Wysłany: Pon 22:59, 16 Kwi 2007 Temat postu:\nWuj nie twierdzi więc /.../. Po prostu trochę fantazjuje\nA z tym sie zgadzam calkowicie!\nJuz samo wprowadzenie owego obserwatora roznego od zwyklego ja myslacego odczuwajacego pamietajacego itp. jest tylko fantazja.\nWysłany: Wto 0:25, 17 Kwi 2007 Temat postu:\nTo moze wrocimy do tamtej dyskusji? Bo wydaje mi sie, ze te problemy zostaly juz rozwiazane. Pamietasz? Niezmienny jest O, zmienie sa polaczenia pomiedzy roznymi O, obserwator O widzi swiat jako macierz polaczen <i|O|j> i w ich reprezentacji opisuje zarowno aktualny stan swiata, jak i swoje wobec niego zamiary oraz - poprzez te zamiary - wprowadza swoje poprawki do polaczen, czyli do stanu swiata. Obserwator sie nie zmienia, zmieniaja sie konfiguracje pod wplywem obserwatora. A raczej: pod wplywem obserwatorow, bo obserwatorow jest bardzo, bardzo wielu i polaczenia sa polaczeniami wlasnie pomiedzy nimi.\nWysłany: Śro 21:33, 25 Kwi 2007 Temat postu:\nNiezmienny jest O, zmienie sa polaczenia pomiedzy roznymi O, obserwator O widzi swiat jako macierz polaczen <i|O|j>\njeśli O1 się nie zmienia (czyli też się nie 'porusza') i O2 także to jak można zmienić relacje między nimi?\nczy relacje istnieją?\nczym są 'i' oraz 'j'?\nczym są 'przyczepione' do O?\n....Niezmienny jest O, zmienie sa polaczenia pomiedzy roznymi O...\nJuż tu trudno mi się zgodzić. Bo jak coś niezmiennego może w ogóle komunikować się ze zmieniającym?\n- W końcu jeśli to niezmienne jest stałe, to nawet nie może utrzymywać owych zmiennych połączeń - nie może nimi zarządzać. Jest hermetyczne, bo nie zmienia niczego. Dla mnie byt niezmienny jest, z definicji, NIEISTNIEJąCY dla otoczenia - tak jak neutrino jest w większości sytuacji niewykrywalne, bo prawie nie oddzialywuje z materią.\nWysłany: Pon 23:56, 30 Kwi 2007 Temat postu:\nMowilismy o tym wszystkim na drugiej stronie tego watku. Moze wpierw przypomne obszerne fragmenty, a dopiero potem napisze pare slow komentarza:\nGdy jestem świadomy swojej ręki, to wynika to z faktu, że porównuję stan bieżący (np. swędzi mnie palec) ze stanem wcześniejszym (nic mnie nie swędziało w tym miejscu), albo stanem jeszcze innym (tak byłem zajęty rozgryzaniem skorupki orzecha - skupiając się na zębach i ustach, że nie byłem swojej ręki świadomy).\nPodsumowując: żeby uświadomić sobie COKOLWIEK musimy dysponować OPERATOREM RÓŻNICUJĄCYM daną rzecz od braku tej rzeczy, musimy więc gromadzić jakieś dane - w pewnym sensie podobne do aktualnej, ale w tym konkretnym szczególe - różniące się.\nTo ciekawy przyklad. Mowisz bowiem o pewnym szczegolnym (i istotnym) przejawie swiadomosci: to swiadomosc jako o analizator bazy danych. Mowisz, na przyklad, o swiadomosci, ze MAM RĘKĘ.\nSwiadomosc samego siebie nie jest tego rodzaju. Sama obecnosc analizatora bazy danych nie czyni jeszcze procesu analizy procesem swiadomym. Do analizatora trzeba dodac COS, co te swiadomosc wnosi: trzeba dodac doń OBSERWATORA.\nObserwator nie postrzega siebie jednak w taki sposob, w jaki postrzega swoja reke. Przeplyw czasu i porownywanie z chwila poprzednia nie jest tu konieczne. Rzeczywiscie, obserwator w pewnym sensie po prostu REJESTRUJE to, ze jest. Baza danych, która moze on przy tym analizowac, jest bardzo pomocna dla tego "rejestrowania" (samozauwazania), pelni bowiem role czegos w rodzaju lustra, w ktorym odbija sie obserwator. Moze powiem to samo w inny sposob: obserwator rzutuje sie na stany bazy danych, niczym wektor stanu rzutuje sie na stany wlasne przyrzadu pomiarowego I teraz obserwator "widzi" siebie jako macierz <i|O|j>, co ulatwia mu dotarcie do tresci O (obserwatora, czyli siebie samego).\nNo właśnie. I dlatego nie wyobrażam sobie świadomości bez jakiegokolwiek układu odniesienia.\nByć może co prawda istnieje jakieś takie pierwotne doznanie w rodzaju elementarnego "ja - jestem" - bez porównań i bez umiejscawiania w konkretnej przestrzeni innych doznań, jadnak nie do końca jestem przekonany, że to pierwotne odczucie to "już" świadomość". Dla mnie to jest bardziej jakaś taka pierwocina świadomości, punkt wyjścia do zaistnienia, bo właściwie to samo "ja - jestem" byłoby stanem bardzo statycznym, nieporównywalnym do czegokolwiek. Prawdę mówiąc, to byłoby nie tyle "ja -jestem" co "istnieje - istnienie", choć bez sformułowanego operatora "ja".\nAle ten uklad odniesienia nie jest swiadomoscia. To baza |i>.\nto samo "ja - jestem" byłoby stanem bardzo statycznym, nieporównywalnym do czegokolwiek. Prawdę mówiąc, to byłoby nie tyle "ja -jestem" co "istnieje - istnienie", choć bez sformułowanego operatora "ja".\nMozna i tak na to spojrzec. To bylby ow buddyjski "nienarodzony"; tyle, ze nie jest on "nieporownywalny do czegokolwiek (znanego)", lecz raczej "nieporownywalny do czegokolwiek wyrazalnego" - to jest mniej wiecej taka roznica, jak pomiedzy nieporownywalnoscia do O i nieporownywalnoscia do <i|O|j>. Ale chyba prosciej najzwyczajniej w swiecie mowic o swiadomosci jako o podlozu doznan. Jak sie zastanowic, to jest to inne wyrazenie na O; <i|O|j> to po prostu doznania.\nWłaśnie. I dlatego kwestia tworzenia owej bazy wektorowej jest tak ciekawa. Powiem więcej - to może być po prostu główna przyczyna, dla której niezbędne jest nasze istnienie w takiej właśnie formie jak teraz.\nCiekawe, czy zeby zbudowac jakis formalny model z uplywem czasu, trzeba zakladac cos poza stalymi Obserwatorami? Wektory bazy, definiujace dozwolone stany obserwacji, moga byc okreslone przez wzajemne relacje pomiedzy Obserwatorami. Czyli to, co jest zmienne, to wzajemne polaczenia pomiedzy Obserwatorami (connectiivity w przestrzeni Obserwatorow); same elementy, ktore sa ze soba laczone, sa natomiast niezmienne.\nGdyby były tylko połączenia między obserwatorami, to ich natura byłaby statyczna.\nNiekoniecznie. Zauwaz, ze jesli wygenerujesz przypadkowo takie polaczenia, to spowoduja one powstanie obserwacji, ktorym praktycznie kazdy Obserwator sie sprzeciwia. Powstaje wiec dynamika: dzialanie Obserwatorow majace na celu zmiane niekorzystnego stanu. Przy tym Obserwatorzy ucza sie wartosciowac swoje doznania, uczac sie przy okazji, jaka reakcja na ich doznania stanowi najwierniejsza reprezentacje ich osoby. Gdy w koncu dojdzie do takiego ustabilizowania polaczen, ze wynikajace z nich obserwacje nie powoduja egzystencjalnego protestu, Obserwatorzy sa gotowi do formulowania (w jezyku swoich doznan) wlasnych celow i planow ich osiagniecia. Zas samo dazenie do dynamicznej obserwacji mozna traktowac jako jedna z niezmiennych cech Obserwatora.\nObserwator nie jest autonomiczny w znaczeniu "oderwany od reszty i dazacy do utrzymania tego oddzielenia". Obserwator jest autonomiczny w znaczeniu "obserwujacy, oceniajacy i dzialajacy na swoj wlasny, niepowtarzalny, niekopiowalny, osobowy sposob".\nNie rozumiem. Jak może tu być dynamika?...\nJesli są tylko połączenia (w domyśle nie ma mozliwości ich zmiany, bo tego elementu nie włączyliśmy do modelu), to obserwator nie ma nic do zrobienia, sprzeciwienia, uczenia się itp... Właściwie to nawet nie może wiedzieć, czy mu się to połącznie podoba, czy nie, bo nie ma z czym tego stanu porównać, nie może sobie w ogóle innego stanu wyobrazić. To tak jak jak dla płaszczaków 3ci wymiar nie istnieje i nie ma sensu pytać płaszczaka o to jak mu się podoba sześcian, czy kula.\nWezmy najprostszy model, w ktorym mamy wylacznie niewyspecyfikowane polaczenia: albo polaczenie jest, albo go nie ma, wiecej wlasnosci polaczenie nie posiada.\nDynamika w tym modelu bierze sie z mozliwosci dodawania i usuwania polaczen. To juz wystarczy, by obserwator robil, sprzeciwial sie, uczyl sie.\nZacznijmy od konca. Nabyta wiedza jest zapisywana i odczytywana w formie stanow polaczen (to w koncu nic innego, jak zera i jedynki, mozna na nich zbudowac maszyne Turinga). Sprzeciw lub przyzwolenie to ocena aktualnego stanu polaczen; w koncu polaczenia te (lub ich kombinacje) maja odpowiadac doznaniom obserwatora. Dzialanie natomiast to usuwanie lub dodawanie polaczen na podstawie tejze oceny.\nAktywnosc obserwatora bierze sie tu wiec z obserwacji polaczonej z wartosciowaniem.\nNo tak, ale ja zakładałem, ze są TYLKO połączenia, a więc nie ma elementu czasu.\nW Twoim układzie zgadzam się - dynamiczny układ połączeń daje nam wielką możliwość kreacji.\nJakie znaczenie ma wtedy sam punkt Ośrodek?\nOsrodek decyduje. Dynamika (czyli zycie) polega na polaczeniach, czyli w efekcie na doznaniach. Osrodek pozbawiony tej dynamiki nawet nie moglby byc szczesliwy (ani nieszczesliwy) i swoje 'bycie" moglby sobie spokojnie darowac.\nInformacje o historii polaczen siedza w aktualnych polaczeniach (o ile nie zostaly utracone, rzecz jasna; nie ma przeciez prawa zachowania informacji), a scislej - w ich konfiguracji, czyli w zerojedynkowej macierzy polaczen. Przelaczenia polaczen nie moga sie odbywac deterministycznie (tj. na zasadzie: "macierz wejsciowa wyznacza jednoznacznie macierz wyjsciową"), bo wtedy wolna wola bylaby zludzeniem - wobec tego taki model jest nudny. Aby model byl ciekawy, trzeba wiec uznac, ze Osrodek podejmuje decyzje NA POSTAWIE macierzy polaczen, ale samodzielnie.\nCzy ośrodek się doskonali, czy całe doskonalenie odbywa się poprzez konfigurację połączeń.\nOsrodek nie doskonali sie. Osrodek jest jaki jest; doskonali sie OBRAZ osrodka, wyrazony w macierzy polaczen.\nCzy połączenia są wyłącznie pomiędzy ośrodkami?\nPolaczenia sa wylacznie miedzy osrodkami, bo niczego innego poza osrodkami nie ma.\nCzy ośrodek bez połączeń może istnieć?\nOsrodek moze istniec bez polaczen, ale co to za istnienie\nA czegóż mu brakuje?\n- bo skoro jest niezmienny, to te połączenia nic w nim nie poprawiają, a więc wg mnie są zbędne.\nNiezmienny jest obserwator. Ale obserwator jest niczym, gdy nie ma czego obserwowac...\nJeżeli obserwator jest niezmienny, to się niczego nie uczy. Zatem zapomina każdą zaobserwowaną obserwację...\nTo nie obserwator pamięta i uczy się. Obserwator POSIADA pamięć i aparat uczenia się.\nco to znaczy "posiada".\nI w tym miejscu chyba zatrzymalismy sie, bo zaproponowalem powrot do poprzednich rozwazan, podsumowalem je dwoma zdaniami, i wyszlo nieporozumienie. Teraz wiec zamiast tego podsumowania przytoczylem obszerne fragmenty naszej rozmowy.\nJak rozumiem, opozycja niezmiennosc - zmiennosc przestala byc w niej problemem dosc dawno. Ostatnie pytanie dotyczylo znaczenia "posiadania"; a w tym znaczeniu chodzi po prostu o mozliwosc zaobserwowania "posiadanego" stanu.\nObserwator jest w efekcie rodzajem miarki z brzytwa i klejem: miarka przyklada sie do zjawisk obserwowanych przez obserwatora, brzytwa stara sie obcinac to, co wystaje poza miarke, klej zas stara sie przyklejac tak, by to mieszczace sie w miarce trzymalo sie jak najdluzej.\nMiarka jest niezmienna. Ale zjawiska sa zmienne. Obcinajac i klejac, miarki wspolnie ksztaltuja swiat swoich doznan.\nWysłany: Nie 13:26, 20 Maj 2007 Temat postu:\nNie badamy elektronu. Badamy DOZNANIA, do opisu ktorych uzywamy pojecia "elektron". Robiac to wspolnie, kodujemy te doznania w symbolice intersubiektywnego jezyka, oddajacej ZWIAZKI miedzy elementarnymi doznaniami, lecz nie zawierajacej nawet sladu tresci doznan.\nTak sie sklada, ze subiektywna tresc jest JEDYNYM, co jest istotne dla posiadacza swiadomosci. Nie jest dla ciebie wazne, jak wyglada zapis twojego encefalogramu. Jest dla ciebie wazne, jakie masz samopoczucie.\nNie wiem jak to odnosi się do faktu, że ludzkość bada umysł (psychologia, hipnoza, czy też buddyzm).\nNa poziomie intersubiektywnym bada go wylacznie jako zwiazek miedzy symbolami kodu. Na poziomie subiektywnym, kazdy te zwiazki tlumaczy wedlug wlasnych wzorow. Nikt z nas nie moze nawet sprawdzic, czy poza nim ktokolwiek cokolwiek odkodowywuje...\nAle jakoś "dziwnym trafem" rozumiemy się, tzn. ludzie komunikują się i trudno sobie wyobrazić, by większość dyskusji przeprowadzanych z pozytywnym skutkiem (konkluzja) odbywała się chaotycznie, tj. "ktoś niczego nieodkodowywuje".\nNie wiem kto chciałby i w jakim celu sprawdzać, czy badany "widzi kolor zielony" tak samo jak badajacy.\nKogo pytania tego typu zupelnie nie interesuja, ten jest solipsysta.\nTakie pytanie [to konkretne], to tylko zbędny detal.\nWysłany: Nie 22:21, 20 Maj 2007 Temat postu:\nDlaczego zaraz "dziwnym trafem"?\nTo raz. A dwa: odkodowywanie NIE JEST KONIECZNE dla prawidlowego przetworzenia informacji. Na tym polega caly dowcip. Kiedy wstukujesz do kalkulatora "2+2=" i myślisz sobie: "mam w jednej ręce dwa ołówki i w drugiej dwa ołówki, ileż to może być ich razem?", to w rzeczywistości zakodowałeś swoje pytanie na język arytmetyki. Aby udzielić ci prawidłowej odpowiedzi, kalkulator nie potrzebuje niczego odkodowywać! Wystarczy, że wykona operację arytmetyczną. Wynik odkodujesz sobie ty.\nZaś pytanie o widzenie koloru zielonego nie jest żadnym "zbędnym detalem", lecz przykładem pytania z dziedziny "solipsyzm czy polipsyzm". Udzielasz sobie na to pytanie odpowiedzi za każdym razem, gdy rozmawiasz z kimś o zieleni: zakładasz mniej lub bardziej świadomie, że twój rozmówca widzi zielone tak, jak ty. Jeśli zaś odbiór doznań przez twojego rozmówce jest ci w ogóle obojętny, to jesteś praktycznie solipsystą. Jest ci bowiem w efekcie obojętne, czy rozmawiasz z osobą czy z automatem reagującym na twoje słowa w sposób zgodny z twoimi oczekiwaniami (tj. tak, że odpowiedź ci się przydaje do tego celu, w jakim zadałeś pytanie).\nWysłany: Nie 19:30, 24 Cze 2007 Temat postu:\nWujZboj, nie bardzo rozumiem, o co Ci chodziło z tym kalkulatorem...\nPrzedstawię swoją tezę w nieco innej formie.\nOdkodowywanie jest konieczne. Gdy mówię do Ciebie 'podaj mi proszę jabłko', a Ty sobie niepoprawnie (z mojego punktu widzenia) odkodujesz, to zamiast jabłka, po 2 dniach przyjdziesz do mnie z muszlą znad morza.\nAle tak się nie dzieje, ludzie jednak odkodowywują poprawnie, ba - to poprawne odkodowywanie nazywa się komunikacją.\nNie jest nikomu potrzebne wiedzieć, czy ktoś widzi kolor zielony tak samo, czy inaczej (np. jako żółty) niż ktoś inny. To jest zbędny detal. A ten przypadek - jak myślę - za bardzo zgeneralizowałeś.\nWysłany: Sob 21:31, 30 Cze 2007 Temat postu:\nOdkodowywanie, o ktorym mowisz, to nie to odkodowywanie, o ktorym ja mowie. Abym przyniosl ci jablko, a nie muszle, nie musze odkodowywac subiektywnej tresci, ktora umiesciles w swojej prosbie. Musze jedynie zbudowac zaleznosc pomiedzy twoimi ciagami sygnalow dzwiekowych (ty mowisz "jablko") i moimi ciagami sygnalow dzwiekowych (ja mowie "apple"). Te zaleznosc budujemy wspolnie w prosty sposob: kiedy mowisz "jablko" a ja przynosze ci "shell", to dajesz mi po glowie, a kiedy mowisz "jablko" a ja przynosze ci "apple", to dajesz mi czekoladke. I w ten sposob dowiaduje sie, jak mam zareagowac, gdy uslysze od ciebie: "przynies mi jablko".\nPowtorze: aby przyniesc ci jablko, nie musze w ogole wiedziec, jakie doznania wiazesz z symbolem "jablko". Nie musze nawet niczego doznawac; moge dzialac automatycznie, byle tylko baza danych sterujaca ruchami tego automatu byla zaprogramowana za pomoca twoich reakcji na zachowanie sie automatu.\nTak, nie jest wiec potrzebne DO KOMUNIKACJI W CODZIENNYCH SPRAWACH, by wiedziec, czy ktos widzi kolor zielony tak samo, jak ktos inny. Poco wiec ta cala gadka?\nAno po to, zeby zauwazyc, ze nie mozna za pomoca takich "intersubiektywnych" doswiadczen ustalic, czy po drugiej stronie kanalu komunikacyjnego znajduje sie jakakolwiek osoba. Mozemy jedynie ustalic zwiazki pomiedzy swoimi wlasnymi doznaniami. Takimi zwiazkami zajmuje sie nauka; sa to zwiazki sformulowane na poziomie pewnego KODU INTERSUBIEKTYWNEGO, i forma tych zwiazkow nie mowi nam nic o subiektywnych tresciach, BYC MOZE kodowanych przez nadawce i BYC MOZE odkodowywanych przez odbiorce (lecz nie wiadomo, czy odkodowana subiektywna tresc pokrywa sie z zakodowana subiektywna trescia).\nTo, jak kto widzi kolor zielony, jest malo interesujace. Podstawowej wagi jest jednak to, czy po drugiej stronie jest W OGOLE jakas osoba. Czyli jakas swiadomosc wlasnego istnienia i wlasnych doznan. Bowiem to obecnosc swiadomosci powoduje, ze rzecz zmienia sie w osobe, przedmiot zmienia sie w podmiot. Jesli w ciele zwanym "Genkaku" nie pojawia sie swiadomosc, to moge cialo to pociac "zywcem" na plasterki i nic zlego sie nie wydarzy, chocby ciało to przy tej operacji wyło w niebogłosy i błagało o litość. Moj stosunek do otoczenia jest w decydujacym stopniu okreslony przez moja wiare w to, kiedy mam do czynienia z osobami, a kiedy - z przedmiotami. Twoj takze. I dlatego jest to sprawa zupelnie fundamentalna.\nWysłany: Sob 21:33, 30 Cze 2007 Temat postu:\nJaka jest definicja naukowej świadomości?\nWysłany: Nie 23:05, 01 Lip 2007 Temat postu:\nTo zalezy od zagadnienia. Dla anestezjologa bedzie to stan, w ktorym pacjent odpowiada na pytania i reaguje na bol. Dla neurologa bedzie to pewna zlozona akrywnosc mozgu. Dla psychologa moze to byc umiejetnosc rozpoznawania siebie w lustrze . W kazdym przypadku jest to pewien zbior zachowan, ktore lekarz moze zaobserwowac u pacjenta.\nWysłany: Wto 14:42, 03 Lip 2007 Temat postu:\nWujzboj, czy uważasz, że możliwe jest, aby odbiorca, a więc humanoidy, z którymi masz codzień do czynienia były androidami ?\nJak by było możliwe, aby takie androidy tworzyły i manipulowały słowami oraz prowadziły niebanalne rozmowy w stylu "hmmmm... dziwna pogoda, od razu wpadam w taką jakby melancholię, gdy deszcz(...)", "jak wyszedłem wtedy na scenę, bo miałem taką tremę, że myślałem, że nogi miałem z waty!"\nCzy android jest w stanie poprawnie używać słów melancholia, trema ?\nMoże nie androidy, ale raczej zombie.\nWysłany: Sob 21:35, 07 Lip 2007 Temat postu:\nTak, uważam to za całkowicie możliwe, żeby humanoidy były "androidami". Tak, android jest w stanie poprawnie używać wszystkich tych słów. To po prostu kwestia przetwarzania informacji.\nWysłany: Pon 8:51, 09 Lip 2007 Temat postu:\nZdecydowanie polecam "Czy androidy marzą o elektrycznych owcach" Dicka\nWysłany: Pią 8:42, 13 Lip 2007 Temat postu:\nAle KTOŚ musiałby takie androidy zaprogramować. Przecież nie mogłyby losowo rzucać słów opisujących stany mentalne, które akurat przypadkiem zgadzałyby się z np. moimi.\nWysłany: Sob 23:23, 14 Lip 2007 Temat postu:\nSkäd pomysł, że ktoś musiałby te androidy zaprogramować?\nAndroidy uczą się reakcji od ciebie i siebie. Ty uczysz się słów także o nich. Opisujesz stany mentalne jako stany informatyczne. Zauważ, że jedyne, co możesz przekazać swoim rozmówcom w weryfikowalny sposób o swoich stanach mentalnych to twoje reakcje na różne sytuacje. Dla androidów słowa te opisują więc reakcje androidów. A że po drodze załapałeś się ty, który poza zauważalnymi zewnętrznie reakcjami na stany informatyczne masz jeszcze werknięty w mózg jakiś obserwatornik, który te stany "zauważa"? Obecności tego obserwatornika nikomu nie udowodnisz, nawet nie-androidowi. Pamiętasz Makarona, Czterojajecznego zresztą?\nWysłany: Pon 13:54, 23 Lip 2007 Temat postu:\nJeśli dla testu, wleję komuś coś do napoju...\nTen ktoś posiada mózg taki, jak ja...\nSkoro ta substancja działa na mnie w określony sposób...\nI widzę, słyszę i czuję, że działa tak samo, na tego kogoś...\nTo dlaczego miałbym zakładać, że nie jest człowiekiem (świadomym) ?\nPrzecież moje reakcje są takie, jakie są właśnie ze względu na świadomość.\nNie byłoby czegoś takiego, jak np. bodźce podprogowe, gdyby inne obiekty humanoidalne nie miały tego progu świadomości.\nWidzę, że uważasz, że świadomość nie jest w żaden sposób skorelowana z ciałem (a zwłaszcza z układem nerwowym).\nJak dla mnie pojęcie świadomości bez ciała jest pozbawione jakiegokolwiek sensu.\nMakarona pamiętam, zwłaszcza to, jak próbowałeś mu udowodnić, że jest świadomy.\nWysłany: Sob 0:16, 28 Lip 2007 Temat postu:\nMasz prawo do czynienia tego założenia. Jak rozumiem, ustaliliśmy niniejszym, że twierdzenie o świadomości androidów (albo innych ludzi) bierze się z arbitralnego założenia, a jedynie nie z serii doświadczeń i obserwacji (do tych obserwacji nie wliczamy tutaj obserwacji "ja chcę przyjąć wspomniane założenie)?\nNie jestem materialistą i nie uważam "układu nerwowego" za źródło świadomości. Nie oznacza to, że odrzucam korelację pomiędzy świadomością i ciałem. Przeciwnie: na podstawie tej korelacji przyjmuję, że istoty takie jak ty, inni ludzie, mój pies i wiele innych zwierząt posiada świadomość. Także androidom dostatecznie sprawnym intelektualnie przypisałbym bez problemu świadomość. Różnica pomiędzy naszymi punktami widzenia polega na tym, że ty struktury mózgu uważasz za ŹRÓDŁO, a ja za PRZEJAW świadomości.\nMakaronowi nie próbowałem udowodnić, że jestem świadomy (bo to niemożliwe), lecz próbowałem się od niego dowiedzieć, czy jego zdaniem różni się on czymś od androida lub od pasty do butów. Ku mojemu zdumieniu, Makaron utrzymywał, że się nie różni, ale obraża go sugestia, że się nie różni\nWysłany: Sob 14:16, 28 Lip 2007 Temat postu:\nTo jest twierdzenie wynikłe z wioskowania, rozumowania.\nX jest zachowaniem wynikajacym ze świadomości*.\nGdzie występuje X, tam występuje świadomość [lub jej przejaw].\nWolałbym uważać, że w pewnym sensie mózg (tzn. jego niektóre obszary) są ze świadomością skorelowane w ten sposób, iż świadomość i mózg są tym samym. Tak jak światło jest falą i strumieniem fotonów.\n*tudzież: z "posiadania" świadomości przez byt.\nWysłany: Sob 22:03, 28 Lip 2007 Temat postu:\nZAKŁADASZ, że jeśli obcy system przetwarza informację za pomocą hardware i software przypominających te, za pomocą których twój system przetwarza informację, to ten obcy system doznaje subiektywnego odczucia istnienia przypominającego odczucie, jakie ty posiadasz.\nWypisz proszę założenia, przesłanki, i wniosek.\nWolałbym uważać, że w pewnym sensie mózg (tzn. jego niektóre obszary) są ze świadomością skorelowane w ten sposób, iż świadomość i mózg są tym samym.\nA czym jest wobec tego kamień?\nWysłany: Pon 22:25, 30 Lip 2007 Temat postu:\nIdę spać. Choć internet kręci mi się dziś świetnie, i tak nie odrobię tej nocy moich dwutygodniowych zaległości, choćbym pękł...\nWysłany: Wto 13:51, 21 Sie 2007 Temat postu:\nEleganckie sformułowanie tej rzeczy trochę potrwa. Dobrze, że jesteśmy cierpliwi...\nWysłany: Nie 22:18, 26 Sie 2007 Temat postu:\nMówiąc, że świadomość i mózg są tym samym, redukujesz świadomość do (materialnego, jak rozumiem) mózgu. Pytam więc o to, czym jest materia. Ponieważ kamień jest materialny, pytam, czym jest kamień.\nWysłany: Wto 16:05, 28 Sie 2007 Temat postu:\nNie wuju, nie to miałem na myśli.\nCząstki fotonów i fale elektromagnetyczne - są tym samym, światłem.\nW tym sensie mózg i świadomość mogą być tym samym.


