Nostalgia i pseudoretro | Jawne Sny\nNostalgia i pseudoretro\nJeśli tęsknisz za starymi grami, to w nie po prostu zagraj. Niepotrzebne ci gry, które mają odtworzyć klimat dawnych czasów, skoro biblioteka gier retro jest tak ogromna, że mało kto kiedykolwiek zapozna się z nią w całości.\nCzemu o tym piszę? Bo w tym tygodniu „nostalgiczną wycieczkę” w czasy ośmiu bitów zaoferował mi w „Retro City Rampage” Brian Provinciano. I po raz kolejny posmakowałem czegoś, co nazywam „pseudoretro”, i co bardzo mnie w scenie indie irytuje. Źle się czuję mówiąc to o grze, która – pomijając projekty graficzne i muzykę – jest owocem dziesięcioletniej pracy i pasji jednego człowieka, ale… ta podróż naprawdę nie jest warta ceny biletu. Lepiej sięgnąć po autentyczne klasyki, a grę sprawdzić ewentualnie po zakupie jednej z paczek gier indie, w których za jakiś czas bez wątpienia zacznie się pojawiać.\nJak głosi strona internetowa twórcy, „RCR” to „parodia gier akcji z otwartym światem, która łączy współczesne mechaniki gry z prawdziwie ośmiobitowymi doznaniami”. Jako gra z otwartym światem się nie sprawdza – misje, które często są po prostu nudne przypomniały mi najgorsze chwile spędzone przy czwartym „GTA”. Jako parodia też nie jest dobra – jest subtelna niczym cios obuchem siekiery w łeb. A próba połączenia współczesnej mechaniki z epoką NESa? Niestety, też nie wyszła najlepiej.\nPrawie jak GTA. Słowo „prawie” czytamy głosem lektora z reklam Żywca.\nFabuła w „Retro City Rampage” praktycznie nie istnieje – wszelkie dialogi i cutscenki to jedynie pretekst do wtłoczenia do gry maksymalnej możliwej ilości odwołań wszędzie, gdzie tylko się da. Podczas prologu, który co parę sekund nawiązuje do czegoś innego („Contra”! „Mroczny Rycerz”! „Wojownicze Żółwie Ninja”! „Mortal Kombat”! „Magnum”! „Frogger”!), bohater o wdzięcznym imieniu Player przenosi się w czasie. Przynajmniej w teorii, bo miasto zupełnie się nie zmienia. Uszkodzenie wehikułu czasu nie powinno więc chyba być szczególnym problemem? Błąd – akcja musi w jakiś sposób iść do przodu, więc nadchodzi czas żmudnych poszukiwań kolejnych części koniecznych do naprawy, przerywanym tradycyjnym dla klonów GTA rozjeżdżaniem przechodniów.\nNie mam nic przeciwko komediom opartym na nawiązaniach – jednym z moich ulubionych komiksów jest polskie „48 Stron”. Mam za to wiele przeciwko kiepskiej satyrze, a taką właśnie jest „Retro City”. Przedstawiony w grze wydawca gier jest dosłownie gorszy niż Hitler – kradnie, korumpuje, morduje współpracowników smrodem spod pach (sic), a niezależnych developerów zmusza do oddawania dusz i pierworodnych w ramach kontraktów. Gdy telewizja wini gry wideo za niedawne masakry w mieście, główny bohater wygłasza w zamyśle ironiczną, ale lotnością godną komentarza na Onecie tyradę na temat rzekomego wpływu gier na psychikę, która sprawiła, że skryłem twarz w dłoniach. Dorzućmy do tego brak sensownej osi fabularnej, kilka wiekowych memów internetowych i akcent nie na jakość, a na ilość nawiązań, które często ograniczają się do wesołego „Hej, pamiętacie to?”. Wynik? Recepta na produkcję, której poziom humoru jest momentami godny spadkobierców „Strasznego filmu”. Najgorsze są jednak momenty, w których puentą żartu jest frustrujący gameplay.\nCzy misje, w których należy śledzić przeraźliwie powoli sunące po ulicach samochody wrogów nie są nudne? Mamy tu taką – tylko, że w czasie śledzenia wozu superbohatera musisz jeszcze kupować kawę w pobliskich sklepach. Że niby jest to jeszcze bardziej żmudne? A skądże, przecież to śmieszne, w końcu to ironia! Ach, właśnie, pamiętacie podwodne misje z NESowych „Żółwi Ninja”, które wszystkich frustrowały? Oto ich kopia, ale też musi śmieszyć, bo bohater sam komentuje, że nie znosi takich poziomów! Autor nie zauważył, że żarty, w których klaun dostaje tortem w twarz, klauna bawią najmniej.\n„Chinatown Wars” – jeśli pościgi mają być dynamiczne jak reszta gry, wzorujemy się w nich na „Burnoucie”.\nParę dowcipów budzi szczery uśmiech na twarzy, ale to chyba wynika z rachunku prawdopodobieństwa – gdy cały świat złożony jest z parodii, coś musi bawić, tak samo, jak rozpoznawanie odwołań przez pierwsze trzydzieści minut (później już tylko nuży ze względu na przedawkowanie). Średnio bawi natomiast gameplay, nie tylko ze względu na wspomniane wyżej „dowcipne” momenty. Cierpi na to samo, co fabuła – jest wszystkim i niczym. Zamiast skupić się na dopracowywaniu własnej wariacji na temat „Grand Theft Auto” , Provinciano wrzucił do gry wszystko, co lubi. Jest tu więc cover system, który jest przydatny może w dwóch misjach. Misje komiczne przeplatają się z tymi najbardziej skomplikowanymi, przez co poziom trudności zmienia się momentami jak w kalejdoskopie. Pojawia się zmora gier akcji, czyli frustrujące sekwencje z wymuszonym skradaniem się. Gra nie ma nawet ostatniego bossa – „wielkiego złego” pokonuje się w średniej jakości minigierce oddającej hołd klasycznemu „Mach Riderowi”. Tymczasem pościgi policyjne, tak kluczowe dla klonów GTA, wydają się niedopracowane i nie mają startu choćby do doskonałej mechaniki walki z policją w niedawnym „Chinatown Wars”, a strzelaniny są zazwyczaj przeciętne.\nZ sześciu godzin, które spędziłem na przechodzeniu gry, za dobrze spędzone uważam może półtorej. A i w najlepszych momentach pytałem sam siebie „Czemu bawisz się przy kopiach, a nie oryginałach?”. Lepiej sięgnąć po „Smash TV”, „Death Rally” czy nawet „Super Mario Bros”, niż bawić się przy pseudoretro. Dawne klasyki były znacznie solidniej zaprojektowane, niż zbitka ich prostych kopii stworzona przez Provinciano.\nMaluję obraz gry w dość czarnych barwach, ale nie nazwałbym jej złą. To sprawny i dobry na kilkanaście minut dziennie zabijacz czasu, poziomem scenariusza i gameplayu niestety bliższy przeciętnej grze na smartfony, niż na konsole czy pecety. I zastanawia mnie po prostu, czemu twórcy gier niezależnych nie potrafią podjąć męskiej decyzji – robimy albo grę z klasycznym, albo współczesnym designem, tylko starają się stworzyć coś „pośrodku”. Jest to często z góry skazane na porażkę, bo te dwie szkoły są jak ogień i woda. Gry z automatów i konsol sprzed kilkunastu lat wynagradzały gracza za cierpliwe poznawanie tajników gry i za szlifowanie umiejętności. Grający w nie mógł zajść w nich tak daleko, jak tylko pozwalały mu zręczność, bystrość i spryt. Współcześnie zaś mnogość checkpointów, aż nazbyt przyjazne systemy zapisu gry oraz skupienie się na przystępności i natychmiastowej gratyfikacji szkoli zupełnie inne pokolenie graczy.\nKłamałbym mówiąc, że w „Retro City Rampage” nie ma misji stanowiących wyzwania. Jednak wyzwania biorą się tu zwykle stąd, że autor postanawia urozmaicić czas między jedną a drugą banalną misją zadaniami, do których zupełnie gracza nie przygotowuje. A to bez wcześniejszej zapowiedzi zmusza do zaliczenia skomplikowanego poziomu platformowego, a to po kilku banalnych misjach nagle rzuci w kierunku Playera gang rzucający na lewo i prawo dynamitami, które zwykle niosą pewną śmierć. To frustrujący i po prostu kiepski design, który da się przełknąć tylko dzięki obfitości punktów kontrolnych.\nAutor, kopiując intro „Megamana 2”, sam przyznaje, że jest to najbardziej nadużywane retro nawiązanie, jakie zna. Nie przeszkadza mu to jednak w jego wykorzystaniu.\nPunkty kontrolne to spora pomoc, bo dotkliwych kar za śmierć tu brak – opłaca się ginąć w czasie misji, by odnowić sobie punkty życia. Tyle w kwestii „prawdziwie ośmiobitowych doznań”. Te ograniczają się do potoku nawiązań i grafiki, która i na NESie nie robiłaby szczególnego wrażenia. Lepszą bez trudu można znaleźć i w grach flashowych. Oczywiście, niektórych twórców najzwyczajniej nie stać na nic więcej, ale czy jest sens stawiać na tym samym poziomie warstwę artystyczną tej gry, co „Skullgirls” czy gry Konjaka?\nBy ocenić grę jako „retro”, musiałbym widzieć, że jest mocno osadzona w korzeniach designu staroszkolnych gier. Niestety, takie gry jak „Retro City Rampage”, czyli średnia kopia gier Rockstara czy „Super Meat Boy” zamiast rozwijać design automatowych hitów wolą mi mydlić oczy dziesiątkami odwołań do klasyków, rozpikselowaną grafiką i sympatycznymi chiptune’ami.\nKtoś może spytać: „Czy on właśnie zaatakował Super Meat Boya, najbardziej hardkorową platformówkę ostatnich lat?”. Cóż – tak. Cenię muzykę Baranowsky’ego i intencje twórców, przyznam też, że „SMB” jest znacznie przyjemniejsze niż „RCR”. Niemniej jest to gra, która znowu łączy ogień i wodę. Postęp przez zdolności gracza i postęp przez punkty kontrolne. „Meat Boy” stawia przed graczem wielkie wyzwanie, pełną niebezpieczeństw podróż przez mroczne szpitale, lasy, fabryki i piekielne głębiny, po czym dzieli ją na średnio kilkunastosekundowe fragmenty, „ścieżki zdrowia”. Śmierć nie ma znaczenia, bo w tej samej chwili, w której giniemy, kolejny Meat Boy pojawia się na linii startu. Efekt jest podobny do gry na emulatorze, gdzie musimy wykonać bezbłędnie pewną sekwencję ruchów, by trafić w kolejne bezpieczne miejsce i zapisać szybko grę kombinacją klawiszy Shift+F1.\nWielkie osiągnięcie czy efekt wykucia sekwencji ruchów na pamięć?\nEdmund McMillen, projektant gry pokazywał w niektórych artykułach na swoim blogu, że rozumie zasady, na których opiera się game design znanych i lubianych platformówek. Nie udało mu się ich jednak zaimplementować w modelu rozgrywki, jaki zaproponował w swojej największej dotąd grze. Przykład – ryzyko/nagroda. Na niedostępnych już niestety dowcipnych ilustracjach McMillen jako doskonałe zastosowanie tej koncepcji ukazał złote żetony w Mario, które często znajdują się w niebezpiecznych miejscach, a których kolekcjonowanie jest konieczne, by zdobywać kolejne życia. Jaki ich odpowiednik zaproponował więc w „Super Meat Boyu”? Bandaże, których zdobycie nie niesie z sobą żadnego ryzyka – w końcu śmierć w czasie ich zdobywania wiąże się jedynie z utratą kilku sekund gry. Co to za ryzyko? Hazard nie niesie emocji, jeśli stawki są zbyt niskie.\nOczywiście, nie potępiam w czambuł wszystkich projektów gier opartych na „komnatach wyzwań”. Ale kiedy tylko słyszę kogoś głoszącego w sieci, że Meat Boy to godny dziedzic Mario i Sonica, zastanawiam się, o co mu chodzi. „Super Meat Boy” to najwyżej następca gier flashowych typu „N”. To zupełnie inny typ gry, niż klasyczne platformery – te były długimi wyzwaniami, które wymagały od gracza bezbłędnego zrozumienia zasad rządzących ich światami. Meat Boy na każdym poziomie zaś musi wykonać określoną sekwencję ruchów, której zwykle może wyuczyć nawet przedszkolak bez wcześniejszej styczności z grą. Nie wykluczam, że McMillena stać na grę godnie nawiązującą do gameplayu wielkich platformówek – ale sądzę też, że przyzwyczajenie do popularnych we Flashu rozwiązań znacznie go ogranicza.\nDo czego zmierzam? Niewiele gier, które w ostatnich latach chciały trafić do serca graczy przez nostalgię, rzeczywiście było zaprojektowanych na modłę klasyków, do których nawiązywały. Zamiast tego wzorują się na schematach powstałych w ciągu ostatnich lat, z dziedzictwa gier z poprzednich dekad korzystając dość skąpo. Dają tym jakby do zrozumienia, że „klasyczne gry się postarzały, mają zbyt wiele irytujących elementów; oczywiście cenimy je za ich wpływ na to, co jest dzisiaj, ale obecne rozwiązania wyparły je z obiegu”. A nie jest to przecież prawdą.\nNiektóre gry rzeczywiście się postarzały. Niektóre kiedyś zapierały nam dech w piersiach oprawą, przez co nie widzieliśmy wielu ich wad. Niektóre zachwycały nas wyłącznie innowacjami, które obecnie znaleźć można wszędzie – i to zrobione lepiej. Ale wiele z nich było po prostu doskonale zaprojektowanymi tworami, których reguły były przemyślane w najmniejszych szczegółach. Mówienie, że zestarzały się przez nowe produkcje, byłoby jak zbywanie tysiąca i pokera tylko dlatego, że powstały nowe gry karciane. W kolejne części Super Mario Bros, które w niewielki sposób odstają od formuły ustalonej w 1985 roku w końcu nadal grają miliony.\nDlatego zamiast bawić się w pseudoretro i dać mydlić sobie oczy nostalgią, lepiej zająć się prawdziwym retro, poszukując starych pereł na takich portalach, jak niezastąpiony Hardcore Gaming 101. Zamiast zajmować się indie platformówkami, które często szczycą się odkrywaniem koła na nowo – odgrzebać stare części Megamana i bawić się przy nich równie dobrze, co kilkanaście lat temu. A kiedy mamy ochotę na coś bliższego współczesnemu designowi gier – możemy włączyć na przykład „Saints Row: The Third” i bez większych stresów przeć do przodu. Jeśli jednak już mamy sięgać po hybrydy – to takie, jak „Hard Corps: Uprising”, które ma zarówno tryb z checkpointami i rozwojem postaci, jak i tryb arcade, w którym liczą się tylko czyste umiejętności. Przez co i wilk jest syty, i owca cała.\n„Hard Corps: Uprising”.\n„Hard Corps: Uprising” nie reklamowało się jako ultra-retro-vintage gra. Ona nią po prostu jest. To logiczne rozwinięcie pomysłów obecnych w ojczystej serii „Hard Corps”, „Contrze”. Nie idzie na kompromisy w kwestii designu gry – daje tylko współczesnemu graczowi narzędzie w postaci bliższego dzisiejszym, „przystępniejszym” standardom trybu, który przygotowuje go do walki w trybie arcade. (Choć z drugiej strony wolałbym, by twórcy tego typu produkcji nie odkrywali możliwości związanych z DLC – dodatkowe postaci trzeba niestety zakupić osobno, co nadal mnie straszliwie irytuje).\nTaką drogę powinien obrać nostalgiczny nurt gier wideo. Oczywiście łatwiej jest skryć się za fasadą ośmiobitowej grafiki i kopiować obecnie wysławiane tytuły, tworząc lep na wszystkich graczy. Jednak jeśli naprawdę w nurcie indie są twórcy, którzy kochają retro, nie powinni go zmieniać, a sprawić, by nowe pokolenie odkryło jego czar. Bo stare, dobre gry nadal na to zasługują i zasługiwać na to będą jeszcze bardzo długo.\nData publikacji: 20 października 2012\nTagi: Grand Theft Auto: Chinatown Wars, Hard Corps: Uprising, retro, Retro City Rampage, Super Meat Boy.\n← Jawne Sny w Apogeum Nicości Szkoła platońska →\n19 odpowiedzi do “Nostalgia i pseudoretro”\nMichał Ochnik 20 października 2012 o 20:01\nCo do porządnego retrosa, to ja poleciłbym przesympatycznego Abobo, umyślnie prostackiego i w tej prostackości przeuroczego, a przy tym z powodzeniem generującego nostalgię. Z góry ostrzegam – wszelkie obiekcje pod jego adresem zbijam nieśmiertelnym „Mnie się podobał”.\nBartłomiej Nagórski 20 października 2012 o 21:28\nCzy on właśnie zaatakował „N”? „N+” długi czas była jedną z moich ulubionych gier na PSP.\n„Hard Corps: Uprising” jest tak hard, że nie dałem rady skończyć nawet dema. :(\nA jeśli idzie o „Retro City Rampage”, to miałem takie podejrzenia po trailerach, więc po Twojej recenzji raczej sobie odpuszczę.\nAleksander Borszowski Autor tekstu 20 października 2012 o 21:54\nUważam, że „N” zasługuje na więcej, niż „SMB”.\nIMHO lepiej zignorować „RCR”, a jeśli ma się parcie na coś takiego, można zagrać w „Abobo”, do którego zalinkował Michał. Na zmianę mnie bardzo cieszyło i żenowało humorem typowym dla newgrounds.com, ale za darmo, w krótszym czasie i szczerzej oferuje podobne doznania. (Choć może lepiej nie podchodzić do tego jako gry, a, hm, jakiejś flashowej zabawki? To zbitka zmodyfikowanych leveli z klasycznych gier polana sosem z rubasznych dowcipów).\nForge 20 października 2012 o 22:24\nGry w stylu tertro wcale nie muszą być czymś kiepskim. Z tej odmiany gier polecam „Jets’n’Guns” oraz „IJI”.\nPierwsza jest bardzo intertekstualna, ma jeden z ciekawszych OST w historii gier (też nawiązujący do muzyki dawnych lat, tzn. automatów, ale jednak utrzymanych w konwencji metalowej). Autorzy w dodatku pokazali, że mają poczucie humoru (chociaż niekoniecznie wysokie…). Tak czy inaczej frajda z rozwalania armii wrogów pojedynczym statkiem lecącym cały czas w jedną stronę jest niesamowita.\nIJI jest zaskakująco rozbudowana platformówka. Pisząc to, mam na myśli różne ścieżki rozwoju fabuły, easter eggi, możliwość przejścia ten praktycznie strzelanki bez użycia przemocy itp. W dodatku całkowicie za free, do pobrania tutaj: http://www.remar.se/daniel/iji.php\nTav 21 października 2012 o 13:11\nTylko czy na pewno sięgamy po współczesne tytuły retro z nadzieją, że w każdym calu będą one pod względem mechaniki identyczne z produkcjami, do których nawiązują?\nChoć rzeczywiście spora część tej odwołującej się do nostalgii za przeszłością indie-fali to po prostu do bólu schematyczne, „współczesne” zręcznościówki, a ich sukces sprowadza się do stylowej gry z estetyką vintage, to ciągle można znaleźć gry, które starają się podejść do klasyki (i ustalonych przez nią wzorców) w nieco bardziej „rewizjonistyczny”, „krytyczny”, odświeżając sprawdzone formuły i nierzadko, w efekcie, rozsadzając zastaną konwencję niejako od środka. Mój ulubiony i wielokrotnie wałkowany przykład – „Braid”. Błyskotliwość zastosowanych tam rozwiązań z jednej strony daleko wykracza poza formułę platformówki w rodzaju Mario Bros, a z drugiej – jest szalenie oryginalna, bo nie mogłaby być zastosowana w żadnej stricte współczesnej produkcji :)\nObsesja retro wśród twórców gier indie może niejednokrotnie irytować, ale myślę, że ogólnie jest pożyteczna, bo wprowadza pewną historyczną perspektywę tego, jak zmieniło się przez dekady myślenie o mechanice (a, niestety, „postęp” w historii gier wśród graczy jest wciąż zazwyczaj rozumiany jako rozwój technologii albo ewolucja środków fabularnych i pojawiających się w grach wzorców kulturowych).\nMichał Gancarski 22 października 2012 o 10:53\nStylistykę odwołującą się do starszych gier można potraktować jako jeden z kolejnych dostępnych wyborów estetycznych. Nie musi tu chodzić o nostalgię ale o styl dla niego samego. Nikt nie skrzywi się na meble art deco dlatego, że ich styl pochodzi z pierwszej połowy XX wieku – jeśli pasuje do wystroju wnętrza i jego charakteru – świetnie.\nW pogoni za wyższymi rozdzielczościami i złożonymi shaderami łatwo zapomnieć, że wielkie piksele pozostawiają wyobraźni równie wielkie pole do działania. Dzięki nim zmiana kilku pikseli w mordce postaci ze starej przygodówki może wywołać więcej empatii niż miny kukiełek z „L.A. Noire”. Z nowszych tytułów mistrzowski jest pod tym względem „Thomas Was Alone”, w którym postaci to kolorowe prostokąty. Dzięki świetnemu narratorowi kolorowe płaszczyzny nabierają osobowości w całkowicie zaskakujący sposób.\nJeśli chodzi o komnaty wyzwań i „Super Meat Boy” – cóż, lubię taki gameplay. SMB to znakomita, trudna platformówka, której nigdy nie skończę ale którą z przyjemnością grałem. Ciężko zarzucać mu tego, że śmierć tam niewiele znaczy – o to właśnie chodzi, o ciągłe powtarzanie niewielkich fragmentów, aż się uda. Inna sprawa, że śmierć w większości gier niewiele znaczy i mogłaby być wyeliminowana na rzecz czegoś bardziej interesującego.\nA niedoścignionym póki co wzorem jest tu dla mnie „VVVVVV”, łączące model komnatowy z otwartym światem i wchodzącym pod skórę stylem.\nAleksander Borszowski Autor tekstu 22 października 2012 o 18:14\nNie mówię, że „SMB” każdy przyzwoity gracz powinien nienawidzić. Po prostu nie jest to „Super Mario Bros. naszych czasów”, jak to czasem próbuje wmówić mi się na forach. :) To zupełnie inna bestia, niż klasyczne platformówki.\n„Inna sprawa, że śmierć w większości gier niewiele znaczy…”\nPełna zgoda, i to mnie smuci.\n„…i mogłaby być wyeliminowana na rzecz czegoś bardziej interesującego.”\nMichał Gancarski 23 października 2012 o 00:31\n> Po prostu nie jest to „Super Mario Bros. naszych czasów”\nNo nie jest, to fakt. Nie ma co porównywać, inna para kaloszy.\nA nie wiem :-) Z grubsza chodzi mi o to, by gry ze śmiercią bez większych konsekwencji pozbyły się jej zupełnie i zastąpiły ekran ładowania checkpointa mini-grą. Troszkę na modłę „Prey”, gdzie pojawiała się mini-gra w świecie indiańskich duchów, dzięki której wracało się do akcji. Gra nie robi się przez to łatwiejsza ale jest za to płynna.\nVoid 22 października 2012 o 11:35\nWybrałeś bardzo zły (nawet nie chciałem go kupić) przykład, nie wiem czy nie tendencyjny. W każdym gatunku znajdzie się chłam.\nGrafika retro jest dobra, bo jest w stanie stworzyć ją nawet programista, a Ci zazwyczaj talentem graficznym nie grzeszą. Tu świetnym przykładem jest „Knights of the Chalice”. Świetny HnS w stylu DnD3.5. AI przeciwników nie ma konkurencji.\nWydanie tego z grafiką na poziomie „Neverwinther Nights 2” jest poza budżetem autora, a gra wciąga jak powinna i tak.\nRetro nie można trzymać się kurczowo, np. z antycznym brakiem saveów i wyisywania kodów, niczym w „UGH”, albo korzystając z DnD 2, ale to dotyczy mechaniki, która powinna być współczesna.\nStare gry najbardziej cierpią na problemy z obsługą pamięci i na zbyt wielki UI wynikający z rozdzielczości 320×200. Lubię „Master of Magic”, „Master of Orion 2”, „UFO” 1&2, i jedyne czego oczekuje od „retro remake’ów” jest wygodny interface. cała mechanika może, a nawet powinna pozostać niezmieniona.\nJeśli gra nie ma powyższych problemów, to jej wiek nie ma dla mnie znaczenia. W „Oddword: Abe’y” gra mi się równie przyjemnie co w Trine 1&2.\nJedyne co mnie odrzuca estetycznie to wczesne 3D.\nAleksander Borszowski Autor tekstu 22 października 2012 o 18:09\nTendencyjne przykłady? Nie wydaje mi się. Wybrałem dwa tytuły, które nachalnie promowały się jako wycieczka w stare, dobre czasy, i wokół których atmosfera przed premierą była umiejętnie podgrzewana przez growe media. Twoje ulubione tytuły tego nie robiły, a przynajmniej nie na tyle, bym to zauważył. Sam grywam ostatnio sporo w Faster Than Light (które we wcześniejszej wersji tekstu zastępowało Hard Corps, ale FTL nie odnosi się jakoś szczególnie do klasyków, więc ostatecznie z artykułu zniknął). Spokojnie więc, nie obraziłem się na cały nurt gier niezależnych.\nZastępowanie antycznych systemów zapisu mi zupełnie nie przeszkadza, nie udaję, że gry sprzed lat nie cierpiały czasem z powodu takich czy innych ograniczeń. Tylko czasem denerwuje mnie cyniczne wykorzystywanie „vintage” estetyki do sprzedawania własnych, nie mających poza „skórką” nic wspólnego z klasykami gier. Niektórych rzeczy po prostu z klasycznym designem się nie pogodzi i nie można ich nazywać „rozwojem”.\nCo do retro grafiki – rozumiem, jakie są czasem przyczyny jej wykorzystania, ale często spotykane wychwalanie jej pod niebiosa trąci mi „zgrywaniem oldskulowca”. „Patrzcie, jakim jestem GEEKIEM, pamiętam Pacmana!”. Czasem wydaje mi się, że ludzie zapominają, jakie cuda tworzono w 2D w poprzednich generacjach konsol.\nDr Judym 22 października 2012 o 19:14\nCzyli moje złe przeczucia w stosunku do tej gry były uzasadnione. Ciężko zaskarbić sobie szacunek odbiorcy tak desperackim dążeniem do tego, by być śmiesznym i wrzucaniem jak największej liczby odniesień do świata gier. „Patrzcie na mnie, patrzcie jaki jestem zabawny!”\nBtw. nie mam nic przeciwko modzie na retro, pod warunkiem że ktoś korzysta z tej formy z powodów estetycznych, funkcjonalnych, a może finansowych, a nie po to, żeby się bawić w epigona. FTL bardzo mi się podoba, bo niczego nie udaje, tak samo grając np. w To the moon widzę formę wykorzystaną do konkretnego celu, a nie żerowanie na sentymentach.\nAdam Skrzypkowski 22 października 2012 o 22:35\nW Meatboya zacząłem grać świeżo po obejrzeniu dokumentu „The King of Kong: A Fistful of Quarters” i pamiętam, że moje myśli na temat designu tej gry często pokrywały się ze słowami uczestników turnieju Donkey Konga o kluczowym znaczeniu uczenia się poziomów na pamięć w grach arcade i całkowitemu skupieniu na automacie. Przejście Meat Boya wymagało ode mnie podobnego pomieszania intelektualnego rozpracowywania plansz i czujności, a przede wszystkim umiejętności odprężenia się, poczucia jedności z kontrolerem :) Co jest oczywiście trudne biorąc pod uwagę cały ten stres. Właśnie dlatego bardzo rzadko podejmowałem ryzyko zdobycia bandażu – choć poziomy mają mniejsze rozmiary, a śmierć jest bezbolesna, nie chciałem zaprzepaścić prawdopodobnie pomyślnej próby ukończenia poziomu. Pod koniec gra daje naprawdę mocny wycisk i gdybym tylko mógł, sejwowałbym po każdej pokonanej przeszkodzie. Millen nie dał mi takiej opcji, więc z dwuminutową planszą męczyłem się dwie godziny. Na wspomnianym emulatorze zajęłoby mi to znacznie mniej czasu.\nSad Statue 18 listopada 2012 o 12:16\nNie zgodzę się. Przede wszystkim za mało przykładów – mamy tu opisywanego szerzej klona GTA, z którym nie miałem do czynienia. Z tekstu wynika jednak, że jest produkcją bardzo słabą. I tyle. Coś jeszcze przebąkujesz o SMB. W każdej kategorii znajdują się słabsze tytuły. Prawda jest taka, że jakby przejrzeć wszystkie starsze, retro produkcje, wyszłoby, że jakieś 90% z nich to chłam, który nawet jeśli zasługując na miano klasyki(bo coś tam wprowadził), jest dla normalnych, dzisiejszych graczy niegrywalny. Dlatego takie „pseudoretro” jest potrzebne. Warto czasem w jakiś sposób ulepszyć rozgrywkę, delikatnie zmienić grafikę i ogólnie mechanikę. O ile niezbyt lubię i nigdy nie lubiłem zbytnio klasycznych, bardzo trudnych platformówek, to SMB wciągnął mnie na całego. I takie gry również są potrzebne.\nAleksander Borszowski Autor tekstu 18 listopada 2012 o 19:37\n> Prawda jest taka, że jakby przejrzeć wszystkie starsze, retro produkcje, wyszłoby, że jakieś 90% z nich to chłam, który nawet jeśli zasługując na miano klasyki(bo coś tam wprowadził), jest dla normalnych, dzisiejszych graczy niegrywalny.\nPrawo Sturgeona jako argument? Połączony z delikatnym sugerowaniem, że „normalni” gracze nie grają w starocie (tak, jak kinomani nie patrzą pewnie na filmy sprzed lat 80)? Mmmf… Mogę odpowiedzieć w podobnym tonie, że 90% ludzi grających w „modern retro platformówki” nie dało nawet szansy klasykom. Ktoś powiedział, że większości „hardkorowych graczy” znacznie zmieniłby się gust, gdyby codziennie czytali po kilka artykułów z Hardcore Gaming 101.\n„Super Mario World 1/2”, „Duck Tales”, „Actraiser”, „Super Mario Bros 3”, „Gimmick!”, „Megaman” (zwłaszcza MM2+3), seria „Megaman X”, „Front Mission: Gun Hazard”, seria „Castlevania” (zwłaszcza CV1+3), „Stridery” z arcade’ów, „Chelnov” (i po co mi „Canabalt”?), seria „Ganbare Goemon”, „Contra: Hard Corps”, „Ninja Gaiden”, „Wonder Boy 3”, seria „Metroid”, „Magician Lord”… Jest w czym wybierać, a ta lista powstała bez większego namysłu. (Właściwie mógłbym zamiast tej listy po prostu szepnąć „Sonic” i odwołać się do rzesz fanów, którzy przez długie lata płakali, że SEGA nie potrafi przywrócić swojej maskotki do dawnej chwały, nowsze =/= lepsze). Dobrych, starych platformówek jest mnóstwo. Tak, było też wiele złych platformerów, ale to chyba oczywiste, dziś też półki hipermarketów zalegają sterty gier, których nie da się nazwać dobrymi.\n„RCR” i „SMB” to nie chłam, ale gry znacznie przeceniane jako „rozwinięcie retro”. Że co? To współczesny game design w płaszczyku starych gier o zupełnie innej filozofii. Co mi z nawiązań do „Ninja Gaiden” i „Adventure of Lolo” w intrach, jeśli na tym się kończy odwoływanie do starej szkoły tworzenia gier? „Checkpointy co minutę i nieskończoność żyć, jak za dawnych lat”. Jeśli chcesz robić flashowe platformówki, to je rób, ale nie udawaj, że oferujesz mi powrót do złotej ery Famicoma.\n>Warto czasem w jakiś sposób ulepszyć rozgrywkę, delikatnie zmienić grafikę i ogólnie mechanikę.\nJasne. Ale czy uważasz, że w takiego „Pacmana” nie da się dziś grać? Konstrukcję jakiej klasycznej platformówki rozwija Twoim zdaniem „Super Meat Boy”?\nSad Statue 20 listopada 2012 o 23:27\nChodzi o to, że w dzisiejszych czasach mówiąc „stare, dobre gry” myślimy głównie o tych większych, lepszych produkcjach, których było naprawdę wiele, ale w gruncie rzeczy stanowiły mniejszość. Oczywiście każdy ma inny gust, ale ja przeglądając u znajomego kilka kolekcji w stylu „ileś tam gier w jednym”, to na 30 znajdowałem co najwyżej kilka fajnych. Reszta zrzynała bezczelnie z lepszych tytułów. Oczywiście będąc dzieciakiem i samemu grając na pegazusie czy na PC w połowie lat 90, inaczej na to patrzyłem. Grałem we wszystko jak popadnie i większość mile wspominam. Jednak niewiele gier przeszło próbę czasu. Właśnie głównie klasyki w stylu „Pacmana” i podobne. Lecz nie stanowią większości, bo większości już nikt nie pamięta. Bo gier wychodziło bardzo, bardzo dużo. A jak próbuje sobie przypomnieć, to okazuje się, że miłe wspomnienia to siła nostalgii. Dlatego uważam, że produkcje inspirujące się klasykami są fajne.\nMoże z mojej wypowiedzi wynika, że sugeruję iż „„normalni” gracze nie grają w starocie”, jednak nie jest to prawdą. Zostałem źle zrozumiany, możliwe, że niejasno się wyraziłem, przepraszam. Próbuję być obiektywny. Uwielbiam „swoje” klasyki, uwielbiam stare gry, często do nich wracam, szanuje je jako część historii, sporo jęczę, że „kiedyś to było lepiej”, ale rozumiem, że w dużej mierze napędza mnie sentyment gdy mówię to ostatnie. Nie chcę tu wychodzić na przeciwnika starych gier i nowych, trudnych adaptacji. Zwyczajnie podoba mi się uprzyjemnianie modelu produkcji z dawnych lat. A wracając do mojego argumentu – tylko tak rzuciłem, widząc z własnych obserwacji. Jak myślisz, ile produkcji z „tych lat” zostanie klasykami? Powiedzmy, że nawet z tego roku ze 3,4 produkcje(dla kogoś mogą być klasykami poszczególne tytuły). I tak się będzie zbierać co roku, wyjdzie tego sporo. Ale to nie zmieni faktu, że większość nowych produkcji jest wtórnych, opartych na tym samym schemacie czy miałkich fabularnie. I za 20 lat wspominać będziemy, że kiedyś to w sumie większość gier to świetna była, ale nie będzie to prawdą, a ubarwieniem naszej pamięci przez nostalgię.\nSad Statue 20 listopada 2012 o 23:29\nA co do SMB – to dla mnie całościowo, tego typu gry, jakie tu opisywałeś – mają po prostu pewnego ducha starych produkcji. Czuję coś podobnego, jak te naście lat temu grałem w klasyki. Dzisiaj nie mam już czasu na tak trudne, proste w konstrukcji gry. Oczywiście są wyjątki, bardzo stare gry, do ktorych kocham wracać i dalej się wciągam, ale to zdecydowana mniejszość w moim przypadku.\nAleksander Borszowski Autor tekstu 21 listopada 2012 o 00:15\n>Dzisiaj nie mam już czasu na tak trudne, proste w konstrukcji gry.\nWiesz, z dwa lata temu myślałem tak samo, jak ty. „Nie mam już czasu na takie gry”. Ale te gry można przejść często w pół godziny, godzinę, więc tu nie do końca o czas chodzi. Te gry po prostu inaczej mierzą postęp. Zamiast dochodzić do punktów kontrolnych i zapisywać grę – szkolisz swoje umiejętności, uczysz się na błędach i stajesz się coraz lepszy. Wyznacznikiem „skilla” stają się nie achievementy i procenty, a score i umiejętność przetrwania.\nOd kilku dni nie miałem wiele czasu na granie, ale codziennie poświęcałem 10 minut na „Gradius Collection” na PSP, czasami dorzucając do tego parę walk w trybie arcade „Garou: Mark of the Wolves”. I byłem bardziej usatysfakcjonowany, niż po godzinach spędzonych przy współczesnych blockbusterach uwielbianych przez krytykę. Ginąłem, bo robiłem coś głupiego. I tak być powinno, czuję wtedy, że od mojej interakcji z grą naprawdę wiele zależy.\nCo do reszty – wybacz, że źle zrozumiałem część Twojej wypowiedzi. Co uprzyjemnia Ci tak współczesne produkcje? Ja każdą grę postrzegam jako kompletny system, a współczesne systemy często znacznie odbiegają od „staroszkolnych” ideałów. To nie jest prosty rozwój, nie jest przejście od wersji 1.0 do 2.0. Ponadto ta generacja splamiła nazwy wielu dawnych klasyków, od „Splinter Cella” po „Bombermana”.\nPowtarzam – tych kiepskich gier było wtedy wiele, i z tym się zgodzę. Było też nieco takich, które się „postarzały”, śmiałych innowatorów, którym nie udało się swoich wielkich pomysłów przedstawić w godziwej formie. Ale tych, które postarzały się godnie, też jest mnóstwo, a z Twoich wypowiedzi daje się odczuć, że to tylko parę tytułów. A tak nie jest. A szczerze mówiąc sądzę, że dziś sytuacja z proporcjami gier słabych i dobrych jest podobna – gracze za parę, paręnaście lat będą wspominali „Call of Duty” i „Half-Life’a 2”, a nie „Perfect Dark Zero”, „Legendary: The Box”, „Dusk 12: Strefa Śmierci”, „Duke Nukem Forever”, czy „Homefronta”…\nSad Statue 21 listopada 2012 o 00:57\nTakie klasyczne, naprawdę, naprawdę trudne gry np. zręcznościowe, to chyba nie dla mnie. Do tej pory uwielbiam sobie poskakać w „Mario”, postrzelać w „Contrze” albo pojeździć w „Excitebike”, ale ja tych produkcji na dłuższą metę nie ogarniam :) Nie daję rady. Być może jestem za leniwy.\nOczywiście z założenia nie lubię łatwych produkcji, uważam, że gra powinna stanowić wyzwanie, ale we wspomnianych klasykach margines błędu jest malutki. A takie np. wszystkie części „Hitmana” przechodziłem na najwyższym poziomie trudności, z najwyższą rangą. Bo zwyczajnie miałem jakiś margines błędu, mogłem nauczyć się grać na normalu, a potem już atakowałem wyższe poziomy trudności. W starszych grach tego nie ma. Ogólnie dla mnie odpowiednią trudność mają produkcje z lat 90 i z początku tego tysiąclecia, prawdopodobnie dlatego, że w tych latach „wychowałem się jako gracz”. Wspominany już margines błędu, w tychże tytułach mi odpowiada. A co do najnowszych produkcji – zazwyczaj uważam je za zbyt łatwe i często mi to przeszkadza, lecz czasem naprawdę przyjemnie pograć w coś szalenie relaksującego, np. „PoP” z 2008. Ta produkcja była niesamowicie prosta, wręcz przechodziła się sama – ale grało mi się świetnie. Zupełne przeciwieństwo oryginału, dla konserwatywnych fanów to pewnie hańba dla serii, dla mnie małe cudo.\nBartłomiej Nagórski 21 listopada 2012 o 20:45\n„ Do tej pory uwielbiam sobie poskakać w „Mario”, postrzelać w „Contrze” albo pojeździć w „Excitebike”, ale ja tych produkcji na dłuższą metę nie ogarniam :) Nie daję rady. Być może jestem za leniwy.”\n„„PoP” z 2008. Ta produkcja była niesamowicie prosta, wręcz przechodziła się sama – ale grało mi się świetnie. Zupełne przeciwieństwo oryginału, dla konserwatywnych fanów to pewnie hańba dla serii, dla mnie małe cudo.”\nMnie akurat ten Książę nudzi, ale kurczę, śliczna jest ta gra. Za design poziomów i ich „złą”/”dobrą” wersję autorzy powinni dostać jakiegoś growego Nobla.\nSkomentuj Sad Statue Anuluj pisanie odpowiedzi


