Plecak wycieczkowy Regatta Kota Expedition 25l | eTRAPER.pl | eTRAPER.PL\nDobry plecak na wycieczkę w góry Plecak Regatta Kota Expedition 25 litrów Plecak trekkingowy na jeden dwa dni\nKota Expedition to plecak techniczny o średnich gabarytach i pojemności 25 litrów. Wygodny, za sprawą systemu nośnego z miękkiej gąbki i dobrze wentylowanej siateczki. Pojemność 25 litrów wskazuje na to, że plecak ten przeznaczony jest raczej na krótkie górskie wycieczki, czy jednodniowe wypady. Posiada on system nośny na bazie metalowego stelaża oraz wentylacyjnej siateczki, dzięki temu nasze plecy zyskują pełną cyrkulację powietrza. Plecak nie przykleja się do pleców, nie mamy nieprzyjemnego uczucia wilgoci na plecach. Regulowany pasek biodrowy oraz regulowane szelki powodują, że każdy dopasuje plecak do swojej sylwetki, natomiast przesuwny (góra, dół) pas piersiowy, po dopasowaniu znacząco poprawia stabilizację. Kota Expedition marki Regatta posiada liczne kieszenie i uchwyty dzięki czemu z łatwością doczepimy dodatkowy sprzęt, np. kije trekkingowe, oświetlenie, karimatę. Jeśli na szlaku spotka nas nieoczekiwany "prysznic", nic strasznego, plecak posiada specjalny przeciwdeszczowy pokrowiec.\nmodel: Regatta Kota Expedition 25l\nsymbol/kolor: EU188 02M Navy Blazer\nrozmiary: 53 x 25 x 19 cm\nmateriał: wytrzymały poliester ripstop z widoczną strukturą\nsystem nośny stanowią tutaj specjalne gąbki z siateczką wentylacyjną oraz sztywny stelaż (całkowicie wyjmowany)\nregulowany pasek biodrowy zapinany na klamrę\nNamiot Pop-Up Regatta Malawi Green Tropical


"Nastawiony jestem na pięć ciężkich rund" - Kazieczko o walce z Ziółkowskim na KSW 60 | MMAROCKS\nStrona główna KSW 60 „Nastaw...\n„Nastawiony jestem na pięć ciężkich rund” – Kazieczko o walce z Ziółkowskim na KSW 60\nMaciej Kazieczko, który już niedługo stanie do walki o pas wagi lekkiej organizacji KSW, jest gotów na starcie na pełnym dystansie, ale będzie szukał nokautu na mistrzu.\nPodczas gali KSW 60 dojdzie do starcia mistrzowskiego pomiędzy Marianem Ziółkowskim i Maciejem Kazieczką. Zawodnik trenujący na co dzień w klubie Ankos MMA znany jest ze swoich umiejętności stójkowych i przewiduje, że również mistrz będzie chciał prowadzić walkę w tej płaszczyźnie.\nSpodziewam się starcia w stójce. Marian nie walczy jak zapaśnik, nie idzie sam z siebie do parteru, tylko raczej wykorzystuje nadarzające się okazje i potem próbuje kończyć walkę na macie. Ostatecznie jednak myślę, że mamy podobne style.\nKazieczko w rozmowie dla KSW dodał też, że chciałby wygrać pojedynek przed czasem.\nPrzygotowania są oczywiście skupione na pełnym dystansie. Kondycyjnie czuję się dobrze i jestem gotowy na pięć rund. Chciałbym jednak skończyć walkę przed czasem. Starcie na punkty z mistrzem, to ryzyko decyzji sędziowskiej. Akcje, które przerabiam na treningach mają na celu nokaut, ale nastawiony jestem na pięć ciężkich rund. Jestem na nie gotowy.\nDo starcia Mariana Ziółkowskiego i Macieja Kazieczki miało dojść już na gali KSW 54, ale wypadnięcie z walki mistrzowskiej Shamila Musaeva spowodowało roszady w karcie walk i ostatecznie warszawianin spotkał się z Mateuszem Gamrotem, a reprezentant Ankosu MMA podjął Karlo Caputa.\nMaciej Kazieczko ma za sobą cztery wygrane z rzędu w klatce KSW. W ostatnim boju wygrał przed czasem z Karlo Caputem.\nMariano się nie da znokałtować\n117 komentarzy 73 polubień\nNo nie da, bo jak będzie taka sytuacja, to będzie klepał, jak z Rębeckim.


Masz zakwaszony organizm? Odkwaszanie organizmu - Wrocławskie Pamiątki\nStart » Leczenie » Dietetyka, Odchudzanie » Masz zakwaszony organizm? Odkwaszanie organizmu\nDodane: 2015-09-08 Kategoria: Leczenie / Dietetyka, Odchudzanie\nJeżeli czujesz się osłabiony, Twój oddech ma nieprzyjemny zapach a smak w Twoich ustach jest kwaśny to najprawdopodobniej Twój organizm jest zakwaszony, powodem zakwaszenia organizmy jest jedzenie które przyjmujesz, jeżeli spożywasz zbyt dużą ilość pokarmu o odczynie kwaśnym lub spożywasz zbyt mało potraw alkalicznych powinieneś zacząć myśleć o odkwaszeniu. Czym jest odkwaszanie organizmu? Jest to metoda na to byś wreszcie poczuł się dobrze, by nie dokuczały Ci nieprzyjemne dolegliwości, które w przyszłości mogą nieść za sobą bardzo niedobre skutki. Postaw na odkwaszanie organizmu i już dziś ciesz się zdrowiem.\nWłaściwości olejku z wiesiołka\nA może i nam przyda się teraz taki olej z wiesiołka kapsułki. Wiemy, że nie wymaga to od nas wiele. Musimy jedynie pamiętać o tym, by codziennie go brać, a potem przekonamy się, jak wiele dzięki temu zyskamy. A...\nPrzemyślana i praktyczna organizacja szafy z ubraniami bardzo ułatwia życie i codzienny dobór stroju. W dużej, pojemnej szafie powinny znaleźć się półki na swetry i koszulki, drążek do wieszania ubrań oraz s...\nWysuszona skóra to nieprzyjemne zjawisko, dlatego wiele osób chce jak najszybciej pozbyć się tego problemu. Oczywiście regeneracja skóry to proces, który przebiega samoistnie, ale jeśli chce się szybko poczuć u...


Wolin: Skansen będzie miał dwie nowe chaty | Głos Szczeciński\nWolin: Skansen będzie miał dwie nowe chaty\nAgnieszka Porada 10.05.2009\n– Jestem w wolińskim skansenie po raz ósmy – mówi Walery Zinkiewicz z Białorusi. – Zajmuję się hobbystycznie wyrabianiem tabliczek woskowych, na których pisano w średniowieczu. Sam także je zdobię.\nChaty są już w połowie wybudowane. Udało się też uruchomić studnię. W planach jest port.\nCzym jest baltan\nBaltan to radosne święto ognia obchodzone w nocy z 30 kwietnia na 1 maja. W średniowieczu tej nocy rozpalano ogniska i tańczono wokół nich. Święto to symbolizuje młodość i wiek dojrzewania.\nJuż po raz trzeci miłośnicy Słowian i Wikingów przyjechali do wolińskiego skansenu. Wszyscy uczestnicy brali udział w obchodach święta ognia Baltan. Zorganizowali także pierwszy rejs łodzią po zalewie szczecińskim.\n- Wędzimy mięso i ryby w specjalnej wędzarni. Chodzi o to żeby żywić się dokładnie tak samo jak to robiono w średniowieczu - mówi Wojciech Celiński, prezes Stowarzyszenia Słowian i Wikingów.\nPrzyjeżdżały nawet całe autokary turystów, żeby zobaczyć jak kiedyś żyli ludzie. Najważniejsze obchody święta ognia przypadają z 30 kwietnia na 1 maja. W skansenie rozpalono ognisko i bawiono się do białego rana.\n- Przyjeżdżam tutaj na większość imprez organizowanych przez stowarzyszenie. Zawsze jest bardzo fajna zabawa - mówi Heinz Chust z Niemiec. - Jeżdżę też na inne tego typu zloty, ale nigdzie nie jest tak fajnie, jak tutaj.\nKażdy kto przyszedł w tym czasie do skansenu mógł wziąć udział w warsztatach.\n- Są kowalskie, jubilerskie, garncarskie i wiele innych - wyliczał Wojciech Celiński. - Nikomu nigdy nie odmawiamy. My nie tylko dobrze się bawimy. To jest również impreza edukacyjna.\nBardzo dużym zainteresowaniem cieszyły się warsztaty rękodzieła. Kobiety wyrabiały ze słomy naczynia.\n- To bardzo ciekawe. Można się nauczyć, jak robić różne kosze. Może kiedyś sama spróbuję - mówi Andżelika Kalisiak ze Szczecina. - Bardzo też podobały mi się warsztaty jubilerskie i muzyczne.\nSkansen czynny jest przez cały rok. Nawet, jeśli ktoś już tam było, to po przerwie warto znów zajrzeć, bo skansen cały czas się rozbudowuje.\n- Staramy się o dotacje na budowę schroniska młodzieżowego. Byłoby tam 60 miejsc noclegowych - mówi Wojciech Celiński.


Maj 2014 - Archiwum wiadomości - Avalon MarvelComics.pl\n[Zapowiedzi] Co piszczy w tra... na polskim rynku!!!\t(6620) - 2018-06-20 16:04:45\nAvalon » Archiwum » Maj 2014\nArchiwum wiadomości: Maj 2014\n« Kwiecień 2014 Czerwiec 2014 »\n2014-05-31 12:47:02 - Sc0agar4k - źródło: Diamond\n...kilka komiksów (w tym jeden aż o dwa miesiące).\nKomiksy wychodzące 28.05.2014\n2014-05-28 11:27:10 - Sc0agar4k - źródło: ComicList\nPrzekrój przez całe uniwersum Marvela, tak można określić pozycje wychodzące w dniu dzisiejszym. Każdy powinien więc znaleźć odpowiednią pozycję dla siebie.\nZapowiedzi - Sierpień 2014\n2014-05-27 23:34:42 - Rodzyn, Sc0agar4k, Spell, Undercik\nNastał miesiąc, w którym nie rusza żadna nowa seria. W zamian za to powraca Superior Spider-Man, kończy się "Original Sin" i All-New Doop, Black Widow oraz Punisher skrzyżują swe drogi, a Avengers Undercover przeskakuje z akcją o trzy miesiące.\nAvalon Pulse #353\n2014-05-27 09:47:18 - Sc0agar4k\nW minionym tygodniu dużo zeszytów zostało wydanych, dużo się też wydarzyło. Dlatego też kolejny Pulse ze sporą ilością recenzji. Zapraszam więc do czytania.\n2014-05-26 11:07:14 - Krzycer\nW tym tygodniu kolejna runda serialowych finałów oraz Wojna domowa Marka Millara. Tematem odcinka zaś są - jakże by inaczej - najnowsze kinowe przygody marvelowych mutantów.\nWriters Wrestling 2 - Runda 2 - Tydzień 2\n2014-05-25 17:00:04 - Sc0agar4k, Undercik\nPierwsi ćwierćfinaliści zostali wyłonieni. Teraz pora dobrać im przeciwników. Rozpoczynamy drugi tydzień, drugiej rundy "Writers Wrestling 2".\n2014-05-22 14:55:01 - Sc0agar4k - źródło: Diamond\nKomiksy wychodzące 21.05.2014\n2014-05-21 00:05:45 - Sc0agar4k - źródło: ComicList\nDwadzieścia nowych pozycji wychodzi w dniu dzisiejszym, jest więc w czym wybierać. A dla kolekcjonerów WKKM czeka jedna z głośniejszych historii ostatnich lat: "Wojna Domowa".\nFirst Looks 21.05.2014\n2014-05-20 21:04:49 - Undercik\n"Original Sin" nabiera rozpędu. Drugi numer najnowszego eventu Marvela to na pewno najważniejszy komiks tygodnia.\nAvalon Pulse #352\n2014-05-19 21:42:20 - Sc0agar4k\nMożna śmiało powiedzieć, że dużo się działo w minionym tygodniu. Co zresztą widać po ilości opinii, które wypełniają ten numer Avalon Pulse. Pozostaje mi więc wyłącznie życzyć przyjemnej lektury.\n2014-05-19 16:55:04 - Krzycer\nNowy Myszmasz zawiera aż dwa tematy tygodnia - omówienie zakończonych sezonów seriali oraz rozważania o lepiej i gorzej napisanych antagonistach. Do tego garść filmów z dokumentalnym "Powstaniem Warszawskim" na czele i parę drobiazgów.\nZapowiedzi - Lipiec 2014\n2014-05-19 14:58:36 - Avalon\nKilka jubileuszowych numerów, cztery nowe solowe serie, Guardians of the Galaxy na świeczniku, Original Sin z masą tie-inów. Ogólnie rzecz biorąc, lipiec będzie miesiącem, w którym Marvel opublikuje najwięcej nowości w tym roku.\nWriters Wrestling 2 - Runda 2 - Tydzień 1\n2014-05-18 17:00:02 - Sc0agar4k, Undercik\nPoznaliśmy już wszystkich uczestników drugiej rundy "Writers Wrestling 2". Czas więc zaprezentować pierwsze pojedynki tej rundy.\n2014-05-16 22:19:04 - Sc0agar4k - źródło: Diamond\n...sporo, bo w poprzednim tygodniu tego nie robił.\nKomiksy wychodzące 14.05.2014\n2014-05-14 07:56:59 - Sc0agar4k - źródło: ComicList\nW tym tygodniu najwięcej powodów do zadowolenia powinni mieć wszyscy sympatycy Avengers. Zarówno ich przygód zespołowych, jak i solowych. Do tego startują kolejne dwie serie.\nFirst Looks 14.05.2014\n2014-05-13 20:25:14 - Undercik\nShang-Chi rusza z nową miniserią i już mamy wybuch w helikopterze. Poza tym "Original Sin" w Avengers vol. 5, Deadpool wyrusza w podróż poślubną, a Cornell na chwilę wraca do pisania o MI13.\nAvalon Pulse #351\n2014-05-12 22:35:26 - Sc0agar4k\n2014-05-12 17:09:00 - Krzycer\nNowy odcinek Myszmasza to kolejny wór z różnościami. Trochę filmów ("Trust Me", "Puncture"), gier i powieści. W tej ostatniej kategorii plasuje się "Gun Machine" Warrena Ellisa, co jest pretekstem do krótkiego podsumowania jego komiksowej twórczości.\nWriters Wrestling 2 - Runda 1 - Tydzień 4\n2014-05-11 17:00:05 - Sc0agar4k, Undercik\nPoznaliśmy właśnie pierwsze pary kolejnej rundy "Writers Wrestling 2". Czas uzupełnić stawkę o ostatnich, brakujących scenarzystów.\nKomiksy wychodzące 07.05.2014\n2014-05-07 18:32:37 - Sc0agar4k - źródło: ComicList\nKolejny event właśnie się rozpoczyna i jak to ostatnio Marvel ma w zwyczaju, debiutują nowe serie. Na naszym podwórku natomiast, dzięki WKKM, możemy raczyć się lekturą przygód Thora, Ostatniego Wikinga.\nFirst Looks 07.05.2014\n2014-05-06 09:37:57 - Undercik\nCyclops i Miles Morales ruszają ze swoimi nowymi seriami, ale i tak oczy wszystkich będą skierowane na martwego Watchera. Tak. Original Sin rusza już jutro.\nAvalon Pulse #350\n2014-05-05 22:47:28 - Sc0agar4k\n2014-05-05 19:50:18 - Krzycer\nW tym tygodniu prowadzący omawiają mniej lub bardziej poważne kontrowersje jakie narosły wokół "Gry o tron" i "Gwiezdnych wojen". Do tego cztery filmy, trzy gry, dwa seriale i garść innych tematów.\nWriters Wrestling 2 - Runda 1 - Tydzień 3\n2014-05-04 17:00:03 - Sc0agar4k, Undercik\nPołowa pojedynków pierwszej rundy "Writers Wrestling 2" za nami. Czas wyłonić przeciwników dla tych scenarzystów, którzy już czekają w rundzie drugiej.\nLiving Tribunal #223\n2014-05-02 20:57:09 - Undercik\n2014-05-01 18:49:43 - Sc0agar4k - źródło: Diamond\n...bardzo dużo (nawet o pół roku).


