Zgodnie z literą prawa łowiectwo oznacza ochronę zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami zgodnie z zasadami ekologii oraz racjonalnej gospodarki, zaś polowanie to tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej oraz łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej, zmierzające do wejścia w jej posiadanie.\nA czym jest polowanie dla nas, myśliwych?\nOddajmy głos starym mistrzom naszej literatury łowieckiej i myśliwym z naszego koła łowieckiego.\n10-11.04.1927. - polowanie w Puszczy Białowieskiej. Ejsmond pojechał na to polowanie z grypą i gorączką 39 stopni. O świcie, przemarznięty, targany gorączką i dreszczami, w przemoczonych butach i po kolana w lodowatej wodzie, 2 godziny czekał na pieśń. Podszedł, strzelił i grypa minęła... Od lewej (pierwszych pięciu z głuszcami): Julian Ejsmond, sekretarz ambasady francuskiej Le Verdier, minister rolnictwa Karol Niezabytowski, poseł i minister Węgier w Polsce Alexander Belitska, dyr Departamentu Leśnictwa i Dóbr Państwowych Jan Miklaszewski, Maria Niezabytowska (ze słonką), redaktor „Świata” Stefan Krzywoszewski, szef Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP dr Stefan Markowski.\nTak pisał Julian Ejsmond w początkach wieku XX:\nPierwszy dzik - to już zdobycie ostróg rycerskich.\nPierwsze polowanie na wiosennym ciągu na słonki wieczorem - to pierwsza schadzka miłosna myśliwego z dziewiczą przyrodą.\nPierwszy cietrzewi tok - to pierwsza nasza noc miłości z ukochaną naturą.\nA pod pieśnią głuszca - po raz pierwszy posłyszaną - następują zaślubiny na wieki wieków duszy myśliwskiej z duszą puszczy...”\nZ książki Romana Bratnego "Hobby wielkie jak łoś".\nA tak Roman Bratny pod koniec XX wieku:\n„Co nas tam prowadzi w głuche noce? Co każe czołgać się w stronę wschodzącego słońca? Co nam każe polować? Co za siłę ma to hobby, sprowadzające nas z asfaltowych szlaków cywilizacji w ostatnie bagienne uroczyska, wówczas gdy nic nie wydaje się tak mało naturalne we współczesnym, urbanizującym się w szaleńczym tempie, technicystycznym świecie, jak właśnie - natura.\nPojmą mnie hobbyści, czyli wszyscy. Samotny i każdy jest bowiem człowiek szukający prawdy o życiu i sobie w okolicznościach niepowszednich. Choć nie każdy sobie to uzmysłowił, choć nie każdy umiał wybrać swoją chimerę, każdy z instynktu jej potrzebuje...\n... Gdy jesteś po raz pierwszy na rykowisku i wejdziesz w gotującą się ciemność, masz wrażenie, że jesteś mizernym pachołkiem tego ryczącego pana.\nTam właśnie, w takiej ciemności, uwikłany na co dzień w tysiące powszednich zależności, człowiek odnajduje swobodę decydowania za siebie, swobodę dyktowania własnych kroków, odnajduje ziszczoną tęsknotę za dzianiem się, w którym miałby swój niesporny i niebierny udział, odnajduje maksymalny zakres wolności...”\n→ Pierwszy głuszec Andrzeja Otrębskiego. 16.04.1998. - Mikołajewszczyzna, rejon Stołpce. W tle rzeka Niemen.\nOd lewej: Maciek Dębowski, Andrzej Otrębski.\nA oto tekst Andrzeja Otrębskiego, pisany po polowaniu na głuszce w roku 1998:\nZ biegiem czasu zaciera się granica między snem a jawą, coraz więcej marzeń przybiera realne kształty konkretnych przeżyć.\nLecz, choć jak dziś pamiętam młodzieńcze łowy, gdy wszystko wokół działo się po raz pierwszy, choć przeżywałem niezapomniane chwile u stóp ryczących władców naszych kniei, choć dane mi było podziwiać niedźwiedzie na emocjonujących wilczych łowach w Bieszczadach, to jednak najcenniejsze są dla mnie wspomnienia z → nadbiebrzańskich toków cietrzewi. Pomimo upływu czasu, ciągle widzę, słyszę i przeżywam je na nowo. To one, swym pierwotnym, mistycznym charakterem, najbardziej były zbliżone do, przez te wszystkie lata, nierealnego i największego marzenia: usłyszeć pieśń głuszca, spróbować choćby tylko podejść, zobaczyć.\nI oto nierealne stało się możliwe. Oto mieszkam niedaleko wioski Mikołajewszczyzna w obwodzie Stołpce, nad leniwie tutaj rozlanym Niemnem. Oto jutro mam wyruszyć w pierwszą głuchą noc, w wielkiej i dzikiej Puszczy Nalibockiej. I gdy wieczorem, na ciągu słonek, stają przed oczyma wszystkie spełnione już marzenia, postanawiam, że nie będę wartościował ich od najlepszych do najgorszych, bo tych gorszych po prostu nie ma. Wszystko, co działo się przez te lata, stworzyło mnie takim, jakim jestem. Na to, że pieśń cietrzewia kołacze się ciągle po sercu, składa się wszystko to, czemu pamięć nadała kształty dziś odbierane, a także to, co podpowiada niecierpliwa wyobraźnia." (→ pełny tekst)\nTu zaś głos Zbyszka Ciemniewskiego, współczesny (rok 2014), na miarę czasów → Dlaczego polujemy.


W wieku 16 lat, nie potrafiąc powiedzieć ani jednego słowa po angielsku, wyjechała do Wielkiej Brytanii, by poślubić księcia Walii Fryderyka Ludwika. Ceremonia zaślubin miała miejsce 17 kwietnia 1736 roku w Kaplicy Królewskiej w Pałacu świętego Jakuba w Londynie. Pomimo dużej różnicy wieku (Augusta była młodsza od swojego męża o 12 lat), małżeństwo wyglądało na szczęśliwe. Augusta i Fryderyk mieli dziewięcioro dzieci (ostatnie urodziło się po śmierci Fryderyka). Narodziny ich pierwszej córki, księżniczki Augusty Fryderyki miały miejsce 31 sierpnia 1737 roku w Pałacu świętego Jakuba, gdzie Fryderyk ulokował swoją żonę, nie chcąc, by przy narodzinach córki byli obecni jego rodzice Jerzy II i królowa Karolina.\nKew Gardens[edytuj | edytuj kod]\nW latach 30. XVIII wieku, w Georgii, która była wówczas jedną z brytyjskich kolonii, powstała osada, która została nazwana imieniem Augusty.\nTę stronę ostatnio edytowano 31 maj 2018, 15:21.


tologię oraz chirurgię. Chirurgia stomatologiczna zajmuje się operacyjnym leczeniem jamy ustnej i jej okolic. Zakres zabiegów stomatologii chirurgiczne\nDodane: 11-06-2020 00:17\nChirurgia stomatologiczna jest taką specjalizacją, która zawiera w sobie elementy z dwóch obszernych dziedzin medycyny, to jest zahacza o stomatologię oraz chirurgię. Chirurgia stomatologiczna zajmuje się operacyjnym leczeniem jamy ustnej i jej okolic. Zakres zabiegów stomatologii chirurgiczne\nKilka tricków odnośnie transportu drobnych rzeczyJuż niebawem nowe programy dla szpitaliNie marnuj czasu na sprzątanie A great way to choose a chauffeur Nieobiektywny tekst o komputerachOptima dla firmJak zyskać na fotowoltaice - odkrycie 2020!Szukanie dobrego warsztatu mechanicznegoTłumaczenia biznesowe i nie tylko. Praca tłumaczaNa fotelu u stomatologaOutsourcing BHPWiring problem - what to do?Pulsar BHPPompa paliwa vw boraCzas na rozrywkęUmowy i inne dokumenty- tłumaczenia na inne języki.Sklep z roletami w BiałymstokuPodzespoły samochodowe i jego naprawaIssues with water pipes?Ogólny artykuł o prawieSerwisowanie ekspresów ciśnieniowych - krótko i na tematRadzimy jak zainwestować w fotowoltaikę lepiejKilka informacji o rekuperacji i grzaniu w domuPrawo a PrzedsiębiorstwoBoisz się stomatologa? Nie ma czegoJak przetrwać dachowanie pojazdu - Nowe informacjeO podnośniku koszowym i jego zastosowaniuElectrician as an qualified professionJak nie bać się dentysty? Poradnik dla pacjentówCzy skorzystać z kolektorów słonecznych może każdy?


Konsumenci na całym świecie w pierwszym półroczu 2019 roku wydali na samrtfony 210 miliardó1) euro - szacuje GfK. Polacy nadal wolą produkty z niższych półek cenowych.\nZ okazji Targów IFA 2019 w Berlinie GfK przeanalizowało globalny rynek smartfonów. Utrzymuje się na nim dynamiczny wzrost z zeszłego roku - według prognoz konsumenci w 2019 roku mają wydać bilion euro na techniczne dobra konsumpcyjne, z czego ok. 43 proc. przeznaczone zostanie na smartfony o coraz wyższych specyfikacjach.\nW stronę wyższej jakości\nCzynnikiem sukcesu na rynku smartfonów nadal jest możliwość wykonywania coraz wyższej jakości zdjęć i filmów. Smartfony wyposażone jednocześnie w wyświetlacz o przekątnej 6-7”, aparat 20MP+ i pamięć 128GB+ odpowiadały za 16 proc. przychodów sektora w pierwszej połowie 2019 roku, czyli 33 mld EUR. W analogicznym okresie ubiegłego roku odsetek ten wynosił zaledwie 3 proc.\nSmartfony z podwójnym aparatem tylnym odpowiadały za połowę globalnej wartości sprzedaży w tym sektorze w pierwszym półroczu 2019 roku, rośnie także udział w rynku modeli z potrójnym aparatem tylnym, które od stycznia do czerwca 2019 zapewniły 20 proc. wartości rynku (wzrost z 1 proc. w analogicznym okresie ubiegłego roku). Motorem wzrostu są telefony z pojedynczym aparatem z przodu i potrójnym z tyłu, których udział w pierwszej połowie 2019 roku wyniósł 16 proc.\n18 proc. modeli sprzedanych w pierwszej połowie 2019 roku wyposażonych było w procesory o mocy rzędu 2,5-2,8GHz, w tym samym okresie zeszłego roku odsetek ten wynosił zaledwie 5 proc.\n- Przeskok w dostępności potężnych smartfonów wiąże się z popytem na bogate doświadczenia mobilne i rosnącym użyciem chłonących zasoby aplikacji takich jak gry. Procesory smartfonów nie tylko stały się przez lata szybsze, ale zmieniła się także ich podstawowa architektura. Na przykład dwie trzecie kupowanych na całym świecie modeli jest obecnie wyposażonych w ośmiordzeniowe procesory – to o 6 proc. więcej niż w roku 2018 - oceniają eksperci GfK.\nPolacy wolą tańsze smartfony\nZ danych GfK wynika, że w Polsce, w porównaniu z krajami zachodniej Europy, nadal większą popularnością cieszą się produkty z niższych półek cenowych. Spośród czterech segmentów rynku telefonii komórkowej (smartfony, telefony komórkowe, urządzenia do noszenia) największy (w pierwszym kwartale 2019 r. stanowił aż 91 proc. wartości rynku rynku) i najbardziej istotny jest segment smartfonów, w którym wartość sprzedaży (a także obrotów) w 2018 r. w stosunku do 2017 wzrosła prawie o 10 pkt. procentowych.\n- Zmiany technologiczne oraz wzrost dostępności produktów z wyżej wymienionego segmentu sprawiają, że Polacy coraz rzadziej sięgają po telefony komórkowe starej generacji. Jest to jedyny segment rynku, którego wartość od lat systematycznie spada (w pierwszym półroczu stanowi ona już zaledwie niespełna 2 proc. rynku) - wskazują eksperci GfK.\nGfK: w 2018 r. liczba sprzedanych smartfonów w dół, ale ich wartość w górę\nTrend na smartwatche\nNajbardziej dynamiczne wzrosty zaobserwowano w segmencie smartwatchy i pozostałych urządzeń do noszenia (prawie 4 proc. wartości rynku w pierwszym kwartale). W ubiegłym roku liczba sprzedanych sztuk wyniosła sto sześćdziesiąt razy więcej niż w roku 2013, a pomiędzy rokiem 2017 i 2018 wzrost sprzedaży był ponad dwukrotny.\n- Spojrzenie na rynek w wieloletniej perspektywie, jak i rozwój technologii napawa optymizmem, ale w tej beczce miodu znajduje się również łyżka dziegciu. Liczba sprzedanych sztuk smartfonów od stycznia do czerwca br. spadła o 5 proc. w stosunku do tego samego okresu roku ubiegłego, co może oznaczać, że polski rynek w tym segmencie nasyca się. W przypadku smartfonów obroty wzrosły o 4 proc. mimo spadku sprzedaży. Dalszych wzrostów wartości sprzedaży możemy spodziewać się w przypadku urządzeń do noszenia – wartość tego segmentu w pierwszym półroczu wyniosła już ponad 82 proc. ubiegłorocznej wartości sprzedaży i po raz pierwszy w historii polskiego rynku jest większa od wartości pozostałych dodatków, które stanowiły niewiele ponad 3 proc. obrotów w pierwszym półroczu br. - komentuje Maciej Piekarski, client business partner i analityk GfK.\nCytowane dane pochodzą z raportów z działu POS Tracking GfK Polonia. Raporty te powstają na podstawie ciągłego, cyklicznego monitorowania sprzedaży próby sklepów (n=6 590) oferujących dobra trwałego użytku.\nProgram „W kontrze” Ogórek i Jakimowicza hitem TVP Info Catch up TV ułatwia życie widzom. Czym różnią się usługi Playera, Canal+ online i Polsat Box Go? Najlepsze zagraniczne seriale 2021 roku Zmarła aktorka Barbara Krafftówna HBO Max w Polsce w marcu\nNa zakupy Polscy najchętniej chodzą do dyskontów\nPonad połowa Polaków preferuje polskie i lokalne produkty\nPolacy pokochali kawę. Rośnie rynek ekspresów\nDołącz do dyskusji: 210 mld euro wydane na smartfony w pierwszej połowie 2019