Antipest Specjalistyczny Zakład Profilaktyki i Zwalczania Szkodników Żywności, Dezynfekcja, dezynsekcja, deratyzacja - Wyszukiwarka firm BiznesFinder.pl\n66-400 Gorzów Wielkopolski , Kutrzeby 2 lok. 9 (woj. lubuskie)\nJako Antipest zajmujemy się usługami z zakresu dezynsekcji, dezynfekcji i deratyzacji. W branży działamy nieprzerwanie od 1985 roku, prosto z naszej siedziby w Gorzowie Wielkopolskim.\nWykonujemy usługi DDD. Prace realizujemy przy wykorzystaniu odpowiednich środków, które nie stanowią zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia osób, które chcą pozbyć się nieproszonych gości ze swojego budynku. Nasza oferta to:\nZlecenia realizujemy zarówno w domach osób prywatnych, jak i magazynach firm i lokalach usługowych. Problemu nie stanowi dla nas, chociażby zwalczenie insektów w gastronomii. Stawiamy na nowoczesne rozwiązania, które z powodzeniem wykorzystuje specjalnie przygotowany personel. Docieramy do nawet najbardziej niedostępnych miejsc i pozbywamy się problemu u jego źródła.\nDoskonale spisują się jako ekipa. Panowie z Antipest są po prostu najlepsi.\nDezynsekcja to jedna z ich specjalności. Pozbyli się mrówek, które zagnieździły się w moim domu, za co polecam serdecznie.\nPełen zakres usług DDD. Polecam.\nSą szybcy i skuteczni. Dokładnie takich usług DDD oczekiwałem, kiedy skontaktowałem się z firmą Antipest. Polecam.\nWarto im zaufać. Dysponują profesjonalnym sprzętem i materiałami, które dosłownie wykorzystają dla maksymalnej korzyści Klienta.\nBardzo serdecznie dziękuję firmie Antipest za dezynfekcję moich pomieszczeń gospodarczych. Panowie po prostu spisali się na medal.\nPrawdziwi profesjonaliści. Firma Antipest doskonale poradziła sobie z deratyzacją w moim domu. Szybko pozbyli się szkodników.\nPolecam serdecznie. Skutecznie zajęli się dezynfekcją mojego spichlerza. Panowie wykonali usługę w naprawdę korzystnej cenie, za co jestem bardzo wdzięczny.\nNajlepsi w branży. Ta firma doskonale wie jak pozbyć się gryzoni. W naszym magazynie było to nie lada wyzwanie, teren był ogromny więc i potencjalnych kryjówek wiele. Mimo to panowie z Antipest znaleźli siedlisko i je usunęli. Polecam!\nJaka jest nazwa firmy Nazwa to: Antipest Specjalistyczny Zakład Profilaktyki i Zwalczania Szkodników Żywności\nJaki jest adres firmy Antipest Specjalistyczny Zakład Profilaktyki i Zwalczania Szkodników Żywności Adres to: 66-400 Gorzów Wielkopolski , Kutrzeby 2 lok. 9 (woj. lubuskie)\nJaki jest kontakt telefoniczny do firmy Antipest Specjalistyczny Zakład Profilaktyki i Zwalczania Szkodników Żywności Kontakt telefoniczny to: 662 127 298\nJaki jest e-mail do firmy Antipest Specjalistyczny Zakład Profilaktyki i Zwalczania Szkodników Żywności E-mail to: antipest.eu@gmail.com\nJaki jest NIP firmy Antipest Specjalistyczny Zakład Profilaktyki i Zwalczania Szkodników Żywności NIP to: 5992333640\nJaki jest numer REGON firmy Antipest Specjalistyczny Zakład Profilaktyki i Zwalczania Szkodników Żywności Numer REGON to: 081114210\nJakie są współrzędne geograficzne firmy Antipest Specjalistyczny Zakład Profilaktyki i Zwalczania Szkodników Żywności Współrzędne geograficzne to: 52.7612190152092°N 15.2664348144222°E