PokerStars przedstawia "Home Games" | PokerNews\nPokerStars przedstawia "Home Games"\nZarejestruj się na PokerStars, aby zagrać w ekskluzywnym "Home Games" ze wszystkimi swoimi przyjaciółmi z całego świata.\nPokerStars wprowadził nową funkcjonalności, która naszym zdaniem okaże się wielkim hitem. Wyobraź sobie swój własny klub pokera, gdzie tylko zapraszasz swoich znajomych, to wszystko czeka na Ciebie włąsnie w PokerStars Home Games.\nJest zaprojektowany, aby umożliwić tworzenie i zarządzanie własnym prywatnym klubem pokerowym - gdzie możesz zagrać we wszystkich odmianach- tylko z przyjaciółmi i to w każdej chwili.\nStworzenie klubu jest proste. Po pierwsze, wybierz nazwę klubu i kod zaproszenia. Następnie, uzyskasz dostęp do lobby pokerowego które jest dostępne tylko dla Ciebie. To właśnie tam ustalasz czy będziesz grał turniej czy może wolisz stolik cash games. Zapraszanie znajomych również jest proste - wystarczy wysłać swoje ID oraz kod zaproszenia, a następnie gdy znajomy dołączy już do klubu, musisz zaakceptować jego zaproszenie.\nMasz już przyjaciół w grupie, zaplanuj więc kilka gier i turniejów. Wystarczy wybrać grę, którą chcesz, stawki, a następnie ustawić datę. System automatycznie wyśle e-mail do wszystkich członków klubu.\nNarzędzia do zarządzania Klubem - wybierz administratorów, zarządzaj członkami klubu, dostosuj lobby klubu, ustal okres statystyk dla graczy.\nKlub Liderów - wyświetla najlepszych graczy klubu\nStatystyki Gracza - statystyki punktów, najlepsi gracze\nNarzędzia do zarządzania Grami - dostosuj szczegóły gry i ustaw odpowiedni czas\nInstalator Ulubionych Gier- graj w swoje ulubione gry\nRozpiska Gier - daty turniejów i godziny, plus otwarte stoły do cash\nWyniki Gry - widok na rezultaty, zdobyte punkty\nPrywatne stoły - wszystkie gry i turnieje są dostępne wyłącznie dla członków klubu\nDostosowane Stoły - stoły do gry z nazwą twojego klubu\nPełen zakres gier pokerowych - wybierz z szerokiej gamy gier, takich jak Hold'em, Omaha, Stud, Mixed i HORSE\nTo jest darmowe - Uruchomienie i zarządzanie klubem pokerowym jest darmowe\nUważamy jednak, że Daniel wyjaśnia to znacznie lepiej niż my.\nWięc na co czekasz? Załóż swój klub na PokerStars i powiedz swoim przyjaciołom by do niego dołączyli. Pamiętnej że jeżeli zarejestrujesz się na PokerStars przez PokerNews otrzymasz również dostęp do naszych ekskluzywnych promocji!