Euro 2020. Finał Włochy – Anglia. Harry Kane doceniony przez Giorgio Chielliniego\nChiellini jest fanem jednego z angielskich piłkarzy. „Klasa światowa"\nDodano: 11 lipca 2021, 16:07 0\nGiorgio Chiellini / Źródło: Newspix.pl / ABACA\nW walce o triumf na Euro 2020 zmierzą się reprezentacje Włoch i Anglii. Kluczowa może okazać się defensywa obu drużyn, a obrońców czeka trudne zadanie. Wie o tym Giorgio Chiellini, który w samych superlatywach opisał grę Harry'ego Kane'a.\nHarry Kane podczas Euro 2020 już czterokrotnie trafiał do siatki rywali i ma szansę na zdobycie korony króla strzelców wespół z Cristiano Ronaldo i Patrikiem Schickiem. Stanie się tak, jeśli snajper Tottenhamu zdobędzie bramkę w finale turnieju, kiedy to reprezentacja Anglii zagra z Włochami.\nChiellini komplementuje Kane'a\nO tym, że zatrzymanie Kane'a może okazać się kluczowe w walce o tytuł najlepszej drużyny Europy, wie Giorgio Chiellini. – Kane to światowej klasy napastnik. Ma siłę fizyczną i wie, jak strzelać głową, podawać piłkę oraz wykonywać rzuty wolne – ocenił na przedmeczowej konferencji prasowej włoski obrońca. Stoper cytowany przez BBC stwierdził również, że angielski napastnik „jest niesamowity”. – Jestem jednym z jego największych fanów – zdradził.\nChiellini podkreślił również, że Włosi są „niesamowicie szczęśliwi” z powodu gry w finale Euro 2020. – Zbliżyliśmy się z trzech centymetrów do dwóch. Teraz pozostaje nam tylko centymetr i musimy zjednoczyć się, by to osiągnąć – dodał mając na myśli triumf na mistrzostwach Europy. Przypomnijmy, Azzurii najpierw w 1/8 finału wygrali z Austriakami, później w ćwierćfinale odprawili Belgów, a w półfinale odesłali do domu Hiszpanów, znacznie przybliżając się do wygranej w całym turnieju.\nFinał Włochy – Anglia zostanie rozegrany już w niedzielę 11 lipca o godz. 21. Relacja na żywo z tego spotkania będzie dostępna na Wprost.pl.\nLeo Messi jednak zostanie w Barcelonie? Najbliższe dni będą kluczowe


Sporty walki: Gamrot na KSW 35 zapowiada walkę o pas - Gloswielkopolski.pl\nSporty walki: Gamrot na KSW 35 zapowiada walkę o pas\n20 maja 2016 20.05.2016 Aktualizacja: 20 maja 2016 12:52 20.05.2016 12:52\nFederacja KSW zaprezentowała zapowiedź długo oczekiwanego pojedynku o wakujący pas wagi lekkiej KSW, w którym Mateusz Gamrot (Ankos MMA Poznań) zmierzy się z mistrzem BAMMA i M-1, Francuzem Mansourem Barnaouiem w jednej z głównych walk KSW 35 (27 maja w trójmiejskiej Ergo Arenie).\nPo zdobyciu pasa KSW w kategorii średniej niepokonany na polskiej ziemi Mamed Khalidov stanie będzie po raz pierwszy bronił tytułu. Naprzeciw nieprzewidywalnego i zjawiskowo walczącego zawodnika Berkut Arrachion Olsztyn stanie król nokautu Aziz Karaoglu.\nNajsilniejszy człowiek na świecie powróci na polską ziemię, żeby zmierzyć się po raz kolejny z legendą sportów walki. Po wygranej z Pawłem Nastulą Mariusz Pudzianowski spróbuje pokonać jednego z najlepszych uderzaczy w organizacji KSW, Marcina Różalskiego. Natomiast były mistrz Michał Materla powróci po stracie pasa, by zmierzy się z innym legendarnym zawodnikiem KSW Antonim Chmielewskim.


I Świętokrzyskie Forum Rolnicze. ASF się rozszerza, "wlewają się" owoce i warzywa zza granicy. Mocny głos rolników | Echo Dnia Świętokrzyskie\nMarzena Ślusarz 25 czerwca 2018, 16:07\nOd lewej Zdzisław Wójcik - hodowca trzody chlewnej, Piotr Żołądek - członek zarządu województwa, Michał Matuszczyk - hodowca krów mlecznych, Zbigniew Rewera - sadownik, Mirosław Fucia - producent warzyw, poseł Michał Cieślak, dziennikarz Marzena Ślusarz. Emil Łakomiec\nDruga część I Świętokrzyskiego Forum Rolniczego to aktualne problemy rolników. Najmocniejsze naciski rolnicy położyli na zahamowanie rozprzestrzeniania się wirusa afrykańskiego pomoru świń i ograniczenie importu owoców i warzyw. Wydarzenie, jakie miało miejsce w niedzielę w Wojewódzkim Domu Kultury, zorganizowali Echo Dnia i Urząd Marszałkowski Województwa Świętokrzyskiego.\nZOBACZ TAKŻE: I Świętokrzyskie Forum Rolnicze. Stawki dopłat bezpośrednich po 2020 roku\nI Świętokrzyskie Forum Rolnicze wypełniło swój cel. Stało się miejsce dyskusji na temat bieżących kłopotów. W panelu drugim wydarzenia pod hasłem "Aktualna sytuacja rolników. Palące problemy" sami rolnicy głośno mówili o tym, co wymaga pilnej interwencji i proponowali rozwiązania.\nPOMOC DO BIOASEKURACJI\nWielką bolączką hodowców trzody chlewnej jest wirus afrykańskiego pomoru świń, którego ognisko wykryto już 100 kilometrów od granic województwa. Pomór wpływa na ceny tuczników. Zdzisław Wójcik, hodowca trzody chlewnej wyjaśniał, z jakimi problemami się borykają. - ASF wisi nad nami jak miecz Demoklesa. My za 2017 rok wyprodukowaliśmy 11 i pół miliona sztuk tuczników, co pokrywa zapotrzebowanie naszego rynku w 60 procentach, 40 procent trzeba sprowadzić. A nagminnie likwiduje się hodowle, zwłaszcza w tych małych gospodarstwach, więc liczba maleje. Pozostaje mi zadać pytanie, w którym momencie jest wina rolnika, że ASF mamy w Polsce? Według mnie w żadnym. Dlaczego mamy więc być pokrzywdzeni poprzez konieczność wprowadzenia zasad bioasekuracji? Nie obejdzie się bez pomocy państwa. Pamiętam słowa ministra rolnictwa Krzysztofa Jurgiela, który mówił, że wystąpi do Komisji Europejskiej o pieniądze na pokrycie kosztów bioasekuracji. Liczę, że nowy minister rolnictwa, znajdzie te pieniądze. Trzeba pokryć zapotrzebowanie rynku na wieprzowinę, a my produkujemy bardzo smaczne i zdrowe mięso. Obecne ceny jakoś wytrzymujemy, ale nie wiadomo, co będzie. Sprawa bezpieczeństwa żywnościowego jest sprawą priorytetową. Wymagamy od rządu, by wspierał nas w trudnych sytuacjach - mówił dobitnie Zdzisław Wójcik.\nINWESTYCJE BEZ KŁOPOTÓW\nZwracał uwagę także na potrzebę stworzenia regulacji prawnych pozwalających na swobodny rozwój na wsi. - Chcemy pracować w rolnictwie uczciwie, chcemy rozwijać swoje gospodarstwa i nie możemy być stawiani w sytuacji, że napotykamy opór ze strony mieszkańców, że rozbudowujemy chlewnie, obory, czy kurniki. Ten problem powinno się rozwiązać ustawą - zwrócił się do obecnego wśród panelistów posła Michała Cieślaka, członka sejmowej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.\nApeli było o wiele więcej. -Liczymy na wsparcie rządu w zakresie eksportu. 40 procent mleka, które produkujemy powinno zostać wyeksportowane. Wtedy możemy liczyć na odpowiednią cenę. Nie może być tak, że przez część roku dopłacamy do produkcji. Jak zareagował by pracownik etatowy, gdyby pracodawca mu powiedział, że w tym miesiącu dopłaca do pracy? My takie właśnie koszty ponosimy. Nie dziwmy się, że młodzi nie chcą przejmować gospodarstw, jeśli widzą, że mimo ogromnej pracy, nie przynosi ona dochodów. Potrzebna jest stabilizacja cen. Są w rządzie, w ministerstwie, analitycy, ekonomiści, którzy mogą wyliczyć stawki minimalne. Nie wierzę, że jeśli udało się wprowadzić zakaz handlu w niedzielę, nie uda się wprowadzić cen minimalnych dla rolników - mówił Michał Matuszczyk, wiceprezes Świętokrzyskiego Związku Hodowców Bydła i największy producent mleka w regionie.\nPiotr Żołądek, członek zarządu województwa świętokrzyskiego oraz Komisji Rolnictwa, Gospodarki Wodnej i Ochrony Środowiska również podkreślał, jak ważna jest stabilizacja, konieczność ustalenia cen minimalnych za produkty. – Żadna z branż w rolnictwie nie jest dziś zadowolona ze swoich dochodów. Nie może być tak, że rano rolnik zbiera truskawki, a po południu dowiaduje się jaka jest ich cena skupu. Nie można tworzyć długoterminowych strategii, założeń dla rolnictwa, jeśli nie mamy uregulowanych cen jednostkowych. Każdy sektor rolnictwa powinien mieć zagwarantowane ceny minimalne – mówił Piotr Żołądek.\nKONTROLE IMPORTOWANEJ ŻYWNOŚCI\nW imieniu sadowników i producentów warzyw głos zabrali Zbigniew Rewera z grupy producenckiej „Refal” oraz Mirosław Fucia, prezes Spółdzielni „Sielec”. - Bardzo jest ważne, abyśmy nie byli tak obciążeni sprawami administracyjnymi, które zabierają dużo czasu. Ważne jest abyśmy mogli sprzedawać w kraju i zagranicą. Chcielibyśmy zabezpieczyć się przed niekorzystnym importem towarów. My chcemy eksportować, zagraniczni producenci też i to jest zrozumiałe, ale chodzi o to, by owoce, które wpływają odpowiadały polskim standardom. Powinniśmy badać te towary i nie wpuszczać gorszych jakościowo - podkreślał Zbigniew Rewera.\nZ kolei Mirosław Fucia zwrócił uwagę na protesty producentów warzyw. - Co było istotne w tych akcjach, to problem przepakowywania towarów. Produkty wjeżdżają do kraju, nie są sprawdzane i badane, a tu są wkładane do odpowiednich opakowań i sprzedawane jako polskie. I to jest wielką bolączką naszych producentów. My stosujemy systemy Global G.A.P, który gwarantuje jakość i bezpieczeństwo żywności, a mamy kłopot z handlem, z wejściem na półkę. Drugi kłopot to sprawy administracyjne, wielkie utrudnienia w eksporcie w postaci absurdalnych wymogów, których nie da się spełnić - mówił Mirosław Fucia.\nCeny i kwestia zatrzymania importu produktów nie przebadanych zdominowała dyskusję, ale poruszone zostały też problem obrotu ziemią i prawa wodnego. Poseł Michał Cieślak, członek sejmowej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wszystkie uwagi zapisywał. Obiecał przekazać je do ministra rolnictwa, Jana Krzysztofa Ardanowskiego i później przekazać wyniki rozmów do rolników za pośrednictwem Echa Dnia i Strefy Agro. - Zgadzam się, że ustawa o ziemi powinna być zmieniona. Sam przygotowałem projekt ustawy, który uwalniałby obrót ziemią do dwóch hektarów, ale później się okazało, że jeszcze minister Jurgiel procedował podobne zmiany. Podejmę ten temat podczas najbliższej komisji rolnictwa - mówił poseł. - Sprawa prawa wodnego. Wiem, że instytucja Wody Polskie nie działa dobrze. Ale dajmy jej czas o organizację - apelował.\nPoseł podniósł temat suszy. - Zwracam się do każdego z rolników, by zgłaszał szkody w swoich uprawach do urzędów gmin. Strat, jakie susza wyrządziła w zbożach już nie cofniemy. Bardzo jest ważne, by jak najszybciej komisje szacujące szkody zaczęły działać - prosił. Obiecał również sprawę długości procesu wypłaty pomocy po klęskach przestawić ministrowi rolnictwa.\nEMERYTURY I BIUROKRACJA\nWiesław Mazur, rolnik z Sarbic Drugich w powiecie kieleckim, obecny na sali poruszył temat wcześniejszej emerytury. - Ja myślałem, że w przyszłym roku pójdę na wcześniejszą emeryturę. A tu jeszcze kolejne pięć lat muszę pracować, a sił już nie mam - podkreślał. - Przywróćcie poprzedni wiek emerytalny - apelował.\nBolączek jest o wiele więcej. Jak samo prawo łowieckie, wokół którego ciągle trwają prace. Z kolei rolnicy, którzy zabiegają o dotacje z programu rozwoju obszarów wiejskich podkreślali zbyt dużą ilość formalności. - Dobrze by było gdyby jeden wniosek od początku do końca pilotowała jedna osoba z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a nie kilku pracowników i każdy z innego biura w innym powiecie. To rodzi niepotrzebne komplikacje - mówił Mateusz Czarnecki, młody rolnik z Ostrowca.\nJaki będzie dalszy los postulatów rolników? Będziemy sprawdzać i dopytywać.\nNOWE Wyłączenia prądu w świętokrzyskim. Gdzie 19.10 są planowane wyłączenia prądu, a gdzie awarie?\nNOWE Smog w woj. świętokrzyskim, stan na 19.10.2021. Jakie stężenie PM2.5 i PM10?\nSmog 19.10.2021 w woj. świętokrzyskim. Ile wynosi PM10 i PM2.5? Upewnij się, czy w woj. świętokrzyskim przebywanie na zewnątrz jest bezpieczne dla zdrowia....