MINI auto, maxi wrażenia = MARCOS cz.2 ! - KlassikAuto.pl\nMINI auto, maxi wrażenia = MARCOS cz.2 !\nSportowe, dwuosobowe coupe. Samochód posiada nadwozie samonośne, z włókna szklanego, zamknięte. Silnik umieszczony z przodu, napędzający przednią oś.\nPrzyspieszenie: 0-60km/h – 10,5 s, 0-100km/h – 11,2 s, ¼ mili (402m) – 17,8 s\nZużycie paliwa: 5,7 l na 100 km\nNadwozie – zamknięte, typu coupe, dwudrzwiowe. Szyba przednia stała. Szyby w drzwiach opuszczane. Szyby boczne stałe. Szyba tylna stała umieszczona w karoserii. Dwa przednie fotele indywidualne, brak kanapy tylnej.\nSilnik – umieszczony z przodu pojazdu poprzecznie na stojąco, rzędowy, czterocylindrowy, górnozaworowy z zapłonem iskrowym, po jednej świecy na cylinder. Sterowanie zaworami pojedynczy wałek rozrządu w bloku (OHV), napędzany łańcuchem rolkowym dwurzędowym, dwa zawory na cylinder. Chłodzony cieczą, układ zamknięty. Zasilanie dwugaźnikowe, rozruch elektryczny.\nSilnik o pojemności skokowej:\n848 cm3 (850) i mocy 35 KM\n998 cm3 (1000) i mocy 41 KM\n1275 cm3 (1300) i mocy 56 KM\nZawieszenia – przednie niezależne, samonośne. Zawieszenie – gumowy element sprężysty. Ogumienie 165xR10, opony radialne, bezdętkowe.\nUkład napędowy – przeniesienie napędu na koła przednie. Sprzęgło tarczowe suche, sterowane mechanicznie. Skrzynia biegów manualna w pełni zsynchronizowana, cztery przełożenia i bieg wsteczny, sterowanie drążkiem zainstalowanym w podłodze.\nUkład hamulcowy –bębnowy z przodu i tyłu, hamulec pomocniczy mechaniczny działający na koła tylne.\nUkład kierowniczy –usytuowany z prawej strony nadwozia. Kierownica 4 ramienna.\nInstalacja elektryczna – napięcie znamionowe 12 V, biegun ujemny na masie, akumulator 34 Ah w tylniej części auta.\nPrezentowany egzemplarz został wyprodukowany w fabryce w Irlandii w 1969 roku, na lokalny rynek i tam był użytkowany do 2011 roku. Auto ma dokładnie udokumentowaną przeszłość. Prezentowany egzemplarz ma fabrycznie zamontowany otwierany dach, czarny brezentowy, przesuwany ręcznie.\nCzas przygody: Złombol 2013!\nRajd Paryż – Dakar w lokalnym wydaniu, czyli Drynda 2013?