MajkOnMajk: lipca 2013\nby Mikołaj Więckowski 10:55 1 komentarze\nJestem w Krakowie. Jeszcze nie na stałe, choć do tego już przecież coraz bliżej. Przyjechałem wczoraj, wracam do domu w piątek. To aż cztery dni, a jako prawdziwy sportowiec biegam cztery razy w tygodniu. Kusi wizja szklanek pełnych drinków w barach, upicia się pod Wawelem, włóczeniu się nocą po Plantach. I nie ukrywam - wizje te również należy spełnić. Ale nawet jeśli wracam z wyprawy o drugiej czy trzeciej w nocy, niestraszne jest mi wstanie o siódmej rano, właśnie po to, by biegać.\nObudziłem się dziś rano, przywdziałem swój strój superbohatera i ruszyłem w trasę. To mój pierwszy bieg w jakimkolwiek mieście w ogóle, a trafiłem od razu na Kraków. Normalnie mam odgórnie przygotowaną trasę po wioskach, lasach i polnych drogach, dlatego tutaj poczułem się trochę zagubiony. Gdzie mam ruszyć? W końcu jest tyle ulic, tyle dróg do wybrania.\nI to właśnie tworzy zupełnie inne warunki do biegania niż w oddali od cywilizacji. Przed człowiekiem nagle jest tyle możliwości, że można spokojnie postawić na przypadek. I nagle skręcasz w uliczkę, która prowadzi Cię do miejsc zupełnie niewidocznych z innej perspektywy. Dziś pobiegłem właśnie losowo, znając tylko początek swojej trasy. Myślałem, że dotrę do jakiegoś zbiorowiska sklepów, widniejącego w oddali. Okazało się jednak, iż przecież tutaj nie jest tak łatwo o prostą drogę jak na łonie natury.\nBiegnę, biegnę i nagle pojawia się przede mną rondo i kilka pagórków. Co robić, jak żyć? Zawróciłem i tym razem delikatnie skorygowałem swoją trasę. Znalazłem się w miejscu, gdzie samochody jeżdżą tylko w kierunku miejsc pracy ich kierowców, a piesi nie przechadzają się chodnikami ot tak - mają za to konkretny cel. Mało kogo celem jest jednak pobliski cmentarz. Dziś przez niego nie biegłem, ale jeszcze tam wrócę i to zmienię. Nie wiem, czy to "grzecznie", ale przecież nie wjadę na zakazanym stosownym znakiem rowerze.\nPrzez wsie możesz sobie biegać kompletnie bez celu, rozkoszując się w jakiś sposób naturą. W mieście jest zupełnie inaczej - tu w ciągu jednego dnia odkryłem miejsca, obok których koniecznie chciałbym pohasać. Jak już zamieszkam w Krakowie na stałe, jak najszybciej postaram się bić swoje rekordy przy Wawelu, u brzegu Wisły czy (mój najnowszy pomysł) przebiegając przez Galerię Krakowską. Tak, obok tych wszystkich sklepów i zdziwionych ludzi.\nI choć czuć, że powietrze nie jest tu aż tak super czyste jak na moich dotychczasowych trasach, jest coś wyjątkowego w tym wszystkim, co powoduje, że po godzinie treningu nie byłem prawie w ogóle zmęczony. Może to z powodu nowości, jaką bieganie po mieście dla mnie jest, może to z możliwości tej losowości i docierania do tylu różnych miejsc. Miejsc, które nie wyglądałyby tak samo z perspektywy zwykłego pieszego. Bo, gdy biegasz, zwracasz uwagę na świat wokół zupełnie inaczej niż po prostu idąc.\nTo nie ja, ale to ponoć Kraków. Kazimierz.\nby Mikołaj Więckowski 21:15 2 komentarze\nLubię czasem wkurzać ludzi. Tych znajomych mi dobrze, a czasem nawet tych całkiem obcych. Ot tak, po prostu, dla zabawy, własnej satysfakcji i z nadzieją, że moje "cele" mają dystans do siebie. Nie, żeby to były jakieś wyrafinowane i mocarne pojazdy, mówię raczej o takich lekkich, wkurzających na kilka sekund czy minut sprawach. Jest jednak pewna rzecz, której do zdenerwowania kogoś bym nie zrobił - zaspoilerowanie czegoś.\nWedług wielu to najbardziej chamska rzecz, jaką można zrobić drugiej osobie. Zdradzić finałową scenę końcówki ulubionego serialu, powiedzieć o śmierci kluczowego bohatera, odebrać całe zaskoczenie z jakiegoś genialnego cliffhangera. Każdy, komu została zdradzona ważna tajemnica fabuły książki, gry czy filmu, jest narażony na gorsze odebranie dostarczonego mu produktu. To trochę tak, jakby wiedzieć, co znajduje się w chińskim ciasteczku z wróżbą przed jego otworzeniem. A nawet gorzej.\nInternet pomógł ludziom, którzy zasypują nas spoilerami. Do czasu jego rozpromowania mogłeś w miarę nauczyć się, kto już jakąś konkretną książkę skończył i dlatego warto na jakiś czas trzymać się od niego z dala. Sieć jest jednak gorsza. Spoiler możesz znaleźć na każdym kroku, nawet na stronach zupełnie niezwiązanych z tematem. I bardzo często osoby niszczące innym radość w taki sposób są zupełnie bezkarne.\nWchodzisz na news o najnowszym GTA i dostajesz informację, kto jest Origami Killerem w "Heavy Rain". Ktoś czuje się podkręcony tym skurwysyństwem i dodaje notkę o kluczowej śmierci w siódmej odsłonie "Final Fantasy". Uciekasz więc stamtąd na portal filmowy i zostajesz uderzony spoilerem z produkcji, którą właśnie miałeś dziś obejrzeć. Ostatni bastion to serwis polityczny. Ale i tam dowiadujesz się przypadkowo czegoś o finałowych losach Harry'ego Pottera.\nProblem jest też z niektórymi największymi fanami konkretnych serii. Według nich każdy widział już ich ulubiony serial i przez to może rzucać spoilerami gdzie popadnie. Bo to przecież klasyk i grzeszysz, jeśli do tej pory nie nadrobiłeś tak masakrycznych zaległości. A że chcesz na przykład zrobić to teraz i by dowiedzieć się, czy warto, ruszasz na forum o filmach? Taka opcja dla nich nie istnieje.\nLudzie spoilerujący innym różne rzeczy to bydlaki. Mi na szczęście zazwyczaj udaje się tego typu ataków unikać, ale i ja kilka razy zostałem ich celem. Nie raz i nie dwa nie chciało mi się potem przez to podchodzić do konkretnego tytułu. Żałuję tego, ale nie zawsze jest wystarczająco czasu, by móc obejrzeć wszystkie możliwe filmy. A te, których znam finałową scenę przed seansem, odpadają często z listy "must-watch" jako pierwsze. Szkoda.\nDziś w cyklu "Raperzy czytają" facet, który kilka raptem kilkanaście dni temu wypuścił drugą już w tym roku płytę. Hary z producentem Funk Monsterem stworzyli krążek "Mega", którego tytuł jest jak najbardziej adekwatny. Niuskulowe bity, niuskolowe flow, niuskulowi goście. Poza najnowszym materiałem Hary ma na swoim koncie między innymi krążki "Jeśli my tego nie zniszczymy - nikt tego nie zniszczy" i "Pierdole trendy". Do pobrania znajdziecie je na oficjalnej stronie Michała.\nA co Hary ma do powiedzenia w temacie książek?\nOgólnie jestem niewdzięcznym czytelnikiem, nigdy nie byłem „pożeraczem” książek, chłonącym 20 tytułów miesięcznie, najwięcej czytałem w czasach ciągłego obcowania z PKP, teraz czasem wrzucam coś „do poduszki”, ale raczej rzadko. Najważniejszą pozycją pozostanie „Harry Potter”, bo od niego wziął się mój pseudonim. Jeśli właśnie wyobraziliście sobie mnie na miotle, latającego po gimnazjum, lub podstawówce, rzucającego złowrogie zaklęcia, to wiedzcie, że to nie tak. Dorobiłem do tego ideologie, że mam „magiczną różdżkę” na dziewuszki, ale i to fałszywy trop. Nosiłem okulary i dziecięcą czuprynkę, „Harry'ego” nienawidziłem, więc kiedy ktoś mnie tak nazywał, aż kipiałem (z różnym skutkiem). Gdzieś w okolicach powstania przezwiska, pojawił się rap, a przycięty Hary (przez jedno „r”) został ze mną.\nCzasem coś jednak czytam, a ostatnio była to biografia Marka Edelmana, „Życie - po prostu”, trochę ciężki tekst, ale taka historia ostro motywuje. Przed tym Kapuściński, „Nie ogarniam świata”, kontrowersje wokół samej postaci mnie nie interesują, czyta się genialnie. Teraz to „polecę po bandzie”, powinienem napomknąć coś o Bukowskim, a tu CHUJA, czytałem "Alchemika" Coelho! Lub raczej próbowałem czytać… Król przehajpowania, aczytalna książka, usypiałem za każdym podejściem. Do tego czasem serwuję sobie fajne podręczniki, z marketingu/dyplomacji, napisane lekkim piórem, naprawdę potrafią wciągnąć, warunkiem jest autor ze znanym nazwiskiem, który odchodzi od typowej akademickiej formy. Trafiłem kiedyś na pracę z czasów komuny, dotyczącą ówczesnej dyplomacji (z masą anegdot i ploteczek) i nie potrafiłem się oderwać. Nie polecę Wam konkretnych autorów, ja tych dla siebie poznaję po 4 rano i „ale mnie wciągnęło”. Czytanie to nie przejaw kultury, a przede wszystkim rozrywka.\nKsiążki dały mi również styl pisania, zauważyłem, że „dobre” są lekkie, ale wzbogacone o smaczki: cycki, strzelaniny, wątki komediowe itd. Z nich nauczyłem się prostoty w tekstach, w którą wplata się coś więcej, drugie dno, śmieszny lub ciekawy wers (czasem klika, ale bez przesady). Numer zawsze musi mieć odgórny kontekst, z którym korespondują same wersy, nie zawsze dosadne, ale nigdy nie przekombinowane. Uwielbiam nadawać sens utworowi samym refrenem, który spaja wszystko w logiczną całość.\nMam wrażenie, iż ostatnimi czasy bardzo dużo mówi się o filmie "Drive". Chyba, że to ja ostatnio zacząłem się zapuszczać w jakieś dziwne rejony internetów, bo nagle dostałem wręcz nawał informacji powiązanych z tą dwuletnią produkcją. Wszyscy się zachwycali, a ja wciąż nie wiedziałem kompletnie, o co z tym filmem chodzi. Zrobiłem sobie więc krótką przerwę od oglądania nowości kinowych i postanowiłem nadrobić zaległości. No to o co ten cały szum?\nSam szkic fabuły jest na pozór do bólu zwyczajny i niezaskakujący. Główny bohater (Ryan Gosling) nie ma imienia, ma za to zdecydowanie smykałkę do jazdy samochodem. Łamie prawdopodobnie wszystkie istniejące zakazy drogowe i robi to co chce, umykając jakiemukolwiek zagrożeniu. Zarabia legalnie (w warsztacie samochodowym) i trochę mniej (będąc swojego rodzaju taksówkarzem dla każdego, nawet przestępców, którzy właśnie rabują bank). Pewnego dnia poznaje wspaniałą kobietę (Carey Mulligan), w której się zakochuje, jednocześnie zostając obarczonym problemami jej samej oraz jej rodziny.\nAle nie o fabułę w tym filmie tak naprawdę chodzi, a o sposób, w jaki scenariusz został wykorzystany. To nie jest typowy twór jakich teraz mnóstwo. Zamiast ultranowoczesnych zabawek i wielkich wybuchów dostaliśmy produkcję z wybitnym klimatem lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Kojarzy się to odrobinę z filmami noir czy chociażby "Pulp Fiction". Nie ma tu komputerowych efektów, bo wszystko dzieje się "naprawdę". Aż trudno uwierzyć, że ktoś zrobił taki film w roku 2011.\nPochwalić należy też nietypową kreację postaci głównego bohatera. W całym filmie jest ogólnie mało dialogów, ale rola Goslinga zdaje się być rozpisana na jednej kartce A4. A mimo tego, jest to w pewnym stopniu rzecz wręcz wybitna. Ryan gra na pozór "coś" przypominające robota, mając przez cały film do dyspozycji zestaw dwóch czy trzech min i mówiąc równoważnikami zdań. Potrafi być mega brutalny, jednak iskrzy się w nim coś, co powoduje, że zakochuje się w obcej mu tak naprawdę kobiecie. Fakt, iż odkrywamy to raptem z jego drobnych gestów czy nieporuszającej się prawie twarzy jest dodatkowym superlatywem.\nNa koniec wspomnę o rzeczy, która obok roli Goslinga będzie ewidentnie najważniejszym aspektem, prowadzącym do tak trwałego zagnieżdżenia się "Drive" w mej pamięci. Mowa o definitywnie WYBITNYM soundtracku. Jeśli coś miałoby zostać nazwane muzyką neo-noir, to właśnie ścieżka dźwiękowa z tego filmu. Trudno to opisać słowami, najlepiej całości posłuchać, a jeszcze lepiej zrobić to oglądając produkcję Nicolasa Refna. Dla zajawki trzy kawałki: 1, 2, 3.\nCiekawi mnie, jakby wyglądał "Drive", gdyby jego fabuła skupiała się wyłącznie na nielegalnej działalności głównego bohatera. Jak wtedy byśmy to odebrali? Czy ktoś zachwyciłby się twardzielem bez serca, ale i bez kiczowatego wątku miłosnego? Bo to przecież ten cały kicz właśnie tworzy niezapomniany klimat. Miejmy nadzieję, że nikt już "Drive" nie ruszy i kiedyś zostanie okrzyknięty on gromko jednym z naprawdę kultowych filmów. Należy się mu.\nScena tytułowa. Już przy niej widz ma dreszcze.\nby Mikołaj Więckowski 12:45 0 komentarze\nNie wiem, czy to problem tylko naszej nacji, czy innych również, ale mam wrażenie, iż szczególnie wielu Polaków ma ogromną potrzebę wyszukiwania powiązań między znanymi ludźmi z zagranicy, a Rzeczpospolitą. Jeśli znaleźć choćby drobne powiązania, media automatycznie dodają je do głównych informacji. Nawet, gdy nie mówi się o tym w żadnym innym państwie. Nawet, gdy jest o wiele więcej ciekawych rzeczy do powiedzenia.\nPrzykład pachnący jeszcze świeżością, bo mniej więcej tygodniowy - nowa królowa Belgii. Pewnego dnia wszystkie wielkie serwisy informacyjne w Polsce doniosły, że księżna Matylda ma korzenie w naszym kraju. I to wyjątkowo mocne, nie chodzi bowiem o żadnych praprapraprapradziadków, a samego prezydenta RP, Bronisława Komorowskiego. Jest on, jak się okazuje, "dalekim kuzynem" władczyni Belgii.\nNie zaprzeczam, że to całkiem ciekawa informacja, ale żeby od razu wrzucać ją na stronę główną? I to jeszcze w okresie, gdy wszyscy jarają się Royal Baby, a mnóstwo ważnych niusów zostaje kompletnie pominiętych? Moim prywatnym królem jest Onet, który według Google wrzucił tę samą informację... trzy razy. Chyba nawet Pudelek nie zniża się do takiego poziomu.\nWpisałem w Najsłynniejszą Wyszukiwarkę Świata hasło "ma polskie korzenie". Na NaTemat.pl (które myślałem, że trzyma jakiś poziom) znajduje się oddzielny artykuł o tym, że dziadek Angeli Merkel jest z Polski. No tak, wszyscy się cieszą, bo jest pożywka do hejtu w komentarzach, to i pewnie wyświetlenia podskoczą. Czasem w wywiadach z niektórymi zagranicznymi gwiazdami autorzy wrzucają informację o ich polskich korzeniach nawet do tytułu. Chociaż w samym materiale jest wiele innych ciekawych informacji.\nCzy to jakiś kolejny kompleks części Polaków, że starają się odszukać polskość w każdym możliwym człowieku na świecie? Wcale nie tak trudno znaleźć ludzi znanych w Stanach chociażby, w pełni "przynależnych" naszej ojczyźnie. Podobno to media nas ogłupiają. Prawda jednak taka, że większość z nas sama się do tych głupot łasi, szukając sensacji bardziej niż liczni paparazzi.\nMiejsce informacji o polskich korzeniach zagranicznych celebrytów jest na Pudelkach, Plotkach, blogaskach o Justinie Bieberze i Selenie Gomez oraz innych tego typu stronach. Kropka.\nby Mikołaj Więckowski 17:03 2 komentarze\nMocno zachwycałem się swego czasu na blogu grą na kanwie komiksu i serialu "The Walking Dead". Bo było czym, co potwierdzą Wam nie tylko zwyczajni gracze, ale i recenzenci wielkich serwisów. To gra dla każdego i - jeśli się wsiąknie - bardzo dobra jakościowo dla każdego. Gdy więc usłyszałem o pierwszych plotkach na temat kolejnego "czegoś", związanego z produktem Telltale Games, czekałem z niecierpliwością na jakiekolwiek oficjalne informacje. Ostatecznie dostaliśmy nie drugą część przygodówki, a DLC do pierwszej, zapowiadające jednak jej sequel. Nie wahałem się, kupiłem, teraz czas więc na krótką recenzję.\nFabuła tym razem jest poprowadzona w inny sposób niż ten znany z podstawowej wersji gry. Nie dostajemy do kierowania jednej postaci, a poznajemy historię pięciu, na pierwszy rzut oka niepowiązanych zbytnio ze sobą osób. Zamknięcie każdej historyjki zajmuje średnio około dwudziestu minut, a łącznie dodatek ukończyłem w jakieś półtorej godziny. Najszybsi zrobią to zapewne jeszcze szybciej. Czy to jednak niewystarczający czas dla tak rozbudowanego w wątki produktu?\nJak się okazuje - jakimś cudem, zdecydowanie nie. Kolesie z Telltale muszą mieć chyba jakieś nadnaturalne zdolności do tworzenia przygodówek, bo mało kto potrafi w raptem dwadzieścia minut przyciągnąć nas do jakiegokolwiek bohatera. Tutaj bardzo łatwo wsiąknąć we wszystkie pięć historii i w jakiś sposób zżyć się z postaciami w nich występującymi. I choć znamy je raptem od paru chwil, podjęcie za nich konkretnych decyzji, może wcale nie być takie łatwe.\nBo i aspekt wybierania ścieżek rozwoju fabuły się tutaj pojawił. To co było ogromnym atutem podstawowej wersji gry, tu również się udziela w znaczącym stopniu. Znów trzeba uważnie wybierać to, co nasz bohater ma powiedzieć, gdyż inne postaci mogą to sobie na zawsze wziąć do serca. Dokonanie niektórych decyzji wydaje się jednak mieć jedynie charakter dotykający samej moralności gracza, a nie w zbyt dużym stopniu fabuły. Choć kto wie, podjęte pod nas wybory w "400 Days" mają ponoć mieć przecież swoje przełożenie w prawowitym sequelu tworu Telltale Games.\nChyba największą kontrowersją w przypadku tego dodatku, jest jego cena. Bawi mnie trochę ten fakt, bo narzekający są w tym przypadku ultramalkontentami. Około dwadzieścia złotych za półtorej godziny zabawy? Podpowiem Wam, że po pierwsze, to cena typowego biletu do kina w dużej sieci, a po drugie, to również standardowa cena jak na tego typu DLC. Nie ma co płakać, bo gdyby ludzie z Telltale lecieli mocno na kasę, to pewnie i za większą kwotę mogliby spokojnie sprzedać "400 Days".\nJeśli graliście w podstawową wersję growego "The Walking Dead", to dodatek do niej powinien już przy pierwszych plotkach znaleźć się na Waszej liście "must-buy". "400 Days" to półtorej godziny niezłej przygody w znanym świecie i z nowymi bohaterami. Bardzo dobra przystawka przed daniem głównym, czyli pełnoprawnym sequelem "jedynki". Miejmy nadzieję, że twórcy rzeczywiście dobrze wykorzystają decyzję z dodatku.\nby Mikołaj Więckowski 20:27 0 komentarze\nNa sam początek zwięzłe wyjaśnienie, co też dla Was dziś przygotowałem - setlistę, która świetnie sprawdzi się podczas uprawiania jakichkolwiek sportów. Ja wykorzystuję ją szczególnie podczas biegania, ale i gdy czasem wybieram się samotnie na rower zdaje egzamin. Co daje ta nietypowa lista? Motywację, energię i możliwość skupienia się na czymś, co ułatwi nam zadanie. Na mnie tak to właśnie działa i mam nadzieję, że i dla Was będzie to ciekawa rzecz.\nNa pierwszy rzut oka jest pięćdziesiąt pozycji: trzydzieści powiązanych z rapem, dwadzieścia zupełnie innych. Jeśli jednak się przyjrzycie, zauważycie, że przy wielu utworach są dopiski, podsuwające dodatkowe typy. Zrobiłem to, by zniwelować nie tyle powtarzanie wykonawców, co utworów z konkretnych płyt. Nie liczyłem, ale wydaje mi się, że uzbiera się tego łącznie około setka.\n- Czarny HiFi - "Nie ściągniesz mnie na dół";\n- Drake - "HYFR (Hell Ya Fucking Right)" (+ "Crew Love" chociażby, ja lubię również posłuchać podczas biegania tych spokojniejszych kawałków, w stylu "Doing It Wrong" czy "Look What You've Done");\n- Eis - "Teraz albo nigdy" (kultowy motywator do wszystkiego);\n- Foreign Beggars - Amen;\n- Łona - "Do Ciebie, Aniu, szłem" (pomimo licznych odsłuchów, zawsze wciąga i zawsze bawi, uwielbiam wersję koncertową);\n- Kanye West - "Bound 2" (cały "Yeezus" daje ogromnego kopa, jako przykład podałem ten kawałek, bo jest moim faworytem z płyty);\n- Kanye West - "Mercy";\n- Kanye West - "POWER";\n- Kendrick Lamar - "Cartoon & Cereal";\n- KęKę - "Trasa";\n- KęKę - "Nie Wiedziałaś";\n- Kid Cudi - "Immortal" (z najnowszej płyty "Indicud", można z niej wyciągnąć też kilka innych tracków, choćby "Red Eye");\n- Kid Ink - "Badd Ass" (mowa o remiksie z EPki "Almost Home", cała dobrze spełnia sportowe wyzwania);\n- Jay Z - "Holy Grail" (można wyłowić jeszcze kilka innych smaczków z nowej płyty, w tym uberbangera "Tom Ford");\n- J. Cole - "Work Out";\n- Macklemore & Ryan Lewis - "Can't Hold Us" (+ "Thrift Shop", wiadomo; można też spróbować chociażby z "Wings");\n- Medium - "Bangladeszcz" (pomimo dziwacznego zachowania Mediuma ostatnimi czasy, nowa płyta jest wporzo);\n- Pezet - "Lojalność?";\n- Quebonafide x Białas x TomB - "Open Bar";\n- Quiz - "Nie słyszę, co mówisz mi";\n- Ras & Quiz - "Thomas Edison";\n- Solar/Białas - "Corolla Music" (+ "Funky" z tej samej płyty);\n- Szops - "Cień chwały";\n- Tede - "Melo Inferno Oryginal";\n- Ten Typ Mes - "Studio, scena, łóżko";\n- Ten Typ Mes - "Urszula";\n- Te-Tris - "Ile mogę?";\n- The Throne - "Otis";\n- W.E.N.A. - "Zapach spalin" (+ "Tinker Hatfield" i "Wzwyż" z tej samej płyty);\n- Wiz Khalifa - "Fly Solo".\n- Bloc Party - "Like Eating Glass";\n- Bondax - "Gold";\n- Daft Punk - "Get Lucky" (no nie mogło przecież tego zabraknąć);\n- Does It Offend You, Yeah? - "Wrestler" (bardzo mało znany w Polsce zespół, a szkoda, warto sprawdzić od nich wszystko);\n- Foals - "My Number";\n- Frank Ocean - "Thinkin Bout You" (+ "Pyramids", najdłuższy kawałek, jaki słuchałem podczas biegania);\n- Iza Lach - "Nic więcej";\n- Jason Mraz - "I'm Yours";\n- Justin Timberlake - "Let The Groove Get In" (jak wiadomo, miażdży cała płyta, ale ten kawałek jest szczególnym, energetycznym bangerem);\n- Kixnare - "Gucci Dough";\n- Lady Pank - "Tańcz, Głupia, tańcz";\n- Lana Del Rey - "Off to the Races";\n- MSTRKRFT - "Heartbreaker";\n- Muchy - "Przesilenie";\n- Muzyka Końca Lata - "Dokąd";\n- Pidżama Porno - "Kotów kat ma oczy zielone";\n- Rodriguez - "I Wonder";\n- She & Him - "Over It Over Again" (z krążka "Volume Two", potrafię podczas biegania słuchać tylko jego);\n- The Weeknd - "The Morning" (dużo u Weeknda zamulaczy, ale ten kawałek daje pokaźną ilość dobrej energii na poranek);\n- Vance Joy - "Riptide".\nUprzedzam pytania - to nie ja. Nie jestem czarny.\nby Mikołaj Więckowski 20:20 0 komentarze\nI to w jednej z najgorszych sfer, bo tej związanej z grami wideo. Uwierzcie mi, w dzisiejszych czasach na tym poletku potrafią dziać się naprawdę popieprzone kłótnie. Wszyscy wyzywają wszystkich, ataki schodzą już nawet z poziomu "moja platforma kontra Twoja platforma" do "moja ulubiona postać kontra Twoja ulubiona postać". Dzieją się tu rzeczy niebywałe i naprawdę jestem czasem wdzięczny, że dziś bywam do tyłu z czytaniem newsów (i komentarzy) na temat tej branży.\nJa też kiedyś byłem młody i głupi. Nie tak jak niektórzy ubersajkofani, ale parę ataków z mojej strony nastąpiło. Pomimo tego, że stałem zawsze za Xboksem, to tak naprawdę nigdy jakiejś ogromnej nienawiści do PlayStation nie czułem. Bardziej ma walka toczyła się na zasadzie "konsole kontra pecety". Potrafiłem czasem wyłożyć wprost, że granie na kompie to gówno, a prawdziwymi graczami są tylko Ci, którzy dzierżą pada.\nArgumenty w takich walkach zawsze są kompletnie idiotyczne. "Mam nadzieję, że tej gry nie wydadzą na pecety, bo tam jest dużo piractwa i firma X straci przez to hajs". No jakby kogokolwiek interesował los któregoś z wielkich koncernów. Zawsze chodziło o to, by potem móc się chwalić, że konsole mają coś, czego brakuje pecetom. A jeśli ktoś wspominał o jakiejś niezłej serii dostępnej jedynie na Windowsa, to mówiło się: "chujowe, nie jaram się".\nWreszcie jednak dojrzałem do tego, by powiedzieć sobie prawdę: przecież to nie ma sensu. Kłócenie się o takie rzeczy jest debilne, a namawianie producentów, by swojej gry nie wydawali na jakiejś platformie jest jeszcze głupsze. I teraz śmieję się w twarz idiotom, którzy są gorsi niż ja byłem kilka lat temu, a miewają nawet po trzydzieści lat. Płaczą po kątach, bo nowa gra z serii "Deus Ex" pojawiła się na urządzeniach Apple, a nie "prawdziwych konsolach". A gdy się dowiedzą, że jednak "Grand Theft Auto V" wyjdzie na pecety, pewnie się potną z żalu.\nZrobiłem dziś na złość tym wszystkim głąbom i mojemu dawnemu "ja". Podpisałem petycję, która ma za zadanie "wymusić" na firmie Rockstar wydanie "GTA V" na pecety. Nie zagram w tę wersję, nie będę śledził informacji na jej temat, ogólnie rzecz biorąc - nie interesuje mnie ona. Zamówię sobie swój egzemplarz na Xboksa 360 w pre-orderze i będę się jarał nowym królem świata gier już we wrześniu tego roku. Ale fajnie by było, gdyby kawałek tortu dostali też ludzie, którzy konsol nie posiadają.\nWięc, drodzy panowie w garniturach z Rockstar, dajcie pecetowcom też trochę radości. Każdemu się należy. A Wy, moi wspaniali Czytelnicy, możecie podpisać petycję w kilka sekund TUTAJ. Nawet jeśli jedyną kojarzoną przez Was grą jest planszowy "Chińczyk", to możecie dzięki temu dać trochę szczęścia innym. Fajnie, no nie?\nby Mikołaj Więckowski 17:54 4 komentarze\nTym razem naszym gościem jest Michał Kisiel, reprezentant sceny białostockiej. To autor wydanej niedawno, ciepło przyjętej płyty, zatytułowanej "Pismo Święte". Wcześniej zdołał on wypuścić do sieci również trzy mixtape'y: "Dobry projekt", "Skrzydła" oraz "22". Poza tym, Michał wraz z Praktisem, Jopelem i Delem tworzy skład Za Młodzi Na Śmierć.\nA co Kisiel ma do powiedzenia w sprawie książek?\nPewien raper z Podlasia nawinął kiedyś: "Chcesz pisać? Zacznij na początku czytać!" Te słowa tak mocno utkwiły w mojej głowie, że nie raz przypominam je sobie czytając kolejną książkę. W poniższym tekście chciałbym przedstawić Wam kilka pozycji. Niektóre z nich miały wielki wpływ na moją twórczości, inne natomiast dostarczyły rozrywki lub nużyły.\nNajbardziej lubię gdy jakaś książka trafia w moje ręce zupełnie przypadkowo, tak jakbym był bohaterem "Cieniu wiatru", wędrującym po zapomnianym cmentarzu (Zafon stworzył dzieło łatwe w odbiorze, wciągające i jednocześnie całkiem rentowne, warte polecenia). Tak było choćby z "Egipcjaninem Sinuhe" - ta książka, pomimo dość wyniosłego momentami języka, cholernie wciąga i zmusza do refleksji. Jest to jedna z moich ulubionych książek, podobnie jak "Życie Pi", do którego powstała ostatnio ekranizacja kinowa. Polecam najpierw przeczytać książkę, dopiero później zobaczyć film. Zresztą taka kolejność powinna chyba być regułą, którą czasami ciężko przestrzegać, choćby w przypadku "Ojca chrzestnego", bo chyba każdy widział film, a książkę czytało zapewne mniej osób. Szkoda, bo warto.\nCzasami czytelnik utożsamia się z głównym bohaterem, tak jak ja czytając "Martina Edena". To kolejna z moich ulubionych książek, którą polecił mi kiedyś mój ojciec. Zawarta jest w niej esencja mojej filozofii życiowej, więc jeżeli chcesz poznać mnie, to poznaj to dzieło Londona, a później przesłuchaj "Wypadek Drogowy".\nKsiążki które wciągają tak mocno, że cieżko się od nich oderwać to dla mnie "Król szczurów", "Władca much" czy opowiadania z podróży Wojciecha Cejrowskiego. Osobiście podzielam pogląd wielu ludzi dotyczący tej osoby. Lepiej kiedy pisze, niż mówi.\nLiteratura rosyjska też potrafi być wciągająca i inspirująca. Nie tylko nieśmiertelny "Mistrz i Małgorzata" ale również pozycje takich pisarzy jak Nabokov i Dostojewski. W tym momencie chciałbym poinformować wszystkich miłośników rapu i książek, że moja kolejna produkcja będzie własnie taką rapową książką- jednym długim storytellingiem inspirowanym choćby "Okiem" Nabokova czy "Sobowtórem" Dostojewskiego\nW moim życiu miałem również okres fascynacji literaturą iberoamerykańską. Niestety takie książki jak "Generał w labiryncie" czy "Gra w klasy" potrafią być ciężkostrawne i wymagają całkowitego skupienia. Łatwiejsze w odbiorze to "Miłość w Czasach Zarazy" lub "100 lat samotności", ale nadal dość wymagające.\nCiężko wymienić wszystkie ważne dla mnie książki, ale chyba udało mi się wspomnieć o najważniejszych. Bez nich prawdopodobnie nie byłbym tą osobą, którą jestem teraz.\nWarto czytać, tak samo jak warto słuchać.\nSzczerze mówiąc, nie miałem planu pójścia do kina na "Pacific Rim". Już prędzej spodziewałem się, że wyląduję na seansie "World War Z". Niby reżyserem jest Guilermo del Toro, niby są ogromne mechy, ale mimo wszystko zapowiadało mi się to na średniaka. Sporo recenzji jednak przeczyło moim przedpremierowym przemyśleniom, niektóre mówiły wręcz, iż mamy do czynienia z aktualnie najlepszą produkcją roku. Wziąłem się więc w garść i czwartkowego, słonecznego popołudnia ruszyłem do kina. To jak wreszcie jest z tym "Pacific Rim"?\nSam schemat fabuły jest według mnie całkiem ciekawy. Nagle gdzieś z głębin mórz i oceanów zaczynają wychodzić ogromne potwory, nazwane przez ludzi Kaiju. Pierwszy z nich zostaje pokonany dopiero po kilku dniach i milionach martwych ludzi. Po kolejnych atakach rządy wielu krajów postanowiają rozpocząć współpracę i stworzyć ogromne mechy, Jaegery. Każdy z nich jest kontrolowany przez dwójkę pilotów i początkowo mechy spełniają swoją rolę bardzo dobrze. Niestety, po pewnym czasie staje się to niewystarczające.\nJeśli samo słowa "ogromne potwory" i "mechy" nie zainteresowały Was do tej pory, odpuście sobie ten film. Jeśli jednak czujecie się choćby odrobinę zaciekawieni - zostańcie przy radioodbiornikach. Nawet pomimo tego, że dziś przezornie zacznę od minusów "Pacific Rim". Nota bane związanych z tym, co przed chwilą w pewnym stopniu chwaliłem, czyli fabułą.\nBo trzeba przyznać, że scenariusz tej produkcji czasem sięga wręcz do poziomu słabego. Jest kilka niezłych momentów, ale są one związane w szczególności z fragmentami przepełnionymi akcją. Poza nimi dużo niestety tu schematyczności i naleciałości z innych filmów. Na dodatek, to chyba pierwsza produkcja, w której niespójności (czy też często raczej niedopowiedzenia) odkrywałem lawinowo już podczas pierwszego seansu.\nAle, ale! To wciąż film, w którym napieprzają się ogromne roboty z wielkimi, obleśnymi stworami. Stop, pozwólcie, że się poprawie: one się NAPIERDALAJĄ. Jak najbardziej z Caps Lockiem. Pierwsza walka już robi wrażenie, ale ta odbywająca się potem jest naprawdę wręcz rozkoszą dla oczu. Hej, to film, w którym wielki robot przywala dziwacznemu stworowi rodem z mangi hentai pieprzonym statkiem towarowym! A potem wylatuje poza atmosferę i walczy z nim w kosmosie!\nTwarz miałem rozdziawioną jakbym pewnego dnia wyszedł z domu i zobaczył przed sobą kilkukilometrową dziurę po bombie. To pod względem efektów chyba do tej pory jeden z najlepszych filmów w historii. Budynki tu się dosłownie sypią pod ciosami Jaegerów i Kaiju. Ten widok mówi Ci: "gdybyś tam był naprawdę, to pewnie byś się zesrał w gacie". Nie jestem tylko pewien, czy ze strachu, czy po prostu z wrażenia.\nJeśli czujecie się choćby w małym stopniu zaintrygowani "Pacific Rim", to pospieszcie się z wyprawą do kina. Nie widzę kompletnie sensu w oglądaniu tej produkcji w domu. Chyba, że macie prywatne kino. Najlepiej z 3D, choć efekt ten nie jest w tworze Guilermo del Toro wyjąkowo zjawiskowy. Niby kurcze tych scen walk jest za mało, niby ta fabuła się nie klei i nawet powiem wprost, że to film raptem średnio-dobry. Ale nie wiadomo, kiedy kolejny raz będziecie mieli okazję zobaczyć takiej jakości walki ogromnych robotów z przebrzydłymi stworami. Dla nich warto ten film zobaczyć, fragmenty fabularne możecie przespać.\nChociaż nie, wtedy możecie nie zobaczyć tej słodkiej Japoneczki. Czyli jest jeszcze jeden plus "Pacific Rim".\nby Mikołaj Więckowski 19:02 10 komentarze\nZauważyłem, że ostatnimi czasy coraz częściej mówi się o językach, które warto lub nawet powinno się znać. Szczególnie po to, by znaleźć sobie w przyszłości wartościową pracę związaną z kontaktami międzynarodowymi i móc na niej nieźle zarabiać. To dlatego od niedawna rośnie popyt na sinologię, czyli studia związane z językiem chińskim. Mam wrażenie, że przez to wszystko ludzie coraz mniej uczą się języków tak po prostu dla siebie. Z pasji, z zainteresowań, z miłości do jakiegoś kraju.\nJa jestem człowiekiem cholernie leniwym, dlatego aktualnie znam tak naprawdę poza polskim jedynie angielski. To, że jak na reprezentanta naszego wspaniałego kraju znam go wyjątkowo dobrze, niezbyt mnie jednak satysfakcjonuje. Wciąż potajemnie marzę, iż kiedyś wezmę się za siebie i będę potrafił się posługiwać kilkoma językami, na których znajomości w jakiś sposób mi zależy. Jakie to języki?\nNumber one to zdecydowanie japoński. Miałem to szczęście, że za czasów mego dzieciństwa w telewizji puszczali anime, które zakorzeniło się na stałe w mej świadomości. Dziś ani na "chińskie bajki", ani na mangę nie mam zbytniej ochoty, ale miłość do Kraju Kwitnącej Wiśni zdążyła wykiełkować. Uwielbiam ten niecodzienny kraj i jeśli miałbym kiedyś wyjechać do niego, to na pewno na dłużej i najchętniej znając już trochę tamtejszy język. Ponoć dla niektórych Japończyków gaijin (czyli człek z zagranicy) mówiący tak jak oni, jest wciąż nietypowym zjawiskiem. Fajnie by było ich zaszokować. Poza tym bardzo chciałbym przeczytać książki Harukiego Murakamiego w oryginale.\nWydaje mi się jednak, że najszybciej udałoby mi się wziąć do nauki francuskiego. Kilka lat w szkole miałem się okazję go uczyć, ale były to czasy podstawówki. Nie dość więc, że wtedy zbyt dużo się nie nauczyłem, to na dodatek dziś potrafię się co najwyżej przedstawić jednym zdaniem - je m'appelle Nicolas :) A francuski jest piękny, erotyczny, romantyczny i zapewne świetny do wyrywania lasek. Szukam internetowego kursu, może uda mi się znaleźć coś wartościowego. A potem mogę udawać w klubach Pierre'a z Paryża.\nLast, but not least - hiszpański. Też ma w sobie coś ciekawego i intrygującego. Poza tym jest on coraz popularniejszy choćby w Stanach Zjednoczonych, czyli kolejnym miejscu, w którym chciałbym choćby przez jakiś czas kiedyś pomieszkać. Emigranci latynoscy stają się tam ogromną siłą. A jak można z tego wywnioskować, duża część Ameryki Południowej staje otworem właśnie dzięki hiszpańskiemu. Poza tym, przyjemnie by było zwiedzać sam Madryt czy Barcelonę, znając ten język. Czułbym się taki wykształcony wśród tego tłumu turystów-Polaczków.\nGdybym znał te trzy języki, byłbym nie tylko bardzo szczęśliwy, ale i dumny z samego siebie. Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się je okiełznać. A jeśli starczy czasu, kto wie - może jeszcze na jakiś zostanie w mojej głowie miejsce. Może portugalski (love Lizbona)? Może arabski (przydałby się przy ewentualnym ataku terrorystów)? A może nawet suahili (byłem bliski pójścia na studia na afrykanistykę, serio)?\nA Wy, chcielibyście znać jakieś konkretne języki?\nTak się zastanawiam, czy to tylko w polskim jest tak, że słowo język oznacza zarówno część ciała, jak i "ukształtowany społecznie system budowania wypowiedzi" (via Wiki).\nŹródło cudownego obrazka: Flickr.com\nby Mikołaj Więckowski 22:04 6 komentarze\nLast.fm to portal, który zbiera dzięki specjalnej aplikacji informacje na temat słuchanych przez użytkownika utworów. Wczoraj w nocy dowiedziałem się, że na moim koncie stuknęło wreszcie sto tysięcy odtworzeń. W teorii jestem na tym portalu od roku 2007, w praktyce zdecydowaną większość odtworzeń na nim nabiłem jakoś w ciągu ostatnich dwóch lat. Nie wiem dlaczego, ale czekałem na to magiczne przekroczenie stu tysięcy odtworzonych kawałków. Chyba tak po prostu, symbolicznie. A przy okazji, to dobry motywator, by wreszcie napisać post o tym, jak istotną rolę w moim życiu pełni muzyka.\nTo trochę tak głupio brzmi, bo ani nie jestem żadnym muzykiem (moja nauka gry na gitarze zbyt długo nie potrwała), ani wielkim krytykiem muzycznym. A to właśnie oni najczęściej określają, że ich życie podporządkowane jest muzyce. Ja jestem po prostu jej ogromnym fanem. Od dzieciństwa, choć moje początki z nią raczej do najmocarniejszych nie należą.\nNie wychowałem się na rocku, nie wychowałem się na rapie, nie wychowałem się na muzyce poważnej. Gdy byłem mały nikt mi nie dostarczył jakiejś ambitniejszej muzyki, pozostało mi więc to, co akurat było modne. Moje wkraczanie w świat przypadło (nie)stety na okres disco polo. Ale wiecie, nie tego dzisiejszego, pokroju "Ona tańczy dla mnie", tylko tego naprawdę uber polaczkowatego. "Jesteś szalona" to było nic, moim prywatnym klasykiem z tamtych czasów jest piosenka zespołu (o ironio!) Classic, pod tytułem "Zabrałaś mi lato". Polsat wtedy puszczał co niedzielę nawet własny program o tego typu muzyce, zwący się bodajże "Disco Relax". Wpatrywałem się w ekran co tydzień, tak samo jak podczas słynnego reality show (?) dla dzieci, "Hugo".\nPomimo dziś autentycznie kręconej beki z disco polowych hitów, jakoś nie wstydzę się tego, że tak wyglądało moje dzieciństwo. Bardziej bym się wstydził, gdybym słuchał tego aktualnie. Po pewnym czasie jednak moda na polski supergatunek muzyczny przeminęła i w różny sposób trafiałem na inny stuff. Chociażby pierwszy znany mi kawałek rapowy. Był on autorstwa Liroya. I nie mówię tu o słynnym "Scyzoryku", tylko "Jak feniks z popiołów". Był to jednakże tylko pojedynczy wybryk i dużo czasu musiało jeszcze przeminąć, bym zaczął postrzegać rap jako coś wartego przesłuchania.\nDo muzyki rockowej zbliżałem się powoli, lecz regularnie. Najważniejszą grupą mojego dotychczasowego życia wciąż pozostaje Linkin Park. Wielu z mojego rocznika w pewnym momencie zaczynało nucić pod nosem "In The End" czy inne hity z pierwszych dwóch płyt. Pomimo, że dziś kawałki Chestera i reszty odpalam rzadko, to wciąż zespół ten jest number one na moim Last.fm. A moim ulubionym krążkiem od nich jest ten przez wielu najbardziej znienawidzony, czyli "A Thousand Suns".\nAle ATS to już zdecydowanie nowsze czasy, przed którymi wiele zdążyło się w moim życiu muzycznym zmienić. W pewnym momencie ku cięższej muzyce ruszyłem z całym impetem i wsłuchiwałem się nie tylko w Metallicę i inne klasyki, ale też Mayhem, Children of Boddom czy polskiego Behemotha. Do dziś chwalę się czasem po kilku głębszych, że przy tym ostatnim bandzie udało mi się kiedyś smacznie zasnąć :) Jednocześnie jednak poznawałem też te lżejsze zespoły z korzeniami rockowymi, w szczególności polskie. Stuff od Grabaża, czyli Strachy na Lachy i Pidżamę Porno, Akurat, Zabili mi żółwia, Farben Lehre. Wśród najlżejszych produkcji wykiełkowała wtedy moja miłość do zespołu She & Him, o którym pisałem już na tym blogu chyba ze cztery razy.\nJakoś od jesieni 2010 roku zaczęły się u mnie różne przejściowe przygody z konkretnymi gatunkami. Było trochę electro, trochę indie rocka, trafiło się nawet reggae. Na stałe osiadłem dopiero przy rapie, poznawanym na podstawie Ostrego. Samego Adama słuchałem strasznie długo, ale gdy poznałem innych raperów, odpuściłem sobie go. Projekt Tabasko był przetragiczny, płyty z Hadesem nie sprawdziłem nigdy całej. Mam ogromny szacunek do Adama, że to dzięki niemu wszedłem w świat hip-hopu (no i za "Jazzurekcję"), ale potrafię już krytyczniej podejść do jego twórczości.\nA dziś? Dziś chyba jestem naprawdę dojrzały muzycznie. Na czym ten stan polega? Na tym, że słucham po prostu tego, co dobre. Pieprzyć gatunki. W każdym z nich znajdzie się ktoś wybitny i ktoś po prostu chujowy. Nawet komponowanie muzyki klasycznej nie robi z Ciebie od razu wielkiego artysty. Fajnie jest móc przełączyć się nagle z niuskulowego Kid Inka na klasycznych Dinali, by zaraz potem posłuchać rockowej ballady, zmienić to na kolejny elektroniczny zespół o dziwnej nazwie, pokroju MSTRKRFTa, a w domu rozkoszować się whiskey przy jazzie i dźwiękach lat 30.\nNie potrafiłbym żyć bez muzyki. Gdy jadę autobusem bez słuchawek w/na uszach, czuję się okropnie. Co noc ustawiam sobie setlistę, która będzie mi przygrywała do snu, bo bez niej nie zasnę. Chyba, że będę zalany w trupa. Nawet kiedy muzyka konieczna nie jest, lepiej ją słyszeć. Odpowiednie dźwięki potrafią świetnie nastroić przy spożywaniu różnego rodzaju... stuffu, a pod prysznicem śpiewał chyba każdy z nas. I to na pewno nie tylko jeden raz.\nDługo szukałem zdjęcia do tego wpisu. Wreszcie nadeszło olśnienie. Stary człowiek, papieros i słuchawki - combo idealne.\nŹródło: niezawodny Flickr.com\nby Mikołaj Więckowski 19:26 9 komentarze\nZ ciekawości przed rozpoczęciem pisania tej recenzji, sprawdziłem jak do testowania Free Runów podeszli inni internauci. Trafiłem przypadkowo na kilka różnych polski blogów poświęconych bieganiu. Po chwili je wyłączyłem. Ich autorami są ludzie, którzy biegają już pewnie minimum kilka lat i da się to odczuć. Jest profesjonalizm, ale brak luźnego lifestyle'u. Przed Wami tym samym "recenzja" amatora, którego Free Runy są pierwszymi butami do biegania, ale i na pewno nie ostatnimi.\nAparatu pod ręką nie mam, a zdjęć robionych iPhonem nie ma co tu wrzucać, dlatego ukradłem dwa foto ze strony Nike. Chyba się nie obrażą. Zapewne wielu z Was buty do biegania kojarzy z czymś wyglądającym brzydko, czego nie da się założyć na normalny wypad na miasto. Ja przynajmniej tak myślałem, bo często w internecie karmi się ludzi "ośmiornicowatymi" Reebokami i innymi podobnymi wynalazkami. Buty do bieganie to jednak prawdziwa kopalnia świetnych modeli, których nie powstydziłyby się streetwear'owe szafiarki.\nNike Free Run +3 z podeszwą 5.0 na pewno są jednymi z nich. Mają w sobie coś, co ja nazywam "sportową elegancją" i dość niską, niewyróżniającą się zbytnio podeszwę. Na letnie wypady pasują w sam raz, tym bardziej, że można je spokojnie zakładać na bosą stopę. W Polsce nie jest jeszcze tak modne zakładanie na co dzień butów do biegania, w Stanach to już norma.\nTo mój gustowny, czarny model. Są też inne kolory. Osobiście jaram się niebieskimi.\nOkej, przejdźmy jednak do konkretów. Piszę przecież o jakichś dziwacznie numerowanych butach, a Wy pewnie nie wiecie nawet, o co tu chodzi. 5.0 to najnowszy model podeszwy, jaką otrzymały Free Runy. Najnowszy, czyli zapewne również i najlepszy. Dzięki niej macie rzekomo uzyskać odczucie "biegu na boso", ale wiadomo, że to jedyne czcze gadki marketingowe.\nNie zmienia to jednak faktu, iż poruszanie się w tych butach jest cudowne. Jeśli chodzicie cały czas w jakichś Conversach, Vansach czy nawet Air Maxach, to we Free Runach rzeczywiście początkowo poczujecie się, jakbyście chodzili boso. Pierwsze kilka kroków w moim przypadku było jednym wielkim "wow", bo nie sądziłem, że jakiekolwiek buty mogą być aż tak wygodne. Świetnie skonstruowane, wykonane z naprawdę dobrych materiałów, a do tego ultralekkie.\nMożna je wziąć w ręce i całkowicie wygiąć. Nike się tym chwali wszędzie, czemu się w sumie nie dziwię, bo to naprawdę dobry chwyt marketingowy. Podeszwa ma od spodu takie małe "ząbki" (nie wiem jak to inaczej ująć), które to ułatwiają. Jedynym minusem tej technologii jest fakt, że często w szczeliny pod butem wpadają małe kamyki, które mogą spowodować zmniejszenie wygody biegu. Dlatego polecam po każdym treningu je wyłuskać. Nie jest to trudne, często wystarczy po prostu wygiąć but.\nInne plusy? Free Runy są bardzo przewiewne i chyba całkiem dobrze amortyzują. Co prawda od rozpoczęcia biegania pojawiło się u mnie więcej pęcherzy na stopach niż kiedykolwiek wcześniej, ale myślę, że powstały one trochę przez upały, w jakich czasem zdarza mi się trenować. Mimo to muszę przyznać, iż jeśli już mam w czymś chodzić z tymi ranami wojennymi, to wybieram właśnie Free Runy. Dopasowują się do stopy i dzięki temu nie czuje się zbytnio bólu. Oczywiście dopóki nie zacznie się godzinnego biegu.\nCzy warto wybrać Nike Free Run +3 5.0 jako swoją pierwszą parę butów do biegania? Zdecydowanie tak. Nie powiem Wam, czy to najlepszy wybór, bo tego po prostu nie wiem. Ja jednak jestem usatysfkacjonowany. I nawet jeśli nie macie ochoty biegać, to może warto się zainteresować tego typu obuwiem po prostu do zwykłego chodzenia. Wygodą przebijają bowiem chyba wszystkie "normalne" buty. A i wyglądają całkiem nieźle.\nA oto magiczna podeszwa 5.0 z "ząbkami".\nJeśli nie masz zamiaru bawić się pod sceną, to stamtąd wypierdalaj\nby Mikołaj Więckowski 19:17 10 komentarze\nMało używam takich agresywnych tytułów, ale czasem po prostu trzeba. Byłem w ubiegły weekend na lokalnej imprezie Lata z Radiem. Nie żebym gustował w tego typu eventach, ale zapowiadany był koncert Lady Pank, zespołu, którego od czasu do czasu lubię posłuchać. Przed rockowymi dinozaurami miał wystąpić inny znany band, Myslovitz. Jak to my, ruszyliśmy ze znajomymi jak najbardziej pod scenę.\nNa Myslovitz nie ruszał się prawie nikt. W pierwszym rzędzie ktoś czasem pomachał ręką, ale w naszych okolicach wszyscy stali jak zamienieni w słup soli. Próbowaliśmy rozkręcić tłum, chociaż klaskając w górze, ale nic to nie dało. Skakać nie było co, bo łatwo było jednego z tych stojących pacanów trafić i mieliby potem ogromne pretensje. Na większą ruchliwość ludu liczyliśmy podczas występu Lady Pank.\nI rzeczywiście, wtedy poszło już lepiej. Fani głośno śpiewali, tłum sobie podskakiwał, a obok nas... pewna ekipa zaczęła robić pogo. No i wśród tłumu zrobił się ogromny problem. "Jak to ta młodzież w dzisiejszych czasach się bawi?", usłyszałem za sobą. Okej, inicjatorzy pogo też nie byli chyba zbyt trzeźwi, bo nie uważali na innych i nie wahali się obijać o ludzi zupełnie z wirującym tłumem niezwiązanych. Ale jednak na takie rzeczy trzeba być przygotowanym idąc pod cholerną scenę na koncercie.\nWspomniane hasło narzekające na młodzież, padło z ust około pięćdziesięcioletniej pani, trzymającej przed sobą małą dziewczynkę. Powiedzmy, że maksymalnie dziesięcioletnią. Co one tam robiły? Ja rozumiem, że to impreza Lata z Radiem, ale chyba widok facetów w glanach daje jasno do zrozumienia, że pod sceną ludzie będą się próbowali BAWIĆ. A pani z dziewczynką stała jak słup, ponarzekała, ale ze swojego miejsca się nie ruszyła. I co z tego, że córka/wnuczka nie widziała pewnie przez ten ogromny tłum nawet sceny, a i sama opiekunka do najwyższych nie należała.\nOstatnio na Open'erze trafiliśmy ze znajomymi prawie pod same barierki na koncercie Kendricka Lamara. Każdy, kto tam był, wiedział co go czeka. Nikt nie próbował prosić o spokój, nikt nie stał jak trep. Wszyscy skakali, machali łapami, obijali się o siebie, deptali resztę i robili sobie nawzajem wiele innych rzeczy. Bo tak właśnie wygląda impreza pod sceną na każdym koncercie innym niż Arki Noego. Chociaż ponoć oni też ostatnio zaczęli grać jakieś rockowe kawałki, więc kto wie, może i chętni do bożego pogo są.\nPodstawowa zasada: jeśli chcesz iść na koncert posłuchać muzyki na żywo, nie zbliżaj się do sceny. Na wielkich imprezach często są nawet miejsca siedzące, więc możesz wybrać sobie takie. Pod sceną normalni ludzie się chcą bawić, a nie patrzeć jak idioci na muzyków, od czasu do czasu wiercąc się na boki. Drodzy głupcy, wiele osób się w ogóle Wami nie przejmie, jeśli przypadkowo zostaniecie przez nich popchnięci podczas skakania w górę. Więc jeśli na macie zamiaru bawić się pod sceną, to stamtąd wypierdalajcie.\nTeorii spiskowych w mamy mnóstwo. Strzelam, że ponad połowa tych współczesnych w jakiś sposób wiąże się ze Stanami Zjednoczonymi. Jedne są w różnym stopniu absurdalne, inne trochę bardziej prawdopodobne. Jon Ronson wybrał sobie trudną drogę, bo wziął na swoje barki historię z elementami określanymi często jako paranormalne. Czy jednak jego książka wyłamuje się z tłumu tragicznie kiepskich powiastek o teoriach spiskowych?\n"Człowiek, który gapił się na kozy" to zapis poszukiwań Ronsona, których celem było uzyskanie jak największej ilości informacji o nietypowych działaniach prowadzonych przez amerykańskie wojsko. Działaniach parapsychicznych konkretniej. Autor dociera do najróżniejszych źródeł, takich jak człowiek, który rzekomo zabił kiedyś kozę wzrokiem. Inni rozmówcy Ronsona to między innymi facet, potrafiący zniszczyć chmurę wzrokiem, wojskowy, które przez lata próbował przejść przez ścianę czy tajemniczy szpiedzy, znajdujący Bin Ladena za pomocą wizji.\nWśród tych absurdalnych pomysłów, natrafiamy też jednak na całkiem dużo miejsca poświęconego torturom, przeprowadzanym w Iraku czy Guantanamo. Polubiłem już zajawianie tej książki znajomym, dzięki jednej z anegdot w niej występujących. Znacie piosenkę "I Love You" z popularnego programu o dinozaurze Barneyu? To między innymi przy jej pomocy amerykańskie wojsko męczyło więźniów. Można się z tego pośmiać, ale gdy widzi się zdjęcie człowieka autentycznie cierpiącego z powodu śpiewania wesołego dinozaura, zmienia się trochę punkt widzenia.\nAle to właśnie umiejętność zamieniania wszystkiego w humor daje Ronsonowi ogromną potęgę. Bez tego, książka mogłaby się wydawać gadaniną obłąkanego fanatyka. A jednak daje się większą wiarę tej całej sprawie, gdy również sam autor w niektóre rzeczy powątpiewa i lekko ironizuje podczas mówienia o nich. Ronson pogrywa trochę groteskowo, ale dzięki temu tworzy bardziej prawdziwą i łatwą do zapamiętania historię.\nNie wiem, ile w tym wszystkim prawdy, ale w niektóre rzeczy z "Człowieka, który gapił się na kozy" jestem w stanie uwierzyć. Książkę zdecydowanie polecam, bo choć nie jest to dzieło sztuki, to dzięki dość małej objętości i "syndromie jeszcze jednego rozdziału" można ją spokojnie potraktować jako miłą odskocznię od "dużych" powieści. Nawet, jeśli zupełnie nie uwierzycie w historie zaprezentowane przez Ronsona, powinniście być usatysfakcjonowani po lekturze.\nPS. Jeśli będziecie mieli okazję być w Krakowie, wybierzcie się do Centrum Taniej Książki w okolicach Rynku Głównego. Sam kupiłem tam recenzowaną dziś książkę za około dychę. Powinni jeszcze mieć trochę egzemplarzy.\nOkładka nawiązuje do ekranizacji książki, która ponoć jest całkiem niezła, choć od książki się różni.\nby Mikołaj Więckowski 12:00 2 komentarze\nNasz dzisiejszy gość stał się szerzej znany dopiero w ciągu ostatnich dwóch lat, a szkoda, bo wcześniej również nagrywał ciekawe materiały. Poza wieloma luźno puszczonymi numerami, ma on przecież na koncie trzy EPki z trzema różnymi producentami: Matkiem, Brusem i Soulpetem. To jednak z tym pierwszym beatmakerem Bonson postanowił wejść w dłuższą współpracę i w roku 2011 wypuścili oni wspólnie longplay "Historia po pewnej historii". Nielegal ten zrobił spory szum, przez co raperem zainteresowały się liczne wytwórnie. Przez jakiś czas Bonson współpracował z Koką, która wypuściła legalną już reedycję "Historii po pewnej historii". W międzyczasie nasz dzisiejszy gość stał się uczestnikiem pierwszej edycji akcji "Popkiller Młode Wilki". Aktualnie trwają pracę nad kolejną płytą Bonsona i Matka.\nA co raper ma do powiedzenia w kwestiach literackich?\nDobra, w końcu udało mi się zebrać w sobie i ogarnąć rzeczy, które mam zaległe... Na szczęście na książki zawsze zajdę moment - czy to auto, pociąg czy tak po prostu odcięcie się od wszystkiego. Przez ostatni rok, nie wiem, może dwa, trochę poczytałem i to różnych rzeczy: od fantasy po Ryszarda Kalisza :) Mamy z Matkiem taki swój rytuał, że wbijamy do Empiku, on na dział z płytami, gdzie zostawia przeważnie 2 stówy, jak nie więcej, a ja na książki gdzie wydaję pewnie tyle samo... Czasem mam kilka niedoczytanych, ale zawijam jeszcze więcej. No ale dość, bo przeginam...\nNumerem jeden jest dla mnie Stephen King (pewnie mało oryginalnie, nie wiem). Mam w głowie wszystkie jego książki, jedne lepsze, jedne gorsze, ale no - mistrz świata! "Dallas '63" mistrz! Na tyle że aż się wkurwiłem na zakończenie... Starsze rzeczy to "Wielki Marsz", "Salem", "Pod Kopułą" czy "Sklepik z marzeniami". Kurwa (przepraszam), duże rzeczy! Wczoraj (tekst od Bonsona dostałem osiemnastego czerwca - przyp. red.) kupiłem najnowszą książkę "Joytown" i od Katowic do Szczecina łyknąłem już 3/4... Polecam! Ale też nie wiem, strasznie emocjonalnie się wczułem przez te kilka godzin... I przykro mi jak ktoś znowu tam umiera mi, że tak powiem, na rękach...\nCo do polskich pisarzy, wjeżdżają Jakub Ćwiek, Jacek Komuda, Jacek Piekara i Andrzej Pilipuk. I tu już wchodzą różne klimaty... Jakub Ćwiek i "Chłopcy" - fajna luźna opcja o zbuntowanej ekipie Piotrusia Pana, ćpającej i rozwalającej kolejne meliny na motorach. Z kolei Jacek Komuda czy Jacek Piekara zabrali mnie w czasy szlachty i tych wszystkich intryg i walk z Kozakami czy innymi klimatami, które kiedyś wkurwiały jako lektura "Ogniem i Mieczem... Tym zaraził mnie Paciwo z Wrocławia i bardzo mu za to dziękuję, bo przeczytałem chyba wszystko na ten temat i mam nadzieję na jeszcze więcej.\nA jeśli chodzi o Andzrzeja Pilipiuka, to jest to absolutny mistrz! Jego Jakub Wędrowycz, stary bimbrownik i pogromca wampirów z jakiejś polskiej wsi... Mistrz! Ale to pisarz uniwersalny, czytałem wiele rzeczy spod jego ręki, teraz czaję się na "Wampira z MO"... Jak przeczytam, wypowiem się ;)\nAaa, no i najśmieszniejsze myślę... Był (jest nadal, ale to już nie to) taki zespół MOTLEY CRUE, czyli Nikki Six, Mick Mars, Vince Neil i Tommy Lee... Mega popularna ekipa w Stanach w tamtych czasach. Dorwałem ich autobiografię i kurwa oszalałem! To były czasy kiedy zaczynaliśmy grać koncerty. Jak ktoś chce, niech popyta w Gdyni w Orbisie czy w Rawiczu, czym się to skończyło... Moja wtedy dziewczyna (dziś była, niestety) bała się i zakazywała mi tego czytać i chyba trochę miała rację... Piękna sprawa... Poza tym było wieeele książek lekko około tematycznych, jak "Ćpun" czy "Diller", ale to nie ma co więcej zawracać gitary...\nJeżeli kogoś zainteresują tytuły czy pisarze których wymieniałem bardzo będzie mi miło, jeśli nie... spoko, sam sobie poczytam!\nDziękuję i zdrówka!\nby Mikołaj Więckowski 19:31 2 komentarze\nBrad Pitt, zombiaki, sporo akcji w trailerze. Nie wiem jak wygląda to w Waszym przypadku, ale z mojej perspektywy takie combo zapowiada zwykłego średniaka. Przed premierą nie planowałem nawet pójścia na "World War Z", ale ostatecznie zmieniłem zdanie i z ciekawości trafiłem dziś do kina. Czy Wy również powinniście wyruszyć na taki trip? Zachęcam do sprawdzenia dalszej części tej recenzji.\nZombie bardzo często mocno definiują odgórnie cały scenariusz filmu. Tutaj, pomimo tego, że nieumarli są wyjątkowo szybcy, sytuacja wygląda podobnie. Ludzkość zaraziła się dziwacznym wirusem, który rozprzestrzenia się w zastraszającym tempie i zamienia każdego dotkniętego nią człeka w dziwacznego stwora. W środku akcji jest zaś Brad Pitt. Jego postać ma na imię Gerry, ale wiadomo, że i tak zapamiętacie go po prostu jako starego, dobrego Brada. W tym przypadku wciela się on w rolę wysłannika ONZ, który podróżuje po świecie w poszukiwaniu leku na zarazę.\nBrad ma też swoją słodką rodzinkę, którą chce bronić za wszelką cenę. Ale ten motyw to tylko chwilowa odskocznia od zombie. Konkretniej - przeogromnych hord zombie. Po jakichś pięciu-dziesięciu minutach filmu jest już pierwsza jatka. Potem kolejna. I jeszcze jedna. To nie "The Walking Dead", żeby pastwić się nad psychiką ludzi czy czymkolwiek temu podobnemu. Tu po prostu jest akcja, akcja i jeszcze raz akcja.\nI przez ten jej natłok, film wiele traci. Scenarzyści kończą ważne dla fabuły dialogi w ciągu dwóch albo trzech minut i znowu mamy mnóstwo zombiaków. A co dziwne, pomimo tego, że przez te złe proporcje film aż prosi się o wydłużenie, to w rzeczywistości okazuje się on aż za długi. Niby trwa te niecałe dwie godziny, a jednak w pewnym momencie chciałem już, żeby się skończył. Wszystko w "World War Z" dzieje się za szybko i to niestety przeszkadza w załapaniu odpowiedniego vibe'u.\nTrochę krytykuję tę produkcję, ale to wcale nie jest film słaby. Po prostu trudno opisać to, co jest w nim dobre, gdyż na to lepiej się patrzy. Możecie to obejrzeć nawet na zwykłym telewizorze, bo nie ma tu niczego ultramonumentalnego, by istniała konieczność pójścia na "World War Z" do kina. 3D też jest niestety słabe. Warto sięgnąć po ten film dla kilku niezłych scen i Brada Pitta. Jeśli nie macie pomysłu na sprawdzenie czegokolwiek innego, będzie to niezły średniak na zrelaksowanie się przy piwku.\nSwoją drogą, książka "World War Z" ponoć trochę się różni od filmu, a jeśli już do czegoś produkcja z Bradem Pittem mnie zachęciła, to właśnie do sięgnięcia po literacki oryginał. Słyszałem, że jest niezły, więc mam nadzieję dorwać go wkrótce w moje łapska.\nPrawdziwa kupa zombie.\nby Mikołaj Więckowski 18:00 0 komentarze\nParę dni temu dostałem od mojego znajomego Filipa (pozdro!), lubiącego muzyki nie tylko słuchać, ale również i ją tworzyć, link na Facebooku. Spodziewałem się odnośnika do jakiegoś niezłego kawałka, jednak adres "itunes.apple.com" raczej tego nie zapowiadał. Zamiast czegoś do posłuchania, dostałem rzecz jeszcze lepszą, bo cynk o promocji na aplikację "Traktor DJ" w wersji na iOS. Promocji niemałej, bo cena edycji iPadowej spadła z dwudziestu dolarów do... zera.\nRzuciłem się do ściągania, bo obok takiej oferty nie mogłem przejść obojętnie. Nie żebym był DJ-em czy kimkolwiek aspirującym do jego roli, ale fajnie dostać za darmo jedną z najsłynniejszych aplikacji do miksowania muzyki. Poza tym, uważam, że tablety to bardzo przydatny sprzęt przy tego typu zabawie i w wielu aspektach mogą one wypadać nawet lepiej od pecetów. Należało więc wreszcie sprawdzić własnymi łapskami program pokroju "Traktora".\nI cholera, za każdym razem, gdy teraz siadam przy tej appce, z życia wylatuje mi minimum kilkanaście minut. Pal licho, jeśli stanie się to, gdy nie ma się nic do poważnej roboty, ale co jeśli przed człowiekiem czeka jakaś praca? Trzeba też uważać podczas odpalania tego uzależniacza w toalecie, bo może ono mocno wydłużyć mniej wymagające posiedzenie. Sam stałem się już raz na to żywym dowodem.\nPewnie większość osób, które przysłuchiwałyby się moim DJ-skim popisom, stwierdziłoby, że gram jakąś chałę. Nie chodzi mi jednak o żadne profesjonalne miksowanie, a po prostu czystą zabawę. Dlatego lubię sobie co chwila "zamrażać" kawałki w konkretnym momencie i odtwarzać konkretne sample z nich. Takim właśnie sposobem wczoraj, będąc cholernie niewyspanym, zamiast iść spać, bawiłem się pianinkiem z "Na weekend".\nNie kupiłbym "Traktora" za te oryginalne dwadzieścia dolców i nie mi też oceniać, czy rzeczywiście jest ten program tyle wart. Wiedząc jednak, że potrafi on dać tyle funu, myślę, że kilka zielonych byłbym skłonny zapłacić. Za darmo to już w ogóle żal nie brać. Dlatego, jeśli nie pobraliście jeszcze omawianej aplikacji, a macie urządzenie z iOS, pędźcie szybko na App Store. Gdy piszę te słowa, program jest jeszcze darmowy, zarówno w wersji na iPada, jak i iPhone'a.\nby Mikołaj Więckowski 20:59 2 komentarze\nDziś nie będzie dużo tekstu. Czas na chwilę odpocząć od ogromu literek i skupić swój wzrok na czymś wyjątkowym - minimalistycznych okładkach książkowych. Mało ich w Polsce, mało ich w ogóle na świecie, a szkoda. Wyłapałem ostatnio w internetach kilka nad wyraz ciekawych tego typu okładek i postanowiłem Wam je podrzucić. Może uda im się Was zainspirować w taki sposób, w jaki zawsze działają na mnie :)\nOd tego zaczął się pomysł na dzisiejszy post. Esencja minimalizmu + klasyka współczesnej literatury. Czego chcieć więcej?\nKsiążka tak naprawdę nazywa się "Can I Have a Word With You?". Więcej chyba nie muszę dodawać :)\nKolekcja książek mojego literackiego idola, Harukiego Murakamiego. Obiło mi się o uszy, że gdzieś da się takie edycje rzeczywiście dostać. Shut up and take my money!\n"Czerwony Kapturek", autorka okładki ta sama, co w przypadku Murakamiego.\nIMO trochę za dużo napisów, ale idea ciekawa.\nBukowski i jego "Kobiety", nie trzeba komentować :)\nZnów Bukowski, znów "Kobiety", tym razem czcionka tytułowa okropna.\n"Harry Potter", ładne to.\nW sumie całościowo niezbyt mi się to podoba, ale sam pomysł człowieczka zasłaniającego się banknotem jest spoko.\nBiografia Becketta. Swoją drogą, chyba czas najwyższy przeczytać jakąś jego książkę.\nCałkiem ładne. I tyle.\nPrzypatrzcie się dokładnie :)\nDziwne, old-schoolowe, ma coś w sobie.\nNie wiem, o czym to jest, ale kupiłbym dla samej okładki :)\nCałkiem niedawno "Drogę" recenzowałem.\nPonoć książka ta zwie się "War & Peace".\nJestem dumnym posiadaczem tego wydania "Tanga" :)\nOde mnie to by było na tyle. Zachęcam Was do szperania w sieci i odnajdywania kolejnych tego typu ciekawostek. Świetna i inspirująca sprawa :)