Rozwojowi kukurydzy przeszkadzajÄ… chÅ‚ody nocne - ZboÅ¼a/oleiste\nRozwojowi kukurydzy przeszkadzajÄ… chÅ‚ody nocne\nData: 26-05-2011, 12:22\nNa Podkarpaciu aktualnie roÅ›liny kukurydzy sÄ… w rÃ³Å¼nym stadium rozwojowym. Te wysiane w kwietniu rozwijajÄ… juÅ¼ 4-5 liÅ›ci wÅ‚aÅ›ciwych, natomiast z majowych siewÃ³w majÄ… od 1 do 3 liÅ›ci - mÃ³wi w rozmowie z portalem farmer.pl dr inÅ¼. PaweÅ‚ BereÅ› z Instytutu Ochrony RoÅ›lin PIB.\nGrudniowe notowania zbÃ³Å¼ i oleistych na Å›wiatowych gieÅ‚dach\nSpecjalista uwaÅ¼a, Å¼e intensywnemu rozwojowi kukurydzy nie sprzyjajÄ… obecnie chÅ‚ody nocne, gdy lokalnie temperatura spada do okoÅ‚o 4-6Â°C. W warunkach stosunkowo niskich temperatur ograniczone jest bowiem pobieranie skÅ‚adnikÃ³w odÅ¼ywczych, zwÅ‚aszcza fosforu i potasu, stÄ…d teÅ¼ moÅ¼na spotkaÄ‡ roÅ›liny kukurydzy z charakterystycznymi przebarwieniami.\n- Na wiÄ™kszych areaÅ‚ach wykonano dolistne dokarmianie kukurydzy, co przy utrudnionym pobieraniu korzeniowym pozwala roÅ›linom na lepszy rozwÃ³j i poprawÄ™ ich kondycji. Z poÅ›rÃ³d zagroÅ¼eÅ„ ze strony agrofagÃ³w prowadzi siÄ™ aktualnie ochronÄ™ powschodowÄ… przeciwko chwastom, a takÅ¼e (tam gdzie nie zastosowano zapraw nasiennych) zabiegi opryskiwania roÅ›lin przeciwko ploniarce zboÅ¼Ã³wce, ktÃ³rej rozwojowi sprzyjajÄ… warunki pogodowe - dodaje dr BereÅ›.\nRynek fuzji i przejÄ™Ä‡: Å»abka wskoczyÅ‚a do nowej kieszeni\nMaspex prowadzi rozmowy w sprawie przejÄ™Ä‡


Obecny czas: 20 Paź 2018, 20:38\nWysłany: 03 Mar 2009, 17:27\nJeżeli włożysz tyle samo pracy w ten film, co w robienie szumu wokół niego to będzie dobrze\nWysłany: 03 Mar 2009, 19:48\nJeżeli włoży dużo pracy to jedno co pewne to to że będzie ... ale czy już tak na przykład dobrze to niekoniecznie\nWysłany: 03 Cze 2009, 15:19\n- Film zmienia tytuł z Juma 2 na Juma: Głupiej nie będzie, staje sie oddzielnym filmem od swojego niezależnego pierwowzoru.\n- Znaleźliśmy producenta, automatycznie budżet filmu jest większy.\n- Obsada trochę się zmieniła. Jedną z najfajniejszych jak dla mnie zmian jest to że w filmie zagra Jacek Dewódzki - legenda polskeigo Rocka. Nagra również piosenke promocyjna do filmu.\n- Film zapewne wejdzie do dystrybucji w kinach studyjnych i będzie miał swoją premiere na dvd.(Już są propozycje)\n- Pierwowzór, czyli Juma, zmienia tytuł na "Juma: Prolog" i będzie dołączona na dvd jako dodatek.\n- premiera filmu to styczen 2010.\nObsada rysuje sie jak narazie tak:\nMarcin Stankiewicz – Cieniu\nMichał Płócieninik – Dresiu\nTomasz Kołomyjski – Jerzyk\nWiktor Kiełczykowski – Rozczo\nAgata Nizińska – Agata\nKonrad Kamiński – Gonzo\nSebastian Mróz – Misiek\nHubert Szklarski – Karolek\nWojciech Paszkowski – Szef klubu\nJerzy Raszkowski – Inspektor Kwiatkowski\nRobert Wrzosak – Inspektor Nowakowski\nPaweł Ptaszkiewicz - Ojciec\nDorota Bierkowska – Sklepikarka #1\nLidia Niewęgłowska-Lenarczyk – Sklepikarka #2\nRobert Oleszczuk – Matka\nJacek Dwódzki – Szemrany\nWojciech Paszkowski – Szef Mafii\nBlanka Tarnowska - Ekspedientka\nWysłany: 03 Cze 2009, 16:30\nJedyne do czego się przyczepię to do nazwania Dewódzkiego legendą rocka... please...\nPoza tym niech wam świeci...\nWysłany: 03 Cze 2009, 16:40\nWojciech Paszkowski gra dwie role?\nWysłany: 03 Cze 2009, 17:50\nHehe, pewnie nie chcecie się przyznawać do jedynki i robicie z niej taki dodatek\nRównież życzę wam sukcesu z filmem i jestem pod wrażeniem rozmachu projektu.\nJak ktoś chce poczytać więcej - www.juma2.kameraakcja.pl\nWysłany: 03 Cze 2009, 19:04\nna stronie sa nieaktualne rzeczy napisane.\nA tam błąd. Szef Klubu to Wojtek Pokora hehe. sorki\nWysłany: 03 Cze 2009, 22:14\nTylko 12 dni zdjęciowych?\nNie chcę się czepiać ale nie istnieje Sony HDR F1 - ewentualnie fx1.\nWysłany: 04 Cze 2009, 11:21\n15 dni zdjeciowych, fx1 za duzo kubicy oglądam.\nWysłany: 04 Cze 2009, 18:31\nSzef Klubu to Wojtek Pokora\nWidzę, że już jesteście kolegami z branży.\nWysłany: 19 Cze 2009, 23:09\nZdjęcia przesunięte zosały na wrzesien, aktor złamał nogę. Nie nie, nie cieszcie się To nie Stanek.\nPondato projektem jest zainteresowane tvp.\nWysłany: 19 Cze 2009, 23:35\nTo już wiem dlaczego tvp schodzi na psy.\nWysłany: 20 Cze 2009, 10:13\nNie przesadzaj, po prostu Farfał jest prezesem...\nPoza tym zobaczymy co wyjdzie z Jumy 2. To, że 1 była zdaniem większości z nas przebiciem dna kiczu i braku smaku wcale nie znaczy, że dwójka (jak to zwykle z sequelami bywa) ma być jeszcze gorsza...\nWysłany: 20 Cze 2009, 22:36\nStanek nie jest aktorem:)\nIdąc tropem filmu"Chłopaki nie płaczą" to...kaczka-to max co może z niego być\nFajnie, że zainteresowana jest TVP waszym projektem. Czekamy na konkrety w takim razie.\nWysłany: 21 Cze 2009, 23:57\nOgladalem cala jume i pogratulowac skonczonego projektu. jednak warto by sie bylo zastanowic co chcecie pokazac wtym filmie. Ok, robicie kino amatorskie wiadoma rzecz. Ale jak dla mnie humor w filmie nie moze być "jakiś" albo "ja się z tego śmieje i moi znajomi i jest ok" Jeśli wyjdzie się z takiego założenia to trudno będzie trafić do szerszej grupy odbiorców. Czytałem wcześniejsze posty i troche się zdziwiłem kiedy shadow vegeta tak ciężko przyjmował krytykę.\nOpinie tych którzy to ogladali dla mnie bylyby wazna kwestią w planowaniu nowych filmów. Wiadomo tez jest że inaczej patrzy się na swoje dzieło kiedy sie go robiło i duzo pracy sie włozylo w caly projekt, a nagle znajdzie sie 2 mądrych i krytykuja.. Ale kwestia tego zeby film faktycznie smieszył a nie był dla widza na siłe śmieszny. Pisałeś że chcesz robić "lekkie filmy" ale dla mnie ten humor był wręcz drażniacy i debilny. Przypomina mi się scena, to chyab bylo przy koncu filmu gdy wchodzi jakis policjant czy cos, a ten w okularach zaczyna sie tlumaczyc i wsypywac kumpli. Niby pomysl sceny ujdzie (chodz to jest tak oklepany motyw w tego typu filmie ze szkoda gadac) ale wykonanie odbieram tak:"postaraj siebie zrobic jak najwiekszego idiote i rob tyle smiesznych rzeczy ile mozesz to bedzie super"\nI tutaj jest caly problem, ze gdy na sile probuje sie kogos przekonac do tego że coś jest smieszne a nie daje mu się czegoś smiesznego tylko "wyrob czekoladopodobny" to widza predzej czy pozniej drazni caly film i koncowo na przykre odczucia. Taka jest moja opinia.\nJak ktos juz wczesniej zauwazyl, komedia czy horror to specyficzne gatunki filmu. I wywrotka na skorce po bananie juz nie wystarczy jak kiedys. Zycze powodzenia w pisaniu/poprawiniu scenariusza!\nWysłany: 03 Wrz 2009, 01:10\nWitam. Dodaje dwa screeny z jumy oraz link do jednego z utworow ktory znajdzie sie w filmie.\nWysłany: 03 Wrz 2009, 07:49\nwrzuć mp3 - wavy są pojemne - z tego 13MB mogłoby się zrobić spokojnie 2MB\nco do muzyki - nie do strawienia, denerwująca,banalna, nie brzmiąca, nieco mroczna i w żaden sposób nie korelująca z komediowym charakterem filmu.\nZdjęcia owszem ładne\nWysłany: 03 Wrz 2009, 10:20\nBo scena do ktorej bedzie nie bedzie komediowa. W pewnym sensie nie bedze. Miala nawiązywać do filmow Johna Carpentera, wiec dla mnei jest okej.\nWysłany: 03 Wrz 2009, 11:12\nZdjęcia robią wrażenie, ale w żaden sposób nie wyglądają jak wyjęte z komedii. Mam nadzieję, że nie będziecie mieszać pozytywnie głupkowatej komedii z jakimiś pseudopoważnymi i patetycznymi fragmentami, bo to niesmaczna mieszanka.\nMuzyka kompozycyjnie w miarę mi się podoba, tylko jest jakby źle zmiksowana i przez to uszy więdną. Jest nierytmicznie i ścieżki za bardzo się zlewają.\nWysłany: 03 Wrz 2009, 11:34\nJEst to pierwsza scena filmu ktoraq jest w zupelnie innym klimacie dopiero po tej scenie z takiego mroku i thrilerowatego klimatu zaczyna się komedia.


dodane 27.08.2012 12:15\n– Mamusiu, ty masz swoją skarbonkę? – pyta trzyletnia Ania\n– No to możesz sobie wrzucać pieniądze do mojej.\nInnym razem Ania pyta:\n– Mamusiu, czy mogę włączyć komputer?\n– Tak, Aniu.\n– To dobrze, że zapytałam, bo inaczej włączyłabym komputer bez pytania.\n– Mamo, znasz czarodziejskie słowa?\n– Znam: „Proszę, przepraszam, dziękuję”.\n– O, widzę, że też byłaś pasowana na przedszkolaka – mówi z uznaniem Ania.\nUczniowie klas III i IV ze szkoły podstawowej pisali kartkówkę ze stacji drogi krzyżowej:\nStacja V: Św. Weronika ociera nogi Panu Jezusowi.\nStacja VI: Szymon i syreny pomagają nieść krzyż Panu Jezusowi.\nMarcin w wieku lat 2,5 powiedział:\n- Au, uderzyłem się tam, gdzie jest duch.\nZdziwiliśmy się i zaczęliśmy dopytywać, o co chodzi. Marcin pokazał lewe ramię i wyjaśnił:\n- No tu, gdzie jest duch: w imię Ojca, i Syna, i Ducha...\nTrzyipółletni Marcin któregoś wieczoru przed modlitwą:\n– Dziś pomodlę się o to, żeby wolno było mówić „kurde”.\nCzteroletni Jasiu podczas odwiedzin duszpasterskich przygląda się jak na drzwiach ksiądz zapisuje: C+M+B 2012. Po czym podchodzi oburzony do mamy i pyta: „Dlaczego ksiądz może pisać po drzwiach, a ja nie?”.


Jak nie płacić fortuny za ubezpieczenie samochodu. Nowy sposób hitem w Polsce - Dziennik.pl\n10 października 2019, 12:53 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\n– Rzeczywiście składki ubezpieczeń komunikacyjnych z roku na rok rosną – powiedziała dziennik.pl Magdalena Kaca, dyrektor departamentu ubezpieczeń Volkswagen Financial Services. – Zmotywowało to zakłady ubezpieczeń do poszukiwań nowych metod oceny ryzyka. Jedną z takich metod są ubezpieczenia UBI, czyli Usage Based Insurance, gdzie składka ubezpieczeniowa zależy od stylu jazdy każdego z kierowców. Dzięki temu w czasie rzeczywistym widzą, jaki był ich styl jazdy i jakiego poziomu zniżki mogą otrzymać – wyjaśniła.\n– W sierpniu minął rok od wprowadzenia do naszej oferty ubezpieczenia i aplikacji InMobi. W tym czasie zaufało nam już ponad 8 tys. kierowców, którzy aktywnie korzystają z aplikacji. Średnia zniżka przy wznowieniu ubezpieczenia, jaką przez rok "wypracowali" klienci posługując się aplikacją InMobi wynosi 15 proc. W tym czasie nasi klienci objechali kulę ziemską wzdłuż równika ponad 87 razy, ponieważ pokonali z aplikacją InMobi ponad 3,5 mln km – wyliczyła i zapowiedziała, że pod koniec 2019 roku odbędzie się premiera nowej odsłony tej aplikacji.\nImpact InMobi ubezpieczenie samochodu wideo samochód Katwice ubezpieczenie volkswagen polisa OC


Platforma e-learningowa: Wprowadzenie do programu "Środowisko wychowawcze Księdza Bosko"\nWprowadzenie do programu "Środowisko wychowawcze K...\nWprowadzenie do programu "Środowisko wychowawcze Księdza Bosko"\nJesteśmy wezwani, aby studiować Księdza Bosko i – poprzez wydarzenia jego życia – poznawać go jako wychowawcę i pasterza, założyciela, przewodnika i prawodawcę. Chodzi tutaj o poznanie, które prowadzi do miłości, naśladowania i wzywania go. To wskazanie IX następcy Księdza Bosko, Przełożonego Generalnego Salezjanów ks. Pascuala Cháveza Villanevy, nie przestaje być aktualne, dlatego proponujemy nauczycielom i wychowawcom salezjańskich szkół, przedszkoli, ośrodków wychowawczych drogę z Księdzem Bosko, na której on sam będzie przewodnikiem. Chcemy, żeby ta intelektualna wędrówka stała się przygodą, czasem odkryć, inspiracji, dojrzewania do roli wychowawcy.\nPodstawę programu stanowi dzieło Jana Bosko, Wspomnienia Oratorium św. Franciszka Salezego 1815-1855, przekład na język polski: Krystyna Kozak, z wydania pod redakcja Aldo Giraudo (Roma, Libreria Ateneo Salesiano, 2011).\nKsiądz Bosko żył w latach 1815-1888. Czas powstawania Wspomnień Oratorium to lata 1873-1875. Autor kilkakrotnie przeglądał je, poprawiał i uzupełniał. Ostatnie polskie wydanie nakładem Wydawnictwa Salezjańskiego pochodzi z 2015 r. Wspomnienia obejmują okres 1815-1855, czyli od urodzenia Księdza Bosko do dziesięciolecia uważanego za decydujące w jego życiu.\nItinerarium Jana Bosko – przewodnik chronologiczny po Wspomnieniach Oratorium\n1815 r. rok kongresu wiedeńskiego i rok narodzenia Jana Bosko. Rodzice: Franciszek Bosko (1774-1817) i Małgorzata Occhiena (1788-1856)\n1815-1830 – wychowanie w rodzinie, na terenie Castelnuovo d’Asti\n1831-1835 – szkoła średnia\n1835-1841 – studia seminaryjne w Chieri\n1841-1844 – trzy lata pogłębienia teologiczno-duszpasterskiego w Konwikcie Kościelnym w Turynie\n1844 – przejmuje obowiązki kapelana dzieł markizy Barolo w peryferyjnej dzielnicy Valdocco\n1846 – Oratorium znajduje stałe miejsce w domu Pinardiego\n1847 – otwiera drugie Oratorium, w dzielnicy Porta Nuova\nDwulecie przełomu 1848-1849\n1851-1852 – buduje kościół św. Franciszka Salezego\n1850-1860 – decydujące dziesięciolecie w życiu św. Jana Bosko\n Na podstawie: Ksiądz Bosko w historycznym kontekście swoich czasów, Pod redakcją Francesco Motto, José Manuel Prellezo, Aldo Giraudo [w:] Źródła Salezjańskie. 1. Ksiądz Bosko i jego dzieło. Antologia, Salezjański Instytut Historyczny, Kraków 2016, ISBN 978-83-65323-13-2\n© IFMA PLJ\nLast modified: Friday, 1 October 2021, 5:01 PM\n◄ Kalendarz programu 2021\nJump to... Jump to... INFORMATOR 2021 Ochrona danych osobowych Kalendarz programu 2021 Jak czytać "Wspomnienia Oratorium"?\nJak czytać "Wspomnienia Oratorium"? ►\nKalendarz programu 2021\nJak czytać "Wspomnienia Oratorium"?