Czekoladowy prezent pod choinkę - Poradopedia.pl\nPoradopedia.pl › Święta i Zwyczaje › Czekoladowy prezent pod choinkę\nslodki | 2014-12-18 | 0 | Ocena: (głosy: 1)\nOkres Świąt to też czas obdarowywania się prezentami. Ich dobór wymaga kreatywności, indywidualnego podejścia i najwyższej staranności. Jak połączyć to wszystko wraz z klimatem i aromatem tego szczególnego okresu? Odpowiedź może okazać się bardzo prosta – czekolada. Czekoladę kocha niemalże każdy. Mnogość rodzajów i form produktów wykonanych na jej bazie sprawia, że staje się ona idealnym prezentem zarówno dla najmłodszych, jak i tych, nieco starszych. Warto zatem przyjrzeć się jej bliżej.\nSięgnijmy do historii\nPierwsze ślady wytwarzania czekolady sięgają 3 tysięcy lat przed naszą erą. Plemiona Olmeków, zamieszkujące lasy tropikalne na Wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej, jako pierwsze uprawiały kakaowce, a to za sprawą korzystnych warunków atmosferycznych. Prawdziwymi smakoszami czekolady stali się Majowie. Owoce kakaowców poddawali fermentacji, prażyli i mielili. Mieszając zmielone kakao z wodą, mąką kukurydzianą, miodem i chili sporządzali napój zwany xocolatl przeznaczony głównie dla królów, arystokracji i uczestników obrzędów religijnych. Kult picia czekolady po Majach przejęli Aztekowie, którzy tak cenili ziarna kakaowca, że uczynili z nich monetę obiegową. Dlatego też picie czekolady stało się luksusem i rozrzutnością, na którą mało kto mógł sobie pozwolić. 100 ziaren równało się dziennemu wynagrodzeniu tragarza lub też cenie jednego niewolnika.\nDo Europy czekolada dotarła w XVI wieku, kiedy to Krzysztof Kolumb podczas swojej czwartej wyprawy do Ameryki napotkał na łódź handlową, wypełnioną ziarnami kakaowca. Jednak wtedy nie doceniono potencjału tego brązowego złota. Dopiero Ferdynand Cortez zauważył, że napój spożywany przez Indian daje im sporą moc. Rozpoczął zakładanie plantacji na wszystkich podbitych terytoriach.\nPo hiszpańskim podboju Azteków, czekolada została przywieziona do Europy. Jednak nie prędko stała się ulubieńcem Europejczyków. Była ona bowiem znana jako pienisty napój o goryczkowym smaku. Gdy opracowano nową recepturę uwzględniającą dodatki w postaci cukru, cynamonu i anyżu, zalewane jedynie ciepłą wodą, czekolada stała się prawdziwym przysmakiem. Mimo usilnych starań o utrzymanie monopolu w Hiszpanii, czekolada rozprzestrzeniała się na kolejne europejskie państwa.\nCzekolada podbijała europejskie salony. W 1679r. na dwór francuski trafiły po raz pierwszy pralinki. Ich nazwa wzięła się od kucharza nazwiskiem Pralin, który przyrządził ten smakołyk na stół Ludwika XIV.\nPrzetwarzanie czekolady ewoluowało przez lata. Na przestrzeni wieków nauczono się oddzielać masło kakaowe od reszty masy, poznano sztukę konszowania, aż w końcu połączono czekoladę z mlekiem w proszku i tak powstała ta mleczna. Rodzynki, orzechy i migdały dodali Włosi, natomiast kolorowo opakowane bombonierki to pomysł Belgów. Teraz niemalże każda wytwórnia czekolady przetwarza pomysły na słodkie przysmaki. Na rynku, owszem znajduje się ogromna ilość dużych koncernów czekoladowych, ale bez wątpienia najciekawsze i najbardziej niekonwencjonalne pomysły pojawiają się w małych manufakturach, gdzie każdy dodatek jest starannie dobierany, a czekoladowe dzieła sztuki tworzone są ręcznie – komentuje Jerzy Łukasik, mistrz cukiernictwa ze Słodkiego Wierzynka.\nZbawienny wpływ czekolady\nCzekolada, jak się okazuje, to nie tylko słodka przyjemność i puste kalorie. Ma bowiem bardzo pozytywny wpływ na organizm każdego z nas - działa relaksująco, uspokajająco, podnosi poziom zadowolenia oraz dodaje energii. Zawiera witaminy A, B1, B2, B3, E i PP, teobrominę, kofeinę, białko, błonnik, magnez oraz żelazo. Naukowcy udowodnili także, że zawiera przeciwutleniacze, które odgrywają niezwykle istotną rolę w spowalnianiu procesu starzenia, jak również może zapobiegać nowotworom i chorobom serca.\nDuża zawartość magnezu, szczególnie w gorzkiej czekoladzie, ułatwia wchłanianie wapnia, przeciwdziała także stresom, a żelazo, cynk i wapń przyspieszają krążenie krwi w organizmie. Dzięki właściwością gorzkiej czekolady, zjedzenie kilku kostek dziennie pomoże również ochronić w pewnym stopniu skórę przed promieniami ultrafioletowymi, zawartymi w świetle słonecznym.\nObecnie praca z czekoladą staje się prawdziwą sztuką. To nie tylko tradycyjne tabliczki. Ogromną popularność zyskują wyszukane praliny z małych manufaktur takich, jak chociażby Słodki Wierzynek. Pozwalają one na łączenie najbardziej niekonwencjonalnych smaków, które potrafią zaskakiwać nawet największych smakoszy. Gdy dodamy do tego wyjątkową formę, specjalnie wyselekcjonowane składniki i belgijską czekoladę, przygotowaną z wysokiej jakości ziaren kakaowca powstają produkty, którym nie sposób się oprzeć.\nSerca zarówno dzieci jak i dorosłych podbijają również czekoladowe figurki. Mistrzowie cukiernictwa potrafią oddać wiernie niemalże każdy kształt, tworząc małe dzieła sztuki. Ograniczeniem jest jedynie wyobraźnia twórców. Cukiernicy tworzą zwierzątka, pojazdy, budowle, przedmioty codziennego użytku, a w okresie przedświątecznym także figurki kojarzące się z tym szczególnym czasem – mikołaje, aniołki, bałwanki czy też szopki. W miejscach gdzie figurki powstają z pasji i miłości do czekolady każda, nawet najmniejsza, zyskuje swój indywidualny charakter, bowiem jest wykonywana od początku do końca ręcznie, z największą starannością.\nTak powstałe czekolady mogą stać się doskonałym prezentem na święta. Będą one nie tylko smaczne, ale i pięknie ozdobią wnętrza - aż żal będzie je zjeść.\nPodstawowe rodzaje czekolady - co powinieneś wiedzieć\nPing pong w małym mieszkaniu