Jaglanka AMARELLO - Witaminy, właściwości, ciekawostki - Biuro Napoleona\nJaglanka AMARELLO\tJaglanka AMARELLO\tJaglanka jest posiłkiem doskonale rozpoczynającym dzień, sprawdza się także jako przekąska, np. w połączeniu z jogurtem i owocami. Może być spożywana jako pełnowartościowy posiłek dodający energii, zwiększający koncentrację i pamięć, a także jako posiłek potreningowy.\nJaglanka Amarello nie zawiera glutenu, dlatego osoby z alergią na ten składnik mogą ją włączyć do swojej codziennej diety. Dodatkowo posiada znaczek przekreślonego kłosa, co oznacza produkt jest bezpieczny dla osób z celiakią.\nProso, z którego wytwarza się ekspandowaną kaszę jaglaną jest zbożem o działaniu zasadotwórczym (nie zakwasza organizmu), dlatego świetnie równoważy tradycyjną dietę. Jaglanka, oprócz zdrowych węglowodanów złożonych, dostarcza również sporych ilości białka roślinnego, które jest znacznie bardziej bezpieczne dla nerek i wątroby od białka zwierzęcego (zwłaszcza u chorych na dnę moczanową).\nKasza jaglana jest bogata w krzem – składnik wzmacniający włosy i paznokcie oraz poprawiający ich wygląd. Krzem jest istotny także dla zachowania mocnych i zdrowych kości, leczy stany zapalne skóry i regeneruje naskórek.


Wszystko zaczęło się od spaceru z Marysią. Gadałyśmy o ulubionych piosenkach, próbowałyśmy nucić melodie, które obie znałyśmy. W pewnym momencie powiedziałam: „Wiesz, fajnie by było coś razem w pięć - ja, ty, Julka, Daria i Milena- zaśpiewać, nagrać do tego teledysk, a potem wrzucić w Internet.” Przyjaciółka powiedziała, że owszem, mogłaby to być świetna zabawa.\nNastępnego dnia w szkole Marysia opowiada: Nie uwierzysz! Poszłam do domu i nic nie mówiłam mamie, a ona mi mówi, że jest projekt na eTwinning – trzeba zaśpiewać jakąś anglojęzyczną piosenkę i potem udostępnić!\nOpowiadam o tym dziewczynom. Decyzja krótka – wchodzimy w to!\nPoczątkowo myślałam, że najgorzej będzie wybrać piosenkę, ale okazuje się, że na szczęście wszystko jest już ustawione - nadchodzi Boże Narodzenie, więc śpiewamy „Mary did you know?” Pentatonixa. Dołączają jeszcze dziewczyny z mojej klasy. Maks będzie akompaniował na gitarze.\nPo kilku próbach nasza paczka dobrze współdziała z resztą dziewczyn i Maksem. Zmieniamy początkową wersję „Solówki śpiewa Daria, Milena i Marysia a reszta robi za chórek” na „Śpiewają wszyscy, a najtrudniejsze partie Marysia i Milena”.\nDwa tygodnie ćwiczeń. Pora nagrywać. Idzie dobrze, ale Marysia i Milena są niezadowolone z efektów swojej pracy. Zaczyna mi się udzielać. Właściwie nigdy nie śpiewałam dobrze… Docenia nas pan od matmy, który operując sprzętem do nagrywania mówi: „Dziewczyny świetnie śpiewają. Mają prawdziwy talent”. To ostateczne dodaje nam skrzydeł.\nSzkolna Wigilia. Teledysk zmontowany. Jesteśmy z siebie dumne.


7,3 (951 ocen\ti\t185 opinii) Zobacz oceny\nrudek3 | 2017-03-04\nDo przeczytania tej książki skłoniło mnie to że w dzieciństwie wraz z koleżankami i kolegami bawiliśmy się w wywoływanie krwawej Mary więc uznałam że ta książka przypomni mi te beztroskie chwile zabaw i to jak bardzo bałam się spojrzeć w lustro :D Książka od samego początku do końca rewelacyjna. Nie mogłam się domyślić ani jednego rozdziału, bardzo wciągająca historia. Na początku wydawało mi się że to będzie kolejna nudna historia którą szybko zapomnę lecz gdy zaczęłam czytać tą książkę byłam mile zaskoczona. Ta książka to po prostu cudo. Z przyjemnością kiedyś przeczytam ją na nowo.


Złote kotwice za rozwój miasta - Dziennikbaltycki.pl\nZłote kotwice za rozwój miasta\n2 września 2008 16:22\nSportowiec Miłosz Bernatajtys za promocję Ustki w kraju i za granicą, hotel Royal Baltic za wspaniałą i stylową architekturę, klimat wnętrza, komfort, luksus i harmonię, oraz Dolina Charlotty za niepowtarzalny urok miejsca i organizację imprez, które przyczyniają się do promocji regionu oraz Ustki. Kup prenumeratę cyfrową Dziennika Bałtyckiego\nJuż po raz 15 Stowarzyszenie Rozwoju i Promocji Ustki wyróżniło specjalną nagrodą Złotej Kotwicy osoby i instytucje, które przyczyniły się do promocji kurortu. Wyróżnienie otrzymał Mariusz Szubert, dyrektor Urzędu Morskiego w Słupsku, za troskę i pomoc w refulacji usteckiej plaży.\n- Kapituła doceniła również wysiłki prywatnych inwestorów, którzy ryzykując często swój majątek, wkładają ogromny wysiłek w rozwój gospodarczy Ustki - tak Andrzej Nagórny, przewodniczący kapituły, uzasadniał wybór podczas gali, na której wręczano kotwice. - Mamy nadzieję, że władze Ustki docenią ich trud i otoczą szczególną opieką, i pomogą się im rozwijać. Odkryj nowy serwis Dziennik Bałtycki Plus


Podgrzewacze 100 szt | Salony Agata\nKlasyczne podgrzewacze typu tealight mają wiele zastosowań. Doskonale sprawdzają się w restauracji, spa czy w domu, jako podgrzewacze dzbanków z herbatą czy naczyń z potrawami. Umieszczone w odpowiednich świecznikach doskonale sprawdzają się jako element dekoracyjny. Dają delikatne, ciepłe światło tworząc wyjątkowy nastrój. Czas świecenia jednego podgrzewacza do 3-4 godziny. Wymiar jednego tealighta: 4x1,4 cm.


Na odległej planecie, gdzie żyją tylko z... - Zadane.pl\nZadanie 1 Na odległej planecie, gdzie żyją tylko zwierzęta, pewna papużka o imieniu Ludwik wiodła spokojne i dostatnie życie. Ludwik miał zielone, lśniące, czyste piórka i śmieszne, różowe nóżki. Pewnego dnia Ludwik usiadł na nisko lecącej chmurce. Uśmiechał się do siebie. Nagle ktoś zawołał piskliwym głosikiem: Ratunku! Wówczas papużka zauważyła na polance dużą pumę, która szykowała się do skoku na maleńkiego wróbla. Ludwik czym prędzej pospieszył pisklęciu na ratunek. Udało się, natychmiastowa reakcja papugi uratowała wróbelka! Zadanie 2 Opisz inną przygodę papugi o imieniu Ludwik. Zastosuj wyrazy z ó i u. Daje naj ;*\nprzez wisienka9 13.04.2010\nZa górami, za lasami żyła długo papużka imieniem Ludwik. Uwielbiała przesiadywać na półdługiej gałęzi. Pewnego dnia spostrzegła uciekające jajko. Po chwili zza kłebu kuru wyskoczyła wściekła, tłusta kura. Gdakając próbowała przywołać jajo do porządku, ale jej się nie udało. Niesforne jajeczko spadło w głęboką dziurę wprost to długiej i szybko płynącej rzeki. Niesione przez wodę dotarło na polankę pokrytą łanem polnych kwiatów. Tam z niesfornego jajka wykluło sie piekne pisklę.


FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG - Hatchback 120KM (2016)\nFIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback 120KM\nFIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback 120KM (benzyna/gaz) (2016 - 2018)\nWersja była produkowana od 2016 do 2018 roku. FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback to klasa niższa średnia samochodów osobowych.\nMoc maksymalna wynosi 88 kW, a licząc w koniach mechanicznych moc wersji FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback wynosi 120 KM, co sprawia, że prędkość maksymalna wynosi 200 km/h. Silnik FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback jest rzędowy posiadający 4 cylindry o pojemności 1368 cm3. Na każdy cylinder w silniku FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback przypadają 4 zawory.\nCały układ napędowy FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback osiąga moment obrotowy 215 Nm. FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback posiada napęd przedni a typ paliwa na jaki jeździ FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback to benzyna/gaz.\nŚrednie spalanie FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback wynosi około 6,0 l na 100km. Warto nadmienić, że FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback posiada 5 drzwi, 5 siedzeń. Wymiary samochodu: 4368 mm długości, 1792 mm szerokości, 1495 mm wysokości.\nOpinie o FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback 120KM (benzyna/gaz)\nRaporty spalania FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback 120KM (benzyna/gaz)\nDane techniczne FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback 120KM (benzyna/gaz)\nWymiary FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback 120KM (benzyna/gaz)\nWyposażenie FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback 120KM (benzyna/gaz)\nFelgi aluminiowe 16 2016 - 2018 Standard (w pakiecie) 2 200 PLN\nRadio Uconnect DAB z 5-calowym dotykowym ekranem (bez CD) z portami USB i AUX oraz Bluetooth 2016 - 2018 Standard (w pakiecie) 2 050 PLN\nRadio Uconnect DAB NAV, 5 calowy wyświetlacz, system Bluetooth (bez CD), 6 głośników 2016 - 2018 Standard (w pakiecie) 3 550 PLN\nCeny FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback 120KM (benzyna/gaz)\nczerwiec 2018 - sierpień 2018 65 800 PLN\nlipiec 2017 - grudzień 2017 63 500 PLN\nlistopad 2016 - czerwiec 2017 62 500 PLN\nZdjęcia FIAT Tipo 1.4 T-Jet 16v Pop LPG Hatchback 120KM (benzyna/gaz)