Maja Liza. Romans [Selma Lagerlöf] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00324 011244 21736530 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Selma Lagerlöf Liczba stron: 354\nISBN: 9788379505081 Data wydania: 2019-06-19\nSelma Lagerlöf Maja Liza romans Przełożył Franciszek Mirandola. Armoryka Sandomierz\nProjekt okładki: Juliusz Susak Na okładce: Adolf Pirsch (1858-1929), Guwernantka (fragment), licencja public domain, źródło: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Pirsch_-_Anna_Maria_Elisabeth_Aloyse_Chorinsky_von_Ledske_with_her_governess.jpg Wydanie według edycji z roku 1925. Pisownię nieznacznie uwspółcześniono. © Wydawnictwo Armoryka Wydawnictwo Armoryka ul. Krucza 16 27-600 Sandomierz http://www.armoryka.pl/ ISBN 978-83-7950-508-1\nBURZA. Drugiego dnia świąt Bożego Narodzenia roku Pańskiego 1800, szalała w okręgu löweńskim Wärmlandu tak straszna burza, że coś okropnego. Zdawało się, że wszystko na ziemi zostanie docna wyniszczone. Niechże nikt nie twierdzi, iż nie było przedtem i potem burz równie gwałtownych, zwłaszcza nie trzeba tego mówić osiadłemu zdawna i staremu mieszkańcowi löweńskiego okręgu, bo każdy nasłuchał się z młodu dość o tem i ma przekonanie, że burzy takiej przeżyć drugi raz niesposób. Do dziś wszyscy na pamięć wyliczyć mogą obalone płoty, rozniesione strzechy i zapadłe stajnie, pod belkami których bydło było przez dni kilka pogrzebane. Pokazują też miejsca, gdzie wybuchł pożar, niemożliwy do opanowania podczas wichury, tak że cała wieś spłonęła. Na górach też każdy był i wiedział, iż czasu nawałnicy drzewa lasu, wydarte z korzeniami, leżały pokotem, tak że dotąd wygląda tam, jakby ktoś wygolił. Wiadomo dobrze, że mówią sobie ludzie: niema wichru takiego, któryby nie przyniósł komuś coś dobrego. Nikomu atoli nie postało w głowie, by miało się to odnosić również do burzy z drugiego dnia świąt Bożego Narodzenia, która jeno szkód mnóstwo narobiła wszystkim. Spośród wszystkich atoli, najmniej chyba jakiejś korzyści od tej burzy, spodziewać się mogła „dziewczyna” z Koltorpu. Nie, zaprawdę nie przyszło jej to nawet na myśl, gdy stała tegoż ranka świątecznego na skraju lasu i patrzyła, jak wichr porywa śnieg, popiół, śmieci, oraz wszystko inne i niesie w dolinę u nóg jej leżącą, niby dymem zasutą. Nigdy nie stało jej się jeszcze w życiu tak naprzekór, a przecież miała już lat trzynaście i szło jej na czternasty. Zazwyczaj umiała zachować dobry humor, bez względu na to, coby ją spotkało, i w najcięższych chwilach nie traciła otuchy. To jednak, co się dziś działo, było wprost nie do zniesienia. Zaprawdę, omal łzy jej nie trysły z wielkich, połyskliwych oczu i nie stoczyły się po bladej, szczupłej buzi! Dziewczyna wychyliła się trochę z pośród drzew, jakby chciała spróbować mocy wichru. I zaraz też zaczął szamotać jej chuściną na głowie, bębnić po krótkim, baranim serdaczku i okręcać jej wokoło nóg spódniczkę własnej roboty tak ciasno, że omal nie upadła. Nie była sama, matka i mały braciszek znajdowali się też w lesie. Oboje mieli taką samą jak ona odzież, serdaki z białego barana i spódnice z czarnego, sztywnego fryzu. Nie mogli też nawet inaczej się ubrać, bowiem dziewczyna dziedziczyła odzież po matce, a malec dziedziczył po niej. Cała różnica pomiędzy tą trójką była w tem, że tamci dwoje, równie ciepło odziani, nie wyszli jak ona z lasu, ale stali pod osłoną drzew. Matka i mały braciszek mieli twarze równie szczupłe i blade jak dziewczyna i takież same jasne, mądre oczy, oboje też myśleli to co ona, mianowicie, że burza jest dziś dla nich istnem nieszczęściem. Byli podobnie zmartwieni i zbierało im się, zaprawdę, obojgu na płacz. Czekający w lesie, mieli atoli miny nierównie mniej desperackie od dziewczyny. Stała na samym szczycie góry, wiecie gdzie, oto akuratnie nad Bäckkofem, w broeńskiej parafji, i miała przed oczyma całą drogę, wijącą się szerokiemi zakrętami, aż do broeńskiego kościoła. Cóż widziała? Oto chłopi, jadący sankami do kościoła, zawracali wpół drogi i dążyli z powrotem do domów. Nie potrzebowała widzieć więcej, by dojść do przekonania, że jest zgoła niemożliwem, by matka i braciszek mogli przebyć dwie mile drogi, aż do Nyhofu w swartosoeńskim okręgu, dokąd byli zaproszeni na świętalny poczęstunek. Uświadomiwszy sobie to, dziewczyna mimowoli zacisnęła w pięści dłonie, tkwiące w wielkich rękawicach. W lesie, gdzie mieszkali, pośród drzew było tak zacisznie, cicho! Ach, gdybyż mieli wyobrażenie, co się dzieje na dworze, zanim dotarli do skraju boru! Niezawodnie, nie wychylaliby się nawet z domu i wolałaby to, niźli taki zawód! Trzeba wiedzieć, że dziewczynie nic nie zdawało się gorszem nad konieczność zawrócenia i wyrzeczenie się nadziei dojścia tam, dokąd zamierzała. O, gdybyż bodaj nie marzyła przez cały, długi rok, bez końca o tym drugim dniu świąt, w którym mogła pójść do Nyhofu! Jak na złość stanęły jej właśnie w tej chwili przed oczyma wielkie, buchające parą kotły i długie stoły, nakryte śnieżnemi, aż do samej ziemi sięgającemi obrusami, na których piętrzyły się całe góry kromek chleba z masłem! Ach, ileż razy powiadali sobie oboje z braciszkiem, kiedy matka nie miała im dać co jeść: na świętalnym poczęstunku u wuja w Nyhofie, w drugi dzień Bożego Narodzenia podjemy sobie do syta! Ach, ach! Myślała nad tem, że dziś właśnie gotują tam słodką zupę z rodzynkami, że będzie lemiszka ryżowa i ciastka, potrawka i kawa z doskonałą, kruchą bułeczką, a ona nie dostanie ani odrobiny z tego wszystkiego. Zawrzała wielkim gniewem i uczuła chęć wyładowania go na kimś, czy czemś. Nic takiego nie było w pobliżu, pomyślała więc tylko, że burza mogłaby mieć chyba więcej rozumu i nie zjawiać się właśnie tego dnia. Wszak było święto, wiatr nie musiał dziś obracać wiatraka, była zima, nie musiał tedy dąć w żagle i pomagać rybakom na jeziorze. Był wolny od wszelkiej pracy. Złościła się na burzę, ale to nic nie pomagało. Mieli teraz właśnie przed sobą najcięższy kawałek drogi. Musieli zejść po stromem zboczu, minąć Helgesaäter, przedostać się na wzgórza Broby, dotrzeć do Löwenu, potem do kościoła i dopiero stamtąd rozległemi polami plebańskiemi dojść do Nyhofu, drogą biegnącą przez otwartą, niezadrzewioną przestrzeń. To był. najprzykrzejszy kawałek, pod samym bowiem folwarkiem za wzgórzami Hedeby gościniec zanurzał się ponownie w las, nie było tedy żadnego niebezpieczeństwa. Po niejakim czasie nabrała przekonania, że nie jest tak znowu strasznie i trzeba spróbować. Gorzej niż zupełnie źle sprawa pójść nie mogła w każdym razie. Zadowolona była teraz nawet, widząc, że matka stoi w lesie i duma. Póki duma, może się jeszcze zdecydować iść dalej. Ach... biada, właśnie w tej chwili uczyniła matka ruch, jakby chciała zawrócić w głąb lasu, a braciszek uczynił naturalnie to samo co matka. Powzięła postanowienie i śmiało zaczęła zstępować ze stromego zbocza. Zrazu kroczyła pomału, potem coraz prędzej, bo wiatr dmuchał od tyłu, pchając ją, nakoniec poprostu musiała biegnąć. Wystrzegała się, by nie spojrzeć za siebie, bowiem matka lub brat mogli jej dać znak powrotu i wszystkoby przepadło. Była teraz niemal pewna, że wołają oboje, by stanęła. To jej jednak nie wprawiało w zakłopotanie, bo dostała się w sam pas huraganu, który hałasił i łomotał tak, że niepodobieństwem było pochwycić słowa. Nie zachodziła też obawa, że matka podbiegnie i zatrzyma ją, bowiem musiała prowadzić malca, by go wichr nie obalił i nie mogła iść szybko. Uspokoiło ją to, szła tedy, nie oglądając się wstecz. Niestety, burza była gorsza, niźli sobie wyobrażała. Ponad głową dziewczyny przelatywały ogromne czarne ptaszyska, machając skrzydłami. Pędzone wiatrem, sunęły i roztrząsały się w locie tak, że po chwili nie miały już ani skrzydeł ani nawet ciała. Ogarnęła ją zgroza, nic podobnego nie widziała bowiem dotąd, a przyszła do siebie dopiero poznawszy, że te ptaki, to wielkie okłoty słomy, wyrwane z jakiegoś dachu. Za każdym krokiem pod wiatr czuła, że powietrze zapiera jej drogę, staje dęba i chce ją wywrócić. Gdy się obróciła za wiatrem, pchał ją naprzód i chcąc iść, musiała zgiąć kolana i pochylić się jak najmocniej naprzód, gdyż tylko to dawało dostateczny opór. Ciągła walka znużyła ją wielce i wkońcu wydało jej się, że ciągnie za sobą wyładowany wózek. Wiatr dął od północy, niosąc taki zamróz, jakgdyby tańczył z trupami. Ostry i gwałtowny był, a przenikał przez serdak i spódniczkę do ciała, mrożąc niby lodem. Niewiele sobie z tego, coprawda, robiła, ale czuła, że palce nóg drętwieją jej w bucikach, szytych smolistą nicią, a nie może również ruszać palcami rąk, w włóczkowych rękawicach ukrytych. Paliły ją też uszy pod chustką, mimo to jednak kroczyła dalej, aż zeszła do samych stóp wzgórza. Dopiero znalazłszy się w dolinie, stanęła, czekając na matkę i brata. Gdy się ukazali, podeszła ku nim. — Najlepiej byłoby wrócić! — powiedziała — Do Nyhofu się i tak nie dostaniemy. Na to matka rozgniewała się, a malec także i powiedzieli oboje, że sobie wypraszają te ciągłe rządy i dyspozycje, bo sami wiedzą dobrze, co mają czynić. — O, nie! — zakończyła matka — Musisz iść, zasiąść do stołu i najeść się do syta! — Tak! — dodał malec. — Musisz najeść się tyle wiatru, by ci starczyło na cały miesiąc! Matka i brat poszli dalej, a ona musiała rada nierada iść za nimi. Gdy dotarli do Uwhofu, spotkali Lotę-latawicę i Jasia-dziadusia. Oboje byli nawykli do każdej pogody, włócząc się po żebrach w świątek, czy piątek, a mimo to zobaczywszy idących, złożyli dłonie koło ust i poradzili im, by co prędzej wracali, bo nad jeziorem jest tak strasznie zimno, że na pewno pomarzną wszyscy. Mimo to matka i malec poszli dalej. Dotąd czuli urazę do smarkuli i chcieli jej dać poznać całą okropność burzy, aż do syta. Po pewnym czasie spotkali konia Eryka z Falli. Kroczył sam, ciągnąc puste sanki prosto do domu, nie troszcząc się o swego pana, któremu wichr zerwał kapelusz i który teraz właśnie biegał wzdłuż płotów, przełaził niskie murki, otaczające zagrody i nużał się w głębokich rowach. Znudziło mu się poprostu stanie, więc ruszył przed siebie. Ale matka i malec mieli takie miny, jakby się im to wszystko wcale dziwnem nie wydawało. Szli poprostu dalej i basta. Nie zatrzymali się ni razu, aż dotarli do wzgórz pod Broby. Tam wpadli odrazu w wielki tłum ludzi, koni i sanek. Wszyscy czekali tu, nie mogąc ruszyć dalej. Bo oto stała się rzecz dziwna. Wielka jodla brobska, najwyższa w całej okolicy, widoczna zdala, jak szczyt Gurlity, została przez wichr obalona i leżała teraz wpoprzek drogi. A właśnie miał się odbyć w pobliskim kościele brobskim ślub Ja na z Gulläsy i Brity z Kringäsy. Stary Jan Jansa z Gulläsy; matka panny młodej z Kringäsy, oraz sąsiedzi, krewni, grajek Jöns, piękna Gunara z Högsjö i wiele innych osób, mających stanowić orszak ślubny, czekali, niewiadomo na co, i ruszyć dalej nie mogli. Gadali jeden przez drugiego i opowiadali, że dwa razy już zatrzymały ich obalone burzą drzewa, że dotąd je usuwali, ale tej jedli w żaden sposób rady nie dadzą. Ojciec pana młodego krążył pośród zebranych, traktując ich wódką, ale nie pomagało to wcale do dalszej podróży. Narzeczona wysiadła z sanek, płakała z powodu tak licznych przeszkód na drodze do kościoła, a wichr wyszarpywał tiulowe róże i zielone jedwabne listki, któremi był przyozdobiony jej strój ślubny, tak że ludziom, jadącym później tędy, wydać się mogło, iż burza znalazła dziki krzak róży w jakimś czarodziejskim lesie i porwała z sobą kwiaty i liście, rozsiewając je po śnieżnej, zimowej bieli wokół. Leżąca wpoprzek drogi jedla nie zdołała jednak powstrzymać matki i malca, podleźli pod nią poprostu i szli dalej, bowiem żywili przekonanie, że dziewczyna niedość ma jeszcze burzy. Dotarli z trudem do rozstaja, gdzie stała gospoda brobska. Tu ujrzeli majorową Samzeliusową, jadącą parokonnemi, krytemi saniami. Dopiero widząc, że majorowa siedzi pod budą, pojęli dobrze, jak straszną jest naprawdę dzisiejsza niepogoda, bowiem majorowa nie bała się dosłownie niczego. Ujrzawszy ich, majorowa wystawiła z pod budy dłoń ściśniętą w pięść, pogroziła im i krzyknęła głosem tak potężnym, że mimo wichru wyraźnie usłyszeli słowa: — Zabieraj się natychmiast do domu, Marit z Koltorpu! Jakże możesz wychodzić z dziećmi w czasie, kiedy ja sama nawet muszę jechać krytemi sankami! Ale matka i malec pomyśleli sobie, że dziewczynie dobrze zrobi, gdy jeszcze przez chwilę pomocuje się z wichrem. Dotarli wreszcie do mostu rzuconego ponad wąskiem ramieniem średniego i górnego Löwenu i tu musieli iść zgarbieni, trzymając się poręczy. Burza szalała w tem miejscu gorzej niźli gdzieindziej, toteż natychmiast zmiótłby ich wiatr na lód, gdyby się jeno wyprostować poważyli. Po szczęśliwem przejściu mostu, znaleźli się akuratnie na pół drogi do Nyhofu i dziewczyna zaczęła przypuszczać, że może, mimo wszystko zdążą na poczęstunek świętalny. Ledwie jednak to pomyślała, zjawiła się nagle nowa przeszkoda. Malec nie mógł widocznie znieść straszliwego lodowatego wichru, wiejącego na moście, bo rzucił się zimny jak sopel lodu na ziemię i nie chciał się ruszyć. Matka podniosła go, zaczęła trząść i nacierać, wkońcu podążyła z nim do pierwszego z brzegu domu. Dziewczyna przelękła się bardzo i pobiegła za matką. Nie wiedziała co ma czynić, uświadamiała sobie tylko, że jeśli braciszek jej zamarznie, to jej to będzie winą. Gdyby nie jej uwaga, byłaby matka niewątpliwie zawróciła do domu. W domu, do którego weszli, mieszkali bardzo dobrzy ludzie, którzy oświadczyli, że gości nie puszczą, dopóki nie ustanie burza i nie chcieli słuchać o niczem innem. Powiadali też, że prawdziwe mieli szczęście, iż do nich wstąpili, bo gdyby byli szli dalej, choćby tylko do plebanji, zamarzliby na pewno wszyscy troje. Wydawało się, jakoby matka była uradowana, iż znaleźli się pod dachem. Siedziała uśmiechnięta, spokojna, jakby jej całkiem wyszło z pamięci, że teraz oto właśnie kręcą się w Nyhofie rożny, a z wielkich kotłów, pełnych mięsiwa, zbierają kucharki warzęchami tłuszcz. Gospodarstwo nagadali się do syta, powtarzając raz po raz, jak to dobrze się stało, że wędrowcy do nich wstąpili, potem zaś przyszło im na myśl zapytać, z jakiego właściwie powodu wyruszyli z domu, czy ich może burza zaskoczyła w powrocie z kościoła? Matka opowiedziała, dlaczego wyszli z domu. Mieli udać się do Pera Jansy do Nyhofu, który jest jej szwagrem, mimo że jest bogaty, a mąż jej był wielkim biedakiem. Drugiego dnia świąt daje on co roku wielkie przyjęcie, a jako szwagierka jest na nie oczywiście zaproszona. Wiedziała dobrze, coprawda, że niepogoda jest straszna, ale uczta owa jest jedyną w ciągu roku dla nich sposobnością zabawienia się i nasycenia do woli. Gdy to usłyszeli zacni ludziska, zaczęli na nowo biadać i żałować matki z powodu, że nie może iść do Pera Jansy na przyjęcie, bo tam niezawodnie wszystkiego pod dostatkiem i zabawa, co się zowie. Ale niesposób próbować nawet ruszać w burzę, gdyż życie musiałaby narazić poprostu. Matka potakiwała im i zdawało się, że niczem jest dla niej siedzieć oto spokojnie w domostwie biedaków, podczas gdy czeka na nią niedaleko tyle przeróżnych przysmaków. — Gdybyście nie miała z sobą dzieci — powiedział wkońcu gospodarz — możeby się wam jednak udało dotrzeć do Nyhofu! I na to zgodziła się matka ochotnie. Tak, zdążyłaby może na przyjęcie, powiedziała, gdyby nie to że ma z sobą dzieci, których narażać w tak okropny czas nie ma odwagi. Nie, nie, nie było żadnej rady, wszyscy to wiedzieli dobrze, ale mimo to zacni gospodarze bardzo żałowali matki. Widać było całkiem wyraźnie, jak im to jest przykre. Nagle wpadła gospodyni doskonała myśl, tak że rozradowała się wielce. — Mam coś! — zawołała — Jeśli macie ochotę iść sama, to dzieci możecie zostawić u nas! Oboje, mąż i żona uszczęśliwieni byli tym pomysłem i zachodzili w głowę, czemu odrazu tej imyśli nie powzięli. Matka wymawiała się trochę zrazu, ale niebawem uległa. Potem ułożono się, że dzieci zostaną w gościnie do końca dnia, a nawet przez noc, a matka zabierze je, wracając nazajutrz. Matka poszła, a dzieci zostały. Teraz przepadła już cała nadzieja na wspaniałą ucztę świąteczną. Dziewczyna czuła to dobrze. Cóżby jednak pomogło, choćby była powiedziała, że chce iść z matką? Ci przezacni, gościnni ludzie nie byliby jej pewnie puścili, a także nie można było przecież zostawić malca samego. Gospodarze usiłowali zabawić dziewczynę i rozweselić ją potrochu, ale nie pisnęła słówka, a nawet obracała się ciągle plecami do nich, wkońcu stanęła przy oknie i zapatrzyła się na dwie wielkie brzozy, kiwające się gwałtownie w wichurze, jakby jej wybijały pokłony. Stała u okna, a w sercu jej kotłowały najrozmaitsze uczucia. Pomiędzy innemi pragnęła przez chwilę, by burza rzuciła się z całą siłą na gościnny dom, rozniosła go na wszystkie strony, a ona mogła wyjść na świat. Ach... cóż to się dzieje, przemknęło jej przez myśl! Patrząc na brzozy, spostrzegła rzecz zgoła dziwną, oto chwiały się one z każdą chwilą coraz to mniej, tak że wydało jej się, iż cichnie hałas i łomot, a śmieci i słoma nie latają już w powietrzu. Dziewczyna nie wiedziała, czy ma wierzyć własnym oczom, ale tak było w istocie. Na polu uspokoiło się wszystko nagle do tego stopnia, że długie witki brzóz ledwo lekko drżały. Gospodarze nie zauważyli tego i bawili się z chłopczyną, aż musiała ich zawiadomić, że burza ustała. Zdziwili się ogromnie oboje i wyrazili żal, że nie stało się to trochę wcześniej, bo w takim razie dzieci byłyby zdążyły również na ucztę. Wiedzieli dobrze i przyznawali ochotnie, że siedzenie bez celu przez tyle godzin w obcym domu nie ma w sobie nic zachwycającego. Dziewczyna wysłuchała do końca, a potem powiedziała, że gdyby jej pozwolono, doszłaby teraz razem z bratem do Nyhofu. Gościniec biegnie prosto, jak strzelił, zabłądzić tedy nie może, a w biały dzień nie stanie im się przecież nic złego. Gospodarze byli to widać ludzie naprawdę bardzo dobrzy, nie chcący nikomu psuć uciechy, bo zgodzili się zaraz i pozwolili dzieciom iść. Wszystko się tedy zmieniło na dobre, wiatr ustał, chmury rozpierzchły się, droga doskonała i łatwa, a nadewszystko nie było tu nikogo, ktoby mógł dzieci zawrócić i zamknąć w izbie, gdy iść chciały. Jedno tylko niepokoiło dziewczynę. Wydało jej się, że słońce zniża się jakoś zbyt szybko na południowej stronie nieba. Tak, stanowczo osuwało się za prędko. Nie wiedziała, która może być godzina. Ukłuła ją nagle w serce myśl, że może już późno, a w Nyhofie wszyscy siedzą właśnie w najlepsze przy stole. Tymczasem jeszcze cała mila drogi przed nimi. Czyż zdążą na czas, czy może zastaną jeno puste półmiski i ogryzione kości? Chłopiec miał dopiero siedm lat i nie mógł iść prędko, ponadto tyle dziś przeżył, że mu to odebrało rzeźkość i odwagę. Doszli właśnie do doliny u stóp brobskich wzgórz i dziewczyna przystanęła, ogarniając spojrzeniem świeżo zamarzłe, lśniące połyskliwym lodem jezioro löweńskie. Spytała brata, czy nie pamięta, kiedy to matka, wróciwszy do domu, powiedziała im, że Löwen zamarzł. Dziwiła się bardzo, że jezioro zamarzło jeszcze przed Bożem Narodzeniem i przez cały wieczór mówili o tem. — Pamiętani! — odparł malec — Było to w wilję wigilji! Wiem dobrze. — Ha... więc od czterech, już dni jezioro zamarznięte — powiedziała — lód musi być mocny i uniesie nas na pewno. Chłopak ożywił się zaraz, zrozumiawszy, że siostra chce obrać drogę przez lód. — Tak, tak! — zawołał wesoło — Pojedziemy lodem aż do Nyhofu! — Nyhof położony jest nad wodą, będzie nam tedy najbliżej! — zauważyła. Jednocześnie zawahała się, ale malec zaczął nalegać. Nie chciał wcale iść drogą. Uparł się, by niezwłocznie zeszli na lód. — Musisz powiedzieć mamie, że to ty chciałeś! — rzekła — Na ciebie nie będzie się gniewała. Do jeziora nie było daleko, niebawem też dzieci stały na lodzie. Był gładki, lśniący i równy. Nie mógł być piękniejszy, ni bardziej błyszczeć. Dzieci ujęły się za ręce, zaczęły ślizgać, coraz to bardziej oddalając się od brzegu. Hej! Było to dużo lepsze niż wędrowanie po nudnym gościńcu. Pewni byli, że w ten sposób zdążą do Nykofu jeszcze przed końcem uczty. Nagle posłyszała dziewczyna za sobą szum i łomot. Poznała zaraz co to takiego. Nie potrzebowała nawet patrzeć za siebie, czuła na plecach całe niebezpieczeństwo. Burza rozpętała się na nowo. Wydało się, że ucichła poto jeno, by dzieci zwabić na lód. Teraz zaczęła na nowo dokazywać, rzuciła się na nie i poprzewracała. Nie, niesposób było iść dalej lodem, od ponownego wybuchu burzy nie mogli się utrzymać na nogach. Nie było innej rady jak wracać na brzeg. Zaczęli zdążać doń z mozołem, na czworakach i oboje stracili całą otuchę. Dziewczyna zrozumiała, że jest teraz wraz z małym braciszkiem w sytuacji zgoła rozpaczliwej. Jakże zdołają dostać się pomiędzy ludzi? Jeziorem iść się dalej nie dało, a na brzegu w miejscu, do którego dotarli, widniała jeno stroma góra, ciemniał las, a nawet drogi nie było. Ach! Biedny malec opadł z sił, bał się i płakał. Dziewczyna stała na brzegu, nie wiedząc co począć. Nagle przyszło jej na myśl, jak to często zjeżdżali z góry obok domu, gdy była pokryta lodem i śniegiem. Zaraz też zaczęła zbierać gałęzie i składać na dwa stosy. Skończywszy, posadziła na jednej brata i, czołgając się na czworakach, zepchnęła go na lód. Znalazłszy się w silnym prądzie wichru, siadła na drugiej kupce, każde wzięło ponadto do rąk dużą gałąź jodłową i trzymało ją przeciw wichrowi. Hej, hej! — wrzasła burza — Hej, hej! Potrząsała nimi, przewracała, jakby chciała się namyśleć, co ma właściwie czynić. Nagłe powzięła postanowienie, wichr uderzył z całą mocą, a oni pojechali. Jechali wspaniale, błyskawicznie, a nawet nie czuli teraz wiatru, ni zimna. Gdyby nie mknący obok nich szybko brzeg, sądziliby, że siedzą spokojnie w miejscu. Malec krzyczał na całe gardło z radości, ale dziewczyna siedziała na swojej kupce z zaciśniętemi ustami i rozglądała się bacznie, czy nie napotka jakiejś nowej przeszkody, dzielącej ich od świętalnego poczęstunku. Była to najszybsza podróż w życiu dzieci. W ciągu kilkunastu minut zobaczyli przed sobą wsunięty w jezioro przylądek, na którym stały zabudowania Nyhofu. Właśnie miano zasiadać do kolacji, gdy dzieci ukazały się w dali, na lodzie. Wszyscy wybiegli co prędzej by zobaczyć, co to za dziwną jakaś rzecz jedzie przez jezioro. Trudno wysłowić, jak się wszyscy dziwowali, poznawszy dzieci. MNie mogli się dość nadziwić Per Jansa i żona Pera Jansy, sam proboszcz i wszyscy goście. Nie było temu końca. Jedna jedyna tylko matka nie wyglądała wcale na zdziwioną. — Ta dziewczyna nie ustępuje nigdy! — powiedziała — Musi się stać to, co chce. Przez cały czas, rzec można, spodziewałam się, że przyjedzie powietrzem na miotle. Przez cały wieczór wszyscy mówili o dziewczynce, chwalili ją i zapewniali, że zostanie dzielną gospodynią domu. Była najważniejszą osobą. Pastorowa zaprosiła matkę do siebie na kanapę i rozmawiała z nią przez długą chwilę, a ciągle o dzielnej dziewczynce. Matka powiedziała, że chociaż ta jest jeszcze mała, umie już bardzo porządnie prząść i czesać, wełnę, a przez całe lato zbierała jagody i nosiła na sprzedaż do Helgesäteru. Kapitan darował jej elementarz, a jedna z panien helgesäterskich pomogła jej trochę, tak, że nauczyła się czytać i pisać. Proboszcz swartsjoeński był przez długie lata wdowcem, a ożenił się powtórnie dopiero zeszłego lata. Nowa pastorowa była niska, szczupła i miała konopiaste, niemal białe włosy. Cera jej twarzy była delikatna i bez zmarszczek, tak że nikt w świecie nie mógłby określić, w jakim jest wieku. Miała opinję niesłychanie dzielnej pani domu, a ludzie powiadali też, że gdy jeno rzuci na kogoś okiem, natychmiast wie, ile jest wart. Pastorowa powiedziała matce, że od dłuższego już czasu ma zamiar przyjąć małą dziewczynkę do domu, do obsługi swej pasierbicy. Dotychczas funkcje te pełniła pokojówka, ale ponieważ chce, by więcej zajęła się tkaniem, przeto zdecydowałaby się na pomocnicę. Spytała matki, czy miałaby coś przeciw temu, by córka wstąpiła w jesieni do służby na plebanji. Coś przeciw temu? Dziwne pytanie! Matka nie mogła sobie wyobrazić większego szczęścia dla dziewczyny, niż służba w Löwdali. Pastorowa śledziła przez cały wieczór małą oczyma. Zdawało się, że nie może myśleć o nikim prócz niej. Po chwili przywołała ponownie matkę. — Czy to prawda — spytała — że dziewczyna umie czytać i pisać? Matka zaręczyła uroczyście, że jest to najrzetelniejsza prawda. — No to, w takim razie ułóżmy się, że zaraz pojedzie do Löwdali! — zaproponowała pastorowa — Możecie wracać do domu na Löwdalę i dziewczyna zostałaby na plebanji. Tak też postanowiono. Ale i potem jeszcze pastorowa obserwowała dziewczynę jak poprzednio, tak jakby się jej nie mogła napatrzyć. I znowu po chwili wyraziła, chęć pomówienia z Marit z Koltorpu. — Jak jej na imię? — spytała. — Eleonora, ale zwiemy ją krótko Norą. — Więc to szczera prawda, że umie pisać? — spytała raz jeszcze pastorowa. — Nie mówicie tego przez pychę? — Nie, nie. — zaręczyła matka — to jest najświętsza prawda! — Ano, w takim razie najlepiej będzie, jeśli jeszcze dziś wieczór pojedzie razem z nami sankami do Löwdali! — zadecydowała pastorowa. — Właśnie mi bardzo potrzeba takiej dziewczyny, tedy może zaraz objąć służbę. Oczywiście stało się wedle życzenia pastorowej, bo zaliczała się do osób, którym trudno czegoś odmówić i sprzeciwiać się jej nie było sposobu.\nKOŁOWROTKI. Wielki, dalarneński zegar szalkowy, stojący w pokoiku obok kuchni, tak zwanej komorze, wydzwonił godzinę szóstą z takim hałasem, jak gdyby ciężkie wagi miały zamiar spaść na samo dno piekła. Zbudziło to dziewczynę, śpiącą na trzech zestawionych krzesłach. Było to legowisko nader chwiejne, ale wrócili późno i musiała zadowolić się tem naprędce przysposobionem posłaniem. Zeskoczyła, na ziemię, krzyknęła głośno i wybiegła na środek izby. Śniło jej się, że leży w trumnie i ma zostać pochowaną, a dzwony kościelne biją jej na pogrzeb właśnie. Stanąwszy bosemi stopami na zimnej podłodze, przyszła zaraz do siebie i oprzytomniała. Pewnie nikt nie usłyszał jej okrzyku! Ach, straszny byłby wstyd, gdyby ktoś z nią spał razem w komorze. Coś okropnego! Dziewczęta służebne wyśmiałyby ją na pewno, gdyby posłyszały, że się zlękła zegara. Nie pojmowała zresztą wcale dlaczego się przestraszyła. W domu nie było, coprawda, zegara, ale w Nyhofie stało i wisiało ich kilka w sali i mniejszych pokojach mieszkalnych, wiedziała też dobrze, co to zegar i jak bije. W komorze nie było całkiem ciemno. W rogu widniało ognisko z kilku tlejącemi polanami, tak że mogła się rozejrzyć. Nie, dzięki Bogu, nie było prócz niej nikogo w stancji. Wąska, drewniana ławka z oparciem, na której leżała mamzel Maja Liza, gdy dziewczyna przybyła w nocy, pusta już była, a w dodatku bez pościeli, przysposobiona na dzień. Jeśli zaś wstała już mamzel Maja Liza, to i jej pora ubierać się, oczywiście. Umyśliła przyłożyć do ognia polano, by przy jego świetle znaleźć pończochy, trzewiki i resztę odzieży. W takim razie mogła być w mig gotową. Jakaż to dziwna rzecz! Oto znajdowała się w komorze na löwdalskiej plebanji, gdzie matka jej była swego czasu niańką, zanim wyszła za ojca. Ciekawa, czy jej się tu będzie równie jak matce podobać i czy przywyknie do tego miejsca? Na, calem świecie nie było nikogo, z wyjątkiem syna oczywiście, kogoby matka równie kochała jak pastorównę. Mówiła o niej zawsze niby o jakiejś księżniczce. Ach, ileż się naopowiadała! Pastorówna była piękna. Ile razy jechała drogą, ludzie porzucali robotę, biegli i stawali u płotów, by ją zobaczyć choć na chwilę. Proboszcz miał w parafji wielkie znaczenie, ale mawiał zawsze, że jest jeno przybłędą w porównaniu z córką i ludzie sobie z niego niewiele co robią. Przybył tu niedawno, podczas gdy ona pochodzi ze starego, plebańskiego rodu, osiadłego od stu lat w parafii i odziedziczy też Löwdalę i plebanję po jego śmierci. Czasem gniewało ją niemal nawet to ciągłe opowiadanie o pastorównie. Matka powtarzała nieustannie jedno w kółko, zupełnie jakby nie było innych ludzi na świecie, lub z nią się równać nie mogli. Teraz jednak cieszyło ją bardzo, że nakoniec zobaczy pastorównę. Radaby była zrozumieć też, skąd pochodzi ów hałas, dochodzący ją przez cały czas ubierania. Nie jest to już pewnie wczorajsza burza, nie od niej to huczało jej w uszach! A może zresztą rozpętała się na nowo? Nie, nie, hałas był zgoła inny, równiejszy, zupełnie jednostajny, przypominający dudnienie młyna. Skończyła się ubierać i otworzyła drzwi kuchenne. Teraz już nie dziwowała się przyczynie hałasu. Cała kuchnia pełna była prządek i kołowrotków. Jeden kołowrotek za drugim, jedna prządka za drugą... dziewczyna dojrzeć nie mogła końca, szeregu. Zatrzymała się w progu, gdyż uczuła nagły zawrót głowy. Widywała już trzy, razem warczące kołowrotki w jednej stancji, tak, tyle ich widywała, tu jednak znajdowało się takie mnóstwo, że zadała sobie mimowoli pytanie, czy umie wogóle tak daleko liczyć... W kuchni panował mrok, dlatego też nie mogła się zorjentować odrazu. Kilka żywicznych kłodzin jałowca płonęło na ruszcie paleniska, żelazną sztabą przymocowanego do komina. Stanowiło to całe oświetlenie. Pozatem dlatego jeszcze widać, niczego wyraźnie nie było, bo kołowrotki i prządki okrywała gęsta chmura pyłu, wzbitego w powietrze przędzeniem. Koniec końcem czegoś podobnego nie widziała dotąd w życiu. Stała w progu, zapatrzona w biegnące koła, ruszające się pedały, zręczne, błyskające palce prządek, a w głowie kręciło jej się coraz to bardziej. Chcąc się opanować i pokonać to przykre wrażenie, zaczęła sobie zadawać pytania. Tak radziła zawsze matka. — Ile też przędzie się w tej kuchni motków w ciągu jednego ranka? Ile też pęków takich motków wisieć już może w składzie na piętrze? Ile też tkackich warsztatów musi się puścić w ruch na wiosnę, by zetkać wszystką tę przędzę. Ile też postawów płótna musi się potem blichować... Ile też... Zawrót głowy minął zupełnie, tak, że mogła zaryzykować przejście pomiędzy kołowrotkami. Nie było ich zresztą tak niesłychanie dużo, jak zrazu sądziła, ale także nie mało. Stały długim szeregiem, a raczej rozwartym kręgiem, od ogniska aż do drzwi wchodowych. Tuż przy niem, oświecona płomieniem polan, siedziała pastorowa przy kołowrotku żółto lakierowanym i przędła biały len, za nią, jak się przynajmniej zdawało przybyłej, przędła wełnę na czerwono i zielono malowanym kołowrotku stara klucznica, o której jej opowiadała matka. Za nią siedziało parę dziewcząt, mianowicie kucharka, pokojówka, podręczna i dziewka stajenna, a wszystkie przędły na zwykłych, niemalowanych kołowrotkach. Za niemi wszystkiemi przędła konopie na starym zniszczonym kołowrotku garbata komornica, a na samym końcu, pod drzwiami, w prądzie przeciągu, idącego od wejścia, zatopiona w cieniu siedziała jeszcze jedna osoba i przędła. W kołowrotku tej ostatniej pracownicy brakło trzech sprych koła, sznur rozpędowy był kilka razy związany, zaś pedał wytarty i chwiejnie osadzony. Przędła ordynarne konopie, pełne guzów i zadzior, tak że gdzieindziej nie warto było ich poprostu nakładać na wrzeciono. Prządka pracowała mimo to zręcznie, jak te, które przędły najprzedniejszy len. Dziewczyna nie mogła sobie wyobrazić, kimby mogła być ta ostatnia osoba, i po chwili zadecydowała w duchu, że pastorowa musiała wziąć na plebanję jakąś dziewczynę dla nauki przędzenia. — Biedaczko! — pomyślała — Nie dobrze ci się tu dzieje. Nie cieszysz się, najwidoczniej, łaskami pastorowej. W kuchni, poza wyliczonemi tu osobami, nie było nikogo więcej i dziewczyna nie mogła teraz zrozumieć jak to się jej wydawało zrazu, że otacza ją mnóstwo osób. Wszystkie razem przędły i przędły. Gdy matka przędła, przyśpiewywała sobie, albo opowiadała historyjki, tutaj jednak wszystkie prządki milczały jak zaklęte. Pastorowa wezwała ją skinieniem i kazała sobie podawać rozczesane pięknie przędziwo z kosza, stojącego na ziemi, tak by się nie potrzebowała schylać po każde pasmo. Dziewczyna musiała to robić przez czas niezmiernie długi, koła warczały wokół, wahały się w dół i do góry pedały, wrzeciona wirowały, a dziewczyna uczuła ponowny zawrót głowy, to też chcąc się pozbyć tego uczucia, zaczęła, sobie znowu zadawać rozsądne i konkretne pytania. — Ile też motków wełny przędzie się tutaj w ciągu jednego poranka? Ile takich motków znajduje się już w składzie na piętrze...? Jakże to jednak dziwne, że dotąd nie widziała pastorówny! Mogła ona tu równie dobrze jak proboszczowa siedzieć i prząść! Chociaż nie, cóż za myśli, proboszczówna była zbyt wykwitną damą, by siedzieć tu pośród służebnych i prząść! Wszakże to coś jakby księżniczka ta proboszczówna! Odziedziczy w spadku Löwdalę i całą parafję. Siedzi sobie teraz pewnie w salonie na kanapie i haftuje jedwabne kwiaty na brokacie... Ale cóż się to stało? Pewnie któraś z prządek zrobiła coś niewłaściwego, bo oto pastorowa obróciła kilkakrotnie głowę ku drzwiom. Minęło sporo czasu i zaczęło już na dobre świtać. Blady blask przeniknął przez małe szybki okien. Można było dostrzec nawet z głębi kuchni, ta m gdzie stała dziewczyna, że prządka siedząca pod drzwiami przestała pracować. Nie spała, jeno oparła dłoń na kole i patrzyła przed siebie, ale zdało się, że nie dostrzega wcale tego, co się dzieje w kuchni. Nie spostrzegła co najmniej na pewno, że zwraca uwagę pastorowej na to, iż kołowrotek jej umilkł od chwili. Prządka ta miała dziwnie łagodny, słodki wyraz twarzy i wielkie, zadumane, błękitne oczy. Nie zaprzestała pracować przez lenistwo, o nie, to było widać najdokładniej, uległa jeno potrzebie posiedzenia przez chwilę bez ruchu i podumania sobie. Z każdą upływającą minutą pastorowa zaciskała mocniej usta, tak że twarz jej przybrała wreszcie wyraz srogi, wzbudzający porządny strach w patrzących. Zatrzymała swój kołowrotek i wstała. Tamta jednak siedząca bez ruchu nie widziała wcale, że proboszczowa zbliża się ku drzwiom, wymijając kołowrotki. Nie ruszyła się, aż pastorowa stanęła przed nią i położyła jej dłoń na karku. Wydała lekki okrzyk i uczyniła gest uwolnienia się od dotknięcia. Ale pastorowa trzymała silnie w dłoni kark ofiary, podniosła jej twarz w górę, drugą ręką zerwała z wrzeciona garść skudłaczonych, pełnych zadzior konopi i, przyciskając je do twarzy prządki, tarła niemi po jej oczach, czole i policzkach przez dobrą chwilę. — Pracujemy wszystkie dla ciebie jeno — rzekła twardym głosem — a ty sama śpisz sobie w najlepsze? Przybyła omal nie krzyknęła z przerażenia. Nie... nie, to chyba niemożliwe! Więc to jest pastorówna? A jednak inaczej być nie mogło, dla kogóżby innego bowiem mieli pracować wszyscy? Naostatek potrząsnęła jeszcze pastorowa porządnie głową nieszczęsnej prządki, rzuciła na ziemię konopie i wróciła na swoje miejsce. W tejże jednak chwili wstała klucznica z krzesła i odsunęła swój kołowrotek, a uczyniły to wraz z nią wszystkie dziewczęta i komornica. Pastorowa obróciła się ku klucznicy i spojrzała na nią osłupiałym wzrokiem. — Pani pastorowa wie zapewne — rzekła klucznica — że czeladź nie pracuje na plebanji przez cały ciąg świąt Bożego Narodzenia. Bywaliśmy zawsze wolni i mogliśmy pracować dla siebie samych. Pani pastorowa wie także, że jeśli udamy się do pana pastora i spytamy, powie, by tak zostało jak bywało dawnemi laty. Przędłyśmy przez cały ranek dlatego że mamzel Maja Liza prosiła nas, byśmy się nie sprzeciwiały pani pastorowej. Ale teraz przestajemy, widząc, że się pani z nią mimo to obchodzi tak jak zawsze. Po tych słowach klucznica i wszystkie prządki podniosły swe kołowrotki w zamiarze wyniesienia ich z kuchni. Pastorowa zerwała się i zastąpiła drzwi. — Ni jeden kołowrotek wbrew mej woli nie zostanie wyniesiony! — zawołała. Ale klucznica czuła, że prawo ma po swej stronie, przeto bez wahania zbliżyła się do swej chlebodawczyni. Zdawało się, że teraz musi nastąpić lada moment coś strasznego. Tymczasem, o dziwo, nastąpiła rzecz zgoła nieoczekiwana. Pastorowa rozejrzała się wokoło, jakby szukając osoby, chcącej jej przyjść z pomocą. Oczy jej spoczęły na nowoprzybyłej. Ale dziewczyna ptarzyła na nią przerażona, skamieniała, jakby ujrzała istną czarownicę. W zachowaniu pastorowej zaszła teraz zupełna zmiana. Odstąpiła od drzwi w chwili, gdy klucznica znajdowała się o krok od niej, i rzekła: — Obyczaj pozostanie obyczajem! Jeśli rzecz tak się w istocie ma, jak Kajsa powiada, i czeladź wolna bywa podczas świąt, to niechże już będzie. Ale mogłyście mi to, sądzę, powiedzieć spokojnie i wytłumaczyć, a nie powoływać się na swe prawa. — Uczynimy to pewnie następnym razem! — odrzuciła ze złością klucznica. Nie doszło jednak do sprzeczki, bowiem w tejże chwili właśnie rozległ się lekki dźwięk dzwonka z głębi domu. — Pan pastor dzwoni na modlitwę poranną! — zauważyła. klucznica — Musimy zostawić kołowrotki, wyniesiemy je później. Czeladź wyszła z kuchni, ale dziewczyna nie uszyła się krokiem. Skamieniała, rozmyślała nad tem jak to być może, by właśnie owa prządka przy samych drzwiach siedząca i najordynarniejszą przędzę mająca na połamanym kołowrotku; mogła być pastorówną! Był to wszakże grzech ciężki, był to wstyd okropny! Ach, gdybyż matka wiedziała! Opróżniła się wielka kuchnia. Na samym końcu za wszystkiemi kroczyła pastorówna. Zbliżywszy się do dziewczyny, podała jej nagle rękę i rzekła: — Pójdzież także na modlitwę poranną! Nieprawdaż? Głos jej był słodki, miły, a dłoń miękka i delikatna. Dziewczyna wsunęła w nią, nieśmiało zrazu, swą rączynę. Ale w miarę jak obie kroczyły przed siebie, palce dziecka coraz to mocniej ogarniały dłoń Maji Lizy, gdy zaś stanęły pod drzwiami gabinetu proboszcza, pastorówna nachyliła się ku przybyłej i szepnęła: — Słyszałam, że jesteś córeczką mej dawnej niańki, Marity z Koltorpu? — Tak — odrzekła dziewczynka — i przybyłam by panience pomagać! Maja Liza uśmiechnęła się i odparła: — Tak, tak, w istocie potrzebuję czyjejś pomocy!\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Maja_Liza__Romans-ebookRO/p00664765i006" target="_blank" title="Maja Liza. Romans [Selma Lagerlöf] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Maja Liza. Romans [Selma Lagerlöf] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Tak polecamy Sprzątanie Poznań − parafiapakoslaw.pl\nWiadomo, iż wszyscy nie lubimy sprzątać, nieważne czy mamy do posprzątania dom czy przestrzeń biurową. Każdy z nas jednakże by chciał aby jakaś osoba nas zastąpiła. Mycie posadzki, ścieranie kurzy, doczyszczenie obicia mebli - wskazane zabiegi zabierają dużo a także bywają bardzo nieprzyjemne. Z pewnością zechcesz poświęcić czas ze sprzątania na coś nieco bardziej interesującego? Możesz na przykład w tych chwilach spełniać swoje zainteresowania! Czyszczenie pozostaw profesjonalistom, dla których to żaden kłopot, zatem w energiczny a także efektywny sposób oczyszczą wskazany dom. Chcesz zlecić przykładne usługi sprzątające Poznań?\nZlecenie, które świadczy porządna firma sprzątająca Poznań na pewno powinno być dokonane fachowo oraz wnikliwie. Wszystkie rzeczy zostawione pod opieką ekipy sprzątającej nie ulegną zdewastowaniu z tego powodu zapewni ona również bezpieczeństwo. Rzeczywiście profesjonalna firma sprzątająca Poznań będzie precyzyjna oraz posiada szeroki zakres usług. Począwszy od czyszczenia domów, biurowej przestrzeni, aż do sporych sklepów, miejsc hotelowych, szkół bądź budynków przedszkolnych. Jeżeli zlecisz pracę najkorzystniejszemu zespołowi, usługa spełniona być może także nocną porą. Dużo zależy od życzeń zleceniodawcy - bywa, że nie ma innego terminu, a dobra ekipa sprzątająca podejmie się tego wyzwania.\nZależnie od chęci zleceniodawcy istnieje możliwość wybrać dwie różne propozycje - Premium i Standard. Firma może sprzątać na firmowych sprawdzonych preparatach sprzątających albo klienta. Niezależnie od wyboru pakietu, za każdym razem powinno się mieć ubezpieczenie na zostawione rzeczy podczas pracy zespołu. Powinieneś posiadać także pewność przy wynajmowaniu firmy sprzątające Poznań, że nie zostaną popsute niewytrzymałe nawierzchnie. Niezbędne będzie dlatego zatrudnienie takiej firmy, która będzie mieć doświadczenie. Wymagane okażą się też informacje o chemii, a dokładnie na jakich nawierzchniach można zastosować danego rodzaju środki do sprzątania. Sumienne sprzątanie jest najważniejsze, z takiego też powodu zatrudnij jedynie zawodowców. Wybiorą oni dobry zestaw usług, oprócz tego zaproponują indywidualnie kosztorys. Traktowanie każdego klienta w wyjątkowy sposób to zjawisko, które gwarantuje wyłącznie kompetentny zespół sprzątający.