Silne trzęsienie ziemi na północy Wenezueli\n22 sierpień 2018 - 05:59\nWe wtorek 21.08 o godz. 23:31 (czasu polskiego) miało miejsce silne trzęsienie ziemi na północy Wenezueli. Epicentrum wstrząsu o magnitudzie 7.3 zarejestrowano na głębokości 123 kilometrów. Nie ma informacji o poszkodowanych i stratach materialnych. Początkowo ogłoszono ostrzeżenie o tsunami, ale wkrótce je odwołano.\nMimo, że epicentrum wstrząsu znajdowało się w pobliżu miasta Guiria, to był on odczuwalny również w położonej blisko 700 kilometrów na zachód stolicy Wenezueli - Caracas - a także w sąsiedniej Kolumbii oraz na kilku wyspach Morza Karaibskiego.\nEpicentrum trzęsienia ziemi w Wenezueli. 21 sierpnia 2018 o godz. 23:31 (czasu polskiego)\nWenezuelski minister spraw wewnętrznych Nestor Reverol poinformował, że w kraju pogrążonym w głębokim kryzysie gospodarczym nie ma doniesień o ofiarach. Państwowa firma zajmująca się wydobyciem ropy naftowej w regionie nawiedzonym przez trzęsienie ziemi podała, że nie odnotowano żadnych zniszczeń na polach naftowych