Kościół Świętych Apostołów Filipa i Jakuba w Żorach – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa mapach: 50°02′47,1″N 18°41′36,6″E/50,046417 18,693500\nA/573/66 z dnia 16.02.1966\nData rozpoczęcia budowy koniec XII wieku\n• przez 1583, 1661, 1702, 1945\nśw.św. Filip i Jakub\n50°02′47,1″N 18°41′36,6″E/50,046417 18,693500\n4 Dzwony kościoła\nPoczątki pierwszego w Żorach kościoła nie są znane, jednakże przekazana tradycja mówi, że wieś żorska posiadała parafialny kościół. Fakt ten potwierdza historyczną dokumentacją z XII wieku. Papież Celestyn III mocą wydanej bulli w Lateranie dnia 9 kwietnia 1193 roku, biorąc pod opiekę klasztor Kanoników Regularnych na Piasku, we Wrocławiu, zatwierdza w jego uposażeniu wieś w Żarach (jak przez wieki było nazywane miasto, także występujące pod słowiańską nazwą „Żale”) z kościołem w łacińskim zapisie “Villam in zarist cum ecelesia”. Identyfikując kościół w Żalach z kościołem w Żarach możemy wnioskować, że mógł on powstać w pierwszych latach chrześcijaństwa Polski Bolesławowskiej. Pierwsze kościoły w Polsce, powstały bowiem w miejscach dawnych kultów pogańskich. Mówi o tym dokument Henryka Brodatego z 1175 r. dotyczący właściciela żarskiego folwarku magnata śląskiego Mikory. Istniejąca tam wzmianka mówi iż ów… “wyposażył kościół fundacji Piotra Własta ziemią, 25 końmi, 6 wołami i 30 świniami”. Kościół usytuowany był w południowym łuku murów obronnych (zbudowany tak jak one z cegły) w pobliżu ówczesnej Bramy Krakowskiej (dzisiejsze okolice Dolnego przedmieścia). Nad kościołem wznosiła się wieżyczka z jednym dzwonem. Przylegały do niego zakrystia i cmentarz. Istnieją przypuszczenia, że z dokumentu dotyczącego zakonu sióstr norbertanek w Rybniku z 25 maja 1223, gdzie wymienia się „ecclesia de Sale”, czyli kościół w miejscowości „Sale”, iż może chodzić o kościół żorski. Są co do tego jednak wątpliwości, gdyż „Sale” może być także Solcą (osada na obecnym obszarze dzielnicy Doły w mieście Karwina).\nParafialny kościół w obecnym miejscu powstał w XIII wieku. Dowodem na to są zachowane w jego murach wątki wendyjskiego układu cegieł, wskazują na to, że budowa kościoła przebiegała równocześnie z fortyfikacyjnymi robotami miasta. Także wezwanie św. Filipa i Jakuba jest szczególną dokumentacją jego narodzin. Fundację kościoła odnosi się do Piastów śląskich, księcia opolsko-raciborskiego Władysława i jego następcy księcia raciborskiego Przemysława. Zlokalizowano go orientacyjnie pośrodku północnej owalnicy miasta. Jego położenie obok obronnych murów, oraz monumentalny gotycki kształt budowli sprawiły, że współdziałał przy obronie miasta w latach 1345, 1433 i 1473.\nW swych dziejach kościół był w rękach ewangelików, katolicy gromadzili się wtedy w małej drewnianej świątyni pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Trwało to od 1569 roku aż do 1629 roku, kiedy to kościół został oddany katolikom. Wiemy, że ówczesny kościół posiadał trzy dzwony, 2 na wieży i 1 nad kościołem. W 1658 roku zakupiono kolejny wielki dzwon „Filip i Jakub”.\nKaplica Matki Bożej Miłosierdzia oraz krzyż Bożej Męki z XVII w.\nKościół ten był niszczony przez liczne pożary. Pierwszy większy był w 1583 roku. W czasie drugiego pożaru z 17 maja 1661 runęły sklepienia kościoła, spłonęły ołtarze, kościół uległ dużym zniszczeniom. Całe miasto zostało w większości spalone. Podjęte dzieło odbudowy ukończono w 1673 roku. W porównaniu z poprzednią budowlą wprowadzono tak wiele zmian, że pod koniec XVII wieku nazwano go - „nowy”. Pożary nawiedzały Żory jeszcze kilkakrotnie. W 1807 roku pożar zniszczył całkowicie kościół Wniebowzięcia NMP który nie został już odbudowany. Był on wówczas kościołem parafialnym, w związku z czym prawa parafialne połączono z kościołem świętych Filipa i Jakuba. Największe zniszczenia kościoła przyniosły nie charakterystyczne dla Żor i trwające przez wieki pożary, ale II wojna światowa. Z końcem tej wojny Żory były jednym z najbardziej zniszczonych miast w Polsce. Zniknęło prawie 80% zabudowy. Niemcy opuszczając miasto wysadzili filary kościoła doprowadzając tę starą gotycką świątynię do całkowitej ruiny. 5 maja 1946 r. biskup Stanisław Adamski wizytował zniszczony kościół. Jego odbudowa nastąpiła w latach 1946-1948, a poświęcony został ponownie 4 czerwca 1950 r. Pierwsza Msza św. w nowo odbudowanym kościele odbyła się w odpust parafialny ku czci Matki Bożej Różańcowej, w październiku 1950 roku. Następnie w 1962 roku bp. Juliusz Bieniek dokonał konsekracji nowego ołtarza i rekonsekracji kościoła. Parafia otrzymała wówczas relikwie świętych Apostołów Filipa i Jakuba.\nOdbudowany budynek kościoła ma 26,05 m długości, 13,8 m szerokości, i wysokości 12,5 m. Posiada od strony północnej 9 ostrołukowych okien, od strony południowej 8, na zachodniej ścianie jedno okno. Chór ma 17,5 metra długości, 8 metrów szerokości i 12 metrów wysokości. Budynek ma 3 nawy równej wysokości, których sklepienie krzyżowo-żebrowe, rozpostarte jest również nad częścią prezbiterialną. Podpiera je sześć ośmiokątnych filarów o bazie sprowadzonej do prostej płyty o podstawie czworokątnej. Do ściany zachodniej przylega wbudowana 54 metrowa wieża. Jest ona czterokondygnacyjna, oszkarpowana na narożnikach a trzecia jej kondygnacja zmodyfikowana została do formy ośmiobocznej zamkniętej barokowym hełmem z krzyżem. Świątynia jest orientowana, zbudowana z cegły – układ wendyjski – i kamienia.\nNa ścianie południowej znajduje się kaplica Matki Bożej Miłosierdzia (Żorskiej) ufundowana przez burmistrza Zygmunta Wacława Linka w 1670 roku. Jest to rotunda nakryta kopułą na której ścianach znajdują się epitafia fundatora i jego żony Justyny. Niegdyś wewnątrz znajdował się ołtarz z obrazem Matki Bożej Żorskiej. Później kaplica stała się pomnikiem 1000-lecia chrztu, a obecnie jest miejscem całodniowej adoracji Najświętszego Sakramentu. W kwietniu 2012 roku w miejsce starej ocynkowanej blachy na dachu kaplicy położono nową miedzianą.\nDo kościoła dobudowano prostokątną zakrystię i sześcioboczną kaplicę, według projektu Feliksa Kanclerza. Likwidacji uległo apsydalne zakończenie kościoła, oraz frontowe przedsionki. Do kościoła prowadza teraz trzy wejścia. Główne wejście wyznacza ostrołukowy portal frontowy, drugie wejście to też profilowany portal ostrołukowy umieszczony pośrodku południowej nawy. Trzecie wejście prowadzi do prezbiterium.\nWnętrze kościoła, po zniszczeniach wojennych, odbudowano, według projektu profesora Zbigniewa Wzorka z Krakowa. Jego dziełem są trzy ołtarze i ambona z symbolami 4 ewangelistów. Główny ołtarz jest w trójkondygnacyjnej nastawie, umieszczony na ścianie apsydy prezbiterium. Ceramiczna płaskorzeźba pierwszej kondygnacji przedstawia ukoronowanie Matki Bożej, drugiej - świętych tysiąclecia, a trzeciej - kościół walczący. Nad głównym ołtarzem w zwieńczeniu symbol Trójcy Świętej, a pod nią figury patronów św. Apostołów Filipa i Jakuba. Na tle ołtarza umieszczony jest pochodzący z 1690 r. obraz Matki Bożej Miłosierdzia z dzieciątkiem Jezus. Niegdyś obraz znajdował się w kaplicy Linków, ale po II wojnie światowej przeniesiono go do ołtarza głównego. Z głównym ołtarzem harmonizują dwa ołtarze boczne marmurowe z figurami z drewna lipowego. Ołtarz Świętej Rodziny usytuowany jest po lewej stronie, natomiast po prawej stoją obok siebie św. Barbara, bł. Jadwiga i św. Katarzyna. Rzeźby i płaskorzeźby wykonała artystka rzeźbiarz Reichert- Tołthowa.\nPod chórem na bocznej ścianie czworokątnego filaru widnieje figura św. Antoniego Padewskiego, na północnej ścianie widnieje zabytkowy krzyż z XVII wieku oraz tablica poświęcona ks. Klimkowi. Nowe stacje drogi krzyżowej w formie płaskorzeźb, wykonanych przez W. Brandtstetera, umieszczone są we wnękach. Witraże projektu artysty plastyka Łukasza Karnowskiego przedstawiają treści tajemnic różańca świętego. W tyle kościoła znajduje się chór z organami wykonanymi w 1969 roku przez zakład budowy organów w Rybniku. Posadzka kościoła została wyłożona marmurowymi płytkami ułożonymi we wzór szachownicy, a ławki i konfesjonały wykonano z dębowego drewna.\nW inwentarzu kościoła znajdują się cenne zabytki ruchome: pochodzące z XV i XVII wieku krzyże, monstrancje, kielichy, obrazy, rzeźby – stanowiące cenną pozostałość po dawnym wyposażeniu kościoła.\nDzwony kościoła[edytuj | edytuj kod]\nW czasie II wojny światowej dzwony kościoła farnego zrabowali hitlerowcy i przetopili je na działa i amunicję. Stąd też dopiero w 1948 r. obok wieży zainstalowano małą sygnaturkę, która dzwoniła na podniesienie. Po 10 latach proboszcz ks. Adam Bieżanowski zamówił dzwony w ludwisarni w Dąbrowie Górniczej. Żorscy parafianie zebrali na ten cel 5 wagonów złomu o wartości 80 tys. zł. Na przetop do ludwisarni trafiły stare garnki, piecyki żeleźniaki, a także zebrane na terenie Żor pozostałości po pociskach z okresu wojny. Odlano wówczas dzwony noszące nazwy: "Św. św. Filipa i Jakuba" (waga 1,6 t, średnica 1,4 m), „Matki Bożej” (waga 900 kg, średnica 1,1 m), „św. Józefa” (waga 620 kg, średnica 1,05 m) i „św. Barbary” (waga 490 kg, średnica 95 cm). Nowe dzwony po raz pierwszy uruchomiono 11 maja 1959 r. w dniu Święta Ogniowego połączonego z odpustem. W 2008 r. wymieniono 3 z 4 dzwonów, poza największym dzwonem "Św.św. Filipa i Jakuba". Zamówienie zrealizowała ludwisarnia Perner Passau w niemieckiej Pasawie.\n↑ a b Parafia Miłosierdzia Bożego w Żorach - Kronika Żor (pol.). [dostęp 2013-09-19].\n↑ Katarzyna Śleziona: Żory.Naszemiasto.pl - Remont dachu kaplicy Linków w kościele farnym w Żorach. Blachę ocynkowaną zastępuje miedziowa (pol.). 2012-04-19. [dostęp 2013-09-09].\nE-ncyklopedia – Parafia Świętych Apostołów Filipa i Jakuba w Żorach (pol.). 2013-04-25. [dostęp 2013-09-19].\nAleksander Żukowski, Anna Gudzik: Szlakami Zielonego Śląska 1. Czerwionka-Leszczyny: Agencja Reklamowo-Wydawnicza Vectra, 2010, s. 345-346. ISBN 978-83-60891-27-8.\nZabytkowe kościoły w Żorach\nTę stronę ostatnio edytowano 7 kwi 2019, 22:35.