Cechy i właściwości technologii obróbki powierzchniowej aluminium - wystawy - Pailian aluminiowy profil Company Ltd\nCechy i właściwości technologii obróbki powierzchniowej aluminium\nAluminium Scrubs tkaniny: szczotkowane aluminium profil aby uniknąć błyszczącego aluminium w dekoracji architektonicznej w pewnym środowisku, założony w warunkach zakłóceń światła braki, jest tak miękkie i delikatne powierzchnie, takie jak brokat jest faworyzowany przez rynek, ale musi przezwyciężyć istniejące Scrubs materiał powierzchni piasek nie jest jednolita i można zobaczyć efekt pokoju.\nObróbka powierzchni aluminiowe kolor: srebrny matowy i Tan nie można spotkać architektów i płytki dekoracyjne ścian zewnętrznych, ścian zewnętrznych lateks dobrze pasuje, nowe ze stali nierdzewnej, Szampan złoto, czerwony i serii złota i tytanu (Bordo, bordowy, czarny, fioletowy) z witraży można zrobić efekty dekoracyjne, takie jak wisienka na torcie. Te profile musi być chemicznie lub mechanicznie polerowane po utlenieniu, dla lepszego efektu.\nPokrytej aluminium profile: elektroforeza powłoka połysk powierzchni profili, może oprzeć się kwasu deszczu korozji cementu, zaprawy, Japonia 90% po pokrytej aluminium.\nProszkową, rozpylanie aluminium: profile powłoką proszkową charakteryzują się doskonałą odporność na korozję, kwasów i zasad salt spray daleko superior materiałów barwiących.\nOsoczu zwiększenia elektrochemiczne ceramiczne powierzchni profili aluminiowych: te profile jest worldand #39; s najbardziej zaawansowanych technologii przetwarzania. Ten profil produktów dobrej jakości, ale koszt jest wysoki. Posiada ponad 20 rodzajów kolorów, jego dominantą jest potrzebne, jak calico, kolorów, kolory powierzchni efekt fantastyczny ozdoba\nAntyterrorystyczny profil PVDF Wytłaczanie profili aluminiowych z powłoką fluorowęglową\nJak rozpoznać profil aluminiowy architektoniczne\nProfil wytłaczany z aluminium anodowanego dla system...