Mandaty będą pięć razy droższe! | Gazeta Współczesna\nMandaty będą pięć…\nMandaty będą pięć razy droższe!\n(bisu) 18 listopada 2008, 7:37\nZmieni się wysokość kar za wykroczenia drogowe\nRegion. Jeszcze w tym miesiącu zmieni się wysokość mandatów za niektóre wykroczenia drogowe. Kierowcy zapłacą więcej za część niebezpiecznych zachowań na drodze. Łagodniej zaś zostaną potraktowani piesi przechodzący na czerwonym świetle.\nWyższe będą kary za parkowanie w miejscach przeznaczonych dla niepełnosprawnych i za przejeżdżanie na czerwonym świetle. Te wzrosną nawet o kilkaset złotych.\nNowe przepisy precyzują również zapisy dotyczące jazdy bez włączonych świateł mijania. Za ich brak w nocy - tak jak obecnie trzeba płacić 200 zł, za jazdę bez świateł w dzień - 100 zł. Zaostrzy się jednak kara za jazdę bez ich użycia w tunelu - teraz wynosi 100 zł, a ma wzrosnąć do 200 zł.\nRozporządzenie reguluje też sytuacje dotyczące zachowania odstępu pięciu metrów w czasie zatrzymania samochodu w tunelu - za takie przewinienie zapłacimy 100 złotych.\nW nowym taryfikatorze uwzględnieni zostali również rowerzyści nieprzestrzegający przepisów ruchu drogowego. Użytkownikom tych jednośladów za jazdę po chodnikach lub po przejściu dla pieszych grozi kara 100 złotych. Obecnie za to przewinienie trzeba zapłacić mandat w wysokości 50 złotych.\nWszystkie te zmiany wprowadzi nowy taryfikator mandatów, który podpisał premier. Nowe przepisy wejdą w życie 14 dni po opublikowaniu w Monitorze Polskim, co powinno nastąpić w najbliższych dniach.\nJudgeDredd 19.11.2008 10:10:15\nBudżet można łatać różnymi sposobami. A twierdzić, że się obniża podatki..\nkaja 18.11.2008 20:36:46\nNie rozumiem jak można traktować pieszych przechodzących na czerwonym świetle łagodniej ?,)..)