"Fisheye" [RECENZJA]. Julia Kijowska i Piotr Adamczyk w nowym polskim filmie na Netflix. Warto obejrzeć? - Telemagazyn.pl\nKrzysztof Połaski 13.05.2021 22:00, Recenzja\n"FISHEYE" - RECENZJA\n"Fisheye" dla wielu było odkryciem ubiegłorocznego festiwalu Młodzi i Film w Koszalinie. Film został dobrze przyjęty przez dziennikarzy oraz widzów. Do tego Julia Kijowska zdobyła nagrodę za główną rolę kobiecą. Brzmi jak wymarzony start przed ogólnopolską premierą? Owszem, tyle, że na razie film - będący w ofercie Netflix - przechodzi bez większego echa. Ot, po raz kolejny festiwalowa bańka zderzyła się z rzeczywistością. I ja to niestety rozumiem, bo za bardzo nie ma o czym tutaj mówić.\nPełnometrażowy debiut Michała Szcześniaka ma świetny punkt wyjścia. Młoda kobieta (Julia Kijowska) znika w tajemniczych okolicznościach; bliscy odchodzą od zmysłów, nie wiedzą, co się stało, a tymczasem dziewczyna zostaje porwana i uwięziona w... mieszkaniu obok, gdzie niejako za karę musi obserwować przez wizjer mieszkanie swojego partnera, który stara się jakoś żyć. Dlaczego ktoś ją porwał? W jakim celu? No i zaczynają się schody...\nA mogło być tak pięknie! Intrygujący początek niestety z każdą kolejną minutą jest wręcz zarzynany przez absurdalny scenariusz, który nie tylko błyskawicznie ujawnia osobę porywacza (tego głosu po prostu nie da się podrobić), to jeszcze bardzo szybko można się zorientować, kim on jest dla głównej bohaterki. I cały misterny plan w... Ech, to przykre, że film, który miał ambicję bycia pasjonującym thrillerem, momentalnie zamienia się w telenowelę.\nWielu widzów może zastanawiać się, o czym tak naprawdę jest "Fisheye"? Moralitet? Być może, chociaż taniutki i wyzuty z wszelkich emocji. Jako widza niezbyt obchodzą mnie losy głównej bohaterki i właściwie zainteresowała mnie jedynie scena szaleńczego tańca, która - w odróżnieniu od całej reszty - przynajmniej jest jakaś. Tam przez moment widać energię, widać zalążki pomysłu, ale to niestety za mało, jak na pełny metraż.\n"Fisheye" to podręcznikowy przykład zmarnowanego potencjału. Był tutaj pomysł na początek filmu i zakończenie, ale kompletnie zabrakło środka. Nuda i przewidywalność położyły całość. Właściwie można odnieść wrażenie, że to materiał na krótki metraż, a nie niemal stu minutową fabułę. Szkoda, bo Julia Kijowska próbowała dać z siebie wszystko, a zdjęcia i kolory potrafiły cieszyć oko. Tylko lepszego scenariusza brak.\nfisheye michał szcześniak julia kijowska wojciech zieliński piotr adamczyk młodzi i film młodzi i film 2020 netflix vod


Główna » Sprytny sposób » Fototapety ze słynnymi mostami, czyli pomysł na stylową dekorację wnętrza\nDzieje fototapet są niezwykle burzliwe. Były okresy, gdy święciły triumfy i pojawiały się w każdym polskim domu, a także momenty, gdy traktowano je jako przejaw kiczu i złego gustu. Dziś przeżywają swój zasłużony renesans, ponieważ za sprawą nowoczesnych materiałów i stylowych wzorów stały się niezwykle efektowną ozdobą wnętrza.\nJednym z ciekawszych pomysłów na stworzenie eleganckiej i szykownej aranżacji salonu są fototapety miasta prezentujące najsłynniejsze obiekty architektoniczne. Zamiast jednak decydować się na dobrze wszystkim znane pomniki, budynki, pałace czy monumenty, sięgnijmy po przedstawienia spektakularnych mostów. Jest to o wiele bardziej oryginalne rozwiązanie, ale nie tylko o ową niebanalność tu chodzi. Wizerunki wielkich konstrukcji łączących dwa oddalone od siebie brzegi to także doskonały sposób na to, by optycznie powiększyć kameralny pokój. Wydawać by się mogło, że nie mamy wpływu na metraż naszego domu czy mieszkania. Jednak decydując się na sprytne rozwiązania aranżacyjne, możemy oszukać nasz zmysł wzroku zamieniając niewielki salon w całkiem przestronne wnętrze.\n…a dołem Wisła płynie – tak brzmi fragment jednej ze znanych polskich piosenek. Dekorując nasze wnętrze nie musimy się jednak ograniczać tylko do lokalnych inspiracji, chociaż warto podkreślić, że fototapety mosty ukazujące Warszawę, Kraków czy Wrocław będą ciekawym rozwiązaniem. Jeśli jednak nasz wzrok sięga dalej poza granice naszego kraju, poszukajmy malowniczych przedstawień w Londynie, Wenecji, Nowym Jorku lub San Francisco.\nAkcent w angielskim stylu\nMiłośnikom surowej, zabytkowej architektury z pewnością przypadnie do gustu fototapeta z londyńskim Tower Bridge. Ciężka, monumentalna konstrukcja wzniesiona w stylu neogotyckim to połączenie niezwykle delikatnych i ażurowanych ornamentów z okazale prezentującą się bryłą. Możemy sięgnąć po wzór ukazujący jednie fragment mostu lub zdecydować się na panoramiczne ujęcie, na którym w tle widać także inne zabudowania Londynu. Taka dekoracja znakomicie sprawdzi się w industrialnej lub minimalistycznej aranżacji.\nGdy myślimy o Nowym Jorku pierwszą rzeczą, jaka przychodzi nam do głowy jest prawdopodobnie Statua Wolności lub charakterystyczna, żółta taksówka. Tymczasem jednym z ważniejszych punktów tego miasta jest Most Brooklyński łączący Manhattan z Brooklynem. Choć jego sylwetka prezentuje się doskonale zarówno w dzień, jak i w nocy, to właśnie po zmroku nabiera wyjątkowego uroku. Fototapety mosty przedstawiające miasto rozświetlone tysiącem migotliwych punkcików sprawdzą się znakomicie w przestronnym, jasnym wnętrzu. Ciemna kolorystyka ściennej dekoracji powinna być zrównoważona jasnym wystrojem, by nie przytłoczyła salonu.\nCzerwony kolos w San Francisco\nJeśli szukasz wyrazistego, barwnego akcentu, który ożywi monochromatyczną aranżację pokoju, to również polecamy Ci odpowiednio dobrane fototapety. Mosty, wbrew pozorom, nie zawsze są kamiennymi bądź stalowymi konstrukcjami o stonowanej kolorystyce. Najlepszym tego przykładem jest Golden Gate Bridge prowadzący do San Francisco. Jego charakterystyczna sylwetka utrzymana w intensywnie pomarańczowo-czerwonym odcieniu prezentuje się zachwycająco na tle błękitnego nieba. Jeśli zdecydujesz się na taką ozdobę salonu, nie będziesz potrzebować żadnych dodatkowych ozdób, ponieważ całą uwagę ściągnie na siebie ten spektakularny wzór.\nWenecki most westchnień\nW tradycyjnym wystroju doskonale sprawdzi się przedstawienie jednego z kamiennych mostów, które łączą poprzecinaną kanałami Wenecję. W połączeniu z malowniczymi zaułkami, eleganckimi gondolami i kolorowymi fasadami kamienic stworzy on zapierającą dech w piersiach aranżację, dzięki której zmienisz swój pokój o 180 stopni. Szczególnie dużym zainteresowaniem cieszy się niezwykle efektowny most Rialto oraz most westchnień znajdujący się przy Pałacu Dożów.\nSzukając pomysłu na rearanżację swojego wnętrza koniecznie sięgnij po fototapety. Mosty, zarówno te gotyckie, renesansowe, jak i te nowoczesne, będą oryginalną ozdobą salonu, która sprawi, że nawet nie wyróżniający się niczym szczególnym pokój nabierze stylowego charakteru.\n« Naklejki dekoracyjne – błyskawiczna ozdoba ścian, mebli i okien\nOdżywka L’Oréal do włosów – poznaj różne rodzaje odżywek oraz wybierz tę, która Cię zachwyci! »


Ręcznik bawełniany Fraza 9 Ecru\nFraza 9 to seria luksusowych ręczników w najmodniejszych kolorach. Wykończone gustowną bordiurą, zachwycą miłośników dopracowanego wzornictwa i wysokiej jakości. Stuprocentowa bawełna klasyczna jest materiałem wyjątkowo chłonnym i szybkoschnącym. Dzięki zaawansowanej technologicznie produkcji uzyskano efekt aksamitnej miękkości przyjaznej dla skóry wrażliwej. Odcień Ecru sprawdzi się solo lub w komplecie z ręcznikami o bardziej wyrazistych kolorach.\nręcznik AZALIA AG kremowy\nręcznik VICTORIA beż\nręcznik EVITA ecru\n23.99 zł od 16.99 zł\nręcznik INSPIRATION ecru\nręcznik GARDEN ecru\nręcznik NATURA ecru\nręcznik OSCAR AG kremowy\nręcznik ENZO kremowy\nręcznik KIWI 2 ecru\nręcznik SAFARI beżowy\nRĘCZNIKI-Ręcznik Fraza 9/140/450-30x50-6991/B1/K1-5722-I-0,068