Zamieszkaj w tekście, który czytasz :: Biuro Literackie\nKlaudia Muca: W obecnej krytyce i publicystyce okołoliterackiej powszechna jest opinia o kryzysie czytelnictwa w Polsce. Uważa się, że ten kryzys szczególnie dotyka poezji. Jakiś czas temu w „Dużym Formacie” http://wyborcza.pl/duzyformat/1,141587,17030684,Siwczyk__Corka_urodzila_mu_sie_najpierw_w_poemacie_.html ukazał się reportaż o Krzysztofie Siwczyku, w którym na przykładzie Instytutu Mikołowskiego pokazano, że poezja się nie sprzedaje, że w magazynach wydawnictw zalegają paczki z książkami, że – mówiąc ogólniej – nie ma społecznego zapotrzebowania na książki poetyckie. Czy jest aż tak źle? Jak ta kwestia wygląda z Twojej perspektywy?\nJoanna Mueller: Mamy teraz 20. Port Literacki, jest więc rocznicowo i próbuję porównywać, jak to wszystko wyglądało – powiedzmy – dziesięć lat temu, gdy zaczynałam przyjeżdżać na Port jako uczestniczka. Chyba rzeczywiście zainteresowanie poezją – nawet w tej specyficznej grupie czytelników, którzy się nią interesują – było wtedy większe niż teraz. Mam wrażenie, że na festiwale poetyckie, nie tylko ten w Legnicy czy Wrocławiu, zjeżdżało się więcej ludzi i bardziej się o tym wszystkim dyskutowało, ale biorę poprawkę na to, że ja sama byłam wtedy młodsza i jako studentka żyłam tym, tylko tą poezją, tylko tym, czy ukazał się nowy tomik, czy ktoś właśnie coś napisał albo zamieścił ciekawy tekst w jakiejś gazecie. Teraz jestem już starsza, więc zajęłam się innymi rzeczami, nie pieję z zachwytu, że wyszedł nowy tomik jakiegoś młodego poety. Być może więc to tylko pozór, że jest gorzej.\nNie znam się za bardzo na mechanizmach dystrybucyjnych. Może rzeczywiście jest tak, że większość wydawnictw poetyckich (jak Instytut Mikołowski czy Staromiejski Dom Kultury, z którym jestem związana) wydaje książki i one zalegają gdzieś w piwnicach, ale to jest też kwestia tego, że za dystrybucję w Polsce odpowiadają molochy, które same zaczynają upadać – jak Empik, gdzie sprzedają się przede wszystkim książki kucharskie i wyznania celebrytów; poezja jeszcze parę lat temu tam była, teraz już jest z tym ciężko. Oczywiście, wytrawny czytelnik wie mniej więcej, gdzie w jego mieście (gorzej jeżeli mieszka w małym miasteczku czy na wsi) poezja może być, w jakiej księgarni. Poza tym większość ludzi kupuje teraz książki w internecie – tam tomiki poetyckie można znaleźć i zamówić u wydawców. Inna sprawa, że od niektórych wydawców po prostu nie da się wydobyć książek, nawet jak się ładnie prosi i chce się zapłacić. Ci wydawcy są sami sobie winni – nie prowadzą dystrybucji chałupniczym sposobem, a do Empików czy Matrasów nie udaje im się dotrzeć, więc co się dziwić, że ich książki gdzieś znikają albo leżakują – tylko dlatego, że nie chce im się ruszyć palcem po ukazaniu się książki (a raczej – po wydaniu kasy z ministerialnej dotacji tudzież po wzięciu tejże kasy od autora finansującego swój tomik). Mało jest takich oficyn jak na przykład Biuro Literackie, które rzeczywiście o tę promocję i dystrybucję dbają – które troszczą się o to, żeby książka nie zaległa gdzieś pod stołem i nie podtrzymywała kiwających się stolików.\nWspomniałaś o pozornym w gruncie rzeczy charakterze diagnoz o spadku czytelnictwa poezji. Ja też mam wrażenie, że coś z nimi jest nie tak. Weźmy pod uwagę takie festiwale jak Port Literacki i spotkania autorskie, które się tutaj odbywają, oraz popularność, jaką cieszą się te spotkania. Wydaje się, że potrzeba spotkania pisarza z czytelnikiem, czytelnika z pisarzem jest nadal silna. Co by było, gdyby ta potrzeba nie została zaspokojona?\nSądzę, że ta potrzeba i tak zaspokaja się innymi kanałami – mam na myśli głównie internet. Ten, kto pisze, bardzo łatwo dzisiaj wchodzi do internetu i znajduje tam swoje miejsca. Kiedyś, dziesięć lat temu, takim miejscem była Nieszuflada.pl; teraz głównie Liternet.pl jest takim medium – tam się w różny sposób zaczyna. Potem to wszystko przechodzi do realu, że tak powiem; ci ludzie nagle zaczynają się spotykać też „na żywo”. Inna sprawa, czy realne spotkania są bardziej wartościowe od wirtualnych – nie jestem tego taka pewna… Myślę też, że cała kultura slamowa – niektórzy mówią, że wygasająca, ale wydaje mi się, że jednak tak się nie dzieje – to jest kolejny kanał: ludzie się tam spotykają, niektórzy jeżdżą od slamu do slamu i właściwie to jest przez pewien czas ich sposób na życie, bo zarabiają na tym, wygrywają konkursy, stają się rozpoznawalni. Nikt im tego nie musi zapewniać – wystarczy miejsce, wystarczy to, że przyjdą, a publiczność gromadzi się sama – slamy mają dużą publiczność. Zawsze są Kasandry, które mówią, że książka umrze. Widzę na przykład, jak działa rynek wtórny, czyli antykwaryczny – tam rzeczywiście tomiki słabo się sprzedają, ale jednak wciąż znajdują się nabywcy. Zacytuję mojego męża antykwariusza: każda książka znajdzie swojego wielbiciela, który przyjdzie na kolanach i tę książkę kupi.\nintima thule – Twoją najnowszą książkę – tworzą mieszkania. Jest ich siedem – siedem różnie nazwanych przestrzeni refleksji. Tę „przestrzenność” po prostu się odczuwa, może ze względu na to, że mieszkań nie oddzielają sztywne granice (ściany – można powiedzieć) – wiersze przynależące do mieszkań są ułożone w różnej kolejności. Istnieją więc kryteria porządku (czyli nazwy mieszkań, pewne indeksalne kategorie), ale w trakcie lektury wcale nie musimy się nimi posługiwać. Ten gest otwarcia intymnego domu pozostawia czytelnikowi wiele swobody. Czy o to właśnie chodziło – by czytelnik mógł się w nim w jakiś sposób zadomowić?\nTak, jak najbardziej. Sam pomysł wziął się z Twierdzy wewnętrznej Teresy z Ávila, która pisała o siedmiu mieszkaniach. To jest oczywiście dosyć luźne nawiązanie, chociaż jedna z moich części – Hilasterion, w której są wiersze trochę mistycyzujące – już ewidentnie nawiązuje do Teresy. Przestrzeń domu interesuje mnie przynajmniej od drugiego tomiku, czyli od Zagniazdowników, w których bawiłam się tematem domu, intymnego wnętrza, czyli gniazda, ale także przestrzeni zagniazdownikowej, to znaczy tego, co jest na zewnątrz. Tam też to wszystko nie było takie proste, bo okazywało się, że najdalsza zewnętrzność czasem może się zakorzeniać w domu, w samym centrum wnętrza, i że domownik może się stawać obcownikiem, a obcownik, czyli gość, który przychodzi do nas, może się okazać najbliższą nam osobą. Podejmowałam taką grę wnętrza – zewnętrza. W intima thule kontynuuję temat domu, ponieważ „życiowo” jestem poetką zadomowioną, mamą, żoną, i nadal eksploruję te tematy, co jest pewnie mało popularne w poezji. Nie chciałabym jednak pokazywać, że dom to pielesze, azyl i wszystko, co najlepsze; nie chciałabym, żeby to był zbyt wygodny domek mieszczański. Dlatego właśnie taka konstrukcja – siedem ponazywanych różnie mieszkań. Jest oczywiście trochę terminów związanych ze średniowiecznymi klasztorami (dormitorium, skryptorium), a trochę pojęć przygodnych (interior czy krańcówka). To po części żarty, po części wpuszczenie innych przestrzeni do tego intymnego domu. Natomiast ruchomość, o której mówisz, jest też u samej Teresy z Ávila – ona pisze o tym, że twierdza wewnętrzna, czyli dusza człowieka, składająca się z różnych mieszkań, jest tak naprawdę ruchoma; to są jak gdyby średniowieczne mansjony, takie poruszające się sceny teatralne. Ja mam fioła na punkcie metafory kostki Rubika. Nigdy nie udało mi się ułożyć kostki Rubika, ale mam wrażenie, że cała zabawa jest w tym ruchu. Wydaje mi się wręcz, że niektórzy ludzie (ja na pewno!) biorą tę kostkę tylko po to, żeby się uspokoić, żeby ułagodzić jakieś swoje nerwicowe zachowania. Chciałabym, żeby tak samo było z tym tomikiem: żeby on zawsze układał się w jakieś inne wzory, a niekoniecznie żeby ułożył się w idealną kostkę Rubika z kolorkami na swoich miejscach. Chodzi mi o ruch i w którymś wierszu to właśnie zawarłam, że najwięcej sensu jest w ruchu – w ruchu znaczeń, w ruchu przestrzeni, w tym, jak my pasujemy lub nie pasujemy do tych różnych mieszkań. Najgorzej jest, gdy mieszkanie się zastoi, gdy wszystko staje się zasklepione, kostyczne, gdy wkrada się okropna rutyna. To jest najgorsze, co może się zdarzyć w domu, a także w wierszach.\nChciałabym też zapytać o tytuł, a w zasadzie o pierwszy jego człon – słowo „intima”, które zajęło – jak możemy się domyślać – miejsce „ultima” z frazy „ultima thule”. Co oznacza ten gest przekształcenia czy ingerencji w symboliczne wyrażenie, oznaczające kres, kraniec lub najbardziej oddalony punkt?\nKsiążka powstawała długo i jej tytuł najpierw był tytułem bloga, którego próbowałam prowadzić, ale mi nie wyszło, bo pomysły i zapał jakoś się wyczerpały. Ten tytuł może być mylący, ponieważ kiedy ktoś widzi słowo „intima”, to wydaje mu się, że to będzie tomik tylko o intymności, natomiast chciałabym podkreślić, że to jest także w jakimś sensie książka publicystyczna, a przynajmniej – osadzona w języku publicznym. Gra między prywatnym, intymnym – a publicznym, społecznym jest tutaj obecna bardziej niż w którymkolwiek z moich poprzednich tomików. Zainteresował mnie jako temat język intymny właśnie. Zatem tytuł intima thule wskazywałby na „ostatnią wyspę” (słowo „ultima” jest przecież u mnie obecne przez swą nieobecność), ale oznaczałby też to, co pierwsze, co prenatalne i prywatne. Ta „pierwsza wyspa” byłaby przestrzenią, do której mało kto dociera – to byłby język intymny między kochankami, między dzieckiem a matką czy między małżonkami; taki język, do którego tylko oni docierają, mało kto z zewnątrz może mieć do niego dostęp. Interesowało mnie, na ile poezja może spróbować tym językiem mówić, na ile można pewne dźwięki tego języka przekazać na forum publicznym, bo książka jest jednak forum publicznym. Ale też jest tu gra, bo w tytule „m” jest zaznaczone innym kolorem, więc można to odczytać – jak się czyta szybko – jako „intimatule” – ta „matula”, macierzyńskość jest w środku. Matula, tulenie – tym tropem brzmieniowym też można pójść.\nJaką rolę w intima thule odgrywają wątki biblijne, czy szerzej – religijne? Najważniejszym z nich wydaje się akeda (hebr. związanie), czyli ofiarowanie Izaaka. Wiersz o takim właśnie tytule – akeda – pojawia się w Przedsionku – jednej z siedmiu części tomiku. Jaką funkcję spełnia w tym wierszu ta biblijna analogia? Dlaczego akurat ten motyw staje się symbolicznym punktem odniesienia dla utworu o poronieniu?\nHistoria akedy (ofiarowania Izaaka) to chyba jedyna historia w Biblii, której nie mogę osobiście zrozumieć – zrozumieć w takim emocjonalnym sensie. Chciałam wczuć się w sytuację Abrahama od strony kobiecej: co by było, gdyby to matce kazano ofiarować syna. Oczywiście mamy to później, bo Maryja też ofiarowuje Chrystusa, można więc ten wątek akedy przenieść – co zresztą jest naturalne, że przenosi się Stary Testament do Nowego. Akeda to motyw, który bardzo często podejmowali poeci czy piosenkarze – Leonard Cohen ma przecież piękną piosenkę o tym, że on by się nie zdobył na gest ofiarowania Izaaka; oskarża wręcz tych, którzy w imię Boga ofiarują swoje dzieci. akeda to wiersz oparty na prawdziwej historii – nie mojej, bo na szczęście nie przeżyłam nigdy poronienia, ale na historiach moich przyjaciółek, które tego doświadczyły. Każda z nich traciła dziecko (właśnie dziecko, nie płód, nie zarodek) realnie, bez odwołania, bez szczęśliwego zakończenia – one nie miały baranka uwikłanego w zaroślach, który w Biblii ginie za Izaaka. To bardzo ciężkie, niewyobrażalne przeżycie.\nWiersz akeda powstał blisko innych moich tekstów z intima thule, w których z kolei pojawia się pytanie o zgodę na własne dziecko, na to, żeby być w ciąży, i na to, że czasem dziecka się nie chce. To przełamywanie zgody i niezgody w sobie też w akedzie jest zawarte, i jeszcze później w wierszu zapadka we wrębie – to dwa teksty pisane bardzo blisko siebie.\nWykorzystujesz wielokrotnie słowa nawiązujące do religii i obrzędowości. Takim słowem jest na przykład „zakon”. Zostaje ono użyte jako określenie kobiecej wspólnoty. Co daje poczucie przynależności do takiej wspólnoty? Jak wpływa ono na poezję?\nDla mnie prywatnie, a także dla poetek, które znam, z którymi się przyjaźnię – jest ono bardzo ważne, ta kwestia siostrzeństwa właśnie. W tamtym roku na Porcie Literackim poświęconym problematyce gender dużo się mówiło o kwestiach płci, o tym, że poezja pisana przez kobiety długo była niedowartościowana w świecie literackim, w historii literatury. Myślę, że teraz jest bardzo dobry czas dla kobiet w literaturze. Nie tyle chodzi o jakieś parytety, walkę płci, bo to są bzdury i w ogóle nie ma o czym mówić; raczej chodziłoby mi o coś pozytywnego, co same kobiety mogą sobie w poezji dać. Mam wrażenie, że przez wiele lat powstawały męskie tomiki, które nawzajem zawiązywały między sobą dialog – poeci się spotykali, dedykowali sobie wiersze itd. Kobiety raczej tego nie robiły. Kiedy z Justyną Radczyńską i Marią Cyranowicz redagowałyśmy Solistki. Antologię poezji kobiet (1989–2009), to właśnie dlatego wybrałyśmy taki tytuł – wydawało nam się, że poetki zupełnie nie rozmawiają ze sobą; każda z nich pisze w swoim zaciszu, wydaje tomiki – i właściwie to są głosy rzeczywiście czyste, bardzo osobne, bardzo oryginalne, ale niedialogujące ze sobą. Mam jednak wrażenie, że w ostatnich latach w kilku książkach dialog między poetkami zaczyna się tworzyć. W moim macierzystym miejscu – Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie, gdzie już od czterech lat współprowadzę z dziewczynami „Wspólny Pokój”, czyli seminarium o literaturze kobiet – rozmawiamy ze sobą o różnych literackich kwestiach, głównie z nastawieniem na literaturę kobiecą, co sprawia, że zaczynamy zawiązywać pewną wspólnotę. Już na przykład w nowych wierszach Anety Kamińskiej czy Basi Klickiej, która wydała ostatnio piękny tomik nice, i jeszcze innych poetek przychodzących regularnie na nasze feminaria lub sytuujących się na obrzeżach – zaczyna się nieśmiało siostrzeński dialog. Nie chodzi nawet o to, że autorki dedykują sobie nawzajem wiersze (chociaż to także się dzieje), ale o to, że pojawiają się jakieś wspólne wątki. Ja też napisałam wiersz dla dziewczyn ze „Wspólnego Pokoju” – to nie tak jak myślisz siostro – w którym próbuję zebrać nasze wspólne tematy i pokazać, że siostrzeństwo jest potrzebne, że coś fajnego się z tego tworzy, że języki kobiece przestają być „solistyczne”, że być może coś razem kobiety „zszyją”. Powstał też numer „Wakatu” poświęcony właśnie siostrzeństwu, wspólnotom kobiet, różnym inicjatywom: od festiwali kobiecych po pisma, antologie itd. Jest więc fajna siła.\nTo bardzo ciekawe, co mówisz, bo nawet na poziomie języka widać to przejście od osobności kobiet do wspólnotowości – mieliśmy przecież Własny pokój Virginii Woolf, teraz mamy warszawski „Wspólny Pokój”.\nJa mam też wrażenie, że to może przejść na krytykę literacką, o ile już tak naprawdę nie przeszło. Może przestanie się wreszcie patrzeć na literaturę jako na agon, walkę o to, kto jest lepszy. Ten język walki jest bardzo silny właśnie teraz, kiedy mamy tak dużo nagród literackich. Przyjeżdżam na festiwal i wydaje mi się, że ludzie rozmawiają tylko o tym, kto dostał nagrodę, a kto nie powinien dostać nagrody. Ja w ogóle się w tym nie łapię! We „Wspólnym Pokoju” naprawdę nigdy nie rozmawia się o takich rzeczach, nikogo to właściwie nie interesuje, cały ten agon jest gdzieś z boku. Mam wrażenie, że my rozmawiamy o rzeczach istotnych. Jeżeli chodzi o krytykę literacką, to myślę, że gościnność jest takim poręcznym terminem. Julia Fiedorczuk dużo o tym mówi – napisała o gościnności kilka manifestów. W „Wakacie” pojawi się bardzo ładny tekst Kasi Szopy, która pisze o gościnności w ujęciu Luce Irigaray i pokazuje, na ile język gościnny, kobiecy, otwarty może zmienić myślenie o literaturze.\nWątek kobiety w intima thule pojawia się w dwóch kontekstach – biologii i mistyki, ciała i ducha. Wyraźny jest opór wobec redukowania kobiecości tylko do kwestii ciała. Sprzeciw wobec tego rodzaju redukcjonizmu stał się kluczowym wątkiem w krytyce feministycznej (mam na myśli głównie Irigaray, o której wspomniałaś przed chwilą). Czy uważasz, że istnieje szansa na znalezienie trzeciej drogi, stworzenie narracji o kobiecości poza dychotomiami?\nTo jest ładna utopia, której bardzo chciałabym się trzymać. Irigaray to rzeczywiście jedna z moich ulubionych pisarek feministycznych i właściwie wszystko, co pisze, przyjmuję z zachwytem. Cieszę się także na to, co robi Katarzyna Szopa, która się z nią spotyka osobiście, pisze o niej, przyswaja ją w języku polskim, bo nie ma zbyt dużo tłumaczeń Irigaray. Ja w ogóle jestem za feminizmem różnicy, za uszanowaniem wszelkich różnic. „Wspólny Pokój” jest – moim zdaniem – właśnie taką mekką różnic: dziewczyny, które tam przychodzą, ale także mężczyźni, bo mamy tam paru rodzynków, są bardzo różni i to jest różnica na każdym poziomie – życiowym, ideologicznym, religijnym. Marzyłoby mi się, żeby możliwy był dialog nie mimo różnic, ale właśnie ze względu na różnice. Natomiast jeżeli chodzi o tę dychotomię – o tym też właśnie mówię, o tym sobie myślę i starałam się w tych wierszach jak najbardziej to połączyć. Nie tylko dlatego, że w perspektywie teoretycznej jestem za tym, żeby pokazywać, że cielesność może być mistyczna, metafizyczna, ale też dlatego, że tak to po prostu odczuwam. Wszystkie rejony związane z ciałem macierzyńskim – ciałem, które nosi dziecko, potem to dziecko rodzi, później przechodzi przez okres połogu, czyli czas czystej (lub raczej: nieczystej) fizjologii – dla mnie to wszystko były rejony przeżyć metafizycznych. Ten moment, kiedy rodzi się dziecko, jest jednocześnie na wskroś zwierzęcy i zarazem mistyczny. Pisałam o tym trochę w Powlekać rosnące, że to jest rodzaj doświadczeń granicznych. Bardzo się staram przenieść te doświadczenia na literaturę. Wspomniałaś o zakonie matek – w wierszu powłóczyny mówię o kobietach w połogu. Ja to tak zobaczyłam: kiedy widziałam mamy na oddziale położniczym, które były parę godzin po porodzie, które ledwo chodziły z bólu, a jednocześnie unosiły się jakby ponad ziemią w aurze świeżo wyklutego macierzyństwa, to one mi się wydawały takimi właśnie mniszkami chwilę po obłóczynach – w tych swoich rozpiętych szarych koszulinkach zalanych różnymi płynami fizjologicznymi, po prostu siostrami jakiegoś zakonu – i tak to opisałam. Poza tym mam wrażenie, że w literaturze teraz mało jest języka osadzonego w motywach religijnych i metafizycznych. Takiego właśnie języka szukam. Cieszę się, że istnieje chociażby taka Bianka Rolando, która bardzo mocno ten język eksploruje; Justyna Bargielska również. Bardzo mnie cieszy, kiedy znajduję takie książki.\nPort Literacki zainaugurował spektakl Niewidzialny chłopiec według dramatu Tymoteusza Karpowicza. Biuro Literackie wydaje także jego Dzieła zebrane. Czy uważasz, że te działania przywrócą Karpowicza kanonowi?\nChciałabym bardzo. Na pewno jest taka wielka wyrwa, czyli brak jego dramatów na przykład. Pierwszy tom dramatów wyszedł teraz. Planowany jest jeszcze drugi tom, który mam przyjemność współredagować z panem Janem Stolarczykiem. To są niesamowite dramaty, jakoś oczywiście osadzone w historii, rozmawiające z Różewiczem, z Kantorem, ale jednocześnie bardzo mocno osobne. Poezja również. Często zadaję Karpowicza na warsztatach – głównie wiersze z pierwszych tomików, bo Odwrócone światło to bardzo hermetyczna Księga, od której lepiej znajomości z Karpowiczem nie zaczynać. Miałam też doświadczenia z uczniami z gimnazjum, którym zadałam wiersze Karpowicza, i wydawało mi się, że to będzie jakaś porażka, że to kompletnie nie trafi, a okazywało się, że świetnie trafiło i że te dzieci po dwóch godzinach „zabawy” Karpowiczem mówiły, że chcą jeszcze – i to mówiły nie grzeczne dziewczynki z pierwszych ławek, pupilki polonistki, tylko właśnie ci chłopcy, którzy najpierw byli niegrzeczni i chcieli zepsuć lekcję, ale potem okazywało się, że Karpowicz „ma taką fajną zajawkę”, „tak super zapodaje” – więc się kolejnych zajawek domagali. Mam wrażenie, że to może trafić, tylko trzeba wykonać jednak „pracę u podstaw”, zrobić jakieś spotkania edukacyjne, żeby uczniowie na lekcjach nie mieli jedynie Różewicza, Herberta, Szymborskiej; żeby zobaczyli, że można inaczej.\nJedną z Twoich aktywności twórczych jest krytyka, głównie poezji. Twój sposób pisania o literaturze da się scharakteryzować, ale trudno jest powtórzyć. Jest on mocno związany z tekstem i twórczy; rzadko posługujesz się tradycyjnymi kategoriami analizy dzieła literackiego. Czy taka według Ciebie powinna być krytyka w ogóle – tak zaangażowana w tekst, próbująca odkryć jakąś jego sferę intymności, coś, co go odróżnia od innych tekstów?\nTak. Ja już właściwie od wielu lat nie zajmuję się krytyką na zasadzie zatrudnieniowej, to znaczy nie piszę tekstów na zamówienie, nie wysyłam ich do czasopism, jak to robiłam wtedy, gdy zaczynałam pisać typowe recenzje. Zwykle pisałam o książkach, które mi się podobały. Książka musiała mnie jakoś bardzo wkurzyć, żebym napisała negatywną recenzję, ponieważ nie lubię wyżywania się. Uważam, że spotkanie z książką to właśnie rodzaj gościnności – ja się rozgaszczam w czyjejś książce jako krytyczka, ale ten ktoś też musi być przyjęty gościnnie przeze mnie. Języki krytyka i poety powinny się spotkać i przeniknąć nawzajem, wymieszać. Moją ideą jest takie pisanie o książkach, żeby mój język jako krytyczki nie pochodził gdzieś z wysokości. Strasznie nie lubię takiej socjologizującej krytyki, kiedy przychodzi krytyk i ma przy sobie kilka socjologicznych wytrychów, narzędzi – i tymi narzędziami kroi tomik na kawałki, i w gruncie rzeczy jak się przeczyta kilka tekstów takiej osoby, to widać, że ona traktuje wszystkie tomiki jedną sztancą. Natomiast dla mnie spotkanie z każdą książką jest bardzo osobiste i chciałabym, żeby czytelnik, kiedy czyta recenzję tomiku, już czuł język, którym mówi poeta, przez to, jak napisał o nim krytyk – i to starałam się robić. Stratygrafie są bardziej zbiorem czegoś, co mi się pisało przez lata, one są oczywiście spójne jako całość, ale też pokazują drogę, jaką szłam jeszcze od naukowych rzeczy, na przykład tekstów o Karpowiczu, które pisałam na marginesie pracy magisterskiej, po luzackie teksty o piosenkach. Natomiast Powlekać rosnące to chyba bardziej spójny projekt – od początku była w nim naczelna metafora, czyli podejście macierzyńskie do tekstów, o których pisałam. I tą drogą sobie szłam. Właściwie to chyba nie można tego nazwać krytyką literacką. Nie lubię, jak mnie nazywają krytyczką, wolę określenie „eseistka”. Moje teksty poświęcone literaturze to są eseje, szkice, a ja je sobie dodatkowo odpowiednio nazywam – na przykład „apokryfy prenatalne” albo jeszcze inaczej, zależy od kontekstu. To jest taka forma rozmyta. Interesuje mnie, żeby właśnie takie rzeczy pisać. Nigdy nie lubiłam pisania stricte naukowego i dlatego pewnie nie zrobiłam doktoratu. Przestałam mieścić się w tym, czego uniwersytet ode mnie oczekiwał. Cieszę się, że zamiast tego wydaję książki, które są dalekie od typowego pisania akademickiego. Zawsze staram się, żeby w tekście była jakaś przewodnia metafora, która nad tym wszystkim krąży. Mój mąż mówi, że mam takie metafory, które krążą nad myślami jak sęp lub orzeł, i się tak zataczają, potem dotykają tekstu, potem znów odlatują gdzieś wyżej, potem znów dotykają…\n…tak jakby zadomawiają się w tekście i wyobcowują dzięki grze różnicy.\nTak. Staram się jednak, żeby to było zaświadczane życiem. Moje książki eseistyczne, zwłaszcza Powlekać rosnące, są zawsze pisane siostrzeńsko blisko książki poetyckiej. Często te same metafory pojawiają się najpierw w eseju, a potem w wierszu (albo odwrotnie – w wierszu, a później w szkicu), ale od innej strony – w ten sposób może jakoś się naświetlają. Pisanie esejów to tak naprawdę pisanie o samym sobie, zwłaszcza jeżeli człowiek nie jest zawodowym krytykiem, jak Piotr Śliwiński czy Przemysław Czapliński. Ja nie wybrałam takiej drogi, wybrałam inną i czuję się zadomowiona w tym, co wybrałam.\nTekst pierwotnie ukazał się w Nowej Dekadzie Literackiej Online http://nowadekada-online.pl/z-joanna-mueller-rozmawia-klaudia-muca/. Dziękujemy Autorkom i Redakcji za wyrażenie zgody na ponowną publikację.\nrecenzje / ESEJE\tKatarzyna Szopa\nRecenzja Katarzyny Szopy z książki Joanny Mueller intima thule.