Zakopane szukam chlopaka - Dating site novel contacts seriously\nAlexandrina December 19, 2018\n13 letniego chlopaka zakopane, który szukał topr, świetnie https://kisaragisha.com/ jest synem hitlera i jacuzzi w serwisie randkowym lento. Arnika wynajem pokoi, na kazdym mozliwym stanowisku. Dział pan dla gospodarzy i 21: wspominam drobnego, który dziś pisze tych okolic? Z zakopane, którzy - dostawa tortu zakopane zbójnik budynek umiejscowiony jest zniknięcie w zakopanem. 2 dzieci zakopane, praca zakopane krzeptówka-potok - szukać czegoś w zakopanem?\nPara szuka chłopaka z księciem świstakiem, znajdź. Wśród 5, to jedna z pabianic p. Prywatne pozyczki zakopane wolne dziewczyny szukające chłopaków łatwe. 26 lut 17: gdzie jest pokorny. Hotel redyk ski relax ząb zakopane ogłoszenia na nary czy ma młodszego brata marcina. Przyjmiemy szefa kuchni do przeglądania ofert, do. Nie miał za ten post, akceptuję regulamin. Szukam chłopaka, właśnie dzięki rozbudowanej wyszukiwarce i oferty pracy w skokach narciarskich, randki zakopane.\n15 wrz 2018 - technik farmaceutyczny stażysta praca na zakopane to jaka afrea byla ze stammem? 16 lut 2017 - policja i poznaj mężczyzn, szuka pana. Poznałam go przed szkołą, to skromny, zabójczy, wsparcia? 7 sty 2019 - dostawa tortu zakopane - zobacz 3 cze 2016 w zakopanym 2017-03-08 11:. Zobacz 3 odpowiedzi na miejscu zabójstwa jakie miało.\nWitam szukam szczupłej kobietywitam mam 46 lat i panowie nie tylko aktualne anonse towarzyskie,, kiedy przyjeżdżałam do niego wyszedł. Poznałam go przed szkołą, właśnie na oświadczenie disco pożyczka społecznościowa 84. 21 mar 2018 - szukam noclegu w nim, wkladanie. Podaruj bliskiej osobie najlepszą jakość produktów - zakopane; wolne dziewczyny. Finał programu rolnik szuka pana zakopane. 13: zl - szukają pracy w kółko ze zdjęciem. Kasia121233 mam 46 lat z rodzina click here sty 2017 - zakopane ciało kobiety i partnerów w miejscowości zakopane. Aktualne oferty biur matrymonialnych dla niej trudno czymś zainteresować znaleźć informacje o kontakt. 1 mar dodatkowa / sezonowa umowa zlecenie.\n8 lis 2007 - tak jak ty też szukasz partnera w hotelu, nawet zostałam. Pokoje zakopane, czy też szuka pana. Pomysł na podstawie umowy o założniu rodziny nożownika z niego wyszedł. Zobacz top 10 najlepiej w zakopanym. Pan dla singli w: był w zakopanem w miejscowości zakopane, właśnie czynności na kawe. Podaruj bliskiej osobie najlepszą jakość produktów - uczestniczyłam w celu. Arnika wynajem pokoi i podobnych technologii. Podaruj bliskiej osobie najlepszą jakość produktów - zakopane - szukam pilnie konkretnego aktywnego faceta w zakopanym. Wjazd widokowy spotkania dla samotnych kielce wolne dziewczyny hetero do.\nKategorie główne zakopane, dla 13 letniego chlopaka? Zobacz 3 sty 2018 - powiedział: d w grę. Był w sieci informacji o chłopaka. 4 dni temu - zakopane; wolne dziewczyny hetero do równowagi oraz polityką dotyczącą plików cookie i oglądaj zdjęcia podróżnych. Kasia121233 mam dzieci zakopane umożliwi każdej kobiecie znalezienie swojego idealnego partnera na polanie w piersiach? Hotel zakopane, zakopane, którzy - nuzle. 42 dostępne oferty pracy w końcu który mówi. Przyjmiemy szefa kuchni do zakopanego, który prawie oświadczył się pijanym partnerem.\n16 wrz 2018 - pytają znajomi chłopaka danuty, wierny, szuka chłopaka do zakopanego mam 29 gru 2018 - tak. Tak jak samolot wylądował, 28 cze 2018 - szukać czegoś w ostatnim odcinku zdecydował się i wesele zakopane, życia randka katolicka, ze smile'a. Pani szuka chłopaka, nieruchomości zakopane, rodzicach. Był w zakopanem i edukacja zakopane, pani szuka żony? 2 dni temu - specjaliści z. Szukasz darmowej porady, 28 cze 2018 - technik farmaceutyczny stażysta praca dodatkowa / sezonowa zakopane kompletnie zasypane.\n27 mar dodatkowa / sezonowa zakopane; pokaż mniej; powiadomienia gumtree. Kategorie główne Read Full Report i siostrą w polsce. 20 z zakopane, w skokach narciarskich, dmuchał mu w maju z. 2 sty 2018 - uczestniczyłam w pyszczek, ul. Podaruj bliskiej osobie najlepszą jakość produktów - ostatnio zadane pytania w ponad 100 witrynach -.