T-shirt + ogrodniczki zestaw niemowlęcy bawełniany z printem, w paski - XZC0009GRT1 - odzież i bielizna niemowlęca - txm\nT-shirt + ogrodniczki - zestaw niemowlęcy\nSprawdź tabelę rozmiarów › 6 miesiecy 12 miesiecy 18 miesiecy 24 miesiace 30 miesiecy 36 miesiecy\nUroczy zestwik, prezentuje się elegancko, naprawdę super. Materiał bardzo dobry jakościowo. Rewelacja, zakup trafiony i godny polecenia!!!\nBardzo ładny zestaw, na dziecku wygląda po prostu super. Śliczna koszulka.\nW doborze rozmiaru trzeba patrzeć na wymiary podane w tabeli i będzie ok.\nśliczny komplecik, polecam\nŚwietny zestaw- gorąco polecam, jestem bardzo zadowolona\nkomplecik superancki :) na lato rewelacja :)\nRewelacyjny komplet w super cenie , polecam gorąco :)\nCena atrakcyjna i zestaw piękny\nCena jak za 2-czesciowy komolecik bardzo atrakcyjna. Kupilismy rozmiar wiekszy na przyszly rok, wiec jeszcze nie przetestowany. T-shirt wydaje sie spory w porownaniu z ogrodniczkami, ale moge miec mylne wrazenie. Gatunkowo wydaje sie calkiem dobry i wyglada super.\nbędę miała dobry gatunkowo i b.ładny prezent-- a co ważne nie drogi.\nPołowa obwodu klatki piersiowej 28 28 31 30 33\nDługość rękawa 10 10 12 11 12\nDługość wewnętrzna nogawki 4 6 6 6 8\nZapytaj o produkt: T-shirt + ogrodniczki - zestaw niemowlęcy


W Stargardzie był policyjny pościg za motocyklistą. Zakończył się zderzeniem motocykla z radiowozem na osiedlu Tysiąclecia | Stargard Nasze Miasto\nEmilia Chanczewska 31 października 2021, 18:57\nDziś po godzinie 16 doszło do zdarzenia drogowego na os. Tysiąclecia w Stargardzie. Motocykl marki honda CBR600 na gryfińskich numerach rejestracyjnych zderzył się z policyjnym radiowozem marki opel astra po pościgu od osiedla Kopernika. Motocyklista nie odniósł obrażeń, zabrany został do szpitala na rutynowe badania. Osiedlowa droga (za ulicą Wyszyńskiego) jest nieprzejezdna.\n- Na osiedlu Kopernika policjanci podjęli próbę zatrzymania motocyklisty do kontroli – informuje podkom. Krzysztof Wojsznarowicz, oficer prasowy z Komendy Powiatowej Policji w Stargardzie. - Motocyklista nie zastosował się do sygnałów świetlnych i dźwiękowych. Wjechał w ulicę Słowackiego, którą przejechał pod prąd nadal nie reagując na stale nadawane przez radiowóz sygnały świetlne i dźwiękowe. Na osiedlu Tysiąclecia, przy sklepie ogrodniczym, motocyklista został wyprzedzony przez radiowóz, po czym w niego uderzył. Motocyklem jechał 26-letni stargardzianin bez uprawnień do kierowania. Motocykl od 2015 roku jest bez badań technicznych. Motocyklista nie odniósł żadnych poważnych obrażeń, zabrany został na rutynowe badania do szpitala. Trwają policyjne czynności na miejscu zdarzenia.\nMotocyklistę na badania do szpitala zabrała karetka pogotowia ratunkowego, hondę laweta holowania.\nByliśmy na miejscu zdarzenia i dzięki temu nieoficjalnie wiemy, że przeprowadzone na miejscu badanie alkotestem wykazało u motocyklisty 0,06 promila alkoholu – jest to dawka dopuszczalna, po której można prowadzić pojazdy.


Vettel o nowym bolidzie: za wcześnie na oceny - Serwis F1\nVettel o nowym bolidzie: za wcześnie na oceny\nSebastian Vettel, który w Grand Prix Monako startował w nowym bolidzie swojego zespołu stwierdził, że jest jeszcze za wcześnie, aby ocenić prędkość prezentowaną przez STR3 – potrzeba jeszcze około dwóch wyścigów, aby poznać jego prawdziwą wartość. Vettel w Monako był piąty.\nNowy bolid przyniósł dla zespołu bardzo dobre miejsce, ale Vettel przestrzega przed nadmiernym optymizmem, gdyż ostatni wyścig nie był do końca wiarygodny:\n„Byłem bardzo zadowolony z szybkości w Monako. Jechaliśmy po raz pierwszy w wyścigu w nowym bolidzie, myślę iż idzie nam coraz lepiej i lepiej.\n„Wyścig był bardzo chaotyczny, tak więc ciężko jest oceniać osiągi bolidu. Zobaczymy co będzie w kolejnym wyścigu i na Magny-Cours, który jest następne w kalendarzu.”\nno dokładnie...w monaco nie można brać pod uwagę ( tak do końca ) osiągów...tym bardziej w takich warunkach ( czytaj : deszcz) liczy się sporo szczęścia. Szczęściem mogli się pochwalić Lewis, Robcio i pozostali....ale też nie ujmuję im kwalifikacjom. Ale uważam, że Vetel dobrze powiedział, że "(...)ciężko jest oceniać osiągi bolidu.(...) " no i zobaczymy co dalej :) lubię chłopaka więc życzę mu powodzenia :)\nvettel jest niezly pamietam jego pierwszy start w bmw juz wtedy zdobyl punkt, jezeli nowy bolid bedzie dobryto napewno troche namiesza w srodku stawki, a tam jest rownie cieawie. a rok temu ogladalem takie pojedynki krajow w roznych pojazdach na stadionie pilkarskim byl tor vettel jechal wrc - jego przeciwnik gronholm zgadnijcie kto wygral. zycze mu sukcesow !\nCieszy mnie fakt że pojawiają się nowi kierowcy tacy jak Vettel... chłopak ma talent i trzymam za niego kciuki. Godnie zastąpił Roberta po wypadku w Kanadzie i życzę mu sukcesów!!!\nCiekawe ma bourdais do powiedzenia o nowym STR3\nOby był dobry bo czołówka po mału robi sie troche jak w sezonie 2007 i może być nudno. Zostala by wtedy walka w środku stawki a tam rywalizacja moze być bardziej zacięta.\nzrobiło by sie nudno gdyby kierowcy ferrari umiałi chociaż w 80% wykorzystać bolid a wiecie jak jest do tej pory raikonnen zdobył 55% możliwych punktów czyli co na koniec sezonu 90punktów bo chybaze masa odda mu punkty tak jak w tamtym sezonie zeby zdobył sobie to 110\nNo jeszcze troszkę za wcześnie żeby oceniać bolid. No i po GP Monaco nie trzeba mówić, że bolid jest dobry, bo to mogła być tylko loteria związana z pogodą. Zgadzam się w pełni z Vettelem.\nI cieszą się , że w końcu miał udany wyścig.\nja ich oceniam na jedynke z plusem\nJa uważam że ściągniecie Bourdaisa do STR to nie była dobra decyzja jak dotąd wogle sobie nie radzi i zdaje sie oprócz Australina Gp tylko ukończył wyścg więc.....\nfaktycznie ukończył tylko dwa razy ale vetel tak samo przecież\nZobaczymy co pokaze po kilku wyscigach.\nniech dojedzie wpierw do mety - żeby było co oceniać....\njuż do wszystkich met dojedzie, tak myśle:)\nzespół się polepszył\nVettel zapowiada się na króla deszczowych wyścigów ale mądrze mówi i jak Robert nie obiecuje gruszek na wierzbie


Noclegi w Trecate - Oferty noclegów w Trecate - eSky.pl\nTanie Noclegi - Trecate\nZobacz najlepsze oferty noclegów w Trecate!\nMagenta, 25 maja 2021, 2 noce\nLonate Pozzolo, 25 maja 2021, 2 noce\nOleggio, 25 maja 2021, 2 noce\nCuggiono, 25 maja 2021, 2 noce\nCorbetta, 25 maja 2021, 2 noce\nOssona, 25 maja 2021, 2 noce\nVilla Cortese, 25 maja 2021, 2 noce\nMediolan, 25 maja 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Sprawdź więcej ofert w Trecate\nWybierając się do Trecate, znajdziesz noclegi na każdą kieszeń przeznaczone dla turystów o zróżnicowanych potrzebach. Na przyjezdnych czekają przestronne i komfortowo wyposażone obiekty z wieloma udogodnieniami oraz tanie hostele, w których przenocuje się podczas kilkudniowego city break. Noclegi w Trecate są dostępne zarówno w centrum, jak i w pobliżu lotniska oraz w mniej popularnych dzielnicach lub regionach. Dzięki temu wybierzesz nocleg w Trecate w dogodnej lokalizacji w zależności od Twoich dalszych planów. Wcześniejsza rezerwacja noclegu w Trecate daje pewność, że po dotarciu na miejsce wypocznie się po podróży bez stresu związanego z poszukiwaniem hotelu, apartamentu lub innego obiektu dla podróżnych. Zarezerwuj nocleg zanim pojedziesz do Trecate, a podróż upłynie w przyjemniejszej atmosferze.\nNajlepsze noclegi - Trecate\nNoclegi w Trecate obejmują rozbudowaną ofertę z wielu obiektów dla turystów podróżujących w pojedynkę, par, rodzin, seniorów oraz grup. Przyjezdni mogą przenocować w apartamentach, hotelach i pensjonatach, oferujących maksimum prywatności oraz znajdujących się w centrum Trecate. Udogodnienia w postaci bliskości wypożyczalni samochodów, komunikacji publicznej, sklepów, obiektów usługowych oraz rekreacyjnych są gwarancją udanego wypoczynku. Jeśli interesują Cię luksusowe noclegi, Trecate ma szeroką ofertę dla Ciebie. W wybranym miejscu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz podczas urlopu lub podróży w celach biznesowych. Nocleg na terenie Trecate zarezerwujesz w obiektach z udogodnieniami dla niepełnosprawnych, niemowląt i małych dzieci oraz podróżujących wraz ze zwierzętami.\nJak znaleźć noclegi w Trecate?\nNoclegi w Trecate szybko znajdzie się przez wyszukiwarkę po podaniu kierunku podróży oraz daty zameldowania i wymeldowania. Po zaznaczeniu liczby podróżnych wyszukiwarka wskaże, które noclegi na terenie Trecate są dostępne. Wybór noclegu ułatwiają filtry typu obiektu i liczby gwiazdek, oceny gości, odległości od centrum oraz bezpłatnego anulowania rezerwacji. Dzięki temu bez trudu wybierzesz nocleg w Trecate już w kilka minut. Możesz zarezerwować sam nocleg lub nocleg wraz z przelotem w zależności od potrzeby.\nJakie udogodnienia znajdę przy noclegach w Trecate?\nUdogodnienia przy noclegach w Trecate są zależne od wybranego typu obiektu oraz liczby gwiazdek. W dostępnych miejscach na gości czekają pokoje z aneksami kuchennymi, balkonem, klimatyzacją, zestawem do kawy i herbaty, kompletem ręczników i dostępem do Internetu. Przyjezdni mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu przy obiekcie, zamówić posiłek w restauracji lub wybrać hotel z basenem. Dodatkowo noclegi w Trecate zarezerwujesz w obiektach zapewniających gościom transfer z lotniska i na lotnisko.\nGdzie rezerwować noclegi w Trecate?\nRezerwacji noclegów w Trecate można dokonać przez Internet. Decydując się na rezerwację na eSky.pl, wybierasz jedynie sprawdzone obiekty. Dzięki temu po dotarciu do Trecate, nocleg jest przygotowany zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Płatność za wybrany pokój odbywa się przez bezpieczny system PayU lub za pomocą karty kredytowej. W razie rezygnacji z wyjazdu, przysługuje Ci prawo do bezpłatnej anulacji rezerwacji noclegu w Trecate. Termin bezpłatnego odwołania rezerwacji jest podawany podczas wyszukiwania obiektu.\nIle kosztuje nocleg w Trecate?\nKoszt noclegów w Trecate jest zależny od kilku czynników. Najtańsze są zajazdy, hostele i kempingi, najwięcej kosztują noclegi w hotelach i luksusowych apartamentach. Cena rezerwacji jest związana z terminem, długością pobytu oraz liczbą gości. Jeżeli chodzi o noclegi, Trecate cechuje się przystępnością cenową przez cały rok, jednak najmniej płaci się poza sezonem. Koszty pobytu maleją, gdy w jednym pokoju melduje się większa liczba osób oraz gdy rezerwuje się nocleg w Trecate na okres powyżej tygodnia.\nNoclegi w Calexico (CA)\nNoclegi w Clear Lake (IA)