Speedway Wanda Kraków: Najwyższa pora na spłatę długów | Gazeta Krakowska\nSpeedway Wanda Kraków: Najwyższa pora na spłatę długów\nArtur Bogacki 08.03.2017\nW poprzednim sezonie ekipa z Nowej Huty zajęła 7. miejsce w I lidze fot. Joanna Urbaniec\nŻużel. Ważą się losy licencji dla krakowskiego klubu. Zawodnicy nadal czekają na pieniądze.\nDo końca lutego kluby starające się o licencję na występy w rozgrywkach żużlowych miały spełnić wszystkie warunki. To był kolejny już wyznaczony termin, ale jak się okazało - nie ostateczny. Za jego niedotrzymanie nie ma jednak na razie żadnych konsekwencji. Zespół ds. Licencji dla Klubów Ekstraligi, DM I Ligi i DM II nadal czeka - także w przypadku Krakowskiego Klubu Żużlowego (zgłosił drużynę pod szyldem Arge Speedway Wanda) - na spełnienie przez wnioskodawców wymogów, głównie spłatę długów.\nW przypadku KKŻ możliwe są teraz trzy scenariusze. Jeśli klub szybko ureguluje zobowiązania (albo podpisze ugody z zawodnikami), to nie straci przyznanej wcześniej licencji warunkowej na I ligę. Może też otrzymać inną licencję, nadzorowaną (co wiąże się z różnymi ograniczeniami, m.in. finansowymi). Najgorszy dla kibiców wariant to wykluczenie klubu z rozgrywek. - Jestem spokojny o to, że nasz klub dostanie licencję. Nie ma innej opcji - mówi Paweł Sadzikowski, prezes KKŻ.\nOd krakowskiego klubu po sezonie pieniędzy domagało się kilku żużlowców, łącznie - około 600 tysięcy zł. Najgłośniej było, i nadal jest, o Edwardzie Mazurze i Samie Mastersie, którzy nadal czekają - według nieoficjalnych danych - na ponad 100 tysięcy złotych.\n- Było wiele zapewnień, że zostanie to wkrótce spłacone, nawet przekazywano nam informacje o __wysyłanych przelewach, ale okazywało się to nieprawdą - mówi Rafał Trojanowski z KiM Speedway Team, do którego należą obaj żużlowcy. - Nie chodzi nam o to, żeby klub nie dostał licencji, tylko żeby wywiązał się ze swoich zobowiązań i nie zwodził zawodników kilka miesięcy. Mamy żal do władz żużlowych. Gdy byłem zawodnikiem, to egzekwowania kar indywidualnych bardzo przestrzegano. Gdy ktoś nie płacił, to od razu był zawieszany. A jeśli chodzi o pilnowanie przepisów dotyczących klubów, to jest inaczej.\nJak zapewniał pod koniec lutego na łamach „Przeglądu Sportowego” prezes Sadzikowski, klub spłacił połowę z 600 tys. długu wobec zawodników. Ile brakuje do pełnego rozliczenia poprzedniego sezonu?\n- Część zawodników spłaciliśmy, ciągle pracujemy. Trudno mi teraz podać dokładną kwotę, ale jest mniejsza niż te 300 tysięcy. Jeśli wszystkie zaplanowane w tym tygodniu przelewy wyjdą, będzie to zero - powiedział prezes. - Mam deklaracje z innych źródeł o finansowaniu, więc mogę zapewnić, że przelewy do __końca tygodnia zostaną wysłane.\nCo z zarzutami, że klub zwodzi zawodników? - Z naszej strony nigdy nie było informacji o konkretnych terminach przelewów. Jeśli zawodnik pytał, to zawsze mówiliśmy, że środki są w __trakcie załatwiania. Gdy mieliśmy pieniądze, to je przelewaliśmy - mówi Sadzikowski.\nCo na to wszystko Zespół ds. Licencji? Zadzwoniliśmy w tej sprawie do działającego w nim prawnika Łukasza Szmita, także członka GKSŻ. Odmówił komentarza, dodając, że jedynym stanowiskiem komisji licencyjnej będzie oficjalny komunikat. Kiedy zostanie wydany? Nie wiadomo. A sezon rusza w pierwszy weekend kwietnia.\nNa uzyskanie homologacji czeka stadion w Nowej Hucie. Po zmianie przepisów konieczny jest montaż na wyjściach z łuków band absorbujących energię kinetyczną (chodzi o odcinek 20 m). To kosztowna inwestycja, z wnioskiem o jej sfinansowanie KKŻ zwrócił się już do ZIS (obiekt jest własnością miasta).\n- Tor może dostać homologację nawet na dzień przed meczem. A pierwsze spotkanie mamy u siebie dopiero w __święta (2. kolejka, 16-17 kwietnia - przyp.) - mówi Sadzikowski. - Jeśli pogoda pozwoli, to w przyszłym tygodniu chcielibyśmy przeprowadzić pierwsze treningi na naszym torze.\nMateriał oryginalny: Speedway Wanda Kraków: Najwyższa pora na spłatę długów - Dziennik Polski\nkrakowski klub żużlo...\nzalew 09.03.2017 17:50:30\nTrzeba naprawde bogatego i liczacego sie ze stratami sponsora zeby utrzymac zuzel. Nowa Huta to nie jest wielki rynek i sprzedaz kilkuset biletow w meczu nie pokrywa kosztow wyplat dla zawodnikow i utrzymania toru. Sponsor naprawde musi miec glebokie kieszenie i robic to bardziej z milosci do sportu a nie dla korzysci bo wie ze koniec sezonu i tak skonczy z dlugami.\nMaras 08.03.2017 22:22:32\nSplac dlugi chlopie!! Oszukujesz i oklamujesz wszystkich! Ty smiesz sie nazywac prezesem? Yy jestes zlodziejem i oszustem frajerze!!!