Lekka brona talerzowa TIGER -\nStrona główna / Brony / Lekka brona talerzowa TIGER\nLekka brona talerzowa TIGER\nBrona talerzowa to narzędzie potrzebne każdemu rolnikowi!\nIdealne przygotowanie gleby pod zasiew przy niskich kosztach\nLekkie brony talerzowe z serii LBT usprawniają szybką uprawę ściernisk zmniejszając koszty i czas pracy rolnika. Po jej zastosowaniu resztki roślinne znajdują się płycej oraz są równomiernie umieszczone w glebie, dzięki czemu nasiona szybciej kiełkują. Spulchniona warstwa gleby ułatwia przedostawanie się wody do głębszych warstw ziemi ułatwiając korzeniom roślin lepszy i szybszy wzrost. Brony te są idealnym narzędziem przygotowawczym gleby pod zasiew.\nTalerze odporne na ścieranie\nPraca broną talerzową wykonywana jest przez dwa rzędy talerzy o dużej twardości, odpornej na ścieranie, o średnicy fi 510/560. Sposób ułożenia talerzy powoduje agresywne nacinanie całej gleby podczas przejazdu . Obracające się talerze rozcinają glebę oraz intensywnie mieszają resztki roślinne i słomę. Nieznacznie zmniejszony odstęp między sekcjami talerzy do 80 cm pozwala na dynamiczną pracę bez obaw o zapychanie się talerzy nawet przy pracy z dużą ilością resztek pożniwnych. Ramiona talerzy mocowane są do ramy amortyzatorami gumowymi (35mm x 180mm), które zabezpieczają maszynę przed uszkodzeniami i pozwala na dokładne dopasowanie ramion do nierówności gruntu. Dodatkowo regulowane ekrany boczne skutecznie ograniczają strefę odkładania ziemi przez talerze. Dzięki temu nie powstają koleiny w miejscu łączenia się przejazdów.\nRama główna – centralny punkt maszyny uprawowej zbudowana jest z materiałów najwyższej jakości co zapewnia jej solidność i wytrzymałość. Ekrany boczne zapobiegają wyrzucaniu ziemi oraz resztek pożniwnych. Pozwala to na zachowanie ciętej i mieszanej słomy wewnątrz maszyny, nie dopuszczając do powstawania pagórków i kolein. Głębokość pracy regulowana jest poprzez tylni wał doprawiający. Zwarta budowa maszyny gwarantuje spokojne i stabilne prowadzenie maszyny za ciągnikiem rolniczym.\nŚrodek ciężkości został zoptymalizowany w celu uzyskania jak najstabilniejszej pracy maszyny i bezpiecznego jej transportu.\nTiger wyposażony jest w stosunkowo lekki i uniwersalny wał strunowy uzębiony skutecznie kruszący i wyrównujący wierzchnią warstwę gleby.\nNapisz pierwszą opinię o “Lekka brona talerzowa TIGER” Anuluj pisanie odpowiedzi\n– gumowe zabezpieczenie talerzy II generacji\n– Dwa rzędy talerzy fi 510 / 560\n– Wał tylni strunowy uzębiony\n– Ekrany boczne z regulacją położenia roboczego\n– Polskie piasty KZO\n– Rozstaw między rzędami talerzy 80cm\n– Wysokiej jakości materiały wykorzystywane do produkcji\n– Wyposażenie w najlepszej jakości talerze oraz amortyzatory spełniające wysokie wymogi eksploatacyjne\n– Długi okres pracy na jednych elementach roboczych\n– Prosta regulacja parametrów maszyny\nModel LBT 1.8 LBT 2.2 LBT 2.5 LBT 2.7\nSzerokość robocza [m] 1,8 2,2 2,5 2,7\nLiczba talerzy [szt.] 14 16 20 22\nTalerze [mm] 510/560\nWaga [kg] 680 750 800 850\nMoc [KM] 55-65 65-70 70-75 75-80