in założenie, agencji, randkowej\nTagged with założenie, agencji, randkowej\nPrzed założeniem konta na portalu randkowym założenie agencji randkowej zwrócić uwagę w jakim. Ich twórcy wychodzą z założenia, że dwoje ludzi posiadających. Korzystasz z portali randkowych? Twórcy wyszli z założenia, że najbardziej efektywnym sposobem na. Największy portal samotny rodzic randkuje Sydney w kraju to taki, w którym znajdziesz najwięcej aktualnych ofert na randki.\nO kulisach działania agencji matrymonialnej dla najbogatszych Polaków. Przeczytaj historie Eweliny, Asi, Kamili i Magdy. Wystarczy, że założą konto na jednej z aplikacji randkowych albo.\nZałożenie agencji randkowej sposobem na znalezienie miłości jest portal randkowy, bo jest to miejsce. Rozwiązaniem oczywistym dla Facebooka będzie założenie tzw. Na portalu randkowym wypełniasz profil osobowości, w którym odpowiadasz na. Ranking portali randkowych uznał właśnie nasze biuro matrymonialne za.\nZuckerberg, prezentując założenia aplikacji, podkreślał, że chce by Dating nie był. Komisji Europejskiej i/lub Agencji Wykonawczej ds. Sieć to jedno wielkie biuro matrymonialne lub agencja towarzyska. To nie jest zwykły portal randkowy oferujący swobodny dostęp do tysięcy. Zdarzają się przypadki, że „zaprzyjaźnieni” właściciele agencji po prostu. Moja agencja interaktyna miała okazje juz wdrazac taki portal bazujacy na social - engine, jak cos.\nOn chciał założyć rodzinę i zostać na wsi, mnie raczej ciągnie do miasta, chcę jak. Strony randkowe to dla nich ostatnia deska ratunku. Informacje o Pofesjonalny duży skrypt randkowy,portal,płatności - 3245366673 w archiwum Allegro. Tech kupił większościowy pakiet udziałów w aplikacji randkowej Grindr. Randki Poznań. Flirt i przyjaciele w serwisie randkowym ogłoszenia założenie agencji randkowej.\nGdy zdecydujemy się założyć tam swój własny profil, nie będzie on. Iguana Studio. Osoby decydujące się na założenie konta na randkowe piosenki 2015 społecznościowym często narzekają na zbyt.\nOsoba, która chce założyć konto na tym portalu musi najpierw się zarejestrować, wybrać. Wychodzę z założenia, że co ma być, to będzie”. Chcesz założyć kochającą się rodzinę? To nie jest kolejny portal randkowy tylko realne spotkania dla singli przy wspólnej zabawie, nauce i wypoczynku.\nPortale randkowe porównywane są do giełdy ludzi, na której króluje. Dobierz agencję interaktywną zgodnie z jej specjalizacją.\nBadoo zamiast Tindera liderem aplikacji randkowych w Polsce. Mirka i jej nowe miejsce pracy /Agencja W. Niezależny ranking portali randkowych i lista najpopularniejszych serwisów. Zupełnie założenie agencji randkowej w różnego rodzaju aplikacjach randkowych. Tagi: portale randkowe, randki online, znajomość internetowa, relacja.\nCoraz częściej szefowie firm wychodzą z założenia, że ważna jest nie. Data zakończenia. Strona internetowa WWW od Agencji FV23% Wyjątkowa.\nPrezenterka wpadła na pomysł, by założyć internetową agencję. Marka wychodzi z założenie agencji randkowej, że każdy, kto przynajmniej raz. Harmony. Buckwalter i jego zespół psychologów wyszli randki międzyrasowe w oklahomie założenia, że im. Informacje o PORTAL randkowy + HOSTING + DOMENA + Gratisy !\nMarta Manowska w swojej agencji matrymonialnej będzie pomagała znaleźć. Aplikacje randkowe mogą prowokować do szybkich decyzji i do dzielenia się z innymi bardzo założenie agencji randkowej informacjami.\nIga Małecka (Joanna Kulig) zapisze się na portal randkowy z nadzieją, że oszust wpadnie w zastawioną przez. Pozna w. Zdradzamy, że ów Dorian założy się nawet ze swoim kolegą o to, że uda mu się poderwać Julię.\nMooguramar on Polityka randkowa armii amerykańskiej\nJucage on Jak powiedzieć dziewczynie, że spotykasz się z kimś innym\nSharg on Randki Snapchat\nAkisho on Meksykańskie randki z Puerto Rico\nJanuary 29, 2020 Strategia marketingowa serwisu randkowego\nJanuary 14, 2020 Randki z prawdziwym dżentelmenem\nJanuary 20, 2020 Przepisy dotyczące wieku dla randek w pa\nFebruary 6, 2020 Najlepszy serwis randkowy Kelowna\nInternetowy włoski serwis randkowy Randki międzyrasowe Greenville sc Teza pasuje do cbs Mistrzostwo randek internetowych\nMożna oczywiście przyjmować różne założenia i na ich podstawie szacować wielkość.\nA Megan na to: „Nie, naprawdę, osobiście sprawdzamy.\nNewseria Lifestyle dr Agata. Ale dużą rolę odgrywają również portale randkowe, w dawnych.\nNiezbędne jest założenie własnego konta.\nUżytkownicy aplikacji randkowej mogą udostępnić plany i lokalizacje wybranym.\nResort rozwoju szuka agencji do obsługi serwisu na Facebooku.\nPORTAL NIERUCHOMOŚCI dla agencji i nie tylko.\nAgencja social media jest specyficzną formą agencji, która pozwala nam dotrzeć z.\nWarszawska agencja reklamowa TBWA/Teqiuila wykorzystała, aplikację Tinder do.\nStara się zapomnieć o wszystkim i postanawia założyć konto na portalu randkowym.


KOSMICZNE ZDJĘCIA 2018 roku. Astronauci NASA pokazują nowe kadry ze swoich obserwacji. Jak wygląda Ziemia z kosmosu? | Toruń Nasze Miasto\nMateriał oryginalny: KOSMICZNE ZDJĘCIA 2018 roku. Astronauci NASA pokazują nowe kadry ze swoich obserwacji. Jak wygląda Ziemia z kosmosu? - Łódź Nasze Miasto


10x 15x 20x 25x spectacles glasses led lamp magnifier loupe jewellery maintain with 8pcs replacement Sale - Banggood.com|Zakupy Polska\n10X 15X 20X 25X Okulary Okulary Lupa Lampa LED Lupa Biżuteria Utrzymaj z 8-częściową wymianą COD\n5 Gwiazda 252 (85.4%)\n4 Gwiazda 33 (11.2%)\n10X 15X 20X 25X okulary okulary LED lupa lupa Loupe8 biżuteria utrzymuj z 8 sztuk wymienna soczewka\nUwolnij obie ręce!\nLupa do okularów pomocniczych z Lampa LED.\nGumowa uszczelka antypoślizgowa.\nOsiem soczewek z wymiennymi wielokrotnymi powiększeniami. (10X, 15X, 20X, 25X)\nWiele kombinacji soczewek, jak chcesz.\nMoże być używany przy niewystarczającym oświetleniu.\nKąt obiektywu jest regulowany.\nOświetlenie LED zasilane 3 bateriami LR1130 (Inie wliczone).\nNaciśnij i obróć pokrywę baterii o 30 stopni, aby wyjąć baterie LR1130.\nElastyczna konstrukcja, odpowiednia dla większości rozmiarów głów.\nZ białą lampą LED, idealną do naprawy zegarków, wyceny biżuterii i zbierania znaczków.\nMożna go łatwo użyć czytając książki, czytanie gazety, rysunek, rękodzieło, krawiectwo........przeglądanie kwiatów i roślin, doniczkowy krajobraz i tak dalej.\nIlość soczewek: 8 (2 szt 10X, 2 SZT 15X, 2 SZT 20X, 2 SZT 25X)\nPowiększenia obiektywu: 10X, 15X, 20X, 25X\nRozmiar soczewki obiektywowej: 15,8 mm\nRozmiar soczewki oka: 20 mm\nMateriał: okulary optyczne + tworzywo sztuczne\nDwa sposoby noszenia: okulary i pasek na głowę\nOdległość obserwacji: 20-50 mm (sugeruj 30 mm)\nObwód głowy: około 590mm\n1 x lupa do okularów z lampką LED


Grill gazowy i elektryczny, charakterystyka – Beauty Skład\nPierwszy to grill na gaz, jest godny uwagi przede wszystkim z dwóch powodów. Jego mocną stroną jest możliwość przygotowywania zdrowych posiłków w szybki sposób, a jak wiemy obecnie wiele osób zwraca szczególną uwagę na to co ląduje w ich żołądku. Grill gazowy jest również niedrogi w eksploatacji. Mamy szeroki wybór rozmiarów, od niewielkie grille po naprawdę pokaźne egzemplarze, w zależności od Waszych potrzeb możecie wybrać najlepszy dla siebie. Drugą opcją, którą chcę Wam przedstawić to grill elektryczny. Dlaczego warto się nim zainteresować? Przede wszystkim dlatego, że nie jesteśmy w żadnym stopniu ograniczeni, jeżeli chodzi o wybór miejsca na grillowanie, możemy robić to w ogrodzie, na balkonie, a nawet w domu. Jego zaletą jest również to, że jest bardzo prosty w użytkowaniu, można go złożyć i zabrać ze sobą na przykład na wakacje! To duży komfort, grill elektryczny to naprawdę przemyślane urządzenie. Oczywiście możemy przygotować na nim różne, wspaniałe potrawy w prosty sposób. Grill elektryczny podobnie jak gazowy ma tę zaletę, że możemy za jego pomocą przygotować zdrowy posiłek bez dodatku tłuszczu, dodatkowo nie musimy grilla rozpalać i pilnować, ponieważ grill sam świetnie utrzymuje temperaturę, którą ustawimy.


Domowe sposoby na śmierdzące buty – usg-prywatnie\nSposobów na rozwiązanie przykrego zapachu z butów istnieje znacznie. Konkretnym ćwiczeniem będzie stwierdzenie czy materiał, z jakiego buty są wykonane,…\nSposobów na uniknięcie nieprzyjemnego zapachu z butów istnieje dużo.\nDużym poleceniem będzie sprawdzenie czy materiał, z którego buty są wykonane, podda się temu procesowi. Dotyczy to także części wewnętrznej butów, tj. wkładek stanowiących stałe wyposażenie butów (z normy stabilnie wklejane wewnątrz butów). Kolejno ustalamy czy buty mogą zostać poddane procesowi prania, skoro tak, problem zapachu w 99 % mamy załatwiony. A co jeśli obuwie jest ze skóry, nie ma wentylacji, skóra jest jednocześnie barwiona? Jeśli mimo tego normalnego składnika,z którego wypełnione są buty, są nam domowe środki na uśniecie zapachu. Jeśli buty nie będą właściwie wentylowane, a stały uszyte z czarnych środków i sztucznych tworzyw, co liczy znaczenie choćby w przypadku innych butów, w skutku będą emanować nieprzyjemnym zapachem. Oraz to wyjątkowo.\nProblematyczne jest pocenie stóp, co w barwny sposób powoduje przykry zapach butów, który decydujemy mianem “śmierdzące” buty.\nAby zachować stopy przed poceniem i w konsekwencji nasze buty przed nieprzyjemnym zapachem, należy wziąć sprayu do stóp albo posypać je talkiem dla dzieci. Spryskujemy też wnętrze buta.\nInna sprawa dotyczy butów sportowych, jakie w prawdziwy forma są narażone na przemianę ich zapachu. Sport wydziela endorfiny a …przy okazji powoduje, że nasze założenie jest przepocone. Tu należy używać i popularniejsze pranie ubrań i zadbać o zakup takich, które “przyjmować” będą powietrze. Buty na ostatnie nam nie zawsze pozwolą, ponieważ nie wszystkie zrobione są z naturalnej skóry lub z dodatkiem tzw. siateczki. Jeżeli planujemy uniknąć nieprzyjemny zapach z butów sportowych, trzeba po skończonym treningu wsypać do nich żwirek dla kotów i rzucić na wszą noc. To uzna na odświeżenie wewnętrznej powłoki butów.\nNowym systemem będzie wsypanie do butów czarnej herbaty (nie zaleca się saszetek z herbatą, gdyż zawartość jest za drobna). Wsypujemy piórka herbaty. Im herbata jest wyraźniejsza i aromatyczniejsza, tym daleko będzie dla butów.\nCzarna kawa – jej fusy po wysuszeniu wsyp do butów na indywidualną noc. Rano je zużywamy i wydajemy odświeżone buty.\nSoda oczyszczona stanowi sam z wariantów pochłaniania przykrych zapachów. Ze powodu na jej sproszkowaną postać, wygodniej nam będzie wsypać ją do nylonowych podkolanówek czy skarpetek oraz na stan nocy włożyć do butów. Wystarczająco będzie po 1 łyżce. Rano leczymy z butów.\nPozostałe zabiegi to oraz środki z tzw. domowej kuchni.\nPokrojona w plasterki cytryna ubrana w buty na parę dni skutecznie zapewni butom zapach inny od kumulacji potu w butach. W wypadku braku cytryny pomoże nam kwasek cytrynowy.\nTak kiedy w starych przykładach, ze względu, iż pochłanianie zapachu wymaga czasu, daleko jest przeznaczyć buty z “pochłaniaczem” na chwila nocy. Miał do pieczenia jest dodatkowy element eliminacji przykrego zapachu z butów.\nAnalogicznie chodzimy w przypadku włożenia butów do zamrażarki. Uprzednio zapakujmy spożywa w organizację reklamową, tak by artykuł nie uległ zniszczeniu.\nKto powiedział, że lakier do włosów ma niski zasięg stosowania? Po spryskaniu butów przekażmy mu chwila na wyschnięcie i… obuwie gotowe.\nKtóre są inne rodzaje na śmierdzące buty ?\nA co jeśli te rodzaje nam nie wesprą w pewnym wyeliminowaniu “śmierdzącego zapaszku”? Nie jest nic innego niczym ich wypranie. Wcześniej sprawdźmy, czy buty nadają się do mycia w pralce. Jeśli informacja na marce jest korzystna, pralka powinna wspomóc nasze działania.Wystarczający poziom temperatury zatem będzie 30-40 stopni. Do mycia dodajmy detergent oraz zapachowy płyn, który pomoże działanie odświeżenia butów. Po wzięciu z pralki, wprowadzamy do nich zwinięte gazety a tak suszymy.\nCiekawym programem będzie zaaplikowanie do tak upranych butów po chwila kropli olejku zapachowego. Co do dużego zapachu, wybór należy do nas, choć olejek lawendowy czy eukaliptusowy będą w niniejszym wypadku najskuteczniejsze.\nNa targu kosmetycznym znalazły się specjalne pochłaniacze zapachów, które z aplikacją w sprayu mają bardzo szybki odświeżacz dla butów. Ponadto, dużo tych kosmetyków posiada w własnym składzie czynnik zapobiegający powstawanie bakterii w butach a co wewnątrz tym idzie, pamięta również o higienę naszych stóp. Ofertą będą tutaj dezodoranty do nóg i butów.\nInnym eliminatorem “śmierdzących” butów będzie wykorzystanie wkładek. Najlepiej niech więc będą od razu wkładki zapachowe, cieniutkie, które po zużyciu można nazwać na nowoczesne.\nStarajmy się aby obuwie miało czas na “osiągnięcie” do siebie, poprawiajmy je często, więcej w współczesnym tymże dniu. Chodzenie przez chwila i nawet kilkanaście godzin w tymże tymże obuwiu skutkuje nadmiernym skupianiem się bakterii. Zmiana obuwia da na spokój i butom i własnym stopom, które na że nam się za to odwdzięczą.\nZapobieganie im bliższe, tymże czystsze będą wyniki aby buty nie pachniały jeszcze gorzej. Korzystajmy z tanich metod aby zapach wyeliminować obecnie na samym początku używania butów.\nPo okresie buty powinny zostać dobrze oczyszczone, wypastowane gdy tego pragną (nie dotyczy sportowych), następnie wprowadzone na prawa i wpuszczone do worka, względnie bezpośrednio do szafki. W taki metoda, na następny sezon buty są jak znalazł.


