.\nPomimo kilku składnych akcji Lechia Gdańsk nie zdołała już odwrócić wyniku. W ostatnich minutach gry wynik podwyższył jeszcze Lindstrom, zapewniając Brondby awans. 120 minut meczu pozwoliło Brondby na przejście do III rundy eliminacji Ligi Europy, gdzie zagra ze Sportingiem Braga. Piłkarzom z Trójmiasta należą się jednak brawa, bo zagrali na bardzo wysokim poziomie do samego końca.


Szczegóły urządzenia Casio Digital Camera EX-N50 Aparat cyfrowy - ManualsBase.com - Rozwiąż swój problem\nInformacje i instrukcje obsługi dotyczące urządzenia Casio Digital Camera EX-N50 Aparat cyfrowy\nZgubiłeś instrukcję obsługi urządzenia Casio Digital Camera EX-N50 Aparat cyfrowy? Masz z nim jakiś inny problem? Dobrze trafiłeś.\nCzęsto zdarza się, że pierwsze problemy z urządzeniem Casio Digital Camera EX-N50 Aparat cyfrowy pojawiają się dopiero po kilku tygodniach, miesiącach od jego zakupu. Wiele osób po takim czasie ma problem ze znalezieniem dokumentów, które dostał przy zakupie (takich jak instrukcja obsługi) - albo zostały już wyrzucone, albo zawieruszyły się tak, że nie sposób ich odnaleźć. Poniżej znajdziesz listę dokumentów dotyczących Casio Digital Camera EX-N50 Aparat cyfrowy, które możesz pobrać bezpośrednio z naszych serwerów. Od tego momentu nie będziesz musiał pilnować dokumentacji urządzeń. Wystarczy, że zajrzysz do naszej bazy i ściągniesz instrukcję obsługi, tak samo jak do Casio Digital Camera EX-N50 Aparat cyfrowy.\nDokumenty załączone do Casio Digital Camera EX-N50 Aparat cyfrowy\nInstrukcja obsługi Casio Digital Camera EX-N50 Aparat cyfrowy\nMożesz dodać kolejny dokument dla urządzenia Casio Digital Camera EX-N50 Aparat cyfrowy. Gdy uważasz, że posiadasz nowszą lub lepszą wersję instrukcji podziel się nią z innymi. Możesz też skontaktować się z nami jesli instrukcją Cie nie satysfakconuje lub jest zbyt niskiej jakości. Postaramy się zdobyć odpowiedni dokument dla Ciebie. Jeśli masz problemy z wyświetleniem lub pobraniem manuala, zgłoś się również do nas.