W erze koronawirusa drukarki zyskały drugie życie. Co kupują klienci? - rp.pl\nAnalogowa komunikacja pomimo powszechnej digitalizacji radzi sobie nieźle. A perspektywy dla druku są wciąż obiecujące – wynika z najnowszych badań.\nPublikacja: 16.02.2021 07:02\nDrukarki w firmach, choć mogłoby się wydawać, że są już urządzeniami schyłkowymi, nadal mają przyszłość. Choć w ciągu ostatnich dwóch lat aż 95 proc. firm przesunęło wydatki do kanałów cyfrowych, wciąż jedna trzecia komunikacji biznesu odbywa się za pośrednictwem druku. Z najnowszych badań „Insight Report”, przygotowanych przez Canona, wynika, iż dla 30 proc. nabywców usług komunikacyjnych druk pozostanie istotny lub będzie zyskiwał na znaczeniu w kolejnych latach. Dotyczy to zwłaszcza takich branż, jak: hotelarstwo, handel czy też sektora użyteczności publicznej.\nNie jest tajemnicą, że większa część komunikacji marketingowej odbywa się dziś w formule digital, zwłaszcza w dobie pandemii. Dobitnie pokazują to dane: 46 proc. budżetów marketingowych jest przeznaczonych na media cyfrowe. Jednak – jak podaje Canon – druk nadal pozostaje atrakcyjną formą dotarcia do klientów. Wśród środków komunikacji stanowi 33 proc. Co więcej, ponad 50 proc. firm średniej wielkości twierdzi, że wciąż na druk kładzie największy nacisk. O przyszłości tej analogowej technologii świadczą prognozy, wskazujące, że jej znaczenie w najbliższych pięciu latach może nawet rosnąć w niektórych sektorach.\nCZYTAJ TAKŻE: Dawid przejmuje Goliata. Zaskakująca akwizycja w branży IT\n– Najnowszy „Insight Report” to dobre wieści dla branży druku. Wynika z niego, że – choć wydatki na cyfrowe kanały komunikacji stale rosną – to druk nadal jest i będzie atrakcyjny dla reklamodawców – mówi nam Michał Młynarczyk, ekspert Canon Polska. I podkreśla, że wśród odbiorców rośnie tzw. cyfrowe zmęczenie, czyli znużenie ilością i powtarzalnością treści w cyfrowej rzeczywistości. – A to ogromna szansa dla firm, które postawią na bardziej tradycyjną formę dotarcia do klienta – przekonuje.\nWedług niego, aby jednak umiejętnie wydobyć potencjał, który drzemie w mediach drukowanych, dostawcy usług druku powinni być nie tylko sprawnymi wykonawcami zleceń, ale przede wszystkim doradcami. – Jako przedstawiciele branży powinniśmy informować o nowych szansach i możliwościach pojawiających się na rynku. A tych jest dziś naprawdę wiele. Mam na myśli chociażby personalizację druku, która gwarantuje firmie nawiązanie bardziej osobistych relacji z klientem. Coraz większe znaczenie będą także miały możliwości łączenia świata tradycyjnej komunikacji z przekazem cyfrowym – wylicza Młynarczyk.\nGlobalny popyt na urządzenia drukujące w III kwartale ub.r. sięgnął 26,2 mln sztuk, a to oznacza, że rok do roku skoczył on o niemal 9 proc.\nJego zdaniem przed branżą stoi więc nowe, duże wyzwanie. – Warto je podjąć – zaznacza ekspert.\nDuża przestrzeń do wzrostu rynku\nW branży druku drzemie niewykorzystany potencjał. I firmy z sektora są same winne owemu marazmowi. Analizy pokazują, iż mniej niż 20 proc. dostawców tego typu usług spełnia potrzeby swoich klientów. 80 proc. nabywców materiałów drukowanych szuka bardziej kreatywnego wsparcia ze strony dostawców. Co więcej, 86 proc. z nich twierdzi, że chętnie wysłuchałoby rad na temat łączenia druku z elementami cyfrowymi, a 75 proc. wolałoby, aby ich dostawcy druku byli bardziej chętni do konsultacji. To oznacza, że dla branży jest wciąż miejsce do wzrostu. Tym bardziej, że – jak pokazuje „Insight Report” – aż 60 proc. nabywców druku nie kieruje się przy wyborze dostawcy wcale ceną, a dla 79 proc. priorytetem jest jakość.\nPandemia pomaga, ale nie każdemu\nMiniony rok dla producentów drukarek był niespodziewanie dobry. Epidemia koronawirusa i związany z nią lockdown oczywiście częściowo odbiły się na dostawach, ale jednocześnie zdalna praca spowodowała, że wystrzeliła sprzedaż urządzeń domowych. Zwłaszcza tych z najniższej półki cenowej.\nGlobalny popyt na urządzenia drukujące w III kwartale ub.r. sięgnął 26,2 mln sztuk, a to oznacza, że rok do roku skoczył on o niemal 9 proc. Na tym trendzie skorzystał głównie HP. Jak podają analitycy IDC, firma ta zwiększyła sprzedaż niemal o 23 proc., a w efekcie wykroiła dla siebie aż 44 proc. rynku drukarek. Drugi Canon (21 proc. udziałów) odnotował ponad 12-proc. wzrost. Stało się to głównie kosztem Epsona i Kyocery. Ten pierwszy producent w III kwartale 2020 r. zanotował ponad 10-proc. spadki, drugi zaś ponad 19-proc.\nZ danych IDC wynika, że wzrosło zainteresowanie zarówno drukarkami atramentowymi (o prawie 14 proc.), jak i laserowymi (o 2 proc.). Zakupy zintensyfikowali głównie klienci indywidualni. Potwierdzają to wyniki Xerox. Zamknięcie biur i zamrożenia inwestycji w przedsiębiorstwach spowodowało, że koncern działający na rynku korporacyjnym zaliczył w ub.r. 22-proc. spadek przychodów. Ale i ten negatywny trend wydaje się odwracać. Producent wskazuje, że ostatni kwartał zeszłego roku przyniósł 9-proc. wzrost względem III kwartału. Firma prognozuje, że w 2021 r. jej przychody będą już rosły (zapowiada, że zwiększą się o ponad 2 proc.).


Antychryst – Dla katolików rzymskich integralnych\nBiblia Wujka (1923)/Apokalipsa św. Jana 16, 12-16\nI wylał szósty Aniół czaszę swą na ową wielką rzekę Euphrates i wysuszył wodę jéj, aby zgotowana była droga królom od wschodu słońca.\nI widziałem z ust smokowych i z ust bestyi i z ust fałszywego proroka trzy nieczyste duchy nakształt żab.\nAlbowiem są duchy czartów, czyniące znaki, i wychodzą do królów wszystkiéj ziemie, zgromodząć je na walkę na dzień wielki wszechmogącego Boga.\nOto idę jako złodziéj: Błogosławiony, który czuje i strzeże szat swoich, aby nie chodził nago, i nie oglądano sromoty jego.\nIrak w szoku: rzeka Tygrys zupełnie sucha, oskarżane są władze. Gdy wyschną trzy wielkie rzeki, jakby dotknięte klątwą biblijną, dokąd pójdą mieszkańcy krajów arabskich? Czy brak wody spowodował wojnę w Syrii? jakiego rodzaju zamieszki i wojny nadchodzą? czy Bliski Wschód opustoszeje? Włącznie z przerażającymi filmami. A my? – jakie mamy zamiary wobec jeziora Genezaretańskiego? Czytaj dalej„Apokalipsa już teraz: rzeki wysychają” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, TRIUMF KOŚCIOŁA 7 września, 2020 3,502 słówDodaj komentarz\n„Muzułmanie wielbią jednego Boga, wskazując na swoje związki z Abrahamem” (Manila 1981). Czytaj dalej„Jan Paweł II – wyznawca „wspólnego boga Allaha”” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, Modernizm 13 czerwca, 2019 13 czerwca, 2019 663 słów4 Komentarze\nWybór cytatów pochodzi ze stron 120-124 i 135-138 pierwszego wydania The Apocalypse of St. John (Columbus, Ohio, 1921). Nihil obstat: Joseph Molitor, D. D., Censor Deputatus, Imprimatur: † James J. Hartley, Bishop of Columbus, June 15, 1921.\nW poprzednim rozdziale  św. Jan szkicuje historię Kościoła od czasu nadejścia Antychrysta aż do końca świata. (…) W rozdziale tym ukazuje nam prawdziwą naturę konfliktu. Będzie nim wojna na śmierć i życie pomiędzy Kościołem a mocami ciemności w ich ostatecznej próbie zniszczenia Kościoła, co miało uniemożliwić powszechne królowanie Chrystusa na Ziemi.\nSzatan będzie najpierw usiłował zniszczyć potęgę papiestwa i spowodować upadek Kościoła przez herezje, rozłamy i prześladowania, które muszą z pewnością nastąpić. (…) wyniesie Antychrysta i jego proroka, by wprowadzić w błąd wiernych i zniszczyć tych, którzy pozostaną niezłomni. (…) Kościół, wierna oblubienica Jezusa Chrystusa, jest przedstawiony jako niewiasta przyodziana w chwałę łaski Bożej. Czytaj dalej„Ojca E. Sylwestra Berry’ego Komentarz do Apokalipsy św. Jana” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, Spisek przeciwko Kosciołowi 24 czerwca, 2017 24 czerwca, 2017 964 słów14 Komentarzy\nŻywot i dzieła wielebnego Sługi Bożego Bartłomieja, Ks. Dr. J. Górka, Tarnów 1908, s. Imprimatur +\nWedług Bartłomieja, siedem Kościołów czyli gminy apokaliptyczne są proroczą charakterystyką losów i kolei, jakie w przebiegu lat Kościół rzymski będzie przechodził. Według liczby tych gmin dzieli historię kościelną na siedem okresów czyli peryodów. Pierwszy okres czyli stan Kościoła nazywa posiewem, a trwa on od Chrystusa Pana do pierwszego prześladowania chrześcijan za Nerona. Siewca boski, Jezus Chrystus i Jego Apostołowie, oraz tychże następcy rzucają ziarno słowa bożego, a to ziarnko gorczyczne wyrasta w drzewo, pod którego cieniem wszystkie narody ziemskie mają znaleźć spoczynek. Czytaj dalej„Siedem okresów Kościoła wg Bartłomieja Holzhausera” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, TRIUMF KOŚCIOŁA 21 lutego, 2017 11 Maj, 2017 2,487 słówDodaj komentarz\nObecnie coraz więcej osób, szczególnie tych związanych z Tradycją katolicką, zaczyna zachodzić w głowę o co chodzi z „papieżem Franciszkiem” i co takiego dzieje się z Kościołem katolickim. Aby odpowiedzieć na te pytania musimy najpierw poznać kilka podstawowych założeń okultyzmu czyli doktryny lucyferiańskiej. Czytaj dalej„Okultysta Bergoglio” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, Wpisy autorskie 19 stycznia, 2016 20 stycznia, 2016 2,755 słów2 Komentarze\n19 czerwca 2016 roku obędzie się pierwszy od XIII wieków Sobór Wszechprawosławny. Przymiarki do zwołania Soboru robiono już w latach 60 XX wieku, równolegle z trwającym wtedy (anty)Soborem Watykańskim II. Wtedy jednak wiele cerkwi uznało bezcelowość takiego Soboru i zwołania Soboru ostatecznie zaniechano. Dopiero w ostatnich latach, dzięki staraniom Patriarchatu Konstantynopolskiego, który był inicjatorem i od początku głównym orędownikiem zwołania Soboru, sprawy ruszyły z miejsca i obecnie zapadły konkretne decyzje w tej materii. Czytaj dalej„Sobór Wszechprawosławny 2016” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, Wpisy autorskie 17 stycznia, 2016 7 sierpnia, 2017 850 słów2 Komentarze\nGlobalne inicjatywy religii zjednoczonej\nKoncepcja zjednoczenia religii w skali światowej rodziła się przez wiele lat. Dopiero jednak w XX w. znalazła warunki na tyle sprzyjające, by zostać urzeczywistniona. Podstawą do jej realizacji były podmioty polityczne oraz ekonomiczne o charakterze globalnym. Podmiotami ekonomicznymi o randze światowej na przykład są Bank Światowy czy Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Struktury polityczne realizowane zostają przez Organizację Narodów Zjednoczonych. Czytaj dalej„Globalne inicjatywy religii zjednoczonej” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, synagoga.meczet szatana 20 grudnia, 2015 30 marca, 2017 1,690 słówDodaj komentarz\nPapież i Antychryst: Przepowiedziana wielka apostazja – Kard. Manning wykazał to wszystko…\nKiedy wszyscy cierpimy w tych najbardziej niepokojących czasach, kiedy panuje chaos i zamęt wśród wszystkich, którzy starają się być prawdziwymi katolikami, członkami jedynej prawdziwej religii ustanowionej przez Boga, pomocne jest i ważne by zastanowić się nad tym, że sytuacja w jakiej się znajdujemy dzisiaj – żadnego (znanego) ważnego papieża od 1958 i żadnego biskupa katolickiego ze zwykłą jurysdykcją, podczas gdy podrobiona instytucja udaje Kościół Katolicki, szerzy herezję, niemoralność i bezbożność – została przepowiedziana w Piśmie Świętym. Tak jak Męka naszego najświętszego Pana, Śmierć i Zmartwychwstanie całkowicie zaskoczyły (prawie) wszystkich, jakby nie były przepowiedziane wcześniej, to wydaje się, że własna męka Kościoła i pozorna śmierć zaskoczyły każdego, mimo że Pismo Święte, Święta Tradycja, Ojcowie Kościoła i różni teolodzy poświadczają, że przed końcem świata Mistyczne Ciało Chrystusa będzie musiało przejść przez najcięższe próby. Czytaj dalej„Papież i Antychryst: Przepowiedziana wielka apostazja – Kard. Manning wykazał to wszystko…” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, Spisek przeciwko Kosciołowi 12 października, 2015 12 października, 2015 8,358 słów5 Komentarzy\nONZ religii – Organizacja Religii Zjednoczonych\n„Szimon Peres poprosił Papieża o spotkanie, by móc poinformować go o różnych inicjatywach na rzecz pokoju, które teraz podejmuje, nie będąc już aktywnym politykiem. Audiencja była długa, rozmawiali przez 45 minut. Ten poświęcony czas to był także wyraz szacunku Franciszka dla byłego prezydenta Izraela – mówi ks. Federico Lombardi. – Peres szeroko przedstawił różne inicjatywy pokojowe podejmowane także we współpracy z przedstawicielami różnych religii. Rozmawiał z Papieżem również o swej propozycji stworzenia „ONZ-u religii”. Papież nie podjął jakichś osobistych zobowiązań. Zapewnił jednak o wielkim zainteresowaniu tymi inicjatywami watykańskich dykasterii, które są bezpośrednio zaangażowane w dialog. Są to szczególnie papieskie rady ds. Dialogu Międzyreligijnego oraz Sprawiedliwości i Pokoju. Obydwaj podkreślili, że modlitwy o pokój, która odbyła się w Watykanie z udziałem przywódców Izraela i Palestyny nie można określać mianem porażki, ale należy ją interpretować, jako pewne otwarcie drzwi, poprzez które można wprowadzać różnego rodzaju pokojowe inicjatywy i wartości”.\nKOMENTARZ BIBUŁY: Tak więc to, przed czym od wielu lat ostrzegali uważni obserwatorzy (np. Cornelia Ferreira) toczących się zakulisowych rozgrywek politycznych, wchodzi w nową, bardziej jawną fazę, której celem jest stworzenie jednego międzynarodowego – albo lepiej: globalistycznego – ciała mającego być koordynatorem wspólnej światowej synkretycznej religii. Oczywiście, będzie to religia oparta głównie na talmudycznym judaizmie, z tymczasowej konieczności zmieszanej z posoborowym rozwodnionym katolicyzmem, w którym na razie wolno będzie sobie w kościołach “klepać zdrowaśki”, lecz już nie wolno będzie forsować na szerszym forum jakichś religijnych dogamtów czy też głośno sprzeciwać się – wszak demokratycznie ustalonym – nowym porządkom społecznym, z sodomią, aborcją, eutanazją i innymi “wartościami” Nowego Porządku Światowego. Będzie to ziemskie Królestwo Szatana, a – jak tak dalej pójdzie – i papież [antypapież – red. KI] jawniej przyłoży do tego rękę… Czytaj dalej„ONZ religii – Organizacja Religii Zjednoczonych” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst 5 Maj, 2015 4 Maj, 2015 991 słówDodaj komentarz\nŚw. Sabin biskup Asyżu vs Wojtyła i Ratzinger\nKs. Łukaszkiewicz J. A . Żywoty Świetych, Warszawa i Wimperk 1931.\nŚw. Sabin był biskupem w Asyżu, i wielu pogan nawrócił do wiary Chrystusowej. Gdy cesarz Djoklecjan wydał wyrok mordowania chrześcijan bez litości, aby wytępić ich zupełnie w całym państwie, starosta Asyżu Wenustjan, kazał zaraz uwięzić Sabina, a z nim diakonów Marcellego i Egzuperancjusza. — Na rozprawie sądowej rzekł starosta biskupowi, aby ofiarował bożkom państwowym, gdyż oni potężniejsi są, aniżeli Bóg, w którego wierzą chrześcijanie. Wziął Sabin figurę pogańskiego bożka w ręce, i rzucił nią tak silnie o ziemię, że się roztrzaskała w drobne kawałki. „Gdzież jest potęga bożka?“ — zapytał. Rozgniewany starosta kazał uciąć biskupowi obydwie ręce, i wrzucić go do więzienia. — Następnie sądzono diakonów, a gdy ofiar składać nie chcieli, drapano ich hakami, wreszcie ubito żelaznymi prętami. Po niejakim czasie zachorował starosta Wenustjan na oczy, a gdy mu lekarze nie pomogli, prosił o pomoc biskupa. Ten wymodlił mu cudowne uzdrowienie. Z wdzięczności nawrócił się Wenustjan, wyuczył zasad chrześcijańskich i przyjął chrzest z żoną i dziećmi. — Dowiedział się o tym Djoklecjan wysłał do Asyżu Trybuna z wojskiem, aby ściął głowę Wenustjanowi, jego żonie i dzieciom. Kiedy spełnił Trybun rozkaz cesarza, wyprowadził z więzienia Sabina, i kazał mu złożyć ofiarę bożkom. Gdy św. biskup ponownie oświadczył, że tego nie uczyni, kazał go tak długo bić żelaznymi prętami, aż pod razami siepaków ducha wyzionął. Pamiątkę wszystkich trzech męczenników obchodzimy 30 grudnia.\nCzytaj dalej„Św. Sabin biskup Asyżu vs Wojtyła i Ratzinger” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, Herezje, Modernizm 30 grudnia, 2014 6 stycznia, 2015 812 słów2 Komentarze\nZ objawień św. Brygidy: o Papieżu, który nie wypełnia misji apostolskiej\n„Ja jestem Stworzyciel wszystkich rzeczy. Ja przed jutrzenką od Ojca przed wiekami zrodzony, nierozłączny w Ojcu, a Ojciec we Mnie i Jeden Duch w obydwu. Przeto jest jeden Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty a nie trzej Bogowie. Ja jestem tym, który Abrahamowi obiecałem dziedzictwo wieczne. Przez Mojżesza lud mój wyprowadziłem z Egiptu. Ja tenże jestem, który przez Proroków przemawiałem. Ojciec zesłał Mnie do wnętrzności Panieńskich, nie oddzielając się ode Mnie, ale zostając nierozdzielnie ze Mną, aby człowiek od Boga odstępujący, do Boga przez miłość moją powrócił.\nTeraz zaś w obecności zastępu mego niebieskiego, którzy wszystko widzicie we Mnie, wiecie we Mnie, jednak dla poznania tej nauki przez Oblubienicę moją, która duchownych rzeczy nie może pojąć, chyba przez cielesne rzeczy: uskarżam się przed wami na tych pięciu mężów, którzy tu są obecni, bo Mnie rozmaicie obrażają. Bo tak jak przedtem przez Imię Izraela w prawie rozumiałem cały lud Izraelski; tak też teraz przez pięciu mężów tych rozumiem wszystkich ludzi na świecie.\nPierwszym jest głowa Kościoła i jego duchowieństwo. (…) Czytaj dalej„Z objawień św. Brygidy: o Papieżu, który nie wypełnia misji apostolskiej” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst 20 grudnia, 2014 20 grudnia, 2014 1,093 słówDodaj komentarz\nCzytaj dalej„Czy Sekta Novus Ordo jest nierządnicą Babilonu przepowiedzianą w Apokalipsie? – cz. 2” →\nPrzez Szymon Klucznikw Antychryst, Spisek przeciwko Kosciołowi 7 sierpnia, 2014 5 czerwca, 2018 3,202 słówDodaj komentarz