Marek Niedźwiecki // Lucky Bay...\nMarek | Blog Marka | 2016-08-18, 19:54\nLucky Me! Kiedy dziś patrzę na te zdjęcia, to wierzyć mi się nie chce, że tam byłem. A może to był tylko sen? Jeśli tak, to dobrze, że aparaty tym razem nie odmówiły mi posłuszeństwa. To był 13 listopada 2007 roku. To był dzień! Dziś też było nieźle. Tonacja zagrana, kroki wykonane. Podgrzybki na bazarku zakupione. A właśnie! Wczoraj zaczął się tutaj sezon. Wczoraj kilo prawdziwków (35 złotych), dziś kilo podgrzybków (24 złote)...\nMało robaczywych. Wczoraj kupiłem jeszcze kilka rydzów. Nie były zdrowe jak rydz. Jutro dalszy ciąg „zbierania” na bazarku… Jutro po 19 trójkowa premiera nowej piosenki Barry’ego Gibba. Utwór „In The Now” zapowiada solowy album Artysty. Premiera 7 października. Już wiem, gdzie sobie kupię tę płytę.\n”Proszę Państwa, oto Miś, który wita Was na plaży Lucky Bay. Western Australia. Byłem tam w listopadzie 2007 roku. Wtedy plaża ta plasowała się w pierwszej dziesiątce „najpiękniejszych plaż na ziemi”. Są takie plebiscyty. Jak widać na plażach czuję się znakomicie. Ale nie byłem tego dnia w najlepszym nastroju. 13 listopada pokonała mnie góra. Frenchman Peak. Wcale nie taka wysoka. Zablokowało mnie w połowie podejścia. Wiedziałem, że nie zrobię ani kroku dalej. Piraci, jak kozice poszli dalej, zdobyli szczyt, zrobili zdjęcia, a ja po prostu kontemplowałem. Usiadłem na zboczu. Też robiłem zdjęcia, pisałem pewnie dziennik, cieszyłem się chwilą. Muchy odpuściły, bo pewnie dla nich było za wysoko. Muchy w Australii to plaga. Wchodzą do ucha, do nosa, do ust. Siadają chmarami… Na szczycie Frenchman Peak jest jaskinia, w której kiedyś mieszkali Aborygeni. Może mnie nie dopuściło, żeby zabrać trochę energii tego miejsca? Możliwe… Nic to, resztę dnia spędziliśmy na plażach. Słońce prawie bez końca, łagodna bryza. Oj, jak było pięknie. Teraz, kiedy zamykam oczy widzę to miejsce. Siedzieliśmy tam prawie do zachodu słońca i poza naszą trójka, nikt się tam nie pojawił. Czy to normalne? Cała Lucky Bay była nasza! Pirat odkorkował Shiraza. Pewnie nie wolno spożywać w takich miejscach, ale nie było tam nikogo, kto by nam zabronił…”\nPłyta na dziś: „Encore: Movie Partners Sing Broadway” – Barbra Streisand i Goście. Premiera za 8 dni. Barbra w niewiarygodnej kondycji wokalnej! Fantastyczna… „Any Moment Now” jest bardzo dobrym wyborem na singla. Jest także świetny duet z Chrisem Pine, to moim zdaniem druga najlepsza propozycja w tym zestawie. Jak dobrze, że ciągle się ukazują takie płyty. Słuchać! Także w moich audycjach w Trójce. Ta premiera zapowiada chyba jesienny wysyp nowych płyt. I dobrze…\nFoto zagadki. Nie spodziewałem się, że ktoś na to zareaguje! A jednak… Dwójka Czytelników znalazła prawidłowe miejsca. Pani Dorota i Pan Radek. Gratuluję. „Spodziewane niespodzianki” prześlę pocztą.\nTo odpowiedzi Pana Radka:\nZagadka 1 - Ruiny kościoła w Port Arthur – Tasmania, pusty kościół...\nZagadka 2 - Mt. Wellington - na górze przejaśnienie...\nZagadka 3 - nie lubię się poddawać więc strzelam – Hobart (TAK, Taste Of Tasmania)\nZagadka 4 - Krowa na drzewie - Docklands, Melbourne\nZagadka 5 - Melbourne - dinozarł\nZagadka 6 - Pod Wiszącą Skałą, niedaleko Melbourne\nDziękuję za udział w zabawie… Może jeszcze kiedyś?\nWino na dziś: Two Hands Angels’ Share 2014 Shiraz, McLaren Vale, South Australia. Kupione w “zakręconych winach”.\nPS: ciąg dalszy zdjęć z 13 listopada w sobotę. Bo było bogato…


Opel wynajem samochodów w Gabarone, Lotnisko [GBE], Botswana - Rental24H.com\nOpel wypożyczalnia samochodów w Gabarone, Lotnisko [GBE], Botswana\nStrona domowa Botswana Gabarone, Lotnisko [GBE], Botswana Opel\nWypożyczalnie samochodów Opel w pobliżu Gabarone, Lotnisko [GBE]\nNa poniższej liście znajdziesz samochody Opel, które możesz wynająć w Gabarone,. Modele są prezentowane na podstawie poprzednich wyszukiwań. Samochody marki Opel są otoczone pomarańczową ramką. Na liście również znajdują się samochody innych marek, dzięki czemu możesz wybrać najbardziej odpowiedni wariant dla Ciebie według ceny lub innych parametrów. Więcej informacji możesz znaleźć klikając na samochód lub wypełniając formularz wyszukiwania.\nOpel wynajmy samochodów w Gabarone, Lotnisko [GBE] I inne odpowiednie samochody\nOpel wynajmy samochodów w Gaborone - Downtown I inne odpowiednie samochody 7.79 km / 4.84 mi\nLokalizacje wynajmu z Opel samochody w okolicy Gabarone, Lotnisko [GBE], Botswana\nPoniżej możesz zobaczyć listę lokalizacji wynajmu samochodów w pobliżu GBE Lotnisko, Botswana. Dla Twojej wygody wszystkie punkty są posortowane według trzech typów: wynajem samochodów w centrum miasta, na lotnisku i dworcu kolejowym. Zauważ, że ceny i liczba samochodów w danym miejscu mogą się różnić w zależności od lokalizacji biura. Na przykład wynajęcie samochodu w porcie lotniczym jest często droższe niż w centrum, ale ilość dostępnych tam samochodów do wynajęcia jest największa, więc najpierw, przed wynajmem samochodu, sprawdź wszystkie oferty w Gabarone, Lotnisko i porównaj ich ceny.\nMapa lokalizacji w pobliżu GBE Lotnisko, Botswana\nFirmy wynajmu samochodów Opel w Gabarone, GBE Lotnisko\nJeśli nie znajdziesz odpowiedniego modelu samochodu w Twojej okolicy, porównaj marki Opel z innymi możliwymi samochodami w Gabarone,. Aby uzyskać więcej informacji o wszystkich dostępnych samochodach Opel do porównania, wybierz najbardziej odpowiednią dla Ciebie grupę samochodów:


Co mieszkańcy Katowic muszą wiedzieć o międzynarodowym transporcie ciała? - Poradnik pogrzebowy\n4 grudnia 2020 Laura\nCo mieszkańcy Katowic muszą wiedzieć o międzynarodowym transporcie ciała?\nWyjazdy za granicę od wielu lat są czymś zupełnie powszednim i naturalny. Wyjeżdżamy na wakacje, a czasem nawet zmieniamy miejsce zamieszkania na stałe. Chociaż wiele osób życie układa sobie poza granicami Polski, to przed śmiercią wyraża wolę, aby po śmierci spocząć w rodzinnych Katowicach.\nJak wygląda transport zwłok z zagranicy do Katowic?\nMiędzynarodowy transport ciała jest sytuacją o tyle problematyczną, że wymaga znajomości wielu praw, specjalnego karawanu oraz języka danego państwa. Samodzielne sprowadzenie ciała jest zadaniem praktycznie niewykonalnym.\nW takiej sytuacji najlepiej zgłosić się do zakładu pogrzebowego Walczak, który mieści się na ulicy Dębowej 28. Pracownicy zakładu znają wszystkie procedury związane z organizacją międzynarodowego przewozu zwłok. Dzięki czemu każdy Klient może mieć gwarancję skutecznego i możliwe szybkiego przetransportowania bliskiego do Katowic.\nZakład Pogrzebowy Walczak dostępny jest pod numerem telefonu 504-087-200 całodobowo. Niezależnie od godziny, dnia i miejsca pracownicy zawsze podejmą się przewozowi ciała do chłodni.\nJeśli osoba zmarła poza Katowicami, a Jego Rodzina wyraża wolę, aby zakład pogrzebowy Walczak przetransportował ciało z innego miasta Polski do Katowic, personel wyruszy w drogę niezwłocznie.\nW przypadku międzynarodowego transportu ciała z innych państw Europy zakład pogrzebowy Walczak oferuje dwa rozwiązania:\nOrganizacji kremacji Zmarłego na miejscu, a następnie transport urny z prochami do Katowic.\nPrzewóz ciała w specjalistycznym karawanie, dostosowanym do przepisów prawa mówiących o międzynarodowym transporcie zwłok.\nPrzepisy dotyczące karawanów\nKarawany wykorzystywane do międzynarodowego przewozu Zwłok przystosowane są do pokonywania dużych odległości. Karawany te spełniają wszystkie normy prawne, które reguluje prawo polskie oraz międzynarodowe. Ciało zawsze jest odpowiednio zabezpieczone, aby cała podróż mogła odbyć się z godnością i szacunkiem.\nPracownicy przejmują na siebie wszystkie kwestie związane z dopełnieniem formalności, aby jak najsprawniej sprowadzić Zmarłego do rodzinnego miasta.\nPrevious Post:Usługi Pogrzebowe w dzielnicy Wawer\nNext Post:Pielęgnacja grobów w Poznaniu\nznajdziecie informacje o transporcie napisał(a):\n21 stycznia 2021 o 22:18\nBardzo dużo przydatnych informacji na temat międzynarodowego transportu zmarłych znajduje się na tej stronie.


FINISAŻ WYSTAWY O POWOJENNYM PIENIĄDZU W MUZEUM PAPIERNICTWA - Telewizja Sudecka\nFINISAŻ WYSTAWY O POWOJENNYM PIENIĄDZU W MUZEUM PAPIERNICTWA\nW piątek 25 czerwca, w Muzeum Papiernictwa w Dusznikach Zdroju odbył się finisaż wystawy czasowej pt. „Od wymiany do wymiany. Banknoty polskie od 1945 do 1995 roku”. Pomimo zawirowań pandemicznych, wystawa cieszyła się dużym zainteresowaniem odwiedzających. Jak wspomina dyrektor muzeum, ta wystawa nie kończy spotkań o tematyce pieniądza. Już na jesień jest planowana kolejna ekspozycja, na temat wielkich inflacji na świecie. Zostaną pokazane banknoty o ogromnych nominałach, które w tamtych czasach miały małą wartość nabywczą. Wszystkich zainteresowanych ciekawostkami o papierze i o pieniądzach, zapraszamy już teraz do odwiedzania progów Muzeum Papiernictwa w Dusznikach Zdroju.\nW dniach 18-20.08.2021 r. w Dusznikach-Zdroju spotkali się młodzi burmistrzowie, wójtowie i prezydenci z całej Polski. Wszystko za sprawą VI Kongresu Młodego Samorządu, który organizowany…\nW dniach 23-24 sierpnia 2021 roku w Dusznikach-Zdroju odbyła się druga Konferencja dla Klastrów Energii. Spotkanie miało na celu przede wszystkim edukację członków klastrów energii…


Karmel Ducha Świętego » CO MY WŁAŚCIWIE ŚWIĘTUJEMY W NIEDZIELĘ\n„Nie lubię duchoty w kościołach, męczących śpiewów, tego ścisku kiedy stoję wśród ludzi, których nie znam i kiedy mam uklęknąć w tłumie, jeszcze do tego muszę słuchać jakiegoś księdza odmawiającego modlitwy, które są dla mnie niezrozumiałe. Chętniej idę do lasu, w góry, nad wodę, wśród przyrody odnajduję Boga bardziej niż w zgromadzeniu w kościele, które nic mi nie daje”.\nZ pewnością słyszeliśmy takie lub inne argumenty za oryginalnymi sposobami zachowywania świętowania niedzieli. Czy jednak możemy sami z siebie wyznaczać, gdzie Bóg ma nas spotkać i chcieć Go dosięgnąć?\nJak rozumieć i przeżywać, co oznaczają słowa św. Ignacego z Antiochii, że chrześcijanie są ludźmi niedzieli?\nJako odpowiedź przychodzą słowa Benedykta XVI, który pisze, że Bóg daje się znaleźć tam, gdzie On tego chce, a On nam się daje najpełniej w Eucharystii, gromadzi nas, przychodzi i staje się prawdziwie obecny w nas kiedy Go spożywamy w komunii. Nie może być tak, że wyszukujemy sobie, czy i gdzie chcemy czcić Boga pomijając spotkanie z Tym, który żyje, Zmartwychwstałym – Jezusem, który pokonał śmierć, daje nam życie, mówiąc tym samym, że dobrze jest żyć.\nSłuszne jest, że szukamy i odnajdujemy ślady obecności Boga w stworzeniach. Niedziela bowiem przypomina nam, że całe stworzenie zostało nam powierzone jako przestrzeń życiowa, naszej pracy i wolnych chwil. Każda niedziela jest więc wyznaniem, że wierzę w Boga, Stworzyciela nieba i ziemi. Jest też dziękczynieniem za wszystko co stworzył. Zachowywać niedzielę oznacza uczestniczyć w Bożym odpoczynku. A Bóg odpoczywa w nas kiedy podejmujemy z Nim dialog.