POLECAJKA - Filmy kryminalne i thrillery - Świat według Kiepskich\nDzisiaj jest 2020-07-06, 06:41\nPOLECAJKA - Filmy kryminalne i thrillery\nPost autor: nitroglicerynka » 2019-11-11, 14:49\nZakładam nowy wątek dla fanów filmów z dreszczykiem i zagadką na pierwszym planie Powymieniajmy się doświadczeniami, jeśli chodzi o obejrzane przez nas dzieła o tej tematyce. Zainspirujmy się do obejrzenia czegoś fajnego!\n1. Jeśli ktoś ma ochotę opisać fabułę filmu, to uprasza się o zachowanie tajemnicy - nie robimy spojlerów\n2. Każdy ma trochę inny gust filmowy. To, że komuś się podoba film X, nie oznacza, że musi się podobać każdemu innemu. I odwrotnie - to, że komuś się nie podoba film Y, nie oznacza, że to jest zły film i ktoś inny ma zły gust. Szanujmy się i naszą dyskusję.\n3. Nie polecajmy w tym wątku komedii, filmów obyczajowych, seriali itp. Respektujmy temat.\nZacznę od siebie Chciałabym POLECIĆ:\n* "Chinatown" w reż. Romana Polańskiego (1974, film noir/kryminał); świetna historia opowiadająca o Ameryce lat 30. ubiegłego wieku. Wyjątkowa fabuła, skomplikowana girlanda zagadek, dobra gra aktorska. Film wciąga - ja polecam każdemu fanowi gatunku! Moja ocena: 9/10\n* "Siedem" (oryginalny tytuł: "Se7en") w reż. D. Pinchera (1995, kryminał, thriller); dwóch detektywów podejmuje się rozwiązania bardzo trudnej zagadki dotyczącej seryjnego mordercy, który typuje swoje ofiary na podstawie prostego, specjalnego klucza: 7 grzechów głównych. W rolach głównych Morgan Freeman i Brad Pitt. Film momentami mrozi krew w żyłach i bardzo zostaje w pamięci. Moja ocena 8+/10\n* "Wyspa tajemnic" w reż. Martina Scorsese (2010, thriller); film, który obowiązkowo trzeba obejrzeć dwa razy, ponieważ zakończenie jest tak interesujące i szokujące, że kolejny seans powoduje zupełnie inny odbiór dzieła. W roli głównej - Leonardo di Caprio. Mroczna sceneria, niedopowiedzenia, które dopiero po dłuższej chwili układają się w bardzo intrygującą całość. Polecam! 9/10


Stomatologia gliwice w serwisie Portal informacyny - http://neopta.info.pl/\nStomatologia gliwice w serwisie Portal informacyny\nKlinika stomatologiczna Gliwice Warto wiedziećStomatologia, dentystyka (gr. stoma ? usta + gr. logia ? nauka; łac. dens ? ząb) - dział medycyny zajmujący się funkcjonowaniem, patologiami i leczeniem zębó pomocne wskazówki\nStomatologia Gliwice Kto może być stomatologiem? Czy stomatolog to profesja, którą może wykonywać każda osoba, czy są jakieś przeciwwskazania? Jako takich przeciwwskazań nie ma, aczkolwiek zdecydowanie ż przeczytaj więcej\nKlinika stomatologiczna Gliwice Czym jest stomatologiaStomatologia jest dziedziną medycyny zajmującą się leczeniem zębów u osób w każdym wieku. Dlatego wykonywanie zawodu stomatologa musi zos pozostała część\nDobry stomatolog Gliwice WIkipedia - stomatologia:Stomatologia, dentystyka (gr. stoma ? usta + gr. logia ? nauka; łac. dens ? ząb) - dział medycyny zajmujący się funkcjonowaniem, patologiami i leczeniem idź tutaj\nDobry stomatolog Gliwice Wizyta u dentysty nie taka jak kiedyś Często mamy w głowie zły obraz dentysty. Wynika on z przeżyć z naszej wczesnej młodości, gdy usługi tego typu były świadczone w sposób dużo g zobaczysz tutaj\nDobry stomatolog Gliwice Praktyki stomatologiczneZawód stomatologa może być wykonywany po odpowiednim przygotowaniu. Dzięki temu stomatologowi łatwiej będzie leczyć zęby swoich pacjentów, a oni będą zadow pozostała część\nKlinika stomatologiczna Gliwice Zęby białe i zdrowe Jeżeli chcemy świetnie wyglądać zawsze i wszędzie, to koniecznie musimy wiedzieć, że gabinet stomatologiczny jest miejscem, do którego trzeba nam w koń czytaj to\nGabinet dentystyczny Gliwice Dlaczego warto dbać o zęby? Wizyty stomatologiczne są obowiązkowe właściwie dla wszystkich, którzy posiadają własne zęby. Dlaczego warto dbać o własne uzębienie? Jest kilka pr idź tutaj\nDobry dentysta Gliwice Środki na zapalenie błony śluzowejZapalenie błony śluzowej należy do bardzo częstych schorzeń leczonych przez dentystę. Praktycznie każda osoba jest narażona na problemy kliknij aby przeczytać\nDobry dentysta Gliwice Przeprowadzanie profilaktycznych zabiegów stomatologicznychPrzeprowadzanie profilaktycznych zabiegów stomatologicznych jest obecnie bardzo częste. Do takich zabiegów należy zarówno pr dowiedz się więcej tutaj\nGdzie magazynować wodę?Arborystyka, wspinaczka górska - kilka ciekawych informacjiPrawo - kilka przydatnych informacjiZainwestuj w pozycjonowanie i sprawdź czy się opłacaW co warto zainwestować... u kosmetyczki?A Co Jeśli Mógłbyś kupić kosmetyki orientalne Już Za 3 Dni?Odpowiednie ubranie na szaleństwo na stokuDużo słońca, ciepło, morze i pyszne jedzenie - Hiszpania!Komfort i ciepłoDlaczego naturalne kosmetyki muszą być droższeStrony internetowe RybnikSauna w ogrodzie? Super sprawaW grupie raźniej, ale co z transportem?Hiszpania dla turystów - o atrakcjachDla biznesu: reklama outdoorTravelers guide - Wroclaw and moreGeodeta w centrum uwagi. Co robią i do czego są potrzebni geodeci?A w mieście coraz cieplej... pora na klimęStomatologia ZabrzeBio kosmetyki na topiePrace wykończeniowe w domu i w ogrodzieGdzie wypożyczyć meble?Cars, motorbikes and other vehiclesDealer samochodowyKomu i dlaczego potrzebni są geodeciWelcome in PolandBudowa i nieruchomości. Praca geodetyKomu i dlaczego potrzebni są geodeciDecyzja odnośnie DJ'a na ślubPielęgnacja tradycji wysyłania kartek