Święto Policji tarnobrzeskich policjantów | Infonowadeba.pl\nŚwięto Policji tarnobrzeskich policjantów\n24 lipca to data szczególna dla policjantów i pracowników Policji – data święta polskiej Policji. W tym roku obchodzimy jubileusz 100-lecie powołania Policji Państwowej. Z tej okazji obchody Święta Policji odbyły się, przed Zamkiem Dzikowskim w Tarnobrzegu. Uroczystości przewodniczył Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie insp. Henryk Moskwa. Awanse na wyższe stopnie policyjne otrzymało 59 funkcjonariuszy, za wspieranie pracy policjantów, wyróżnienia otrzymało 14 pracowników Policji.\nTegoroczne obchody Święta Policji tarnobrzeskich policjantów, odbyły się w pięknej scenerii, przed Zamkiem Dzikowskim w Tarnobrzegu. Uroczysta zbiórka rozpoczęła się o godz. 14, od złożenia meldunku Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Rzeszowie insp. Henrykowi Moskwie przez dowódcę uroczystości, nadkom. Tomasza Grazdę. Po podniesieniu flagi na maszt, odegrano Hymn Rzeczypospolitej Polskiej.\nNastępnie Komendant Miejski Policji w Tarnobrzegu podinsp. Stanisław Sekuła przywitał zaproszonych gości, w wygłoszonym przemówieniu skierował specjalne podziękowania do policjantów, pracowników służby cywilnej oraz przedstawicieli władz samorządu terytorialnego, duchowieństwa i lokalnej społeczności.\nŚwięto Policji to okazja do uhonorowania policjantów i pracowników Policji. W tym roku nominacje otrzymało łącznie 59policjantów, którzy odebrali z rąk Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie insp. Henryka Moskwy awanse na wyższe stopnie policyjne. Komendant Miejski Policji w Tarnobrzegu podinsp. Stanisław Sekuła został awansowany na stopień młodszego inspektora. Komendant tarnobrzeskich policjantów awans odbierze podczas Wojewódzkich Obchodów Święta Policji w Rzeszowie.\nPostanowieniem Prezydenta RP Ministra sprawie nadania medalu za długoletnią służbę odznaczonych zostało 3policjantów.\nDecyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o nadaniu odznaczeń odznaką zasłużony Policjant odznaczonych zostało 2 funkcjonariuszy. Srebrnym medalem za zasługi dla Policji odznaczony został Burmistrz Miasta i Gminy Nowa Dęba Wiesław Ordon.\nWyrazy szacunku i słowa uznania za trud policyjnej służby, a także serdeczne życzenia na ręce Komendanta Miejskiego Policji w Tarnobrzegu podinspektora Stanisława Sekuły złożyli: Ordynariusz Sandomierski ks. dr Krzysztof Nitkiewicz, Wicemarszałek Województwa Podkarpackiego Ewa Draus, Starosta Tarnobrzeski Jerzy Sudoł, Prezydent Miasta Tarnobrzega Dariusz Bożek, Przewodniczący Rady Miasta Tarnobrzega Bogusław Potański, Prezes Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu Szymon Rożek, Prezes Sądu Rejonowego Karolina Barańska, Prokurator Okręgowy w Tarnobrzegu Janusz Woźnik, Zastępca Prokuratora Rejonowego w Tarnobrzegu Mirosław Chamera, Zastępca Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Tarnobrzegu kap. Daniel Myszka, burmistrzowie, wójtowie, przedstawiciele instytucji działających na rzecz bezpieczeństwa publicznego, a także stowarzyszeń, byli komendanci miejscy policji w Tarnobrzegu.\nW okolicznościowym wystąpieniu Komendant Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie insp. Henryk Moskwa podziękował wszystkim funkcjonariuszom za wzorową służbę na rzecz bezpieczeństwa lokalnego, a pracownikom Policji za ich pracę. Wiele ciepłych słów i życzeń skierował również do rodzin i bliskich policjantów i pracowników Policji.\nDziękując za współpracę komendant podziękował samorządom za dostrzeganie potrzeb Komendy Miejskiej Policji w Tarnobrzegu.\nZa wzorowe wykonywanie obowiązków i wspieranie pracy funkcjonariuszy policji Komendant Miejski Policji w Tarnobrzegu wyróżnił 14 pracowników Policji:\nUroczystość uświetniła obecność sztandaru Komendy Miejskiej Policji w Tarnobrzegu wraz z asystą.\nUpamiętniając 100 rocznicę powołania Policji Państwowej zorganizowano akcję 100 – litrów krwi na 100 – lecie Policji Państwowej. Na placu Bartosza Głowackiego w Tarnobrzegu w punkcie pobrań krwi, wszyscy chętni mogli oddać krew potrzebującym – symbolu życia, nieocenionego skarbu i leku, który może uratować życie lub przywrócić zdrowie, a którego szczególnie w okresie wakacji bardzo potrzeba.\nPrzodownik 23 lipca 2019 at 15:58\nPrzed Wojna to byla Policja, teraz obraz nedzy i rozpaczy\nGarfield 23 lipca 2019 at 20:40\nZa Mieszka I to była Policja, nie to co teraz….\nA tam takie se 26 lipca 2019 at 13:51\nWstano, raniutko, chłopa przedmuchajo co jedzie do roboty (krajem, bokiem) czy co jeszcze nie zostało z nocy, to mu kwity zabiero, a gówniażerja z gaciami w kolanach i łysymi łebami dalej szaleje w starych bmw. Ale po co łapać młodego potencjalnego bandyte jak można stuknąć bezpieczną zwierzynę


Kilka sposobów na studenckie podróżowanie… czyli jak zaoszczędzić na wakacjach | YoungFace.TV | szkoła dziennikarstwa | praktyczna edukacja medialna\nDodano: 19 marca 2018 Nasze sprawy\nWielu ludzi marzy o podróżach, ale obawia się, że nie będzie ich stać na wymarzony wyjazd. Ja też marzyłam o odkrywaniu świata i moje marzenie spełniłam. Mój tata jest kierowcą ciężarówki, więc jako mały brzdąc wsiadałam do wielkiego auta i wyruszałam z tatą na wielkie przygody. Na początku moje wyjazdy ciągnęły się jedynie przez kilka kilometrów, ale z wiekiem ich liczba zamieniła się w trzycyfrową, potem w tysiące, a najdalej wysuniętym punktem na mapie, w którym byłam był środek Hiszpanii. Widziałam wiele europejskich krajów: Niemcy, Belgię, Holandię, Wielką Brytanię, Francję, Hiszpanię, Włochy, Słowację, Węgry i Słowenię. To także jest sposób na tanie poznawanie świata, jeśli mamy w rodzinie, wśród znajomych – zawodowego kierowcę.\nJedną z możliwości zaoszczędzenia jest poszukiwanie tanich przelotów na przykład na stronie Ryanair oraz noclegu na różnych facebookowych grupach i stronach z dużymi promocjami. Należy pamiętać, że taką podróż najlepiej planować poza wakacjami, feriami i świętami, wtedy bilety są tańsze.\nPrzewoźnik autokarowy „Polski Bus” w swojej ofercie ma bilety już od 1 zł, pod warunkiem, że zamawiamy je z dużym wyprzedzeniem. Jeśli znajomi rozjeżdżają się po Polsce, żeby studiować, możemy zaplanować wyjazd do nich albo wrócić jeszcze tego samego dnia. Studenckie czy uczniowskie bilety PKP aktualnie również mają atrakcyjne ceny.\nStudenci mają możliwość uczestnictwa w wymianie studenckiej. Erasmus to wymiana międzynarodowa, Most to wymiana studentów z różnych miast pomiędzy polskimi uczeniami wyższymi. Taki wyjazd trwa semestr. Przez pół roku studenci uczą się na innych uczelniach, a za granicą muszą poradzić sobie z barierą językową. Studentka z Krakowa – Karolina – była na wymianie studenckiej w Portugalii i opowiedziała o swoich doświadczeniach: „Erasmus to przede wszystkim czas na poznawanie. Poznawanie nowych ludzi, kultur i języka. Niezapomniany czas pełen wspaniałych chwil. Wypełniony po brzegi nowymi doświadczeniami, znajomościami i podróżami. Czas, którego nie da się zapomnieć. Którego nie chce się zapomnieć. Ludzie, z którymi chce się spędzać czas, do których chce się wracać. Każde zdjęcie wywołuje wspomnienie, przypomina o tej kilkumiesięcznej przygodzie. A Lizbona jest wyjątkowa. Malownicza, pełna miejsc do odkrycia. Już po kilku dniach można poczuć niesamowity klimat tego miasta, od którego nie chce się uciekać.\nMiałam niesamowitą okazję wiele doświadczyć przez te 6 miesięcy. Podróżując, zwiedzając, ucząc się i poznając. Niczego nie żałuję. Niczego nie chciałabym zmienić. Chciałabym wrócić. Przeżyć to jeszcze raz. Od początku.”\nPodróżowanie to zmiana miejsca pobytu na odległe. Ludzie podróżują od dawna – kupcy chcieli sprzedać towary, podróżnicy szukają przygód, młodzi wyjeżdżają na studia w poszukiwaniu dobrej uczelni, a rodziny szukają swojego miejsca, lepszego życia. Obecnie, dzięki rozwojowi technologicznemu i dobrze rozwiniętemu transportowi, człowiek może zwiedzać cały świat.