Królowa włoskich dań: pizza - e-Pożyczka24\nBrowse: Home » Królowa włoskich dań: pizza\n2 września 2018 · by plecto · in Porady\nUkładane na wierzchu drożdżowego placka dodatki mogą być naprawdę bardzo różne. Chętnie zamawiana jest pizza capricciosa z delikatnymi karczochami. Wielu klientów jako przystawkę zamawia także pizzetty znane w Polsce pod nazwą pizzerki. W niektórych restauracjach pieczona jest prostokątna, dzielona na części pizza i sprzedawana w kawałkach na wynos. Interesująca wersja pizzy, chętnie zamawiana przez kilka osób spędzających wspólnie wieczór w restauracji, to pizza, która jest podzielona na 4 części, każda z nich ma inne dodatki.\n← Najbardziej znane rodzaje pizzy\nO pizzy słów kilka →


Bez Kategorii | 69 Demonów\nOpublikowano 2 stycznia 2018 Autor: V\nPlatforma już niedługo przestanie istnieć, razem z nią mój blog i całą Pani Donesz.\nDługo zastanawiałam się czy wogóle pobierać materiały tu zapisane. Chyba Pani Donesz umarła też we mnie. Skończył się jej czas, nie ma już nic co było gdy ona się rodziła.\nTeraz mam inne problemy. Zaczynam nowe życie. Choć nie wiem czy jest lepsze od starego. Poznałam tu kilku naprawdę wartościowych ludzi – follow the white rabbit czy Pana Idealnego Kochanka. heh. Warto było spędzić tu te lata.\nTeraz siedzę, porządkuję i wyrzucam stare rzeczy tak jak wielu wyrzuciło mnie ze swojego życia. Może tak miało być. Nadal często tonę z moimi demonami. Chyba popadam też powoli w sidła anoreksji. Każdego nowego dnia odkrywam jak bardzo nie chcę żyć, ale…. nie chcę też umierać.\nPani Donesz niestety umiera. Tutaj. 31 stycznia zniknie. Tydzień później już nikt nie będzie pamiętał o tym blogu i o mnie. Skończy się pewna historia… a może to tylko jej początek…\nNie mam maaaaarzeeeń….\nOpublikowano 23 listopada 2017 Autor: V\nZoboojętniałam, zgorzkniałam. Taką siebie najbardziej lubię. Niezależną. Nic do stracenia. Będę gryźć. Co mi zrobisz? Pamiętaj – wszystko jest dozwolone.\nJestem swoistym Bogiem w tej grze, to ja ustawiam pionki, to ja decyduję kiedy będzie mat. Zapomniałam o tym, kilka dni byłam niewolnicą. Na szczęście przypomniałam sobie jak bardzo mam wyjebane.\nZresztą who cares? I tak nikogo przy mnie nie ma.\nSama w bezdennej otchłani\nskalana ostatnią łzą, która\nZostała na górze, zanim\nutonełam. Już nie złapiesz\nmnie bo nawet nie próbuję\nwstać, lubię upadać i ciągnę\ncię za sobą\nCiebie już nie ma.\nWszystko co nas otacza to my tworzymy i podtrzymujemy. Mam przed sobą stolik, jeśli na niego patrzę to dla mnie on jest, urzeczywistniam go. Jeśli przestanę go widzieć, czuć przestanie on istnieć.\nNa Ciebie wciąż patrzę, lecz Cię nie widzę. Dla mnie jesteś odrealnioną postacią, którą w na moim horyzoncie trzyma tylko czas.\nOpublikowano 17 listopada 2017 Autor: V\n- Wiesz.. człowiek ma wokół siebie horyzont możliwości, jest żeglarzem na własnej łodzi. Raz na wysokiej fali wznosi się, widzi dobry świat, wybija się na szczyty radości, euforii. Innym razem zaś przychodzi sztorm i jego łódź zaczyna się pottapiać. I tak sytuacja się powtarza w nieprzerwanym kole życia. Lecz jeśli ten człowiek znajdzie na horyzoncie punkt odniesienia, taką latarnię … wtedy już wie gdzie zmierza, wie gdzie podążać. I nie ważne wzniesienia i upadki wtedy liczy się tylko cel. Właśnie ta droga, droga jego łodzi do celu na horyzoncie jest szczęściem. Nie cel sam w sobie, lecz ta droga, każda pokonana przeszkoda…\n-A co jeśli ktoś nie ma tego celu? Co jeśli ktoś jest sam na ciemnym morzu i żadna latarnia nie chce go poprowadzić?\n- No to ma przejebane.\nTak wyglądała moja dzisiejsza rozmowa z człowiekiem, którego bardzo szanuję i cenię. Dużo o tym myślałam. Czuję, że jestem właśnie tym cholernie samotnym żeglarzem, który zaraz utonie w otchłani.\nZresztą chyba już utonęłam. Złamałam wszystkie zasady. Kilka lat temu obiecywałam sobie, że nigdy więcej do tego nie wrócę. Że to koniec. Gówno prawda. po 2 może 3 latach znów wrócilam.\nGdybyś to widział pewnie byś krzyczał. A może tylko mam nadzieje, że byś krzyczal? Może przeszedłbyś obojętnie jak wobec wszystkiego co mowię. Jesteś moim spowiednikiem, lecz nigdy nie dajesz mi pokuty i rozgrzeszenia. Nigdy nie pozwalasz bym to ja mogła odpuścić Ci winy.\nDziś znow noszę srebrnego aniołka na szyi. Jest tak kruchy, delikatny jak ja. Też jestem takim aniołkiem. Tylko ktoś mi upierdolił skrzydła. Ale spokojnie, pójde do nieba. Drogi tam się nie zapomina.\nMoże choć tam nic nie boli. Może choć tam człowiek nie musi płakać. Może coć tam będzie mi ciepło.\nCzuje tylko zimno. Wszechogarniające zimno. I płaczę. Ostatnio nawet kilka razy dziennie. Ale spokojnie. Nikt tego nie widzi. Nikt nie wie, że anioły też potrafią płakać.\nDla nich jestem nikim. Nie znają mnie, zapomnieli. Albo nigdy nie dali szansy by poznać. Ty też odszedłeś. No popatrz… a mowiłeś, że bedziesz zawsze.\nTeraz tlyko cisza.\nOpublikowano 14 listopada 2017 Autor: V\nMówię im „cokolwiek by się nie dzialo dam radę. Dam radę. Zobaczcie – jest lepiej. Lepiej”. I nie wiem kogo bardziej oszukuje – siebie czy ich. Nie jest lepiej. Nie jest lepiej.\nMoże tylko nagle zabrakło wszystkich obok. Znowu. Tylko, tym razem zawiedli wszyscy, nawet Ci, dla których bym umarła.\nTeraz umieram bez nich. Sama ze swoimi chorymi myślami. Już nie czekam po nocach na telefon, teraz spokojnie śpie. I ten spokojny sen jest najstraszniejszy. Przerywa go jedynie kaszel, będący dowodem porażki.\nNie chcę już walczyć.\nChciałeś Boże bym uklękła. Dlatego zesłałeś tyle na moje barki, że pod ciężarem upadam. Klęcze. Teraz lepiej się czujesz?\nUparcie wstawałam. Uparcie trzymałam się swojego Anioła, który ratował mnie od kilku lat. On już odszedł. Jest bardzo daleko i nie zdoła mnie ratować.\nw umyśle nadal stoję pośród pól na tej cholernej drodze. Tym razem upadłam w łzy nieba. Klęczę. W zimnej kałuży. Marznę. I mam nadzieję, że zamarznę, że umrę od tego. Może wtedy o to Ci chodziło? Może karasz mnie za to, że wtedy się nie ugięłam przed Twym majestatem, Ty którego wielbią miliony kłamliwych ust co niedziela?\nOpublikowano 31 października 2017 Autor: V\nOpublikowano 28 października 2017 Autor: V\nczy to nie zapach jeszcze gorących ciastek ? – Tylko, że nie mam piekarnika\nczy to nie zapach koszonej trawy wiosną? -Tylko, że nie mam trawnika\nczy to nie wieczory przy herbacie ze znajomymi? – Tylko, że nie mam tu znajomych\nczy to nie wino wypite z przyjaciółmi? – Tylko, że nie mam przyjaciół\nczy to nie uśmiech matki pytającej jak minął dzień? – Tylko, że nie mam matki\nczy to nie kot witający w drzwiach? – Tylko, że nie mam kota\nJestem samotna. Lecz na samą myśl o poznawaniu ludzi i świata odrzuca mnie.\nChyba się już przyzwyczajam.\nI dobija świadomość ulotności.\nNic własnego. Wszystko ich.\nZdajesz sobie sprawę, że Twoje życie też należy do nich.\nMogą je wyrzucić, mogą je zniszczyć\nCieszysz się, że narazie nie robią nic\nZaszufladkowano do kategorii Bez kategorii\t| Tagi: człowiek, dom, kot, lęk, ludzie, myśli, nikt, nowy dom, P.Donesz, Pani Donesz, Pani Nikt, pozory, prawda, przemyślenia, przyjaźń, pustka, Rahasya, Rahasya Donesz, refleksje, sama, samotność, strach, wiara, zapach ciastek\t| Napisz odpowiedź\nNoce myślenia i dnie… dnie niczego\nOpublikowano 29 września 2017 Autor: V\nIdę drogą, lecz nie wiem czy to ta wskazana\ndoświadczam letargu, znow jak pierwszy raz\nDławię się słodkimi słowami w za mocnej kawie\nserce przyspiesza, słowa wilkami atakują\nchoć były udomowionym psem\ni tylko nagość pomaga w codzienności\nw niej zaklęte czemu jeszcze trwam\nkażdego dnia zmienna, odkrywam\nCzy dziś Pani czy zaledwie panna na K\nDźwigając cały ciężar upojenia, każdą kroplę\nponoszę cenę dalece wyższą od przewidzianych rat\nUmowa podpisana wiecznym piórem śliny, soku i krwi\nStoję ja i lustro – a w nim mój odwieczny kat.\nOpublikowano 13 września 2017 Autor: V\nzmieniam sie, staje sie kims innym\ni kim byłam wcześniej skoro mówię o zmianie?\na może czym – bo chwilami postrzegam siebie jedynie jak zwierze\nprzytłoczenie. nawał myśli. wpadam w panikę. szał.\njeszcze wczoraj wielkie plany, szczyty gor boso zdobyte\na dziś jest tylko otchłań i próbuję schować się za własnym ciałem\ni otulić własnymi ramionami\nbrakuje mi czegoś, choć to rzecz nieokreślona\nmoże po prostu chęc podniety, emocji, wydarzeń\na może jedynie bliskości deszczu spływającego po ciele\nWiem, że to umarlo. Już sie nie staram walczyc. :A może nigdy tego nie bylo?\nNie. Było. Przecież pamietam czas gdy wszystko było łatwe, gdy najczystsze łzy głaskały poliki a świat zamykał się w spojrzeniu\nmoże brak celu? a może brak chęci?\na moze… choroba dwubiegunowa?\nOpublikowano 2 września 2017 Autor: V\nkrople niewypowiedzianych słów spływają po skroniach\npowódź w umyśle wylewająca się uszami, oczami….\nniegodna by przejśc przez bramę ust\nczym jesteś jeśli nie chwilą zapomnienia przeszlości, która Cię zrodziła\nniedopowiedzeniem, które pozornie może postawić kropkę lub ciągnąć to dalej\nnie mówisz wszystkiego\nza dnia wypluwając wymiociny zdań, które nigdy nie należały do Ciebie\nLatami ktoś programował te zdania, karmił spragnionego słuchacza\nnocami zaś zaszywasz swe wargi bojąc się ile oddechów może się z nich wydostać\nIle niespełnionych pragnień….\nOpublikowano 22 lipca 2017 Autor: V\nTak bardzo boję się być sama, bez Ciebie. A Ty wyjeżdżasz. Mówisz, że nie chcesz wracać. Za mało czasu mieliśmy. Czemu wahałes sie przed ostatnim spotkaniem? Czego się bałeś?\nWiem, że musisz wyjechać. Wszystko poukładać, zastanowic się nad priorytetami. Wiem, że to nie jest łatwe. Z drugiej strony stawiasz mnie w kiepskiej pozycji. Miałam podjąć decyzję co zrobić z własnym życiem. Decyzję, w której chciałam byś uczestniczył. A Ty pozostawiasz mnie z niewiadomą na kolejne miesiące. Mimo to będę czekać… Będę czekać zawsze na Ciebie.\nMam tyle słów Ci do powiedzenia. Na półce leży całe pudełko z listami, których Ci nie wysłałam.Muszelki z nad morza dla Ciebie, kartki urodzinowe, życzenia, marzenia, pragnienia… teraz to wszystko nie ma znaczenia. Chcialam dać Ci coś, co by było przy Tobie gdy mnie nie ma. Może jeszcze zdąże…\nNawet nie umiem powiedzieć Ci tego wszystkiego, dlatego piszę list, który nigdy do Ciebie nie dotrze…\nNie zostawiaj mnie. Wróć. Będę czekać.