Pomyślne wiatry - Nora Roberts - opinia o książce (55476) - Lubimyczytać.pl\nCykl: Zamek Calhounów (tom 5) | Seria: Harlequin Kolekcja\n6,94 (210 ocen\ti\t17 opinii) Zobacz oceny\nrodzina, zdrada, uczucie, Nora Roberts\nPrzed Megan O’Riley, samotną matką dziewięcioletniego syna, pojawia się perspektywa nowego życia. Dawna rodzina mężczyzny, który uwiódł ją i porzucił. Oferuje jej posadę księgowej na swoim zamku przerobionym na luksusowy hotel. Megan z radością wyrusza do Maine. Praca pozwoli jej zyskać samodzielność finansową i zapomnieć o wstydliwej przeszłości, zaś jej syn będzie mógł dorastać wśród...\nmarcia | 2014-07-31\nNa półkach: Przeczytane, Sagi, Komedia, Opowiadania, Romans / Wątki romantyczne\nTo już moja 26 książka autorki. Specjalnie policzyłam :)\nHistoria fajna i ciekawa, ale bez urazy Nora masz lepsze książki.\nMimo to książkę pochłonęłam w jakieś 4 godziny i nie żałuję czasu, który na nią poświęciłam.\nNie jest to górnolotna literatura, ale czy tylko taką trzeba czytać?\nJako dziewczyna i to w dodatku romantyczka uwielbiam historie miłosne, a jeśli takowe historie pisze Nora Roberts to ja nie mam żadnych zastrzeżeń!\nWspaniała para jak zawsze zresztą.\nNate to fajny facet, typowy obrońca rodziny. Cieszę się, że znalazł Megan, która dała mu dwoje dzieci :) Zasłużył w końcu po trudnym dzieciństwie!\nJeszcze jedna para bardzo mi się spodobała, a mianowicie Coco i Holender. Ci to dopiero mają charakterek :)\n"Księżyc i gwiazdy. Właśnie to ci ofiaruję, Meg."


Nowe Call of Duty i RDR 2 otrzymają tryb battle royale - uważa analityk • Eurogamer.pl\nNowe Call of Duty i RDR 2 otrzymają tryb battle royale - uważa analityk\nNajważniejsze gry 2018 i 2019 roku z rozgrywką w stylu PUBG?\nData:\t26 marca 2018\nRosnąca popularność trybu battle royale sprawi, że otrzymają go największe gry, które ukażą się w najbliższym czasie - twierdzi Michael Olson - analityk branżowy z firmy Piper Jaffray. Ekspert ma na myśli między innymi produkcje EA, Activision czy Take-Two.\n- Jesteśmy przekonani, że to tryb, a nie sama gra sprawia, że Fortnite i PUBG to tak popularne tytuły. Z tego względu przewidujemy, że najwięksi wydawcy spróbują przyciągnąć miłośników tego typu rozgrywki do swoich gier, poprzez zaoferowanie podobnych rozwiązań - tłumaczy Olson (dzięki, CNBC).\nEkspert podkreśla, że w drugiej połowie bieżącego roku i pierwszej połowie 2019, battle royale pojawi się w najpopularniejszych tytułach, takich jak Call of Duty Black Ops 4, Red Dead Redemption 2, Overwatch, Battlefield i Anthem.\nWedług Michaela Olsona, na sprzedaż wymienionych gier negatywny wpływ może mieć popularność Fortnite i PUBG, jednak nie będzie to miało większego znaczenia, ponieważ ich miłośnicy to głównie osoby młodsze - w przeciwieństwie do odbiorców szeregu wspomnianych niewydanych jeszcze gier.\nBattle royale w realiach Dzikiego Zachodu - tego jeszcze nie było\nBattle royale to typ rozgrywki, który skupia się na wcale o przetrwanie. Gracze lądują na zamkniętym obszarze, bez ekwipunku i broni. Zadaniem zawodników jest znalezienie oręża oraz innych przydatnych przedmiotów, które pozwolą przetrwać i pozostać ostatnim żywym graczem w meczu.\nIstnieją różne warianty rozgrywki. „Klasyczny” reprezentują wspomniane już PUBG i Fortnite. Nieco inne podejściem charakteryzuje się podobny tryb w GTA Online, gdzie gracze od razu uzyskują dostęp do ciężkiej maszynerii. Bad Blood, samodzielny dodatek do Dying Light, wymaga od zawodników wykonywania określonych zadań i pozbywania się szczególnie trudnych przeciwników.


Zestaw Przyjęcie Urodzinowe Tort na Rzepy Desery - 1513 - LeanToys\nZestaw z tortem urodzinowym i deserami to wspaniała propozycja dla małych cukierników. Każde dziecko uwielbia smakołyki, a składanie i krojenie wypieków sprawi mu na pewno wiele frajdy.\nZestaw jest bardzo kolorowy, dzięki czemu sprawi wiele radości w przygotowywaniu przyjęcia urodzinowego. Tort oraz pozostałe wypieki sklejane są za pomocą rzepów, można je łatwo dzielić na porcje dla uczestników przyjęcia. Wszystkie elementy można pięknie przystroić, pokroić na porcje oraz podać na talerzykach.\nZestaw świetnie się sprawdzi na niejednym przyjęciu. Duży wybór asortymentu ze słodyczami dogodzi każdemu smakoszowi słodyczy.


Posted on Lipiec 10, 2017 by print\nGdy jesteśmy w potrzebie często popadamy w długi a jedynym wyjściem są wtedy osoby które dają prywatne pożyczki bez BIKu przez witryny internetowe i ogłoszenia.\nTo przeważnie zprywatyzowane instytucje lub osoby udzielają tego rodzaju pożyczki.\nNim zdecydujemy się na taki rodzaj zadłużenia musimy przemyśleć też inne możliwości. Rozejrzymy się za osobami które przyznają niepaństwowych pożyczek pozabankowych od ręki. Tego rodzaju ogłoszenia są rentowniejsze ze strony prawnej a ich właścicielom zależy na trafnej lokacie środków. Pożyczkobiorca najczęściej dostaje tego typu prywatny produkt finansowy poręczony za niego zastawem lub na wekslu.\nJeśli zarządzasz zatem jakimś drogim zastawem i.e. pojazd lub działka czy mieszkanie, możesz wówczas dostać gotówkę właśnie pod zastaw określonego mienia. Dający pożyczkę zgadzający się na tego rodzaju warunki najprawdopodobniej będzie chciał procentu w twoich zyskach jako zapłaty za kredyt. Nie ma co liczyć na szybkie pieniądze w tej sytuacji. Tu powinniśmy mieć ideę na interes i umieć przedstawić go w sposób budzący podziw.\nTakie instytucje nie są dobrym ratunkiem gdy chcemy ulokować swoje oszczędności. Kredyt w skoku opłaci się zatem, gdy nie mamy szans na zwykłą pożyczkę niebankową i gdy nie chcemy podpisywać niekorzystnej umowy z legalnymi niekorzystnymi klauzulami w umowie chwilówkowej. Pożyczki społecznościowe są inną formą kredytów pozabankowych. Takie transakcje są najczęściej pieczętowane za pośrednictwem strony internetowej. Bezpieczeństwo tego rodzaju transakcji jest pewne, ponieważ możemy skorzystać z osoby, która posiada już wystawione pozytywne opinie. Pożyczki społecznościowe to przeważnie niewysokie kwoty zwykle do 5000 tysięcy pln. Krewni i znajomi to jeszcze jeden sposób na otrzymanie gotówki, jeśli oczywiście jesteśmy z nimi w dobrych relacjach. Jeśli nie oddamy w terminie, następnym razem nie będzie szans na otrzymanie takiej samej pomocy od bliskich. Skok i Bocian to dwie najpopularniejsze korporacje pożyczkowe.\nDowodem tego sąreklamy obecne na różnych portalach, które codziennie odwiedzamy. Oprocentowanie równe 0 procent to częsty chwyt marketingowy tego rodzaju reklam. Bez uważnego przeczytania umowy i zrozumienia całej gamy obwarowań nie może być mowy o rzadnych decyzjach. Rzeczywista roczna stopa procentowa bardzo często wynosi od kilkuset do nawet ponad 1000 procent. Jedynie ów wskaźnik powie nam dosłownie ile będzie wynosił zsumowany koszt naszej pożyczki. Jeśli nie odpowiada nam tego rodzaju forma kredytu, zwróćmy się do familii o pomoc, jeśli nie mamy ochoty narazić się na kruczki zawarte w byle jakich dokumentach kredytowych podmiotów chwiówkarskich.\nPrevious PostPożyczka Prywatna Mikstat\nNext PostPożyczki Bez BIK Witkowo\nPożyczki Bez Baz Piława Górna


Mapa Gdańska - Plakat premium - Decor Mint\nPlakat premium:Mapa Gdańska\nDla wszystkich podróżników i miłośników geografii stworzyliśmy kolekcję plakatów poświęconych mapom. Mapy w różnej wielkości, o różnej fakturze i zasięgu geograficznym, to idealna ozdoba do salonu. Mapa Gdańska może dodać uroku każdemu mieszkaniu.\nOferowane przez nas plakaty z mapami drukujemy w wersji premium na sztywnym papierze. Nasza technologia wydruku pozwala na osiągniecie wysokiej naturalności barw i przejść tonalnych. Przez co Mapa Gdańska będzie wyglądała na ścianie naturalnie i bardzo artystycznie. Plakaty z naszej kolekcji map to świetna opcja na wprowadzenie podróżniczego klimatu do każdego wnętrza. Dodane Do biura Do salonu Do sypialni plakaty z mapami będą się prezentować najlepiej i wzbudzą zainteresowanie gości. Mapa Gdańska ubogaci Skandynawski Industrialny Minimalistyczny styl Twojego mieszkania. W naszej kolekcji map znajdziesz jeszcze wiele więcej, innych plakatów ściennych z ujęciami różnych państw, kontynentów, a także map rodem z pirackich statków.\nDla wszystkich kochających podróże i wiecznie planujących kolejne wycieczki przygotowaliśmy kolekcje plakatów z mapami, które pięknie wyeksponowane z całą pewnością przyozdobią nie jeden salon. Plakat z mapą to świetne rozwiązanie dla miłośników podróży, a Mapa Gdańska szczególnie zaskoczy cię żywymi i nasyconymi barwami oraz jakością wykonania. Oferowane przez na plakaty z mapami, drukowane są w technologii przyjaznej środowisku. Przez co plakat Mapa Gdańska świetnie sprawdzi się we wnętrzach, a w dodatku jest łatwy do czyszczenia. Mapy ozdobią różnie wykończone wnętrza, szczególnie dobrze wyglądają tam gdzie panuje styl Skandynawski Industrialny Minimalistyczny. Mapa Gdańska urozmaici niemal każde wnętrze, szczególnie nada się Do biura Do salonu Do sypialni. Niezależnie od miejsca powieszania, wzbudzi zainteresowanie każdego gościa. W naszej kolekcji plakatów z mapami znajdziesz jeszcze wiele więcej, innych, map całego świata, poszczególny kontynentów czy państw.\nMapy na plakatach to absolutny must have ostatnich sezonów. To propozycja nie tylko dla podróżników czy uczniów. Mapa Gdańska sprawdzi się w niemal każdym wnętrzu niezależnie od jego przeznaczenia. Stylowa mapaDo biura Do salonu Do sypialni? Jak najbardziej!\nPlakat z mapą to dekoracja w sam raz dopełniająca styl Skandynawski Industrialny Minimalistyczny. Można wykorzystać ją na wiele sposobów. Co więcej, Mapy z powodzeniem dekorują nie tylko w domu, ale doskonale sprawdzą się też w lokalach usługowych czy gastronomicznych. Mapa Gdańska to dekoracja drukowana na białym, sztywnym papierze. Produkt jest gotowy do powieszenia na ścianie już po dostarczeniu przez kuriera. Posiada wygodną zawieszkę, która ułatwia montaż dekoracji na ścianie. Można wieszać go na zwykłym gwoździu lub haczyku. Jest na tyle lekki, że równie dobrze sprawdzą się haczyki wielokrotnego użytku np. Command.\nMagnes dekoracyjny[ Mapa Gdańska ] Obraz na płótnie[ Mapa Gdańska ] Plakat premium[ Mapa Gdańska ] Obraz w ramie[ Mapa Gdańska ] Plakat samoprzylepny[ Mapa Gdańska ] Plakat w ramie[ Mapa Gdańska ]


Szkolenie: Szkolenie: Wymagania normy ISO 14001:2015 | eventis.pl\nSzkolenie: Wymagania normy ISO 14001:2015\nKraków, 29 sierpnia 2016\nCelem jest przedstawienie i omówienie wymagań znowelizowanej normy ISO 14001:2015. Szkolenie obejmuje również ćwiczenia praktyczne podczas których uczestnicy ugruntują swoją wiedzę dotyczącą normy ISO 14001:2015. Forma szkolenia: wykłady + ćwiczenia.\n1. Wytyczne międzynarodowe, terminologia\n2. Wymagania normy ISO 14001:2015:\nKraków 29 sierpnia 2016\nCertyfikat potwierdzający ukończenie szkolenia, wydany przez Centrum Zarządzania Jakością INFOX Sp. z o.o., materiały szkoleniowe w wersji elektronicznej i papierowej, poczęstunek.\nObowiązują warunki uczestnictwa. (ID wydarzenia: 67131)\nZgłoszenie na szkolenie poprzez przesłanie formularza zgłoszeniowego faksem na numer telefonu 12 653 20 13 lub drogą elektroniczną na adres mailowy: szkolenia@czj-infox.pl. Formularz zgłoszeniowy dostępny jest na stronie www.czj-infox.pl.\nTermin wydarzenia* Kraków, 29 sierpnia 2016