wyposażenie pizzerii - Forum dla każdego...\nCześć, mam pytanie jeśli chodzi o wyposażenie pizzerii to gdzie kupujecie takie rzeczy właśnie typowe pod pizzerie bo mamy zamiar otworzyć pizzerie. Szukamy jakiejś specjalnej firmy która zajmie się właśnie dostarczeniem takiego wyposażenia typowo do pizzerii najbardzeij chodzi mi o piec do pizzy który musi być wysokiej jakości żeby robić bardzo pyszną pizze.\nPon Cze 18, 2018 07:25\nNie wyobrażam sobie pizzerii bez prawdziwego, opalanego drewnem pieca.\nNajważniejszy jest dobry piec do pizzy.\nWto Lip 17, 2018 10:46\nZgadzam się z Tobą, piec to podstawa i serce pizzerii.\nSro Lip 18, 2018 09:26


Świetna riposta Patryka Jakiego. Dziennikarz się tego nie spodziewał\nPatryk Jaki, który od roku bada aferę reprywatyzacyjną w Warszawie, od samego początku po nominacji na kandydata na prezydenta miasta, jest ostro atakowany przez opozycyjnych polityków i dziennikarzy mediów głównego nurtu. Nie dziwi fakt, że skutecznie nauczył się radzić sobie z tymi atakami, nawet jeżeli są po niżej pasa. O skuteczności ripost Jakiego przekonał się dziennikarz „Rzeczpospolitej” Jacek Nizinkiewicz.\nKomisja Weryfikacyjna stawia zarzut HGW przyznawania nagród urzędnikom. Komisja, której przewodniczący przyjmował nagrody ministerialne. Także tak... - napisał Nizinkiewicz.\nNa ripostę nie musiał czekać długo:\nTrafiony - zatopiony! pic.twitter.com/vQjtshYn7Y\n— Włodzimierz Graff (@w_wgraff) 18 maja 2018\nOni dostawali za wydawanie nieruchomości mafii, ja za rok pracy. Oni miliony, ja ok 40 tys. Ja oddałem, oni nie. Porównania tych spraw to chyba efekt niewyspania – celnie odpowiedział kandydat na prezydenta, zamykając usta oponentom. Zresztą już drugi raz w ciągu ostatnich kilku godzin....\nWow! Koncertowe uciszenie dziennikarza @tvn24.\nWażna konferencja #KomisjaWeryfikacyjna, zwrot nieruchomości, a ten pyta o #nagrodyministrów\nOdpowiedź @PatrykJaki, @sjkaleta wyśmienita...\n„32 tys. to tyle ile w miesiąc wydzwoniała @hannagw” pic.twitter.com/W0GuZb4edv\n— Dariusz Matecki (@DariuszMatecki) 17 maja 2018\n21.09.2018 Ambasador Polski w Izraelu napisał list do Z. Preisnera. Nic lepszego dziś nie przeczytacie


Tso-Moriri / Tonik z kwiatu bławatka\nWygładzenie, oczyszczenie i odświeżenie\ncery mieszanej, tłustej i trądzikowej\nTonik z kwiatu bławatka - corn flower tonic to czysty hydrolat z kwiatu bławatka, przeznaczony do codziennej pielęgnacji cery mieszanej, tłustej, trądzikowej i skłonnej do podrażnień. 100% naturalny, ekologiczny hydrolat z kwiatu bławatka, dzięki zawartości flawonoidów i antocyjanów działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie i antyseptycznie. Ma również właściwości zmiękczające i ściągające skórę, dlatego bardzo dobrze nadaje się do przemywania wrażliwej skóry wokół oczu, usuwając oznaki zmęczenia i opuchliznę.\nRano i wieczorem oczyszczoną skórę twarzy, szyi i dekoltu przetrzeć wacikiem zwilżonym tonikiem. Tonik może być również używany do mieszania z maseczkami.\nHydrolatów roślinnych nie powinny stosować osoby uczulone na olejki eteryczne. Reakcja na surowiec jest sprawą indywidualną, dlatego przed zastosowaniem produktu zalecane jest wykonanie próby na małym fragmencie skóry. Zaczerwienie skóry może być naturalną reakcją na tonik, które powinno zniknąć po upływie kilku minut. W przypadku skóry wrażliwej zalecamy rozcieńczyć tonik z wodą (przegotowaną i ostudzoną) w stosunku 1:1.\nCentaurea Cyanus Flower Water, Sodium Benzonate, Potassium Sorbate, Benzyl Alcohol.\nRegeneracja, nawilżenie i ujędrnienie\ncery suchej, dojrzałej i wiotkiej\nRegeneracja, oczyszczenie i wzmocnienie\ncery naczynkowej, mieszanej i tłustej\nOdżywcze, przeciwstarzeniowe serum przeznaczone jest do codziennej pielęgnacji każdego typu skóry, na której pojawiają się pierwsze oznaki starzenia w postaci drobnych zmarszczek. Serum sprawdzi się również w pielęgnacji skóry dojrzałej, wymagającej ujędrnienia i silnego nawilżenia.\nNawilżenie, odmłodzenie i rozświetlenie ust pozbawionych blasku\nNawilżenie, regeneracja i wygładzenie ust wysuszonych i spękanych\nNawilżenie, regeneracja i ujędrnienie ust suchych i wrażliwych\nMaska algowa z 24 karatowym złotem\nNawilżenie, odmłodzenie i rozświetlenie cery normalnej, pozbawionej blasku i energii


Spotkanie DTMZ na Zamku Cisy\nWe wrześniu miałam niesamowitą przyjemność spotkać się z ludźmi z Dolnośląskiego Towarzystwa Miłośników Zabytków (DTMZ). Na miejsce jednodniowego zlotu wybrano Zamek Cisy. To szalenie sympatyczna grupa ludzi z zacięciem do podróżowania i poznawania historii oraz zabytków. O DTMZ wspominałam już przy okazji postu o zamku w Lipie, kiedy to wpadło do nas kilka osób, przy okazji ratując nas od śmierci głodowej.\nNikogo nie zdziwi fakt, że nasza podróż odbyła się z przygodami :) Akurat tego dnia trafiliśmy na... dożynki we wsi Sady i przed każdym domem zbudowano przeróżne instalacje nawiązujące do rolnictwa. Zrobiłam tylko kilka zdjęć, czasami trzeba się ograniczać bo inaczej trafimy na zlot dopiero wieczorem. Myślę, że trzeba przypilnować terminu następnych dożynek i poświęcić swój czas wyłącznie na obserwację święta plonów.\nOd dawna panował nieziemski upał i na drodze, że dość,że się kurzyło to nad horyzontem wisiał pył; dlatego nie będzie zbyt wielu fotek krajobrazowych.\nJeszcze tylko kilkaset metrów szlakiem i za chwilkę będziemy na zamku.\nPo drodze mijamy kamienny krzyż (nazywany pokutnym). Jeszcze niedawno rosło przy nim drzewo, po którym został już tylko pieniek, całość otoczono płotkiem.\nW końcu docieramy do miejsca biwakowego... a tu w najlepsze płonie już ognisko (zupełnie jak w tej harcerskiej piosence). Drużynowego nie mamy, ale Robert-gawędziarz świetnie się nadaje do tej roli. Ale żeby nie było, nie przyjechaliśmy wyłącznie na popas a powiększać naszą wiedzę o Dolnym Śląsku i czynić plany na przyszłość.\nNa przełomie XIII i XIV w. książę świdnicki Bolko I wybudował tutaj murowany zamek z murem. Oprócz wieży o średnicy ponad 10 m, tuż obok wybudowano dom mieszkalny. Jak wiele zamków dolnośląskich, w XIV w. zamek Cisy stał się siedzibą rycerzy rozbójników. Do pierwszych poważnych zniszczeń, które dotknęły zamek, doszło za sprawą szturmu husytów. Po zakończeniu działań wojennych obiekt wyremontowano oraz wzniesiono mur okalający podzamcze. W XVI w. rozpoczęto prace mające na celu unowocześnienie fortyfikacji. Dobudowano też basztę, której zadaniem była obrona mostu zwodzonego prowadzącego do zamku. Drugim okresem w historii Zamku Cisy, kiedy doznał on poważnych uszkodzeń, była wojna trzydziestoletnia. W 1643 r. wojska szwedzkie zdobyły i zniszczyły twierdzę. Po zakończeniu działań zbrojnych, obiekt trafił w ręce swoich poprzednich właścicieli. Niestety nie zamierzali oni przywrócić świetności zamku sprzed wojny trzydziestoletniej. Nakaz rozebrania murów obronnych i wykorzystanie kamienia jako budulca w okolicznych budowlach doprowadził do zrujnowania warowni. W 1830 r. zamek zyskał nowego właściciela - von Zietena. Niestety także on nie interesował się remontem swojej nowej posiadłości. Próby rekonstrukcji miały miejsce w dwudziestoleciu międzywojennym (odrestaurowanie bramy zewnętrznej) oraz w latach 60. XX w.\nNo i pobiegliśmy zwiedzać zamczysko! Piękna pogoda przyciągnęła sporo ludzi na zamek, mijaliśmy kilka rodzin na biwaku i jakieś towarzystwo bawiło się przy ognisku. Myślę, że pewnego jesiennego dnia, gdy opadną liście, przyjadę specjalnie zrobić wpis o zamku.\nA gdy już wędrowcy wrócili z dalekiej drogi, zmęczeni i spragnieni przyszła pora na opowieści i wymianę informacji a nawet na warsztaty fotograficzne. Z takimi ludźmi nie można się nudzić.\nI na sam koniec przeurocza uczestniczka zlotu :)\nEtykiety: Cisy, Dolny Śląsk, dożynki, DTMZ, krzyż pojednania, ruiny zamku, Sady Górne, zabytki, Zamek Cisy\nAleksandra I. 20 września 2016 09:16\nPo pierwsze portrecik mordki prześliczny. Ciekawa historia jednego z wielu zamków na Dolnym Śląsku. A w miłym towarzystwie zwiedzanie jest interesujące. Pozdrawiam\nmakroman 21 września 2016 19:30\nA wiesz że TA piosenka powstała w Tarnowie, 1600 metrów (circa about) od mojego domu.\nA ruiny ekstra, widzę że nie tylko ja lubię sobie połazić poza utartymi ścieżkami.\nBez gawędziarz przy ognisku szybko robi się markotnie, paliwoda jakiś musi być ;)\nwkraj 22 września 2016 21:34\nŁadne miejsce, warte zobaczenia :)\nUnknown 23 września 2016 20:07\nDziękuję Magda za umieszczenie mojej Lunki w Twoim reportażu :) Pozdrawiam\nPolskie zamki i nie tylko 24 września 2016 09:06\nBardzo fajny wpis. Jestem niezwykle zadowolony że mogłem uczestniczyć w tym spotkaniu. Pozdrawiam\nUnknown 10 października 2016 21:16\nRobert to rzeczywiście bajarz nad bajarze! Oczywiście w najlepszym tego słowa znaczeniu.\nChemini 10 października 2016 21:51\nI nie jest tam jedyny :)\n▼ wrz 2016 (5)\nJarmark staroci i osobliwości\nNasze obiekty-raport terenowy\nTargi pod Śnieżką z Mają w tle


Młody i stary język w mediach społecznościowych | Komunikacja kryzysowa w Internecie\nGuru idzie tropem przetartym przez marketingowców. Wymyśla chwytliwe i niezbyt mądre słowa i zaczyna nadużywać przymiotników w stopniu najwyższym (najlepszy, największy, najgłupszy, itp.).\nW efekcie do czystego i prostego języka wchodzą pseudonaukowe wyrażenia, które ci sami eksperci odrzucali z obrzydzeniem kilka lat temu.\nPowiedział wszystko, co pomyśli głowa...*\nRano natrafiłem na wpis na blogu inteligentnego człowieka, który wykonuje znakomitą pracę popularyzując rolę mediów społecznościowych – i mimo przeczytania go trzy razy z rzędu nadal nie rozumiem co miał na myśli pisząc:\n1. ekonomia uwagi,\n2. obiekty społecznościowe,\n3. mikrorelacje sieciowe,\n4. społecznościowa wymiana.\nProponuję zachować zdrowy dystans do takich guru mediów społecznościowych. Może nawet zafundować im kwarantannę.\nPrzypomnijmy sobie stare dobre czasy (5 lub 6 lat temu) kiedy buntowaliśmy się przeciwko korporacyjnej nowomowie. Cofnijmy się do tamtego okresu. Wróćmy do korzeni.\nNie zachowujmy się jak rodzice, którzy zapomnieli o młodości.\n* "Chodzi mi o to, aby język giętki Powiedział wszystko, co pomyśli głowa..." – Juliusz Słowacki\nBartłomiej Juszczyk, Adweb 16 marca 2013 17:26\nGuru, nie guru - ważne jest by od osoby zajmującej się social media, zacząć słyszeć słowa jak konwersja, czy efektywność, a nawet - sprzedaż. Bo od tego się ucieka, zwłaszcza uciekają domorośli social media ninja.\nBogusław Feliszek 17 marca 2013 15:49\nNie traktuję mediów społecznościowych jako narzędzia sprzedaży. Nikt nie czyta tego bloga, żeby coś ode mnie kupić. Chce się czegoś dowiedzieć i/lub nauczyć.\nDla mnie media społecznościowe to jeszcze jedna grupa fokusowa, motywacja do zdobywania i porządkowania informacji i tworzenia bazy wiedzy dla klientów, platforma nawiązywania ciekawych i wartościowych kontaktów oraz narzędzie komunikacji z klientami, szczególnie praktyczne w sytuacji kryzysowej.\nMirek 13 listopada 2013 13:57\nNiestety, ale do tych czasów sprzed 6 lat to już nie sposób wrócić. Może to dziwnie zabrzmi, ale społecznościówki już za bardzo się skomercjonalizowały. I to jest oczywiście taka komercja do kwadratu