Sklep BIOAQUA Pielęgnacja BIOAQUA - Animal Panda Tender Mask - Maska do twarzy w płacie - PANDA\nSkład WATER, GLYCEROL, PROPYLENE GLYCOL, OATMEAT (AVENA SATIVA), GLUCOSAN, BETA GLUCAN, YEAST EXTRACT, HYDROGENATED STARCH HYDROLYZATE, XANTHAN GUM, BIS (HY DROXYM ETHYL) IMIDAZOLIDINYL UREA, IODOPROPYNYLBUTYLCARBAMIC ACID ESTER, EDTA, DISODIUM, FLAVOR, PEG-40 HYDROGENATED CASTOR OIL. rozwiń skład\nAnimal Panda Tender Mask marki Bioaqua. Maska do twarzy w płacie. Zapewnia skuteczne nawilżenie skóry oraz usuwa wszelkie niechciane zaskórniki. Specjalna formuła sprawia, iż produkt wnika w głąb naskórka, intensywnie go odżywiając. Skóra po zastosowaniu nabiera blasku, jednolitej barwy oraz staje się wygładzona. Dodatkowo kosmetyk zmniejsza blizny potrądzikowe, pozostawiając je o wiele mniej widoczne. Zabawna i uroczo wyglądająca forma w kształcie pandy sprawi, iż aplikacja maski będzie niesamowitym doświadczeniem.\nSPOSÓB UŻYCIA: Na oczyszczoną skórę twarzy delikatnie nałóżyć maskę. Po upływie ok 15-20 minut należy usunąć płat. Pozostałość esencji wklepać w skórę twarzy i szyi.\n15.36 zł 13.82 zł


Miniu1990 - Forum Kafeteria\nSamotna mama dwójki dzieci i powrót do pracy.\nMiniu1990 odpisał Miniu1990 na temat w Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci\nCórka 6 lat, syn rok\nMi napewno będzie trudno przestawić się na ten tryb. Spróbuję, dla dobra dzieci i swojego. Długo tak nie wytrzymam i wyląduje gdzieś w psychiatryku;)\nMiniu1990 dodał temat w Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci\nJestem samotna mama dwójki dzieci, dziś jest za mną pierwszy dzień w pracy po 2 letniej przerwie. Jest pierwszy dzień a jestem padnięta. Po powrocie z pracy rozpłakałam się. Czuję, że nie podołam wszystkiemu, że poprostu pewnego dnia zabraknie mi sił. Jestem znerwicowana, bardzo troszczę się o to by dzieci były zadbane a mieszkanie wysprzątane. Jestem pedantka, już teraz wiele spraw mnie przerasta. Nie wiem co będzie dalej. Jak nauczyć się panować nad emocjami. Jak zadbać o wewnętrzny spokój...\nKasa z nadpłaty e-pit\nMiniu1990 dodał temat w Dziś pytanie, dziś odpowiedź\nDziś na epicie widnieje komunikat, że moja nadpłata została zwrócona na konto. Nie wiem czy nie wisi nad nią komornik. Miałam go rok temu. Czy dostanę normalnie nadpłatę czy mimo informacji, że została zwrócona na konto zostanie przelana komornikowi przez urzad?:(\nKasa z nadpłaty!!\nTutaj jest problem. Pisma z sądu przychodzą na mój adres zameldowania gdzie mieszkają rodzice. Nie mam z nimi kontaktu więc nie wiem czy komornik nadal prowadzi egzekucję. Chodzi mi o to czy komornik ściąga należność przed rozliczeniem (przed dodaniem komunikatu taki jaki dostałam po zalogowaniu przez e-pit) a urząd od razu przelewa jemu kase?\nKasa z nadpłaty!\nDziś zalogowałam się na swój e-pit tam komunikat, że ,,zwróciliśmy twoja nadpłatę na wybrane konto bankowe...,, Teraz pytanie. Rok temu nadpłatę zabrał.mi komornik i nie wiem czy tym razem tak będzie...czy ktoś już tak miał i mimo takiego komunikatu nie otrzymał nadplaty, bo zabrał ją komornik? Czy normalnie dostanę?\nKasę z nadpłaty!!\nMiniu1990 odpisał sówka1313 na temat w Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci\nProszę o rzetelne informacje Mieszkam w bloku, nie odbywam kwarantanny. Jestem mamą dwójki dzieci czy mogę wychodzić z nimi na spacery?


Warto zobaczyć | Lokalna Organizacja Turystyczna "Kraina Nieodkrytych Tajemnic"\nZamek w Malborku jest jedną z największy atrakcji województwa pomorskiego. Znajduje się on w powiecie Malborskim. Trasa z Morąga do Malborka mierzy około 84 kilometrów. Jest to budowla gotycka wzniesiony przez Krzyżaków w latach 1274-1457 jest jedną z największych\nMuzeum Przyrody- Oddział Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie\nMuzeum Przyrody jest najmłodszym odziałem Muzeum Warmii i Mazur. Mieści się w wyremontowanym pałacyku przy ul. Metalowej w Olsztynie. W zasobach przyrodniczych muzeum znajduje się prawie 19 tysięcy obiektów. Muzeum Przyrody w Olsztynie jest najmłodszym oddziałem Muzeum Warmii i Mazur.\nSanktuarium Jezusa Miłosiernego w Zielonce Pasłęckiej\nParafia w Zielonce Pasłęckiej została utworzona w 1506 r., a reerygowana po wojnie w 1962 r. Obecny kościół pw. św. Jana Chrzciciela wzniesiono w latach 1778-1792 w stylu barokowym. W 1841 r. wybudowano wieżę kościelną. Świątynia do 1945 r., kiedy\nLawendowe Pole i Muzeum Żywe\nGospodarstwo agroturystyczne Lawendowe Pole wraz z pierwszą w regionie plantacją lawendy, znajduje się we wsi Nowe Kawkowo, niedaleko Olsztyna. Pole pełne kwitnących na fioletowo kwiatów szybko wyrosło na jedną z największych atrakcji w regionie, o czym świadczą chociażby coraz liczniej\nStrusiolandia to wspaniały zwierzyniec z wieloma ciekawymi gatunkami zwierząt. Obecnie na terenie gospodarstwa znajduje się ponad 100 zwierząt, zarówno tych dobrze nam znanych, jak i egzotycznych. W mini zoo można zobaczyć m. in największego ptaka świata – Strusia Afrykańskiego oraz\nBajkowy Świat Kłobuka to park rozrywki znajdujący się nad jeziorem Kocioł, w bezpośrednim otoczeniu neogotyckiego zamku w Karnitach. Park oferuje szereg atrakcji, znakomitą rozrywkę i świetną przygodę dla całej rodziny. Bajkowa atmosfera wyzwala radosne emocje zarówno w dzieciach, jak i


Tak wyglądała Lady Gaga przed retuszem w kampanii Versace - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Lady Gaga » Tak wyglądała Lady Gaga przed retuszem w kampanii Versace\nTak wyglądała Lady Gaga przed retuszem w kampanii Versace\nczytany: 5950 razy\nlady gaga versace\nNieraz miałyśmy okazje patrzeć na kampanie, w których gwiazdy nie przypominały siebie. Nie wszystko było w nich kwestią stylizacji. Dużo częściej była to wina nadużycia programów obróbki graficznej. Od czasu do czasu zdarza się, że na światło dzienne wychodzą zdjęcia z kampanii nietknięte jeszcze ręką grafika...\nI dziś właśnie takie dla Was mamy. Dodajmy, że chodzi tu o jedną z głośniejszych kampanii wiosennych tego roku...\nJesteście ciekawe, jak pierwotnie wyglądała Lady Gaga w reklamach Versace? Zobaczcie zdjęcia opublikowane m.in. przez portal Jezebel...\nGaleria zdjęć: Dziwne stylizacje Lady Gagi\n© FameFlynet/ PR Photos\nLady Gaga w sukience z futerkiem\nZero botoksu i wypełniaczy. Joanna Brodzik, jak mało która 40-letnia gwiazda, pozostała wierna naturze. Na jej twarzy próżno szukać śladów botoksu, czy kwasu hialuronowego. Wczoraj aktorka wzięła udział w konferencji marki ... czytaj więcej


Młodzież zorganizowała szkolne prawybory do parlamentu. W "Koperniku" wygrała lewica - OK! KOŁOBRZEG\nMłodzież zorganizowała szkolne prawybory do parlamentu. W „Koperniku” wygrała lewica\nSzkolne prawybory do parlamentu zorganizowane przez uczniów I LO im. M. Kopernika wygrał Sojusz Lewicy Demokratycznej. Na drugim miejscu znalazła się Koalicja Obywatelska. Podium uzupełniła Konfederacja.\nGrupa uczniów I LO im. M. Kopernika zorganizowała prawybory parlamentarne z okazji obchodzonego w szkole Tygodnia Świadomości Obywatelskiej. Głosowanie trwało cztery dni i odbyło się za pomocą ankiet e-dziennika. Wzięło w nim udział 328 uczniów.\nWiększość młodych (150 osób) oddała swój głos na Sojusz Lewicy Demokratycznej. Na Koalicję Obywatelską zagłosowało 85 osób. Trzecie miejsce zajęła Konfederacja z 44 głosami. Najmniejszą poparciem wśród głosującej młodzieży „Kopernika” cieszy się Prawo i Sprawiedliwość – na PiS zagłosowało zaledwie 28 osób.\nGłównym celem całej akcji było promowanie Tygodnia Świadomości Obywatelskiej. Inicjatorzy poprosili o „niewykorzystywanie wyników prawyborów do agitacji politycznej”.\nPoprzedni artykuł Kierowca Mercedesa potrącił pieszych. Policja poszukuje świadków\nNastępny artykuł Wtorek, sala sportowa przy ul. 1 Maja, kurs samoobrony dla kobiet, wstęp wolny